jump to navigation

Δημόσια παραδοχή για το φαγοπότι Ντάουνερ-Δρουσιώτη, επίθεση κατά ιστολογίων 23/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Ο Μακάριος Δρουσιώτης, στο πιο κάτω άρθρο του, παραδέχεται δημόσια πως το «μυστικό δείπνο» στο Τρόοδος έλαβε πραγματικά χώρα και δεν είναι αποκύημα της φαντασίας των ιστολόγων ή των δημοσιογράφων του ‘Φιλελεύθερου’. Ισχυρίζεται μάλιστα πως αυτός είναι οργανωτής του δείπνου, και δεν το θεωρεί επιλήψημο πως ένας αντικειμενικός -όπως φανταζόμαστε θεωρεί τον εαυτό του- δημοσιογράφος χαριεντίζεται με τον ειδικό σύμβουλο του ΓΓ του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ, και άλλους δημοσιογράφους και φερόμενα στελέχη της «Πλατφόρμας του ΝΑΙ», οπαδών δηλαδή της συνταγματικής διχοτόμησης.

Ο κ. Δρουσιώτης κάνει ευθεία επίθεση στα ιστολόγια (αναφέρεται στην αποκάλυψη του ‘Σίβυλλα’, χωρίς φυσικά να το κατονομάζει), παρουσιάζοντας τα περίπου ως ένα «βαθύ κράτος» στην Κύπρο,  κατά τα πρότυπα του τουρκικού!  Απίστευτη και θρασύτατη κατηγορία από ένα «δημοσιογράφο» ο οποίος υπερασπίζεται ανοιχτά τόσο την φιλοσοφία και τους οπαδούς της ντενκτασογενούς Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αλλά και που δεν διστάζει να διασπείρει αρλούμπες με σκοπό να καλλιεργήσει ενοχές για την Εθνική Φρουρά και να μειώσει την σημασία των εγκλημάτων του τουρκικού στρατού το ’74 (περίπτωση των εκτελεσθέντων στο Τζιάος).

Με την μέθοδο του «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης», ο κ. Δρουσιώτης αναρωτιέται αν «έχουμε το δικαίωμα σ’ αυτή τη χώρα να συναθροιζόμαστε, να σκεφτόμαστε, να προβληματιζόμαστε ή όχι;», υπονοόντας μάλλον πως οι κακοί… ιστολόγοι και… δημοσιογράφοι του ‘Φιλελεύθερου’ απαιτούν την φίμωση του! Βεβαίως, ποτέ δεν έχουμε δει τον κ. Δρουσιώτη να διαμαρτύρεται για την πραγματική φίμωση που επέβαλε το καθεστώς Χριστόφια με συλλήψεις ηλιθίων που φώναζαν (ηλίθια, έστω) συνθήματα ή συλλήψεις άλλων πολιτών που μοίραζαν φυλλάδια, ή έστω να αντιδρά στην «πνευματική τρομοκρατία» κατά των δεινοπαθούντων προσφύγων που ασκούν τα νέα τάγματα εφόδου των ακροδεξιών της Antifa.

Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε επίσης πως ενώ ο κ. Δρουσιώτης δεν ζητά συγγνώμη για την ανώνυμη “μαρτυρία” των «έξι ωρών», επιμένει να θεωρεί την αποκάλυψη της τουρκοκυπριακής εφημερίδας ‘Αφρίκα’ για εκτέλεση 320 Ελληνοκυπρίων ως “δημοσιογραφικά σκουπίδια” (!), και για τούτο τον έχει ξεμπροστιάσει δημόσια και ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Υ.Γ. 2 Ο κ. Δρουσιώτης κάνει επίσης μια αηθή, απαξιωτική και ρατσιστική αναφορά προς τον κολομβιανό λαό, κάνοντας το εξής αλλόκοτο σχόλιο: «Είναι, πράγματι, ο κ. Ντάουνερ ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ ή έμπορος κοκαΐνης από την Κολομβία και η επαφή μαζί του είναι κακούργημα;».

[πηγή εικόνας: makarios.eu]

‘Πολίτης’
«Η συνωμοσία του δείπνου»
16 Σεπτεμβρίου 2009
Μακάριος Δρουσιώτης

Όταν το 2002 διέρρευσαν στον Τύπο τα ηλεκτρονικά μηνύματα της επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Eυρωπαϊκής Ένωσης στην Άγκυρα Κάρεν Φογκ, τα βλέμματα όλων στράφηκαν προς το βαθύ κράτος. Μόνο αυτό θα επωφελείτο από την υπονόμευση των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ.

Όταν τις προάλλες δημοσιεύτηκαν στον Τύπο και στα blogs τα ηλεκτρονικά μηνύματα που υποκλάπηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη στην Κύπρο, τα βλέμματα στράφηκαν προς αυτούς που μεθοδεύουν κατάρρευση των συνομιλιών, όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Έχουμε κι εμείς το δικό μας βαθύ κράτος; Ίσως υπερβολικό να πεις ναι. Όμως, τις μεθόδους του τις έχουν υιοθετήσει. Από το 2004 κατασκευάζουν ψιθύρους και αναζητούν στοιχεία για να πλήξουν την αξιοπιστία των ανθρώπων που προωθούν τη συμφιλίωση. Ύστερα από πέντε χρόνια ψάξιμο βρήκαν επιτέλους το τεκμήριο: Μια πρόσκληση σε δείπνο!

Οργάνωσα μια κοινωνική σύναξη στο εξοχικό μου και προσκάλεσα τον Αλεξάντερ Ντάουνερ και καμιά δεκαριά δημοσιογράφους. Ήταν μια βραδιά με χαλαρή πολιτική συζήτηση για το Κυπριακό, σαν κι αυτές που γίνονται κάθε μέρα στη Λευκωσία. Το σχετικό e-mail που απέστειλε ο εκπρόσωπος τύπου του ΟΗΕ στον Ντάουνερ υποκλάπηκε και δημοσιεύτηκε σ’ ένα μπλοκ στην Ελλάδα υπό τον τίτλο: «Απόρρητο έγγραφο συνωμοσιών»!

Πολλές φορές διερωτώμαι αν ζούμε στην Κύπρο ή στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν. Έχουμε το δικαίωμα σ’ αυτή τη χώρα να συναθροιζόμαστε, να σκεφτόμαστε, να προβληματιζόμαστε ή όχι; Είμαστε στ’ αλήθεια χώρα μέλος της ΕΕ ή μήπως ζούμε μια παραίσθηση; Είναι, πράγματι, ο κ. Ντάουνερ ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ ή έμπορος κοκαΐνης από την Κολομβία και η επαφή μαζί του είναι κακούργημα;

Την πληροφορία για το… μυστικό δείπνο την έδωσε από τον «Φιλελεύθερο» ο διασπορέας των ψευδο-αποκαλύψεων Μ. Ιγνατίου. Η κακεντρέχειά του απροσμέτρητη και η φαντασία του αρρωστημένη («πότισε το κρέας με ξίδι, όχι με κρασί»). Και η απειλητική κατάληξή του («βούρδουλας που τους χρειάζεται…») ανάλογη του τραμπουκισμού που διέπει τη σκέψη και αποτυπώνεται στη γραφίδα τους.

Υ.Γ. Την Κυριακή θα ταξιδέψω στη Στοκχόλμη σε ένα συνέδριο της ΕΕ. Διαβεβαιώνω τον «Φιλελεύθερο» ότι δεν πρόκειται για συνωμοσία κατά της Κύπρου. Το βράδυ θα παραθέσει δείπνο ο Καρλ Μπιλντ, αλλά δηλώνω πως δεν θα παραστώ. Αν, παρ’ ελπίδα, το όνομά μου είναι σε κάποιο e-mail, αυτό προϋπήρχε της απόφασής σας να μην τρώμε και να μην πίνουμε με τους εχθρούς της μαρτυρικής μας χώρας.

Αρλούμπες οι πληροφορίες του Μακάριου Δρουσιώτη για το Τζιάος 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μετά από απαίτηση αναγνωστών μας, αναδημοσιεύουμε το γνωστό άρθρο του ακαδημαϊκού Κώστα Μαυρίδη, το οποίο έχουν επικαλεστεί αρκετοί επώνυμοι και ανώνυμοι αρθρογράφοι στην Κύπρο, και στο οποίο τίθενται σοβαρά ερωτήματα για το πως ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης έφτασε στο συμπέρασμα πως «έξι ώρες» πριν από την εκτέλεση των Ελληνοκυπρίων στο Τζιάος είχαν δήθεν εκτελεστεί Τουρκοκύπριοι «με τον ίδιο τρόπο». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος ακόμη δεν έχει απαντήσει.

Μεταφέρουμε επίσης την επώνυμη μαρτυρία του τότε έφεδρου υπολοχαγού της Εθνικής Φρουράς Χριστόδουλου Γρουτίδη, η οποία ανατρέπει την ιστορία όπως την «μαγείρεψε» ο Μακάριος Δρουσιώτης.

Αν η επώνυμη μαρτυρία Γρουτίδη ευσταθεί, εύλογα τίθεται το ερώτημα: Γιατί ο κ. Δρουσιώτης επικαλείται ανώνυμη μαρτυρία [‘Πολίτης’, 15/08/2009], η οποία ουσιαστικά εξισώνει το οργανωμένο έγκλημα του τουρκικού στρατού και καλλιεργεί αχρείαστες ενοχές στην ελληνοκυπριακή πλευρά; Και αφού ο κ. Γρουτίδης επώνυμα διαψεύδει τα όσα ισχυρίζεται ο ανώνυμος μάρτυρας του κ. Δρουσιώτη, γιατί ο τελευταίος εμμένει στην εκδοχή του, με συμψηφιστικές μάλιστα ψευδοδικαιολογίες του τύπου «για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος» [‘Πολίτης’, 18/08/2009];  Μήπως για να διευκολυνθεί η «χώνεψη» αυτών που μαγειρεύονται, μεταξύ άλλων, και στα φαγοπότια Ντάουνερ-Δρουσιώτη, δηλαδή του επερχομένου «Σχεδίου Ταλάτ»;

Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε επίσης πως ενώ ο κ. Δρουσιώτης δεν ζητά συγγνώμη για την ανώνυμη «μαρτυρία» των «έξι ωρών», επιμένει να θεωρεί την αποκάλυψη της τουρκοκυπριακής εφημερίδας ‘Αφρίκα’ για εκτέλεση 320 Ελληνοκυπρίων ως «δημοσιογραφικά σκουπίδια» (!), και για τούτο τον έχει ξεμπροστιάσει δημόσια και ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Μακάριος Δρουσιώτης

‘Φιλελεύθερος’
«Φτάνει πια τόση «αλήθεια» για το Τζιάος!»
29 Αυγούστου 2009
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Το φρικιαστικό έγκλημα της εν ψυχρώ δολοφονίας των 5 Ελληνοκυπρίων συγκλόνισε την κοινή γνώμη σε Κύπρο (ακόμη και Τ/κ εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους), Ελλάδα και αλλού. Μερικές μέρες μετά την αποκάλυψη του εγκλήματος, δύο δημοσιεύματα στον «Πολίτη» (15.8.09 και 18.8.09 με τίτλο «Η αλήθεια για το Τζιάος») του ιδίου δημοσιογράφου (Μ. Δρουσιώτη ο οποίος αρθρογραφεί και στην αθηναϊκή «Ελευθεροτυπία»), ανέφεραν ότι κάποιος Ανθυπολογαχός της Εθνικής Φρουράς το 1974 με τον οποίο γνωρίζονται, επικοινώνησε ΤΩΡΑ μαζί του και «έδωσε την πληροφορία πως έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι» στην ίδια περιοχή. Σημειώστε την ακρίβεια των έξι ωρών! Ο «πληροφοριοδότης» ζήτησε να μην δημοσιευτεί το όνομά του. Αυτά όλα σύμφωνα με το δημοσιογράφο της εφημερίδας.

