jump to navigation

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

‘Χριστόφιας-watch’
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
17 Νοεμβρίου 2009
Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο

Τα μηνύματα που εκπέμπει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι πάντα επίκαιρα. Το Πολυτεχνείο ζει! Ζει στις καρδιές όλων εμάς που αντιλαμβανόμαστε ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό το οποίο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται μέσα από ακατάπαυστους αγώνες και ηρωικές θυσίες και όχι με την υπόκλιση στον κατακτητή, τη σύμπλευση με τις απαιτήσεις του βιαστή, τη συγκατάνευση στη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της παραβίασης θεμελιωδών πανανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα αγαθό, για το οποίο οφείλουμε να αγωνιζόμαστε, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Για την 17η Νοεμβρίου 1973, η Κωστούλα Μητροπούλου, στο ποίημα της «1050 χιλιόκυκλοι», έγραψε:

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου ‘στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Η εξέγερση της νεολαίας, η οποία επεκτάθηκε με τη συμμετοχή και τη συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού, κατά της ξενοκίνητης Χούντας, είναι η κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιδικτατορικής πάλης και μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία.

Η αντίστροφη μέτρηση για το δικτατορικό καθεστώς ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Στις 13 Φεβρουαρίου, η δικτατορία απαντά με ένα νομοθετικό διάταγμα, βάσει του οποίου θα διακόπτεται η αναβολή στρατεύσεως των φοιτητών, που θα κάνουν αποχή. Την ίδια μέρα ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του χουντικού νόμου 1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής» (σημ.: παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιεί το σημερινό καθεστώς στην Κύπρο). Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Εφτά μέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου, οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Επρόκειτο για μια πράξη ανοιχτής πρόκλησης προς το καθεστώς της δικτατορίας.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» που κυκλοφόρησε στις 22/02/1973 έγραφε: «Τρεις χιλιάδες φοιτηταί ­ως μετέδωσε το Ασσοσιέιτεντ Πρες ­ παρέμειναν και πέραν του μεσονυκτίου εντός του κτιρίου του Πανεπιστημίου επί των οδών Σίνα, Σόλωνος και Μασσαλίας, εις εκδήλωσιν διαμαρτυρίας διά την άρσιν των αναστολών κατατάξεως των συναδέλφων των. Έξω του κτιρίου διενυκτέρευσαν επίσης ισχυραί αστυνομικαί δυνάμεις, αφού προηγουμένως διέλυσαν μικροσυγκεντρώσεις άλλων και αντιφρονούντων φοιτητών εις τας γύρω παρόδους».

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Οι φοιτηταί δεν επέτρεπαν την είσοδο στο κτίριο της οδού Σόλωνος παρά μονάχα στους φοιτητάς με την επίδειξη ταυτότητος. Κατά τις 2 το μεσημέρι οι φοιτηταί που ευρίσκοντο στους διαδρόμους του κτιρίου και στην ταράτσα της Νομικής έδωσαν όρκο, ο οποίος επανελήφθη και από τους φοιτητάς που ευρίσκοντο στις σκάλες και στους κάτω ορόφους του κτιρίου».

Στον όρκο αναφέρεται: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:
α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,
β) του πανεπιστημιακού ασύλου,
γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων»
.

Η κατάληψη της Νομικής έληξε την άλλη μέρα το βράδυ, ειρηνικά. Παρ’ όλο που η αστυνομική δύναμη ξυλοκόπησε όσους έβγαιναν από την κατάληψη, αυτό το γεγονός ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους. Ο δρόμος για το Πολυτεχνείο είχε ανοίξει και η Έλλη Κιούση, στο ποίημα της «Εδώ Πολυτεχνείο» έγραψε:

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερο σταθμό
εδώ είναι το σκληρό σχολείο
οι φοιτητές μαζί με το λαό.
‘ντε, βοηθάτε παληκάρια
βάλτε όλα σας τα δυνατα,
ν’ αγωνιστούμε σαν λιοντάρια
να θυμηθούμε τα παληά.
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερη φωνή
εδώ είναι το κρυφό σχολείο
για λευτεριά, ειρήνη, προκοπή.
Εμπρός, εμπρός Πολυτεχνείο
εμπρός, δεν βγάζει τσιμουδιά
έξω το κάνανε σφαγείο
νεκροί οι φοιτητές κι’ η ανθρωπιά.

Στις 4 Νοεμβρίου 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησε μεγαλειώδης διαδήλωση, η οποία καταπνίγεται από τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των σωμάτων ασφαλείας και την οποία ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και βασανηστήρια, γεγονός που αναθέρμανε το κλίμα εξέγερσης κατά της δικτατορίας.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της Χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 14:00, 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 20:30 γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας, που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 21:30 η κατάληψη έχει πυκνώσει, ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος, ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο (σημ.: το καθεστώς Χριστόφια στέλνει άνδρες της ΚΥΠ για να φωτογραφίζουν τους παρευρισκόμενους) και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα, για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά, δημιουργείται η πεποίθηση ότι η Χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους, που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα, που παρακολουθεί τα γεγονότα.

Στις 09:00 στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου. Το μεσημέρι, επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού… Ο αγώνας είναι κοινός… Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο… Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της, που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας». Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο, τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο, γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργαζομένων. Στις 18:00 αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας με πολλούς τραυματίες. Στις 19:00 μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, που δεν ήταν άλλος από την καταστολή της εξέγερσης. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να ελέγξει το εξεγερμένο πλήθος, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό.

Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών, ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά απορρίφθηκε. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας και στην πλατεία Αμερικής, γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 21:30 η αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι νεοτέρας διαταγής. Στις 23:00 ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα, καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή. Όσοι μένουν, ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες. Στη 01:00 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 01:30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη, για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι εξεγερμένοι φοιτητές. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 02:50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του, φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν άνδρες της Ασφάλειας και άνδρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν αστυνομικοί με πολιτικά. Συλλαμβάνουν κάποιους, άλλους τους κυνηγούν. Οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 03:20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο. Έχει εκκενωθεί πλήρως. Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Η επαίσχυντη Χούντα δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση, δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν:

– ΤΟ ΒΗΜΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών». Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της «κυβέρνησης» και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το «Δίδαγμα» της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση».

Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

– ΤΑ ΝΕΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης». Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, «θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή», ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.

Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του «Βηματος» που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις «Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους, τη στιγμή της επίθεσης καθώς επίσης και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

– ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο «3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς κατέστειλαν την εξέγερση». Στο χρονικό της αναφέρει: «Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκταση στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες».

Στο άρθρο της «Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνηση για τα γεγονότα», γράφει: «Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ.Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέση συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

– Η ΒΡΑΔΥΝΗ:

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: «Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα». «Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών – Αστυνομίας».

Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: «Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον. Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχας των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας. Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι».

Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την «εικόνα καταστροφής» που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της «κυβέρνησης». Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Ο Βασίλης Ρώτας, στο ποίημα του «Εδώ Πολυτεχνείο…» έγραψε:

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
Πολυτεχνείο! Εδώ καλώ
βοήθεια, πρόφτασε,λαέ,
σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!
Τα νιάτα που έστησαν εδώ
του Αγώνα τραγικόν χορό
και τραγουδούν τη λευτεριά,
σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.
Της βίας ο δούλος ο μωρός
δουλέμπορος,φονιάς μιαρός,
σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,
τ’ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.
Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες,
Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
μέσα στης Τέχνης το ιερό
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
γίνεται ανήκουστο κακό!
Της βίας ο δούλος ο μωρός
του Χάρου μαύρος έμπορος,
σφάζει τα τέκνα του λαού.
τη νιότη, την ελπίδα του,
το άνθος του αύριο, τον καρπό
της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή
καλούν το Χρέος κι η Τιμή
Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.
Ο αγώνας για τη Λευτεριά.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στο νησί μας. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Η δικτατορία καταρρέει, και οι δικτάτορες δικάζονται και καταδικάζονται.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, τα καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ψευτοδιλήμματα.

Οι τελευταίοι φαίνεται να υπήρξαν τα μοναδικά διδάγματα του ευέλικτου και των συντρόφων του, από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με την πραξικοπηματοκαπηλεία ανήλθαν πολιτικά και χρησιμοποιούν το προδοτικό πραξικόπημα, ενάντια στους μακροχρόνιους αγώνες του κυπριακού λαού, παρουσιάζοντας το σαν κόκκινο χαλί που απλώσαμε στην Τουρκία για να εισβάλει και μοιράζοντας με αυτό το χυδαίο τρόπο στα ίσα, τις ευθύνες του θύτη και του θύματος, με απώτερο στόχο την αποδοχή εκ μέρους μας του απαράδεκτου σχεδίου που εκκολάπτεται.

Οι ηρωικές φυσιογνωμίες των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά του φασισμού και της δικτατορίας, είναι η πιο ηχηρή απάντηση προς την αλαζονεία του ενοίκου του Προεδρικού και προς τη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας που επιχειρεί.

Το πραξικόπημα μεγάλε προσφοριοδότη του Αττίλα, δεν έγινε από εμάς τους Έλληνες. Έγινε από ελληνόφωνα πιόνια της ξενόδουλης Χούντας, εναντίον της οποίας οι Έλληνες αγωνίστηκαν, βάφοντας αυτό τον αγώνα ακόμα και με το αίμα τους.

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

‘Χριστόφιας-watch’
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
17 Νοεμβρίου 2009
Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο

Τα μηνύματα που εκπέμπει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι πάντα επίκαιρα. Το Πολυτεχνείο ζει! Ζει στις καρδιές όλων εμάς που αντιλαμβανόμαστε ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό το οποίο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται μέσα από ακατάπαυστους αγώνες και ηρωικές θυσίες και όχι με την υπόκλιση στον κατακτητή, τη σύμπλευση με τις απαιτήσεις του βιαστή, τη συγκατάνευση στη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της παραβίασης θεμελιωδών πανανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα αγαθό, για το οποίο οφείλουμε να αγωνιζόμαστε, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Για την 17η Νοεμβρίου 1973, η Κωστούλα Μητροπούλου, στο ποίημα της «1050 χιλιόκυκλοι», έγραψε:

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου ‘στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Η εξέγερση της νεολαίας, η οποία επεκτάθηκε με τη συμμετοχή και τη συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού, κατά της ξενοκίνητης Χούντας, είναι η κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιδικτατορικής πάλης και μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία.

Η αντίστροφη μέτρηση για το δικτατορικό καθεστώς ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Στις 13 Φεβρουαρίου, η δικτατορία απαντά με ένα νομοθετικό διάταγμα, βάσει του οποίου θα διακόπτεται η αναβολή στρατεύσεως των φοιτητών, που θα κάνουν αποχή. Την ίδια μέρα ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του χουντικού νόμου 1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής» (σημ.: παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιεί το σημερινό καθεστώς στην Κύπρο). Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Εφτά μέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου, οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Επρόκειτο για μια πράξη ανοιχτής πρόκλησης προς το καθεστώς της δικτατορίας.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» που κυκλοφόρησε στις 22/02/1973 έγραφε: «Τρεις χιλιάδες φοιτηταί ­ως μετέδωσε το Ασσοσιέιτεντ Πρες ­ παρέμειναν και πέραν του μεσονυκτίου εντός του κτιρίου του Πανεπιστημίου επί των οδών Σίνα, Σόλωνος και Μασσαλίας, εις εκδήλωσιν διαμαρτυρίας διά την άρσιν των αναστολών κατατάξεως των συναδέλφων των. Έξω του κτιρίου διενυκτέρευσαν επίσης ισχυραί αστυνομικαί δυνάμεις, αφού προηγουμένως διέλυσαν μικροσυγκεντρώσεις άλλων και αντιφρονούντων φοιτητών εις τας γύρω παρόδους».

