jump to navigation

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

‘Χριστόφιας-watch’
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
17 Νοεμβρίου 2009
Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο

Τα μηνύματα που εκπέμπει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι πάντα επίκαιρα. Το Πολυτεχνείο ζει! Ζει στις καρδιές όλων εμάς που αντιλαμβανόμαστε ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό το οποίο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται μέσα από ακατάπαυστους αγώνες και ηρωικές θυσίες και όχι με την υπόκλιση στον κατακτητή, τη σύμπλευση με τις απαιτήσεις του βιαστή, τη συγκατάνευση στη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της παραβίασης θεμελιωδών πανανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα αγαθό, για το οποίο οφείλουμε να αγωνιζόμαστε, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Για την 17η Νοεμβρίου 1973, η Κωστούλα Μητροπούλου, στο ποίημα της «1050 χιλιόκυκλοι», έγραψε:

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου ‘στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Η εξέγερση της νεολαίας, η οποία επεκτάθηκε με τη συμμετοχή και τη συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού, κατά της ξενοκίνητης Χούντας, είναι η κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιδικτατορικής πάλης και μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία.

Η αντίστροφη μέτρηση για το δικτατορικό καθεστώς ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Στις 13 Φεβρουαρίου, η δικτατορία απαντά με ένα νομοθετικό διάταγμα, βάσει του οποίου θα διακόπτεται η αναβολή στρατεύσεως των φοιτητών, που θα κάνουν αποχή. Την ίδια μέρα ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του χουντικού νόμου 1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής» (σημ.: παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιεί το σημερινό καθεστώς στην Κύπρο). Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Εφτά μέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου, οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Επρόκειτο για μια πράξη ανοιχτής πρόκλησης προς το καθεστώς της δικτατορίας.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» που κυκλοφόρησε στις 22/02/1973 έγραφε: «Τρεις χιλιάδες φοιτηταί ­ως μετέδωσε το Ασσοσιέιτεντ Πρες ­ παρέμειναν και πέραν του μεσονυκτίου εντός του κτιρίου του Πανεπιστημίου επί των οδών Σίνα, Σόλωνος και Μασσαλίας, εις εκδήλωσιν διαμαρτυρίας διά την άρσιν των αναστολών κατατάξεως των συναδέλφων των. Έξω του κτιρίου διενυκτέρευσαν επίσης ισχυραί αστυνομικαί δυνάμεις, αφού προηγουμένως διέλυσαν μικροσυγκεντρώσεις άλλων και αντιφρονούντων φοιτητών εις τας γύρω παρόδους».

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Οι φοιτηταί δεν επέτρεπαν την είσοδο στο κτίριο της οδού Σόλωνος παρά μονάχα στους φοιτητάς με την επίδειξη ταυτότητος. Κατά τις 2 το μεσημέρι οι φοιτηταί που ευρίσκοντο στους διαδρόμους του κτιρίου και στην ταράτσα της Νομικής έδωσαν όρκο, ο οποίος επανελήφθη και από τους φοιτητάς που ευρίσκοντο στις σκάλες και στους κάτω ορόφους του κτιρίου».

Στον όρκο αναφέρεται: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:
α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,
β) του πανεπιστημιακού ασύλου,
γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων»
.

Η κατάληψη της Νομικής έληξε την άλλη μέρα το βράδυ, ειρηνικά. Παρ’ όλο που η αστυνομική δύναμη ξυλοκόπησε όσους έβγαιναν από την κατάληψη, αυτό το γεγονός ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους. Ο δρόμος για το Πολυτεχνείο είχε ανοίξει και η Έλλη Κιούση, στο ποίημα της «Εδώ Πολυτεχνείο» έγραψε:

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερο σταθμό
εδώ είναι το σκληρό σχολείο
οι φοιτητές μαζί με το λαό.
‘ντε, βοηθάτε παληκάρια
βάλτε όλα σας τα δυνατα,
ν’ αγωνιστούμε σαν λιοντάρια
να θυμηθούμε τα παληά.
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερη φωνή
εδώ είναι το κρυφό σχολείο
για λευτεριά, ειρήνη, προκοπή.
Εμπρός, εμπρός Πολυτεχνείο
εμπρός, δεν βγάζει τσιμουδιά
έξω το κάνανε σφαγείο
νεκροί οι φοιτητές κι’ η ανθρωπιά.

Στις 4 Νοεμβρίου 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησε μεγαλειώδης διαδήλωση, η οποία καταπνίγεται από τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των σωμάτων ασφαλείας και την οποία ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και βασανηστήρια, γεγονός που αναθέρμανε το κλίμα εξέγερσης κατά της δικτατορίας.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της Χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 14:00, 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 20:30 γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας, που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 21:30 η κατάληψη έχει πυκνώσει, ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος, ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο (σημ.: το καθεστώς Χριστόφια στέλνει άνδρες της ΚΥΠ για να φωτογραφίζουν τους παρευρισκόμενους) και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα, για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά, δημιουργείται η πεποίθηση ότι η Χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους, που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα, που παρακολουθεί τα γεγονότα.

Στις 09:00 στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου. Το μεσημέρι, επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού… Ο αγώνας είναι κοινός… Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο… Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της, που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας». Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο, τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο, γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργαζομένων. Στις 18:00 αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας με πολλούς τραυματίες. Στις 19:00 μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, που δεν ήταν άλλος από την καταστολή της εξέγερσης. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να ελέγξει το εξεγερμένο πλήθος, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό.

Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών, ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά απορρίφθηκε. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας και στην πλατεία Αμερικής, γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 21:30 η αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι νεοτέρας διαταγής. Στις 23:00 ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα, καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή. Όσοι μένουν, ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες. Στη 01:00 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 01:30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη, για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι εξεγερμένοι φοιτητές. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 02:50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του, φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν άνδρες της Ασφάλειας και άνδρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν αστυνομικοί με πολιτικά. Συλλαμβάνουν κάποιους, άλλους τους κυνηγούν. Οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 03:20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο. Έχει εκκενωθεί πλήρως. Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Η επαίσχυντη Χούντα δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση, δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν:

– ΤΟ ΒΗΜΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών». Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της «κυβέρνησης» και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το «Δίδαγμα» της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση».

Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

– ΤΑ ΝΕΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης». Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, «θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή», ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.

Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του «Βηματος» που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις «Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους, τη στιγμή της επίθεσης καθώς επίσης και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

– ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο «3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς κατέστειλαν την εξέγερση». Στο χρονικό της αναφέρει: «Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκταση στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες».

Στο άρθρο της «Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνηση για τα γεγονότα», γράφει: «Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ.Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέση συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

– Η ΒΡΑΔΥΝΗ:

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: «Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα». «Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών – Αστυνομίας».

Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: «Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον. Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχας των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας. Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι».

Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την «εικόνα καταστροφής» που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της «κυβέρνησης». Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Ο Βασίλης Ρώτας, στο ποίημα του «Εδώ Πολυτεχνείο…» έγραψε:

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
Πολυτεχνείο! Εδώ καλώ
βοήθεια, πρόφτασε,λαέ,
σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!
Τα νιάτα που έστησαν εδώ
του Αγώνα τραγικόν χορό
και τραγουδούν τη λευτεριά,
σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.
Της βίας ο δούλος ο μωρός
δουλέμπορος,φονιάς μιαρός,
σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,
τ’ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.
Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες,
Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
μέσα στης Τέχνης το ιερό
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
γίνεται ανήκουστο κακό!
Της βίας ο δούλος ο μωρός
του Χάρου μαύρος έμπορος,
σφάζει τα τέκνα του λαού.
τη νιότη, την ελπίδα του,
το άνθος του αύριο, τον καρπό
της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή
καλούν το Χρέος κι η Τιμή
Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.
Ο αγώνας για τη Λευτεριά.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στο νησί μας. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Η δικτατορία καταρρέει, και οι δικτάτορες δικάζονται και καταδικάζονται.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, τα καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ψευτοδιλήμματα.

Οι τελευταίοι φαίνεται να υπήρξαν τα μοναδικά διδάγματα του ευέλικτου και των συντρόφων του, από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με την πραξικοπηματοκαπηλεία ανήλθαν πολιτικά και χρησιμοποιούν το προδοτικό πραξικόπημα, ενάντια στους μακροχρόνιους αγώνες του κυπριακού λαού, παρουσιάζοντας το σαν κόκκινο χαλί που απλώσαμε στην Τουρκία για να εισβάλει και μοιράζοντας με αυτό το χυδαίο τρόπο στα ίσα, τις ευθύνες του θύτη και του θύματος, με απώτερο στόχο την αποδοχή εκ μέρους μας του απαράδεκτου σχεδίου που εκκολάπτεται.

Οι ηρωικές φυσιογνωμίες των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά του φασισμού και της δικτατορίας, είναι η πιο ηχηρή απάντηση προς την αλαζονεία του ενοίκου του Προεδρικού και προς τη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας που επιχειρεί.

Το πραξικόπημα μεγάλε προσφοριοδότη του Αττίλα, δεν έγινε από εμάς τους Έλληνες. Έγινε από ελληνόφωνα πιόνια της ξενόδουλης Χούντας, εναντίον της οποίας οι Έλληνες αγωνίστηκαν, βάφοντας αυτό τον αγώνα ακόμα και με το αίμα τους.

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Η εξέγερση του Πολυτεχνείου 17/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

‘Χριστόφιας-watch’
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία»
17 Νοεμβρίου 2009
Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο

Τα μηνύματα που εκπέμπει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι πάντα επίκαιρα. Το Πολυτεχνείο ζει! Ζει στις καρδιές όλων εμάς που αντιλαμβανόμαστε ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό το οποίο δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται μέσα από ακατάπαυστους αγώνες και ηρωικές θυσίες και όχι με την υπόκλιση στον κατακτητή, τη σύμπλευση με τις απαιτήσεις του βιαστή, τη συγκατάνευση στη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της παραβίασης θεμελιωδών πανανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα αγαθό, για το οποίο οφείλουμε να αγωνιζόμαστε, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Για την 17η Νοεμβρίου 1973, η Κωστούλα Μητροπούλου, στο ποίημα της «1050 χιλιόκυκλοι», έγραψε:

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου ‘στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.
Και τα κορίτσια και τ’ αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Η εξέγερση της νεολαίας, η οποία επεκτάθηκε με τη συμμετοχή και τη συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού, κατά της ξενοκίνητης Χούντας, είναι η κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιδικτατορικής πάλης και μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία.

Η αντίστροφη μέτρηση για το δικτατορικό καθεστώς ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου, όταν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, αποφασίζουν γενική αποχή από τα μαθήματα. Στις 13 Φεβρουαρίου, η δικτατορία απαντά με ένα νομοθετικό διάταγμα, βάσει του οποίου θα διακόπτεται η αναβολή στρατεύσεως των φοιτητών, που θα κάνουν αποχή. Την ίδια μέρα ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του χουντικού νόμου 1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής» (σημ.: παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιεί το σημερινό καθεστώς στην Κύπρο). Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Εφτά μέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου, οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Επρόκειτο για μια πράξη ανοιχτής πρόκλησης προς το καθεστώς της δικτατορίας.

