jump to navigation

Το Foreign Office προσπάθησε να παρέμβει πολιτικά στο Εφετείο προς όφελος των Τούρκων 24/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed
ο Μελέτης Αποστολίδης με τον δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καντούνα [πηγή φωτογραφίας: sigmalive.com]

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Το Foreign Office προσπάθησε να παρέμβει πολιτικά στο Εφετείο προς όφελος των Τούρκων»
24 Ιανουαρίου 2010
Φανούλα Αργυρού *

Επιστολή προς τους Δικαστές
Στην πολυσέλιδη απόφαση του Αγγλικού Εφετείου των 122 παραγράφων, σε δύο τουλάχιστον παραγράφους την παράγραφο 65 και την παράγραφο 116 υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές σε συγκεκριμένη επιστολή ημερομηνίας 20 Ιουλίου 2009, που έστειλε στους δικαστές η Βαρώνη Glenyis Kinnock, δηλαδή κατά την διάρκεια του μικρού διαστήματος που διετέλεσε Yφυπουργός Ευρώπης.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει η απόφαση του Εφετείου, συνεπάγεται ότι η επιστολή Κίννοκ στάλθηκε με στόχο να επηρεάσει όντως την απόφαση του Δικαστηρίου υπέρ των θέσεων του Foreign Office και κατά συνέπεια προς όφελος των Τούρκων. Αυτό εξάγεται πολύ πιο καθαρά από το λεκτικό της παραγράφου 65. Η οποία αποκαλύπτει ότι η απαράδεκτη επιστολή/παρέμβαση Κίννοκ ζητούσε όπως μή γίνει δεκτή η απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου γιατί θα επηρεαζόντουσαν οι διαπραγματεύσεις. Το Εφετείο, δίχως περιστροφές τονίζει ότι δεν μπορεί το Υπ. Εξωτερικών να επιβάλει την θέληση ή την γνώμη του στην Δικαιοσύνη. Το Εφετείου προς τιμή του, εξαπέστειλε και αγνόησε με τον πλέον έντονο τρόπο τις υποδείξεις του Υπ. Εξωτερικών λέγοντας με άλλα λόγια, – δεν μας ενδιαφέρει ποσώς το τι ζητάτε, δεν μπορείτε να μας επιβάλλετε πολιτική και να μας καθοδηγείτε να μην εφαρμόσουμε την απόφαση – δηλαδή εκείνη του κυπριακού δικαστηρίου – εμείς εκπροσωπούμε την Δικαιοσύνη και βλέπουμε το θέμα καθαρά ως θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τονίζει η παράγραφος μεταξύ άλλων: «… The government cannot dictate to the court what public policy in the United Kingdom, as that expression is used in an international instrument such as the Regulation, is, and thereby direct the court not to enforce the judgment» [Apostolides v Orams 19/01/2010, παράγραφος 65].

Το πολιτικό παρασκήνιο: Ιούνιος 2009 και οι τουρκικές απαιτήσεις
Τον Ιούνιο του 2009, επιτροπή αποτελούμενη από οργανώσεις των Τουρκοκυπρίων του Λονδίνου, σε συνεργασία με το λεγόμενο Τουρκοκυπριακό εμπορικό επιμελητήριο στα κατεχόμενα, παρέδωσαν υπόμνημα 12,000 υπογραφών στον Βρετανό Πρωθυπουργό  Γκόρντον Μπράουν [‘Londra Gazete’ 18/06/2009].

Στο υπόμνημα οι Τουρκοκύπριοι έθεσαν το περιουσιακό πρόβλημα, και συγκεκριμένα την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικών Κοινοτήτων υπέρ του κ. Μελέτη Αποστολίδη εναντίον Οράμς και ζητούν από την βρετανική κυβέρνηση ουσιαστικά να βρει τρόπους να παραμεριστεί η απόφαση. Ισχυρίζονται ότι το θέμα αυτό δεν είναι της αρμοδιότητας της Δικαιοσύνης αλλά πολιτικό πρόβλημα, το οποίο θα λυθεί μόνο όταν οι Τουρκοκύπριοι πάρουν πλήρη πολιτική ισότητα. Κατηγορούν την Κυπριακή κυβέρνηση (την οποία ονομάζουν «ελληνοκυπριακή κυβέρνηση») πως λανθασμένα ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει και τους Τουρκοκύπριους. Ζητούν όπως παύσουν να τους μεταχειρίζονται ως μια μειονότητα με μειονοτικά δικαιώματα.

Κατηγορούν την απόφαση υπέρ του κ. Αποστολίδη και ισχυρίζονται πως το περιουσιακό λύθηκε μετά τον πόλεμο του 1974 και με την διανομή περιουσιών και στις δύο πλευρές που έγινε τότε.

Στο υπόμνημα προς τον κ. Γκόρντον Μπράουν οι Τουρκοκύπριοι ανάφερθηκαν σε αριθμό δύο μέτρων και δύο σταθμών που χρησιμοποιούν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαική  Ένωση σε σχέση με την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικών Κοινοτήτων στην υπόθεση Οράμς.

Η απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικών Κοινοτήτων, είπαν, αφήνει ανοικτή την πόρτα για τις 6,000 των ξένων και εκείνων των Τουρκοκυπρίων Βρετανίας που έχουν περιουσίες στα κατεχόμενα να υποστούν τις συνέπειες της απόφασης. Ενδεικτικό το γεγονός ότι τους ενόχλησε τα μέγιστα το πρόσφατο ντοκουμαντέρ του ιδιωτικού καναλιού ITV στο Λονδίνο με τίτλο «Μεσογειακοί Εφιάλτες» όταν ουσιαστικά προέτρεψε τους Βρετανούς σφετεριστές στα κατεχόμενα να τα μαζέψουν και να φύγουν από τις κλεμμένες περιουσίες που σφετερίζονται [‘Ελευθερία’ Λονδίνου 25/06/2009, σελ. 2].

Για την κίνηση αυτή πρωτοστάτησε στο Λονδίνο η ρατσιστική οργάνωση «Embargoed!» [Δελτίο Τύπου Embargoed 18/09/2009]. Η Εμπάργκοτ ιδρύθηκε μετά το 2004 με βρετανικές πλάτες και με κύριο στόχο την προώθηση της αναγνώρισης των κατεχομένων, των απευθείας πτήσεων και την διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων επικαλούμενη ότι δεν έγινε εισβολή το 1974…

Τουρκική θέση – Βρετανική ταύτιση
Συνεπώς, δεν είναι επομένως καθόλου περίεργο που ο ψευδουπουργός εσωτερικών του κατοχικού καθεστώτος Ilkay Kamil δήλωσε, μετά την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου, ότι αυτή δεν βοηθά στην λύση του Κυπριακού, αλλά μάλλον θα εμποδίσει τις «ειρηνικές» διαπραγματεύσεις…

Να θυμίσουμε ότι η πάγια αυτή βρετανο-τουρκική αλαζoνική θέση εκφράζετο συχνά από τον Σερ Ντέιβιντ Χάνει, αλλά και μέχρι σήμερα από το Foreign Office, ο οποίος σε ερωτήσεις ή συζητήσεις πάντα απαντούσε πως το «το Κυπριακό δεν θα λυθεί δια του νόμου» αλλά με συνολική διευθέτηση. Και αυτό γιατί η ρατσιστική διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία και η νομιμοποίηση των κουβαλητών εποίκων,  με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, την διεθνή νομιμότητα και την δημοκρατία, δεν μπορούν ούτε να εφαρμοστούν ούτε να νομιμοποιηθούν!

Η Βαρώνη Glenys Kinnock
H Glenyis Kinnock είναι σύζυγος του πρώην ηγέτη των Εργατικών Neil Kinnock και από το 1994 μέχρι το 2009 ήταν Ευρωβουλευτής. Στον ανασχηματισμό του 2009 και αίφνης μετά την παραίτηση της υφυπουργού ΚάρολαIν Φλίντ,  η Κλένις Κίννοκ παραιτήθηκε αστραπιαία από Ευρωβουλευτής και την επομένη 30 Ιουνίου 2009 της δόθηκε από τον πρωθυπουργό Γκόρτον Μπράουν ο τίτλος της Βαρώνης για να μπορέσει να διοριστεί στην Κυβέρνηση (στην Βρετανία αν δεν είσαι μέλος μιας από τις Βουλές δεν μπορείς να διοριστείς στην κυβέρνηση). Αμέσως μετά,  διορίστηκε Υφυπουργός Ευρώπης αντικαθιστώντας την Κάρολαιν Φλίντ. Στις 12 Οκτωβρίου 2009 όμως, μετακινήθηκε σε Υφυπουργό  με ευθύνες για την Αφρική, Καραϊβική, Κεντρική Αφρική και Ηνωμένα Έθνη και αντικατεστάθη από τον νυν Υφυπουργό Κρίς Μπράιαντ.