Την αξιοπιστία του δημοσιογράφου που επέλεξε να προβάλει την «πληροφορία» από κάποιον που δεν μας αποκαλύπτει το όνομά του και υποχρεωτικά πρέπει να εμπιστευτούμε το δημοσιογράφο, επαφίεται στον καθένα να την αξιολογήσει. Πάντως, όπως εξηγούμε πιο κάτω, η «πληροφορία» είναι προϊόν στρέβλωσης,  φαντασίωσης ή σκόπιμης απάτης που απαιτεί παρέμβαση της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας ή και λήψη νομικών μέτρων.

Για τη δολοφονία των 5 Ελληνοκυπρίων, δεν υπάρχει πουθενά οποιοδήποτε αδιάσειστο στοιχείο ή έστω μαρτυρία, που να καταδεικνύει την ακριβή ώρα εκτέλεσής τους. Ούτε υπάρχει επιστημονική μέθοδος που εντοπίζει την ώρα δολοφονίας που συνέβηκε πριν 35 χρόνια. Ο σημερινός «πληροφοριοδότης» έμαθε για την εκτέλεση των 5 όπως όλοι μας πρόσφατα, μετά τον εντοπισμό των οστών τους σε πηγάδι. Ούτε γνώριζε τότε, ούτε έμαθε σήμερα με κάποιο τρόπο την ώρα δολοφονίας τους. Πως γίνεται, λοιπόν, να γνωρίζει την ακριβή ώρα διάπραξης του εγκλήματος, τη στιγμή που παραμένει απροσδιόριστη; Και πως ένας δημοσιογράφος που παρουσιάζεται ως ερευνητής με ιστορικό να αναλύει εξαντλητικά πληροφορίες και να διεισδύει σ΄ αυτές για να αποκαλύψει την «αλήθεια για το Τζιάος», πρόβαλε μια τέτοια «πληροφορία», χωρίς καν να διερωτηθεί για το πως «εντόπισε» την ώρα εκτέλεσης των 5 ο «πληροφοριοδότης» του;

Αν σκοπός των δημοσιευμάτων ήταν να δημιουργηθούν εντυπώσεις ότι οι πέντε έπαθαν αυτό που οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι Ελληνοκύπριοι έκαναν έξι ώρες προηγουμένως στην ίδια περιοχή  σε Τουρκοκύπριους, το έχει καταφέρει. Και το έχει καταφέρει με τρόπο που ο τουρκικός στρατός να απαλλάσσεται της ευθύνης και το θέμα να παρουσιάζεται ως άλλη μια «εξίσωση» των δύο κοινοτήτων, αυτή τη φορά μέσω των… αλληλοσκοτωμών. Σε  ευθυγράμμιση με τις ψευδολογίες του Ντενκτάς για να απαλλάξει τα «ένδοξα μεχμετζίκ».

Μετά τα δύο δημοσιεύματα, άλλος Ανθυπολοχαγός που υπηρετούσε στο 398 Τάγμα της Ε.Φ. που επιχειρούσε τότε στην περιοχή του Τζιάος (επώνυμα και ενσυνείδητα όπως χαρακτηριστικά υποδεικνύει στις 19.8.09) δίνει τη δική του μαρτυρία. Για το πρώτο δημοσίευμα του «Πολίτη», όπως ο ίδιος τα είδε, «τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετικά». Για το δεύτερο, υποδεικνύει ότι «δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα». Ποιος όμως θα ανατρέψει τις εντυπώσεις και το κακό που προκλήθηκε από «πληροφορίες» που βασίστηκαν στη στρέβλωση ή την φαντασίωση;

Δεν είναι βέβαιο αν ποτέ μάθουμε όλα τα γεγονότα και την ακριβή αλήθεια. Από τις ως τώρα πληροφορίες, είναι βέβαιο ότι δημοσιεύματα του τύπου «Η αλήθεια για το Τζιάος» δεν υπηρετούν την αλήθεια και πιθανόν να εκκινούν από κίνητρα και απωθημένα που μόνο ψυχολογικές αναλύσεις μπορούν να εξηγήσουν. Όσοι όμως πραγματικά νοιαζόμαστε για να αποκαλυφθεί «η αλήθεια για το Τζιάος», δεν εξισώνουμε εγκλήματα για να απαλλάσσονται οι φονιάδες όποιας εθνικότητας και να είναι. Διότι μόνο μέσα από πανανθρώπινες αρχές και δικαιοσύνη μπορούμε να λυτρωθούμε από το παρελθόν και να συμβιώσουμε Ε/κ και Τ/κ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Για το 398 ΤΠ και το Τζιάος: Ενσυνειδήτως* και επωνύμως**
»
19 Αυγούστου 2009, σελ. 11
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Τις τελευταίες μέρες, λόγω της ταυτοποίησης των οστών των πέντε Ε/Κ που εκτελέστηκαν στο Τζιάος, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας συζητήσεις για τα τότε γεγονότα. Θεωρώ χρέος μου να καταθέσω, συνοπτικά και σημειολογικά, τα ακόλουθα:

1. Η ανωνυμία δεν πρέπει να καταστεί «μόδα» και να καθορίσει ώς ένα βαθμό την ιστορία του 1974. Οι απόψεις πρέπει να κατατίθενται επώνυμα, αφού ανωνύμως ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Για παράδειγμα, στο «Φιλελεύθερο» δημοσιεύτηκε στις 12/8 μαρτυρία ανωνύμου λοχία, από την ανάγνωση της οποίας δεν αντλείται καθαρό νόημα, αλλά υπάρχουν και ανακρίβειες, όπως: «Στην περιοχή υπήρχε και στρατόπεδο κοντά. Δεν υπήρχε ούτε ένας αξιωματικός. Ήταν απού φύγει ? φύγει, για να γλιτώσει ο καθένας το τομάρι του». Η κατηγορία είναι βαρύτατη, γενική και αόριστη. Είναι πάνω από όλα λανθασμένη. Οι ε/κ δυνάμεις δεν είχαμε στρατόπεδο, ούτε η διοίκηση έκανε χρήση του στρατοπέδου που είχαν οι Τούρκοι στο Τζιάος. Το κυριότερο: Κανένας αξιωματικός δεν έφυγε «για να γλιτώσει το τομάρι του». Όλοι βιώσαμε με τον ίδιο τρόπο τα γεγονότα και τους κινδύνους. Υπάρχει μία τάση να επιρρίπτονται αόριστα και ατεκμηρίωτα όλες οι ευθύνες στους αξιωματικούς, κυρίως στους εξ Ελλάδος. Αισθάνομαι χρέος, παρόλο ότι κανένας δεν του έχει καταλογίσει οτιδήποτε, να υπερασπιστώ ευθαρσώς τον τότε διοικητή μας, αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Μπριτζολάκη.

2. Ο Μπριτζολάκης είχε μέσα του ατόφια την κρητική λεβεντιά. Διακινδύνευσε τη ζωή του εξίσου ή και περισσότερο από εμάς. Στις επιχειρήσεις που έγιναν από τις 20 ? 22 Ιουλίου διοίκησε το τάγμα από την πρώτη γραμμή, όχι από τα μετόπισθεν. Τον θυμάμαι στα υψώματα του Τζιάους, κάποια στιγμή, να βρίσκεται 15-20 μέτρα μπροστά από όλους μας και να δίδει οδηγίες όρθιος. Του φώναξα: «Πέσε κάτω κ. Διοικητικά, θα σε σκοτώσουν οι Τούρκοι». Κι αυτός: «Εμένα δε με πιάνουν οι σφαίρες».

3. Στις 14 Αυγούστου, το 398 ΤΠ βρισκόταν κυρίως μέσα στο Τζιάος, το μισό του οποίου είχαμε καταλάβει τον πρώτο γύρο. Ήμουν, μάλλον, ο τελευταίος με τον οποίο ο Μπριτζολάκης επικοινώνησε με το ενσύρματο τηλέφωνο για να μου δώσει την εντολή υποχώρησης. Είχαμε την εξής συνομιλία: «Κύριε Γρουτίδη ? συνήθης προσφώνησή του – είμαι ο διοικητής σου. Να συμπτυχθούμε αμέσως προς το Μαραθόβουνο. Στείλε ένα φαντάρο να ειδοποιήσει και τον Γιαννή μπροστά». «Κύριε διοικητά, περιμένω εντολή για επίθεση και εσείς μου λέτε οπισθοχώρηση;» «Αυτά που σου λέω, Γρουτίδη παιδί μου, και κοίταξε μην καταστεί η σύμπτυξη άτακτος φυγή. Κόβω το τηλέφωνο». Με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, έδωσε τις οδηγίες οπισθοχώρησης σε όλα τα τμήματα του τάγματος. Εάν σε κάποιους αυτές δεν έφτασαν, δεν ευθύνεται ο ίδιος. Το μεγάλο πρόβλημά μας, όμως, ήταν αλλού. Στον, μάλλον, λανθασμένο σχεδιασμό από το ΓΕΕΦ για το ρόλο του 398 ΤΠ στο δεύτερο γύρο και στην απουσία έγκαιρης πληροφόρησης για το τι συνέβαινε στην περιοχή της Μιας Μηλιάς. Το πρώτο στοιχείο μας εγκλώβισε στο Τζιάος, το δεύτερο κατέστησε την οπισθοχώρηση επείγουσα και ανοργάνωτη.

4. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου, ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον- άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσω μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ – σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου – παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και ανασήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

5. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

6. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

7. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος.

* Η συνείδησή μου από μέρες με οδήγησε στην απόφαση να καταθέσω δημοσίως και τη δική μου εκδοχή για κάποια από τα γεγονότα του Τζιάους. Υπηρέτησα – ως δόκιμος και ως έφεδρος ανθυπολοχαγός – στο 398 ΤΠ για 18 ολόκληρους μήνες, από το Μάρτιο του 1974 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1975. Συμμετείχα, ως διμοιρίτης, στις πολεμικές επιχειρήσεις του τάγματος στην Επηχώ και στο Τζιάος. Γνωρίζω πρόσωπα και γεγονότα και έχω μια σφαιρική αντίληψη για τα όσα συνέβηκαν τότε. Αυτό δε σημαίνει ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε όλα.

** Τονίζω τη λέξη επωνύμως για λόγους αρχής: Πιστεύω ότι απόψεις για ζητήματα τόσο σοβαρά, με πολλές και ανεξέλεγκτες προεκτάσεις, πρέπει να κατατίθενται επωνύμως. Επίσης, επειδή σχετικό απόσπασμα από το χτεσινό άρθρο του Μ. Δρουσιώτη («Π» 18/8) δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Το Σάββατο 15 Αυγούστου, μόλις διάβασα το επίμαχο απόσπασμα στο άρθρο του, επικοινώνησα μαζί του και του έδωσα τη δική μου εκδοχή. Μιλήσαμε ξανά στις17/8, οπόταν και του είπα ότι μπορεί να κάμει χρήση του ονόματός μου. Αντί αυτού, ίσως επειδή δεν κατάλαβε ότι δεν είχα καμιά αντίρρηση, έγραψε: «Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής». Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, δεν έχω υποταχτεί στο «φόβο και το νόμο της σιωπής». Αυτό μαρτυρείται, άλλωστε, και από τη σωρεία των δημοσίων τοποθετήσεων και άρθρων που υπάρχουν στο ενεργητικό μου. Τέλος, κάτι ανάλογο συνέβηκε και με τον κ. Λ. Μαύρο. Το Σάββατο 15 Αυγούστου μιλήσαμε, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας, και του έδωσα την ίδια εκδοχή για τα γεγονότα, λέγοντάς του ότι δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το όνομά μου. Αντί αυτού, ο κ. Μαύρος στη στήλη του στις 17/8 στη Σημερινή με «εγκαλεί» εμμέσως να μιλήσω, σάμπως και κρύβομαι. Το πράττω αυτοβούλως και όχι σαν αποτέλεσμα οποιουδήποτε «κλητηρίου σαλπίσματος».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Η αλήθεια για το Τζιάος
»
18 Αυγούστου 2009, σελ. 13
Μακάριος Δρουσιώτης

Η περίπτωση της εκτέλεσης των πέντε αιχμαλώτων στο Τζιάος, στις 14 Αυγούστου 1974, έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Υπάρχει μια δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση για το έγκλημα αυτό και μια απαίτηση ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη.

