jump to navigation

Βάσος Λυσσαρίδης για το 2010: «Ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα» 01/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Χρόνια Πολλά σε όλους τους αναγνώστες μας, σε όλους τους σύντροφους και συναγωνιστές μας, σε όλους τους ιδεολογικούς φίλους και εχθρούς μας, σε όλους τους Έλληνες -Ελλαδίτες, Κύπριους και Ομογενείς- και σε όλη την Ανθρωπότητα.

Χρόνια Πολλά και στον αγέραστο αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη, που σήμερα, 1η Ιανουαρίου του Μέγα Βασίλειου, έχει την ονομαστική του εορτή.

Ας ξεκινήσουμε τον χρόνο με την πιο πρόσφατη ομιλία του, στις 04 Δεκεμβρίου 2009, με αφορμή τα 40χρονα της ΕΔΕΚ. Μια ομιλία που, καθώς μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της πρώτης δεκαετίας της δεύτερης χιλιετίας, δίνει και πάλι το ιδεολογικό στίγμα του Γιατρού για ένα νέο «αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα», πέραν από τις αποτυχημένες «ψευδο-εκσυγχρονιστικές, διαχειριστικές» σοσιαλδημοκρατικές συνταγές των τελευταίων δεκαετιών, αλλά βαθιά ριζωμένο στην αγωνιστική, δημοκρατική μας παράδοση, στην ελληνική μας ιστορία και στον οικουμενικό, πανανθρώπινο πολιτισμό μας.

Καλή Χρονιά και ευχές για ένα παραγωγικό, απελευθερωτικό και πολιτισμοφόρο 2010!

Βάσος Λυσσαρίδης

Βάσος Λυσσαρίδης
«Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση για τα 40χρονα του κόμματος»
04 Δεκεμβρίου 2009

Πεφήφανοι για τη διαδρομή σας, χωρίς αυτοϊκανοποίηση, γιατί μεγάλα καθήκοντα εκκρεμούν, με αμετάθετη την απόφαση να συνεχίσετε την περήφανη Εδεκίτικη πορεία ως την δικαίωση, συνεχίζετε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, λευτεριά και αξιοπρέπεια, σταθεροί στις επάλξεις με τον Δώρο να κρατάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ανθρωπότητας.

Κι εγώ, μικρός και ταπεινός, περήφανος γιατί μαθήτευσα στην Εδεκίτικη σχολή της συνέπειας καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου για όσα με διδάξατε, για όσα προσφέρατε, με την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο άνθρωπος του μόχθου αποτελεί τον μεγάλο δάσκαλο, τον μεγάλο οικοδόμο χωρίς ανάγκη ακροατηρίου και χωρίς προβολείς. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

Κι εσύ αδελφέ

με κείνα τα ατέλειωτα τα

ροζιασμένα χέρια

Τι καρτεράς;

Αν μια σφαλιάρα δόσεις στον

πλανήτη

Οι πληγωμένες ρύμες θα

γιομίσουν ένα ολάκερο

ουρανό.

Διανύουμε μια περίοδο διεστραμμένης παγκοσμιοποίησης με την ασυδοσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού να οδηγεί σε παγκόσμια κρίση και ανάθεση της θεραπευτικής αγωγής στους υπαίτιους της κρίσης.

Με την σύγχρονη εργατική τάξη πολυδιασπασμένη σε υπο-ομάδες. Με λαϊκά αντικινήματα ενάντια στη διαστροφή της παγκοσμιοποίησης όμως χωρίς αποτελεσματική πυξίδα.

Και με τα περιφερειακά προβλήματα όπως και το Κυπριακό να αντιμετωπίζονται με διαστρεβλωτικό φακό. Με σαφείς τις ενδείξεις για κατάργηση του πολιτικού πλανηταρχικού μονοπωλίου. Με πολυεθνικές οργανώσεις όπως η Ε.Ε. να αγωνίζονται ακόμα για ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και άμυνα χωρίς δορυφορικές διασυνδέσεις, (με απέραντες ερήμους ανέχειας και μικρο-οάσεις υπεραφθονίας πού και πάλι δεν διαχέονται στο σύνολο του εθνικού πληθυσμού), με την τρομοκρατία να ανθεί και να ενισχύεται από την κρατική τρομοκρατία και την διαιώνιση των ανισοτήτων, με τα μεταναστευτικά ρεύματα να διογκούνται, με την αποπολιτικοποίηση να απειλεί τη νεολαία και την αποεθνοποίηση πού θα ήταν επιθυμητή σε μια πραγματική παγκόσμια κοινωνία- να απειλεί λαούς με υποδούλωση ή και αφανισμό.

Διαφαινόμενη ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα όχι ψευδο-εκσυγχρονιστικό διαχειριστικό, αλλά, πραγματικά παγκόσμιο, πραγματικά πανεργατικό, πραγματικά πανανθρώπινο. Κι εσείς θάσαστε ανάμεσα στους οικοδόμους αυτού του κινήματος.

Όμως στόχος μου δεν είναι η κατάθεση αξιολόγησης του νέου διεθνούς στίγματος.

Σημειώνουμε 40 χρόνια ζωής και αγώνων. 40 χρόνια προσφοράς και θυσιών.

Μακρά η βιολογική μου διαδρομή. Κορυφαία τιμητική εμπειρία ότι υπήρξα μέλος του περήφανου, αγωνιστικού κινήματος της ΕΔΕΚ.

Φίλες και φίλοι πού ζήσαμε τα πρώτα οράματα μαζί.

Πού μέσα σε αντίξοες συνθήκες, με τη πόλωση να συνθλίβει κάθε νέα αντίληψη, κάθε νέα πρόταση, με θυσίες, ιδρώτα και αίμα, εδραιώσατε το περήφανο κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Φίλες και φίλοι πού διδάξατε πώς ζωή χωρίς αξιοπρέπεια και ελευθερία δεν έχει νόημα.

Σ΄αυτή την βιολογική καμπή σας καταθέτω την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.

Σας αναπολώ στα μετερίζια της αντιχουντικής πάλης δίπλα στον αλυσοδεμένο μα αδούλωτο Ελληνικό λαό των Ελλήνων Χριστιανών των καθολικώς διαμαρτυρομένων κατά Γ. Παπανδρέου να τρομοκρατείτε τους τρομοκράτες, χέρι με χέρι με τον Ανδρέα Παπανδρέου να κρατάτε ζωντανές τις δημοκρατικές παραδόσεις, με τα συνθήματα της ΕΔΕΚ να κοσμούν τους τοίχους του επαναστατημένου Πολυτεχνείου, να αντιπαρέρχεσθε τους γονατισμένους που αυτό-ανακηρύσσονται και σε όψιμους αντιστασιακούς.

Σας θυμάμαι στη κηδεία του πρωτομάρτυρα και πρωτοήρωα Φωτίου, του και μετά θάνατον γελαστού παιδιού της Λάρνακας πού παραμένει αθάνατος όταν οι δολοφόνοι του ενταφιάζονται στις ουμπλιέτ της ιστορίας. Μαύρη σελίδα της κοινοβουλευτικής ιστορίας η φίμωση του Λυσσαρίδη για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις Λευκωσίας και εθνικού κέντρου δηλαδή της χούντας.

Αντιφατικές εμπειρίες. Απογοητεύσεις για τα ανεκπλήρωτα, αγωνίες για τις εκκρεμότητες, αλλά και ικανοποίηση για τα επιτεύγματα.

Πολλοί από σας βρεθήκατε στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 55-59.