Η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» που κυκλοφόρησε στις 22/02/1973 έγραφε: «Τρεις χιλιάδες φοιτηταί ­ως μετέδωσε το Ασσοσιέιτεντ Πρες ­ παρέμειναν και πέραν του μεσονυκτίου εντός του κτιρίου του Πανεπιστημίου επί των οδών Σίνα, Σόλωνος και Μασσαλίας, εις εκδήλωσιν διαμαρτυρίας διά την άρσιν των αναστολών κατατάξεως των συναδέλφων των. Έξω του κτιρίου διενυκτέρευσαν επίσης ισχυραί αστυνομικαί δυνάμεις, αφού προηγουμένως διέλυσαν μικροσυγκεντρώσεις άλλων και αντιφρονούντων φοιτητών εις τας γύρω παρόδους».

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Οι φοιτηταί δεν επέτρεπαν την είσοδο στο κτίριο της οδού Σόλωνος παρά μονάχα στους φοιτητάς με την επίδειξη ταυτότητος. Κατά τις 2 το μεσημέρι οι φοιτηταί που ευρίσκοντο στους διαδρόμους του κτιρίου και στην ταράτσα της Νομικής έδωσαν όρκο, ο οποίος επανελήφθη και από τους φοιτητάς που ευρίσκοντο στις σκάλες και στους κάτω ορόφους του κτιρίου».

Στον όρκο αναφέρεται: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση:
α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών,
β) του πανεπιστημιακού ασύλου,
γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων»
.

Η κατάληψη της Νομικής έληξε την άλλη μέρα το βράδυ, ειρηνικά. Παρ’ όλο που η αστυνομική δύναμη ξυλοκόπησε όσους έβγαιναν από την κατάληψη, αυτό το γεγονός ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους. Ο δρόμος για το Πολυτεχνείο είχε ανοίξει και η Έλλη Κιούση, στο ποίημα της «Εδώ Πολυτεχνείο» έγραψε:

Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερο σταθμό
εδώ είναι το σκληρό σχολείο
οι φοιτητές μαζί με το λαό.
‘ντε, βοηθάτε παληκάρια
βάλτε όλα σας τα δυνατα,
ν’ αγωνιστούμε σαν λιοντάρια
να θυμηθούμε τα παληά.
Εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
ακούτε ελεύθερη φωνή
εδώ είναι το κρυφό σχολείο
για λευτεριά, ειρήνη, προκοπή.
Εμπρός, εμπρός Πολυτεχνείο
εμπρός, δεν βγάζει τσιμουδιά
έξω το κάνανε σφαγείο
νεκροί οι φοιτητές κι’ η ανθρωπιά.

Στις 4 Νοεμβρίου 1973, με αφορμή το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου, ακολούθησε μεγαλειώδης διαδήλωση, η οποία καταπνίγεται από τα δακρυγόνα και τα γκλομπς των σωμάτων ασφαλείας και την οποία ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και βασανηστήρια, γεγονός που αναθέρμανε το κλίμα εξέγερσης κατά της δικτατορίας.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΗΡΩΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Το πρωί εκατοντάδες φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώνονται στο προαύλιο του Ιδρύματος. Αρχίζουν συνελεύσεις για να αποφασίσουν πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο σχέδιο της Χούντας για την υποταγή του κινήματος.

Συγκέντρωση γίνεται και στη Νομική που αποφασίζει να κατευθυνθεί στο Πολυτεχνείο. Στις 14:00, 5.000 περίπου φοιτητές έχουν συγκεντρωθεί στο Πολυτεχνείο, ενώ αρχίζει να συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος. Η Πατησίων δονείται από τα συνθήματα κατά της χούντας. Η Ασφάλεια κινητοποιείται και καλεί τους συγκεντρωμένους να αποχωρήσουν.

Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές στο Πολυτεχνείο συγκροτούν μια επιτροπή κατάληψης. Κλείνουν οι πόρτες και στις 20:30 γίνεται η πρώτη συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής. Αμέσως οι πρώτες προκηρύξεις σκορπίζονται στην Πατησίων που είχε κλείσει από τον συγκεντρωμένο κόσμο. Ακούγονται τα πρώτα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Κάτω η Χούντα».

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης του λαού της Αθήνας, που αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Ως τις 21:30 η κατάληψη έχει πυκνώσει, ενώ ο λαός στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους, φωνάζει αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος, ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο (σημ.: το καθεστώς Χριστόφια στέλνει άνδρες της ΚΥΠ για να φωτογραφίζουν τους παρευρισκόμενους) και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.

Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν όλη τη νύχτα, για συμπαράσταση στους φοιτητές της κατάληψης του Πολυτεχνείου. Η ανταπόκριση του κόσμου ξεπερνά κάθε προσδοκία και για πρώτη φορά, δημιουργείται η πεποίθηση ότι η Χούντα μπορεί να πέσει. Ταυτόχρονα οι συνελεύσεις δίνουν και το ιδεολογικό στίγμα του αγώνα.

16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Μπαίνουν σε λειτουργία οι πομποί του ραδιοφωνικού σταθμού στους 1.050 χιλιόκυκλους, που μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σε όλη την Αθήνα, που παρακολουθεί τα γεγονότα.

Στις 09:00 στήνονται τα πρώτα οδοφράγματα και σχηματίζονται δύο μεγάλες διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και στη Σταδίου. Το μεσημέρι, επιτροπή των αγροτών από τα Μέγαρα, που είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στις απαλλοτριώσεις της γης τους, επισκέπτονται τη Συντονιστική Επιτροπή και ο σταθμός μεταδίδει: «Ο λαός των Μεγάρων στέκεται και υπόσχεται να αγωνιστεί στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού… Ο αγώνας είναι κοινός… Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο… Είναι για την Ελλάδα. Για το λαό της, που θέλει να καθορίσει τη ζωή του. Να πορευτεί στο δρόμο της προκοπής. Βασική προϋπόθεση, η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας». Οι συγκεντρωμένοι έξω από το Πολυτεχνείο, τραγουδάνε το «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Το απόγευμα οι διαδηλωτές στο χώρο, γίνονται χιλιάδες με συμμετοχή των εργαζομένων. Στις 18:00 αρχίζουν οι συγκρούσεις διαδηλωτών και αστυνομίας με πολλούς τραυματίες. Στις 19:00 μεγάλη διαδήλωση κατευθύνεται στο Πολυτεχνείο. Η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, που δεν ήταν άλλος από την καταστολή της εξέγερσης. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να ελέγξει το εξεγερμένο πλήθος, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό.

Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών, ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά απορρίφθηκε. Στη Σόλωνος, στην Κάνιγγος, στη Βάθη, στην Αριστοτέλους, στην Αλεξάνδρας και στην πλατεία Αμερικής, γίνονται μάχες σώμα με σώμα.

Στις 21:30 η αστυνομία απαγορεύει την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, μέχρι νεοτέρας διαταγής. Στις 23:00 ο ραδιοσταθμός και τα μεγάφωνα, καλούν τον κόσμο να μη φύγει. Οι αύρες έχουν κυκλώσει το χώρο του Πολυτεχνείου και τα δακρυγόνα έχουν πνίξει την περιοχή. Όσοι μένουν, ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα και στήνουν οδοφράγματα.

17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973: Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα πρώτα τανκς εμφανίζονται, ενώ στο νοσοκομείο που οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο, μεταφέρονται όλο και περισσότεροι νεκροί και τραυματίες. Στη 01:00 μετά τα μεσάνυχτα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μην φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι».

Στις 01:30 τα τανκς ξεκινούν με αναμμένους τους προβολείς. Οι φοιτητές τοποθετούν μια «Μερσεντές» πίσω από την κεντρική πύλη, για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς. Οι φοιτητές είναι ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια».

Δίνεται διορία 20 λεπτών για να βγουν οι εξεγερμένοι φοιτητές. Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Ωρα 02:50, ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη. Ο επικεφαλής αξιωματικός με μια κίνηση του χεριού του, δίνει την εντολή να ξεκινήσει το τανκ. Η πόρτα πέφτει και το τανκ συνεχίζει την πορεία του, φτάνοντας μέχρι τις σκάλες του κτιρίου «Αβέρωφ». Μαζί του μπαίνουν άνδρες της Ασφάλειας και άνδρες των ΛΟΚ. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν αστυνομικοί με πολιτικά. Συλλαμβάνουν κάποιους, άλλους τους κυνηγούν. Οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών τους προσφέρουν άσυλο.

Στις 03:20 δεν υπάρχει πλέον κανένας στο Πολυτεχνείο. Έχει εκκενωθεί πλήρως. Πολλοί φοιτητές φοβούμενοι την σύλληψη, αν και βαριά τραυματισμένοι, αρνούνται τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

Η επαίσχυντη Χούντα δηλώνει 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση, δηλώθηκαν άλλες 21 τουλάχιστον περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και τουλάχιστον 2.400 συλλήψεις.

Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες έγραφαν:

– ΤΟ ΒΗΜΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Νεκροί και Τραυματίες στο Κέντρο των Αθηνών». Προτάσσει επίσης τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και τις συνεχείς εκκλήσεις των φοιτητών. Στις εσωτερικές σελίδες φιλοξενεί τις δηλώσεις της «κυβέρνησης» και των πολιτικών Π. Κανελλοπουλου, Γ. Μαυρου, Ι Ζιγδη και Α. Παπανδρέου.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το «Δίδαγμα» της εφημερίδας στην πρώτη σελίδα, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: «Από την όλη μέχρι τώρα στάση του ελληνικού λαού και από την διαδρομή των τελευταίων εξήμισυ ετών, μέχρι και των γεγονότων των ημερών αυτών, θα έπρεπε να είχε ήδη πεισθεί η σημερινή Κυβέρνηση πως μοναδική διέξοδον αποτελεί η πραγματική αποκατάσταση της ανόθευτης λαϊκής κυριαρχίας. Στις κρίσιμες αυτές ώρες, υποδηλώνεται πόσον ασύμφορη είναι η εμμονή σε αυταρχικά καθεστώτα. Ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, καθώς και οι πραγματικοί του φίλοι στην Ευρώπη, επιθυμούν την πολιτική γαλήνη για τον τόπο μας. Όχι όμως με μιαν επιβεβλημένη αποτελμάτωση που προκαλεί περιοδικά επικίνδυνες εκρήξεις δυσφορίας, αλλά δημοκρατικήν ομαλότητα που θα ετερμάτιζε μιαν αποδεδειγμένα μη βιώσιμη κατάσταση».

Στις εσωτερικές σελίδες η εφημερίδα δίνει επίσης το χρονικό των τραγικών γεγονότων, τους νεκρούς, τους τραυματίες ενώ συνεχίζει το εκτενές ρεπορτάζ της από τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

– ΤΑ ΝΕΑ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τίτλο «Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο, Επενέβησαν Άρματα Μάχης». Σύμφωνα με τις πληροφορίες εξάλλου της εφημερίδας, «θεωρείται πολύ πιθανή Αιφνίδια Επιστροφή Καραμανλή», ο οποίος φαίνεται να πιέζεται από πολιτικούς φίλους για να πάρει την παραπάνω απόφαση.

Το χρονικό των γεγονότων είναι εκτενέστατο όπως άλλωστε και τις προηγούμενες ημέρες στην ίδια εφημερίδα, ενώ αναφέρονται τα ονόματα των νεκρών και ο αριθμός των τραυματιών και των συλληφθέντων. Κάτω αριστερά, στην πρώτη σελίδα, φιλοξενείται και το σχόλιο του «Βηματος» που αναφέραμε πιο πάνω. Επίσης στην πρώτη σελίδα παραθέτει τις «Δηλώσεις των πολιτικών και της Κυβέρνησης».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει πολύ καλό ρεπορτάζ μέσα από το Πολυτεχνείο. Γράφει για τις ολονύχτιες συνελεύσεις των φοιτητών, παραθέτει την ανακοίνωση τους, τις δραματικές εκκλήσεις τους, τη στιγμή της επίθεσης καθώς επίσης και το πρώτο μήνυμα που απέστειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα από το Τορόντο του Καναδά.

– ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ:

Η εφημερίδα κυκλοφόρησε την 17η Νοεμβρίου με τίτλο «3 μετά τα μεσάνυχτα Τα τανκς κατέστειλαν την εξέγερση». Στο χρονικό της αναφέρει: «Η τριήμερη φοιτητική εξέγερσις, που άρχισε το μεσημέρι της παρελθούσης Τρίτης με επίκεντρο το Πολυτεχνείο κατεστάλη σήμερα τα ξημερώματα από τα τανκς που άρχισαν να κατεβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και αφού είχαν προηγηθεί σκληρές ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και φοιτητών σε μεγάλη έκταση στο κέντρο των Αθηνών, με αποτέλεσμα κατά πρωινές πληροφορίες, τέσσερις νεκρούς και δεκάδες τραυματίες».

Στο άρθρο της «Τι λένε αντιπολίτευση και κυβέρνηση για τα γεγονότα», γράφει: «Η αντιπολίτευση με χθεσινές δηλώσεις των εκπροσώπων της κκ.Π Κανελλοπούλου και Γ. Μαύρου, έλαβε σαφή θέση συμπαραστάσεως στο φοιτητικό κίνημα και τους φοιτητές, που αποτελούν, όπως τονίζουν, την πρωτοπορία του Έθνους στο δρόμο της Δημοκρατίας».

Στις εσωτερικές σελίδες έχει ρεπορτάζ από το χρονικό των μαχών και την έφοδο των τανκς και επίσης παρουσιάζει τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας.

– Η ΒΡΑΔΥΝΗ:

Η Βραδυνή κυκλοφόρησε με τίτλο: «Άρματα Μάχης Έζωσαν Την Αθήνα». «Αίμα Έρρευσε. Νεκροί και τραυματίαι κατά τας συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών – Αστυνομίας».

Το χρονικό της εφημερίδας αναφέρει: «Την 3.30 πρωϊνήν εξεκένωσαν το Πολυτεχνείον. Τα τανκς ενεφανίσθησαν και πάλιν από του μεσονυκτίου εις την πρωτεύουσαν δια να προσδώσουν απολύτως δραματικήν μορφήν εις τας φοιτητικάς εκδηλώσεις αι οποίαι εσημειώθησαν κατά το τελευταίον τετραήμερον εις Αθήνας, με τον αιματηρόν επίλογον. Ολίγας ώρας ενωρίτερον το αίμα έρρευσεν εις κεντρικάς περιοχας των Αθηνών, κατόπιν των αλλεπαλλήλων διαδηλώσεων και των συγκρούσεων αι οποίαι ηκολούθησαν μετά την δυναμικήν επέμβασιν της Αστυνομίας. Υπολογίζονται εις 4 οι νεκροι των χθεσινών αιματηρών συγκρούσεων και εις εκατοντάδας οι τραυματίαι».

Σε άλλο άρθρο της η εφημερίδα παρουσιάζει την «εικόνα καταστροφής» που εμφάνιζε το κέντρο της Αθήνας το προηγούμενο βράδυ ενώ φιλοξενούνται και οι δηλώσεις των πολιτικών και της «κυβέρνησης». Στις εσωτερικές σελίδες ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διαβάσει το ρεπορτάζ της εφημερίδας από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης και την Πάτρα.

Ο Βασίλης Ρώτας, στο ποίημα του «Εδώ Πολυτεχνείο…» έγραψε:

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
Πολυτεχνείο! Εδώ καλώ
βοήθεια, πρόφτασε,λαέ,
σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!
Τα νιάτα που έστησαν εδώ
του Αγώνα τραγικόν χορό
και τραγουδούν τη λευτεριά,
σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.
Της βίας ο δούλος ο μωρός
δουλέμπορος,φονιάς μιαρός,
σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,
τ’ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.
Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες,
Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
μέσα στης Τέχνης το ιερό
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ
γίνεται ανήκουστο κακό!
Της βίας ο δούλος ο μωρός
του Χάρου μαύρος έμπορος,
σφάζει τα τέκνα του λαού.
τη νιότη, την ελπίδα του,
το άνθος του αύριο, τον καρπό
της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή
καλούν το Χρέος κι η Τιμή
Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.
Ο αγώνας για τη Λευτεριά.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στο νησί μας. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση. Η δικτατορία καταρρέει, και οι δικτάτορες δικάζονται και καταδικάζονται.

Τα ιδανικά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της αγάπης για τη ζωή και τον άνθρωπο, παραμένουν ζωντανά και θα παραμένουν επίκαιρα και αναλλοίωτα, όσα χρόνια και αν περάσουν από εκείνη την εξέγερση. Πάντα επίκαιρα, ιδιαίτερα που τα κατοπινά χρόνια, κάποιοι άκαπνοι και απόντες εκείνης της εξέγερσης, τα καπηλεύτηκαν είτε για να ανέλθουν πολιτικά , είτε ενάντια στους μετέπειτα αγώνες του λαού αποπροσανατολίζοντας την πορεία του με ψευτοδιλήμματα.

Οι τελευταίοι φαίνεται να υπήρξαν τα μοναδικά διδάγματα του ευέλικτου και των συντρόφων του, από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με την πραξικοπηματοκαπηλεία ανήλθαν πολιτικά και χρησιμοποιούν το προδοτικό πραξικόπημα, ενάντια στους μακροχρόνιους αγώνες του κυπριακού λαού, παρουσιάζοντας το σαν κόκκινο χαλί που απλώσαμε στην Τουρκία για να εισβάλει και μοιράζοντας με αυτό το χυδαίο τρόπο στα ίσα, τις ευθύνες του θύτη και του θύματος, με απώτερο στόχο την αποδοχή εκ μέρους μας του απαράδεκτου σχεδίου που εκκολάπτεται.

Οι ηρωικές φυσιογνωμίες των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά του φασισμού και της δικτατορίας, είναι η πιο ηχηρή απάντηση προς την αλαζονεία του ενοίκου του Προεδρικού και προς τη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας που επιχειρεί.

Το πραξικόπημα μεγάλε προσφοριοδότη του Αττίλα, δεν έγινε από εμάς τους Έλληνες. Έγινε από ελληνόφωνα πιόνια της ξενόδουλης Χούντας, εναντίον της οποίας οι Έλληνες αγωνίστηκαν, βάφοντας αυτό τον αγώνα ακόμα και με το αίμα τους.

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Χρωστούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους 28/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Γιατί ο Υπουργός Παιδείας της Κύπρου και η κυβέρνηση Χριστόφια, ενώ ένας από τους διακηρυγμένους στόχους της είναι, δήθεν, η επαναπροσέγγιση και  η «καλλιέργεια κουλτούρας συμβίωσης» με τους Τουρκοκυπρίους, αρνείται να βοηθήσει συγγραφείς όπως τον Πανίκο Νεοκλέους και να προβάλει το έργο τους; Γιατί το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους -το περιεχόμενο του οποίου επικροτούν επαναπροσεγγιστές Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι όπως ο Σενέρ Λεβέντ και η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ- δεν προωθείται στις σχολικές βιβλιοθήκες, και δεν θα αποτελέσει ύλη για μαθήματα ιστορίας;

Μήπως διότι το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους απλώς κονιορτοποιεί την ψεύτικη και πολιτικά στρατευμένη ιστοριογραφία που προωθεί με λύσσα το Υπουργείο Παιδείας;

Κύπριοι συλληφθέντες το 1974 [πηγή φωτογραφίας: cyprusnet.gr]

‘Πολίτης’
«Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους»
14 Ιουλίου 2009
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Οι Τουρκοκύπριοι αναγνώστες γνωρίστηκαν πρόσφατα με τον Πανίκο Νεοκλέους. Το τελευταίο του βιβλίο μεταφράστηκε στη γλώσσα μας. «Αυτά που παραγνωρίστηκαν στην Κύπρο του 1974». Το βιβλίο αυτό, που εκδόθηκε από τις «Εκδόσεις Γκαλερί Κουλτούρ» αποδόθηκε στη γλώσσα μας με τη θαυμάσια μετάφραση της Βούλας Χαρανά. Αποτελεί ένα ντοκουμέντο. Ένα τέλειο ντοκουμέντο που άφησε τους αναγνώστες να προβούν στα δικά τους σχόλια. Οι τραγικές ιστορίες που περιγράφουν Ελληνοκύπριοι στρατιώτες, οι οποίοι έζησαν το πραξικόπημα και έλαβαν μέρος στον πόλεμο. Οι αξέχαστες θλιβερές αναμνήσεις που έζησαν και είδαν εκείνες τις μέρες. Αναμνήσεις που προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον τις διαβάζει.

Ο Πανίκος μίλησε κατ’ ιδίαν, λέει, με 135 άτομα. Όμως, μόνο τα πενήντα από αυτά κατέστη δυνατόν να χωρέσουν στο βιβλίο του. Ανάμεσα σε αυτά τα πενήντα άτομα συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος. Η δική του ιστορία. Μερικά χρόνια μετά το 1974, η 20χρονη κόρη του αφιέρωσε σε αυτόν τη διπλωματική της εργασίας. Έγραψε το εξής: «’Ακουσα από εσένα πολλές φορές, περιγραφές από τον πόλεμο. Για βόμβες ναπάλμ που έπεφταν σαν βροχή από τον ουρανό και για κορμιά που γίνονταν κομμάτια. Φυλάω κομμάτια από τις αναμνήσεις μέσα σε ένα μαντίλι στο συρτάρι του γραφείου μου. Κομμάτια από κάλυκες, βλήματα και βόμβες. Τις φυλάω σαν προσευχή. Σου χρωστώ ένα ευχαριστώ επειδή σήμερα ζω σε καλύτερες συνθήκες και εσύ πολέμησες για το σκοπό αυτό. Ούτε μετάλλιο σου δόθηκε ούτε και γράφτηκε πουθενά το όνομά σου. Υπάρχουν πολλοί σαν εσένα. Να είσαι βέβαιος ότι εσείς είστε οι μυστικοί άγνωστοι ήρωες, αλλά βρίσκεστε στην καρδιά πολλών ανθρώπων».

Υπάρχουν πολλά να γραφούν για το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους. Αλλά πρώτα απ’ όλα θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία έκδοσης του βιβλίου αυτού. Ξέρετε, είναι δύσκολη δουλειά η έκδοση ενός βιβλίου στο νησί μας. Δεν είναι εύκολο να εκδοθεί και να πουληθεί βιβλίο εδώ. Έχουμε πολύ ψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά δεν διαβάζουν και πολλοί βιβλία. Ούτε και έχουν χρήματα οι συγγραφείς. Στοιχίζει η εκτύπωση ενός βιβλίου. Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη χορηγού. Ο εκδοτικός οίκος που εξέδωσε το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, μέχρι σήμερα μετέφρασε στη γλώσσα μας αρκετά πολύτιμα βιβλία μερικών Ελληνοκυπρίων συγγραφέων και ερευνητών. Τα απομνημονεύματα του Γλαύκου Κληρίδη. Τις έρευνες του Μακάριου Δρουσιώτη. Τη μελέτη του Κυριάκου Τζιαμπάζη που ρίχνει φως στην ιστορία μας. Το βιβλίο του Χριστάκη Βανέζου αναφορικά με τη ζωή και τον αγώνα του Ντερβίς Καβάζογλου. Όλα αυτά εκδόθηκαν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους είναι χοντρό. 341 σελίδες. Ο εκδότης δεν τόλμησε να μεταφράσει το βιβλίο επειδή ήταν ακριβή η μετάφραση, λέει. Και ανέλαβε ο Πανίκος να διευθετήσει αυτή την υπόθεση. Δαπανήθηκαν εννέα χιλιάδες ευρώ για τη μετάφραση στην τουρκική γλώσσα. ‘Αμα προστεθούν σε αυτά και τα έξι χιλιάδες ευρώ, που χρειάστηκαν για την εκτύπωση, το κόστος του βιβλίου ανήλθε στις 15 χιλιάδες ευρώ. Ένα τέτοιο βιβλίο πωλείται το πολύ δέκα ευρώ στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Και επιπλέον, δεν είναι και πολύ εύκολο να βρεθεί αγοραστής σε αυτή την τιμή μέσα σε μια κοινότητα που ταλανίζεται από την οικονομική κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, έστω και αν πουλήσουν και τα 1.500 αντίτυπα που τυπώθηκαν, οι εκδότες μόλις που θα βγάλουν τα χρήματα που ξόδεψαν.