Αναμφίβολα, οι συγγενείς των νεκρών μπορούν (οφείλουν κατά την άποψή μου) να προσφύγουν όπου μπορούν και να απαιτήσουν την τιμωρία όποιων ενέχονται, είτε είναι οι Τούρκοι αξιωματικοί που τους είχαν συλλάβει ζωντανούς είτε οι μαχητές της ΤΜΤ στους οποίους τους παρέδωσαν. Κατά τον ίδιο τρόπο οφείλει να πράξει και ο κάθε συγγενής του όποιου Τουρκοκύπριου δολοφονήθηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

Αν δεν αποδοθεί στοιχειώδης δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην Κύπρο, από το ’50 που μπήκαμε σε αυτή την εθνική περιπέτεια μέχρι την εισβολή που πληρώσαμε το βαρύ τίμημα, κι αν δεν αδειάσουν τα πηγάδια από τους νεκρούς, η χώρα μας δεν θα απαλλαγεί από τη θανατίλα που την έχει στοιχειώσει.

Η κυβέρνηση, ως κράτος, δεν μπορεί να μπει σε αυτή τη διαδικασία και να απαιτήσει διεθνή καταδίκη της Τουρκίας, διότι το τίμημα θα είναι πολλαπλάσιο του αμφίβολου κέρδους. Το πρώτο τίμημα θα είναι η διάλυση της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (CMP), επειδή όταν ιδρύθηκε αποφασίστηκε ότι οι αρμοδιότητές της θα περιοριστούν μόνο στην ανθρωπιστική πτυχή και οι πληροφορίες που θα συλλεγούν δεν θα χρησιμοποιηθούν για ποινικές υποθέσεις. Αν δεν υπήρχε η ΔΕΑ οι πέντε θα ήταν ακόμη στο πηγάδι στο Τζιάος, με τους συγγενείς τους να βιώνουν τον πόνο της άγνοιας. Από την άλλη, η ένταση στις σχέσεις που θα υπάρξει θα πλήξει καίρια την τελευταία προσπάθεια που καταβάλλεται για λύση του Κυπριακού.

Η ανακάλυψη των λειψάνων των πέντε και το ξεδίπλωμα της τραγικής ιστορίας πίσω από τη γνωστή φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε από μια μερίδα πολιτικών και ΜΜΕ σαν άλλη μια ευκαιρία για να «κάτσουν την Τουρκία στο σκαμνί». Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα και τόσο απλά τα πράγματα, μακάρι το ενδιαφέρον τους να ήταν η δικαιοσύνη και όχι μια ευκαιρία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης για το πόσο άγριοι και αιμοβόροι είναι εκ φύσεως οι απέναντι.

Αν ήταν πραγματικά ευαίσθητοι στο δίκαιο, πρώτα και κύρια θα απομόνωναν τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της τραγωδίας. Δεν θα συναγελάζονταν μαζί τους, δεν θα συνένωναν τις δυνάμεις τους για να κλείσουν τις πληγές που οι ίδιοι άνοιξαν.

Πέντε άνθρωποι έμειναν μόνοι σ’ ένα λόφο να υπερασπίζονται μια προδομένη υπόθεση. Να πολεμούν με πρωτόγονα μέσα έναν σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο στρατό. Πού ήταν η ηγεσία τους όταν έσπασε η γραμμή της Μιας Μηλιάς να τους ειδοποιήσει, αν μη τι άλλο, να υποχωρήσουν; Ποιοι ευθύνονται που οδήγησαν τα τάγματα στους τουρκοκυπριακούς θύλακες ενώ οι Αττίλες αποβιβάζονταν ανενόχλητοι στην Κερύνεια; Ποιος ξέρει έστω κι έναν που να υπέχει ευθύνη και να έχει λογοδοτήσει;

Αυτοί που τα έκαναν ή τα εξέθρεψαν και αυτοί που σήμερα ασπάζονται την ίδια ιδεολογία με εκείνην του ’60 και του ’70 που μαυροφόρεσε την Κύπρο, ας αναλογιστούν ότι με τα ίδια μυαλά θα χάσουμε οριστικά το βόρειο μέρος της Κύπρου και θα θέσουμε υπό κίνδυνο και το υπόλοιπο μισό.

Στην προσπάθειά μας να δώσουμε μια όσο το δυνατό σφαιρική εικόνα του τι είχε συμβεί στην κόλαση στο Τζιάος, τον πυρωμένο Αύγουστο του 1974, συλλέξαμε διάφορες πληροφορίες, χωρίς να διαχωρίσουμε τα θύματα αν είναι Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι. Για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος. Είναι αυτός που γέμισε τα πηγάδια πτώματα, που έκλεψε τις ζωές από αμέτρητα παλικάρια, σαν τους πέντε της φωτογραφίας-σύμβολο, και ακολούθως καπηλεύτηκε τη μνήμη και τη θυσία τους.

Ένας ανθυπολοχαγός που έζησε τα γεγονότα στο Τζιάος, τον οποίο γνωρίζουμε και ήταν πειστικός στις περιγραφές του, υποστήριξε ότι έξι ώρες πριν τη δολοφονία των πέντε, δολοφονήθηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι (δεν τους συνέδεσε με τους πέντε της φωτογραφίας που έτσι κι αλλιώς δεν βρίσκονταν καν στο χωριό). Δημοσιεύσαμε την πληροφορία, σεβόμενοι την παράκλησή του για ανωνυμία. Ο άνθρωπος αυτός επιμένει σημειώνοντας ότι ο ίδιος είδε τη σκηνή από πολύ κοντινή απόσταση.

Ένας άλλος ανθυπολοχαγός, τον οποίο επίσης γνωρίζουμε και εκτιμούμε την ακεραιότητά του, επικοινώνησε μαζί μας για να μας πληροφορήσει πως τέτοιο περιστατικό δεν έγινε ποτέ. Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής.

Τριανταπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, όποιος γνωρίζει πρέπει να μιλήσει. Να γίνει μια αξιολόγηση των πληροφοριών και μια σοβαρή έρευνα που να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ό,τι έγινε, από οποιονδήποτε κι αν έγινε, πρέπει να ειπωθεί, χωρίς αναστολές και χωρίς φιλτραρίσματα, με γνώμονα την αλήθεια, όχι την προπαγάνδα. Αυτή θα είναι μια ύψιστη υπηρεσία στην πατρίδα και ένα χρέος προς τους νεκρούς. Σε μια χώρα που τα πηγάδια είναι γεμάτα πτώματα, η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, είναι αναίδεια να χαρακτηρίζεται προδοτική. Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, εθνικόν είναι το αληθές.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Παραποιήσεις από τον «Κοριό»
»
26 Αυγούστου 2009, σελ. 14
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Στην έκδοση του «Π» με ημερομηνία 23/8/09, στη σελίδα 11, την οποία γράφει ο «Κοριός», υπάρχει η ακόλουθη αναφορά στο όνομά μου: «Μας είπαν προδότες, επειδή γράψαμε πως τέσσερις Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν στο Τζιάος, ενώ ήταν αιχμάλωτοι. Την πληροφορία την επιβεβαίωσε στον «Πολίτη» ο δόκιμος ανθυπολοχαγός Χρ. Γρουτίδης (ο ίδιος βέβαια δίνει διαφορετική ερμηνεία), που υπηρέτησε στο 398 ΤΠ όταν πολιόρκησε το Τζιάος».

Προς υποστήριξη, ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στον «Π» την Τετάρτη 19 Αυγούστου. Ο «Κοριός», άθελά του ίσως, παραποιεί και το γράμμα και το πνεύμα των απόψεών μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το άρθρο μου της 19/8: »

1. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσο μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ -σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου- παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και σήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

2. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

3. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

4. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος. «.

Σημειώνω με έμφαση τα ακόλουθα:

1. Το άρθρο μου είναι ξεκάθαρο και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες. Ειδικά όταν τονίζω ότι «η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική» και ότι «στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός».

2. Κατά συνέπεια το συμπέρασμα του «Κοριού» ότι «επιβεβαίωσα» την πληροφορία ότι οι Τ/Κ σκοτώθηκαν ενώ ήταν αιχμάλωτοι αποτελεί βάναυση παραποίηση του κειμένου και των απόψεών μου. Άλλωστε το άρθρο μου προέκυψε ως γραπτή και επώνυμη αντίδραση σε άρθρο του «Π» που περιείχε «ανώνυμη μαρτυρία» για εκτέλεση Τ/Κ αιχμαλώτων.

3. Δυστυχώς, η πιο πάνω δεν είναι η μοναδική παραποίηση, αλλά υπάρχουν ακόμη δύο. Η παραπομπή στο άρθρο μου είναι επιλεκτική, κατά τρόπο που βολεύει την άποψη του «Κοριού», η οποία -όπως φαίνεται- επικυρώνει την ανώνυμη μαρτυρία. Και, δεύτερον, η επιλεκτική παραπομπή δεν απεικονίζει τον κεντρικό πυρήνα της άποψής μου.

4. Σύμφωνα με την ανώνυμη μαρτυρία, όπως αυτή καταγράφηκε στον «Π» στις 15/8/2009 η «εκτέλεση» των Τ/Κ έγινε έξι ώρες πριν την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Χρονολογικά αυτό σημαίνει 14 Αυγούστου 1974. Ως αποτέλεσμα της δικής μου αντίδρασης -και μόνο- η ημερομηνία αυτή αναιρέθηκε, αν και τυπικώς ο «Π» δεν την έχει διορθώσει. Το σημαντικό αυτό λάθος χρεώνει με «αδύνατη μνήμη» τον φορέα της ανώνυμης μαρτυρίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (2)…»
18 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Αλλ’ όταν ο τουρκικός στρατός εισβολής, το Σάββατο 20ή και την Κυριακή 21η Ιουλίου 1974 εκτελούσε εν ψυχρώ άοπλους, άμαχους και γυναικόπαιδα στο Πέντε Μίλι, στο Τριμύθι και στην Ελιά, όταν εξολόθρευε εκεί τους 12 της οικογένειας της Χαρίτας Μάντολες και των συγχωριανών της, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ η Τόχνη κι η Μαράθα, Αλόα, Σανταλάρης της 14ης και 15ης Αυγούστου 1974, για να… προφασιστεί κανείς λόγους… αντεκδίκησης! Ούτε καν για να μεταθέσει την ευθύνη στους αιμοβόρους Τουρκοκυπρίους «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, που έδρασαν υπό διοίκηση των μονάδων του τουρκικού στρατού τις επόμενες μέρες. Όταν οι αξιωματικοί και οπλίτες της 39ης και της 28ης Μεραρχίας των ενόπλων δυνάμεων του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ διατάσσονταν και εκτελούσαν τις συστηματικές, μαζικές, εν ψυχρώ εκτελέσεις αιχμαλώτων, αμάχων και γυναικοπαίδων, στις περιοχές που καταλάμβαναν, που, από τις μαρτυρίες επωνύμων στρατιωτών του Αττίλα, κατέγραψε στο βιβλίο «Διαταγή: Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους» ο Κούρδος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ρόνυ Αλάσορ, ΟΥΔΕΝΑ έγκλημα Ελληνοκυπρίων σε βάρος Τουρκοκυπρίων υπήρξε προς… αντεκδίκηση!