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Οι φοιτηταί δεν επέτρεπαν την είσοδο στο κτίριο της οδού Σόλωνος παρά μονάχα στους φοιτητάς με την επίδειξη ταυτότητος. Κατά τις 2 το μεσημέρι οι φοιτηταί που ευρίσκοντο στους διαδρόμους του κτιρίου και στην ταράτσα της Νομικής έδωσαν όρκο, ο οποίος επανελήφθη και από τους φοιτητάς που ευρίσκοντο στις σκάλες και στους κάτω ορόφους του κτιρίου».

Στον όρκο αναφέρεται: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:
α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,
β) του πανεπιστημιακού ασύλου,
γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων»
.

Η κατάληψη της Νομικής έληξε την άλλη μέρα το βράδυ, ειρηνικά. Παρ’ όλο που η αστυνομική δύναμη ξυλοκόπησε όσους έβγαιναν από την κατάληψη, αυτό το γεγονός ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους. Ο δρόμος για το Πολυτεχνείο είχε ανοίξει και η Έλλη Κιούση, στο ποίημα της «Εδώ Πολυτεχνείο» έγραψε:

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερο σταθμό
εδώ είναι το σκληρό σχολείο
οι φοιτητές μαζί με το λαό.
‘ντε, βοηθάτε παληκάρια
βάλτε όλα σας τα δυνατα,
ν’ αγωνιστούμε σαν λιοντάρια
να θυμηθούμε τα παληά.
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερη φωνή
εδώ είναι το κρυφό σχολείο
για λευτεριά, ειρήνη, προκοπή.
Εμπρός, εμπρός Πολυτεχνείο
εμπρός, δεν βγάζει τσιμουδιά
έξω το κάνανε σφαγείο
νεκροί οι φοιτητές κι’ η ανθρωπιά.

Στις 4 Νοεμβρίου 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησε μεγαλειώδης διαδήλωση, η οποία καταπνίγεται από τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των σωμάτων ασφαλείας και την οποία ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και βασανηστήρια, γεγονός που αναθέρμανε το κλίμα εξέγερσης κατά της δικτατορίας.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της Χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 14:00, 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 20:30 γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας, που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 21:30 η κατάληψη έχει πυκνώσει, ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος, ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο (σημ.: το καθεστώς Χριστόφια στέλνει άνδρες της ΚΥΠ για να φωτογραφίζουν τους παρευρισκόμενους) και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα, για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά, δημιουργείται η πεποίθηση ότι η Χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους, που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα, που παρακολουθεί τα γεγονότα.

Στις 09:00 στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου. Το μεσημέρι, επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού… Ο αγώνας είναι κοινός… Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο… Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της, που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας». Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο, τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο, γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργαζομένων. Στις 18:00 αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας με πολλούς τραυματίες. Στις 19:00 μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, που δεν ήταν άλλος από την καταστολή της εξέγερσης. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να ελέγξει το εξεγερμένο πλήθος, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό.

Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών, ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά απορρίφθηκε. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας και στην πλατεία Αμερικής, γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 21:30 η αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι νεοτέρας διαταγής. Στις 23:00 ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα, καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή. Όσοι μένουν, ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες. Στη 01:00 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 01:30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη, για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι εξεγερμένοι φοιτητές. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 02:50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του, φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν άνδρες της Ασφάλειας και άνδρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν αστυνομικοί με πολιτικά. Συλλαμβάνουν κάποιους, άλλους τους κυνηγούν. Οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 03:20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο. Έχει εκκενωθεί πλήρως. Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Η επαίσχυντη Χούντα δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση, δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν:

– ΤΟ ΒΗΜΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών». Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της «κυβέρνησης» και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το «Δίδαγμα» της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση».

Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

– ΤΑ ΝΕΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης». Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, «θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή», ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.

Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του «Βηματος» που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις «Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους, τη στιγμή της επίθεσης καθώς επίσης και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

– ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο «3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς κατέστειλαν την εξέγερση». Στο χρονικό της αναφέρει: «Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκταση στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες».

Στο άρθρο της «Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνηση για τα γεγονότα», γράφει: «Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ.Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέση συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

– Η ΒΡΑΔΥΝΗ:

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: «Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα». «Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών – Αστυνομίας».

Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: «Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον. Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχας των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας. Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι».

Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την «εικόνα καταστροφής» που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της «κυβέρνησης». Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Ο Βασίλης Ρώτας, στο ποίημα του «Εδώ Πολυτεχνείο…» έγραψε:

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
Πολυτεχνείο! Εδώ καλώ
βοήθεια, πρόφτασε,λαέ,
σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!
Τα νιάτα που έστησαν εδώ
του Αγώνα τραγικόν χορό
και τραγουδούν τη λευτεριά,
σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.
Της βίας ο δούλος ο μωρός
δουλέμπορος,φονιάς μιαρός,
σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,
τ’ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.
Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες,
Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
μέσα στης Τέχνης το ιερό
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
γίνεται ανήκουστο κακό!
Της βίας ο δούλος ο μωρός
του Χάρου μαύρος έμπορος,
σφάζει τα τέκνα του λαού.
τη νιότη, την ελπίδα του,
το άνθος του αύριο, τον καρπό
της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή
καλούν το Χρέος κι η Τιμή
Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.
Ο αγώνας για τη Λευτεριά.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στο νησί μας. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Η δικτατορία καταρρέει, και οι δικτάτορες δικάζονται και καταδικάζονται.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, τα καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ψευτοδιλήμματα.

Οι τελευταίοι φαίνεται να υπήρξαν τα μοναδικά διδάγματα του ευέλικτου και των συντρόφων του, από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με την πραξικοπηματοκαπηλεία ανήλθαν πολιτικά και χρησιμοποιούν το προδοτικό πραξικόπημα, ενάντια στους μακροχρόνιους αγώνες του κυπριακού λαού, παρουσιάζοντας το σαν κόκκινο χαλί που απλώσαμε στην Τουρκία για να εισβάλει και μοιράζοντας με αυτό το χυδαίο τρόπο στα ίσα, τις ευθύνες του θύτη και του θύματος, με απώτερο στόχο την αποδοχή εκ μέρους μας του απαράδεκτου σχεδίου που εκκολάπτεται.

Οι ηρωικές φυσιογνωμίες των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά του φασισμού και της δικτατορίας, είναι η πιο ηχηρή απάντηση προς την αλαζονεία του ενοίκου του Προεδρικού και προς τη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας που επιχειρεί.

Το πραξικόπημα μεγάλε προσφοριοδότη του Αττίλα, δεν έγινε από εμάς τους Έλληνες. Έγινε από ελληνόφωνα πιόνια της ξενόδουλης Χούντας, εναντίον της οποίας οι Έλληνες αγωνίστηκαν, βάφοντας αυτό τον αγώνα ακόμα και με το αίμα τους.

Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς 02/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Βίας Λειβαδάς τον καιρό της ΕΟΚΑ [πηγή φωτογραφίας: www.efylakas.com]

‘Σημερινή’
«Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς»
24 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φτώχυνε από χθες η αρετή. Πέθανε χθες ο Βίας ο Λειβαδάς. Διά βίου ενσάρκωση της ελληνικής αρετής. Με το πλήρες περιεχόμενο του αρχαιοελληνικού όρου. Εκείνην ακριβώς την αρετή, που από του Ηροδότου την Ιστορίη για τους 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες του 480 π.Χρ., την πέταξε κατάμουτρα στον Εγγλέζο αρχιδήμιο, στρατάρχη σερ Τζον Χάρτινγκ, Γενάρη του 1956, στα κολαστήρια της Ομορφίτας, ο εκ των πανευφήμων και ενδόξων αρχαγγέλων της λευτεριάς, Κυριάκος Μάτσης: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Υπό το λάβαρο της εθνικοαπελευθερωτικής Ε.Ο.Κ.Α. στα 21 του ο Βίας Λειβαδάς, αυτοπροαιρέτως έσπευσε να χρεωθεί της πατρίδος τα όπλα τα ιερά. Και παρέμεινε ενεργός, ακάματος κι ασυνθηκολόγητος αγωνιστής, σε όλη τη διάρκεια του επίγειου 75χρονου βίου του. Η συμμετοχή του στους αγώνες, από το αντάρτικο της ΕΟΚΑ στις φυλακές της Αγγλίας, με τους Ιρλανδούς αγωνιστές του IRA και στην εθελοντική εθνοφρουρά κατά της τουρκανταρσίας, από τον Ανένδοτο του Γεωργίου Πανανδρέου ως την αντιχουντική πάλη κι από την ίδρυση της ΕΔΕΚ ως τη νυχθημερόν συμμετοχή στην απόκρουση του εκτρώματος του Σχεδίου Ανάν, δεν ήταν ποτέ για τον Βία Λειβαδά, παράσημα και δάφνες για οποιαδήποτε επανάπαυση. Ήταν, κάθε φορά, μια επιπλέον προσωπική ανάληψη επιπρόσθετου χρέους. Και ευθύνης, έναντι της αδικαίωτης πατρίδας.

Υπόλογος σ’ Εκείνους που για την ελευθερία θυσιάστηκαν στους αγώνες του έθνους. Υπόλογος στις νέες και τις επερχόμενες ελληνικές γενιές της Κύπρου. Με καθημερινή τη συνείδηση του εθνικού, δημοκρατικού και κοινωνικού καθήκοντος. Στο μετερίζι του αγώνα της απελευθέρωσης, μάχιμος πάντα κι ενεργός, άφησε την τελευταία του πνοή ο Βίας ο Λειβαδάς. Το πιστοποιούν οι οργανώσεις και οι επιτροπές των οποίων υπήρξε άχρι τέλους ακούραστο στέλεχος. Το κραυγάζουν τα κορυφαία βιβλία που συνέγραψε. Η εφηβικού σφρίγους και πανάρχαιας ελληνικής σοφίας, μαχητική του αρθρογραφία. Το μαρτυρούν οι κάθε φορά συναγωνιστές του. Το γνωρίζουν οι δημοσιογράφοι ραδιοφώνου και εφημερίδων.

Ο Βίας Λειβαδάς, τη Γαλανόλευκη που ενόρκως κι ενόπλως παρέλαβε το 1955, ουδέποτε την υπέστειλε. Ακόμα και στη διάρκεια της πανούκλας του εμφύλιου διχασμού και της ταπεινωτικής ήττας, αλώβητη τη διέσωσε. Η Γαλανόλευκη σήμερα θα σκεπάσει το φέρετρό του. Τιμητικά να τον συνοδεύσει, έτσι που του αξίζει, στην τελευταία του κατοικία. Ξέρουμε τη μέγιστη του έγνοια: Ποιοι και πόσο αποτελεσματικά θ’ αδράξουν τη σκυτάλη που αφήνει.

Χαίρε εν Χώρα Ζώντων, Βία Λειβαδά.

Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Διαβάζοντας Βία Λειβαδά»
25 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πορεία προς Αμμόχωστο, είναι ο τίτλος ενός από τα σπουδαία βιβλία που έγραψε (εκδόσεις Γκοβόστης, 2001), ο κηδευθείς χθες, αγωνιστής άχρι τέλους, Βίας Λειβαδάς. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Κάθε σελίδα του κι ένα ποτάμι δακρύων. 639 ποτάμια δακρύων. Ένα βιβλίο από το 1955 ώς το 2001. Σαράντα έξι χρόνια σε 639 σελίδες μαστιγώματος. Για όσους αντέχουν την ντροπή που, μετά βεβαιότητας, θα υποστούν και θα νιώσουν, διαβάζοντάς το. Καθώς θ’ αντηχούν ίσως στη σκέψη τους εκείνοι οι ανελέητοι στίχοι του Μιχάλη Πασιαρδή, «δεν είν’ η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε, το ‘χετε ξανακάνει, αιώνες πρίν, όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες». Που το τραγούδησε, με τον τίτλο «Είμαστε Έλληνες», ο Γιώργος Νταλάρας με τη «Διάσταση», στο «Ες γην εναλίαν Κύπρον» του Μιχάλη Χριστοδουλίδη. Και καθώς ρέει ανάμεσα στις γραμμές του Βία Λειβαδά, ανάγλυφο κι απεχθές το πύο, που επιχείρησε ν’ αφαιρέσει για να καθαρίσει τις κακοφορμίζουσες και παρά λίγο θανατηφόρες πληγές, στο σώμα της πατρίδας, απόκριση μοιάζει να λαμβάνει από τους στίχους ενός άλλου της Αμμοχώστου ποιητή. Του Κυριάκου Χαραλαμπίδη. Έτσι όπως τους τραγούδησε, με φωνή λυγμό, ο Δημήτρης ο Μητροπάνος στο κορυφαίο «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα» του Μάριου Τόκα: «Αν ο λαός μας δεν μπορεί ν’ αντλήσει απ’ τα δεινά του, τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία»

Το βιβλίο του κηδευθέντος χθες υπό την σκέπη της Γαλανόλευκης, Βία Λειβαδά, είναι συν τοις άλλοις και μια εκ βαθέων αυθεντική και εις βάθος χειρουργική, πολύτιμη διατριβή για την παρ’ Έλλησι πανάρχαια πανούκλα του εθνικού διχασμού και των εμφυλίων παθών:

«Ποιος φταίει; Οι επεμβάσεις των ξένων συμφερόντων, λένε οι πολλοί. Σπείραν τη διχόνοια για να μας διαιρέσουν και να μας κυβερνήσουν. Οι κακοί δαίμονες της Κύπρου. Μα ποια βάση θα ‘βρίσκαν τα ξένα συμφέροντα, αν άνθρωποι που φέρουν ελληνικά ονόματα δεν τους την πρόσφεραν; Ο ξένος κυβερνά μέσω των ντόπιων οργάνων του. Εμείς φέρουμε την ευθύνη! Γιατί αν δεν υπήρχαν άνθρωποι από μας να τους ανοίξουν την πόρτα και να τους δώσουν βήμα να σταθούν, θα μένανε πάντα ξένοι για τον τόπο. Και δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Μα εμείς πρώτοι επιτρέψαμε το ρήγμα ανάμεσά μας και τη διάσπαση του μετώπου μας» (σελ. 290).

Με πόνο δυσβάστακτο και τόλμη ασυγκράτητη, ανατέμνει όλα τα μικρά και μεγάλα καθέκαστα αυτού του «εμείς φέρουμε την ευθύνη», στην πλοκή γνωστών και πασίγνωστων πεπραγμένων. Ορθοτομώντας λόγον άντλησης, επιτέλους, της αναγκαίας, γι’ απόκρουση των εμφυλίων παθών, σοφίας. Ως να ήταν φωτισμένος, ο Βίας Λειβαδάς, να δώσει συνέχεια στα όσα περί εμφυλίων συνέγραψε (μα πάντα τον περιφρονούσαμε) ο Θουκυδίδης.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Denksexnw.blogspot.com’
«Λιοντάρι των βουνοκορφών Βία Λειβαδά σε αποχαιρετούμε»
24 Σεπτεμβρίου 2009

Μαύρισε ο ουρανός και ήρθε η ώρα για να ανοίξει τις αγκάλες της η περήφανη Ελληνική ιστορία να σε φιλοξενήσει. Έγινες ένα με αυτή, γιατί από αυτή πήγασε ολόκληρη σου η ζωή, μεγάλε αγωνιστή της Κύπρου, Βία Λειβαδά.

Παντού και πάντοτε όποτε χρειάστηκε ήσουν εκεί, άγγελος της επίλεκτης στρατιάς των πρωτοπόρων σύγχρονε ιερολοχίτη. Πενθούμε το χαμό ενός κομματιού της δικής μας συνειδησιακής φωνής. Αποχαιρετούμε την ιαχή της ξεκάθαρης εντολής για ανυποχώρητο αγώνα για σκοπούς αγνούς που δεν χωρούν σε κατατρομοκρατημένα μυαλά. Ο φόβος δεν ήταν καλεσμένος στο δικό σου περήφανο δρόμο, οι συνέπειες της αξιοπρεπούς στάσης σου στον σκοτεινό κόσμο των συμφερόντων ποτέ δεν σε λύγισαν. Σε εξόργιζαν, σε πείσμωναν και σαν γνήσιος και σωστά γαλουχημένος Έλληνας πρότασσες το κορμί σου σου μπροστά στα αδίστακτα αρπακτικά. Για μας όλους και ποτέ για εσένα, έδωσες πολλά και στερήθηκες άλλα τόσα, για τους αφελής που ξεπουλούν τόσο εύκολα ότι με αίμα εσύ και άλλοι τόσοι κέρδισαν. Ακόμη και αυτούς όμως που σε απαρνήθηκαν εσύ τους προστάτευσες όταν η δικιά τους πόλη τους συνάντησε και ο ανδρισμός τους είχε εγκαταλείψει.

Η πύρινη σου θέληση, η ημίθεη σου αντοχή και ο μεγάλος σου πόθος που ανάστησε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού σε κατέτησταν λιοντάρι στις βουνοκορφές των βασανισμένων. Η δράση σου, τα λόγια σου και ότι είχε να κάνει σχέση μαζί σου ήταν καθαρό και ξάστερο. Πιστός σε αρχές και άξιες έκτισες αυτό που πολλοί δοκίμασαν να συντρίψουν μα απέτυχαν, ένα αγέρωχο αγωνιστή που δεν μετρούσε με τον πήχη της ισχύς αλλά με το δίκαιο. Δεν σε μέτρησαν σωστά οι αφελής, νόμισαν πως θα σε λύγιζαν, δεν μελέτησαν καλά την καταγωγή σου

Αγονάτιστος ήρθες και σαν αητός φεύγεις, πάντα περήφανος και ούτε σπιθαμή μακρυά από τον σκοπό για τον οποίο ο θεός σε έστειλε κοντά μας. Σε ευχαριστούμε αντάρτη της καρδιάς μας, σε αποχαιρετούμε με περηφάνια και πιο φλογερή πίστη από ποτέ. Το δικό σου καινό παράγει νέο χρέος, σε αποχαιρετούμε λοιπόν άτρωτη καρδιά του Ελληνισμού με δύο στιχάκια που τόσο πιστά και εσύ ακολούθησες:

«Ελευθεριά για σένα χάνομαι μα θά΄ρθουν πίσω μου άλλοι…

στρατοί οι γιοί μου και τα εγγόνια μου και θα σε ελευθερώσουν»

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Από τους κομμουνιστοφάγους Συνταγματάρχες στους εθνικιστοφάγους του ΣΥΡΙΖΑ 22/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
Ναυτίλος

‘Πολίτες’
«Οι Λιακό της νεοφιλελεύθερης αριστεράς. Πιστοποιητικά φρονημάτων ζητά το ΣΥΡΙΖΑ;»
19 Σεπτεμβρίου 2009

Η Ελλάδα έχει την ιδιαιτερότητα ο πολιτικός παραλογισμός να συνδυάζεται με την ιδεολογική δικτατορία της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς, με το πρώτο να αποτελεί καρπό του δευτέρου. Κύριος εκφραστής και των δύο προαναφερομένων είναι ασφαλώς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ένα κόμμα με αλλοπρόσαλλη πορεία και θέσεις που αφού κατάφερε να συλλέξει και περιχαρακώσει κόμματα, κομματίδια και αποκόμματα της άκρας αριστεράς σκαρφάλωσε στα γκάλοπ με τον άκρατο λαϊκισμό του στα θέματα της παιδείας (και ασφαλώς το σπρώξιμο των ΜΜΕ) στο 22% για να καταβαραθρωθεί μετά από λίγο καιρό στις ευρωεκλογές ύστερα από τις θέσεις που έλαβε για το κάψιμο της Αθήνας το Δεκέμβρη του 2008.

Όταν μάθαμε ότι ο γνωστός σκιτσογράφος της Ελευθεροτυπίας Στάθης θα συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αρχικά εκπλαγήκαμε διότι ο Στάθης αν και δεδηλωμένος αριστερός είχε αποφύγει να εκφράσει προτίμηση προς κάποιο συγκεκριμένο κόμμα του χώρου, όπως εμμέσως πλην σαφώς κάνουν πάμπολλοι εργαζόμενοι στα έντυπα ΜΜΕ, και δεν είχε δείξει διάθεση να εμπλακεί ενεργά στη πολιτική. Την αρχική μας όμως έκπληξη ήρθε να συμπληρώσει μια δεύτερη, αυτή της απόρριψης του Στάθη από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ως «εθνικιστή»!

Σύμφωνα με τα όσα κοινοποίησε ο ίδιος [‘Ελευθεροτυπία’, 18/09/2009] αλλά γράφτηκαν και σε εφημερίδες, η υποψηφιότητα του δεν έγινε δεκτή από αρκετές συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διότι θεωρήθηκε ότι ενδέχεται εάν εκλεγεί να υποστηρίξει θέσεις παραπλήσιες με αυτές του ΛΑ.Ο.Σ. και του ΚΚΕ. Για την ακρίβεια δε, οι πληροφορίες μιλούν για έγγραφο που κυκλοφόρησε εντός του κόμματος και κατηγορούσε τον υποψήφιο ως ακραίο και εθνικιστή. Το ερώτημα ασφαλώς που έρχεται στο νου του καθενός είναι τι το εθνικιστικό έχει εκφράσει ο Στάθης, ο οποίος πολλάκις έχει υπερασπιστεί το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τις επιθέσεις που έχει δεχθεί από το ΛΑ.Ο.Σ; Μήπως η κριτική του άποψη όσoν αφορά το σχέδιο Ανάν ήταν δείγμα εθνικισμού; Για τους yesmen του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιθανόν να είναι, αλλά ας μη ξεχνάμε πως το συγκεκριμένο σχέδιο απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία Ελλαδιτών και Κυπρίων ως ανεφάρμοστο και καταστροφικό. Μήπως η δεδηλωμένη απέχθεια του στην αμερικανική πολιτική στη περιοχή μας τον μετατρέπει ευθύς αμέσως σε ακροδεξιό πατριδοκάπηλο; Πιθανόν ναι να απαντούσαν στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά κατά παράδοση η αριστερά συνήθιζε να είναι αντιαμερικανική. Κανείς προφανώς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει επακριβώς τις εγκεφαλικές διεργασίες των ατόμων που σύνταξαν το μυστηριώδες αυτό κείμενο. και προφανώς είναι αδύνατο εμείς να γνωρίζουμε το βαθμό στον οποίο τα στελέχη του ΣΥΝ είναι δέσμια των διαφόρων «συνιστωσών» που περιμάζεψαν από τα καφενεία και τα παγκάκια των Εξαρχείων και τους έδωσαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και πολιτική οντότητα.