Τι να κάνουν τότε; Δεν πρέπει το κράτος να εξασφαλίζει οικονομική στήριξη σε τέτοιου είδους βιβλία; Δεν είναι συνηθισμένο βιβλίο αυτό που κρατάμε στα χέρια μας. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο κάθε Κύπριος. Μπορεί μάλιστα να διδάσκεται και στα σχολεία. Είναι μάταιο να αναμένεται στήριξη σε αυτό από την τουρκική διοίκηση στο βορρά. Μάλιστα πρέπει να τους ευχαριστήσουμε που δεν εμπόδισαν την εκτύπωση τέτοιου είδους βιβλίων. Όμως, δικαιούμαστε να ζητάμε στήριξη γι’ αυτό από την κυπριακή κυβέρνηση. Ο Πανίκος Νεοκλέους προέβη σε πρωτοβουλία για το σκοπό αυτό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. ‘Αλλωστε, αυτό σημειώθηκε και στον πρόλογο του βιβλίου. Αναφέρεται το εξής: «Παρ’ όλες τις προσπάθειές μου, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την έκδοση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα». Κρίμα. Πολύ κρίμα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Σενέρ Λεβέντ: Πολύ κρίμα…»
18 Ιουλίου 2009, σελ. 14
Πανίκος Νεοκλέους

Θλιβερές επέτειοι και πάλι αυτές τις μέρες. Δίδυμο το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου – πραξικόπημα και τούρκικη εισβολή. Τότε πρωταγωνιστές ήταν άλλοι και σήμερα άλλοι. Τότε πρωταγωνιστές ήταν μερικές (λίγες) χιλιάδες νέοι οι οποίοι αν και προδομένοι έδωσαν σχεδόν άοπλοι, άνιση μάχη ενάντια σε έναν καλά οργανωμένο και πάνοπλο εισβολέα. Αυτοί με βαθιά χαραγμένα τα σημάδια στο κορμί και στην ψυχή έμειναν και παραμένουν «Αγνοηθέντες» για 35 χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα, πρωταγωνιστές είναι οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν αγνοήσει εντελώς αυτούς που ήταν τότε οι πρωταγωνιστές.

Διάβασα πρόσφατα το άρθρο του γνωστού Τ/Κ δημοσιογράφου Σενέρ Λεβέντ. Τίτλος του άρθρου του: «Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους». Το ίδιο το άρθρο είναι μια άριστη κριτική για το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974». Μια άριστη κριτική από έναν Τ/Κ δημοσιογράφο, για ένα βιβλίο όπου πρωταγωνιστές είναι 50 Ελληνοκύπριοι στρατιώτες. Στο τέλος δε του άρθρου του, ο Τ/Κ διαμαρτύρεται επειδή το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τη μετάφραση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα.

Το γεγονός ότι η άριστη αυτή κριτική αλλά και η διαμαρτυρία προέρχεται από ένα γνωστό ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟ δημοσιογράφο, αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία. Στο άρθρο του ο Σενέρ τονίζει ότι το βιβλίο είναι ένα τέλειο ντοκουμέντο το οποίο πρέπει να διαβαστεί από όλους τους Κύπριους (Ε/Κ και Τ/Κ) και εισηγείται το βιβλίο αυτό να μπει στα σχολεία σαν διδακτικό βιβλίο.

Σήμερα ένα ευχαριστώ από ένα Τ/Κ δημοσιογράφο. Στις 20 Μαΐου 2008, από την τηλεόραση του ΣΙΓΜΑ, στο πρόγραμμα της κυρίας Ελίτας Μιχαηλίδου, η Τ/Κ δημοσιογράφος Σεβγκιούλ Ουλουτάγ λέγει χωρίς περιστροφές: «Ο Πανίκος είναι ήρωας». Αυτά και αν είναι αναγνώριση.

Πέρασαν 35 χρόνια από τότε και δεν έχω ακούσει από κανένα Ε/Κ ή Ελλαδίτη τέτοια λόγια. Δεν έχω πάρει ποτέ όπως και όλοι οι άλλοι συμπολεμιστές μου, έστω ένα απλό χαρτί που να αναφέρει ότι πολεμήσαμε. Αντίθετα, στις 03 Ιουνίου 2008, στο επίσημο έγγραφο το οποίο μου δόθηκε από το Υπουργείο Άμυνας, αναγράφεται ότι είμαι λιποτάχτης! Σε σχετική ερώτηση μου, οι αξιωματικοί στο Υπουργείο Άμυνας μου απάντησαν ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Δηλαδή, αν εγώ ήμουν αγνοούμενος και βρίσκονταν σήμερα τα οστά μου, στην κηδεία των οστών μου, ο έντιμος Υπουργός της Άμυνας ή κάποιος άλλος επίσημος, στην ομιλία τους θα με αποκαλούσαν ήρωα. Στα κιτάπια της πατρίδας μου όμως, θα αναγραφόμουν σαν λιποτάχτης!!!

Ο κ. Σενέρ Λεβέντ κλείνει διαμαρτυρόμενος το άρθρο του με τα εξής: «Παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έκανε ο Πανίκος για χρηματοδότηση του βιβλίου του στην Τουρκική γλώσσα, το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε την χρηματοδότησή του. Κρίμα… Πολύ κρίμα».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’ [δευτερογενής πηγή: blogs.sansimera.gr/sub199243/]
««Αγνοηθέντες 1974» – Συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους- Εκδόσεις Επιφανίου»
30 Δεκεμβρίου 2008

Οι Εκδόσεις Επιφανίου και ο συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους οργανώνουν παρουσίαση του βιβλίου «Αγνοηθέντες 1974». Το βιβλίο περιλαμβάνει πενήντα συγκλονιστικές αυθεντικές μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι τις τραγικές του 1974 βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, από το Λιμνίτη μέχρι την Αμμόχωστο. Θα μιλήσουν ο Ανδρέας Θεοφάνους (Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), ο Πέτρος Παπαπολυβίου (Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) και ο Λάζαρος Μαύρος (Δημοσιογράφος). Εκ μέρους των 50 πολεμιστών οι οποίοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο, θα απευθύνει χαιρετισμό ο Τάκης Αντωνίου.  Λευκωσία, Πολιτιστικό Κέντρο Λαϊκής Τράπεζας (Μακαρίου και Μπουμπουλίνας), απόψε 7.30 μ.μ.

Πενήντα μαρτυρίες πολεμιστών, με όνομα κι επίθετο, από είκοσι μία διαφορετικές μονάδες πεζικού, καταδρομών, βαρέων όπλων, τεθωρακισμένων και πυροβολικού, της Εθνικής Φρουράς, στον προδομένο πόλεμο του 1974, περιέχει στις 580 σελίδες του, το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974» του Πανίκου Νεοκλέους, που παρουσιάζουν απόψε, στις 7.30, οι εκδόσεις Επιφανίου, στο πολιτιστικό της Λαϊκής Τράπεζας, Μπουμπουλίνας και Μακαρίου γωνία, στη Λευκωσία. Με φρικτές λεπτομέρειες από τα καθέκαστα που βίωσαν, που αντιμετώπισαν, που υπέστησαν, ένας προς έναν, πενήντα από τους επιζήσαντες στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του ’74. Στις άνισες μάχες με τις συντριπτικά υπέρτερες δυνάμεις του Αττίλα, εισβολέα και κατακτητή. Εκεί όπου, έστω και προδομένοι, μέσα στο χάος «α-διοίκησης» που προκάλεσαν οι ριψάσπιδες του χουντοκρατούμενου ΓΕΕΦ, κάποιοι κράτησαν γερά το όπλο, εστίασαν τη σκόπευσή τους στον εχθρό, πάτησαν τη σκανδάλη και του επέφεραν βαρύτατες απώλειες. Εκεί όπου άφησαν άταφους πεσόντες, πλήθος ηρωικά αδέλφια συμπολεμιστές. Εκεί όπου χάθηκαν τα τελευταία ίχνη πλήθους αδηλώτων αιχμαλώτων. Εκεί όπου, μερικοί από τους 50 πιάστηκαν κι οι ίδιοι για μήνες αιχμάλωτοι, άλλοι έχασαν για πάντα τη σωματική τους αρτιμέλεια και όλοι ανεξαίρετα σημαδεύτηκαν για πάντα στην ψυχή και στον νου, από την ατίμωση της στρατιωτικής ήττας. Από τον εφιάλτη ενός πολεμικού ολέθρου. Από τον εξανδραποδισμό -ανοικτή κι ανεπούλωτη, 34 χρόνια, πληγή- ενός ολόκληρου έθνους.

Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, από τον τίτλο του κιόλας κραυγάζει: «Αγνοηθέντες»! Αγνοηθέντες από την πολιτεία: Εκείνοι που υπέφεραν και πολλοί -όσοι ακόμα ζουν- συνεχίζουν στην αναπηρία τους να υποφέρουν ακόμα για χάρη της. Μια πολιτεία – πατρίδα, που δεν γνοιάστηκε και δεν φρόντισε, αλλ΄ αντίθετα, περιφρόνησε εκείνους που θυσιάστηκαν πολεμώντας για την υπεράσπιση της ελευθερίας της.

