jump to navigation

Αλέκος Μαρκίδης: Συνηγορώντας υπέρ της Τουρκίας! 27/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Μαρκίδης-μη λύση [πηγή: http://eretiko-istologio.blogspot.com/2009/10/blog-post_23.html]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
«Ο Μαρκίδης αθωώνει την Τουρκία»
23 Οκτωβρίου 2009

Παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις και προκλήσεις του κ. Ανδρέα Αγγελίδη (βουλευτή του ΔΗΚΟ) να μεμφθεί έστω και μία φορά τη στάση της κατοχικής Τουρκίας, ο κ. Μαρκίδης παρέμεινε σιωπηλός για αρκετό διάστημα μέχρι που δεν άντεξε και μας αποκάλυψε ότι… φταίμε εμείς όλοι (πλην Μακαρίου που απεβίωσε πρόωρα). Κατά τον κ. Μαρκίδη, προφανώς όλοι οι επόμενοι πρόεδροι της Δημοκρατίας και ο ίδιος ο λαός διά του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, ευθύνονται για τη μη λύση. Την Τουρκία, όμως, άφησε στο απυρόβλητο ωσάν να μην ευθύνεται σε τίποτα! Αυτός είναι ο πρώην πρωτοσύμβουλος του προέδρου Κληρίδη και αυτός ο υπέρμαχος των δια-λύσεων Ανάν. Να τον χαίρεται η Τουρκία. Άξιος ο συνήγορός της!

Δείτε το σχετικό βίντεο.

Ο Μακάριος και η στάση ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ κατά της ομοσπονδίας 01/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι αποκαλύψεις των απόρρητων αναφορών του Ντενκτάς προς την Άγκυρα σχετικά με τη συνάντησή του με τον Μακάριο το 1977, αναδεικνύουν μια μεγάλη και εσκεμμένα συγκεκαλυμμένη αλήθεια, ότι καμία απολύτως σχέση δεν έχει η Ομοσπονδία που αποδέχτηκε με βαριά καρδιά ο Μακάριος με την Ομοσπονδία που επιδιώκουν σήμερα ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ.

Έχουμε συνηθίσει να ακούμε χαρακτηρισμούς για όσους προτάσσουν το περιεχόμενο έναντι της ονομασίας της λύσης. Τους ακούσαμε να στολίζονται με επίθετα όπως «φασίστας», «εχθρός της λύσης», «απορριπτικός» κ.τ.ό. αλλά η αλήθεια είναι μάλλον ανάστροφη. Μακάριος είχε αντιληφθεί ότι η Ομοσπονδία σκόπιμα παρερμηνεύεται από την Τουρκία και ταυτίζεται με τη Συνομοσπονδία δύο κρατών, ενώ διάφοροι επαγγελματίες πολιτικοί σήμερα ισχυρίζονται ότι προωθούν το όραμα του Μακαρίου υιοθετώντας συνομοσπονδιακά στοιχεία. Αντίθετα, ο Μακάριος είχε δεχτεί μία Ομοσπονδία με βαριά καρδιά και σε συνθήκες πλήρους καταστροφής αμέσως μετά την εισβολή. Συν τοις άλλοις, εκείνη η Ομοσπονδία σεβόταν τις βασικές Ελευθερίες και τα βασικά Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αντίθετα, σήμερα οι συνομιλητές μας είναι έτοιμοι να κάνουν σημαντικές εκπτώσεις στους τομείς αυτούς με αβέβαιη κατάληξη!

Μακάριος - Ντενκτάς [πηγή φωτογραφίας: SigmaLive.com]

‘Σημερινή’
«Άλλη η ομο-σπονδία του Μακαρίου, άλλη του Χριστόφια»
14 Αυγούστου 2009
Κωστάκης Αντωνίου, στήλη ‘Στίγμα’