Το σίγουρο όμως είναι πως το ΣΥ.ΡΙΖ.Α πλέον πάσχει από μια πολιτική ψύχωση αντίστοιχη αυτής των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται πως η δεξιά της δεκαετίας του 50 και μετέπειτα η Χούντα των Συνταγματαρχών έβλεπαν παντού κομμουνιστές και αρκούσε ένα μονόστηλο κάποιου σε μια εφημερίδα ή δήλωση ότι οι συνθήκες διαβίωσης των εργατών χρειάζονται βελτίωση για να βαπτιστεί κομμουνιστής και εαμοβούλγαρος. Σήμερα οι κομμουνιστοφάγοι Συνταγματάρχες δεν υπάρχουν πλέον, αλλά τη θέση τους έχουν πάρει επάξια οι Εθνικιστοφάγοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Για τους σύγχρονους εξ-αριστεράς ορμώμενους πάσχοντες αυτής της ιδιάζουσας πολιτικής ψύχωσης, οποιαδήποτε αναφορά στα εθνικά θέματα η οποία δεν στηλιτεύει την Ελλάδα και δεν υιοθετεί τις θέσεις του τουρκικού, σκοπιανού και οποιουδήποτε εχθρικού προς την Ελλάδα σωβινισμού, χαρακτηρίζεται εθνικιστική και ο εκφραστής της λούζεται με σωρεία επιθέτων όπως «φασίστας», «πατριδοκάπηλος», «εθνικιστής», «ακραίος».

Το γεγονός πως θύμα αυτής της αντίληψης έφτασε να γίνει και ένας συνειδητός αριστερός και υπερασπιστής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δε θα πρέπει να παραξενεύει και κυρίως δε θα πρέπει να στεναχωρεί και τον ίδιο τον Στάθη. Είτε θέλει να το παραδεχθεί είτε όχι, για τη κατάντια της ανανεωτικής ή εκσυγχρονιστικής ή ρεβιζιονιστικής η όπως θέλετε πες τε την αριστεράς ευθύνεται και αυτός καθώς πολιτικά βρίσκεται σε αυτό το χώρο και η γραφίδα του έπρεπε να είναι πιο δραστήρια στο καυτηριασμό αντίστοιχων φαινομένων.

Εν κατακλείδι ας ευχηθούμε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περαστικά (αν και δε θα στοιχηματίζαμε για τη γρήγορη ανάρρωση του αφού αντιδράσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό του πλέον) και στο Στάθη να θυμίσουμε τη παλιά παροιμία… όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«ιμάμ μπαϊλντί»
18 Σεπτεμβρίου 2009
Στάθης Σ.

Για να είμαι όπως πάντα καθαρός. Προς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες. Τους μόνους προς τους οποίους αισθάνομαι την ανάγκη να δίνω εξηγήσεις και να απολογούμαι.

Την Κυριακή 6.ΙΧ.2009 ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση μεταξύ μας, μου ζήτησε να τεθώ επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεώρησα μεγάλη την τιμή, αλλά και την ευθύνη κι ως εκ τούτου του αντιπρότεινα να μπω στο ψηφοδέλτιο μεν, αλλά στην τελευταία θέση δε. Ο κ. Τσίπρας δεν το δέχθηκε, επέμεινε στην πρότασή του. Μου ζήτησε να το σκεφτώ και να έχουμε νέα επικοινωνία.

Ακολούθως, ως όφειλα εκ της φύσεως της δουλειάς μου, ενημέρωσα τον διευθυντή και τον εκδότη της «Ε» για την πρόταση αυτή. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ήταν πρόβλημα -άλλωστε είχα συμμετάσχει ξανά στις εκλογές του 2004 στην τελευταία θέση- όμως η πρώτη θέση ήταν. Η άποψη του εκδότη της «Ε» ήταν πως η ένταξη σε πιθανόν εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο θα ακύρωνε την ανεξαρτησία της γνώμης μου ως σκιτσογράφου και σχολιαστή. Σεβαστή.

Η άποψη η δική μου ήταν και είναι ότι ουδέποτε είχα γνώμη ανεξάρτητη απ’ την ιδεολογία μου. Η οποία ιδεολογία φανερά και διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια διαπερνά και τα σκίτσα και τα σχόλιά μου, καθώς καλά γνωρίζετε όλοι σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με όσα λέω και κάνω.

Στη συνέχεια μίλησα με λίγους εκλεκτούς ανθρώπους που όλοι με παρότρυναν να δεχθώ την πρόταση του κ. Τσίπρα -μεταπείσθηκα και τη δέχθηκα. Ενημέρωσα τον Αλέξη και χάρηκε, ενημέρωσα και τον εκδότη της «Ε» και προβληματίσθηκε. Επανέθεσε το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή – σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα που θέλει να είναι ανεξάρτητη από τις κομματικές εξαρτήσεις των εργαζομένων σε αυτή. Αποψη σεβαστή (παρ’ ότι τέτοιαν εξάρτηση εις ό,τι με αφορά δεν έβλεπα) και ζήτησα από τον κ. Τεγόπουλο την απόλυσή μου. Δεν την αρνήθηκε, αλλά και δεν προχώρησε σε αυτήν. Μείναμε με τις σκέψεις μας.

Τη Δευτέρα 7.ΙΧ.2009 ενημέρωσα την κυρία Μάνια Τεγοπούλου για την υποψηφιότητά μου περί την οποίαν δεν εξέφρασε αντίρρηση. Ομως το βράδυ της ίδιας ημέρας με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να αποσυρθώ από επικεφαλής υποψήφιος. Αρνήθηκα.

Στη συνέχεια μού ζήτησε την παραίτησή μου αν εκλεγώ, αλλά επίσης την παραίτησή μου κι αν δεν εκλεγώ, διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου θα έχει και στη μια περίπτωση και την άλλη τρωθεί. Αρνήθηκα. Διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου πριν από όλα αυτά, μετά από όλα αυτά και για πάντα θα είναι συνάρτηση της ιδεολογίας μου – όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με όλους τους πολίτες. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία Τεγοπούλου την απόλυσή μου. Αρνήθηκε. Ζήτησε την παραίτησή μου. Αρνήθηκα.

Φαίνεται ότι δύο αρνήσεις κάνουν μιαν κατάφαση (της μεσοβασιλείας)· και μείναμε σε αυτήν.

Ακολούθησαν έντονες συζητήσεις και θυελλώδεις διαβουλεύσεις όλων με όλους (συνηθίζεται αυτό στην «Ε»), αποδραματοποιήθηκαν ορισμένα πράγματα και εις ό,τι με αφορούσε η απαίτηση για παραίτηση και η ανταπαίτηση για απόλυση ανακλήθηκαν αμοιβαίως, αφήνοντας στον καιρό και τη σκέψη την ίαση ή τον χωρισμό των πραγμάτων και των προσώπων.

Το πρωί της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου 2009 με κάλεσε ο κ. Τσίπρας στο τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι από ορισμένους συντρόφους του στον ΣΥΝ κι ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ηγέρθησαν αίφνης ορισμένες αντιρρήσεις για την υποψηφιότητά μου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Θα το (ξανα)συζητούσαν στα όργανα! Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα περιμένω τι θα πουν τα όργανα.

Τα όργανα μίλησαν λίγο αργότερα και μου είπαν (ο κ. Θεωνάς εκ μέρους τους) αν θα μπορούσα να μπω σε μιαν άλλη θέση στο ψηφοδέλτιο, τους ευχαρίστησα και αρνήθηκα. Υποψήφιος με το ζόρι, ή υποψήφιος που θα έκανε ζημιά στον αγώνα τους, ή υποψήφιος απότοκο ενός ακόμη συμβιβασμού (ποίων με ποίους;) δεν ήθελα να γίνω.

Τα ίδια είπα και τον κ. Αλέξη Τσίπρα που με πήρε αμέσως μετά τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα για την τιμή που μου έκαμε με αυτήν του την πρόταση, η οποία όμως, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν είχε την καθολική αποδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απαιτείται σε αυτές τις περιστάσεις, και του ευχήθηκα καλόν αγώνα.

Κατόπιν όλων τούτων, αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, θα φύγω άδειαν ολιγοήμερη προς κάθαρσιν αναγκαίαν (μια ψυχή την έχουμε, μην την μπαϊλντίζουμε) και θα επιστρέψω σύντομα στην παρέα μας.

Αν δεν βάλουν τα γέλια οι θεοί…

ΥΓ. Η εξαίρεσή μου από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμιτή. Η προσπάθεια όμως, προκειμένου να αιτιολογηθεί αυτή η εξαίρεση, να σπιλωθεί από ορισμένους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ η υπόληψή μου με την κατηγορία ότι είμαι «εθνικιστής» ή ότι ως εκλεγμένος βουλευτής θα μπορούσα να ψήφιζα θέσεις του ΚΚΕ ή του ΛΑΟΣ, είναι απλώς χυδαίες. Και συνιστούν ντροπή για αυτούς που τις υιοθέτησαν και τις αποδέχθηκαν.

Από τους κομμουνιστοφάγους Συνταγματάρχες στους εθνικιστοφάγους του ΣΥΡΙΖΑ 22/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
Ναυτίλος

‘Πολίτες’
«Οι Λιακό της νεοφιλελεύθερης αριστεράς. Πιστοποιητικά φρονημάτων ζητά το ΣΥΡΙΖΑ;»
19 Σεπτεμβρίου 2009

Η Ελλάδα έχει την ιδιαιτερότητα ο πολιτικός παραλογισμός να συνδυάζεται με την ιδεολογική δικτατορία της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς, με το πρώτο να αποτελεί καρπό του δευτέρου. Κύριος εκφραστής και των δύο προαναφερομένων είναι ασφαλώς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ένα κόμμα με αλλοπρόσαλλη πορεία και θέσεις που αφού κατάφερε να συλλέξει και περιχαρακώσει κόμματα, κομματίδια και αποκόμματα της άκρας αριστεράς σκαρφάλωσε στα γκάλοπ με τον άκρατο λαϊκισμό του στα θέματα της παιδείας (και ασφαλώς το σπρώξιμο των ΜΜΕ) στο 22% για να καταβαραθρωθεί μετά από λίγο καιρό στις ευρωεκλογές ύστερα από τις θέσεις που έλαβε για το κάψιμο της Αθήνας το Δεκέμβρη του 2008.

Όταν μάθαμε ότι ο γνωστός σκιτσογράφος της Ελευθεροτυπίας Στάθης θα συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αρχικά εκπλαγήκαμε διότι ο Στάθης αν και δεδηλωμένος αριστερός είχε αποφύγει να εκφράσει προτίμηση προς κάποιο συγκεκριμένο κόμμα του χώρου, όπως εμμέσως πλην σαφώς κάνουν πάμπολλοι εργαζόμενοι στα έντυπα ΜΜΕ, και δεν είχε δείξει διάθεση να εμπλακεί ενεργά στη πολιτική. Την αρχική μας όμως έκπληξη ήρθε να συμπληρώσει μια δεύτερη, αυτή της απόρριψης του Στάθη από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α ως «εθνικιστή»!

Σύμφωνα με τα όσα κοινοποίησε ο ίδιος [‘Ελευθεροτυπία’, 18/09/2009] αλλά γράφτηκαν και σε εφημερίδες, η υποψηφιότητα του δεν έγινε δεκτή από αρκετές συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. διότι θεωρήθηκε ότι ενδέχεται εάν εκλεγεί να υποστηρίξει θέσεις παραπλήσιες με αυτές του ΛΑ.Ο.Σ. και του ΚΚΕ. Για την ακρίβεια δε, οι πληροφορίες μιλούν για έγγραφο που κυκλοφόρησε εντός του κόμματος και κατηγορούσε τον υποψήφιο ως ακραίο και εθνικιστή. Το ερώτημα ασφαλώς που έρχεται στο νου του καθενός είναι τι το εθνικιστικό έχει εκφράσει ο Στάθης, ο οποίος πολλάκις έχει υπερασπιστεί το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από τις επιθέσεις που έχει δεχθεί από το ΛΑ.Ο.Σ; Μήπως η κριτική του άποψη όσoν αφορά το σχέδιο Ανάν ήταν δείγμα εθνικισμού; Για τους yesmen του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιθανόν να είναι, αλλά ας μη ξεχνάμε πως το συγκεκριμένο σχέδιο απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία Ελλαδιτών και Κυπρίων ως ανεφάρμοστο και καταστροφικό. Μήπως η δεδηλωμένη απέχθεια του στην αμερικανική πολιτική στη περιοχή μας τον μετατρέπει ευθύς αμέσως σε ακροδεξιό πατριδοκάπηλο; Πιθανόν ναι να απαντούσαν στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά κατά παράδοση η αριστερά συνήθιζε να είναι αντιαμερικανική. Κανείς προφανώς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει επακριβώς τις εγκεφαλικές διεργασίες των ατόμων που σύνταξαν το μυστηριώδες αυτό κείμενο. και προφανώς είναι αδύνατο εμείς να γνωρίζουμε το βαθμό στον οποίο τα στελέχη του ΣΥΝ είναι δέσμια των διαφόρων «συνιστωσών» που περιμάζεψαν από τα καφενεία και τα παγκάκια των Εξαρχείων και τους έδωσαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και πολιτική οντότητα.