Γιατί, άραγε, αυτή η πατρίδα επέδειξε τόσο επαίσχυντη αδιαφορία και για τους ήρωές της και για τους αγνοούμενούς της και για όσους ανδραγάθησαν πολεμώντας και για τους τραυματίες και για τους ανάπηρούς της; Είναι, μήπως, ο ίδιος λόγος που αδιαφόρησε και για τους λιποτάκτες και για τους φυγόστρατους αλλά και για τους προδότες; Όπως ακριβώς δεν έστερξε να παρασημοφορήσει τους ανδρειωμένους του ’74, το ίδιο δεν γνοιάστηκε να επιβάλει κυρώσεις στους λιποτάκτες και, πολύ περισσότερο, δεν δίκασε κι ούτε τιμώρησε κανέναν από εκείνους που διέπραξαν τη μέγιστη προδοσία. Τι είδους πατρίδα – πολιτεία είν’ αυτή;

Χρωστούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους 28/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Γιατί ο Υπουργός Παιδείας της Κύπρου και η κυβέρνηση Χριστόφια, ενώ ένας από τους διακηρυγμένους στόχους της είναι, δήθεν, η επαναπροσέγγιση και  η «καλλιέργεια κουλτούρας συμβίωσης» με τους Τουρκοκυπρίους, αρνείται να βοηθήσει συγγραφείς όπως τον Πανίκο Νεοκλέους και να προβάλει το έργο τους; Γιατί το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους -το περιεχόμενο του οποίου επικροτούν επαναπροσεγγιστές Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι όπως ο Σενέρ Λεβέντ και η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ- δεν προωθείται στις σχολικές βιβλιοθήκες, και δεν θα αποτελέσει ύλη για μαθήματα ιστορίας;

Μήπως διότι το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους απλώς κονιορτοποιεί την ψεύτικη και πολιτικά στρατευμένη ιστοριογραφία που προωθεί με λύσσα το Υπουργείο Παιδείας;

Κύπριοι συλληφθέντες το 1974 [πηγή φωτογραφίας: cyprusnet.gr]

‘Πολίτης’
«Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους»
14 Ιουλίου 2009
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Οι Τουρκοκύπριοι αναγνώστες γνωρίστηκαν πρόσφατα με τον Πανίκο Νεοκλέους. Το τελευταίο του βιβλίο μεταφράστηκε στη γλώσσα μας. «Αυτά που παραγνωρίστηκαν στην Κύπρο του 1974». Το βιβλίο αυτό, που εκδόθηκε από τις «Εκδόσεις Γκαλερί Κουλτούρ» αποδόθηκε στη γλώσσα μας με τη θαυμάσια μετάφραση της Βούλας Χαρανά. Αποτελεί ένα ντοκουμέντο. Ένα τέλειο ντοκουμέντο που άφησε τους αναγνώστες να προβούν στα δικά τους σχόλια. Οι τραγικές ιστορίες που περιγράφουν Ελληνοκύπριοι στρατιώτες, οι οποίοι έζησαν το πραξικόπημα και έλαβαν μέρος στον πόλεμο. Οι αξέχαστες θλιβερές αναμνήσεις που έζησαν και είδαν εκείνες τις μέρες. Αναμνήσεις που προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον τις διαβάζει.

Ο Πανίκος μίλησε κατ’ ιδίαν, λέει, με 135 άτομα. Όμως, μόνο τα πενήντα από αυτά κατέστη δυνατόν να χωρέσουν στο βιβλίο του. Ανάμεσα σε αυτά τα πενήντα άτομα συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος. Η δική του ιστορία. Μερικά χρόνια μετά το 1974, η 20χρονη κόρη του αφιέρωσε σε αυτόν τη διπλωματική της εργασίας. Έγραψε το εξής: «’Ακουσα από εσένα πολλές φορές, περιγραφές από τον πόλεμο. Για βόμβες ναπάλμ που έπεφταν σαν βροχή από τον ουρανό και για κορμιά που γίνονταν κομμάτια. Φυλάω κομμάτια από τις αναμνήσεις μέσα σε ένα μαντίλι στο συρτάρι του γραφείου μου. Κομμάτια από κάλυκες, βλήματα και βόμβες. Τις φυλάω σαν προσευχή. Σου χρωστώ ένα ευχαριστώ επειδή σήμερα ζω σε καλύτερες συνθήκες και εσύ πολέμησες για το σκοπό αυτό. Ούτε μετάλλιο σου δόθηκε ούτε και γράφτηκε πουθενά το όνομά σου. Υπάρχουν πολλοί σαν εσένα. Να είσαι βέβαιος ότι εσείς είστε οι μυστικοί άγνωστοι ήρωες, αλλά βρίσκεστε στην καρδιά πολλών ανθρώπων».

Υπάρχουν πολλά να γραφούν για το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους. Αλλά πρώτα απ’ όλα θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία έκδοσης του βιβλίου αυτού. Ξέρετε, είναι δύσκολη δουλειά η έκδοση ενός βιβλίου στο νησί μας. Δεν είναι εύκολο να εκδοθεί και να πουληθεί βιβλίο εδώ. Έχουμε πολύ ψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά δεν διαβάζουν και πολλοί βιβλία. Ούτε και έχουν χρήματα οι συγγραφείς. Στοιχίζει η εκτύπωση ενός βιβλίου. Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη χορηγού. Ο εκδοτικός οίκος που εξέδωσε το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, μέχρι σήμερα μετέφρασε στη γλώσσα μας αρκετά πολύτιμα βιβλία μερικών Ελληνοκυπρίων συγγραφέων και ερευνητών. Τα απομνημονεύματα του Γλαύκου Κληρίδη. Τις έρευνες του Μακάριου Δρουσιώτη. Τη μελέτη του Κυριάκου Τζιαμπάζη που ρίχνει φως στην ιστορία μας. Το βιβλίο του Χριστάκη Βανέζου αναφορικά με τη ζωή και τον αγώνα του Ντερβίς Καβάζογλου. Όλα αυτά εκδόθηκαν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους είναι χοντρό. 341 σελίδες. Ο εκδότης δεν τόλμησε να μεταφράσει το βιβλίο επειδή ήταν ακριβή η μετάφραση, λέει. Και ανέλαβε ο Πανίκος να διευθετήσει αυτή την υπόθεση. Δαπανήθηκαν εννέα χιλιάδες ευρώ για τη μετάφραση στην τουρκική γλώσσα. ‘Αμα προστεθούν σε αυτά και τα έξι χιλιάδες ευρώ, που χρειάστηκαν για την εκτύπωση, το κόστος του βιβλίου ανήλθε στις 15 χιλιάδες ευρώ. Ένα τέτοιο βιβλίο πωλείται το πολύ δέκα ευρώ στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Και επιπλέον, δεν είναι και πολύ εύκολο να βρεθεί αγοραστής σε αυτή την τιμή μέσα σε μια κοινότητα που ταλανίζεται από την οικονομική κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, έστω και αν πουλήσουν και τα 1.500 αντίτυπα που τυπώθηκαν, οι εκδότες μόλις που θα βγάλουν τα χρήματα που ξόδεψαν.

Τι να κάνουν τότε; Δεν πρέπει το κράτος να εξασφαλίζει οικονομική στήριξη σε τέτοιου είδους βιβλία; Δεν είναι συνηθισμένο βιβλίο αυτό που κρατάμε στα χέρια μας. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο κάθε Κύπριος. Μπορεί μάλιστα να διδάσκεται και στα σχολεία. Είναι μάταιο να αναμένεται στήριξη σε αυτό από την τουρκική διοίκηση στο βορρά. Μάλιστα πρέπει να τους ευχαριστήσουμε που δεν εμπόδισαν την εκτύπωση τέτοιου είδους βιβλίων. Όμως, δικαιούμαστε να ζητάμε στήριξη γι’ αυτό από την κυπριακή κυβέρνηση. Ο Πανίκος Νεοκλέους προέβη σε πρωτοβουλία για το σκοπό αυτό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. ‘Αλλωστε, αυτό σημειώθηκε και στον πρόλογο του βιβλίου. Αναφέρεται το εξής: «Παρ’ όλες τις προσπάθειές μου, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την έκδοση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα». Κρίμα. Πολύ κρίμα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Σενέρ Λεβέντ: Πολύ κρίμα…»
18 Ιουλίου 2009, σελ. 14
Πανίκος Νεοκλέους

Θλιβερές επέτειοι και πάλι αυτές τις μέρες. Δίδυμο το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου – πραξικόπημα και τούρκικη εισβολή. Τότε πρωταγωνιστές ήταν άλλοι και σήμερα άλλοι. Τότε πρωταγωνιστές ήταν μερικές (λίγες) χιλιάδες νέοι οι οποίοι αν και προδομένοι έδωσαν σχεδόν άοπλοι, άνιση μάχη ενάντια σε έναν καλά οργανωμένο και πάνοπλο εισβολέα. Αυτοί με βαθιά χαραγμένα τα σημάδια στο κορμί και στην ψυχή έμειναν και παραμένουν «Αγνοηθέντες» για 35 χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα, πρωταγωνιστές είναι οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν αγνοήσει εντελώς αυτούς που ήταν τότε οι πρωταγωνιστές.

Διάβασα πρόσφατα το άρθρο του γνωστού Τ/Κ δημοσιογράφου Σενέρ Λεβέντ. Τίτλος του άρθρου του: «Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους». Το ίδιο το άρθρο είναι μια άριστη κριτική για το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974». Μια άριστη κριτική από έναν Τ/Κ δημοσιογράφο, για ένα βιβλίο όπου πρωταγωνιστές είναι 50 Ελληνοκύπριοι στρατιώτες. Στο τέλος δε του άρθρου του, ο Τ/Κ διαμαρτύρεται επειδή το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τη μετάφραση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα.

Το γεγονός ότι η άριστη αυτή κριτική αλλά και η διαμαρτυρία προέρχεται από ένα γνωστό ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟ δημοσιογράφο, αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία. Στο άρθρο του ο Σενέρ τονίζει ότι το βιβλίο είναι ένα τέλειο ντοκουμέντο το οποίο πρέπει να διαβαστεί από όλους τους Κύπριους (Ε/Κ και Τ/Κ) και εισηγείται το βιβλίο αυτό να μπει στα σχολεία σαν διδακτικό βιβλίο.

Σήμερα ένα ευχαριστώ από ένα Τ/Κ δημοσιογράφο. Στις 20 Μαΐου 2008, από την τηλεόραση του ΣΙΓΜΑ, στο πρόγραμμα της κυρίας Ελίτας Μιχαηλίδου, η Τ/Κ δημοσιογράφος Σεβγκιούλ Ουλουτάγ λέγει χωρίς περιστροφές: «Ο Πανίκος είναι ήρωας». Αυτά και αν είναι αναγνώριση.

Πέρασαν 35 χρόνια από τότε και δεν έχω ακούσει από κανένα Ε/Κ ή Ελλαδίτη τέτοια λόγια. Δεν έχω πάρει ποτέ όπως και όλοι οι άλλοι συμπολεμιστές μου, έστω ένα απλό χαρτί που να αναφέρει ότι πολεμήσαμε. Αντίθετα, στις 03 Ιουνίου 2008, στο επίσημο έγγραφο το οποίο μου δόθηκε από το Υπουργείο Άμυνας, αναγράφεται ότι είμαι λιποτάχτης! Σε σχετική ερώτηση μου, οι αξιωματικοί στο Υπουργείο Άμυνας μου απάντησαν ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Δηλαδή, αν εγώ ήμουν αγνοούμενος και βρίσκονταν σήμερα τα οστά μου, στην κηδεία των οστών μου, ο έντιμος Υπουργός της Άμυνας ή κάποιος άλλος επίσημος, στην ομιλία τους θα με αποκαλούσαν ήρωα. Στα κιτάπια της πατρίδας μου όμως, θα αναγραφόμουν σαν λιποτάχτης!!!

Ο κ. Σενέρ Λεβέντ κλείνει διαμαρτυρόμενος το άρθρο του με τα εξής: «Παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έκανε ο Πανίκος για χρηματοδότηση του βιβλίου του στην Τουρκική γλώσσα, το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε την χρηματοδότησή του. Κρίμα… Πολύ κρίμα».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’ [δευτερογενής πηγή: blogs.sansimera.gr/sub199243/]
««Αγνοηθέντες 1974» – Συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους- Εκδόσεις Επιφανίου»
30 Δεκεμβρίου 2008

Οι Εκδόσεις Επιφανίου και ο συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους οργανώνουν παρουσίαση του βιβλίου «Αγνοηθέντες 1974». Το βιβλίο περιλαμβάνει πενήντα συγκλονιστικές αυθεντικές μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι τις τραγικές του 1974 βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, από το Λιμνίτη μέχρι την Αμμόχωστο. Θα μιλήσουν ο Ανδρέας Θεοφάνους (Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), ο Πέτρος Παπαπολυβίου (Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) και ο Λάζαρος Μαύρος (Δημοσιογράφος). Εκ μέρους των 50 πολεμιστών οι οποίοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο, θα απευθύνει χαιρετισμό ο Τάκης Αντωνίου.  Λευκωσία, Πολιτιστικό Κέντρο Λαϊκής Τράπεζας (Μακαρίου και Μπουμπουλίνας), απόψε 7.30 μ.μ.