Στην Βουλή
Στις 19 Ιανουαρίου, την ίδια μέρα που το Εφετείο έδωσε την απόφαση του, ο ανεξάρτητος βουλευτής Bob Spink ρώτησε στην Βουλή των Κοινοτήτων τον ηγέτη του Κοινοβουλίου, κατά πόσον γνωρίζει ότι η Βουλή αναμένει δήλωση από τον υφυπουργό του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας για την απόφαση του Εφετείου υπέρ του κ. Αποστολίδη και εναντίον των Οράμς. Η οποία απόφαση, είπε, κατοχυρώνει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Κυπρίων προσφύγων. «Πρέπει να έχουμε αυτή την δήλωση», είπε, «ούτως ώστε να μην κάνουν το ίδιο ακριβό λάθος και άλλοι Βρετανοί αγοράζοντας κατεχόμενες περιουσίες Κυπρίων που κατακρατούν οι Τούρκοι κατακτητές και οι οποίες πρέπει να επιστραφούν τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους δίχως αποζημίωση». [House of Commons, Debates (Main Chamber), Topical Questions 19/01/2010]

Ο ηγέτης του Κοινοβουλίου απαντώντας δήλωσε άγνοια. Απάντησε  ο υφυπουργός Ευρώπης  κ. Κρίς Μπράιαντ,  και είπε πως θα ενημερώσουν το Σώμα το συντομότερο δυνατόν διότι η απόφαση μόλις είχε δοθεί εκείνο το πρωί και ούτε ο ίδιος ήταν καλά καλά ενημερωμένος.

Κατά την διάρκεια συζήτησης για την Αϊτή, άλλος βουλευτής ο Εργατικός ο Jim Sheridan με παρέμβασή του είπε ότι πολλές αθώες οικογένειες εκδιώχθηκαν από τις περιουσίες τους κατά την διάρκεια της κατοχής της βόρειας περιοχής της Κύπρου το 1974. Απευθυνόμενος προς τον υφυπουργό Ευρώπης κ. Κρίς Μπράιαντ, τον ρώτησε αν συμφωνεί ότι οποιαδήποτε ειρηνική διευθέτηση θα πρέπει να επιτρέψει σ΄αυτούς τους ανθρώπους να επιστρέψουν στις νόμιμες περιουσίες τους ή να αποζημιωθούν.

Ο Κρίς Μπράιαντ με εμφανή την αμηχανία του, και δίχως καν να επικροτεί την απόφαση του Εφετείου (εξάλλου ο προιστάμενος του ΥΠΕΞ David Miliband στις 12/1/2010 πλάι στον Α. Νταβούτογλου στο Λονδίνο επικρότησε τις απαράδεκτες συνομοσπονδιακές προτάσεις που μετέφερε από την Άγκυρα ο Ταλάτ) απάντησε λέγοντας:

«Έχετε απόλυτο δίκαιο ότι ένα από τα θέματα κλειδιά θα είναι το περιουσιακό. Είναι γι΄αυτό που υποστηρίζουμε ένα ολόκληρωμένο – πακέτο λύσης για την Κύπρο. Στο τέλος, η λύση δεν πρέπει να είναι οραματισμός της Άγκυρας, της Αθήνας ή του Λονδίνου, πρέπει να είναι απόφαση των δύο πλευρών, την οποία στη συνέχεια όλοι στην Κύπρο να ψηφίσουν. Η απόφαση του Εφετείου σήμερα στην υπόθεση Οράμς θα προκαλέσει μεγάλους προβληματισμούς τις μέρες που έρχονται [House of Commons, Debates (Main Chamber), Topical Questions 19/01/2010]

Από την απάντηση του Υφυπουργού συμπεραίνεται ότι η απόφαση δεν τους άρεσε και θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπους υποβάθμισης και περιθωριοποίησής της μέσω πακέτου λύσης, που πάντα επικαλούνται. Γι’ αυτό ρίχνουν την μπάλα στα χέρια των ιδίων των Κυπρίων. Αν και το τι συζητείται στις διαπραγματεύσεις είναι στην βάση του δικού τους ρατσιστικού Σχεδίου Ανάν,  θα πρέπει να το δεχθούν οι ίδιοι οι Κύπριοι για να μην…ευθύνονται το Λονδίνο, η Άγκυρα ή η Αθήνα για τις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ούτε να κατηγορούνται και οι ίδιοι για ασέβεια ή απείθεια προς το Δικαστήριο της ίδιας της χώρας τους (contempt of court) που επισύρει ποινή φυλάκισης…

Η ασέβεια και απείθεια προς την απόφαση του Εφετείου επισύρει, βέβαια την ίδια ποινή φυλάκισης και για τους δικούς μας εν Κύπρω, όλους όσους θα φανεί ότι δεν την σέβονται ή την υποσκάπτουν…

Ιστοσελίδα
Εξάλλου στην ιστοσελίδα του Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας στην σελίδα για τις ταξιδιωτικές οδηγίες για την κάθε χώρα, και συγκεκριμένα στην σελίδα για την Κύπρο μέχρι αυτήν την στιγμή δεν έγινε καμία πρόσθεση και αναφορά στην απόφαση του Εφετείου. Οι συμβουλές που δίδονται παραμένουν οι ίδιες και παρόλον ότι έγιναν πρόσφατα ανανεώσεις, οι διορθώσεις δεν σχετίζονται  με τις αγορές ακινήτων. Αναμένεται ότι θα ακολουθήσουν σχετικές δηλώσεις στις 25 τρέχοντος στην Βουλή.

Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου και η περιφρόνηση
Οι Τούρκοι εξοργίστηκαν με την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου αφού απέτυχαν οι προσπάθειες τους μαζί με το βρετανικό Υπ. Εξωτερικών και την Βαρώνη Kinnock να ανατρέψουν την απόφαση των Δικαστηρίων υπέρ του Μελέτη Αποστολίδη. Όπως δήλωσε ο ίδιος ο δικηγόρος του Αποστολίδη κ. Κωνσταντίνος Καντούνας: «Το μήνυμά μου προς όσους καταπατούν περιουσίες και στους παράνομους επιχειρηματίες ανάπτυξης γης στο βορρά είναι ότι το πάρτι τελείωσε. Λυπάμαι» [‘ΚΥΠΕ’ 21/10/2010].

Και καθώς η τουρκική ‘Hürriyet’ έγραψε «να τα μαζέψουν (οι Τούρκοι) και να φύγουν από την Κύπρο» [‘Σημερινή’ 23/01/2010, σελ. 6] ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας μας καλεί …να σιωπήσουμε! Να σταματήσουμε λέει την δημόσια συζήτηση και να επικεντρωθούμε στις συνομιλίες [‘Σημερινή’ 23/01/2010, 24/01/2010, σελ. 5]!!!

Μα κ. Στεφάνου αντιλαμβάνεστε τι λέτε, ή να πιστέψουμε πως τα λέτε για συμπαράσταση προς τους Τούρκους εισβολής και τους Βρετανούς αποικιοκράτες που βγήκαν βρεγμένοι γάτοι από την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου; Γιατί εκείνοι που δεν θέλουν να μιλάμε για τις υποθέσεις αυτές  (Αποστολίδη/Ιωαννίδη) είναι οι Τούρκοι και οι Βρετανοί.

Κύριε Στεφάνου, πάψετε την  επικίνδυνη μικροπολιτική σας γιατί οποιαδήποτε προσπάθεια προσβολής ή υπόσκαψης και ασέβειας προς την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου πιθανόν να θεωρηθεί και περιφρόνηση του Δικαστηρίου (contempt of court) και σας συνιστώ να διαβάσετε το άρθρο της εφημερίδας ‘Ελευθερίας’ του Λονδίνου ημερομηνίας 21 Ιανουαρίου 2010 και το οποίο καταλήγει ως εξής:

«…Η απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου πρέπει να τύχει πλήρους αξιοποίησης. Βέβαια, μερικοί λένε, με αφέλεια, ότι «μα δεν θα λυθεί το Κυπριακό στα Δικαστήρια»! Σωστά, δεν θα πάμε στα δικαστήρια για να λύσουμε το εθνικό μας θέμα. Όμως, ζούμε σ΄εναν κόσμο που διέπεται από νόμους, κανόνες και αρχές. Δεν είναι δυνατόν σε πράξεις ιδιωτικού ή δημοσίου χαρακτήρα να αγνοούνται νόμοι και δικαστικές αποφάσεις. Δεν ζούμε σε ζούγκλα! Και οι πολιτικοί ηγέτες δεν μπορούν να συμπεριφέρονται ασύδοτα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους νόμους και το Διεθνές Δίκαιο. Πολύ περισσότερο, κανείς δεν δικαιούται να περιφρονεί δικαστικές αποφάσεις. Διότι η ασέβεια και η απείθεια προς το Δικαστήριο (contempt of court) επισύρει ποινή φυλάκισης…»

* Η Φανούλα Αργυρού είναι ερευνήτρια – δημοσιογράφος, πρόσφυγας από την κατεχόμενη Λευκωσία και ζει στο Λονδίνο. Είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των βιβλίων “Από την Ένωση στην Κατοχή” και “Top Secret: Η βρετανική κηδεμόνευση του Κυπριακού” (εκδόσεις Γερμανός, 2004).