Τον μύθο περί «αντεκδικήσεων» από Τ/κ «μουτζαχίντ» σκαρφίστηκε ο Ραούφ Ντενκτάς, με σκοπό ν’ απαλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ) για τα διαπραχθέντα Εγκλήματα Πολέμου, το 1996 στην ιστορική (γι’ αυτό) συνέντευξή του στον Σταύρο Σιδερά της τηλεόρασης του «Σίγμα». Αποκρύπτοντας το ΓΕΓΟΝΟΣ ότι, και οι «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, αποτελούσαν συντεταγμένα στρατιωτικά τμήματα, πάντα υπό τας διαταγάς του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ).

Επί 35 χρόνια ήταν πασίγνωστη η φωτογραφία (ενσωματωμένου σε επιλαρχία του Αττίλα δημοσιογράφου) με τα στιγμιότυπα της αιχμαλώτισης των πολεμιστών του 398 Τ.Π. εφέδρων, Κορέλλη, Παπαγιάννη, Νικολάου, Σκορδή και Χατζηκυριάκου, στο Τζιάος. ΟΥΔΕΙΣ ποτέ, στα 35χρόνια, κατηγόρησε, για το παραμικρό, το 398 Τ.Π. και τους άνδρες της Ε.Φ. είτε στο Τζιάος είτε αλλού. Ούτε οι πολυγραφότατοι και στις ε/κ εφημερίδες Τ/κ δημοσιογράφοι, Σεβγκιούλ Ουλούνταγ και Σιενέρ Λεβέντ, που ερεύνησαν πλήθος μαρτυρίες (και για Τόχνη, Μαράθα κ.ο.κ.) έγραψαν το παραμικρό για το 398 Τ.Π. στο Τζιάος ή αλλού.

Παρ’ ολ’ αυτά, 35 χρόνια από τότε, μόλις ΤΩΡΑ αποκαλύφθηκαν στα μαρτυρικά οστά των πέντε εκτελεσθέντων του 398 Τ.Π. τα τεκμήρια του Εγκλήματος Πολέμου που διέπραξε το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ, έσπευσε η ε/κ εφημερίδα «Πολίτης» να κατασκευάσει, να εφεύρει και να δημοσιεύσει ψευδώς, δήθεν μαρτυρία ότι, «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Ερώτηση:
Αφού ατιμώρητη, ακόμα και όταν, με πράξεις απειλής πολέμου του πολεμικού της στόλου, προωθεί τον επεκτατισμό της σε βάρος και των θαλασσίων Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών Κύπρου και Ελλάδος, επιβραβεύεται μάλιστα, Κατακτητής ούσα, με εκλογή της στο Σ.Α. του ΟΗΕ και με συνέχιση των ενταξιακών της στην ΕΕ, τι και ποιος θα την υποχρεώσει, την Τουρκία, «να απεκδυθεί τον επεκτατισμό της»; Μετά τον Ομπάμα και τον Πούτιν, ποιοι άλλοι, άραγε, διαγκωνίζονται στην πόρτα της;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (3)…»
19 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Κάθε φορά που οι εκταφές λειψάνων στα κατεχόμενα, Καζάφανι, Κνώδαρα, Καρπασία, Λάπηθο, Μαραθόβουνο, Τζιάος κ.α., αποκαλύπτουν τα τεκμήρια του διαπραχθέντος από το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ (39η, 28η Μεραρχία και ΤΜΤ) Εγκλήματος Πολέμου, της συστηματικής, μαζικής εκτέλεσης Αδηλώτων Αιχμαλώτων, Αμάχων και Γυναικοπαίδων, με εμφανή, στα μαρτυρικά οστά, τα σημάδια του πισθάγκωνου δεσίματος και στα κρανία την οπή από τη «χαριστική βολή», δύο είναι οι συνήθεις ενέργειες «αντιπερισπασμού» προς υπεράσπιση και απαλλαγή της Τουρκίας:

– Το μεν τουρκικό κατοχικό καθεστώς «απειλεί» ότι Τουρκοκύπριοι συγγενείς των θυμάτων της Τόχνης και Μαράθας θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

– Οι δε, Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα στον ελληνοκυπριακό Τύπο φτάνουν μέχρι του σημείου να κατασκευάζουν «ιστορικά» δήθεν «γεγονότα» ακροτήτων, που διαπράχθηκαν 1963-64 σε βάρος Τ/κ, όπως η περίπτωση της ταφής από τους αρμόδιους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, 21 νεκρών σε μάχες Τ/κ, στο τουρκικό κοιμητήριο Αγ. Βασιλείου («Χαραυγή» 14.1.1964) που επιχειρήθηκε, το 2009, να… «εφευρεθεί» ως ταφή «δήθεν» δολοφονηθέντων!

– Τώρα, με την ανακάλυψη των οστών των εκτελεσθέντων (γνωστότατων από το 1974 και από τη φωτογραφία – τεκμήριο της αιχμαλώτισής τους) Κορέλλη, Νικολάου, Παπαγιάννη, Χατζηκυριάκου και Σκορδή του 398 Τ.Π. η εφημερίδα «Πολίτης» έσπευσε να τους… «ξανα-εκτελέσει»: Αποδίδοντας στη μονάδα τους, το 398 Τ.Π. (ίσως και στους ιδίους;) ότι, δήθεν, «έξι ώρες πριν από το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Από χρόνια η Γενική Εισαγγελία έπρεπε, όφειλε, είχε αυτεπάγγελτη υποχρέωση (και πρέπει) να διατάξει την ποινική έρευνα και δίωξη των φρικτών εγκλημάτων που «αδέσποτοι», φυγόστρατοι, ανθρωπόμορφα τέρατα, εγκληματίες που ΔΕΝ ανήκαν σε κανένα στρατιωτικό τμήμα, διέπραξαν εναντίον αόπλων, αμάχων κι ανυπεράσπιστων Τ/κ, 14-15.8.1974 στην Τόχνη και στη Μαράθα (Αλόα, Σανταλάρη). Όπως καταδικάστηκε από Τριμελές Κακουργιοδικείο των Δικαστών Λώρη, Χατζητσαγγάρη και Πιτσιλλίδη στις 11/1/75, ο Γιάννης Αντωνίου Βουνιώτης, στην εσχάτη των ποινών, όταν βρέθηκε ένοχος για τη δολοφονία Τ/κ γυναικοπαίδων, τα οποία μετέφερε με το ταξί του στις 10/11/74. Το άγος της μη δίωξης Τόχνης και Μαράθας βαρύνει την αμέτοχη στα εγκλήματα Κ.Δ. Και αξιοποιείται επιτήδεια, τόσο από το κατοχικό καθεστώς, όσο και από τις Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα, υπέρ του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ και, με όρους ψυχολογικού πολέμου, σε βάρος όλων των Ελλήνων Κυπρίων. 

Ερώτηση:
Τώρα που ο Ερντογάν με τον Νταβούτογλου «παίζουν», αποδοτικότατα για την Τουρκία, και τον Ομπάμα και τον Πούτιν, έχει κανείς όρεξη σε Λευκωσία και Αθήνα, στα Υπουργεία μας των Εξωτερικών, να θυμηθεί και να μελετήσει (για να ξέρει και το Μαξίμου και το Προεδρικό των Αγίων Ομολογητών) πώς «έπαιζε» 1920 κ.ε. με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους της νεοσύστατης τότε ΕΣΣΔ, αλλά με και τους νικητές της ηττημένης στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο Οθωμανικής Τουρκίας, Ιταλούς, Γάλλους, Άγγλους και ΗΠΑ, αποδοτικότατα υπέρ της Κεμαλικής Τουρκίας, ο τετραπέρατος Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα «Ατατούρκ»;

Ο Σενέρ Λεβέντ ξεμπροστιάζει τον Μακάριο Δρουσιώτη 18/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Σενέρ Λεβέντ [πηγη: lifo.gr]

‘Πολίτης’
«Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δρουσιώτης»
16 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Διάβασα με έκπληξη ορισμένα κομμάτια στο άρθρο του Μακάριου Δρουισιώτη που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στις εφημερίδες «Sunday Mail» και «Χαβαντίς» ταυτόχρονα. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ένιωσα την ανάγκη να γράψω το παρόν άρθρο. Διότι αυτό αφορά άμεσα εμένα και την εφημερίδα «Αφρίκα». Ο τίτλος του άρθρου του Δρουσιώτη είναι ο εξής: «Εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης». Δεν είμαι από εκείνους που δίνουν αξία σε αυτό που ονομάζεται «θεωρίες της συνωμοσίας», ό,τι και αν είναι αυτές. Πιστεύω ότι δεν έχουν καλές προθέσεις εκείνοι που προβάλλουν αυτή την έννοια για να καταρρίψουν μιαν άποψη που γράφτηκε και ότι καταφεύγουν στην εύκολη λύση. Προσπαθούν να αποδείξουν την ορθότητα των δικών τους απόψεων δείχνοντας ότι ο εκφραστής τής εν λόγω (άλλης) άποψης συνεργάζεται πάντα με ορισμένα κέντρα ισχύος. Αλλά νομίζω ότι δεν έχει την ίδια άποψη μαζί μου πάνω σε αυτό το θέμα ο Μακάριος Δρουσιώτης. Δίδει σημασία στις «θεωρίες της συνωμοσίας». ‘Αλλωστε αυτό είναι που ουσιαστικά μου προκάλεσε έκπληξη. Ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, βουλιάζει σε αυτό το τέλμα.

Νομίζει ότι πλήττονται οργανωμένα από κάποιο κέντρο οι διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, που θεωρεί ότι προχωρούν προς λύση. Όπως δεν κατέχω συγκεκριμένες πληροφορίες για το τι είδους παιχνίδια παίζονται μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν είμαι βέβαιος και για την ύπαρξη ενός τέτοιου κέντρου. Ξέρω μονάχα το εξής: Υπάρχουν κάποιοι που έχουν πολύ διαφορετική μορφή λύσης μέσα στο μυαλό τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει και εδώ σε εμάς. Δεν τους αποκαλώ «αντίθετους με τη λύση». Δεν αποκαλώ έτσι ούτε καν τον Ντενκτάς. Ούτε τον Λυσσαρίδη και τον Ομήρου. Διότι έχουν και αυτοί από μια (δική τους) λύση. Μπορεί εμείς να μην την υιοθετούμε, αλλά έχουν. Δίκαιη ή άδικη. Μπορεί ακόμη και να είναι μια μορφή λύσης που ωφελεί στη συνέχιση της μη λύσης. Ας είναι. Αυτή είναι η λύση τους.

Τέλος πάντων. Αν ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν συμπεριελάμβανε και εμάς στην εκστρατεία που αποκαλεί «οργανωμένη εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης», σίγουρα δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο. Αλλά πίστεψε τόσο πολύ σε αυτή την «οργανωμένη εκστρατεία», που δεν απόφυγε να συμπεριλάβει σε αυτήν και δημοσίευμά μας στην «Αφρίκα». Κάνει αναφορά στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Ακτή της Απόβασης το 1974. Και κοιτάξτε τι λέει:

«Με χρήση ανώνυμων μαρτυριών, η ορθότητα των οποίων είναι αμφίβολη, έγιναν «τρομερές» αποκαλύψεις αναφορικά με το ότι δολοφονήθηκαν μαζικά αγνοούμενοι. Όπως για παράδειγμα η πληροφορία ότι δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα καράβια της απόβασης στο Πέντε Μίλι 320 αιχμάλωτοι στα τέλη του μηνός Αυγούστου. Όσο και αν δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα αυτή η «αποκάλυψη» (όπως για παράδειγμα το μήπως δεν είχαν όπλα για να τους σκοτώσουν και σκότωσαν 320 άτομα με ξιφολόγχες και το γιατί δεν βρέθηκε έστω και ένα άτομο να αναφερθεί σε αυτό το γεγονός εδώ και 35 χρόνια), αυτό παρουσιάστηκε σαν να ήταν αληθινό γεγονός».