Πενήντα μαρτυρίες πολεμιστών, με όνομα κι επίθετο, από είκοσι μία διαφορετικές μονάδες πεζικού, καταδρομών, βαρέων όπλων, τεθωρακισμένων και πυροβολικού, της Εθνικής Φρουράς, στον προδομένο πόλεμο του 1974, περιέχει στις 580 σελίδες του, το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974» του Πανίκου Νεοκλέους, που παρουσιάζουν απόψε, στις 7.30, οι εκδόσεις Επιφανίου, στο πολιτιστικό της Λαϊκής Τράπεζας, Μπουμπουλίνας και Μακαρίου γωνία, στη Λευκωσία. Με φρικτές λεπτομέρειες από τα καθέκαστα που βίωσαν, που αντιμετώπισαν, που υπέστησαν, ένας προς έναν, πενήντα από τους επιζήσαντες στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του ’74. Στις άνισες μάχες με τις συντριπτικά υπέρτερες δυνάμεις του Αττίλα, εισβολέα και κατακτητή. Εκεί όπου, έστω και προδομένοι, μέσα στο χάος «α-διοίκησης» που προκάλεσαν οι ριψάσπιδες του χουντοκρατούμενου ΓΕΕΦ, κάποιοι κράτησαν γερά το όπλο, εστίασαν τη σκόπευσή τους στον εχθρό, πάτησαν τη σκανδάλη και του επέφεραν βαρύτατες απώλειες. Εκεί όπου άφησαν άταφους πεσόντες, πλήθος ηρωικά αδέλφια συμπολεμιστές. Εκεί όπου χάθηκαν τα τελευταία ίχνη πλήθους αδηλώτων αιχμαλώτων. Εκεί όπου, μερικοί από τους 50 πιάστηκαν κι οι ίδιοι για μήνες αιχμάλωτοι, άλλοι έχασαν για πάντα τη σωματική τους αρτιμέλεια και όλοι ανεξαίρετα σημαδεύτηκαν για πάντα στην ψυχή και στον νου, από την ατίμωση της στρατιωτικής ήττας. Από τον εφιάλτη ενός πολεμικού ολέθρου. Από τον εξανδραποδισμό -ανοικτή κι ανεπούλωτη, 34 χρόνια, πληγή- ενός ολόκληρου έθνους.

Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, από τον τίτλο του κιόλας κραυγάζει: «Αγνοηθέντες»! Αγνοηθέντες από την πολιτεία: Εκείνοι που υπέφεραν και πολλοί -όσοι ακόμα ζουν- συνεχίζουν στην αναπηρία τους να υποφέρουν ακόμα για χάρη της. Μια πολιτεία – πατρίδα, που δεν γνοιάστηκε και δεν φρόντισε, αλλ΄ αντίθετα, περιφρόνησε εκείνους που θυσιάστηκαν πολεμώντας για την υπεράσπιση της ελευθερίας της.

Γιατί, άραγε, αυτή η πατρίδα επέδειξε τόσο επαίσχυντη αδιαφορία και για τους ήρωές της και για τους αγνοούμενούς της και για όσους ανδραγάθησαν πολεμώντας και για τους τραυματίες και για τους ανάπηρούς της; Είναι, μήπως, ο ίδιος λόγος που αδιαφόρησε και για τους λιποτάκτες και για τους φυγόστρατους αλλά και για τους προδότες; Όπως ακριβώς δεν έστερξε να παρασημοφορήσει τους ανδρειωμένους του ’74, το ίδιο δεν γνοιάστηκε να επιβάλει κυρώσεις στους λιποτάκτες και, πολύ περισσότερο, δεν δίκασε κι ούτε τιμώρησε κανέναν από εκείνους που διέπραξαν τη μέγιστη προδοσία. Τι είδους πατρίδα – πολιτεία είν’ αυτή;

Συνταγές διχοτόμησης! 26/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , ,
comments closed
Ο βρετανικός διχοτομικό χάρτης του 1955 [πηγή: εφημερίδα Σημερινή, 19/07/2009]

Ο χάρτης είναι αποκαλυπτικός. Το 1955 βρισκόταν στο φάκελο του τότε Βρετανού Πρωθυπουργού.
Η διχοτομική γραμμή είναι σχεδόν η ίδια με αυτήν της γραμμής Αττίλα!

‘Σημερινή’
19 Ιουλίου 2009
Γιάννος Χαραλαμπίδης (Δρ. Διεθνών Σχέσεων)

Η ιστορία δεν γράφεται υπό συνθήκες οργής, αγανάκτησης και εκδικητικότητας, για να δικαιώσει τους νικητές ή για να αθωώσει τους ενόχους, αλλά για να διαφανεί η αλήθεια και τα παθήματα να γίνουν μαθήματα. Όσο δε για τους πρωταγωνιστές, δίκαιο είναι να κριθούν με τα δεδομένα και υπό τις συνθήκες της εκάστοτε εποχής, και όχι με βάση τις σημερινές συνθήκες. Διότι, είναι εύκολη η κριτική κατόπιν εορτής. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι ιστορικά ορθή.

Αύριο κλείνουν 35 χρόνια από την τουρκική εισβολή. Χωρίς, όμως, να κλείνουν οι πληγές της Κύπρου και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που είναι ενταγμένες ιστορικά σε μια βεντέτα αιώνων, η οποία ξεκινά από τη μάχη του Ματζικέρτ, το 1071, όταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι κέρδισαν τους Βυζαντινούς και άρχισαν τη διάβρωση της Αυτοκρατορίας. Έκτοτε έχει κυλίσει πολύ αίμα στο αυλάκι της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης και έχουν δημιουργηθεί αρνητικά στερεότυπα, πολιτικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, τα οποία δεν μπορούν να απαλειφθούν εν μιά νυχτί. Σε αυτά προστίθενται οι στρατηγικές σκοπιμότητες και τα αποκλίνοντα και αντικρουόμενα συμφέροντα, που καθορίζουν στην ουσία το σύγχρονο πρόβλημα Ελλήνων και Τούρκων, με κεντρικό πυρήνα το άλυτο Κυπριακό.

Διπλό όχι
Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ήταν το καταληκτικό αποτέλεσμα διαπλεκόμενων στρατηγικών και άλλων συμφερόντων, κακών εκτιμήσεων και λανθασμένων κινήσεων Αθηνών – Λευκωσίας, οι οποίες, σε αντίθεση με την Τουρκία, δεν είχαν ούτε συντονισμό ούτε στρατηγική για την επίτευξη του σκοπού της Ένωσης, ή μιας μορφής Ένωσης με ανταλλάγματα:

1) Προς την Τουρκία, ειδικώς τη δεκαετία του ’60. 2) Προς το ΝΑΤΟ για να ικανοποιηθούν, ταυτοχρόνως, τα δυτικά και δη τα αμερικανικά συμφέροντα. Το δίλημμα της δεκαετίας του ’60 ήταν το εξής: Η Κύπρος είτε θα εκινείτο προς μια μορφή Ένωσης ή θα εκινείτο προς μια μορφή ομοσπονδίας, την οποία τότε σύμπασα η πολιτική ηγεσία Αθηνών και Λευκωσίας χαρακτήριζαν ως διχοτόμηση. Το ίδιο και οι Τούρκοι. Γι’ αυτό, η σημερινή σημαία συμβιβασμού, δηλαδή η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, εθεωρείτο τότε διχοτόμηση. Αληθές είναι ότι και η μορφή Ένωσης, όπως προτάθηκε στο πρώτο σχέδιο Άτσεσον, απορρίφθηκε, λόγω του διχοτομικού της χαρακτήρα. Είχε, μάλιστα, εισπράξει διπλό όχι από τον Γρίβα και τον Μακάριο.

Η μυστική συμφωνία…
Το ιστορικό άλμα από το ’74 στο ’64 έχει τη δική του σημασία. Υπάρχει ένα έγγραφο των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών, που προδιαγράφει και καθορίζει το πραξικόπημα του ’74 και την εισβολή. Ειδικώς οι Αμερικανοί, αλλά και η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ευνοούσε τη λύση του Κυπριακού στη βάση του σχεδίου Άτσεσον, διά πυρός και σιδήρου. Ακόμη και με πραξικόπημα που θα ανέτρεπε τον Πρόεδρο Μακάριο, εάν αυτός ήταν το εμπόδιο.

Το βρετανικό έγγραφο φέρει ημερομηνία 20 Αυγούστου του 1964, όταν δηλαδή ήταν οι συνομιλίες της Γενεύης εν εξελίξει. Στο έγγραφο τονίζεται ότι οι εμπλεκόμενοι βρίσκονται κοντά σε συμφωνία, που θα περιλαμβάνει την Ένωση από τη μια και την παραχώρηση τουρκικής βάσης στην Κύπρο. Επιπροσθέτως, επισημαίνεται ότι συζητούνταν οι διευθετήσεις για τα καντόνια των Τουρκοκυπρίων και ότι υπήρχε η πιθανότητα να δοθεί τουρκική βάση στο Καστελόριζο! Εθεωρείτο ότι ο Μακάριος θα ήταν εμπόδιο. Γι’ αυτό και μελετούσαν σενάριο πραξικοπήματος, όπως το εισηγείτο, κατά τον ισχυρισμό των Βρετανών, ο Γ. Παπανδρέου, με την εμπλοκή του Γρίβα, προκειμένου να επιβάλουν τους σχεδιασμούς τους.

Σε μια τέτοια περίπτωση, θα υπήρχε μυστική συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας, που θα περιελάμβανε τα εξής: Να προχωρήσει η ΤΟΥΡΔΥΚ προς Καρπασία, χωρίς να ενοχληθεί από τις ελληνικές δυνάμεις και χωρίς οι Έλληνες του νησιού να προβούν σε επιχειρήσεις σε βάρος του τουρκικού πληθυσμού. Ταυτοχρόνως, η Τουρκία δεν θα επενέβαινε στην Κύπρο και η ΤΟΥΡΔΥΚ, κατά την πορεία της προς την Καρπασία, δεν θα περνούσε μέσα από χωριά μεγαλύτερα του Λευκονοίκου. Επειδή πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα να πάει κάτι στραβά, Βρετανία και ΗΠΑ θα εγγυούνταν ότι ο όλος σχεδιασμός και η επιχείρηση δεν θα κατέληγαν σε ελληνοτουρκικό πόλεμο. Το σενάριο υποστηρίζει ότι οι Έλληνες θα καταδικάσουν την Τουρκία για την ενέργειά της. Θα γινόταν εν συνεχεία σιωπηρή συμφωνία σε δυο επίπεδα: Πρώτο, η Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα και δεύτερο, θα παραχωρούσε στην Τουρκία μια βάση επί ενοικίω στην Καρπασία για κάποια χρόνια και με καθορισμό της έκτασής της.