Το σίγουρο όμως είναι πως το ΣΥ.ΡΙΖ.Α πλέον πάσχει από μια πολιτική ψύχωση αντίστοιχη αυτής των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμούνται πως η δεξιά της δεκαετίας του 50 και μετέπειτα η Χούντα των Συνταγματαρχών έβλεπαν παντού κομμουνιστές και αρκούσε ένα μονόστηλο κάποιου σε μια εφημερίδα ή δήλωση ότι οι συνθήκες διαβίωσης των εργατών χρειάζονται βελτίωση για να βαπτιστεί κομμουνιστής και εαμοβούλγαρος. Σήμερα οι κομμουνιστοφάγοι Συνταγματάρχες δεν υπάρχουν πλέον, αλλά τη θέση τους έχουν πάρει επάξια οι Εθνικιστοφάγοι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Για τους σύγχρονους εξ-αριστεράς ορμώμενους πάσχοντες αυτής της ιδιάζουσας πολιτικής ψύχωσης, οποιαδήποτε αναφορά στα εθνικά θέματα η οποία δεν στηλιτεύει την Ελλάδα και δεν υιοθετεί τις θέσεις του τουρκικού, σκοπιανού και οποιουδήποτε εχθρικού προς την Ελλάδα σωβινισμού, χαρακτηρίζεται εθνικιστική και ο εκφραστής της λούζεται με σωρεία επιθέτων όπως «φασίστας», «πατριδοκάπηλος», «εθνικιστής», «ακραίος».

Το γεγονός πως θύμα αυτής της αντίληψης έφτασε να γίνει και ένας συνειδητός αριστερός και υπερασπιστής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δε θα πρέπει να παραξενεύει και κυρίως δε θα πρέπει να στεναχωρεί και τον ίδιο τον Στάθη. Είτε θέλει να το παραδεχθεί είτε όχι, για τη κατάντια της ανανεωτικής ή εκσυγχρονιστικής ή ρεβιζιονιστικής η όπως θέλετε πες τε την αριστεράς ευθύνεται και αυτός καθώς πολιτικά βρίσκεται σε αυτό το χώρο και η γραφίδα του έπρεπε να είναι πιο δραστήρια στο καυτηριασμό αντίστοιχων φαινομένων.

Εν κατακλείδι ας ευχηθούμε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περαστικά (αν και δε θα στοιχηματίζαμε για τη γρήγορη ανάρρωση του αφού αντιδράσεις υπάρχουν και στο εσωτερικό του πλέον) και στο Στάθη να θυμίσουμε τη παλιά παροιμία… όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«ιμάμ μπαϊλντί»
18 Σεπτεμβρίου 2009
Στάθης Σ.

Για να είμαι όπως πάντα καθαρός. Προς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες. Τους μόνους προς τους οποίους αισθάνομαι την ανάγκη να δίνω εξηγήσεις και να απολογούμαι.

Την Κυριακή 6.ΙΧ.2009 ο κ. Αλέξης Τσίπρας, σε συνάντηση μεταξύ μας, μου ζήτησε να τεθώ επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Θεώρησα μεγάλη την τιμή, αλλά και την ευθύνη κι ως εκ τούτου του αντιπρότεινα να μπω στο ψηφοδέλτιο μεν, αλλά στην τελευταία θέση δε. Ο κ. Τσίπρας δεν το δέχθηκε, επέμεινε στην πρότασή του. Μου ζήτησε να το σκεφτώ και να έχουμε νέα επικοινωνία.

Ακολούθως, ως όφειλα εκ της φύσεως της δουλειάς μου, ενημέρωσα τον διευθυντή και τον εκδότη της «Ε» για την πρόταση αυτή. Η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ήταν πρόβλημα -άλλωστε είχα συμμετάσχει ξανά στις εκλογές του 2004 στην τελευταία θέση- όμως η πρώτη θέση ήταν. Η άποψη του εκδότη της «Ε» ήταν πως η ένταξη σε πιθανόν εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο θα ακύρωνε την ανεξαρτησία της γνώμης μου ως σκιτσογράφου και σχολιαστή. Σεβαστή.

Η άποψη η δική μου ήταν και είναι ότι ουδέποτε είχα γνώμη ανεξάρτητη απ’ την ιδεολογία μου. Η οποία ιδεολογία φανερά και διαρκώς όλα αυτά τα χρόνια διαπερνά και τα σκίτσα και τα σχόλιά μου, καθώς καλά γνωρίζετε όλοι σας, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε με όσα λέω και κάνω.

Στη συνέχεια μίλησα με λίγους εκλεκτούς ανθρώπους που όλοι με παρότρυναν να δεχθώ την πρόταση του κ. Τσίπρα -μεταπείσθηκα και τη δέχθηκα. Ενημέρωσα τον Αλέξη και χάρηκε, ενημέρωσα και τον εκδότη της «Ε» και προβληματίσθηκε. Επανέθεσε το θέμα του ασυμβίβαστου βουλευτή – σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα που θέλει να είναι ανεξάρτητη από τις κομματικές εξαρτήσεις των εργαζομένων σε αυτή. Αποψη σεβαστή (παρ’ ότι τέτοιαν εξάρτηση εις ό,τι με αφορά δεν έβλεπα) και ζήτησα από τον κ. Τεγόπουλο την απόλυσή μου. Δεν την αρνήθηκε, αλλά και δεν προχώρησε σε αυτήν. Μείναμε με τις σκέψεις μας.

Τη Δευτέρα 7.ΙΧ.2009 ενημέρωσα την κυρία Μάνια Τεγοπούλου για την υποψηφιότητά μου περί την οποίαν δεν εξέφρασε αντίρρηση. Ομως το βράδυ της ίδιας ημέρας με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να αποσυρθώ από επικεφαλής υποψήφιος. Αρνήθηκα.

Στη συνέχεια μού ζήτησε την παραίτησή μου αν εκλεγώ, αλλά επίσης την παραίτησή μου κι αν δεν εκλεγώ, διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου θα έχει και στη μια περίπτωση και την άλλη τρωθεί. Αρνήθηκα. Διότι η ανεξαρτησία της γνώμης μου πριν από όλα αυτά, μετά από όλα αυτά και για πάντα θα είναι συνάρτηση της ιδεολογίας μου – όπως πιστεύω ότι συμβαίνει με όλους τους πολίτες. Ζήτησα λοιπόν από την κυρία Τεγοπούλου την απόλυσή μου. Αρνήθηκε. Ζήτησε την παραίτησή μου. Αρνήθηκα.

Φαίνεται ότι δύο αρνήσεις κάνουν μιαν κατάφαση (της μεσοβασιλείας)· και μείναμε σε αυτήν.

Ακολούθησαν έντονες συζητήσεις και θυελλώδεις διαβουλεύσεις όλων με όλους (συνηθίζεται αυτό στην «Ε»), αποδραματοποιήθηκαν ορισμένα πράγματα και εις ό,τι με αφορούσε η απαίτηση για παραίτηση και η ανταπαίτηση για απόλυση ανακλήθηκαν αμοιβαίως, αφήνοντας στον καιρό και τη σκέψη την ίαση ή τον χωρισμό των πραγμάτων και των προσώπων.

Το πρωί της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου 2009 με κάλεσε ο κ. Τσίπρας στο τηλέφωνο και μου ανακοίνωσε ότι από ορισμένους συντρόφους του στον ΣΥΝ κι ορισμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ηγέρθησαν αίφνης ορισμένες αντιρρήσεις για την υποψηφιότητά μου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Θα το (ξανα)συζητούσαν στα όργανα! Τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα περιμένω τι θα πουν τα όργανα.

Τα όργανα μίλησαν λίγο αργότερα και μου είπαν (ο κ. Θεωνάς εκ μέρους τους) αν θα μπορούσα να μπω σε μιαν άλλη θέση στο ψηφοδέλτιο, τους ευχαρίστησα και αρνήθηκα. Υποψήφιος με το ζόρι, ή υποψήφιος που θα έκανε ζημιά στον αγώνα τους, ή υποψήφιος απότοκο ενός ακόμη συμβιβασμού (ποίων με ποίους;) δεν ήθελα να γίνω.

Τα ίδια είπα και τον κ. Αλέξη Τσίπρα που με πήρε αμέσως μετά τηλέφωνο. Τον ευχαρίστησα για την τιμή που μου έκαμε με αυτήν του την πρόταση, η οποία όμως, απ’ ό,τι φάνηκε, δεν είχε την καθολική αποδοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως απαιτείται σε αυτές τις περιστάσεις, και του ευχήθηκα καλόν αγώνα.

Κατόπιν όλων τούτων, αγαπητές αναγνώστριες και αναγνώστες, θα φύγω άδειαν ολιγοήμερη προς κάθαρσιν αναγκαίαν (μια ψυχή την έχουμε, μην την μπαϊλντίζουμε) και θα επιστρέψω σύντομα στην παρέα μας.

Αν δεν βάλουν τα γέλια οι θεοί…

ΥΓ. Η εξαίρεσή μου από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεμιτή. Η προσπάθεια όμως, προκειμένου να αιτιολογηθεί αυτή η εξαίρεση, να σπιλωθεί από ορισμένους του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ η υπόληψή μου με την κατηγορία ότι είμαι «εθνικιστής» ή ότι ως εκλεγμένος βουλευτής θα μπορούσα να ψήφιζα θέσεις του ΚΚΕ ή του ΛΑΟΣ, είναι απλώς χυδαίες. Και συνιστούν ντροπή για αυτούς που τις υιοθέτησαν και τις αποδέχθηκαν.

Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη 30/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed
Ο Δώρος Λοΐζου, Οργανωτικός Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας ΕΔΕΝ

‘Χριστόφιας-watch: Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια’
«Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη»
30 Αυγούστου 2009
Ευαγόρας (Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο)

Σήμερα, 30 Αυγούστου, επέτειο δολοφονίας του, θυμόμαστε τον Δώρο της αντίστασης και του αγώνα, τον αλησμόνητο, ανήσυχο νέο και διανοούμενο.

Σήμερα τιμούμε τον «επικίνδυνο ποιητή» για όλα τα κατεστημένα και για όλους τους φορείς της αδικίας. Aυτόν που τόσο αγάπησε την ελληνική μας γλώσσα και ιστορία.

Σήμερα εμπνεόμαστε από τον Δώρο των πολλαπλών οραμάτων το συνειδητό σοσιαλιστή που μετουσίωνε σε πράξη τα οράματα. Το μεγάλο ανθρωπιστή που «μοίρασε σαν ψωμί την καρδιά του και δεν του ‘μεινε κανένα ψίχουλο».