Εκτός αυτού ο Δρουσιώτης πρόσθεσε σε αυτό (το δημοσίευμα) και τον ομαδικό τάφο των 800-1000 ατόμων στη Λάπηθο. Και το παρουσίασε και αυτό ως κομμάτι της «οργανωμένης» εκστρατείας που πλήττει τις συνομιλίες. Το άρθρο αυτό δημοσίευσε πρώτα στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο αγαπητός φίλος Ανδρέας Παράσχος. Και μετά από αυτόν το δημοσιεύσαμε και εμείς. Έτσι στο μυαλό του Δρουσιώτη, τόσο εγώ όσο και ο Παράσχος, γίναμε τμήμα της «οργανωμένης» εκστρατείας να πληγούν οι συνομιλίες! Τι είδους αντίληψη είναι αυτή, τι είδους θεωρία της συνωμοσίας; Αρμόζει κάτι τέτοιο σε έναν αξιόλογο ερευνητή και οπαδό της ειρήνης όπως τον Μακάριο Δρουσιώτη;

Υπάρχει και είναι εκεί ο μάρτυρας του εγκλήματος στο Πέντε Μίλι. Αν υπάρχει η Επιτροπή των Αγνοουμένων ή μια επιτροπή που διερευνά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, θα πάει να τον βρει. Στενοχωρήθηκε, λέει, για το ότι προβλήθηκε ο ισχυρισμός πως τα εγκλήματα διαπράχθηκαν μόνο εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων και ήρθε και μας τα είπε αυτά, δηλαδή μας περίγραψε αυτά που είδε με τα μάτια του. Και εμείς δεν τα κρατήσαμε μυστικά, τα μοιραστήκαμε με την κοινωνία. Τι επιλήψιμο υπάρχει σε αυτό, αδελφέ Μακάριε; Κακώς κάναμε; Έπρεπε δηλαδή να τα είχαμε αποκρύψει και εμείς; Δεν βλέπεις πώς τα κέντρα ισχύος του κόσμου πλήττουν εκείνες τις διαπραγματεύσεις και το βλέπεις αυτό;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Απάντηση στον Λεβέντ»
17 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 12
Μακάριος Δρουσιώτης

Σχετικά με το χθεσινό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στον «Πολίτη» («Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δορυσιώτης»), έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:

1. Επειδή απεχθάνομαι τις συνωμοσιολογίες δεν μίλησα για συνωμοσία υπονόμευσης των συνομιλιών, αλλά για επικοινωνιακό σχεδιασμό με στόχο τη διατήρηση του στάτους κβο.

2. Δεν θεωρώ τον Λεβέντ μέρος αυτής της στρατηγικής, αλλά υποστηρίζω ότι οι μη σοβαρές πληροφορίες που ενίοτε δημοσιεύει (π.χ. ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έσφαξαν με ξιφολόγχες 320 Ελληνοκύπριους) αξιοποιούνται προς αυτό το σκοπό.

3. Στο ερώτημά του αν έπρεπε να δημοσιοποιήσει ή όχι την πληροφορία, που εξακολουθεί να την παρουσιάζει σαν γεγονός, αφού μου ζητά τη γνώμη, η απάντησή μου είναι «όχι». Έπρεπε να τη διερευνήσει. Τότε θα διαπίστωνε πως στα τέλη Αυγούστου δεν αποβιβάζονταν στρατιώτες στο Πέντε Μίλι. Έβγαιναν σαν «κύριοι» από τα λιμάνια που είχαν καταλάβει, ελέω προδοσίας.

4. Τα ίδια ισχύουν και για τον φίλο μας Αντρέα Παράσχο για την «αποκάλυψη» ότι οι Τούρκοι μάζεψαν 800-1000 νεκρούς Ελληνοκύπριους σε «όλο το μέτωπο της τουρκικής απόβασης» από τη Λάπηθο μέχρι τη Βασίλεια και τους έθαψαν κοντά στην ακτή. Μια απλή επαλήθευση αν έχουμε 1000 αγνοούμενους από τις μάχες στην περιοχή, θα καθιστούσε την πληροφορία αναξιόπιστη.

Ο Σενέρ Λεβέντ ξεμπροστιάζει τον Μακάριο Δρουσιώτη 18/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Σενέρ Λεβέντ [πηγη: lifo.gr]

‘Πολίτης’
«Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δρουσιώτης»
16 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Διάβασα με έκπληξη ορισμένα κομμάτια στο άρθρο του Μακάριου Δρουισιώτη που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στις εφημερίδες «Sunday Mail» και «Χαβαντίς» ταυτόχρονα. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ένιωσα την ανάγκη να γράψω το παρόν άρθρο. Διότι αυτό αφορά άμεσα εμένα και την εφημερίδα «Αφρίκα». Ο τίτλος του άρθρου του Δρουσιώτη είναι ο εξής: «Εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης». Δεν είμαι από εκείνους που δίνουν αξία σε αυτό που ονομάζεται «θεωρίες της συνωμοσίας», ό,τι και αν είναι αυτές. Πιστεύω ότι δεν έχουν καλές προθέσεις εκείνοι που προβάλλουν αυτή την έννοια για να καταρρίψουν μιαν άποψη που γράφτηκε και ότι καταφεύγουν στην εύκολη λύση. Προσπαθούν να αποδείξουν την ορθότητα των δικών τους απόψεων δείχνοντας ότι ο εκφραστής τής εν λόγω (άλλης) άποψης συνεργάζεται πάντα με ορισμένα κέντρα ισχύος. Αλλά νομίζω ότι δεν έχει την ίδια άποψη μαζί μου πάνω σε αυτό το θέμα ο Μακάριος Δρουσιώτης. Δίδει σημασία στις «θεωρίες της συνωμοσίας». ‘Αλλωστε αυτό είναι που ουσιαστικά μου προκάλεσε έκπληξη. Ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, βουλιάζει σε αυτό το τέλμα.

Νομίζει ότι πλήττονται οργανωμένα από κάποιο κέντρο οι διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, που θεωρεί ότι προχωρούν προς λύση. Όπως δεν κατέχω συγκεκριμένες πληροφορίες για το τι είδους παιχνίδια παίζονται μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν είμαι βέβαιος και για την ύπαρξη ενός τέτοιου κέντρου. Ξέρω μονάχα το εξής: Υπάρχουν κάποιοι που έχουν πολύ διαφορετική μορφή λύσης μέσα στο μυαλό τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει και εδώ σε εμάς. Δεν τους αποκαλώ «αντίθετους με τη λύση». Δεν αποκαλώ έτσι ούτε καν τον Ντενκτάς. Ούτε τον Λυσσαρίδη και τον Ομήρου. Διότι έχουν και αυτοί από μια (δική τους) λύση. Μπορεί εμείς να μην την υιοθετούμε, αλλά έχουν. Δίκαιη ή άδικη. Μπορεί ακόμη και να είναι μια μορφή λύσης που ωφελεί στη συνέχιση της μη λύσης. Ας είναι. Αυτή είναι η λύση τους.

Τέλος πάντων. Αν ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν συμπεριελάμβανε και εμάς στην εκστρατεία που αποκαλεί «οργανωμένη εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης», σίγουρα δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο. Αλλά πίστεψε τόσο πολύ σε αυτή την «οργανωμένη εκστρατεία», που δεν απόφυγε να συμπεριλάβει σε αυτήν και δημοσίευμά μας στην «Αφρίκα». Κάνει αναφορά στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Ακτή της Απόβασης το 1974. Και κοιτάξτε τι λέει:

«Με χρήση ανώνυμων μαρτυριών, η ορθότητα των οποίων είναι αμφίβολη, έγιναν «τρομερές» αποκαλύψεις αναφορικά με το ότι δολοφονήθηκαν μαζικά αγνοούμενοι. Όπως για παράδειγμα η πληροφορία ότι δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα καράβια της απόβασης στο Πέντε Μίλι 320 αιχμάλωτοι στα τέλη του μηνός Αυγούστου. Όσο και αν δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα αυτή η «αποκάλυψη» (όπως για παράδειγμα το μήπως δεν είχαν όπλα για να τους σκοτώσουν και σκότωσαν 320 άτομα με ξιφολόγχες και το γιατί δεν βρέθηκε έστω και ένα άτομο να αναφερθεί σε αυτό το γεγονός εδώ και 35 χρόνια), αυτό παρουσιάστηκε σαν να ήταν αληθινό γεγονός».

Εκτός αυτού ο Δρουσιώτης πρόσθεσε σε αυτό (το δημοσίευμα) και τον ομαδικό τάφο των 800-1000 ατόμων στη Λάπηθο. Και το παρουσίασε και αυτό ως κομμάτι της «οργανωμένης» εκστρατείας που πλήττει τις συνομιλίες. Το άρθρο αυτό δημοσίευσε πρώτα στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο αγαπητός φίλος Ανδρέας Παράσχος. Και μετά από αυτόν το δημοσιεύσαμε και εμείς. Έτσι στο μυαλό του Δρουσιώτη, τόσο εγώ όσο και ο Παράσχος, γίναμε τμήμα της «οργανωμένης» εκστρατείας να πληγούν οι συνομιλίες! Τι είδους αντίληψη είναι αυτή, τι είδους θεωρία της συνωμοσίας; Αρμόζει κάτι τέτοιο σε έναν αξιόλογο ερευνητή και οπαδό της ειρήνης όπως τον Μακάριο Δρουσιώτη;

Υπάρχει και είναι εκεί ο μάρτυρας του εγκλήματος στο Πέντε Μίλι. Αν υπάρχει η Επιτροπή των Αγνοουμένων ή μια επιτροπή που διερευνά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, θα πάει να τον βρει. Στενοχωρήθηκε, λέει, για το ότι προβλήθηκε ο ισχυρισμός πως τα εγκλήματα διαπράχθηκαν μόνο εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων και ήρθε και μας τα είπε αυτά, δηλαδή μας περίγραψε αυτά που είδε με τα μάτια του. Και εμείς δεν τα κρατήσαμε μυστικά, τα μοιραστήκαμε με την κοινωνία. Τι επιλήψιμο υπάρχει σε αυτό, αδελφέ Μακάριε; Κακώς κάναμε; Έπρεπε δηλαδή να τα είχαμε αποκρύψει και εμείς; Δεν βλέπεις πώς τα κέντρα ισχύος του κόσμου πλήττουν εκείνες τις διαπραγματεύσεις και το βλέπεις αυτό;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Απάντηση στον Λεβέντ»
17 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 12
Μακάριος Δρουσιώτης

Σχετικά με το χθεσινό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στον «Πολίτη» («Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δορυσιώτης»), έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:

1. Επειδή απεχθάνομαι τις συνωμοσιολογίες δεν μίλησα για συνωμοσία υπονόμευσης των συνομιλιών, αλλά για επικοινωνιακό σχεδιασμό με στόχο τη διατήρηση του στάτους κβο.

2. Δεν θεωρώ τον Λεβέντ μέρος αυτής της στρατηγικής, αλλά υποστηρίζω ότι οι μη σοβαρές πληροφορίες που ενίοτε δημοσιεύει (π.χ. ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έσφαξαν με ξιφολόγχες 320 Ελληνοκύπριους) αξιοποιούνται προς αυτό το σκοπό.

3. Στο ερώτημά του αν έπρεπε να δημοσιοποιήσει ή όχι την πληροφορία, που εξακολουθεί να την παρουσιάζει σαν γεγονός, αφού μου ζητά τη γνώμη, η απάντησή μου είναι «όχι». Έπρεπε να τη διερευνήσει. Τότε θα διαπίστωνε πως στα τέλη Αυγούστου δεν αποβιβάζονταν στρατιώτες στο Πέντε Μίλι. Έβγαιναν σαν «κύριοι» από τα λιμάνια που είχαν καταλάβει, ελέω προδοσίας.