O Σενέρ Λεβέντ δημοσιεύει αυτές τις μέρες, στην εφημερίδα «Πολίτης», πρακτικά του Ραούφ Ντενκτάς, που κατέγραψε ο τελευταίος στη συνάντηση που είχε με τον Μακάριο τον Ιανουάριο του 1977. Είναι αξιοσημείωτα όσα ανέφερε περί ομοσπονδίας ο Μακάριος, στη συνάντησή του εκείνη με τον Ντενκτάς. Του είπε: «Αποδέχομαι την ομοσπονδία, φυσικά υπό τον όρο να συμφωνήσουμε σε ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης και σε άλλα σημεία. Όμως, όταν λέμε ομοσπονδία, μήπως καταλαβαίνουμε το ίδιο πράγμα; Εγώ νομίζω ότι η τουρκική πλευρά έχει κατά νουν μια συνοσπονδία αποτελούμενη από δύο χωριστά κράτη. Εμείς αναφέραμε στις προτάσεις που σας υποβάλαμε προηγουμένως τι καταλαβαίνουμε όταν μιλάμε για ομοσπονδία…».
Η ιστορική αυτή δήλωση του Μακαρίου, καταγραμμένη από τον ίδιο τον Ντενκτάς, καταρρίπτει το ψεύτικο άλλοθι των διαδόχων του Μακαρίου, ότι συνεχίζουν επί της γραμμής του, που είναι η εξεύρεση λύσης στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Αυτή η ομοσπονδία που συζητά σήμερα ο Πρόεδρος Χριστόφιας με τον Ταλάτ, δεν έχει τίποτε το κοινό με την ομοσπονδία που αποδέχθηκε ο Μακάριος. Ο Μακάριος είχε αποδεχθεί ομοσπονδία στην οποία θα ήταν κατοχυρωμένες οι τρεις βασικές ελευθερίες: διακίνησης, εγκατάστασης και δικαιώματος περιουσίας. Κατεγράφοντο μάλιστα και στη συμφωνία του με τον Ντενκτάς. Αυτές οι ελευθερίες κατηργούντο στο σχέδιο Ανάν, που είχε αποδεχθεί ο εκ των διαδόχων του Μακαρίου, ο Γλαύκος Κληρίδης. Ούτε γίνονται αποδεκτές από το συνομιλητή του Χριστόφια σήμερα, τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Συνεπώς, ας παύσει ο Δημήτρης Χριστόφιας να επικαλείται τον Μακάριο κάθε φορά που βάλλεται ότι συζητεί διζωνική. Αλλη ήταν η ομοσπονδία που οραματίζετο ο Μακάριος και άλλη είναι αυτή που διαπραγματεύεται ο Χριστόφιας. Και ας παύσουν, επίσης, και στο ΑΚΕΛ και στον ΔΗΣΥ να μιλούν για απορριπτικούς που δεν θέλουν λύση. Το αντίθετο συμβαίνει. Λύση πραγματικής ομοσπονδίας, όπως την περιέγραφε ο Μακάριος, δεν προώθησαν ποτέ, ούτε το ΑΚΕΛ διά του Χριστόφια, ούτε ο ΔΗΣΥ διά του Κληρίδη. Αυτοί συζητούν ακριβώς την ομοσπονδία που δεν ήθελε ο Μακάριος: Συνομοσπονδία δύο χωριστών κρατών.

Το άλλο ερώτημα που ανακύπτει: Ο Μακάριος από το 1977 διέγνωσε ότι για άλλη ομοσπονδία μιλούσε η ελληνοκυπριακή πλευρά και για άλλη οι Τούρκοι. Εμείς ζητούσαμε ομοσπονδία, και οι Τούρκοι είχαν στο μυαλό συνομοσπονδία δύο χωριστών κρατών.

Το εξωφρενικό είναι τούτο: Πέρασαν από τότε 32 χρόνια. Και κανένας Πρόεδρος Δημοκρατίας δεν ενδιαφέρθηκε, πριν παρακαθίσει σε διάλογο με τον εγκάθετο της άλλης πλευράς, να απαιτήσει όπως οι συνομιλίες διεξαχθούν στη βάση της πραγματικής ομοσπονδίας και όχι στη βάση της συνομοσπονδίας των δύο χωριστών κρατών.