Συναγωνιστές με τους Αυξεντίου και τους Παλληκαρίδηδες ηρωικούς νεκρούς από τους οποίους αρκετοί αγωνίσθηκαν όχι μόνο για την απολύτρωση από τα αποικιακά δεσμά, αλλά και για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων μέσα στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής διάρθρωσης με τον Κυριάκο Μάτση να αυτοτοποθετείται στο δημοκρατικό σοσιαλιστικό κίνημα.

Μακρά η περίοδος της Κυπριακής πολιτικής εγκυμοσύνης.

Με αγώνες ενάντια σε λύσεις φυλετικών διακρίσεων και σε μεταποικιοκρατικές κηδεμονίες πού επέβαλαν οι Βρετανοί με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου για να συντηρήσουν την πολιτικο-στρατιωτική τους παρουσία.

Πολλοί από σας αντισταθήκατε ενάντια στα σχέδια της Τουρκίας για πολιτικό έλεγχο των Κυπριακών εξελίξεων με διαχωρισμό των κοινοτήτων και δημιουργία ενός ομογενούς πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος.

Με όπλο τον έρωτα για πραγματική ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, με τα κόκκινα σκουφιά βρεθήκατε στον Πενταδάκτυλο με τον Δώρο, πού βλέπω εδώ, μπροστάρη για να λευτερώσετε όχι μονάχα τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους Τουρκοκύπριους που στην ουσία βρισκόντουσαν σε συνθήκες εξαναγκασμού.

Το κόκκινο σκουφί μού το έκλεψαν οι πραξικοπηματίες. Τους το χαρίζω με την ελπίδα ότι αυτό θα αποτελέσει ξυπνητήρι και πυξίδα για σωστό προσανατολισμό.

Μέσα σε συνθήκες συνεργασίας ή ανοχής προς τη χούντα η ΕΔΕΚ στάθηκε η δύναμη αντίστασης ενάντια στη χουντική διάβρωση και το παράρτημα της την ΕΟΚΑ-Β’. Η προάσπιση της δημοκρατίας δεν είναι αντιβία. Είναι συνταγματικό καθήκον.

Ματαιώσαμε το πραξικόπημα του 1972 όταν ο πρόεδρος Μακάριος προχώρησε σε μαζική σας ενσωμάτωση στις τάξεις της επικουρικής αστυνομίας.

Πολεμήσατε ενάντια στο πραξικόπημα, ακόμα και με αδειανά όπλα.

Ματαιώσατε το σχέδιο Γκιουνές κάτω από την απειλή των αυτομάτων όπλων παρασυρμένων παιδιών του λαού που ανένηψαν μέσα στην αίθουσα τού γραφείου πληροφοριών. Τα όπλα τότε σίγησαν αλλά το σχέδιο βρικολακιάζει έκτοτε.

Υπήρξατε η μόνη δύναμη λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στο μεταπραξικόπημα για επάνοδο του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Επακόλουθο η δολοφονία του Δώρου Λοϊζου πού έκτοτε άγρυπνος φυλάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ιστορίας με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα.

Κι εγώ με δανεική ζωή δίκαια να διαμαρτύρομαι γιατί μού στέρησε ένα όρθιο θάνατο.

Κακό να στερηθείς μια που

άλλη δεν έχεις ζωή

Χειρότερο να σου στερήσουν

ένα όρθιο θάνατο.

Προειδοποιήσατε ότι η Τουρκία δεν θα διαφοροποιήσει στάση με μινωταυρικές θυσίες και ότι το Κυπριακό ως θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης και κατοχής δεν μπορούσε να λυθεί με διακοινοτικό διάλογο πού πρόσφερε άλλοθι στην Τουρκία.

Τελικά ο Μακάριος με την τελευταία δραματική του ομιλία προσυπέγραφε αλλαγή πολιτικής πού δεν τηρήθηκε από τους επιγόνους.

Έτσι τα πλαίσια αναζήτησης λύσης μετατίθενται συνεχώς προς τις Τουρκικές απαιτήσεις.

Η επιδιαιτησία υπήρξε σφάλμα, αλλά ο λαός απέρριψε το διχοτομικό, μεταποικιοκρατικό σχέδιο Ανάν για μια πολυκηδεμονευόμενη Κύπρο. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος έγραψε την τελευταία του δραματική σελίδα πάνω σ΄αυτή τήν αγωνιστική βάση.

Όμως η εκκρεμότητα συνεχίζεται και η ένταξη μας στην Ε.Ε. ευεργετική, όμως δεν έφερε όλα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Ποια πρέπει να είναι η βάση των συνομιλιών.

Ποια η λαϊκή εντολή; Ποιες οι προεκλογικές δεσμεύσεις ;

Για λύση πού να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από εποίκους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Όπως άλλωστε αναφέρεται και στο τελευταίο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου.

Αδιανόητος τυχόν συνεταιρισμός πού καταδικάσθηκε το 1964 από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ούτε φυλετικές αντιδημοκρατικές πρόνοιες τύπου εκ περιτροπής προεδρία ή a priori νομιμοποίηση του εποικισμού ή δυαρχία η οποία οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις πού θα αξιοποιεί η Τουρκία.

Και τώρα καλείσθε και πάλι στην πρωτοπορία για μια πορεία σωτηρίας.

Επιβάλλεται ανασκευή παρεκκλίσεων. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν συνθήκες για ενότητα. Επιβάλλεται μια νέα πολυδιάστατη πανεθνική πολιτική για να αντιμετωπίσει τους Τουρκικούς σχεδιασμούς για Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου.

Και δεν έχετε διαφυγή. Γιατί σας παρακολουθεί η δική σας ιστορία. Γιατί σας παρακολουθούν οι δικοί σας νεκροί συναγωνιστές. Αλλά κυρίως γιατί σας καθοδηγεί η δική σας αντίληψη για πατριωτισμό.

Κι εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς. Σεβόμαστε την εθνική ταυτότητα κάθε λαού και κάθε ομάδας.

Θα προασπισθούμε τη δική μας. Χωρίς εθνική ταυτότητα στο παρόν και προβλεπτό παγκόσμιο στίγμα δεν υπάρχει οντότητα. Υπάρχει εθνική και πολιτισμική ορφάνια.

Είμαστε περήφανοι για την Ελληνική καταγωγή μας. Και σεβόμαστε την οντότητα όλων των άλλων ομάδων.

Δεν είναι εκσυγχρονισμός η παράδοση στην προσπάθεια είτε αποπολιτικοποίησης είτε αποεθνοποίησης. Άλλο κατάργηση συνόρων και ενοποίηση εθνικών οντοτήτων και άλλο παράδοση σε εμφανείς ή αφανείς κηδεμόνες που επιδιώκουν παγκοσμιοποίηση δικής τους κηδεμονίας.

Δυσκολεύομαι να τερματίσω.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αντικρύζω ανάμεσα σας αυτούς πού με κίνδυνο της ζωής τους στάθηκαν δίπλα μου. Τους πρώτους συναγωνιστές με τους οποίους μοιρασθήκαμε τα πρώτα οράματα και τις πρώτες επιθέσεις.

Τη Βαρβάρα πού μοιράσθηκε μαζί μου όλους τους κινδύνους και τις ταλαιπωρίες.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Δεν αναζητούμε διαφυγή.

Πιστοί στις Εδεκίτικες παραδόσεις θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Ωσότου παραδώσουμε στις νέες γενιές μια Κύπρο, λεύτερη για όλους. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους.

Εγώ ζωντανός ή νεκρός θάμαι πάντα μαζί σας.