4. Τα ίδια ισχύουν και για τον φίλο μας Αντρέα Παράσχο για την «αποκάλυψη» ότι οι Τούρκοι μάζεψαν 800-1000 νεκρούς Ελληνοκύπριους σε «όλο το μέτωπο της τουρκικής απόβασης» από τη Λάπηθο μέχρι τη Βασίλεια και τους έθαψαν κοντά στην ακτή. Μια απλή επαλήθευση αν έχουμε 1000 αγνοούμενους από τις μάχες στην περιοχή, θα καθιστούσε την πληροφορία αναξιόπιστη.

Μακάριος Δρουσιώτης: Ως πότε θα «κρύβεται»; 16/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Το άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη στον Πολίτη

‘Το Κυπριακό Ποντίκι’
«Μακάριος Δρουσιώτης: Ως πότε θα «κρύβεται»;»
11 Σεπτεμβρίου 2009

Στον «Πολίτη» (15 και 18 Αυγούστου 2009), ο Μ. Δρουσιώτης δημοσίευσε  «πληροφορία» από κάποιον με τον οποίο γνωρίζονται -έτσι ισχυρίστηκε- με βάση την οποία έξι ώρες πριν την εκτέλεση των 5 Ελληνοκυπρίων στο Τζιάος, προηγήθηκε εκτέλεση 4 Τουρκοκυπρίων με τον ίδιο τρόπο στην ίδια περιοχή. Τέτοια σύμπτωση μόνο σε σινεμά του Χόλιγουντ συνήθως συμβαίνει!

Ο ακαδημαϊκός Κώστας Μαυρίδης με άρθρο του (29.8.2009 στο Φιλελεύθερο)  έθεσε το εξής απλό ερώτημα: Πως ο  «πληροφοριοδότης» -με τον οποίο ο δημοσιογράφος γνωρίζεται και επομένως μπορεί να ερωτηθεί έστω και τώρα- γνώριζε την ώρα εκτέλεσης των 5 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων; Σημειώνεται ότι, ο «πληροφοριοδότης» δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας με βάση τα δημοσιεύματα και δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο ή μαρτυρία που να φανερώνουν την ώρα εκτέλεσης των 5 Ελληνοκυπρίων. Ειδικά προς τον Μ. Δρουσιώτη, τέθηκε το εξής ερώτημα: «Πως ένας δημοσιογράφος που παρουσιάζεται ως ερευνητής με ιστορικό να αναλύει εξαντλητικά πληροφορίες…, πρόβαλε μια τέτοια ‘πληροφορία’ χωρίς καν να διερωτηθεί για το πως εντόπισε την ώρα εκτέλεσης των 5 ο πληροφοριοδότης του;» Έκτοτε ο λαλίστατος και σε άλλες περιπτώσεις επιθετικότατος δημοσιογράφος,   «κρύβεται» χωρίς να απαντά στο εύλογο ερώτημα που τον αφορά.

Για το θέμα, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας δεν κινήθηκε αυτεπάγγελτα, αν και κλήθηκε επανειλημμένα και δημόσια από τον Κ. Μαυρίδη να διενεργήσει έρευνα για «φτιάξιμο» ειδήσεων και παραπλάνηση. Στην Επιτροπή υποβλήθηκε και επίσημη καταγγελία. Είμαστε βέβαιοι πως υπάρχουν ακόμη πολλοί με αξιοπρέπεια και αναμένουμε πως θα διενεργηθεί η απαιτούμενη έρευνα για να αποκαλυφθεί η αναξιοπιστία και ενδεχομένη σκοπιμότητα των δημοσιευμάτων. Με λύπη μας όμως σημειώνουμε ότι η Επιτροπή αυτή ενώ κινήθηκε αυτεπάγγελτα ενάντια στο «Ποντίκι» για δημοσιεύματα που αφορούσαν τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, τώρα σπρώχνεται με το ζόρι.

Έχουμε και συνέχεια… Πριν δυο βδομάδες περίπου, η Τ/κ εφημερίδα «Αφρίκα» δημοσίευσε μαρτυρία Τουρκοκύπριου που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας ότι, Τούρκοι στρατιώτες δολοφόνησαν με ξιφολόγχες και σφαγίασαν 320 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους δεμένους πισθάγκωνα. Ποιος διαμαρτυρήθηκε έντονα διότι δεν υπήρξε η απαιτούμενη διερεύνηση της μαρτυρίας πριν τη δημοσίευση της από την «Αφρίκα»;  Ναι, ο Μ. Δρουσιώτης! Θαυμάστε αδιαντροπιά. Αυθάδεια. Θράσος. Ενώ εκείνος δημοσίευσε «πληροφορία» χωρίς υποτυπώδη έρευνα και χωρίς καν να  υποβάλει το εύλογο ερώτημα που θα την καθιστούσε εξόφθαλμα παραπλανητική, ο ίδιος έγραψε στην «Ελευθεροτυπία» στις 4.9.2009 για την είδηση στην  «Αφρίκα»: «Μια στοιχειώδης έστω διερεύνηση της μαρτυρίας αυτής θα καταδείκνυε ότι της λείπει η σοβαρότητα. Λογικά, θα έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια… Όμως, αν ο σκοπός δεν είναι η πληροφόρηση αλλά η προπαγάνδα, η μαρτυρία αυτή αξίζει χρυσάφι». Τα πιο πάνω γράφτηκαν από εκείνον που επέλεξε να προβάλει «πληροφορία» χωρίς οποιαδήποτε διερεύνηση και που εύλογα θα μπορούσε να αποκαλυφθεί ότι ήταν στην  ουσία φαντασίωση ή στρέβλωση.

Επισημαίνεται ότι για την ύπαρξη του Τουρκοκύπριου μάρτυρα πέραν από την  «Αφρίκα» και τον δημοσιογράφο Σ. Λεβέντ που το επιβεβαιώνει με δημοσιεύματα και στον «Πολίτη», το επιβεβαίωσε και ο  δημοσιογράφος Αντρέας Παράσχος, πρώην συνάδελφος του Μ. Δρουσιώτη στον «Πολίτη». Ο Μ. Δρουσιώτης χαρακτηρίζει «σκουπίδια» την μαρτυρία ενός υπαρκτού προσώπου που τυγχάνει να είναι Τουρκοκύπριος και που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας των ωμοτήτων και φρικαλεοτήτων του τουρκικού στρατού. Η δική του «μαρτυρία» που δημοσίευσε ήταν από «πληροφοριοδότη» που δεν μας αποκαλύπτει το όνομά του και αρνείται να μας πει τον μυστηριώδη τρόπο με τον οποίο «φαντάστηκε» την ώρα εκτέλεσης των Ελληνοκυπρίων. Με βάση τα ίδια κριτήρια, αν η δημοσίευση της μαρτυρίας του Τ/κ αξιολογείται ως σκουπίδια, εμείς θα περιγράφαμε τη δική του δημοσίευση ως βόθρο. Κι επειδή δηλώνει πως γνωρίζει καλά πόσο εύκολα υπό τον μανδύα της πληροφόρησης κάποιος μπορεί να διεξαγάγει προπαγάνδα, προκύπτει άλλο ένα ερώτημα: Ποιος ήταν ο σκοπός της «μαρτυρίας» που ο ίδιος δημοσίευσε: η πληροφόρηση ή η προπαγάνδα;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σχόλιο Σ.Ο.: Ακολουθεί το επίμαχο κείμενο του Μακάριου Δρουσιώτη, στο οποίο θεωρεί πως οι αποκαλύψεις του Σενέρ Λεβέντ και της ‘Αφρίκα’ είναι «δημοσιογραφικά σκουπίδια»…

Το άρθρο του κ. Δρουσιώτη όπου παρουσιάζεται η ανεπιβεβαίωτη και περίεργη πληροφορία πως Ελληνοκύπριοι «εκτέλεσαν» δήθεν Τουρκοκύπριους «έξι ώρες» πριν εκτελεστούν οι Ελληνοκύπριοι στο Τζιάος, μειώνοντας έτσι την σημασία του εγκλήματος του τουρκικού στρατού και των Τ/κ εντεταλμένων φονιάδων του, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: «Η αλήθεια για την κόλαση στο Τζιάος: Όλη η ιστορία των πέντε της φωτογραφίας»


‘Ελευθεροτυπία’
«Ψυχολογικό πόλεμος στον Χριστόφια»
04 Σεπτεμβρίου 2009
Μακάριος Δρουσιώτης

Τις προάλλες μια εφημερίδα της Λευκωσίας, υπό τον πηχυαίο πρωτοσέλιδο τίτλο «Κοκκίνισε η θάλασσα από το αίμα Ελληνοκυπρίων», αναδημοσίευσε τη μαρτυρία ενός ανωνύμου Τουρκοκύπριου, σύμφωνα με την οποία Τούρκοι στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα πλοία στην Κερύνεια επιτέθηκαν με ξιφολόγχες και σφαγίασαν 320 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους: «Οι Αττίλες κτυπούσαν με μανία με τις ξιφολόγχες και τους υποκοπάνους των όπλων, με τα κράνη.

Μέσα σε λίγο χρόνο τα ουρλιαχτά των αιχμαλώτων σταμάτησαν, γιατί δεν έμεινε κανείς ζωντανός»…

Υστερα από 35 χρόνια, υπάρχει επαρκής γνώση για τα εγκλήματα του 1974 και η περιγραφή αυτή δεν κολλάει πουθενά. Η κυβέρνηση της Κύπρου, διά του εκπροσώπου της, κάλεσε τα ΜΜΕ «να σεβαστούν τον πόνο και την αγωνία των συγγενών των αγνοουμένων και να μην αναδημοσιεύουν μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες».

Μια στοιχειώδης έστω διερεύνηση της μαρτυρίας αυτής θα καταδείκνυε ότι της λείπει η σοβαρότητα. Λογικά, θα έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια, καθώς δεν είχε καμιά δημοσιογραφική αξία. Ομως, αν ο σκοπός δεν είναι η πληροφόρηση αλλά η προπαγάνδα, η μαρτυρία αυτή αξίζει χρυσάφι. Για μία εβδομάδα, λοιπόν, αυτή η ανώνυμη περιγραφή ήταν μέγα γεγονός στις εφημερίδες και σε όλα τα κανάλια της Κύπρου, σαν να ήταν τεκμηριωμένο γεγονός.

Εδώ και ένα μήνα τα ΜΜΕ και κυρίως τα κανάλια ανασκάλισαν όλες τις τραυματικές μνήμες του 1974. Με φανταχτερά χρώματα και άφθονα επίθετα, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό, αν μη τι άλλο, στον πόνο των συγγενών των θυμάτων και δη των αγνοουμένων, ξύνουν τις πληγές και καλλιεργούν τον φόβο.

Οσοι έχουν στοιχειώδη πολιτική αντίληψη και κρίση αντιλαμβάνονται ότι οι υπό εξέλιξη συνομιλίες είναι η τελευταία προσπάθεια για να υπάρξει ξανά η Κύπρος ως ενιαίος γεωγραφικός χώρος. Καλώς ή κακώς, ο πρόεδρος Χριστόφιας μπήκε σε αυτή τη διαδικασία και δεν υπάρχει δρόμος προς τα πίσω. Είτε θα πετύχει είτε θα αποτύχει και η καταληκτική ημερομηνία είναι το τέλος αυτού του χρόνου.

