jump to navigation

Διχοτόμηση ή Διχοτόμηση; Ιδού η απορία! 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Η κυπριακή κοινωνία συχνά μπαίνει ενώπιον ενός διλήμματος από τους υποστηρικτές της Δ.Δ.Ομοσπονδίας: «Διζωνική ή Διχοτόμηση; Ομοσπονδία ή συνέχιση της κατοχής; Τι θέλετε λοιπόν;». Στην πραγματικότητα, όπως μας εξηγεί στο άρθρο του ο νομικός Ξενής Ξενοφώντος, το δίλημμα είναι επίπλαστο διότι δεν υφίσταται ουσιαστική διαφορά μεταξύ της περιβόητης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και της νομιμοποίησης της Κατοχής, εφ’ όσον η πρώτη θα προνοεί (α) νομιμοποίηση μεγάλου μέρους των εποίκων, (β) απαγόρευση της επιστροφής μεγάλου μέρους των εκτοπισθέντων μας και τελικά (γ) την εν γένει διχοτόμηση σε δύο εθνικά καθαρές ζώνες.

Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση;

‘Xenisxenofontos.blogspot.com’
Διχοτόμηση ή διχοτόμηση; Ε όχι Πρόεδρε!
Ιανουάριος 2010
Ξενής Ξενοφώντος

Με όλο το σεβασμό στον κ. Χριστόφια, το δίλημμα «Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση» το οποίο προβάλλει, δεν είναι πραγματικό, αλλά επίπλαστο.

Ο κ. Χριστόφιας, ως είναι γνωστό, δεν επιζητά μία οποιαδήποτε ομοσπονδία, αλλά μία «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία». Και αν κάποιοι όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος προσπάθησαν, έστω και αργά (βεβαίως, κάλλιον αργά παρά ποτέ) να την επαναπροσδιορίσουν θέτοντας την ουρά «με ορθό περιεχόμενο» ή αν κάποιοι άλλοι όπως η ΕΔΕΚ τη θεωρούν απλά ένα περιτύλιγμα ή ονοματολογία μίας λύσης, για τον κ. Χριστόφια, η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι θεώρησε το Σχέδιο Ανάν ως «κατ’ αρχήν αποδεκτό», ούτε το ότι αποδεχόταν τις Ιδέες Γκάλι, στις οποίες αναφερόταν ότι:

«Η διζωνικότητα της ομοσπονδίας αντανακλάται από το γεγονός ότι κάθε ομόσπονδο κρατίδιο θα διοικείται από μία κοινότητα με εγγυημένη καθαρή πλειοψηφία πληθυσμού και γαιοκτημοσύνης εντός της περιοχής της.» ( πολύ ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του θέματος από τον έγκριτο συνάδελφο Γ. Χριστοδούλου, σε πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Τρεις μελέτες για το Κυπριακό»).

Ο ίδιος ο κ. Χριστόφιας άλλωστε, είναι που διακηρύττει ότι πρέπει να δεχτούμε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία «με ό,τι αυτή συνεπάγεται». Και μάλλον δεν είναι τυχαίο το ότι, αντί να ξεκινά μία εκστρατεία ενημέρωσης του λαού για τα αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα των πολιτών ή για το δικαίωμα ισότητας και ειρηνικής συνύπαρξης και συμβίωσης σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία, ξεκινά μία εκστρατεία για προώθηση στο κοινό της «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται.

Στο δίλημμα όμως που θέτει ο κ. Χριστόφιας «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση», θα επιχειρηθεί μία απάντηση, με τρία ερωτήματα:

1) Ποιος θα είναι ο πολιτιστικός χαρακτήρας της υπό δημιουργία βόρειας πολιτείας; Θα λειτουργούν τα χωριά, οι πόλεις και οι περιοχές μας όπως πριν το 1974 ή θα δημιουργήσουμε νέες κοινότητες εγκλωβισμένων, νέες διασκορπισμένες απομονωμένες μειονότητες που θα ζουν καθημερινά όχι μόνο με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, αλλά με τους έποικους (μεγάλο ποσοστό των οποίων, έχει ήδη ο κ. Χριστόφιας αποδεχτεί), τους Γκρίζους Λύκους και τους πρώην μουτζαχίντ της ΤΜΤ, οι οποίοι και θα είναι εξ ορισμού οι διοικούντες τη βόρεια πολιτεία; Θα είναι ή δε θα είναι δηλαδή, η κυπριακή περιφέρεια διαιρεμένη σε δύο εθνικές ζώνες, όπως συμβαίνει σήμερα;