Απροσμέτρητη συμβολοκτονική χυδαιότητα υπό μορφή «χιούμορ» 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς κάποιοι ιστολόγοι έχουν συγχύσει το χιούμορ με τη χυδαιότητα. Σε μία έξαρση κοινωνικού ρατσισμού που μεταμφιέστηκε σε «χιούμορ», η καινούρια ιστοσελίδα «Επανένωση 2010», «εμπλουτίστηκε» με ένα απροσμέτρητης χυδαιότητας σκίτσο που μιλά από μόνο του [Epanenosi.com 15/01/2010, του χρήστη Drakouna]. Το «αστείο» συνεχίστηκε με παρόμοιο συμβολοκτονικό σκίτσο τρεις μέρες μετά [Epanenosi.com 18/01/2010, του χρήστη Aceras Anthropophorum]. Σε σημείο που ανάγκασε τον πολύ ψύχραιμο κι ευγενικό Κύπριο ιστολόγο Μαρίνο Κλεάνθους, να παρέμβει δυναμικά, με τόνους ασυνήθιστους για τον ίδιο.

Η συγκεκριμένη στάση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από κοινωνιολογικής άποψης, καθότι παραπέμπει στο αθεράπευτο φαινόμενο του κοινωνικού ρατσισμού. Θυμίζει τη ρατσιστική αντιμετώπιση των Μικρασιατών προσφύγων από άλλους Ελλαδίτες, αλλά και την παρόμοιου τύπου αντιμετώπιση των εκτοπισμένων από ημιμαθείς συμπατριώτες τους, μετά την τουρκική εισβολή. Δυστυχώς, ακόμη και στις μέρες μας, η ημιμάθεια και ο φόβος του «Άλλου» (ακόμη και των ίδιων των ομοεθνών μας), είναι ένα φαινόμενο που καλά κρατεί.

Μήπως αυτή η «γελοιογραφία» όμως του «Επανένωση 2010» δείχνει και τη γενικότερη στάση των συντελεστών της απέναντι στους πρόσφυγες; Μήπως είναι ένα γενικότερο κτύπημα κατά των συμβόλων μας, όπως έγινε με την κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, τις υποστολές ελληνικών και κυπριακών σημαιών και τους βανδαλισμούς στον τάφο του Σπύρου Κυπριανού; Μήπως τελικά και η ίδια η «επανένωση» που οραματίζονται οι συντελεστές του ιστολογίου ‘Επανένωση 2010‘, είναι μια διχοτομική «επανένωση» τύπου Σχεδίου Ανάν, με αγγλοτουρκικές ιμπεριαλιστικές προδιαγραφές, η οποία δε σέβεται τους πρόσφυγες συμπατριώτες μας και τα δικαιώματά τους;

Κοινωνικός ρατσισμός Κυπρίων εις βάρος των προσφύγων συμπατριωτών τους [πηγή: epanenosi.com]

Κοινωνικός ρατσισμός Κυπρίων εις βάρος των προσφύγων συμπατριωτών τους

‘Marinoskleanthous.blogspot.com’
«Το χιούμορ της Δρακούνας»
17 Ιανουαρίου 2010
Μαρίνος Κλεάνθους

Μπορεί το πιο πάνω σκίτσο που συμβολίζει το Δεν Ξεχνω, τα κακά της κατοχής, τον πόνο που προκάλεσε ο Αττίλας στους ανθρώπους της Κύπρου, την προσφυγιά και τους εγκλωβισμένους να γίνει αντικείμενο για πλάκα;

Με βάση τη blogger Δρακούνα ναι.

Πρέπει να πω πως δεν ένιωσα άνετα όταν είδα τη σχετική ανάρτηση στο blog της επανένωσης.

Μπορεί κάποιος να ξεκαρδιστεί στα γέλια με την εικόνα αυτή; Είναι ένα χιουμοριστικό σκίτσο; Ή μπορεί να αποτελεί έστω μια καυστική σάτιρα;

Αμφιβάλλω.

Αναρωτιέμαι επίσης εαν το σχετικό χιουμοριστικό άρθρο υπηρετεί τον στόχο της επανένωσης και της φιλίας.

Η Μ.Ε. είναι μια από τις χιλιάδες των προσφύγων του ’74. Ο πόλεμος την έφερε στις ελεύθερες περιοχές, μόνη με τα 3 της παιδιά. Από εκείνες τις μέρες του πολέμου, εδω και 36 χρόνια, περιμένει να μάθει τι απέγινε ο άντρας και ο αδελφός της.

Προ μηνών, η υπηρεσία διερεύνησης της τύχης των αγνοουμένων την ενημέρωσαν για το τραγικό τέλος του πατέρα της (που επίσης για τόσα χρόνια ήταν ένας από τους αγνοούμενους της κυπριακής τραγωδίας). Ό,τι απέμεινε από τα οστά του , της τα έφεραν σε μια κάσα μετά την αναγνώριση με τη μέθοδο DNA. Της είπαν πως τον βρήκαν θαμμένο σε ένα από τους δεκάδες ομαδικούς τάφους της περιοχής της Κερύνειας.

Μια από τις μεγάλες αληθινές ιστορίες του πολέμου, που στην Κύπρο μόνο κάποιοι γραφικοί κατάντησαν να δίνουν σημασία.

Παρόλα αυτά, η Μ.Ε. , εδω και τόσα χρόνια περιμένει και συνεχίζει να ελπίζει. Ο πόλεμος την βρήκε στην ηλικία των 27. Σήμερα πλησιάζει τα 70. Έζησε τα πιο σημαντικά χρόνια της ζωής της, με μόνο σύντροφο τον εφιάλτη του πολέμου. Και την κόλαση των πολλών ερωτηματικών που συνοδεύει η λεζάντα «του συγγενή αγνοουμένου.»

Την εξαπάτησαν με χιλιάδες υποσχέσεις, πίστεψε στα εύηχα συνθήματα. Απογοητεύτηκε, θύμωσε. Με πολλές θυσίες μεγάλωσε τα 3 της παιδιά. Ποτέ της όμως δεν σταμάτησε να ελπίζει πως ο άντρας και ο αδελφός της θα επιστρέψουν.

Πως μπορούμε , λοιπόν, να κάνουμε έτσι αβίαστα πλάκα μαζί της;

Η Κύπρος της λήθης.
Των τυμβωρύχων.
Των εθνοσωτήρων.
Των εγκλωβισμένων τηλεθεατών.
Των θεατών πολιτών
… και των αθέατων ηρώων.

υγ.: Για την ιστορία , αξίζει να πούμε πως η πιο πάνω μορφή σχεδιάστηκε για τα κυπριακά γραμματόσημα αξίας 1 σεντ, με στόχο όλα τα έσοδα να διατίθενται για την ενίσχυση των προσφύγων και των εγκλωβισμένων από τον πόλεμο του 1974.

Το συμβολοκτονικό σκίτσο του Acera Anthropophorum [πηγή: epanenosi.com 18/01/2010]

Το συμβολοκτονικό σκίτσο του Acera Anthropophorum

Το ξεσκέπασμα της τουρκικής «Επιτροπής Αποζημιώσεων» 01/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Η Ε/κ νομικός Ελένη Μελεάγρου, αφού πρώτα πέρασε από χίλια μύρια κύματα με κοροϊδίες και εμπαιγμό και καθυστερήσεις από την ψευδοεπιτροπή των κατεχομένων, τώρα είναι σε θέση να την ξεσκεπάσει. Η λεγόμενη «Επιτροπή» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τουρκικός μηχανισμός ανατολίτικου παζαριού για την αποσυμφόρηση των πιέσεων κατά της Τουρκίας όσον αφορά το ζήτημα των περιουσίων με την αποδοχή εξευτελιστικών αποζημιώσεων από τους Ε/κ. Χαρακτηριστικά, η Ψευδοεπιτροπή συζητά με τους Ε/κ ιδιοκτήτες χωρίς να αναγνωρίζει την ιδιοκτησία τους και αποκλείοντας εκ των προτέρων την επιλογή της επιστροφής.

katexomena-stratos

‘Πολίτης’
«Γροθιά στην «επιτροπή»: Ελληνοκύπρια γνώρισε από πρώτο χέρι την κοροϊδία και προσέφυγε στο ΕΔΑΔ
»
23 Αυγούστου 2009
Βαγγέλης Βασιλείου

Η Ελένη Μελεάγρου αποδεικνύεται ίσως το καταλληλότερο άτομο να μιλήσει για την «επιτροπή αποζημιώσεων» που συστάθηκε στα κατεχόμενα. Νομικός η ίδια με ειδίκευση στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπήκε στη διαδικασία να δοκιμάσει τον μηχανισμό που πλασάρει η Τουρκία στο Στρασβούργο ως ικανοποιητικό ένδικο μέσο για θέματα περιουσιών. Χωρίς περιστροφές, μετά από μια περιπέτεια τριών σχεδόν χρόνων, εξηγεί ότι αυτός ο υποτυπώδης… νομικός μηχανισμός δεν προσφέρει ικανοποιητική θεραπεία και στην ουσία αποτελεί μια «μαύρη τρύπα» για την πλειοψηφία των Ε/Κ που αποτείνονται σε αυτή.