Ο Δώρος Λοϊζου γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 στη Λευκωσία. Στα δεκαεννιά του αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και εγγράφηκε στη Σχολή Θεάτρου της Λευκωσίας, την οποία όμως δεν έμελλε να τελειώσει λόγω των ταραχών που ξέσπασαν. Το 1966 μετέβηκε στη Ρόδο για να σπουδάσει ξενοδοχειακά. Κατά την διάρκεια των σπουδών του η αμερικανοκίνητη Χούντα ξεκίνησε να γράφει την μαύρη της επταετία στην ιστορία της Ελλάδας.

Ο επαναστατικός του χαρακτήρας δεν του επιτρέπει να μείνει άπραγος, γι’αυτό και ξεσηκώνει τους συμφοιτητές του σε απεργία για διαμαρτυρία προς τους απάνθρωπους όρους ζωής που επέβαλαν οι επαίσχυντοι δικτάτορες. Συνέπεια της αντιδικτατορικής του δράσης και «διατάραξης της ησυχίας», ήταν η εκδίωξη του από τη Σχολή.

Ο Δώρος εγκατέλειψε οριστικά τον κλάδο των ξενοδοχειακών και το 1969 εγγράφηκε στο Hellenic College της Βοστώνης, από το οποίο αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα με το πτυχίο Ιστορίας.

Με το πέρας των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο σοσιαλιστικό χώρο, στην ΕΔΕΚ, όπου και δραστηριοποιήθηκε ως Οργανωτικός Γραμματέας της ΕΔΕΝ και ως διευθυντής της εφημερίδας «Σοσιαλιστική Έκφραση», γεγονός που τον έθεσε αυτόματα στο στόχαστρο των υπάκουων σκυλιών της Χούντας, στην οποία ο Δώρος ήταν ήδη πολύ καλά γνωστός ως ένας ακαταπόνητος πολέμιος της, με αξιόλογη δράση σε Ελλάδα και Αμερική.

Πολύ καλά γνωστός σε ξένους και ντόπιους συνωμότες ήταν (και είναι) ο αγέραστος αγωνιστής, τότε πρόεδρος της ΕΔΕΚ και ηγέτης του αντιστασιακού κινήματος Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος στη γνωστή σύσκεψη του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, που έγινε υπό την παρουσία οπλοφόρων της ΕΟΚΑ-Β’, κάλεσε όλους να παραμερίσουν τα μικρά και τα μίση, τόνισε ότι η επιστροφή του νόμιμου συνταγματικού Προέδρου Μακαρίου αποτελούσε άμεση εθνική αναγκαιότητα και εισηγήθηκε την συσπείρωση όλων κάτω από την ηγεσία του τόπου για να δοθεί η πολιτική μάχη της Κύπρου. Αυτό το μαρτύρησε και ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, επίσης μισητό πρόσωπο από τους χουντοφασίστες και τους συνομώτες.

Ποτέ πια φασισμός: Αγώνας - Λευτεριά - Δημοκρατία [πηγή φωτογραφίας: Σοσιαλιστική Νεολαία ΕΔΕΚ Πάφου]

Μπορεί τα όπλα να μην μίλησαν εκείνη τη μέρα, αλλά η εντολή είχε δοθεί. «Να πυροβοληθεί (ο Γιατρός) χωρίς προειδοποίηση». Τρεις αμερικανοτσολιάδες της ΕΟΚΑ-Β’, στις 9:00 το πρωί της 30ης Αυγούστου του 1974, έστησαν καρτέρι στην πλατεία του ΟΧΙ και γάζωσαν με σφαίρες το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Με αυτό το απεχθές και επονείδιστο έγκλημα, ήλπιζαν στον αποκεφαλισμό του αντιστασιακού κινήματος και στην πλήρη εφαρμογή των ξένων συνωμοτικών σχεδίων που προνοούσαν προέλαση και εδραίωση του κατοχικού Αττίλα.

Οι σφαίρες των δολοφόνων δεν βρήκαν το στόχο τους αλλά τον αγωνιστή ποιητή Δώρο Λοΐζου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο, ο οποίος με τα μαλλιά ριγμένα πίσω και με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα, έπεσε νεκρός, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, για να γίνει για όλους μας φάρος που φωτίζει και οδηγεί τα αγωνιστικά μονοπάτια που ακόμα είμαστε υποχρεωμένοι να διανύουμε.

Ο Δώρος άφησε πίσω του ως υποθήκη, πολλά μηνύματα που πηγάζουν από τα ποιήματα του. Εμπνευσμένος ο ίδιος από πολλούς επαναστατικούς ποιητές, κυρίως ισπανούς, έργα των οποίων μετέφρασε στα ελληνικά, έλεγε ότι «Κι όταν νοιώθεις την ανάγκη να γράψεις, δεν συζητάς το θέμα αλλά παίρνεις την πέννα και γράφεις…Γράφεις ώσπου να λυτρωθείς…». Κι ο Δώρος έγραψε:

Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω, θα φορέσω το πρόσωπό ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές, με συνθήματα

να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος,

να βάλω φωτιά στην Πρεσβεία του θανάτου.

Θα ‘ρθουν οι γνωστικοί να μου βάλουν τρικλοποδιά

γιατί τους διώχνω τους πελάτες από τα μαγαζιά.

Θα ‘ρθουν οι «ειδικοί αστυνομικοί»

για να μου σπάσουν τα πλευρά

γιατί βάζω οργή και φωτιά στα παιδιά.

Θα ‘ρθουν οι κόκκινοι να μου κοκκινίσουν το μούτρο

γιατί είμαι πιο κόκκινος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι λευκοί να μου μαυρίσουν το μάτι

γιατί είμαι πιο λευκός από αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι φωτισμένοι να μου αλλάξουν τα φώτα

γιατί είμαι πιο φωτισμένος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι γελοίοι, οι σοβαροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί,

οι προτεστάντες, οι καθολικοί, οι δικοί, οι οχτροί, οι διαόλοι,

οι θεοί, τέλος πάντων όλοι, εκείνοι κι αυτοί

που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής.

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω

θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές και συνθήματα

να διεκδικήσω: Ψωμί και Ελευθερία.

–Δώρος Λοΐζου, «Το Τραγούδι του Λεύτερου»

Σήμερα που η κατοχική σημαία ντροπιάζει τον Πενταδάχτυλο, που δήθεν πολιτισμένοι ευρωπαίοι προσπαθούν να μας πείσουν να συνθηκολογήσουμε με τους όρους του εισβολέα , που οι δήθεν προοδευτικοί θεωρούν ως εθνικισμό το να διεκδικείς «Λευτεριά», που «ξεριζωμένοι περνούν τη Γραμμή για μια πoρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα», εμείς επιβεβαιώνουμε την αταλάντευτη μας πίστη στον αγώνα για δικαίωση, για απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων, για απομάκρυνση όλων των εποίκων και για επιστροφή όλων των προσφύγων.

«Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε.
Όποιοι κι αν είναι.
Όσο δυνατοί κι αν είναι.»

–Δώρος Λοϊζου

Διαβεβαιώνουμε τον αθάνατο συναγωνιστή μας, πως θα αναζωπυρώσουμε τη φλόγα του αγώνα με κάθε μέσο και κάθε θυσία, κι ας έρθουν οι κόκκινοι να μας κοκκινίσουν τα μούτρα, κι ας έρθουν οι ειδικοί αστυνομικοί να μας φωτογραφίσουν, κι ας έρθουν αυτοί που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής να μας χλευάσουν. Εμείς θα ρεζιλέψουμε τους οπαδούς του συρματομπλέγματος!

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε μικροκομματικά συμφέροντα και σε πιόνια της «διεθνούς κοινότητας» την ισοπέδωση της μνήμης του Δώρου και των μηνυμάτων που πηγάζουν από τη δολοφονία του, την εξουδετέρωση του οράματος του για ψωμί κι ελευθερία.

«Όσο μακραίνει ο χρόνος,
Όσο οι συνθήκες γίνονται πιο δύσκολες,
Όσο δολοφονούνται τα οράματα,
Τόσο πιο πολύ μας λείπει ο Δώρος.»

–Βάσος Λυσσαρίδης

‘Σημερινή’
«Το έγκλημα της 3οης Αυγούστου 1974»
30 Αυγούστου 2009
Γιαννάκης Λ. Ομήρου (Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ)

Στις 30 Αυγούστου 1974 διενεργήθηκε ένα από τα πλέον απεχθή εγκλήματα σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού. Σε βάρος της ενότητάς του. Σε βάρος του αιμάσσοντος ακόμα από το πραξικόπημα και την εισβολή σώματος της Κύπρου. Η απόπειρα δολοφονίας του Βάσου Λυσσαρίδη και η δολοφονία του Δώρου Λοΐζου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οργανώθηκε από τις δυνάμεις που επιδίωκαν την ολοκλήρωση του δίδυμου εγκλήματος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Να επαναφέρουμε το τότε σκηνικό. Μετά και την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και τη συνειδητοποίηση από το λαό μας του μεγέθους της προδοσίας της χούντας και της ΕΟΚΑ Β, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις επανόδου του Προέδρου Μακαρίου στην Κύπρο. Ο δημοκρατικός μας λαός, με το Βάσο Λυσσαρίδη και την ΕΔΕΚ στην πρωτοπορία, απαιτούσαν ασυμβίβαστα την πλήρη αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που προσωποποιείτο στην επάνοδο στην προεδρία τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Το καθεστώς τρομοκρατίας που είχε επιβάλει η ΕΟΚΑ Β ακόμα και μετά την τουρκική εισβολή είχε αρχίσει να καταρρέει υπό το βάρος των φοβερών συνεπειών του κακουργήματος του πραξικοπήματος. Παρά τη δυσμενή συγκυρία, ένα ευρύτατο αγωνιστικό – δημοκρατικό κλίμα άρχισε να δημιουργείται.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δολοφονία ενός πολιτικού ηγέτη που στεκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την επιστροφή του Μακαρίου, αναμενόταν από τους ξένους και επιτόπιους συνωμότες ότι θα δημιουργούσε συνθήκες αναζωπύρωσης της εσωτερικής ανωμαλίας με ένα νέο κύκλο αίματος και συνεπώς τις προϋποθέσεις είτε για επιβολή λύσης βασισμένης στα τετελεσμένα είτε ακόμα και νέας τουρκικής προέλασης, με την επίκληση του προσχήματος της ανωμαλίας μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Άλλωστε είχε προηγηθεί στις 15 Αυγούστου 1974 η γνωστή απόπειρα επιβολής του διχοτομικού Σχεδίου Γκιουνές, που ματαιώθηκε ως αποτέλεσμα της σθεναρής αντίδρασης της ηγεσίας της ΕΔΕΚ και του τότε Μητροπολίτη Πάφου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου.

Η αποτυχία επιβολής εκείνου του σχεδίου λύσης σε συνδυασμό με την προοπτική επανόδου του Μακαρίου δεν άφηναν περιθώρια παθητικής στάσης από τους καραδοκούντες συνωμότες. Ως εκ τούτου, το έγκλημα της 30ής Αυγούστου 1974 ήταν η απελπισμένη κίνηση για ανακοπή του ασυγκράτητου λαϊκού ρεύματος για επάνοδο του Μακαρίου και αποτροπή επιβολής αντεθνικής λύσης. Οι επιδιώξεις αυτής της κίνησης ναυάγησαν, πρώτον, διότι οι εντεταλμένοι δολοφόνοι απέτυχαν στο βασικό τους στόχο και, δεύτερον, διότι επιδείχθηκε μία θαυμαστή ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση από το δημοκρατικό κίνημα.