Αν γονάτισες μπροστά στον θεό

του θανάτου και της εκδίκησης

Αν προσκύνησες ασπόνδυλος τον

πανίσχυρο αφέντη

Αν αλυσοδέθηκες στις χρυσές αλυσίδες

των εχόντων και μη διδόντων

Αν προσπέλασες αδιάφορος

τον απροσκύνητο σταυρωμένο

του μόχθου

Αν άφησες αθέατο ένα

θλιμμένο ηλιοβασίλεμα

Αν φοβήθηκες να χαιρετίσεις

τον πληγωμένο επαναστάτη

Αν δεν αγάπησες πιο δυνατά

από την αυτοαγάπη

Αν δεν βρέθηκες στα σταυροδρόμια

της ανθρωπότητας

αγωνιστής αγονάτιστος

για λευτεριά κι αξιοπρέπεια

Αν δεν έκλαψες γι΄αυτόν

που τού’ κλεψαν τη ζωή

οι κλέφτες

Τότε γιατί ζεις ;

Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός; 24/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Αλέξανδρος Σβώλος [πηγή φωτογραφίας: Τα Νέα, στις 16 Δεκεμβρίου 1999]

‘Arcadia’
«Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός;»
31 Οκτωβρίου 2009

Σας σκανάρισα σήμερα ένα μικρό απόσπασμα από το πόνημα του Α.Ι. Σβώλου «ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ». Αφιερωμένο ιδιαίτερα στους σημερινούς πλανεμένους αριστερούς…

Οπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Σαράντος Καργάκος, «Το βιβλίο του Σβώλου είναι ένα αγνοημένο βιβλίο. Εσκεμμένα αγνοημένο. Η λεγόμενη Δεξιά (χρησιμοποιώ τους «καθιερωμένους» όρους συμβατικά) το έθαψε γιά νά μη φανεί πώς η «άλλη πλευρά» είχε πατριωτικά ιδανικά, ενώ η Αριστερά τό «έθαψε» γιατί ερχόταν σε αντίθεση προς παλαιές διακηρυγμένες θέσεις της και προς αυτές πού διακηρύχθηκαν άπο τον Ζαχαριάδη και τούς συνεργάτες του, μηδέ του Καραγιώργη εξαιρουμένου, στη διάρκεια του Εμφυλίου και μετά.»

Αλέξανδρος Σβώλος, "Για τη Μακεδονία και τη Θράκη" [πηγή εξωφύλλου: skinious.blogspot.com]

«…Σ’ όλα τα πλάτη της γης, ένας είναι ο όρος και ο δρόμος της μόνιμης ειρήνης και της μόνιμης φιλίας μεταξύ των εθνών -η Δημοκρατία- κι’ ένα είναι το βάθρο της καινούργιας ζωής των λαών – ο Σοσιαλισμός. Σημερα ξέρουμε πολύ σοβαρότερες αλήθειες παρά μια γενεά πρίν. Ο αστικός κόσμος πού αύξησε τις διαιρέσεις τών λαών, πού έκανε από ανάγκη του τον πόλεμο δυο φορές μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια, πού κατέφυγε στο φασισμό για νά σωθη, δε μπορεί να ασφαλίση μόνιμα την ειρήνη της γης.

Την ώρα της μόνιμης ειρήνης θα τη φέρη μόνο ο Σοσιαλισμός, γιατί είναι, ηθικά, τό μόνο σχημα πού μπορεί νά ένωση μέσα του τά έθνη και τις πατρίδες. Όπως τό είδαμε και στον τόπο μας, ο απελευθερωτικός αγώνας τών λαών έδειξε πόσον ισχυρό είναι τό εθνικό αίσθημα, στην ωραιότερη του εκδήλωση -εκείνη πού ταυτίζεται μέ την αγάπη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας- εκείνη πού ανεβάζει τούς λαούς σε παράγοντες ιστορικής προόδου και σε δημιουργικά μέλη της πανανθρώπινης κοινωνίας. Καθένας αγαπά την πατρίδα του. Και κανένας λαός δέν είναι μόνο κακός ή μόνο καλός. Ολοι έχουν νά συνεισφέρουν κάτι στο κοινό αγαθό του πολιτισμού. Άλλά γι’ αυτό ακριβώς, κανένας λαός δέν ημπορεί νά ζήση μόνος. «Ο Σοσιαλισμός -έλεγε πριν λίγες μέρες ό Leon Blum- είναι η σύνθεση του αληθινού πατριωτισμού και του αληθινού διεθνισμού». Μόνο τά δημοκρατούμενα, τ’ αντιφασιστικά έθνη θα συνεννοηθούν εύκολα και θα ενωθούν μεταξύ των μ’ ένα τρόπο πού νά σέβεται του καθενός την ανεξαρτησία, τη θέση και τά δικαιώματα. Και μόνο όταν ταχθούν κάτω απ’ τον αστέρα του Σοσιαλισμού, πού οδηγεί στη Βηθλεέμ ενός νέου κόσμου, oι λαοί θα σκοτώσουν τον πόλεμο και θ’ ανοίξουν την οριστική περίοδο της ειρηνης – της pax democrattica.

Η φιλία κι’ η συνεργασία τών εθνών περιμένει την κοινωνικη μεταβολη γιά να γίνη ο ανθρώπινος θεσμός. Το πρόβλημα των εθνοτήτων, όπως το απέδειξε τόσο λαμπρά μια μεγάλη μας Σύμμαχος, η σοβιετική Ρωσσία, μόνο ό Σοσιαλισμός μπορεί να το λύση, έτσι πού απ’ τις αιματηρές αντιθέσεις νά δημιουργήση αρμονίες συνειδήσεων και συμφερόντων. Κι’ οι εθνότητες υπήρξαν επιχείρημα η πρόφαση πολέμου, μαζί μέ τόσα άλλα αίτια, πού μόνο ο Σοσιαλισμός θα ξερριζώση, ώστε νά μη μπορούν οι λίγοι, όπως τώρα, να σπρώχνουν στην περιοδική σφαγή τό άνθος της ανθρώπινης βλάστησης ολάκερης. Στο Σοσιαλισμό τελικά θα βρη την πραγματική και την ηθική της έκφραση κι’ η έμφυτη Ιδέα του μεγαλείου πού καθένας τρέφει για τη δική του την πατρίδα. Το μεγαλείο αυτό δέν είναι ποσοτικη αξία, αλλά μετριέται μέ την πνευματική ηγεσία πού κατακτά ο φορέας του μέσα στην κίνηση του κόσμου γιά την πανανθρώπινη πρόοδο, για τό ανέβασμα όλων, χωρίς εξαίρεση, στις ανώτερες μορφές της ζωης και της δημιουργίας. Αυτή η πίστη μας θερμαίνει. Αλλά πρέπει ειλικρινά νά την ενστερνισθούν και όσοι στάθηκαν εχθροί μας ή θέλουν τό κακό μας. Η προοπτική της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού ας δημιουργήση και στη ζωή της Βαλκανικης -της πολύπαθης και πολυτάραχης Βαλκανικής- την απαντοχή της μόνιμης φιλίας και της ειρήνης. Μόνο μέσα σε τέτοια νέα πλαίσια μπορεί ν’ άλλάξη οριστικά η μοίρα των Βαλκανίων και να δουν την άσπρη μέρα πού περιμένουν οι λαοί της. Η απαντοχή αυτή ας είναι κι η παρηγοριά γιά όσο αίμα χύθηκε ως τώρα.»

Ιούνιος 1945

Αλέξανδρος Σβώλος, Έλληνας Σοσιαλιστής, γεννηθείς στο Κρούσεβο της Μακεδονίας. Εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ, Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ).