Εδώ και λίγους μήνες κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καταγγέλλοντας τις πλασματικές και παραπλανητικές προσπάθειες της Τουρκίας για συμμόρφωσή της προς τις υποδείξεις του ΕΔΑΔ. Από τα όσα μας εξιστορεί και εξηγεί στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα μας, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η «επιτροπή» αποτελεί απλώς ένα τέχνασμα. Και είναι να απορεί κανείς πώς σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο ο μηχανισμός αυτός να τυγχάνει σοβαρής εξέτασης (μέσω της διαδικασίας των οκτώ πιλοτικών ε/κ προσφυγών) στο Στρασβούργο με τα όποια περιθώρια αυτή η κατάσταση αφήνει ανοικτά για νομιμοποίηση ή αναβάθμισή του.

Πότε αποταθήκατε στην «επιτροπή αποζημιώσεων»;

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω ότι αποτάθηκα στην «επιτροπή», γνωρίζοντας ότι το ΕΔΑΔ βλέπει αυτό το μηχανισμό και το «νόμο» που τον διέπει ως προσπάθεια της Τουρκίας να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις του ίδιου του Δικαστηρίου. Δεν τίθεται θέμα αναγνώρισης της «ΤΔΒΚ» και νιώθω ότι απέναντί μου έχω την Τουρκία. Επειδή είμαι δικηγόρος με ειδίκευση στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ΕΔΑΔ, παρακολουθούσα την κατάσταση από κοντά. Μόλις συστάθηκε η «επιτροπή» από την υποτελή στην Τουρκία «ΤΔΒΚ», υπέβαλα αίτηση για να δω και να διαπιστώσω αν όντως μιλάμε για ένα ικανοποιητικό μηχανισμό που λειτουργεί βάσει των πρωτοκόλλων της Σύμβασης. Καταχώρισα λοιπόν αίτηση το Νοέμβριο του 2006, εκπροσωπώντας παράλληλα τη μητέρα μου, τον αδερφό και την αδερφή μου. Με εξουσιοδότησαν να τους εκπροσωπήσω. Αυτή την εξουσιοδότηση αποδέχθηκε αρχικά η «επιτροπή», αλλά αργότερα για λόγους καθυστέρησης την αμφισβήτησε, καθ’ υπόδειξη εκπροσώπου της «ΤΔΒΚ», για να σκληρύνει το παιχνίδι της διαπραγμάτευσης. Από τότε έδωσα το παρών μου σε τρεις συνεδριάσεις της «επιτροπής». Θα έλεγα ακροάσεις, αλλά η διαδικασία που ακολουθείται δεν είναι ακρόαση. Μεταξύ άλλων αδυναμιών, απλώς να αναφέρω ότι οι συνεδριάσεις είναι στην τουρκική γλώσσα. Υπάρχουν μεταφραστές αλλά όχι επίσημοι και με ειδίκευση σε νομικούς όρους. Υπέβαλα λοιπόν τρεις αιτήσεις οι οποίες αφορούν 18 τίτλους ιδιοκτησίας, οι οποίοι μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνουν σπίτι και οικόπεδο στην Κερύνεια, πορτοκαλεώνες στη Ζώδια, οικόπεδο με σπίτι στη Μόρφου, οικόπεδο στο Καπούτι, γη στα Λιβερά και στο Μπέλλαπαϊς.

Αποκατάσταση γιοκ

Τι ακριβώς ζητήσατε στις αιτήσεις σας;

Για όλη την ακίνητη περιουσία ζήτησα επιστροφή και αποκατάσταση. Επιπρόσθετα ζήτησα αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης όπως ακριβώς δικαιούμαι βάσει της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αλλά το αστείο του πράγματος είναι ότι η επιστροφή δεν είναι επιλογή για την «επιτροπή». Για να καταλάβετε τι ακριβώς γίνεται στην «επιτροπή», ο εκπρόσωπος της «γενικής εισαγγελίας», που παρακολουθεί και ουσιαστικά ορίζει τις συνεδρίες, συζητούσε μαζί μου για αποζημιώσεις, λέγοντάς μου παράλληλα ότι οι ακίνητες αυτές περιουσίες δεν μου ανήκουν. Πράγμα πρωτάκουστο για μηχανισμό συμμόρφωσης με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πώς μπορεί να μου προτείνουν αποζημιώσεις για κάτι το οποίο θεωρούν ότι δεν είναι δικό μου; Και βέβαια οι αποζημιώσεις που μου πρότειναν στην αρχή ήταν εξευτελιστικές. Μηδαμινές, θα έλεγα, μπροστά στην αξία των ακινήτων. Εγώ λοιπόν αρνήθηκα να συζητήσω αποζημιώσεις, επιμένοντας στο θέμα της επιστροφής. Ζητούσα παράλληλα να μου αιτιολογήσουν γραπτώς τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσαν να μου επιστρέψουν τις περιουσίες. Να μου το αιτιολογήσουν βάσει του διεθνούς δικαίου.

Όταν είδατε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης, τι κάνατε;

Διόρισα ως δικηγόρο μου τον Χακκί Αλπαγκούτ. Αρχικά εκπροσωπούσα μόνη μου τον εαυτό μου αλλά όταν είδα τις πρακτικές καθυστέρησης που ακολουθούσαν, με προσχήματα τους «νόμους» και τους «κανονισμούς» της «ΤΔΒΚ», ζήτησα τη συνδρομή του κ. Αλπαγκούτ ο οποίος τυγχάνει να είναι φίλος μου. Έπρεπε να βρω κάποιον που θα τους κυνηγά συνεχώς, επειδή η έδρα εργασίας και διαμονής μου είναι το Λονδίνο. Επιπρόσθετα χρειαζόμουν κάποιον που να μιλά και να αντιλαμβάνεται την τουρκική γλώσσα. Μα το διανοείστε ότι κάποιοι άνθρωποι υπέγραψαν φιλικούς διακανονισμούς χωρίς καν να καταλαβαίνουν 100% αυτά που τους έλεγαν; Πόση πρέπει να ήταν η ανάγκη ή η αγανάκτησή τους, για να πράξουν κάτι τέτοιο; Και αυτές τις περιπτώσεις η Τουρκία τις παρουσιάζει ως ενισχυτικά επιχειρήματα της λειτουργίας της «επιτροπής».
Θέατρο του παραλόγου

Τι ακριβώς αναμένατε, όταν αποταθήκατε στην «επιτροπή»;