Στην Κύπρο υπάρχει ένα ισχυρό ρεύμα, με καταβολές στην προ του ’74 περίοδο, που σπρώχνει τα πράγματα προς το ναυάγιο, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Εστω κι αν θα τουρκέψει εσαεί το βόρειο τμήμα του νησιού. Οσο πλησιάζει ο χρόνος προς το τέλος τόσο πιο έντονος γίνεται αυτός ο ανελέητος ψυχολογικός πόλεμος, με αποδέχτη την κοινωνία.

Χθες, θα άρχιζε ο δεύτερος και πιο κρίσιμος γύρος των συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ. Προχθές, ήταν προγραμματισμένη επίσκεψη προσκυνητών από την περιοχή Τηλλυρίας στην εκκλησία του εορτάζοντος αγίου Μάμα στη Μόρφου. Για δέκα μέρες τα κανάλια προδίκαζαν το άδοξο τέλος αυτής της προσπάθειας. Ετσι κι έγινε. Οι ευθύνες επιρρίφθηκαν εξ ολοκλήρου στην άλλη πλευρά. Ο Χριστόφιας, από το Παρίσι που βρισκόταν, χωρίς επαρκή ενημέρωση, ακύρωσε τη χθεσινή συνάντηση, προκαλώντας κρίση στις συνομιλίες. Χθες, η κυπριακή κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι έπεσε θύμα αυτών που υπονομεύουν τις συνομιλίες και άρχισε να τα μαζεύει. Ομως, το κλίμα επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο, με την κοινωνία να χάνει όλο και πιο πολύ την πίστη της σε μια συμφωνημένη διευθέτηση του Κυπριακού.

Μέσα σε αυτό το μπάχαλο, εκείνο που περνάει σαν μήνυμα στις συνειδήσεις του κόσμου είναι πως δεν μπορούν να υπάρξουν συμβίωση και συνεργασία «με αυτούς που μας έσφαξαν», ούτε να εφαρμοστεί μια περίπλοκη συμφωνία λύσης «με αυτούς που είναι εκ προοιμίου αναξιόπιστοι και δόλιοι».

Οι εξελίξεις είναι θλιβερές, έως και δραματικές. Ομως, αυτοί που υπονομεύουν τις συνομιλίες έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ευτυχείς. Χθες, η εφημερίδα των Γκρίζων Λύκων, «Βολκάν», κυκλοφόρησε με τον πρωτοσέλιδο τίτλο: «Μπράβο Χριστόφια»…

Γιατί τώρα «ανακάλυψαν» εγκλήματα της Εθνικής Φρουράς στο Τζιάος; 17/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
Κορέλλης Αντώνης, Νικολάου Παναγιώτης, Σκορδής Χριστόφορος, Παπαγιάννης Ιωάννης και Χατζηκυριάκος Ιωάννης

Κορέλλης Αντώνης, Νικολάου Παναγιώτης, Σκορδής Χριστόφορος,
Παπαγιάννης Ιωάννης και Χατζηκυριάκος Ιωάννης

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (1)»
17 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Επόμενο ήταν να τεθούν ξανά σε λειτουργία οι γνώριμοι, κατά των Ελλήνων, μηχανισμοί ψυχολογικού πολέμου. Οι ιδεολογικές ερπύστριες του Αττίλα. Απέναντι στα ανασυρόμενα από τους ομαδικούς τάφους ΤΕΚΜΗΡΙΑ των συστηματικών, μαζικών, διατεταγμένων εκτελέσεων Αδηλώτων Αιχμαλώτων – Αγνοουμένων, τεκμήρια των Εγκλημάτων Πολέμου που διέπραξε το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ, διά των στρατευμάτων του, της 39ης, της 28ης Μεραρχίας και της ΤΜΤ το 1974, επισείονται… Τόχνη, Μάραθα και Σανταλάρης! Τα «ε/κ» εγκλήματα, αδέσποτων, φυγόστρατων, ανθρωπόμορφων, σε βάρος αθώων Τ/κ αμάχων. Ως δήθεν «δικαιολογία» τής, «λόγω αντεκδίκησης» τάχα, διάπραξης των τουρκικών εγκλημάτων. Για τις ανάγκες της διατεταγμένης «εξίσωσης» ευθυνών, «συνυπευθυνότητας στις τραγωδίες»! Κυρίως για να εμπεδώνονται στον λαό αισθήματα συλλογικής ενοχής, στη «λογική» που μεσουρανούσε επί Ναζί κατακτητών, της συλλογικής τιμωρίας: «Φταίνε όλοι οι Ε/κ», δήθεν, «για όσα υπέφεραν οι Τ/κ» και, άρα, «φυσικό είναι να πληρώνουν στο διηνεκές το τίμημα, με λύσεις τύπου Ανάν». Και, άρα, «φυσιολογική», δήθεν, ήταν και η εκτέλεση των αιχμαλώτων και, άρα – το σπουδαιότερο – «μην αξιώνετε τιμωρία της Τουρκίας, γιατί θα σπεύσουν και οι Τ/κ για την Τόχνη κ.ο.κ.»!

Αλλ’ επειδή, Τόχνη και Μάραθα, ως γεγονότα, ΔΕΝ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ χρονικά της 14ης Αυγούστου 1974 που εκτελέστηκαν εν ψυχρώ στο Τζιάος οι αιχμάλωτοι Κορέλλης, Παπαγιάννης, Σκορδής, Νικολάου και Χατζηκυριάκου του 398Τ.Π., ώστε να θεωρηθεί πράξη αντεκδίκησης, γι’ αυτό κι ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ, μετά από 35 χρόνια για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, να κατασκευαστεί «μαρτυρία» περί δήθεν εκτελέσεων Τ/κ από άνδρες της ΕΦ στο… Τζιάος! Προσέξτε:

Είναι η 1η φορά από το ’74, που δημοσιεύεται «πληροφορία» περί δήθεν «εγκλημάτων» της ΕΦ. Το έκαμε Σάββατο (ποιος άλλος;) ο «Πολίτης». Που έγραψε επί λέξει και τα εξής: «Ανθυπολοχαγός τότε της Εθνικής Φρουράς, ο οποίος την περασμένη Πέμπτη επικοινώνησε με τον «Π» (έχουμε τα στοιχεία του, αλλά για ευνόητους λόγους δεν θέλει να δημοσιευτεί το όνομά του), έδωσε την πληροφορία πως έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι» («Πολίτης» 15.8.09 σελ. 20).

Επί 35 χρόνια, ποτέ και σε καμία περίπτωση, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ οποιαδήποτε καταγγελία εναντίον οιουδήποτε τμήματος της ΕΦ για διάπραξη εγκλημάτων. Στο Τζιάος και στο 398Τ.Π. της Κυθρέας, υπηρετούσαν θητεία και επιστρατεύτηκαν για τον πόλεμο, εθνοφρουροί από όλα τα κόμματα, με διοικητή τον εξ Ελλάδος αντισυνταγματάρχη Γ. Μπριντζολάκη. Ουδείς ποτέ είπε για οποιαδήποτε ακρότητα του 398ΤΠ. Τώρα για τις ανάγκες «εξίσωσης» ήταν φαίνεται κατεπείγουσα ανάγκη να «εφευρεθεί» από τον «Π» και «ανώνυμος ανθυπολοχαγός»! Για τον οποίο θ’ αναμένεται, βέβαια, να μιλήσουν υπευθύνως οι αυτόπτες, γνωστοί τώρα ΚΑΙ επώνυμοι, τότε συνάδελφοί του. Ανθυπολοχαγοί της σειράς του στο 398 Τάγμα Πεζικού. Παρόντες ως διμοιρίτες πολεμιστές και στο Τζιάος…

Τόσα βιβλία που έγραψαν και για το 1974, τόσες εκατοντάδες άρθρα σε εφημερίδες, τόσες εκπομπές και ταινίες, επί τόσα πολλά χρόνια, πώς και ΔΕΝ ανακάλυψαν το παραμικρό έγκλημα της ΕΦ εναντίον Τ/κ το ’74 και ΤΩΡΑ, ΑΙΦΝΗΣ, στην εφημερίδα «Πολίτης», «βρήκαν» μέχρι και… «ανθυπολοχαγό» της τότε ΕΦ να δίδει ανώνυμη «μαρτυρία» για εγκλήματα του 398Τ.Π. στο… Τζιάος; Οι επιζώντες του 398Τ.Π. τι λένε άραγε;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σχόλιο Σ.Ο.: Ακολουθεί το κείμενο του Μακάριου Δρουσιώτη από τον ‘Πολίτη’ στο οποίο αναφέρεται ο Λάζαρος Μαύρος.

Ο γιατρός Αντρέας Δημητριάδης (με γυαλιά) μαζί με τον Τούρκο φωτογράφο Εργκίν Κονούκσεβερ. Συναντήθηκαν πριν από λίγες εβδομάδες στη Λευκωσία, προτού ξεσπάσει ο σάλος. [πηγή φωτογραφίας: Πολίτης, 15/08/2009]

Ο γιατρός Αντρέας Δημητριάδης (με γυαλιά) μαζί με τον Τούρκο φωτογράφο Εργκίν Κονούκσεβερ.
Συναντήθηκαν πριν από λίγες εβδομάδες στη Λευκωσία, προτού ξεσπάσει ο σάλος.

‘Πολίτης’
«Η αλήθεια για την κόλαση στο Τζιάος: Όλη η ιστορία των πέντε της φωτογραφίας»
15 Αυγούστου 2009
Μακάριος Δρουσιώτης

Για μια ολόκληρη εβδομάδα η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται με πληροφορίες και μαρτυρίες για την υπόθεση των πέντε εθνοφρουρών οι οποίοι φωτογραφήθηκαν ζωντανοί στα χέρια Τούρκων στρατιωτών, αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ. Ο μέσος πολίτης χάθηκε μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα των δηλώσεων, των μαρτυριών και των συνεντεύξεων των πρωταγωνιστών. Τι έγινε τελικά τέτοιες μέρες, το 1974; Ποια είναι η πραγματική ιστορία πίσω από αυτή τη φωτογραφία-σύμβολο; Ο «Π» έβαλε τα γεγονότα στη σειρά, από το 1974 μέχρι τις μέρες μας:

Αύγουστος 1974: Στη Γενεύη κατέρρευσαν οι συνομιλίες για μια πολιτική λύση στην Κύπρο, ύστερα από την τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου. Ο τουρκικός στρατός εξαπέλυσε διμέτωπη επίθεση, προελαύνοντας από τη βόρεια Λευκωσία προς τη Μόρφου και την Αμμόχωστο.

Η Εθνική Φρουρά, καταπονημένη από το πραξικόπημα, εξασθενημένη από την πρώτη φάση της εισβολής και εξοπλισμένη με οπλισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ο τουρκικός στρατός με μηχανοκίνητα μέσα και σύγχρονα τανκς όργωνε την πεδιάδα της Μεσαορίας, κατευθυνόμενος προς την Αμμόχωστο, χωρίς καμιά αντίσταση.

Το 398 Τάγμα Πεζικού της Εθνικής Φρουράς ήταν εγκατεστημένο στην περιοχή του τουρκοκυπριακού χωριού Τζιάος, στη Μεσσαορία. Μια ομάδα στρατιωτών, με επικεφαλής τον έφεδρο λοχία Αντώνη Κορέλλη, πήρε εντολή να βάλει με τα πρωτόγονα τυφέκια Νο 4 που διέθετε εναντίον των τανκς που έρχονταν από την περιοχή Λευκωσίας, με κατεύθυνση την Αμμόχωστο.

Βάλλοντας κατά των τανκς, οι στρατιώτες έγιναν οι ίδιοι στόχος των τουρκικών δυνάμεων. Τρία με τέσσερα άρματα μάχης ξέκοψαν από τα υπόλοιπα και κατευθύνθηκαν προς το λόφο που ήταν ταμπουρωμένοι οι Ελληνοκύπριοι στρατιώτες. Δύο από αυτούς μπόρεσαν και ξέφυγαν. Οι άλλοι πέντε εγκλωβίστηκαν από τις τουρκικές δυνάμεις και παραδόθηκαν. Είναι τα πέντε άτομα που απαθανάτισε ο Τούρκος φωτογράφος Εργκίν Κονούκσεβερ, να παραδίδονται με τα χέρια σηκωμένα: Κορέλλης Αντώνης, Νικολάου Παναγιώτης, Σκορδής Χριστόφορος, Παπαγιάννης Ιωάννης και Χατζηκυριάκος Ιωάννης.