2) Πως θα επιστρέψουν πίσω οι εκτοπισμένοι μας ή τα παιδιά τους ή έστω θα επιτρέπεται η ελεύθερη εγκατάσταση και απόκτηση περιουσίας, από τη μεγάλη ελληνική πλειοψηφία του νησιού, σε μία περιοχή που θα πρέπει να είναι σε επίπεδο πληθυσμού και γαιοκτημοσύνης πλειοψηφικά τουρκική; Συνεπώς, πόσο αλλάζει η σημερινή κατάσταση; Με το να πάμε από το «κανένας» σε «κάποιοι λίγοι»;

3) Η διαίρεση της Κύπρου σε δύο γεωγραφικά εθνικές περιοχές (κάτι το οποίο δεν έχει ιστορικό έρεισμα, αλλά μόνο έρεισμα τις κατοχικές κάννες του Αττίλα), όπως θα προκύψει de jure με τη «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με ό,τι αυτή συνεπάγεται», δε συνιστά φυλετικό διαχωρισμό ή μάλλον καλύτερα φυλετική διχοτόμηση τύπου απαρτχάιντ; Πόσο διαφέρει αυτό από το σημερινό εθνικό διαχωρισμό που η Τουρκία επιβάλλει;

Τι προτείνει δηλαδή ο κ. Χριστόφιας και οι συν αυτώ; Να αντικαταστήσουμε τη διχοτόμηση με μια άλλη διχοτόμηση; Αυτό είναι που επιδιώκουμε ο κυπριακός ελληνισμός να πετύχουμε με τη Λύση; Συγνώμη κ. Πρόεδρε, αλλά διχοτόμηση, δε θα πάρουμε!

Αντιπρόσωποι ή «Δάσκαλοι του λαού»; 23/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in BIG BROTHER, ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Αν μη τι άλλο, η εκστρατεία της κυβέρνησης Δ. Χριστόφια, για προώθηση του διζωνικού δικοινοτικού απαρτχάιντ στους Κύπριους πολίτες, αποτελεί μία έμπρακτη παραδοχή, ότι η εν λόγω λύση, ουδέποτε έγινε αποδεκτή από τον κυπριακό λαό.

stalin5

‘Φιλελεύθερος’
«Αντιπρόσωποι ή δάσκαλοι του λαού;»
23 Ιανουαρίου 2010
Ξενής Ξενοφώντος

Επί σταλινικής διακυβέρνησης, ο Ιωσήφ Στάλιν είχε αναγορευτεί σε «Δάσκαλο του Λαού» (όπως αναφέρεται και στο ενδιαφέρον βιβλίο του οξφορδιανού καθηγητή Ρωσσικής Ιστορίας Robert Service με τίτλο «Σύντροφοι: Η παγκόσμια ιστορία του Κομμουνισμού» Εκδόσεις Ψυχογιός). Ως αποκλειστικός κάτοχος του Ορθού και της Αλήθειας, ο Ι. Στάλιν αποφάσιζε τι ήταν ιδεολογικά ή πολιτικά ορθό και ο ρωσσικός λαός έπρεπε να ακολουθήσει. Ο σταλινικός παντογνωστισμός είχε το παπικό αλάθητο για τα πάντα. Ενδεικτικό είναι το ότι επέβαλλε μέχρι και την απόρριψη της θεωρίας της σχετικότητας του Άινσταιν!

Σχεδόν 70 χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν και 20 χρόνια μετά τη πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι εν λόγω πρακτικές, δυστυχώς παραμένουν ζωντανές. Όπως φαίνεται άλλωστε και με την πρόσφατη εκστρατεία προώθησης της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας στον Κυπριακό λαό.

Μέχρι σήμερα, οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ως λύσης του Κυπριακού, ισχυρίζονταν ότι η εν λόγω λύση επιδοκιμαζόταν με τη δική τους υπερψήφιση σε βουλευτικές και προεδρικές εκλογές.

Σήμερα όμως, η κυβέρνηση Χριστόφια, ομολογεί ότι οι πολίτες ουδέποτε δεν επιδοκίμασαν τη ΔΔΟ, εξού και ξεκινά εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών.

Είναι όντως μία δυσκολοχώνευτη για κάποιους, αλλά αναντίρρητη πραγματικότητα: ο λαός μας δεν αποδέχτηκε ποτέ τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Αυτό ενισχύεται και από τα ακόλουθα:

1) Σε πρόσφατη δημοσκόπηση (όπως και σε πολλές άλλες), φάνηκε ότι η πλειοψηφία του Κυπριακού λαού επιθυμεί λύση ενιαίου κράτους.

2) Η μόνη μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που παρουσιάστηκε στο λαό, δηλαδή το Σχέδιο Ανάν το 2004, απορρίφθηκε πανηγυρικά.