Αυτό που ανέμενα ήταν ότι το αίτημά μου για επιστροφή και αποκατάσταση θα λαμβανόταν υπόψη, εφόσον η Τουρκία λέει ότι προσπαθεί να συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Αλλά από την αρχή ήταν ξεκάθαρο ότι η επιστροφή δεν είναι σοβαρή επιλογή για την «επιτροπή». Αυτό φάνηκε από τις τοποθετήσεις του εκπροσώπου της «ΤΔΒΚ» που συμμετείχε σε κάθε συνεδρίαση. Και η «επιτροπή» βέβαια ακολουθούσε κατά γράμμα τα λεγόμενά του. Θεωρώ επίσης ότι αναγκάστηκαν να κρατήσουν κάπως τα προσχήματα ως προς τις ακολουθούμενες διαδικασίες, επειδή τους πίεζα στο θέμα της επιστροφής και δεν τους άφηνα να ξεγλιστρήσουν. Κάποιοι Ε/Κ μόλις είδαν τι γίνεται απλώς δεν ξαναπήγαν. Εγκατέλειψαν τις αιτήσεις τους. Για να ανακεφαλαιώσω. Το 2006 καταχώρισα τις αιτήσεις, αλλά για αρκετούς μήνες δεν συνέβη τίποτα. Τους ενόχλησα πολλές φορές ζητώντας εξηγήσεις και ως αποτέλεσμα μού ζήτησαν να υποβάλω ακόμα μια αίτηση ούτως ώστε να έχω απάντηση από τον εκπρόσωπο της «ΤΔΒΚ» αναφορικά με την υπόθεσή μου. Απάντηση που είχε καθυστερήσει ήδη τότε τέσσερις ολόκληρους μήνες. Τον Αύγουστο τελικά του 2007 ήρθε η απάντηση, αφού και πάλι χρειάστηκε να πάω προσωπικά στην «επιτροπή» ζητώντας εξηγήσεις. Σε συνεδρίαση τον Οκτώβριο του 2007, ο εκπρόσωπος του «γενικού εισαγγελέα» ζήτησε επιπρόσθετα έγγραφα και αποδεικτικά τίτλων ιδιοκτησίας. Ανταποκρίθηκα, για να λάβω την απάντηση ότι καμία από τις ακίνητες περιουσίες δεν μπορούσαν να μας επιστραφούν και πως η απώλεια χρήσης ήταν μέρος της εξευτελιστικής αποζημίωσης που μας πρότειναν. Διαμαρτυρήθηκα κυρίως για το θέμα της επιστροφής και μου είπαν ότι κάποιες από τις περιουσίες είχαν δοθεί σε άλλους, ενώ άλλα τεμάχια είχαν ενταχθεί σε δασική και στρατιωτική ζώνη. Εύλογα απέρριψα την αποζημίωση που μου πρότειναν και για πολλούς μήνες δεν έγινε τίποτα. Τον Γενάρη του 2008 επανήλθα με επιστολή μου, ζητώντας από την «επιτροπή» να προχωρήσει σε εκδίκαση απόφασης και να μου δικαιολογήσει τους λόγους μη επιστροφής των περιουσιών. Η επιστολή αυτή αγνοήθηκε πλήρως.

Τι άλλες ενέργειες κάνατε;

Ήρθα σε επαφή με τον Κρούγκερ που είναι ένα από τα δύο ξένα μέλη της «επιτροπής». Τον συνάντησα αρκετές φορές στην Κύπρο και το Λονδίνο. Επικοινώνησα μαζί του και με ηλεκτρονικά μηνύματα. Απλώς μου εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η «επιτροπή» θα επίλυε την υπόθεση. Μου ξεκαθάρισε επίσης ότι η «επιτροπή» δεν συστάθηκε για να εντοπίζει παραβιάσεις, αλλά για να προτείνει αποζημιώσεις ή ανταλλαγές περιουσιών. Μια άλλη συνεδρίαση που ορίσθηκε για τον Απρίλη του 2008 τελικά αναβλήθηκε, γιατί δεν μπόρεσε να παρευρεθεί ο εκπρόσωπος του «τμήματος» στέγασης. Από την άλλη, ο εκπρόσωπος της «εισαγγελίας» μού υποσχέθηκε να δώσει γραπτή απάντηση, αλλά δεν το έπραξε. Για ένα χρόνο με λίγα λόγια ακολουθούσαν τακτικές καθυστέρησης. Και πάλι όμως εγώ τους ενόχλησα. Ορίσθηκαν και έγιναν τρεις συνεδρίες (Νοέμβριο 2008 και Ιανουάριο και Μάιο 2009). Και σε αυτές τις συνεδριάσεις είχαμε μια απ’ τα ίδια. Χωρίς μεταφραστή έλεγαν διάφορα πράγματα στην τουρκική. Για να καταλάβετε ούτε οι δυο ξένοι της «επιτροπής» δεν καταλάβαιναν τι έλεγαν τα άλλα μέλη με τους εκπροσώπους της «ΤΔΒΚ».

Θέατρο του παραλόγου…

Τα όσα έλεγαν οι εκπρόσωποι της «ΤΔΒΚ» περί μη δυνατότητας επιστροφής δεν τύχαιναν αμφισβήτησης από την «επιτροπή». Μετά βρήκαν άλλο κόλπο… μου ζήτησαν να προσκομίσω άλλα έγγραφα για να δείξω την κυριότητα ιδιοκτησίας, καθώς είχε ακολουθήσει μεταβίβαση-κληρονομιά των περιουσιών. Τόσο καιρό δηλαδή συζητούσαμε χωρίς να αναγνωρίζουν τα πρώτα έγγραφα που προσκόμισα. Η όλη κατάσταση μού θύμισε την «Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων». Δεν υπήρχε δυνατότητα ανταλλαγής λογικής επιχειρηματολογίας, παρά μόνο προφάσεις για να μου υποδειχθεί ότι δεν επιστρέφονται οι περιουσίες. Προσκόμισα λοιπόν και τα νέα έγγραφα, για να μου φέρουν κι αυτοί έγγραφα της «ΤΔΒΚ» βάσει των οποίων τεμάχια είχαν δοθεί σε άλλα άτομα και κάποια τεμάχια ενέπιπταν σε δασική και στρατιωτική ζώνη.

Πρόβατα επί σφαγή

Ποιο λοιπόν το συμπέρασμά σας από την περιπέτειά σας αυτή;

Πρώτα από όλα ότι ο περιβόητος «νόμος» της «επιτροπής» δεν φέρνει κάτι καινούργιο. Παλαιότεροι «νόμοι» του ψευδοκράτους υπερισχύουν της «επιτροπής» και προπάντων το άρθρο 159 του «συντάγματος», βάσει του οποίου οι ε/κ περιουσίες θεωρούνται ως εγκαταλειφθείσες και υπεισέρχονται στην «ΤΔΒΚ» να τις διανείμει όπως αυτή κρίνει. Αυτό λοιπόν το άρθρο παραμένει το «Ευαγγέλιο». Όλες οι ενέργειες της «επιτροπής» ξεκινούν και καταλήγουν εκεί. Κάθε παρέκκλιση από το «Ευαγγέλιο» του 159 είναι σχεδόν απίθανη. Και εγώ είδα στην πράξη πλέον όσα ακούγαμε στη θεωρία τόσο καιρό για το 159 κι άλλους «νόμους». Επίσης οι αποζημιώσεις που προτείνονται είναι εκτός πραγματικότητας. Μιλούν για αξία του 1974 και σε κάποιες περιπτώσεις λένε ότι συμπεριλαμβάνουν υποτυπωδώς και απώλεια χρήσης. Μιλάμε για ένα φαύλο κύκλο. Σε αυτό το στάδιο μού είπαν ότι μέχρι τον Νοέμβριο θα βγάλουν απόφαση. Εγώ όμως προσέφυγα ήδη, τον Μάιο, στο ΕΔΑΔ κατά της Τουρκίας. Έδωσα όλα τα στοιχεία σε ένα μη κυβερνητικό οργανισμό, ονόματι AIRE, και προσφύγαμε στο Στρασβούργο. Είδα αρκετά στην «επιτροπή» και απηύδησα. Δεν μπορεί να αναμένει κανείς ότι οι Ε/Κ θα αντιμετωπισθούν δίκαια και λογικά σε αυτό το μηχανισμό. Αυτό που κάνει η Τουρκία είναι να προσπαθεί να παραπλανήσει το ΕΔΑΔ. Συζητούν αιτήσεις Ε/Κ για ακίνητες περιουσίες τις οποίες στην ουσία δεν αναγνωρίζουν ότι τους ανήκουν. Τι πιο παράλογο. Και το «πουλάνε» όλο αυτό ως ειλικρινή προσπάθεια συμμόρφωσης. Είναι επίσης κρίμα που η Κυπριακή Δημοκρατία άργησε να αντιληφθεί τα δεδομένα.