Η φωτογραφία αυτή έγινε σύμβολο στον αγώνα διακρίβωσης της τύχης των αγνοουμένων. Την περασμένη εβδομάδα οι συγγενείς των πέντε ενημερώθηκαν ότι τα λείψανά τους βρέθηκαν σε πηγάδι στο Τζιάος και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA.

Τι απέγιναν
Το τι απέγιναν οι πέντε εθνοφρουροί απασχόλησε για χρόνια τη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων (CMP: Committee of Missing Persons). Σύμφωνα με πηγή της ΔΕΑ με την οποία μίλησε ο «Π», τόσο ο φωτογράφος Εργκίν Κονούκσεβερ όσο και ο ταξίαρχος Μπορατάς, ο οποίος ηγείτο των επιχειρήσεων, έδωσαν προ δεκαετίας καταθέσεις στη ΔΕΑ με την εξής εκδοχή:

Οι πέντε συνελήφθησαν από τα πληρώματα των αρμάτων που δεν είχαν διαδικασία συλλογής αιχμαλώτων. Στο σημείο της σύλληψης κλήθηκε και έφτασε ο Τούρκος ταξίαρχος Μπορατάς, ο οποίος αποφάσισε να τους παραδώσει σε Τουρκοκύπριους μαχητές της παραστρατιωτικής οργάνωσης ΤΜΤ. Αυτοί, αντί να τους χειριστούν ως αιχμαλώτους πολέμου, τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ για λόγους αντεκδίκησης.

Μεταξύ 20ής Ιουλίου και 14ης Αυγούστου 1974 το χωριό Τζιάος κατελήφθη από Ελληνοκύπριους στρατιώτες και ατάκτους και έγιναν καταγγελίες για βίαιες ενέργειες εις βάρος των κατοίκων. Ο Γιαννάκης Χριστοδούλου, ένας από τους συντρόφους των πέντε (είναι και αδελφός της συζύγου του ενός, του Παναγιώτη Νικολάου), ο οποίος διασώθηκε και παρακολούθησε τη σύλληψή τους από απόσταση 100 μέτρων, καταθέτοντας τη μαρτυρία του στην τηλεόραση του ΡΙΚ, περιέγραψε το απόλυτο χάος που επικρατούσε στη διαλυμένη Εθνική Φρουρά και πρόσθεσε: «Εκάμαμεν κι εμείς τόσα πολλά μέσα στο Τζιάος που ήταν επόμενο πως όποιον έπιαναν δεν είχε σωτηρία…».

Εξάλλου, ανθυπολοχαγός τότε της Εθνικής Φρουράς, ο οποίος την περασμένη Πέμπτη επικοινώνησε με τον «Π» (έχουμε τα στοιχεία του, αλλά για ευνόητους λόγους δεν θέλει να δημοσιευτεί το όνομά του), έδωσε την πληροφορία πως έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι.

Ο φωτογράφος
Ο Τούρκος φωτογράφος Εργκίν Κονούκσεβερ είχε κι εκείνος την προσωπική του περιπέτεια. Μαζί με τον συνάδελφό του Αντέμ Γιαβούζ, του πρακτορείου ANKA, ακολούθησαν τον τουρκικό στρατό και κάλυψαν τις επιχειρήσεις. Όντας ξένοι στην Κύπρο έχασαν τον προσανατολισμό τους και πέρασαν πίσω από τις ελληνοκυπριακές γραμμές. Το αυτοκίνητο που τους μετέφερε, με μια τούρκικη σημαία αναρτημένη για να διακρίνεται η εθνότητά τους, βλήθηκε από άντρες της Στρατιωτικής Αστυνομίας και ακινητοποιήθηκε. Οι δύο φωτογράφοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν τραυματίες στο νοσοκομείο. Ο Αντέμ Γιαβούζ πέθανε και ο Κονούκσεβερ, σε συνέντευξη που έδωσε στη Χουριέτ, αναφέρει ότι κτυπήθηκε από στρατιώτες έξω από το νοσοκομείο. Ο ίδιος διασώθηκε, χάρη στη φροντίδα του Ελληνοκύπριου γιατρού Αντρέα Δημητριάδη.

Στις 20 περασμένου Ιουλίου, ο Εργκίν Κονούκσεβερ ήταν στην κατεχόμενη Κύπρο με αφορμή τις εκδηλώσεις για την επέτειο της εισβολής. Ζήτησε και συνάντησε τον ιατρό Αντρέα Δημητριάδη. Οι δύο συνέφαγαν και φωτογραφήθηκαν, ενώ ο Κονούκσεβερ έδωσε συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Σίγμα και μίλησε για την περίπτωση των πέντε στρατιωτών, προτού ανακοινωθεί ο εντοπισμός και η ταυτοποίηση των λειψάνων τους.

Οι φωτογραφίες
Οι στρατιώτες κατάσχεσαν τις φωτογραφικές μηχανές και τα φιλμ των δύο φωτογράφων. Ο Κονούκσεβερ αναφέρει ότι στα φιλμ που κατασχέθηκαν υπάρχει και ο επίλογος της ιστορίας και ότι είχε φωτογραφήσει την ταφή των πέντε αιχμαλώτων. Ωστόσο, από τις δεκάδες των φωτογραφιών που τράβηξαν, μόνο η σκηνή με τη σύλληψη των πέντε δημοσιεύτηκε.

Ο στρατιώτης που συνέλαβε τον Τούρκο φωτορεπόρτερ δήλωσε στο ΡΙΚ ότι έβαλε σε πλαστική σακούλα την επαγγελματική μηχανή και ό,τι άλλο κρατούσε ο συλληφθείς και τα έδωσε στον συνοδηγό στρατιωτικού οχήματος για να τα μεταφέρει στο ΓΕΕΦ. Κράτησε ως ενθύμιο μόνο την τουρκική σημαία. Φαίνεται πως από εκείνη την στιγμή κάποιοι επιδόθηκαν σ’ ένα πλιάτσικο με τον εξοπλισμό και τα φιλμ. Tελικά, κάποιες από τις φωτογραφίες κατέληξαν στην εφημερίδα «Mάχη» του Nίκου Σαμψών και δημοσιεύτηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1974. Από την εφημερίδα δηλώθηκε πως αγοράστηκαν από «άγνωστο πρόσωπο». Mέχρι σήμερα οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους δηλώνουν άγνοια για την τύχη των υπόλοιπων τεκμηρίων.

Οι συγγενείς
Η δημοσίευση των φωτογραφιών και η αναγνώριση των ταυτοτήτων των αιχμαλώτων δημιούργησε μεγάλες ελπίδες στους συγγενείς τους ότι ήταν ζωντανοί και θα επέστρεφαν, κάτι το οποίο δεν έγινε με την ανταλλαγή των αιχμαλώτων.

Η μαρτυρία ότι είχαν συλληφθεί ζωντανοί έδωσε τροφή για εικασίες, ότι υπήρχε στρατόπεδο με 200 αδήλωτους αιχμάλωτους στην Αμμόχωστο που θα απελευθερώνονταν με παρέμβαση του Κληρίδη. Μεταξύ των μύθων που δημιουργήθηκαν ήταν και η εικασία ότι ο επικεφαλής της ομάδας, ο λοχίας Κορέλλης μίλησε από το τουρκικό ραδιόφωνο του Μπαϊράκ.

Σήμερα οι συγγενείς έχουν την αίσθηση ότι υπήρξε υπερβολική χρήση της ιστορίας και της φωτογραφίας για προπαγανδιστικούς λόγους, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο πόνος των συγγενών, που αφέθηκαν στην άγνοια και έζησαν για 35 χρόνια την ατέρμονη προσμονή του γυρισμού. «Μας άφησαν στην άγνοια και μας χρησιμοποίησαν για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Φαίνεται ότι μας χρησιμοποίησαν. Αυτό είναι το πιο τραγικό», δήλωσε στον «Φιλελεύθερο» η Έλενα, αδελφή του Χριστόφορου Σκορδή.

Το σκαμνί
Με αφορμή την αποκάλυψη της αλήθειας για τη φωτογραφία των πέντε αγνοουμένων, συγκεκριμένα ΜΜΕ ανέλαβαν εκστρατεία με στόχο την παραπομπή της Τουρκίας σε διεθνή δικαστήρια για εγκλήματα πολέμου. Ο «Φιλελεύθερος» και η «Σημερινή» ανέλαβαν εκστρατεία «να κάτσει η Τουρκία στο σκαμνί» και «να ανοίξουν τα αρχεία του Αττίλα». Δικηγόροι που ασχολούνται με προσφυγές (Λουκαΐδης, Κληρίδης) παροτρύνουν την ανάληψη δικαστικών αγώνων στο ΕΔΑΔ, ο Αντρέας Αγγελίδης εισηγήθηκε την αποπομπή της Τουρκίας από το Συμβούλιο της Ευρώπης και ο Κύπρος Χρυσοστομίδης προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, για παραπομπή σε ποινικό δικαστήριο.

Η κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ τηρούν μια πολύ πιο συγκρατημένη στάση, γεγονός που εκνευρίζει ορισμένους δημοσιογράφους του «πατριωτικού μετώπου» (ο Ιγνατίου στην «Ημερησία» Αθηνών τους χαρακτήρισε «καραγκιόζηδες πολιτικούς, χωρίς σπονδυλική στήλη»).

Η κυβέρνηση επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους επειδή η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε και κατέληξε στην παράδοση των λειψάνων των πέντε (πληροφορίες, εκταφή, αναγνώριση) καλύπτεται από τους όρους εντολής της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους (CMP). Σύμφωνα με το άρθρο 11 της συμφωνίας αυτής «η Επιτροπή δεν θα επιχειρήσει να αποδώσει ευθύνη για το θάνατο οποιουδήποτε αγνοούμενου ή να ερευνήσει την αιτία τέτοιων θανάτων».

Η λογική πίσω από το άρθρο αυτό είναι ότι το ζήτημα αντιμετωπίζεται σαν ανθρωπιστικό και μόνο, για να ενθαρρυνθούν όσοι γνωρίζουν να δώσουν πληροφορίες χωρίς να επικρέμαται ο κίνδυνος της ποινικής ευθύνης. Επίσης, ο σκοπός της ΔΕΑ είναι να κλείσει τις πληγές, όχι ν’ ανοίξει νέες.

Αν παραβιαστεί αυτή η συμφωνία, απλώς η προσπάθεια για διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων θα τερματιστεί και θα γυρίσουμε στο σημείο όπου βρισκόμασταν πριν από την έναρξη της διαδικασίας των εκταφών, με τους συγγενείς να συνεχίζουν να ζουν στην άγνοια.

Ακόμη, αν γίνουν προσφυγές και ακολουθήσει και η άλλη πλευρά, που έχει στο χαρτοφυλάκιό της ισάξιες υποθέσεις, με θύματα όχι μόνο στρατιώτες αλλά γυναικόπαιδα, το Κυπριακό θα περιπλεχθεί ξανά σε μια ατέρμονη νομική διαδικασία, από την οποία θα επωφεληθούν οι δικηγόροι-πολιτικοί, τα ΜΜΕ που ανέλαβαν εκστρατεία να πείσουν ότι είναι μάταιη «η συμβίωση με αυτούς» και το τιμολόγιο θα το πληρώσουν -για άλλη μία φορά- οι συγγενείς των αγνοουμένων.