Δημοκρατία σημαίνει να υπερισχύει η λαϊκή βούληση. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η εξουσία πηγάζει και ασκείται από το λαό, είτε άμεσα, είτε μέσω αντιπροσώπων. Ο λαός επιβάλλει στην ηγεσία και στους αντιπροσώπους του τη δική του βούληση και όχι το αντίστροφο.

Συμβαδίζει με τη δημοκρατία η προσπάθεια επιβολής εκ «των άνωθεν» μίας λύσης, που ο λαός μας, διαπιστωμένα πλέον, την απορρίπτει; Δεν πρέπει να εκφράζουν οι εκλελεγμένοι μας άρχοντες τη βούληση του λαού αντί ο λαός, μέσω διαδικασιών πλύσης εγκεφάλου να υιοθετεί την άποψη μίας ολιγαρχίας;

Δεν θα έπρεπε, εφόσον η βούληση του κυπριακού λαού, είναι η συνέχιση του ενιαίου κράτους και η ενιαιοκρατική δομή ως κρατική δομή μετά τη λύση του Κυπριακού, να εκφράζει η ηγεσία αυτή την επιθυμία αντί να την αντιστρατεύεται ετσιθελικά; Είναι τελικά αντιπρόσωποι του λαού οι σημερινοί κυβερνώντες, ή μήπως νεοσταλινικοί «Δάσκαλοι του Λαού»;

Θα γίνει επιτέλους αυτοκριτική; 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed

christofias_5

‘Xenisxenofontos.blogspot.com’
«Θα γίνει επιτέλους αυτοκριτική;»
08 Ιανουαρίου 2010
Ξενής Ξενοφώντος

Οι νέες προτάσεις Ταλάτ-Τουρκίας, όπως μεταφέρθηκαν από τον (ακόμη παραμένοντα υπό την ανοχή μας ως διαμεσολαβητής στην Κύπρο) Α. Ντάουνερ, περιέχουν ακόμη σκληρότερες και ακόμη εξωφρενικότερες αξιώσεις εκ μέρους της Τουρκίας, από αυτές που διατύπωνε μέχρι σήμερα.

Δικαίωμα βέτο επί παντός επιστητού, ακόμη μεγαλύτερη τουρκική συμμετοχή στο Υπουργικό Συμβούλιο (ξεπερνά το 40%) και το χειρότερο: απεριόριστο δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης και διαμονής εκ Τουρκίας Τούρκων στην Κύπρο. Δηλαδή νομιμοποίηση όλων των εποίκων και δικαίωμα στην Τουρκία για διαρκή διοχέτευση πληθυσμού της προς την Κύπρο.

Για πολλούς από εμάς, υπήρξε διαχρονικά αυτονόητο ότι, με υποχωρήσεις, δεν μπορεί να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία. Ότι χρειάζεται, αντίθετα, να πιέσουμε, με μία καλοσχεδιασμένη στρατηγική ουσιαστικών πιέσεων την Τουρκία, για να άρει τα αποτελέσματα της κατοχής.

Αντίθετα, η τακτική της σημερινής κυβέρνησης, στηρίχτηκε στο αξίωμα ότι με υποχωρήσεις προς την Τουρκία («γενναίες προσφορές» όπως ονομάστηκαν), θα «δείξουμε την καλή μας θέληση για λύση και θα καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία». Αυτή η αφελής, με όλο το σεβασμό, πολιτική του Προέδρου Χριστόφια και των συμβούλων του, η οποία είχε ως αποκορύφωμα την αποδοχή αξιώσεων δεκαετιών, όπως η εκ περιτροπής προεδρία και η παραμονή δεκάδων χιλιάδων εποίκων, αντί να κάμψει την τουρκική βουλιμία, την έχει εντείνει, σε σημείο που σήμερα, να προβάλλονται αξιώσεις που αποσκοπούν στην ολική τουρκοποίηση της Κύπρου μας.

Θα κάνει επιτέλους η κυβέρνηση μία ενδοσκόπηση και αυτοκριτική; Θα αντιληφθεί ότι ο δρόμος των υποχωρήσεων είναι όχι απλά αδιέξοδος, αλλά επικίνδυνος; Θα χειριστεί επιτέλους το Κυπριακό με μακρόπνοη στρατηγική, αντί με ευχολόγια και ψευδαισθήσεις; Θα αντιμετωπίσει το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής της μισής μας πατρίδας, από ένα επεκτατικό κράτος που επιβουλεύεται και την υπόλοιπη μισή;

Για τη βεβήλωση του «Δεν Ξεχνώ» 27/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , ,
comments closed
Δεν Ξεχνώ

‘Xenisxenofontos.blogspot.com’
«Για τη βεβήλωση του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»»
25 Αυγούστου 2009
Ξενής Ξενοφώντος (Δικηγόρος)

«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»: Το σύμβολο με την εικόνα της Κύπρου με τα κατεχόμενα να παρομοιάζονται με αίμα που στάζει στο σώμα της και με το σύνθημα «Δεν Ξεχνώ», υπήρξε για πολλά χρόνια, η σημαντικότερη υπενθύμιση για τη συνεχιζόμενη τραγωδία και το συνεχιζόμενο έγκλημα της Τουρκίας στην Κύπρο. Υπενθύμιση τόσο προς το λαό μας, όσο και προς ολόκληρο τον ελληνισμό.