Η ομιλία του απροσκύνητου σοσιαλιστή Βάσου Λυσσαρίδη στο Πολεμικό Μουσείο, 09/11/2009 23/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Η Ομιλία  του Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση στην Αθήνα στο Πολεμικό Μουσείο πού διοργάνωσε το Σωματείο «Συμπαράστασης Αγώνα Κύπρου» και η «Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο» στις 09 Νοεμβρίου 2009»

Και πάλιν ενώπιος ενωπίω με την ιστορία.

Και πάλιν  ενώπιος ενωπίω με τον μητροπολιτικό Ελληνισμό, με ανεπαρκή απολογισμό πεπραγμένων.

50 χρόνια κολοβής  ανεξαρτησίας.

50 χρόνια  αλλεπάλληλων κρίσεων και αλλεπάλληλων  αδιεξόδων.

Οι καρποί της Βρετανικής πολιτικής πικροί. Στόχος η συντήρηση πολιτικοστρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Η εμπλοκή της Τουρκίας με Βρετανική πρωτοβουλία και δυστυχώς με τη συγκατάθεση της τότε Ελληνικής κυβέρνησης ενέπλεξε περαιτέρω το πρόβλημα. Έτσι καταλήξαμε στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με φυλετικούς διαχωρισμούς και μη λειτουργικό σύνταγμα.

Το μόρφωμα  Ζυρίχης-Λονδίνου ως ανεμένετο οδήγησε σε κρίσεις και αδιέξοδα με αποκορύφωμα την Τουρκική εισβολή

Στην  Κύπρο αλυσοδέθηκαν τα όνειρα.

Στην  Κύπρο εξευτελίστηκαν οι διακηρύξεις  του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου για αυτοδιάθεση, για ελευθερία, για δημοκρατία.

Οι Κύπριοι νεκροί του πολέμου επαναστατημένοι διαμαρτύρονται.

Διαμαρτύρονται  ενάντια στην Βρετανική μεταποικιοκρατική  πολιτική.

Αλλά  πιο έντονα διαμαρτύρονται ενάντια  στους σημερινούς ριψάσπιδες. Ενάντια σ΄αυτούς πού εξευτέλισαν τα μηνύματα των Θερμοπυλών, της Κορυτσάς, του Μαχαιρά και του Λιοπετρίου.

Ενάντια στους μηδίζοντες και τους μηδενίζοντες αξίες και άξιους.

Ενάντια σ΄αυτούς που ανταλλάσσουν πατρίδες για ένα πινάκιο φακής αποδέχονται εθελόδουλα διαγραφή δικαιωμάτων και πατρογονικών εστιών πού φιλοξενούν πολυχιλιόχρονες Ελληνικές παραδόσεις. Κι ας μη μέμφονται τα άψυχα.

Όχι. Δεν μας τους έφερε η

αγαπημένη θάλασσα της

Κερύνειας

Ξάγρυπνοι οι Εφιάλτες

Στο λήθαργο οι Ολύμπιοι Θεοί

Τριήρεις  αλυσοδεμένες στις

απόμακρες τις βορεινές

ακτές

Και αυλοκόλακες, θεραπαινίδες

και αργυρώνητοι διαλαλούντες του Κίμωνα

τον θάνατο στο Κίτι)

Μπήκε στην πόλη ο εχθρός

Και τ΄άρματα κλειδώθηκαν

στις  αποθήκες

Κι  ένας λαός πολέμαγε

με  νύχια, δόντια και  γροθιές

Κι  ύστερα φυτρώσανε  συρματοπλέγματα

και ερημώθηκε η Μεσαριά

του Μόρφου, η Κερύνεια

κι  αλυσοδέθηκε στον Πενταδάκτυλο

ο αετός

(Να μη σ΄ακούω να βογγάς

με  δάκρυα δεν διώχνεται

ο οχτρός

Θα  σου δανείσει ο Ήφαιστος

του Αχιλλέα την πανάρχαια

πανοπλία

Ο αιωνόβιος τραγουδιστής θα

σου χαρίσει του Λεωνίδα  την αθάνατη

κραυγή

Στο μυστικό τον όρμο στο

Δαυλό

αράζουνε  τριήρεις

Ο Άης Μάμας καβαλάρης

Καρτερά)

Και κλείσε τ΄αυτιά που

πολεμόχαρο  σ΄ορίζουνε

Εμείς δεν εκστρατεύουμε

για την Τροία ή τον Εύξεινο

(Εμείς βάλαμε ρότα ειρηνική

για την Κερύνεια

Κι  εκεί θ΄αράξουμε

μ΄αγάπη για όλους

Ακόμα και γι΄αυτούς

που δεν την αξίζουν)

Στην  άλλη άκρη μας

καρτερά καρτερικά ο Κανάρης

Θα  ψάλουμε τρισάγιο στου

Μούσκου τον ερημωμένο

τάφο

Κι  εμείς με την Ελληνική

αρετή

Θα  συνοδέψουμε και  τον

Ομέρη στο δικό

του το τζαμί

Όχι. Δεν μας τους έφερε

η αγαπημένη θάλασσα  της

Κερύνειας

Απλά  τώρα τους έχει ετοιμάσει

τον δικό τους μισεμό.

Κι  εμείς δεν θα ζητάμε από τον άψυχο τον ψυχωμένο βράχο ν΄ανασηκώσει την πλάτη. Εμείς θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στο λευτερωμένο από μας Πενταδάκτυλο. Πού βρισκόμαστε 50 χρόνια μετά την ανεξαρτησία;

Με  παραλείψεις ημετέρων και σχεδιασμούς ξένων φτάσαμε στο τραγελαφικό σημείο να εγκαταλείπεται η κατοχική υφή του προβλήματος, να προβάλλεται ως διακοινοτική διαμάχη και να προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία. Και να προωθούνται λύσεις ή καλύτερα διαλύσεις πάνω σ΄αυτή τη βάση.

Έτσι μαρτυρούμε το απαράδεκτο να οδηγούν στο εδώλιο του κατηγορούμενου όσους δεν προσαρμόζονται με μοιρολατρικό ρεαλισμό στην αποδοχή της κατοχής, στην άνευ όρων ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, στις φυλετικές διακρίσεις με τη ρεαλιστική αποδοχή ότι μια Τουρκοκυπριακή ψήφος ισοδυναμεί με πέντε Ελληνοκυπριακές ή χειρότερα ότι ένας έποικος έχει δικαιώματα στον σφετερισμό Ελληνοκυπριακών περιουσιών.

Όμως  εμείς θα παραμείνουμε ανεπανόρθωτοι νοσταλγοί πολιτικών ηθικών αξιών και ανυποχώρητοι αγωνιστές για ίσα δικαιώματα για κάθε λαό και για κάθε πολίτη.

Εμείς δεν θα καλούμε τον Πενταδάκτυλο να τους αποδιώξει.

Εμείς θ΄αναλάβουμε τις  ευθύνες μας.

Εμείς προειδοποιούμε και πάλιν.

Αυτά  τα χώματα δεν

ξεδιψούν  με σκλαβωμένο νερό

Αυτά  τα δέντρα δεν ανθίζουν

με  ντροπιασμένο ήλιο

Αυτά  τα νεκροταφεία διώχνουν

τους  ξανασκοτωμένους  νεκρούς

Αυτό  το πείσμα

δεν νικιέται με το όπλο

τ΄αφέντη

(Στην Αμμόχωστο ξαναζωντανεύουν

οι  γόνοι του Τεύκρου

Στην  Στοά ο Ζήνωνας  για

πρώτη φορά φοράει πανοπλία

Στην  Έπια ο Σοφοκλής

ξαναγράφει  τα χορικά

Κι  εκεί στον μακρινό  ουρανό

ο Φοίβος ξαναβρίσκει  την

πυξίδα.