Το Καστελόριζο
Με βάση το βρετανικό έγγραφο του ’64, στο ζήτημα του Καστελόριζου υφαίνονταν δυο σενάρια: 1) Η Ελλάδα να παραχωρήσει εκεί βάση επί μισθώσει. 2) Η Τουρκία να εισβάλει με την εκδήλωση πραξικοπήματος στην Κύπρο στο Καστελόριζο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να υποσχεθεί στις ΗΠΑ ότι δεν θα προβάλει αντίσταση και η Τουρκία ότι δεν θα καταλάβει άλλο ελληνικό έδαφος. Τελικά, η Τουρκία θα αναγνώριζε ελληνική κυριαρχία στο Καστελόριζο και ως αντάλλαγμα η Ελλάδα θα της εκμίσθωνε βάση για κάποιο χρονικό διάστημα.

Πώς τα σενάρια του 1964 εφαρμόστηκαν το 1974
Αυτά ήταν σενάρια του 1964, τα οποία ως προς το πραξικόπημα τουλάχιστον δεν εφαρμόστηκαν. Ούτε ο Μακάριος ούτε και ο Γρίβας συμφώνησαν με το πρώτο σχέδιο Άτσεσον και δη με την παραχώρηση στην Τουρκία βάσης με κυριαρχικά δικαιώματα. Συνεπώς, όσοι είχαν επενδύσει στον Γρίβα για συμμετοχή του στο πραξικόπημα έσφαλαν.

Όμως, η ιδέα του πραξικοπήματος και της ανατροπής του Μακαρίου ήταν επί σειρά ετών στην ημερήσια διάταξη των ξένων Μυστικών Υπηρεσιών. Αυτό που αναμενόταν ήταν να φτάσει ο κόμπος στο χτένι και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, όπως εκείνες του 1974, όταν ο εμφύλιος εξελίχθηκε σε θανατηφόρο καρκίνωμα και όταν διεξήχθη ένα τρομερό διπλωματικό πόκερ μεταξύ Χούντας και Μακαρίου, το οποίο όμως δεν στηρίχθηκε σε ορθολογιστικούς κανόνες, προφανώς διότι το παιχνίδι ήταν σικέ. Εκ πρώτης όψεως, με διαλυμένη την ΕΟΚΑ Β, ο Μακάριος θέλησε να παίξει την τελευταία πράξη του έργου, στέλνοντας την επιστολή προς Γκιζίκη για την αποχώρηση των Ελλήνων Αξιωματικών, εκτιμώντας ότι η χούντα δεν θα έφτανε στα άκρα, λόγω της τουρκικής απειλής για εισβολή, η οποία ανέκαθεν επεκρέματο επί της Κύπρου. Φαίνεται, όμως, ότι ο σχεδιασμός που αναφέρεται στο έγγραφο της 20ής Αυγούστου του ’64 δεν είχε μπει ποτέ στο συρτάρι. Έγιναν κάποιες αναπροσαρμογές και τέθηκε σε ισχύ.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι η διχοτόμηση χαράχθηκε στο όνομα της Ενώσεως και ότι το ΓΕΕΦ διέταζε να μη χτυπηθούν οι Τούρκοι, υπό το πρόσχημα ότι επρόκειτο περί άσκησης και εν συνεχεία, μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου της εισβολής, ότι ήταν εκεχειρία. Οι Τούρκοι, όπως αναφέρεται στο έγγραφο του ’64, έπρεπε με την ανοχή της Ελλάδας να προχωρήσουν στην Καρπασία…

Με τις αναπροσαρμογές στο σχεδιασμό, το 1974 έπρεπε να καθορίσουν διά πυρός και σιδήρου τη γραμμή Αττίλα, όπως την είχαν απεικονίσει οι Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες σε δικούς τους χάρτες από το 1955, με σκοπό την επιβολή μιας διχοτομικής λύσης, την οποία καθόρισαν πολιτειακά στο πλαίσιο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Εάν το πραξικόπημα γινόταν το 1964, ο ισχυρισμός είναι ότι Ελλάδα και Τουρκία θα προχωρούσαν σε μια μορφή λύσης στη βάση της Ένωσης. Το ίδιο, προφανώς, ελέχθη και προς τη Χούντα Ιωαννίδη το 1974. Με το γνωστό ισχυρισμό: «Βγάλτε από τη μέση τον Παπά που δεν θέλει την Ένωση»… Βεβαίως, ο στόχος των Βρετανών και των Αμερικανών στην εξέλιξη ενός τέτοιου σεναρίου δεν ήταν καν η Ένωση με μορφή κυριαρχικών δικαιωμάτων σε επίπεδο στρατιωτικών Βάσεων, αλλά η διχοτόμηση, στη λογική και πρακτική του εδαφικού, πληθυσμιακού και διοικητικού διαχωρισμού της Κύπρου. Αυτά ήταν και είναι τα τετελεσμένα της εισβολής, όπως επιχειρείται να νομιμοποιηθούν μέσω της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και η στοχοθεσία αυτή δεν αποτυπώνεται μόνο στο έγγραφο της 20ής Αυγούστου, αλλά και σε πολλά άλλα βρετανικά έγγραφα του 1957 π.χ. του 1974 και αργότερα.

Η επανάληψη της ιστορίας
Η εισβολή του 1974 δημιούργησε διχοτομικά τετελεσμένα. Και το ζητούμενο είναι εάν αυτά ανατρέπονται ή νομιμοποιούνται μέσω των συνταγών λύσης. Αληθές, πλέον, είναι ότι το 2004, με το σχέδιο Ανάν, επιχειρήθηκε η ολοκλήρωση του βρετανικού διχοτομικού σχεδιασμού. Η νομιμοποίηση των τετελεσμένων. Και οι Βρετανοί έχασαν τη μάχη. Χωρίς όμως να σημαίνει ότι έχασαν και τον πόλεμο. Όπως συνέβη το 1964, έτσι και το 2004 δεν υπαναχώρησαν. Επανήλθαν φτιάχνοντας την τραγωδία του ’74 και επανέρχονται σήμερα μέσω των συνομιλιών για να επιτύχουν ό,τι δεν πέτυχαν το 2004… Και είναι όντως άδικο να δαιμονοποιούνται οι Άγγλοι για να απαλλαγούμε εμείς των δικών μας ευθυνών. Γιατί γράφονται αυτά; Κινδυνεύουμε να επαναλάβουμε την ιστορία, καθότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται από μόνη της. Την επαναλαμβάνουμε!

Το Ισραήλ στο πλευρό της ΕΟΚΑ-Β’ και του Αττίλα το 1974 20/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Τουρκία - Ισραήλ [πηγή γραφικού: infognomonpolitics.blogspot.com]

‘Ρωμηοσύνη’
«Το Ισραήλ στο πλευρό του Αττίλα το 1974»
18 Ιουλίου 2009
Μ. Μιχαήλ

Αυτές τις μαύρες μέρες του Ιουλίου, οι Ελληνοκύπριοι θυμούνται τον δραματικό εφιάλτη που έζησαν τον Ιούλιο του 1974, το δίδυμο έγκλημα σε βάρος του νησιού μας, το προδοτικό πραξικόπημα και την βάρβαρη εισβολή. Αλλά κανένας δεν καταγγέλλει τον ρόλο του Ισραήλ εκείνες τις μέρες.

Όμως, γεγονότα, που ήλθαν στο φως της δημοσιότητος, μαρτυρούν ότι το Ισραήλ, όχι μόνο γνώριζε για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, αλλά συμμετείχε ενεργά και στη τουρκική εισβολή.

Το γερμανικό περιοδικό «DER SPIEGEL» της 19ης Αυγούστου 1974, απεκάλυψε ότι «… πίσω από την υπόθεση αυτή (δηλ. την τουρκική εισβολή) κρύβεται το Ισραήλ» και ότι «… το τηλεφωνικό κύκλωμα Λευκωσίας – Τελ-Αβίβ είχε δεσμευθεί δύο ημέρες πριν από το πραξικόπημα και μόνο η πρεσβεία του Ισραήλ ή οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν» (εφημ. ‘Η Καθημερινή’, 20-4-1975).

Πράγμα, που σημαίνει, ότι το Ισραήλ και η εδώ πρεσβεία του, ήταν ενήμεροι για το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.

Οι Εβραίοι με μια σειρά «λαθών» και «συμπτώσεων» βρίσκονταν συνεχώς, κατά την τουρκική εισβολή, παρά το πλευρό του ΑΤΤΙΛΑ.

Η αθηναϊκή εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» (27-2-1975) δημοσίευσε ότι, ισραηλινά αναγνωριστικά αεροπλάνα, στις αρχές του Ιουλίου 1975, παραβίασαν «κατά λάθος» τον ελληνικό εναέριο χώρο της Κύπρου, καθώς και δύο φορές κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του Ιουλίου 1974.

Εξωφρενιστικό, όμως, μπορεί να θεωρηθεί το εξής γεγονός που προβλήθηκε ως «συμπτωματικό»: Σκάφος του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού συνέπεσε (!) να βρεθεί σχεδόν μέσα στην τουρκική αρμάδα εισβολής. Και, μάλιστα, συνέλεξε τους ναυαγούς τουρκικού αντιτορπιλικού, που βομβάρδισε κατά λάθος η τουρκική αεροπορία. (Εφημ. «Ελληνικό Θάρρος», 15-12-1979).

Οι 42 διασωθέντες ναυαγοί του τουρκικού αντιτορπιλικού «Κοτζάτεπε», το οποίο προηγουμένως ανήκε στο Αμερικανικό Ναυτικό, μεταφέρθηκαν με το ισραηλινό σκάφος στη Χάϊφα!

Κατά το τέλος του 1972, οι Μυστικές Υπηρεσίες του Ισραήλ πούλησαν στην ΕΟΚΑ Β΄ «καλασνίκωφ» «κατ΄ εντολήν της C.I.A.». Γράφει σχετικά, ο Κύπριος δημοσιογράφος Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο του «Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρο», στη σελ. 27: «Εν σχέσει με την αγοράν των ‘καλασνίκωφ’, εγράφη ότι ταύτα παρεχωρήθησαν υπό των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, ενεργουσών κατ΄ εντολήν της CIA. Πάντως, δύναται να λεχθή μετά βεβαιότητος, ότι ο διαπραγματευθείς την αγοράν των όπλων της Βηρυτού, ηγετικός παράγων της ΕΟΚΑ Β΄, Κίκης Κωνσταντίνου, είχε την εντύπωσιν ότι συνηλλάττετο με λαθρεμπόρους όπλων. Ουδείς δύναται μετά βεβαιότητος να είπη εάν, ενδεχομένως, εκρύπτετο οιαδήποτε κατάστασις όπισθεν των λαθρεμπόρων…».

Βέβαια, ο αναγνώστης της εφημερίδος μας είναι σε θέση να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, γιατί, νομίζουμε, ότι, μετά από τόσα χρόνια, δεν τρώει «κουτόχορτο»!

Η στάση του Ισραήλ κατά την τουρκική εισβολή του 1974, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «κεραυνός εν αιθρία», γιατί ήταν η αναμενόμενη. Την ίδια «συμπτωματική» στάση τήρησε και κατά την εισβολή της Τουρκίας το 1963-64.

Ας μη μας νικήσει η 15η Ιουλίου! 17/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
add a comment

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Με αφορμή την μαύρη επέτειο του φασιστικού πραξικοπήματος κατά της νόμιμης εκλελεγμένης κυβέρνησης Μακαρίου αναδημοσιεύουμε το καταπληκτικό άρθρο του Ευαγόρα Γονέμη από το ‘Ερετικό Ιστολόγιο’, το οποίο μας καλεί σε συλλογική αυτοκριτική και παράλληλα αποτελεί σάλπισμα ενότητας και αγώνα. Μιας ενότητας που χρειάζεται όσο ποτέ άλλωστε ο Κυπριακός Ελληνισμός, πέρα από την διαρκή και εθνοκτόνα διχόνοια μεταξύ αριστερών – δεξιών, γριβικών – μακαριακών, νεοκυπρίων – υπερεθνικιστών κ.ο.κ.