Τριάντα πέντε χρόνια από το έγκλημα εκείνο υπάρχουν κάποια αναπάντητα ερωτηματικά, τα οποία δεν έχουν ακόμα απαντηθεί όχι απλώς από τους φυσικούς αλλά κυρίως από τους ηθικούς αυτουργούς του. Όλη αυτή η εγκληματική συνομοταξία των στυλοβατών της ΕΟΚΑ Β, του πραξικοπήματος, αυτών που πολέμησαν με λύσσα τον Μακάριο, είχαν σαν βασικό τους επιχείρημα ότι το έπραξαν με ελατήρια πατριωτικά και στόχους εθνικούς.

Αν όμως έτσι είχαν τα πράγματα, πώς δικαιολογούν τις αδιαμφισβήτητες ιστορικές αλήθειες, πρώτον, ότι ταυτίστηκαν με τα πλέον αντικυπριακά κέντρα εξύφανσης συνωμοσιών σε βάρος της Κύπρου; Δεύτερον, πώς είχαν κοινό στόχο, μαζί με τη CΙΑ και τη Χούντα, τον Πρόεδρο Μακάριο; Τρίτον, πώς απαντούν στο αμείλικτο ερώτημα και κατηγορώ της Ιστορίας για το γεγονός ότι κι όταν ακόμα ολοφάνερα αποκαλύφθηκε ότι Χούντα και CIΑ επιδίωκαν τη διχοτόμηση της Κύπρου με τη δολοφονία του Μακαρίου, αυτοί συνέχιζαν να εμποδίζουν την επιστροφή του, ολόκληρο το δεύτερο εξάμηνο του 1974; Και τέλος, πώς μπορούν να εξηγήσουν ότι από τις δικές τους γραμμές οργανώθηκε και εκτελέσθηκε το έγκλημα της 30ής Αυγούστου με στόχο την πρόκληση εμφύλιας διαμάχης, ενώ ο Αττίλας ευρίσκετο εντός των πυλών; Δεν αισθάνονται την ανάγκη αυτοκριτικής; Δεν διακατέχονται από αίσθηση εξιλέωσης, εξομολόγησης και απολογίας ενώπιον του λαού και της Ιστορίας; Είναι αξίωμα ότι η ιστορική μνήμη υπάρχει για να φωτίζει κυρίως το μέλλον.

Όμως η κάθαρση της τραγωδίας του 1974 επιβάλλει την ανάληψη ευθυνών για εγκλήματα και λάθη από όσους βαρύνονται με συμμετοχή στα τότε γεγονότα. Θα βρουν, άραγε, το θάρρος, έστω και σήμερα, 35 χρόνια μετά, να το πράξουν, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στον αγώνα για τη σωτηρία της Κύπρου με μια σωστά θεμελιωμένη λαϊκή ενότητα;

Εκτός λειτουργίας το «Τρωκτικό»: Η προκήρυξη 07/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, Μ.Μ.Ε., ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
troktiko.blogspot.com

‘Greek American News Agency’
06 Αυγούστου 2009

Το σημερινό μας λουκέτο το αφιερώνουμε σε όλους τους πολίτες που υποφέρουν από την αδίστακτη διαπλοκή των ΜΜΕ και της πολιτικής. Ορισμένοι μαφιόζοι και γκάγκστερ με μυθική περιουσία εξουσιάζουν σήμερα τη χώρα έχοντας υπό τις διαταγές τους την πολιτική εξουσία.

Οι λούμπεν της καπιταλιστικής τάξης έχουν όνομα και επώνυμο. Έχουν Πόρσε Καγιέν και είναι εκδότες, υπουργοί και βουλευτές. Διαθέτουν επιρροή στον χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας με τις εφημερίδες και τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, τον τραπεζικό χώρο. Για να κλείσουν το troktiko ακολούθησαν μεθόδους γκαγκστερικής μαφίας. Κατέθεσαν μηνύσεις εν κρυπτώ (Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και ο φίλος των Γερμανών του ALPHA Β.Παπαδρόσος) ενώ εδώ και λίγες ημέρες αναρτήθηκαν και απειλητικά σχόλια από τον γνωστό εκπρόσωπο της χλιδής και της μεγαλοαστικής τάξης της Εκάλης.

Σήμερα πήγε για πρώτη φορά στο γραφείο του μετά από τις διακοπές γεμάτος χαρά ΠΡΙΝ κλείσει το troktiko. Το γνώριζε και είναι σαφές. Ο δημοκράτης-δημοσιογράφος που ξεμπροστάστηκε από τους bloggers. Η δημοκρατική του ευαισθησία είναι τέτοια που καταφεύγει σε άθλιες μεθόδους για να κλείσει blogs. Δεν είμαστε οι πρώτοι. Όπως έλεγε στην τηλεόραση ότι ξήλωσαν τα γαλόνια του πατέρα του επί χούντας, ενήργησε και ο ίδιος. Με τις μεθόδους της επταετίας. Συκοφαντία, μηνύσεις και παρασκήνιο. Κάποιοι άλλοι με «πρακτόρισσες» συζύγους στην ΕΥΠ και οι ίδιοι να δημιουργούν την επικαιρότητα έχοντας την δυνατότητα να παίρνουν …χαφιεδίστικες πληροφορίες.
Οι λόγοι «εθνικής ασφάλειας» δεν επιτρέπουν να βγει το troktiko στον …αέρα. Ένα οργανωμένο σχέδιο μιας ξεπερασμένης εποχής αφού τα troktika θα τους σαρώσουν πολύ σύντομα.

Οι συνεχείς μας αναφορές στα σκάνδαλα και την χλιδή υπουργών όπως και στην συγκάλυψη του υπουργού Οικονομικών Γ.Παπαθανασίου και τα εικονικά τιμολόγια στην υπόθεση Κουρή, οι επιθέσεις με στοιχεία στον Μάκη Τ, το ξεγύμνωμα του υποστηριχτή της Σαηεντολογίας Κ.Γαβρά αλλά και οι θέσεις μας για την ΜΗΔΕΝΙΚΗ εξωτερική πολιτική στο Τουρκικό είναι οι λόγοι που το troktiko δεν είναι αρεστό. Χθες το πρωί μάλιστα ΕΠΙΣΗΜΑ μας ενηνέρωσαν να μην ασχολούμαστε με τα εθνικά θέματα γιατί επηρεάζουμε τον κόσμο. Να αφήνουμε δηλαδή να κάνουν τσάρκα τα f-16 των Τούρκων και να μην μιλάμε. Όλα αυτά είναι γεγονότα. Όπως και ότι ο υπουργός δικαιοσύνης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον δ/ντη του ALPHA να καταθέσει μήνυση και όπως γράφτηκε του είπε: «Μετά άστο σε μένα». Έτσι και έγινε αλλά ο Δένδιας δεν απάντησε και δεν διέψευσε ποτέ το δημοσίευμα.

Κάναμε λάθη και θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Όταν πλένεις πιάτα θα σπάσεις κιόλας. Όμως ποτέ δεν είπαμε ότι δεν θα επανορθώσουμε. Δεν συκοφαντήσαμε(τουλάχιστον δεν είχαμε πρόθεση) και ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ όταν η δικαιοσύνη μας το ζήτησε (για κακούργημα). Δεν εκμεταλλευτήκαμε δηλαδή την ανωνυμία μας και παρουσιαστήκαμε στην ΓΑΔΑ και την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος. Ίσως αυτό είναι που τους ενόχλησε γιατί πλέον δεν μπορούσαν να κάνουν την πολυπόθητη άρση απορρήτου και την εισβολή στα σπίτια ανθρώπων που έχουν οικογένειες (σαν να πρόκειται για τρομοκράτες). Όμως εμείς τηρήσαμετο νόμο ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ και αυτοί βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Αποφάσισαν με ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ τρόπο και μέσω επαφής με την google(την καλοαναθρεμμένη από όλους εμάς τα κορόιδα)να βάλουν λουκέτο χωρίς να μας ενημερώσουν.

Στην αρχή έβαλαν την φραγή με τον όρο ΠΙΘΑΝΗ παραβίαση και όταν διαπίστωσαν ότι ξεπερνάει κάθε όριο η φίμωση, αφαίρεσαν μετά από μια ώρα τον όρο «ΠΙΘΑΝΗ» για να έχουν λόγο.

Ποια όμως είναι η παραβίαση των όρων; Αν λειτουργούσαμε σαν εφημερίδα θα μας έκλειναν; Όποιος θίχτηκε πήγε στην δικαιοσύνη και εκεί θα μας αντιμετώπιζε. ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ – το ξαναλέμε – και δεν κρυφτήκαμε. Οι απόψεις μας είναι και τις υποστηρίζουμε.

Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί με όσα γράφουμε αλλά όχι με την δολοφονία και την εκτέλεση των blogς.

Οι συμπαραστάτες μας είναι οι φίλοι bloggers που θα έρθει και η σειρά τους, αλλά όπως τους έχουμε υποσχεθεί θα κάνουμε την αρχή και δεν θα τους χαριστούμε. Επιστρέφουμε πολύ πολύ σύντομα ίσως και σε ώρες. Όμως τα πράγματα θα είναι πιο άγρια. Αντάρτικο μέσα στο διαδίκτυο δεν θέλετε; ΘΑ ΤΟ ΕΧΕΤΕ. Αλλά αυτή την φορά θα είναι κυνηγητό. Κανονικό όμως.

Ενοχλήσαμε τους αδίστακτους μεγαλοαπατεώνες μαφιόζους, εκδότες και πολιτικούς. Ξέρουν αυτοί ποιοι είναι. Είδωλο-σύμβολό τους έχουν τον εύκολο, γρήγορο, παρασιτικό κι ακόρεστο πλουτισμό, χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε απάτη και παρανομία διανοηθούν και μη διστάζοντας μπροστά σ’ οποιοδήποτε έγκλημα κατά της δημοκρατίας.

Όπως λέει και ο …ποιητής: «ένας εκατομμυριούχος, στο βάθος των χρηματοκιβωτίων του, έχει στη διάθεση του περισσότερες ανθρώπινες ζωές από τον οποιονδήποτε μονάρχη»

Αναρτήσαμε δεκάδες καταγγελίες πολιτών που ήταν επώνυμες και ήταν επιλογή μας να βάζουμε ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ γιατί ξέραμε ότι τα σκυλόψαρα μπορεί να τους κυνηγήσουν. Ο κόσμος γιαυτό έκανε το troktiko to No1 blogspot σε όλο τον κόσμο και το Νο1 από όλα τα portal στην Ελλάδα αφήνοντας δεύτερο το πολυδιαφημισμένο portal της διαπλοκής της εξουσίας, της απόκρυψης θεμάτων που ανήκει σε συκοφάντη και διαφημίζεται από τους ΣΥΝΕΡΓΟΥΣ του μεγαλοδημοσιογράφους.

Πολλοί έλεγαν: «Θα τα πούμε στο troktiko» έβρισκαν μια δίοδο επικοινωνίας αλλά  θα φροντίσουμε να γίνουν περισσότεροι. Όπως θα φροντίσουμε να βελτιωθούμε κάτι που το κάναμε πολλές φορές. Χρησιμοποιήσαμε το χιούμορ και την σάτιρα πολλές φορές γιατί είναι μέρος της ζωής μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους αποφάσισαν να μας εκτελέσουν. ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ! Λειτούργησαν σαν τους εγκληματίες της πρωτότυπης αυτής προκήρυξης που εμείς παραφράσαμε.

Κάποιες επιχειρήσεις του δημοσίου ξεπουλιούνται σε απίστευτα χαμηλές τιμές, με τους διάφορους απατεώνες να βρίσκονται σε εμφύλιο για το ποιος θα εισπράξει τις μεγαλύτερες μίζες.