Κι  εγώ σας το λέω.

Δεν είναι να πεθάνει

αυτή  η γενιά.)

Και καλούμε τους νεόσοφους του πολιτικού ρεαλισμού να μελετήσουν τα δημοσιοποιηθέντα αρχεία Κίσσιντζερ για να διαπιστώσουν τις πάγιες διαχρονικές προθέσεις των μεγάλων εμπλεκομένων. Και να μη προσφέρουν άλλοθι στην Τουρκία με το ότι δήθεν τα 13 σημεία του Μακαρίου αποτέλεσαν την αιτία των καλούμενων διακοινοτικών ταραχών. Από πότε απλές προτάσεις οδηγούν σε κρίσεις. Και γιατί παραγνωρίζουν το συμπέρασμα του τότε Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.  U Thand ότι επρόκειτο για υλοποίηση της πάγιας Τουρκικής πολιτικής για δημιουργία ενός πολιτικοστρατιωτικού προγεφυρώματος.

Ποιο  είναι το πολιτικό στίγμα 50 χρόνια μετά την ανακήρυξη  της ανεξαρτησίας;

Διεξάγεται  ένας ψευδεπίγραφος  διακοινοτικός διάλογος.

Πάνω  σε ποια βάση.

Είναι εύκολο να αναθεματίζουμε τις απαράδεκτες Τουρκικές προτάσεις. Αναμενόμενες.

Σημαντικό είναι τι εμείς προτείνουμε. Τι εμείς επιδιώκουμε.

Θάταν ανεπίτρεπτο να προτείνουμε ή να επιτρέψουμε παρθενογένεση με το ψευδώνυμο δυο κρατών, και συνεταιρισμού πού ενταφιάσθηκε το 1964. Όταν η Τουρκία επέβαλε στους Τουρκοκύπριους να εγκαταλείψουν τα πολιτειακά αξιώματα και πρόβαλε ότι το τάχατες συνεταιρικό καθεστώς της Ζυρίχης-Λονδίνου διελύθη σε δυο καθεστώτα, ολόκληρη η ανθρωπότητα απέρριψε την άποψη και αποδέχθηκε τον Μακάριο ως τον πρόεδρο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ολόκληρης της Κυπριακής επικράτειας. Δεν θα προσυπογράψουμε νομιμοποίηση του εποικισμού πού αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εκ περιτροπής προεδρία και δυαρχία πού οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις. Και η μη αριθμητική ισοτιμία στα διάφορα σώματα δεν αποκλείει την δυαρχία όταν σχεδόν για κάθε απόφαση χρειάζεται η συγκατάθεση της Τουρκοκυπριακής πλευράς δηλαδή της Τουρκίας δεδομένου ότι την Τουρκοκυπριακή ηγεσία καθορίζει η Τουρκία με τους έποικους πού αποτελούν την πλειοψηφία στις κατεχόμενες περιοχές και στους εκλογικούς καταλόγους στα κατεχόμενα.

Ναι. Αντίπαλη πλευρά δεν είναι οι Τουρκοκύπριοι πού είναι θύματα του Τουρκικού επεκτατισμού. Όμως δεν θα προσφέρουμε γην και ύδωρ στην Τουρκική πολιτική με το πρόσχημα προστασίας των Τουρκοκυπρίων. Δεν θα ανεχθούμε Αλεξανδρετοποίηση με εθελούσια διαγραφή των εγκλημάτων του εποικισμού.

Επισείουν τη διχοτόμηση, πού αποτελεί υπαρκτό κίνδυνο.

Απαντούμε. Δεν θα αποδεχθούμε  νέο-ανανικά σχέδια πού νομιμοποιούν την διχοτόμηση και επεκτείνουν Τουρκική επικυριαρχία στις τώρα ελεύθερες περιοχές για να αποφύγουμε τη διχοτόμηση.

Μας λένε Είσαστε μικροί. Η Τουρκία είναι πανίσχυρη με προστάτες πλανητάρχες. Τι μπορείτε να εξασφαλίσετε. Απαντούμε για πολλοστή φορά.

Επαναλαμβάναμε  και θα επαναλαμβάνουμε το βιωματικό μας σύνθημα τροποποιημένο

Μας είπαν

Είστε μικροί. Αν κάνετε ένα ακόμα βήμα

θα  σας αφανίσουν

Απαντούμε. Αν δεν το κάνουμε θα

αφανισθούμε με την

υπογραφή  μας.

Έλειψε  και λείπει μια  ολοκληρωμένη στρατηγική πού θα αντιμετωπίζει τους Τουρκικούς στόχους πού με ωμότητα προβάλλονται ακόμα και μέσα στην αίθουσα του Ο.Η.Ε.

Για δυο λαούς, δυο  κράτη, εγγυητικά  δικαιώματα, στρατιωτική  παρουσία και καθεστώς φυλετικών διακρίσεων πού έχουν κατ΄επανάληψη  καταδικαστεί από του διεθνείς οργανισμούς. Με τελικό στόχο την αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης και τελικά την Αλεξανδρετοποίηση. Χωρίς σωστή διάγνωση δεν υπάρχει θεραπευτική αγωγή. Η Τουρκία επιδιώκει Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου. Χρειαζόμαστε ενιαία πανεθνική στρατηγική για ολόκληρο τον Ελληνισμό πού θα αναιρεί τους Τουρκικούς στόχους. Η απάντησή μας είναι πανεθνικά ΟΧΙ.

Χρειαζόμαστε  μια πολυδιάστατη στρατηγική πού

(α)  Θα προβάλλει τον  αντικατοχικό χαρακτήρα  του προβλήματος

(β)  Θα θέτει την Τουρκία στο εδώλιο του κατηγορουμένου για

(1) την κατοχή (2) τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κατεχόμενες περιοχές στη βάση Ευρωπαϊκών δικαστικών αποφάσεων πού θεωρούν την Τουρκία υπεύθυνη και το δορυφορικό κατοχικό καθεστώς ως νομικά μη υπαρκτό.

(γ)  Να καταγγέλλει  την Τουρκία για  εγκλήματα κατά  της ανθρωπότητας  για

(1) εποικισμό και (2) εκτελέσεις αιχμαλώτων

(δ)  Να δημιουργεί  συμμαχίες μέσα στον Ευρωπαϊκό χώρο με τις χώρες πού θεωρούν την Τουρκία ως Δούρειο ίππο της Αμερικανικής πολιτικής. Θα απευθύνεται στις φιλικές δυνάμεις στο Αμερικανικό Κογκρέσο και να αξιοποιεί την Ελληνική ομογένεια. Να αξιοποιεί τις υπάρχουσες συμμαχικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, και άλλους).

Θα  αναπτύσσει τις φιλικές  σχέσεις με τις  χώρες της Μ. Ανατολής, αναβαθμίζοντας έτσι τη γεωστρατηγική θέση της Κύπρου ως γέφυρας Ε.Ε. και Μ.Ανατολής.

Να  αυξάνει την αμυντική μας δυνατότητα.

Να  κινητοποιεί τον λαό, ο οποίος πρέπει να κρατείται ενήμερος.