Ας μην αφήσουμε την 15η Ιουλίου να μας νικήσει! [πηγή γραφικού: eretiko-istologio.blogspot.com, 15/07/2009]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
15 Ιουλίου 2009
Ευαγόρας Γονέμης

Πληγή που δεν γιαίνει!

Το 1974 είναι ένα βαθύ σημάδι στο πρόσωπο της Κύπρου. Είναι μια πληγή που δεν λέει να γιάνει, όσο κι αν προσποιούμαστε ότι την προσπεράσαμε, ότι συμφιλιωθήκαμε μαζί της. Το πραξικόπημα και η εισβολή είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η καρδιά και η σκέψη όταν ανατρέχει σ’ εκείνη την εποχή.

Μπορεί να μοιάζει κάπως μακρινή, αλλά δεν είναι. Στην αιώνια νοητή γραμμή του χρόνου λογίζεται ως σύγχρονη ελληνική ιστορία. Υπάρχουν άνθρωποι που την έζησαν κι ακόμη ζουν. Κι αυτοί δεν ήταν μόνο νήπια. Ήταν επίσης και ο ανθός της εποχής που τώρα βιώνει τη μέση ηλικία. Αυτό συνάμα δημιουργεί ένα επιπλέον εμπόδιο στην προώθηση μιας συνολικής θεώρησης της εποχής, κυρίως όσον αφορά το πραξικόπημα.

Αντίστροφοι μύθοι κι αλήθειες

Αν αναλογιστούμε ότι η εμφυλιακή περίοδος (1971-74) με τους προγενέστερους και μεταγενέστερους κραδασμούς σημάδεψε πολλές ψυχές ανθρώπων, δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς τα πράγματα. Τα επίσημα βιβλία μιλούν για άφρον και προδοτικό πραξικόπημα, για ένα έγκλημα της Χούντας με συνεργό την ΕΟΚΑ-Β’ που έδωσε το άλλοθι στην Τουρκία να πραγματοποιήσει τον πάγιο στόχο της να εισβάλει και να ελέγξει εντελώς ένα μέρος του νησιού και να ακυρώσει την πολιτικοστρατιωτική Ένωσή του με τον Ελλαδικό χώρο. Στην ατομική, όμως συνείδηση, αυτή η «αλήθεια» έχει τους δικούς της χρωματισμούς. Ακόμη κι αν οι «αιρετικές», μειοψηφούσες απόψεις δεν αρθρώνονται ως επίσημος λόγος, αυτό δεν σημαίνει ότι ακυρώνονται κιόλας.

Πώς να μη μεταφερθεί και στις νεότερες γενιές η αίσθηση περί μη αξιοκρατικής κοινωνίας, μιας μακαριακής κοινωνίας που δεν ήταν και μακάρια, ενός νεογέννητου κράτους που μειονεκτούσε όσον αφορά την ανοχή της αντίθετης άποψης; Πώς να αναγνωρίσουν ως «Εθνάρχη» τον Μακάριο όταν την κρισιμότερη για τον Ελληνισμό απόφαση μετά τη Μικρασιατική καταστροφή (τη στροφή από την Ένωση στην Ανεξαρτησία) την πήρε μονάχος απόντων λαού, στρατιωτικοί αρχηγού και Ελλαδικής κυβέρνησης και την ανακοίνωσε πρώτα σε μια συνέντευξή του σε ξένη ανανταποκρίτρια; Πώς το βίωμα του όρκου της Φανερωμένης για «Ένωσιν και μόνον Ένωσιν» και ο επέκεινα αιματοβαμμένος αγώνας ολόκληρου του λαού να συνταιριάξει με το «νενικήκαμεν» της -κατ’ όνομαν- Ανεξάρτητης Δημοκρατίας του 1960; Πώς να ακουστεί η έκκληση από το βήμα του ΟΗΕ για «βοήθεια» από την Αγγλία και την Τουρκία(!) μεταξύ πραξικοπήματος και εισβολής; Πώς εκείνη η ανεξήγητη χαρά της αυτοεπιβεβαίωσης της καταστροφής… «θέλατε τη Μάνα σας και ήρθε ο Πατέρας σας!» των ακραιοαριστερών της εποχής; Πώς να αθωώσουν όσους τους έριξαν σε ακραίες συμπεριφορές αφού άρχισαν να γοητεύονται από το ξενόφερτο σύνθημα ότι είμαστε τάχα μόνο Κύπριοι;

Αντίστροφα, πώς να ξεριζωθεί το βίωμα των αποπειρών κατά της ζωής του εκλελεγμένου προέδρου; Πώς να αντικριστεί με θετικό βλέμμα η βία που στρεφόταν εναντίων όμαιμων αδελφών; Πώς ένα αντιδημοκρατικό στρατιωτικό καθεστώς που δίωκε πολίτες να γίνει συμπαθές και πώς να πεισθούν για την αγνότητα των προθέσεών του; Πώς να κατανοηθεί διαφορετικά η εισβολή πέντε ημέρες μετά το πραξικόπημα; Πώς το αίμα και οι αγνοούμενοι και η προσφυγιά να αποδεσμευθεί από τη 15η Ιουλίου; Πώς να ιδωθεί ως στοργική Μάνα η Ελλάδα με τις χούντες ή τις δημοκρατίες της, η οποία αφού άνοιξε την κερκόπορτα μετά τραβήχτηκε άκαπνη πίσω κι είπε πως ήταν η Κύπρος μακριά; Πώς να αφεθεί το παλλαϊκό όραμα και ο προαιώνιος στόχος της Ένωσης ανόθευτος από τα όσα επέφεραν οι ακραίοι χειρισμοί των υποστηρικτών της άμεσης Ένωσης; Πώς να παραμείνει αμόλυντη από την προδοσία;

Ο καθένας βιώνει τη δική του αλήθεια. Καθενός η εμπειρία ή οι εμπειρίες των δικών του δεν είναι οι ίδιες. Ο καθένας έχει ένα μύθο ή μια αλήθεια δική του, ατομική, διαβρωμένη λίγο ή πολύ από τον συλλογικό μύθο ή αλήθεια. Στο ορόσημο αυτό του 1974 κάποιοι θα ουρλιάξουν για τους φασίστες και τα τανκ που στόχευσαν τη Δημοκρατία. Κάποιοι θα ουρλιάξουν για τους βαρβάρους και τα τανκ που στόχευσαν τον Ελληνισμό της Κύπρου. Κάποιοι θα ουρλιάξουν και για τα δύο. Τέλος πάλι κάποιοι άλλοι θα ουρλιάξουν ότι δεν αξίζει ούτε το ένα ούτε το άλλο!

Είναι θέμα προσωπικών εμπειριών, αλλά πολλάκις μετατρέπεται σε οπαδικό σύνθημα ή και σε θέμα κομματικών συμφερόντων. Το ΑΚΕΛ τρέφεται από την υπόμνηση των κακών της (ακρο)ενωτικής δεξιάς. Ο ΔΗΣΥ τρέφεται από την υπόμνηση των καλών του ενωτικού (δεξιού ως προς την ηγεσία) αγώνα της ΕΟΚΑ. Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ από την υπόμνηση των καλών του εθνάρχη Μακαρίου. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο οι προσωπικές εμπειρίες μπορούν να γίνουν κομματικές κι απ’ εκεί να αναπαράγονται εσαεί μέσω των ψηφοθηρικών μηχανισμών των κομμάτων.

Κοινές συνισταμένες αγώνα

Υπάρχουν όμως κοινές συνισταμένες, εάν θελήσουμε να τις βρούμε. Και εφ’ όσον ήμαστε ένα νησί υπό ημικατοχή κι ένα έθνος υπό εξαφάνιση σ’ αυτόν τον τόπο, έχουμε χρέος να ψάξουμε για τις αλήθειες πέραν από τον στενό μας εαυτό. Αλάνθαστος και τέλειος δεν υπήρξε κανένας. Προδότες υπήρξαν μερικοί. Εξαπατημένοι μπόλικοι, η πλειοψηφία του λαού. Κι η ψυχή ολόκληρου του Ελληνισμού διερράγη με τη 15η Ιουλίου. Ο Μακάριος είδε την παντοκρατορία του να χάνεται και τον λαό του να σπαράσσει στα ερείπια. Οι Γριβικοί αντίκρισαν το όνειρο της Ένωσης να συνθλίβεται στον εκτουρκισμό στης βόρειας ακτής. Η Κυπριακή Δημοκρατία και το ενιαίο -εν μέρει- κράτος της έγινε από μεταβατική περίοδος – ο εθνικός στόχος!

Υπάρχουν κοινές συνισταμένες και κάποιοι θέλησαν να τις βρουν το 2004. Το δημοψήφισμα, η μόνη απ’ ευθείας ερώτηση του λαού μετά το 1950 για το τι θέλει σχετικά με τη λύση, έδωσε την ευκαιρία για μια νέα χάραξη μύθων και αντιλήψεων. Υπό τον φόβο ενός αντιδημοκρατικού προτεκτοράτου της Τουρκίας, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί, μακαριακοί και γριβικοί, ΑΚΕΛικοί και οπαδοί των Νέων Οριζόντων βρέθηκαν στην ίδια σκέπη. Δεν ήταν όλοι. Δεν ήταν για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Ήταν όμως ενωμένοι με τον ίδιο στόχο: την αποτροπή του Σχεδίου Ανάν. Ξαφνικά, η ροπή προς τις υποχωρήσεις ανατράπηκε γιατί η τελευταία υποχώρηση θα σήμαινε και το τέλος ελληνικής ιστορίας 3.000 ετών!

Μπορεί τα στοιχεία που συναποτέλεσαν εκείνη τη ζηλευτή κοινωνία των πολιτών να αφέθηκαν να αποσυντεθούν ακολούθως. Μπορεί ο καθένας να προσχώρησε ξανά στον προσωπικό, οικογενειακό, οπαδικό ή κομματικό του μύθο (ή αλήθεια), αλλά σίγουρα προκλήθηκε κάποιο ρήγμα. Το ρήγμα αυτό δεν ήταν μόνο στο 76%. Ήταν εκατέρωθεν, και στο 24%. Νέες ομαδοποιήσεις και οριοθετήσεις αναδύθηκαν μεταξύ των «φασιστών» και «ανθελλήνων» ή «εχθρών της λύσης» και «νενέκων/ναιναίκων»!

Ο υποφαινόμενος δεν φέρει την απόλυτη αλήθεια, ούτε μένει άσειστος στους κραδασμούς και τα γεγονότα. Φέρει κι αυτός βιώματα, μύθους ή αλήθειες. Επιθυμεί, όμως, τη 15η Ιουλίου να τονίσει την ανάγκη για αντικατοχικό αγώνα και για επιβίωση της εθνικής μας ταυτότητας. Δεν πρέπει να αφήσουμε την 15η Ιουλίου να μας αφανίσει. Για τους «δεξιούς» που ένιωσαν τον μόχθο του αγρότη, για τους «αριστερούς» που έφυγαν με το όραμα της γαλανομάτας λευτεριάς, για τους πραγματικούς ατόφυιους Έλληνες του τόπου αυτό είναι ξεκάθαρο:

Αν η 20η Ιουλίου επεδίωξε τον φυσικό αφανισμό του Ελληνισμού της Κύπρου, τότε η 15η Ιουλίου πυροβόλησε κατ’ ευθείαν στην ψυχή του επιδιώκοντας να την αφανίσει!