Είναι ποτέ δυνατόν, με αυτή την εγκληματική παράλειψη, να καταλήξει σε λύση οποιοσδήποτε διάλογος;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Οι πραγματικοί αντιομοσπονδιακοί»
15 Αυγούστου 2009
Κωστάκης Αντωνίου, στήλη ‘Στίγμα’

Πήραμε χθες αρκετά μηνύματα, τα οποία σχολίαζαν θετικά το χθεσινό άρθρο μας «Άλλη η ομοσπονδία του Μακαρίου και άλλη του Χριστόφια», στο οποίο καταδεικνυόταν, μέσα από πρακτικά του Ραούφ Ντενκτάς, ποια μορφή ομοσπονδίας επέλεγε ο Μακάριος. Τα πρακτικά εκείνα, τα οποία κατέγραφαν τις θέσεις του Μακαρίου, όπως διατυπώθηκαν στη συνάντησή του με τον κατοχικό ηγέτη, έχουν συμπεριληφθεί, ήδη, στα απόρρητα αρχεία του τουρκικού κράτους, δείγμα της αυθεντικότητάς τους. Και μία σύγκριση της μορφής της ομοσπονδίας που ήταν έτοιμος να διαπραγματευθεί ο Μακάριος, καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι: Καμία σχέση δεν είχε με την ομοσπονδία που διαπραγματεύθηκαν ο Γιώργος Βασιλείου, ο Γλαύκος Κληρίδης και ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Ούτε οι Ιδέες Γκάλι που αποδέχθηκε ο Γιώργος Βασιλείου ούτε το σχέδιο Ανάν που αποδέχθηκε ο Γλαύκος Κληρίδης ούτε η διζωνική ομοσπονδία που παζαρεύει σήμερα ο Δημήτρης Χριστόφιας έχουν οτιδήποτε το κοινό με την ομοσπονδία που αποδεχόταν ο Μακάριος. Η ομοσπονδία του Μακαρίου είναι η πραγματική ομοσπονδία, η έστω, κάτω από τις συνθήκες που διαμόρφωσε η τουρκική εισβολή, μόνη λύση που μπορούσε να οδηγήσει σε επανένωση της Κύπρου. Οι διζωνικές που συζητούσαν αργότερα οι διάδοχοί του, απλώς νομιμοποιούσαν τα τετελεσμένα της εισβολής και οδηγούσαν σε θνησιγενείς λύσεις δύο χωριστών κρατών.

Δυστυχώς, από το θάνατο του Μακαρίου και ύστερα, διαστρέφεται η Ιστορία, καπηλεύεται το όνομα του Αρχιεπισκόπου, παραποιούνται οι προθέσεις του, παραμορφώνεται η πολιτική του, προκειμένου να εξασφαλίσουν άλλοθι οι διάδοχοί του και να συνεχίσουν τη διαπραγμάτευση λύσεων που θα έχουν ως περίβλημα την ομοσπονδία και ως περιεχόμενο τη διχοτόμηση.

Ο Μακάριος δεν ήταν ποτέ θιασώτης της ομοσπονδίας. Κάποιοι διάδοχοί του είναι εραστές της ομοσπονδίας στην πιο χείριστη μορφή της. Ο Μακάριος δεν εφεύρε τη διζωνική. Ο πρώτος που την πρόβαλε και την υπεράσπισε με σθένος (ομιλία στην «Αργώ») ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης. Αυτό το ιστορικό γεγονός λησμονείται εσκεμμένως και ενσυνειδήτως από εχθρούς και «φίλους» του Μακαρίου. Οι πρώτοι τού αποδίδουν την πατρότητα της διζωνικής για να τον διαβάλουν. Και οι δεύτεροι για να έχουν άλλοθι στην αποδοχή της θνησιγενούς διχοτομικής λύσης που προδιαγράψαμε.