Σ΄αυτό  τον τομέα θα πρέπει να θέσουμε τέρμα  στην προσπάθεια νεόσοφων του πολιτικού  αμοραλισμού πού  θεωρούν την φυσιολογική  αναφορά στις Ελληνικές  ρίζες ως σοβινισμό και πού μαζοχιστικά προσπαθούν να εξισώσουν την οργανωμένη εγκληματική κρατική τρομοκρατία της Τουρκίας με μεμονωμένα εγκλήματα ανεύθυνων.

Χωρίς εθνική ταυτότητα  δεν υπάρχει αγώνας.

Κι  αν η προάσπιση  της εθνικής ταυτότητας με ταυτόχρονο σεβασμό  της ταυτότητας όλων ισοδυναμεί με εθνικισμό για πολλοστή φορά δηλώνω και πάλιν αδιόρθωτος εθνικιστής.

Ετούτη η ακρογιαλιά

δεν αλυσοδένεται από

κουρσάρους

Εκείνο  τo πανάρχαιο

θέατρο

όσο και να το χαλούν

ξαναγενιέται  πιο ζωντανό

Εκείνο  το αίμα στην

αυλή  του Λιοπετριού

δεν ξηραίνεται ούτε απ΄

τον ήλιο

ούτε  από ναπάλμ

Εκείνο  το σχοινί της

αγχόνης

κρατάει ακριβό φυλαχτό

Τον ιδρώτα του απροσκύνητου

επαναστάτη

Ετούτη  η γης δεν

αλλάζει

Κι  εσύ ανιστόρητε οσφυοκάμπτη

Κράτα τη σοφία σου

για τους ασπόνδυλους.

Να  διαλύσουμε τον μύθο της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων  πού απολαμβάνουν όλα τα πλεονεκτήματα  του Ευρωπαίου  πολίτη, χωρίς τις  υποχρεώσεις.

Να  προτάξουμε στον διάλογο  τα θέματα ουσίας (Ασφάλεια, εγγυήσεις, εδαφικό, περιουσιακό)

Να  δημιουργήσουμε από τώρα τις προϋποθέσεις για την αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκέμβρη. Είναι επικίνδυνο να εμμείνουμε απλώς στην αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και το άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων δηλαδή διχοτομική αναγνώριση αναγνωρίζοντας τα δύο δήθεν de facto λειτουργούντα κράτη. Μια τέτοια ανώδυνη για την Τουρκία ενέργεια θα δημιουργήσει έντονο θετικό κλίμα για την Τουρκία.

Η Τουρκία πρέπει να κληθεί να τερματίσει την κατοχή Ευρωπαϊκών εδαφών.

Όλοι  δηλώνουμε ότι  η λύση πρέπει να εναρμονίζεται με το διεθνές δίκαιο και τις Ευρωπαϊκές αξίες. Κατοχή και Ευρωπαϊκό δίκαιο είναι έννοιες ασυμβίβαστες.

Πρέπει  με σαφήνεια από τώρα να προειδοποιήσουμε ότι αν ως τον Δεκέμβρη η Τουρκία δεν  διαφοροποιήσει την  στάση της -και δεν θα την διαφοροποιήσει- θα αξιοποιήσουμε όλα τα εις τη διάθεση μας μέτρα.

Προβάλλεται το επιχείρημα ότι  διακοπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας δυνατό να δημιουργήσει στην Ελλάδα και Κύπρο  περισσότερα προβλήματα.

Ανεξαρτήτως της ορθότητας  ή όχι της διαπίστωσης  από την ίδια την  Τουρκία εξαρτάται η συνέχιση της ενταξιακής της πορείας.

Με  συμμόρφωση της στις Ευρωπαϊκές αρχές  και αξίες και  όχι με απαίτηση για  κατολίσθηση αυτών  των αξιών στις εξωφρενικές απαιτήσεις της Τουρκίας.

Πάντα κατάθετα στον μητροπολιτικό  χώρο ότι είναι  προσβολή να αιτούμαι αλληλεγγύη και συμπαράσταση από το Ελληνικό έθνος. Κοινή η εθνική ταυτότητα, κοινές οι προοπτικές, κοινοί οι κίνδυνοι. Μαζί θα συμπορευθούμε.

Δεν θάμαστε η τελευταία  γενιά Ελληνοκυπρίων  στα χώματα του  Ζήνωνα, του Ρε, του  Αυξεντίου.

Δεν θα μετατρέψουμε τη Θράκη σε Τουρκικό προτεκτοράτο.

Δεν θα εκχωρήσουμε διεθνώς  αναγνωριζόμενα δικαιώματα στο Αιγαίο.

Ναι. Είμαστε ρεαλιστές. Όχι μοιρολάτρες.

Δεν θα αναφερόμαστε σε περασμένα μεγαλεία δακρύβρεχτοι.

Θα  αναλάβουμε την τύχη μας στα χέρια  μας.

Θα  αξιοποιήσουμε την παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Θα  αναδείξουμε τη στρατηγική μας σημασία.

Τα  δικαιώματα μας -όπως  και κάθε λαού- δεν  είναι υπό διαπραγμάτευση.

Με  παρρησία να αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα  δίκαια μας με την  επίγνωση ότι δεν  υπάρχει αλληλεγγύη σε ανύπαρκτο αγώνα.

Στην  τελευταία πολυήμερη  συνεδρία του Εθνικού  Συμβουλίου καθορίσαμε τη βάση ενότητας. Να τηρηθεί. Το ανακοινωθέν  του Εθνικού Συμβουλίου τονίζει ότι η  λύση (ανεξαρτήτως  αδόκιμων ονοματολογιών) πρέπει να διασφαλίζει  την ενότητα του  κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από έποικους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Να αναζωογονήσουμε το ενιαίο αμυντικό δόγμα.

Και απευθυνόμενος σ΄όσους  δεν έχουν πάρει τα σωστά μηνύματα των καιρών λέγω

Αν  αντικρύζεις την  κατοχική σημαία

στον  Πενταδάκτυλο

και δεν σε πνίγει η  οργή

Αν  προσκυνάς τα φυλακισμένα

μνήματα

και γυρνάς στο σπιτικό  με ήρεμη

συνείδηση

Αν  προσπερνάς

τον Μαχαιρά του Αυξεντίου

ως  ένα απλό αξιοθέατο

Αν  νυχτοβραδιάζεις  στα αλυσοδεμένο

λιμανάκι  της Κερύνειας

παρέα με τον δεσμοφύλακα

του κάστρου που φιλοξενεί

το  αίμα μαρτύρων αιώνων

με  την κατοχική

σημαία  θεματοφύλακα της

πλαστογραφίας

Αν  έχεις διαγράψει  τα΄ αχνάρια

του Κανάρη από  την

πονεμένη  ακτή της Λαπήθου

Αν  έχεις ξεγράψει το πατρικό

σου για μερικά

αργύρια

Τότε  όσο κι αν αγαπώ

όλους τους ανθρώπους

όσο κι αν συγχωρώ, εγκλήματα

και δειλίες

όσο κι αν αντικρύζω το βορρά

αδιόρθωτος

Τότε  ταπεινά σου λέω

δεν σε θέλω στην παρέα  μου

Εγώ θέλω τον Τούρκο λεύτερο

σε  λεύτερη Τουρκία

Και λεύτερο τον γερο-Μίχαλο

σε  λεύτερη πατρίδα.

Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη 30/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed
Ο Δώρος Λοΐζου, Οργανωτικός Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας ΕΔΕΝ

‘Χριστόφιας-watch: Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια’
«Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη»
30 Αυγούστου 2009
Ευαγόρας (Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο)

Σήμερα, 30 Αυγούστου, επέτειο δολοφονίας του, θυμόμαστε τον Δώρο της αντίστασης και του αγώνα, τον αλησμόνητο, ανήσυχο νέο και διανοούμενο.