Σ’ αυτό το γενικό ξεπούλημα της χώρας σημαντικό ρόλο παίζουν και κάποια μαφιόζικα μέσα επικοινωνίας τόσο τα ηλεκτρονικά όσο και τα έντυπα. Ο δρόμος μας ήταν το διαδίκτυο. Αλλά και αυτό είναι ελεγχόμενο. Θα παίξουμε στο γήπεδο τους αλλά με τους ΌΡΟΥΣ ΜΑΣ. ς κομισάριους για το περιβόητο δάνειο.

Η απόφαση αυτή του σημερινού Τέταρτου Ράιχ είναι καθαρά ναζιστική αφού πουθενά δεν παραβιάστηκαν ανθρώπινα δικαίωματα και δεν διαπράχθηκαν κακουργήματα.

Και αν οι Γραικύλοι, ατζέντηδες του κεφαλαίου, πολιτικοί ηγέτες αδιαφορούν γι’ αυτό, ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να το επιτρέψει. Ήρθε η ώρα να ανοίξουν όλοι από ένα blog και να τάσσονται κατά του πολιτικού και εκδοτικού κατεσημένου που λυμαίνεται τον τόπο.

Κλείνει ένα και ανοίγουν δέκα.

Μόνο που αυτό που θα ανοίξουμε σε λίγες ώρες θα είναι πολύ πιο ισχυρό από το προηγούμενο. Το δυσάρεστο γιαυτούς είναι ότι δεν μπορούν να το κλείσουν.

Έπαιξαν και έχασαν! Δεν είμαστε ένας είμαστε πολλοί.

Μην εξυβρίζετε το καθεστώς του Φύρερ Δ.Χ. 28/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
Φύρερ Δ.Χ. [πηγή γραφικού: Ερετικό Ιστολόγιο, 21/07/2009]

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Ακόμη δύο δημοσιεύματα σχετικά με τις συλλήψεις πολιτών από το καθεστώς Χριστόφια. Όπως έχουμε ήδη πει, καταδικάζουμε απερίφραστα τα εμετικά συνθήματα κατά του εκλελεγμένου Προέδρου, όμως το γεγονός ότι συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν άτομα γι’ αυτό το αστείο πράγμα αποτελεί ένα άκομη βήμα προς την χουντοποίηση.

Αρκετά έχει περάσει ο Ελληνισμός της Κύπρου από τις χουντικές πρακτικές. Γι’ αυτό και αναδημοσιεύουμε τώρα αυτά τα κείμενα, διότι δεν θέλουμε το θέμα να χαθεί στα πλαίσια της «ενημέρωσης». Είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να αναφέρεται όσο πιο συχνά γίνεται, για να μην ξεχνάμε την σταδιακή μεταμόρφωση της δημοκρατικά εκλελεγμένης «κυβέρνησης Χριστόφια» σε αυταρχικό «καθεστώς Χριστόφια».

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
21 Ιουλίου 2009
Ευαγόρας Γονέμης

Περνώντας σε μεθόδους παλαιότερων εποχών το καθεστώς ενοχλείται και συλλαμβάνει κόσμο με κάθε είδους εξύβρισή του. Όμως, δεν κόπτεται όταν ξεσκίζουν τα εθνικά μας σύμβολα κάποιοι οπαδοί του στα γήπεδα, ούτε ακόμα όταν ανάρτησαν τη σημαία του Ψευδοκράτους -λες και προσέβαλλαν μόνο τους ΑΠΟΕΛίστες και όχι τους ίδιούς τους τους εαυτούς και την Κύπρο μας! Δεν νοιάζεται όταν «στολίζονται» με ύβρεις τα διάφορα μνημεία των ανθρώπων που πέθαναν για να υπάρχει η Δημοκρατία και να χαίρει της εξουσίας σήμερα. Ίσως δεν τον ένοιαξε τόσο ούτε όταν βεβηλώθηκε το μνημείο του Εζεκία Παπαϊωάννου (που στη μνήμη μας ίσως μείνει με το «ΕΝΩΣΗ ναι, ΝΑΤΟ όχι»).

Το καθεστώς νοιάζεται μόνο για τον Φύρερ (=αρχηγό) του. Τραβάει το σχοινί και προκαλεί. Ενώ μπορούσε να πείσει την κοινωνία ότι προέχει η πατρίδα και δεν ασχολείται με όσους κατά το οπαδικό έθος βρίζουν, προκαλεί την κοινωνία εφαρμόζοντας μεθόδους ολοκληρωτικών καθεστώτων. Ενώ αμελεί να ασχοληθεί ουσιαστικά με την εξύβριση των εθνικών μας συμβόλων από τα ΕΔΟΝόπουλα, δείχνει ότι δεν αντέχει την προσωπική εξύβριση και αφήνει εύλογα ερωτηματικά αν αντέχει και την αντίθετη άποψη.

Προκαλούμε τον οποιονδήποτε να ανοίξει ένα έντυπο της κομματικής φοιτητικής παράταξης του καθεστώτος Χριστόφια (της Προοδευτικής) οποιουδήποτε σπουδαστικού κέντρου και να μας πει πόσες εξυβρίσεις απαριθμεί! Οι λέξεις «ακροδεξιοί» και «φασίστες» είναι ίσως ο πιο πολυχρησιμοποιημένος χαρακτηρισμός που μοιράζεται απλόχερα στους διαφωνούντες (της λεγόμενης δεξιάς). Το «αρνητές της λύσης» και «οπαδοί της διχοτόμησης» σε όσους έχουν ακόμη αντιστάσεις έναντι του Σχεδίου Ανάν. Αυτά δεν αποτελούν εξύβριση αγαπητέ Φύρερ;

Τελικά, ο στόχος της «Δίκαιης Κοινωνίας» του είναι η επιβολή άνευ διαφωνούντων της «Δίκαιης Λύσης» του Φύρερ; Και αν κάποιοι (ίσως το 76%!) διαφωνούν μαζί του; Λυπούμαστε ειλικρινά. Ο λεγόμενος πρόεδρος της λύσης καταφέρνει να μας επιβεβαιώνει καθημερινά την κακεντρέχειά του, τις χουντικές νοοτροπίες των οπαδών του και οξύνει την κοινωνική αντίθεση. Ενώ κανονικά εμείς έπρεπε να στιγματίζουμε σήμερα τα συνθήματα του τύπου «Χριστόφια προδότη καταδότη» και «Τούρκοι Μογγόλοι δολοφόνοι» που αμαύρωσαν τη χθεσινή (καταπληκτική κατά τα άλλα) αντικατοχική εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, ασχολούμαστε με τα συμπλέγματα του προέδρου.

Το στοίχημα, δυστυχώς, που έθεσε ο Χριστόφιας ανεβαίνοντας στην εξουσία δεν ήταν να μας πείσει για την αξία της κυβέρνησής του, της Αριστεράς που δεν κινείται πλέον προς τον σταλινισμό και να φέρει δίκαιη κοινωνία και λύση. Ήταν να πάρει το αίμα του πίσω! Να ελέγξει όσους οργανισμούς δεν αλώθηκαν ακόμη από το ΑΚΕΛ και να προωθήσει τη λογική «φταίξαμε κι οι δυο το ίδιο – θα πληρώσουν μόνο οι Ελληνοκύπριοι ως ηττημένοι». Να φέρει το Σχέδιο Ανάν που με βαριά καρδιά αναγκάστηκε κατόπιν πιέσεων της βάσης του να απορρίψει. Αντί να διδαχθεί ότι η διχόνοια δεν βοηθά τον τόπο και να δείξει στοιχειώδη ανωτερότητα, ποινικοποιεί ό,τι κινείται χωρίς να το ελέγχει και διαφωνεί μαζί του. Προκαλεί συνεχώς και αυτό θα οδηγήσει και τους μετριοπαθείς στην αγκαλιά των ακραίων. Αλλά εμείς τον ρωτούμε: Θα συλλάβει και ολόκληρη την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης ή του Απόλλωνα στο επόμενο παιχνίδι με την Ομόνοια αν τον βρίσουν; ΜΠΟΡΕΙ ή δεν φτάνουν ως εκεί τα χέρια του;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Χριστόφιας-watch: Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια’
«Το τρομοκρατημένο καθεστώς τρομοκρατεί!»
21 Ιουλίου 2009
Ρίμαχος (Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο)

Η Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο, καταδικάζει έντονα τα συνθήματα που ακούστηκαν εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας στη χθεσινή εκδήλωση.

Μπορούμε να διαφωνούμε με τον Πρόεδρο, να είμαστε έντονα κριτικοί απέναντί του (και αυτή η ιστοσελίδα το απέδειξε), αλλά έναν Εκλελεγμένο Πρόεδρο δεν μπορούμε να τον υβρίζουμε ως Προδότη-Καταδότη.

Η σύλληψη όμως 4 ατόμων ψες το βράδυ στην αντικατοχική εκδήλωση, δείχνει μία κυβέρνηση που πλέον νιώθει ανασφαλής και που φοβάται την όποια αντίδραση των πολιτών. Μια φοβισμένη κυβέρνηση που σπέρνει και η ίδια το φόβο.

Γιατί δε θυμόμαστε κυπριακή κυβέρνηση που να συλλαμβάνει πολίτες γιατί υβρίζουν τον Πρόεδρο (εάν βέβαια αληθεύει το γεγονός ότι οι συλληφθέντες τον εξύβρισαν). Ας πάρουμε για παράδειγμα τη διακυβέρνηση Κληρίδη. Συνελήφθη ποτέ κανένα ΕΔΟΝόπουλο ή κανένας άλλος που κατηγορούσε ως φασίστα τον Κληρίδη ή Υπουργούς του; Επίσης στη διακυβέρνηση Παπαδόπουλου: συνελήφθη ποτέ κανένας από εκείνους τους χυδαίους μυθοπλάστες που έλεγαν ότι ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος έκανε ξέπλυμα χρημάτων ή ήταν υπέρ της διχοτόμησης; Ήταν αυτές ελαφρότερες ύβρεις από αυτές εναντίον του Δ. Χριστόφια ψες;

Και συνεχίζουμε τις απορίες μας:

–> Ήμασταν εκεί και είμαστε μάρτυρες: το εν λόγω σύνθημα το φώναξαν 300-400 άτομα. Γιατί συνελήφθησαν μόνο 4; Μήπως για εκφοβισμό και παραδειγματισμό και για να μη φανεί πόσοι πολλοί εξύβριζαν το Δ. Χριστόφια;

–> Γιατί δε συνελήφθη κανένας από εκείνους που φώναζαν ρατσιστικά-φασιστικά-ακροδεξιά συνθήματα όπως «Τούρκοι θα πεθάνετε»; Αυτό δεν ήταν κάτι πιο σοβαρό από το να εξυβρίζεται ο Χριστόφιας; Μήπως όμως βολεύει το να ακούγονται τέτοια συνθήματα από ανεγκέφαλους, για να μπορούν να τρέφονται και να συντηρούνται οι προπαγανδιστικές θέσεις για «ελληνοκυπριακό εθνικισμό»και για «Εχθρούς της Λύσης»;

Οι συλλήψεις πολιτών για πολιτικούς λόγους, ακόμη κι αν μπορεί να εμπίπτουν οι πράξεις τους στον Ποινικό Κώδικα, με δεδομένο ότι δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ επί καμίας διακυβέρνησης, είναι κατά τη γνώμη μας απαράδεκτες και καταδικαστέες.

Είναι προφανές κατ’ εμάς, ότι η αντιδημοκρατική διακυβέρνηση Χριστόφια, έχει πλέον και φοβικά σύνδρομα, αλλά και μια αλαζονεία που πολύ φοβούμαστε, θα επιτείνονται με το πέρασμα του χρόνου.

Είναι φανερό φίλες και φίλοι ότι το καθεστώς Χριστόφια είναι τρομοκρατημένο. Και τρομοκρατεί με τη σειρά του τους πολίτες!