Κατά τις επισκέψεις σας στα γραφεία της «επιτροπής» είδατε άλλους Ε/Κ; Ποιες εντυπώσεις αποκομίσατε;

Σε μια περίπτωση είδα ένα ζευγάρι Ε/Κ που φαίνονταν «χαμένοι» και αναστατωμένοι. Συνοδεύονταν από Τ/Κ δικηγόρο προφανώς για σκοπούς διαπραγμάτευσης. Και αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσω. Η «επιτροπή» λειτουργεί ως ένα είδος ανατολίτικου παζαριού. Παζάρι που γίνεται με άνισους όρους, νοουμένου ότι ξεκινάς από τους αριθμούς που η «ΤΔΒΚ» παρουσιάζει και όχι από την πραγματική αξία. Σε κάνα δυο περιπτώσεις, ο εκπρόσωπος της «εισαγγελίας» μού είπε ότι ήταν πρόθυμος να αυξήσει το προτεινόμενο ποσό αποζημίωσης κατά 10%, με την προϋπόθεση ότι θα έδινα το πράσινο φως για συμφωνία. Και η «επιτροπή» με παρότρυνε προς αυτή την κατεύθυνση. Παράλληλα δε μου έλεγαν ότι ήταν έτοιμοι να διαπραγματευτούν μαζί μου. Από την εμπειρία μου και τα όσα έχω ακούσει, είμαι βέβαιη πλέον ότι οι Ε/Κ που πάνε στην «επιτροπή» δεν έχουν παρά να περιμένουν εξευτελιστικές αποζημιώσεις. Εκτός βέβαια κι αν είναι εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως έγινε με τις υποθέσεις Τύμβιου και Αλεξάνδρου που βρίσκονταν ήδη στο ΕΔΑΔ. Για τις υπόλοιπες όμως αιτήσεις, η διαδικασία είναι απλώς ένα παζάρι που γίνεται σε μια άγνωστη σε εμάς γλώσσα και χωρίς πιθανότητες επιστροφής των περιουσιών. Κι εγώ έχω φτάσει εδώ που έχω φτάσει, γιατί ακριβώς έχω νομική κατάρτιση και γνωρίζω τη βάση λειτουργίας του ΕΔΑΔ. Δεν θέλω να σκέφτομαι με τι καταστάσεις ήρθαν αντιμέτωποι άλλοι Ε/Κ που είτε δεν έχουν κάποια βασική εκπαίδευση, είναι ηλικιωμένοι και ίσως πιέζονται από χρέη.

Αστείο η «επιτροπή»

* «Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι όλα τα τ/κ μέλη της «επιτροπής» δεν έχουν νομική κατάρτιση, με εξαίρεση έναν Τ/Κ ο οποίος λέει ότι σπούδασε νομική αλλά δεν ασκεί το επάγγελμα. Χωρίς λοιπόν νομική κατάρτιση, κρέμονται κυριολεκτικά από τα όσα θα πει ο εκπρόσωπος της ‘εισαγγελίας'».
* «Συνάδελφοι του Τ/Κ δικηγόρου που με εκπροσωπεί πολλές φορές τον «πειράζουν» που παρακολουθεί διεργασίες της «επιτροπής», αφού τα μέλη της δεν είναι ούτε δικηγόροι αλλά ούτε και δικαστές. Αντιμετωπίζουν την όλη διεργασία ως αστείο».
* «Επιπρόσθετα, όσες φορές τα δυο ξένα μέλη της προσπαθούν να επέμβουν, δεν λαμβάνονται υπόψη. Για να καταλάβετε τι ακριβώς γίνεται, οι δυο ξένοι που μετέχουν στην «επιτροπή» δεν έχουν ιδέα για τους «νόμους» της «ΤΔΒΚ» και πολλές φορές η πρόεδρος της «επιτροπής», Σουμέρ Ερκμέν, τους εξήγησε -στην παρουσία μου- το σύστημα της «ΤΔΒΚ» για τις ε/κ περιουσίες. Δηλαδή η παρουσία των ξένων είναι διακοσμητική».
* Το κυριότερο όμως στοιχείο που δείχνει την αδυναμία της «επιτροπής» ως μηχανισμού είναι η άρνηση της επιστροφής. Σε διάφορες περιστάσεις, όταν επέμενα για επιστροφή της περιουσίας μου, η Σουμέρ Ερκμέν γυρνούσε και μου έλεγε: «Μα δεν καταλαβαίνετε ότι αυτές οι περιουσίες δεν μπορούν να επιστραφούν όπως μας εξηγεί η γενική εισαγγελία;»». * «Για μένα είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η ‘επιτροπή’ στήθηκε για να λύει αιτήσεις μόνο με τη μέθοδο των αποζημιώσεων. Να αποδέχεται ως φιλικούς διακανονισμούς μόνο τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι Ε/Κ δέχονται τις προσφερόμενες αποζημιώσεις και να απορρίπτει τις υπόλοιπες. Μερικές φορές δε, Ε/Κ φεύγουν από μόνοι τους απηυδισμένοι από τη γελοία αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνουν».

Διαδικτυακή επιστροφή: Είδαν το σπίτι τους στο Βαρώσι, 35 χρόνια μετά 30/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

‘Πολίτης’
«Διαδικτυακή επιστροφή: Είδαν το σπίτι τους στο Βαρώσι, 35 χρόνια μετά την κατάληψη της πόλης»
12 Αυγούστου 2009, σελ. 3
Μιχάλης Θεοδώρου

Το 1987, ο Hans Ackerman, Αυστριακός ειρηνευτής στη Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (ΟΥΝΦΙΚΥΠ) ανέβηκε στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας Ριβιέρα, όπου στεγάζεται το αρχηγείο του 4ου τομέα ελέγχου της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στην Αμμόχωστο ή όπως επισήμως καλείται μετά το 1974, Στρατόπεδο Στρατηγού Στεφανίκ. Εκεί, ο Αυστριακός ειρηνευτής έσπασε την σφραγισμένη πόρτα του διαμερίσματος υπ’ αριθμόν 31 και εισήλθε στο εσωτερικό του, βλέποντας μια άλλοτε κατοικία ανθρώπων να έχει μετατραπεί σε περιστεριώνα. Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά, μία 23χρονη καλλιτέχνις από την Σλοβακία, φτάνει στην Αμμόχωστο και μπαίνει μέσα στο ίδιο εκείνο σπίτι, καθώς κατά πάσα εύλογη πιθανότητα, όλα τα υπόλοιπα διαμερίσματα της πολυκατοικίας-αρχηγείου παρέμειναν σφραγισμένα, με εξαίρεση τους δύο πρώτους ορόφους, όπου και φιλοξενείται η δύναμη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Αυστριακός ειρηνευτής απευθύνθηκε στην Πρεσβεία της Κύπρου στη Βόννη, ζητώντας πληροφορίες για τις τύχες μιας οικογένειας, τις φωτογραφικές αναμνήσεις της οποίας περισυνέλεξε ανάμεσα σε περιττώματα περιστεριών εντός του διαμερίσματος. Ο τότε διπλωμάτης στην Πρεσβεία της Βόννης και νυν πρέσβης της Κύπρου στην Ουάσιγκτον, Εύρος Ευρυβιάδης, αναγνώρισε στις φωτογραφίες που είχε μαζέψει ο Αυστριακός ειρηνευτής, τον τότε λειτουργό στην Υπηρεσία Εκλογών και νυν διευθυντή στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, Γιώργο Θεοδώρου. Κάπως έτσι, οι αναμνήσεις μιας οικογένειας βρήκαν τον δρόμο να φτάσουν σε εκείνους, στους οποίους σήμαιναν κάτι τι πιο ουσιαστικό από την φθορά που φέρει η διαδρομή του χρόνου. Είκοσι και κάτι χρόνια μετά το 1987, διαφορετικές φωτογραφίες, φτάνουν στην ίδια οικογένεια, σημαίνοντας όχι τη νοσταλγία των ευτυχισμένων ημερών τους στην Αμμόχωστο, αλλά την αδιαπραγμάτευτη παροντική πληγή της αδυναμίας να φτάσουν στο σπίτι τους.

Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

Βαρωσιώτικες αναζητήσεις
Το email με τη διεύθυνση www.flickr.com/photos/34033431@N02/show/ κυκλοφορούσε από την περασμένη Κυριακή μεταξύ Αμμοχωστιανών, οι οποίοι σε καθημερινή βάση συνηθίζουν να κάνουν google τις λέξεις Varosha και Famagusta. Η ιστοσελίδα της γνωστής εταιρείας φιλοξενίας φωτογραφιών, πρόβαλλε φωτογραφίες του μέλους της betakarotenova, σε τρεις θεματικές ενότητες. Η μεγαλύτερη εξ αυτών των θεματικών ενοτήτων, με σύνολο 44 φωτογραφίες, φέρει το όνομα Varosha, Cyprus. Και από τις 44 φωτογραφίες της betakarotenova, οι 24 απομνημονεύουν το σπίτι της οικογένειας του Μιχάλη Κόκκινου, πενθερού του Γιώργου Θεοδώρου. Χτες, στις προσωρινές εγκαταστάσεις του σωματείου Ανόρθωσις Αμμοχώστου, ο διευθυντής του προσφυγικού σωματείου Ανδρέας Βραχίμης έβλεπε για πολλοστή φορά τις φωτογραφίες αυτές στην ιστοσελίδα του flickr. Από το Σάββατο το πρωί της 8ης Αυγούστου είχε ενημερωθεί από τον αδελφό του για το ανέβασμα των φωτογραφιών στο διαδίκτυο, το οποίο συνέβη τον περασμένο Φεβρουάριο. Και από τα γενικά πλάνα κτηρίων της περίκλειστης πόλης, ο Ανδρέας Βραχίμης είχε αναγνωρίσει το δικό του σπίτι επί της οδού Αργυρού Νικόλα. Συναντώντας χτες, στα γραφεία της Ανόρθωσις, τον εκτελεστικό σύμβουλο του σωματείου, Ντίνο Τουμαζή, ο Ανδρέας Βραχίμης ρώτησε τον κατά λίγα χρόνια μεγαλύτερό του στην ηλικία άντρα, αν γνωρίζει το νιόπαντρο ζευγάρι της φωτογραφίας, στο οποίο λογικά θα έπρεπε να ανήκει και το εγκαταλειμμένο διαμέρισμα. Η απάντηση του Ντίνου Τουμαζή δεν έφτασε αμέσως. Μετά από λίγο όμως, προσδιόρισε στη φυσιογνωμία του εικονιζόμενου, τον Γιώργο Θεοδώρου. Μόλις αναγνωρίστηκε η ταυτότητα του εικονιζόμενου, ο Ανδρέας Βραχίμης κάλεσε τον Γιώργο Θεοδώρου στο τηλέφωνο, για να τον πληροφορήσει για την ύπαρξη των φωτογραφιών, προειδοποιώντάς τον «να πιει βάλιουμ πριν να ανοίξει την ιστοσελίδα». Κάπως έτσι, η οικογένεια του Γιώργου Θεοδώρου έμελλε να υποστεί το χειρότερο είδος επιστροφής στο σπίτι της: μια ψηφιακή επιστροφή, σημαινόμενο της οποίας δεν είναι ούτε η νοσταλγία των ημερών πριν τον εκτοπισμό ούτε η διαφθορά του χρόνου, αλλά απλώς η απελπισία, που αφήνει η αδυναμία να φτάσει κανείς στο σπίτι του.

Μια Σλοβάκα στο Βαρώσι
Το ψευδώνυμο betakarotenova του χρήστη, που εμφανίζεται στην ιστοσελίδα του flickr, όπου βρίσκονται οι φωτογραφίες από το σπίτι του Μιχάλη Κόκκινου, δεν συνοδεύεται από τα πραγματικά στοιχεία εκείνου που ανέβασε τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Επαναλαμβάνεται ωστόσο το ίδιο ψευδώνυμο, στην ιστοσελίδα youtube, φιλοξενώντας τις εικαστικές εργασίες μιας Beata Kolbasovska, 25χρονης σήμερα, εικαστικού καλλιτέχνιδας από την πόλη Κόζιτσε της Σλοβακίας. Δεδομένου του γεγονότος ότι τον 4ο τομέα επιτήρησης της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, δηλαδή εκείνον της Αμμοχώστου, ανέλαβαν από τον Ιούνιο του 2001, δυνάμεις υπό σλοβακική, ουγγρική και κροατική διοίκηση (αντικαθιστώντας την προηγούμενη σλοβενική, αυστριακή και ουγγρική διοίκηση), θα μπορούσε να εξαχθεί το επισφαλές συμπέρασμα ότι η Μπεάτα Κολμπάσοφσκα, προσκλήθηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 2007 από ομοεθνή της, που υπηρετούσε στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Οπότε η εικασία, θα μπορούσε να γραφτεί ως εξής: φτάνοντας στην περίκλειστη πόλη, η Μπεάτα Κολμπάσοφσκα εισήλθε στο εσωτερικό του μόνου διαμερίσματος, οι πόρτες του οποίου δεν ήταν σφραγισμένες με ξύλα και σίδερα. Εκεί τράβηξε 24 φωτογραφίες.

Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

Η πληγή της εικόνας
Το email με τη διεύθυνση της ιστοσελίδας, όπου έχουν ανεβεί οι 24 φωτογραφίες από το σπίτι της οικογένειας Κόκκινου, έφτασε χτες και στον «Π». Προηγουμένως, η πληροφορία για την ύπαρξη των φωτογραφιών είχε ήδη φτάσει στον γράφοντα. Συνομιλώντας με την Μαρίνα Θεοδώρου, σύζυγο του Γιώργου Θεοδώρου και κόρη του Μιχάλη Κόκκινου, κάθε μια φωτογραφία από την εγκατάλειψη και τη διαφθορά του χρόνου, που αποπειράθηκε να συλλάβει η φωτογράφος, νοηματοδοτήθηκε. Ο μπουλούκος-γάτα χρησίμευε ως πιτζαμοθήκη και ήταν δώρο της μητέρας της από το Λονδίνο, όταν ο Μιχάλης Κόκκινος πήγε στην πρωτεύουσα της Αγγλίας για να λάβει αναγνωρισμένο πτυχίο Αρχιτεκτονικής, καθώς είχε σπουδάσει μέσω αλληλογραφίας. Το εφηβικό δωμάτιο της Μαρίνας Θεοδώρου ήταν επίσης παρόμοια με τις μνήμες της τοποθετημένο στον χώρο. Το κρεβάτι παρέμεινε ακίνητο παράλληλα στη θάλασσα με όλα τα παράθυρα απέναντί του να βλέπουν γαλάζιο. Η ψωμοθήκη της γιαγιάς στην κουζίνα έμεινε στην ίδια θέση που την είχαν αφήσει το 1974, με τα άδεια ράφια στο πλάι της να θυμίζουν τον χώρο που φιλοξενούσε κάποτε τον καφέ και τη ζάχαρη. Ένα άδειο κάδρο της Σλοβάκας φωτογράφου θυμίζει στη Μαρίνα Θεοδώρου μια φωτογραφία που τραβήχτηκε εκεί με την ίδια πρωταγωνίστρια ως νύφη. Και στο καθιστικό, η μπλε πολυθρόνα χωρίς μαξιλάρες χάσκει ηλίθια σε έναν χώρο που φιλοξενεί όχι πια οικογένειες ανθρώπων, αλλά πουλιών. Ο Γιώργος Θεοδώρου είναι ο πατέρας μου. Η Μαρίνα Θεοδώρου το γένος Κοκκίνου είναι η μητέρα μου. Ο Μιχάλης Κόκκινος είναι ο παππούς μου, ο οποίος ακόμα δεν έχει πληροφορηθεί την ύπαρξη των πρόσφατων φωτογραφιών από το σπίτι του. Εγώ είμαι ο δημοσιογράφος που μεταφέρει την είδηση.

Διαδικτυακή επιστροφή: Είδαν το σπίτι τους στο Βαρώσι, 35 χρόνια μετά 30/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

‘Πολίτης’
«Διαδικτυακή επιστροφή: Είδαν το σπίτι τους στο Βαρώσι, 35 χρόνια μετά την κατάληψη της πόλης»
12 Αυγούστου 2009, σελ. 3
Μιχάλης Θεοδώρου

Το 1987, ο Hans Ackerman, Αυστριακός ειρηνευτής στη Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (ΟΥΝΦΙΚΥΠ) ανέβηκε στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας Ριβιέρα, όπου στεγάζεται το αρχηγείο του 4ου τομέα ελέγχου της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στην Αμμόχωστο ή όπως επισήμως καλείται μετά το 1974, Στρατόπεδο Στρατηγού Στεφανίκ. Εκεί, ο Αυστριακός ειρηνευτής έσπασε την σφραγισμένη πόρτα του διαμερίσματος υπ’ αριθμόν 31 και εισήλθε στο εσωτερικό του, βλέποντας μια άλλοτε κατοικία ανθρώπων να έχει μετατραπεί σε περιστεριώνα. Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά, μία 23χρονη καλλιτέχνις από την Σλοβακία, φτάνει στην Αμμόχωστο και μπαίνει μέσα στο ίδιο εκείνο σπίτι, καθώς κατά πάσα εύλογη πιθανότητα, όλα τα υπόλοιπα διαμερίσματα της πολυκατοικίας-αρχηγείου παρέμειναν σφραγισμένα, με εξαίρεση τους δύο πρώτους ορόφους, όπου και φιλοξενείται η δύναμη της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Αυστριακός ειρηνευτής απευθύνθηκε στην Πρεσβεία της Κύπρου στη Βόννη, ζητώντας πληροφορίες για τις τύχες μιας οικογένειας, τις φωτογραφικές αναμνήσεις της οποίας περισυνέλεξε ανάμεσα σε περιττώματα περιστεριών εντός του διαμερίσματος. Ο τότε διπλωμάτης στην Πρεσβεία της Βόννης και νυν πρέσβης της Κύπρου στην Ουάσιγκτον, Εύρος Ευρυβιάδης, αναγνώρισε στις φωτογραφίες που είχε μαζέψει ο Αυστριακός ειρηνευτής, τον τότε λειτουργό στην Υπηρεσία Εκλογών και νυν διευθυντή στην Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, Γιώργο Θεοδώρου. Κάπως έτσι, οι αναμνήσεις μιας οικογένειας βρήκαν τον δρόμο να φτάσουν σε εκείνους, στους οποίους σήμαιναν κάτι τι πιο ουσιαστικό από την φθορά που φέρει η διαδρομή του χρόνου. Είκοσι και κάτι χρόνια μετά το 1987, διαφορετικές φωτογραφίες, φτάνουν στην ίδια οικογένεια, σημαίνοντας όχι τη νοσταλγία των ευτυχισμένων ημερών τους στην Αμμόχωστο, αλλά την αδιαπραγμάτευτη παροντική πληγή της αδυναμίας να φτάσουν στο σπίτι τους.

Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

Βαρωσιώτικες αναζητήσεις
Το email με τη διεύθυνση www.flickr.com/photos/34033431@N02/show/ κυκλοφορούσε από την περασμένη Κυριακή μεταξύ Αμμοχωστιανών, οι οποίοι σε καθημερινή βάση συνηθίζουν να κάνουν google τις λέξεις Varosha και Famagusta. Η ιστοσελίδα της γνωστής εταιρείας φιλοξενίας φωτογραφιών, πρόβαλλε φωτογραφίες του μέλους της betakarotenova, σε τρεις θεματικές ενότητες. Η μεγαλύτερη εξ αυτών των θεματικών ενοτήτων, με σύνολο 44 φωτογραφίες, φέρει το όνομα Varosha, Cyprus. Και από τις 44 φωτογραφίες της betakarotenova, οι 24 απομνημονεύουν το σπίτι της οικογένειας του Μιχάλη Κόκκινου, πενθερού του Γιώργου Θεοδώρου. Χτες, στις προσωρινές εγκαταστάσεις του σωματείου Ανόρθωσις Αμμοχώστου, ο διευθυντής του προσφυγικού σωματείου Ανδρέας Βραχίμης έβλεπε για πολλοστή φορά τις φωτογραφίες αυτές στην ιστοσελίδα του flickr. Από το Σάββατο το πρωί της 8ης Αυγούστου είχε ενημερωθεί από τον αδελφό του για το ανέβασμα των φωτογραφιών στο διαδίκτυο, το οποίο συνέβη τον περασμένο Φεβρουάριο. Και από τα γενικά πλάνα κτηρίων της περίκλειστης πόλης, ο Ανδρέας Βραχίμης είχε αναγνωρίσει το δικό του σπίτι επί της οδού Αργυρού Νικόλα. Συναντώντας χτες, στα γραφεία της Ανόρθωσις, τον εκτελεστικό σύμβουλο του σωματείου, Ντίνο Τουμαζή, ο Ανδρέας Βραχίμης ρώτησε τον κατά λίγα χρόνια μεγαλύτερό του στην ηλικία άντρα, αν γνωρίζει το νιόπαντρο ζευγάρι της φωτογραφίας, στο οποίο λογικά θα έπρεπε να ανήκει και το εγκαταλειμμένο διαμέρισμα. Η απάντηση του Ντίνου Τουμαζή δεν έφτασε αμέσως. Μετά από λίγο όμως, προσδιόρισε στη φυσιογνωμία του εικονιζόμενου, τον Γιώργο Θεοδώρου. Μόλις αναγνωρίστηκε η ταυτότητα του εικονιζόμενου, ο Ανδρέας Βραχίμης κάλεσε τον Γιώργο Θεοδώρου στο τηλέφωνο, για να τον πληροφορήσει για την ύπαρξη των φωτογραφιών, προειδοποιώντάς τον «να πιει βάλιουμ πριν να ανοίξει την ιστοσελίδα». Κάπως έτσι, η οικογένεια του Γιώργου Θεοδώρου έμελλε να υποστεί το χειρότερο είδος επιστροφής στο σπίτι της: μια ψηφιακή επιστροφή, σημαινόμενο της οποίας δεν είναι ούτε η νοσταλγία των ημερών πριν τον εκτοπισμό ούτε η διαφθορά του χρόνου, αλλά απλώς η απελπισία, που αφήνει η αδυναμία να φτάσει κανείς στο σπίτι του.

Μια Σλοβάκα στο Βαρώσι
Το ψευδώνυμο betakarotenova του χρήστη, που εμφανίζεται στην ιστοσελίδα του flickr, όπου βρίσκονται οι φωτογραφίες από το σπίτι του Μιχάλη Κόκκινου, δεν συνοδεύεται από τα πραγματικά στοιχεία εκείνου που ανέβασε τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Επαναλαμβάνεται ωστόσο το ίδιο ψευδώνυμο, στην ιστοσελίδα youtube, φιλοξενώντας τις εικαστικές εργασίες μιας Beata Kolbasovska, 25χρονης σήμερα, εικαστικού καλλιτέχνιδας από την πόλη Κόζιτσε της Σλοβακίας. Δεδομένου του γεγονότος ότι τον 4ο τομέα επιτήρησης της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, δηλαδή εκείνον της Αμμοχώστου, ανέλαβαν από τον Ιούνιο του 2001, δυνάμεις υπό σλοβακική, ουγγρική και κροατική διοίκηση (αντικαθιστώντας την προηγούμενη σλοβενική, αυστριακή και ουγγρική διοίκηση), θα μπορούσε να εξαχθεί το επισφαλές συμπέρασμα ότι η Μπεάτα Κολμπάσοφσκα, προσκλήθηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 2007 από ομοεθνή της, που υπηρετούσε στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Οπότε η εικασία, θα μπορούσε να γραφτεί ως εξής: φτάνοντας στην περίκλειστη πόλη, η Μπεάτα Κολμπάσοφσκα εισήλθε στο εσωτερικό του μόνου διαμερίσματος, οι πόρτες του οποίου δεν ήταν σφραγισμένες με ξύλα και σίδερα. Εκεί τράβηξε 24 φωτογραφίες.

Βαρώσι, κατεχόμενη Αμμόχωστος [πηγή φωτογραφίας: betakarotenova στο flickr.com]

Η πληγή της εικόνας
Το email με τη διεύθυνση της ιστοσελίδας, όπου έχουν ανεβεί οι 24 φωτογραφίες από το σπίτι της οικογένειας Κόκκινου, έφτασε χτες και στον «Π». Προηγουμένως, η πληροφορία για την ύπαρξη των φωτογραφιών είχε ήδη φτάσει στον γράφοντα. Συνομιλώντας με την Μαρίνα Θεοδώρου, σύζυγο του Γιώργου Θεοδώρου και κόρη του Μιχάλη Κόκκινου, κάθε μια φωτογραφία από την εγκατάλειψη και τη διαφθορά του χρόνου, που αποπειράθηκε να συλλάβει η φωτογράφος, νοηματοδοτήθηκε. Ο μπουλούκος-γάτα χρησίμευε ως πιτζαμοθήκη και ήταν δώρο της μητέρας της από το Λονδίνο, όταν ο Μιχάλης Κόκκινος πήγε στην πρωτεύουσα της Αγγλίας για να λάβει αναγνωρισμένο πτυχίο Αρχιτεκτονικής, καθώς είχε σπουδάσει μέσω αλληλογραφίας. Το εφηβικό δωμάτιο της Μαρίνας Θεοδώρου ήταν επίσης παρόμοια με τις μνήμες της τοποθετημένο στον χώρο. Το κρεβάτι παρέμεινε ακίνητο παράλληλα στη θάλασσα με όλα τα παράθυρα απέναντί του να βλέπουν γαλάζιο. Η ψωμοθήκη της γιαγιάς στην κουζίνα έμεινε στην ίδια θέση που την είχαν αφήσει το 1974, με τα άδεια ράφια στο πλάι της να θυμίζουν τον χώρο που φιλοξενούσε κάποτε τον καφέ και τη ζάχαρη. Ένα άδειο κάδρο της Σλοβάκας φωτογράφου θυμίζει στη Μαρίνα Θεοδώρου μια φωτογραφία που τραβήχτηκε εκεί με την ίδια πρωταγωνίστρια ως νύφη. Και στο καθιστικό, η μπλε πολυθρόνα χωρίς μαξιλάρες χάσκει ηλίθια σε έναν χώρο που φιλοξενεί όχι πια οικογένειες ανθρώπων, αλλά πουλιών. Ο Γιώργος Θεοδώρου είναι ο πατέρας μου. Η Μαρίνα Θεοδώρου το γένος Κοκκίνου είναι η μητέρα μου. Ο Μιχάλης Κόκκινος είναι ο παππούς μου, ο οποίος ακόμα δεν έχει πληροφορηθεί την ύπαρξη των πρόσφατων φωτογραφιών από το σπίτι του. Εγώ είμαι ο δημοσιογράφος που μεταφέρει την είδηση.