Σήμερα τιμούμε τον «επικίνδυνο ποιητή» για όλα τα κατεστημένα και για όλους τους φορείς της αδικίας. Aυτόν που τόσο αγάπησε την ελληνική μας γλώσσα και ιστορία.

Σήμερα εμπνεόμαστε από τον Δώρο των πολλαπλών οραμάτων το συνειδητό σοσιαλιστή που μετουσίωνε σε πράξη τα οράματα. Το μεγάλο ανθρωπιστή που «μοίρασε σαν ψωμί την καρδιά του και δεν του ‘μεινε κανένα ψίχουλο».

Ο Δώρος Λοϊζου γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 στη Λευκωσία. Στα δεκαεννιά του αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και εγγράφηκε στη Σχολή Θεάτρου της Λευκωσίας, την οποία όμως δεν έμελλε να τελειώσει λόγω των ταραχών που ξέσπασαν. Το 1966 μετέβηκε στη Ρόδο για να σπουδάσει ξενοδοχειακά. Κατά την διάρκεια των σπουδών του η αμερικανοκίνητη Χούντα ξεκίνησε να γράφει την μαύρη της επταετία στην ιστορία της Ελλάδας.

Ο επαναστατικός του χαρακτήρας δεν του επιτρέπει να μείνει άπραγος, γι’αυτό και ξεσηκώνει τους συμφοιτητές του σε απεργία για διαμαρτυρία προς τους απάνθρωπους όρους ζωής που επέβαλαν οι επαίσχυντοι δικτάτορες. Συνέπεια της αντιδικτατορικής του δράσης και «διατάραξης της ησυχίας», ήταν η εκδίωξη του από τη Σχολή.

Ο Δώρος εγκατέλειψε οριστικά τον κλάδο των ξενοδοχειακών και το 1969 εγγράφηκε στο Hellenic College της Βοστώνης, από το οποίο αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα με το πτυχίο Ιστορίας.

Με το πέρας των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο σοσιαλιστικό χώρο, στην ΕΔΕΚ, όπου και δραστηριοποιήθηκε ως Οργανωτικός Γραμματέας της ΕΔΕΝ και ως διευθυντής της εφημερίδας «Σοσιαλιστική Έκφραση», γεγονός που τον έθεσε αυτόματα στο στόχαστρο των υπάκουων σκυλιών της Χούντας, στην οποία ο Δώρος ήταν ήδη πολύ καλά γνωστός ως ένας ακαταπόνητος πολέμιος της, με αξιόλογη δράση σε Ελλάδα και Αμερική.

Πολύ καλά γνωστός σε ξένους και ντόπιους συνωμότες ήταν (και είναι) ο αγέραστος αγωνιστής, τότε πρόεδρος της ΕΔΕΚ και ηγέτης του αντιστασιακού κινήματος Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος στη γνωστή σύσκεψη του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, που έγινε υπό την παρουσία οπλοφόρων της ΕΟΚΑ-Β’, κάλεσε όλους να παραμερίσουν τα μικρά και τα μίση, τόνισε ότι η επιστροφή του νόμιμου συνταγματικού Προέδρου Μακαρίου αποτελούσε άμεση εθνική αναγκαιότητα και εισηγήθηκε την συσπείρωση όλων κάτω από την ηγεσία του τόπου για να δοθεί η πολιτική μάχη της Κύπρου. Αυτό το μαρτύρησε και ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, επίσης μισητό πρόσωπο από τους χουντοφασίστες και τους συνομώτες.

Ποτέ πια φασισμός: Αγώνας - Λευτεριά - Δημοκρατία [πηγή φωτογραφίας: Σοσιαλιστική Νεολαία ΕΔΕΚ Πάφου]

Μπορεί τα όπλα να μην μίλησαν εκείνη τη μέρα, αλλά η εντολή είχε δοθεί. «Να πυροβοληθεί (ο Γιατρός) χωρίς προειδοποίηση». Τρεις αμερικανοτσολιάδες της ΕΟΚΑ-Β’, στις 9:00 το πρωί της 30ης Αυγούστου του 1974, έστησαν καρτέρι στην πλατεία του ΟΧΙ και γάζωσαν με σφαίρες το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Με αυτό το απεχθές και επονείδιστο έγκλημα, ήλπιζαν στον αποκεφαλισμό του αντιστασιακού κινήματος και στην πλήρη εφαρμογή των ξένων συνωμοτικών σχεδίων που προνοούσαν προέλαση και εδραίωση του κατοχικού Αττίλα.

Οι σφαίρες των δολοφόνων δεν βρήκαν το στόχο τους αλλά τον αγωνιστή ποιητή Δώρο Λοΐζου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο, ο οποίος με τα μαλλιά ριγμένα πίσω και με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα, έπεσε νεκρός, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, για να γίνει για όλους μας φάρος που φωτίζει και οδηγεί τα αγωνιστικά μονοπάτια που ακόμα είμαστε υποχρεωμένοι να διανύουμε.

Ο Δώρος άφησε πίσω του ως υποθήκη, πολλά μηνύματα που πηγάζουν από τα ποιήματα του. Εμπνευσμένος ο ίδιος από πολλούς επαναστατικούς ποιητές, κυρίως ισπανούς, έργα των οποίων μετέφρασε στα ελληνικά, έλεγε ότι «Κι όταν νοιώθεις την ανάγκη να γράψεις, δεν συζητάς το θέμα αλλά παίρνεις την πέννα και γράφεις…Γράφεις ώσπου να λυτρωθείς…». Κι ο Δώρος έγραψε:

Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω, θα φορέσω το πρόσωπό ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές, με συνθήματα

να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος,

να βάλω φωτιά στην Πρεσβεία του θανάτου.

Θα ‘ρθουν οι γνωστικοί να μου βάλουν τρικλοποδιά

γιατί τους διώχνω τους πελάτες από τα μαγαζιά.

Θα ‘ρθουν οι «ειδικοί αστυνομικοί»

για να μου σπάσουν τα πλευρά

γιατί βάζω οργή και φωτιά στα παιδιά.

Θα ‘ρθουν οι κόκκινοι να μου κοκκινίσουν το μούτρο

γιατί είμαι πιο κόκκινος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι λευκοί να μου μαυρίσουν το μάτι

γιατί είμαι πιο λευκός από αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι φωτισμένοι να μου αλλάξουν τα φώτα

γιατί είμαι πιο φωτισμένος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι γελοίοι, οι σοβαροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί,

οι προτεστάντες, οι καθολικοί, οι δικοί, οι οχτροί, οι διαόλοι,

οι θεοί, τέλος πάντων όλοι, εκείνοι κι αυτοί

που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής.

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω

θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές και συνθήματα

να διεκδικήσω: Ψωμί και Ελευθερία.

–Δώρος Λοΐζου, «Το Τραγούδι του Λεύτερου»

Σήμερα που η κατοχική σημαία ντροπιάζει τον Πενταδάχτυλο, που δήθεν πολιτισμένοι ευρωπαίοι προσπαθούν να μας πείσουν να συνθηκολογήσουμε με τους όρους του εισβολέα , που οι δήθεν προοδευτικοί θεωρούν ως εθνικισμό το να διεκδικείς «Λευτεριά», που «ξεριζωμένοι περνούν τη Γραμμή για μια πoρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα», εμείς επιβεβαιώνουμε την αταλάντευτη μας πίστη στον αγώνα για δικαίωση, για απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων, για απομάκρυνση όλων των εποίκων και για επιστροφή όλων των προσφύγων.

«Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε.
Όποιοι κι αν είναι.
Όσο δυνατοί κι αν είναι.»

–Δώρος Λοϊζου

Διαβεβαιώνουμε τον αθάνατο συναγωνιστή μας, πως θα αναζωπυρώσουμε τη φλόγα του αγώνα με κάθε μέσο και κάθε θυσία, κι ας έρθουν οι κόκκινοι να μας κοκκινίσουν τα μούτρα, κι ας έρθουν οι ειδικοί αστυνομικοί να μας φωτογραφίσουν, κι ας έρθουν αυτοί που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής να μας χλευάσουν. Εμείς θα ρεζιλέψουμε τους οπαδούς του συρματομπλέγματος!

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε μικροκομματικά συμφέροντα και σε πιόνια της «διεθνούς κοινότητας» την ισοπέδωση της μνήμης του Δώρου και των μηνυμάτων που πηγάζουν από τη δολοφονία του, την εξουδετέρωση του οράματος του για ψωμί κι ελευθερία.

«Όσο μακραίνει ο χρόνος,
Όσο οι συνθήκες γίνονται πιο δύσκολες,
Όσο δολοφονούνται τα οράματα,
Τόσο πιο πολύ μας λείπει ο Δώρος.»

–Βάσος Λυσσαρίδης

‘Σημερινή’
«Το έγκλημα της 3οης Αυγούστου 1974»
30 Αυγούστου 2009
Γιαννάκης Λ. Ομήρου (Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ)

Στις 30 Αυγούστου 1974 διενεργήθηκε ένα από τα πλέον απεχθή εγκλήματα σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού. Σε βάρος της ενότητάς του. Σε βάρος του αιμάσσοντος ακόμα από το πραξικόπημα και την εισβολή σώματος της Κύπρου. Η απόπειρα δολοφονίας του Βάσου Λυσσαρίδη και η δολοφονία του Δώρου Λοΐζου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οργανώθηκε από τις δυνάμεις που επιδίωκαν την ολοκλήρωση του δίδυμου εγκλήματος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Να επαναφέρουμε το τότε σκηνικό. Μετά και την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και τη συνειδητοποίηση από το λαό μας του μεγέθους της προδοσίας της χούντας και της ΕΟΚΑ Β, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις επανόδου του Προέδρου Μακαρίου στην Κύπρο. Ο δημοκρατικός μας λαός, με το Βάσο Λυσσαρίδη και την ΕΔΕΚ στην πρωτοπορία, απαιτούσαν ασυμβίβαστα την πλήρη αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που προσωποποιείτο στην επάνοδο στην προεδρία τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Το καθεστώς τρομοκρατίας που είχε επιβάλει η ΕΟΚΑ Β ακόμα και μετά την τουρκική εισβολή είχε αρχίσει να καταρρέει υπό το βάρος των φοβερών συνεπειών του κακουργήματος του πραξικοπήματος. Παρά τη δυσμενή συγκυρία, ένα ευρύτατο αγωνιστικό – δημοκρατικό κλίμα άρχισε να δημιουργείται.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δολοφονία ενός πολιτικού ηγέτη που στεκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την επιστροφή του Μακαρίου, αναμενόταν από τους ξένους και επιτόπιους συνωμότες ότι θα δημιουργούσε συνθήκες αναζωπύρωσης της εσωτερικής ανωμαλίας με ένα νέο κύκλο αίματος και συνεπώς τις προϋποθέσεις είτε για επιβολή λύσης βασισμένης στα τετελεσμένα είτε ακόμα και νέας τουρκικής προέλασης, με την επίκληση του προσχήματος της ανωμαλίας μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Άλλωστε είχε προηγηθεί στις 15 Αυγούστου 1974 η γνωστή απόπειρα επιβολής του διχοτομικού Σχεδίου Γκιουνές, που ματαιώθηκε ως αποτέλεσμα της σθεναρής αντίδρασης της ηγεσίας της ΕΔΕΚ και του τότε Μητροπολίτη Πάφου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου.

Η αποτυχία επιβολής εκείνου του σχεδίου λύσης σε συνδυασμό με την προοπτική επανόδου του Μακαρίου δεν άφηναν περιθώρια παθητικής στάσης από τους καραδοκούντες συνωμότες. Ως εκ τούτου, το έγκλημα της 30ής Αυγούστου 1974 ήταν η απελπισμένη κίνηση για ανακοπή του ασυγκράτητου λαϊκού ρεύματος για επάνοδο του Μακαρίου και αποτροπή επιβολής αντεθνικής λύσης. Οι επιδιώξεις αυτής της κίνησης ναυάγησαν, πρώτον, διότι οι εντεταλμένοι δολοφόνοι απέτυχαν στο βασικό τους στόχο και, δεύτερον, διότι επιδείχθηκε μία θαυμαστή ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση από το δημοκρατικό κίνημα.

Τριάντα πέντε χρόνια από το έγκλημα εκείνο υπάρχουν κάποια αναπάντητα ερωτηματικά, τα οποία δεν έχουν ακόμα απαντηθεί όχι απλώς από τους φυσικούς αλλά κυρίως από τους ηθικούς αυτουργούς του. Όλη αυτή η εγκληματική συνομοταξία των στυλοβατών της ΕΟΚΑ Β, του πραξικοπήματος, αυτών που πολέμησαν με λύσσα τον Μακάριο, είχαν σαν βασικό τους επιχείρημα ότι το έπραξαν με ελατήρια πατριωτικά και στόχους εθνικούς.

Αν όμως έτσι είχαν τα πράγματα, πώς δικαιολογούν τις αδιαμφισβήτητες ιστορικές αλήθειες, πρώτον, ότι ταυτίστηκαν με τα πλέον αντικυπριακά κέντρα εξύφανσης συνωμοσιών σε βάρος της Κύπρου; Δεύτερον, πώς είχαν κοινό στόχο, μαζί με τη CΙΑ και τη Χούντα, τον Πρόεδρο Μακάριο; Τρίτον, πώς απαντούν στο αμείλικτο ερώτημα και κατηγορώ της Ιστορίας για το γεγονός ότι κι όταν ακόμα ολοφάνερα αποκαλύφθηκε ότι Χούντα και CIΑ επιδίωκαν τη διχοτόμηση της Κύπρου με τη δολοφονία του Μακαρίου, αυτοί συνέχιζαν να εμποδίζουν την επιστροφή του, ολόκληρο το δεύτερο εξάμηνο του 1974; Και τέλος, πώς μπορούν να εξηγήσουν ότι από τις δικές τους γραμμές οργανώθηκε και εκτελέσθηκε το έγκλημα της 30ής Αυγούστου με στόχο την πρόκληση εμφύλιας διαμάχης, ενώ ο Αττίλας ευρίσκετο εντός των πυλών; Δεν αισθάνονται την ανάγκη αυτοκριτικής; Δεν διακατέχονται από αίσθηση εξιλέωσης, εξομολόγησης και απολογίας ενώπιον του λαού και της Ιστορίας; Είναι αξίωμα ότι η ιστορική μνήμη υπάρχει για να φωτίζει κυρίως το μέλλον.

Όμως η κάθαρση της τραγωδίας του 1974 επιβάλλει την ανάληψη ευθυνών για εγκλήματα και λάθη από όσους βαρύνονται με συμμετοχή στα τότε γεγονότα. Θα βρουν, άραγε, το θάρρος, έστω και σήμερα, 35 χρόνια μετά, να το πράξουν, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στον αγώνα για τη σωτηρία της Κύπρου με μια σωστά θεμελιωμένη λαϊκή ενότητα;