Το σύμβολο αυτό ήταν κάποτε παντού. Στα σχολικά μας τετράδια, σε διαφωτιστικές προσπάθειες, σε αντικατοχικές εκδηλώσεις, στις καθημερινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις μας. Αλλά πάνω από όλα, το σύμβολο αυτό ζούσε μέσα μας και ήταν μέρος της καθημερινής μας έγνοιας.

Με την πάροδο των χρόνων, αυτό το σύνθημα εξαφανίστηκε. Σε κάποιο βαθμό και από τις ίδιες τις καρδιές μας, αφού πολλοί λοξοδρόμησαν, πολλοί κουράστηκαν, πολλοί εγκατέλειψαν, πολλοί αλλοτριώθηκαν.

Μάλιστα, η σημερινή κυβέρνηση, διά στόματος του Υπουργού Παιδείας, χαρακτήρισε το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως «αποτυχημένη πολιτική» (ενώ η πραγματικότητα είναι ότι είναι ακριβώς η εγκατάλειψη του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και η δικοινοτικοποίηση του Κυπριακού που έχει οικτρά αποτύχει).

Πριν λίγο καιρό, το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» επανεμφανίστηκε. Και ήρθε να ταράξει την ανυπόφορη καθημερινότητα του «κρύψε να περάσουμεν», της αναξιοκρατίας και του ρουσφετιού, των «έξυπνων αγορών», της Πετρούλας, των «γκουρμέ» απολαύσεων και των ποζάρουσων λαϊφσταιλίστριων και λαιφσταϊλιστών.

Σε μια αξιέπαινη προσπάθεια, το σωματείο «Αδούλωτη Κερύνεια» επανεκτύπωσε χιλιάδες αυτοκόλλητα με το σήμα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» και αυτά γέμισαν τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Και όχι μόνο. Αρκετοί από εμάς είδαμε αυτά τα αυτοκόλλητα στην Ελλάδα, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, ακόμη και στην Αυστραλία.

Χιλιάδες «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» επανεμφανίστηκαν για να θυμίζουν στον κάθε Έλληνα ότι: η κατοχή είναι ακόμη εδώ, ο Αττίλας έχει ακόμη εδώ τους στρατιώτες του, οι εκτοπισμένοι παραμένουν μακριά από τα σπίτια τους, το ανατολικό άκρο της Μεσογείου που λέγεται Κύπρος ακόμη αιμορραγεί.

Μόνο συγχαρητήρια θα μπορούσε να δώσει κάποιος στην «Αδούλωτη Κερύνεια». Κι όμως. Είδαμε τις τελευταίες μέρες να τοποθετούνται ακριβώς κάτω από το «Δεν Ξεχνώ», σε χιλιάδες σημεία, κάποια αυτοκόλλητα που χαρακτηρίζουν το «Δεν Ξεχνώ» ως Εθνικισμό. Αυτοκόλλητα που εκτυπώθηκαν ακριβώς για να επιτεθούν στο «Δεν Ξεχνώ» και που τοποθετήθηκαν οργανωμένα.

Αν αυτή η προβοκάτσια έχει λάβει χώρα από πράκτορες της Τουρκίας οι οποίοι μπαινοβγαίνουν στις ελεύθερες περιοχές από τα κατεχόμενα, τότε έχουμε μια λογική (όσο λογική μπορεί να είναι δηλαδή) εξήγηση. Αν όμως υπαίτιοι της προβοκάτσιας αυτής είναι κάποιοι από εμάς, που διαβιούμε στις ελεύθερες περιοχές, τότε έχουμε να κάνουμε με μια από τις πιο διαστροφικές, τις πιο χυδαίες, τις πιο νοσηρές και τις πιο κατάπτυστες πράξεις που βιώσαμε από το 1974 μέχρι σήμερα.

Το τραγικότερο όμως όλων είναι το εξής: τέτοια ακραία φαινόμενα υποθάλπονται από την ίδια την επίσημη πολιτεία. Η οποία, αντί να υιοθετεί το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ως επίσημη κρατική πολιτική, χαρακτηρίζει συνεχώς τη μνήμη και την αντίσταση, πατριδοκαπηλεία και εθνικισμό!