Συνεπώς, ούτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός ούτε το ΑΚΕΛ έχουν δικαίωμα να επικαλούνται τον Μακάριο, στις αναζητήσεις τους για απαράδεκτες λύσεις. Το σχέδιο Ανάν, το οποίο αποδέχθηκε ο ΔΗΣΥ, δεν είναι η ομοσπονδία που επρόκειτο να διαπραγματευθεί ο Μακάριος. Ούτε έχει σχέση με τις προτάσεις διζωνικής ομοσπονδίας που είχε υποβάλει ο Μακάριος. Ήταν μια εκτρωματική, ρατσιστική λύση, η οποία νομιμοποιούσε τα αποτελέσματα της εισβολής και κατοχής. Ούτε η λύση που διαπραγματεύεται τώρα ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει οποιαδήποτε σχέση με την ομοσπονδία που αποδεχόταν ο Μακάριος. Είχε ποτέ αποδεχθεί εκ των προτέρων ο Μακάριος εκ περιτροπής προεδρία;

Γιατί, όλοι σχεδόν, έχουν καταχωνιάσει την τελευταία ομιλία του στην Πλατεία Ελευθερίας;
Κάποιοι χλεύασαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο, όταν στην ορολογία διζωνική ομοσπονδία πρόσθεσε την «ουρά», «με σωστό περιεχόμενο». Διότι ως συνομιλητής που συνέταξε και παρέδωσε στην τουρκική πλευρά τις προτάσεις Μακαρίου, γνώριζε ότι καμιά σχέση δεν είχαν εκείνες οι προτάσεις με τις εκτρωματικές λύσεις που αποδέχονταν τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα.

Η άλλη μεγάλη στρέβλωση και παραποίηση είναι ο χλευασμός όσων δεν αποδέχονται τα εκτρώματα που συζητούν οι διάδοχοι του Μακαρίου, ως απορριπτικών και αντιομοσπονδιακών.

Ουδείς απορρίπτει λύση. Υπάρχουν, όμως, εκείνοι που προκρίνουν λύση σωστής ομοσπονδίας και εκείνοι που προκρίνουν λύση εκτρωματικής διζωνικής.

Αλλά, και στο τέλος, ποιοι είναι οι πραγματικοί απορριπτικοί και αντιομοσπονδιακοί; Εκείνοι που έχουν επιλέξει μία στρατηγική άκαρπων διαλόγων, εν γνώσει τους ότι ουδέν θα αποφέρει και απλώς ωθεί τη λύση σε βάθος χρόνου; Εκείνοι που ερμηνεύουν την ομοσπονδία ως νομιμοποίηση των τετελεσμένων με κάποιες βελτιώσεις; Ή εκείνοι οι οποίοι ζητούν την επαναθεώρηση της πολιτικής και της στρατηγικής, στη βάση ενός πολυεπίπεδου σχεδίου δράσης που θα περιλαμβάνει πολλές μορφές αγώνα, με προεξάρχουσα την απόκτηση δύναμης από αυτό το κράτος που το κατάντησαν μια σμπαραλιασμένη οντότητα, σε κάθε τομέα;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Τα πρακτικά της συνάντησης Ντενκτάς – Μακαρίου»
11 Αυγούστου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Άραγε να γράφει και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ τώρα «μυστικές» εκθέσεις προς την κυβέρνηση της Άγκυρας, όπως έγραφε κάποτε ο Ραούφ Ντενκτάς; Ο Ντενκτάς θεωρούσε εθνικό καθήκον να ενημερώνει την Άγκυρα πάνω σε όλα τα θέματα. Της έδιδε λεπτομερείς πληροφορίες ειδικά αναφορικά με τις διμερείς συνομιλίες που διεξήγαγε με τους Ελληνοκύπριους ηγέτες εδώ. Και μάλιστα με τα πρακτικά των συναντήσεων. Κατά γράμμα. Τα έστελνε στην τουρκική κυβέρνηση με την ένδειξη «απόρρητο». Νομίζουμε ότι και ο Ταλάτ κάνει τώρα το ίδιο. Αν δεν το κάνει, ας μας διαψεύσει.

Τώρα έχουμε στα χέρια μας ένα νέο έγγραφο. Αναφορικά με την πρώτη συνάντηση Ντενκτάς – Μακαρίου που διεξήχθη τον Ιανουάριο του 1977. Η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε κατόπιν απαίτησης του Ντενκτάς. Ο Ντενκτάς γνωστοποίησε στην Άγκυρα όσα συζητήθηκαν σε αυτήν τη συνάντηση με έκθεση που απέστειλε με ημερομηνία 27 Ιανουαρίου 1977. Συνοψίζοντας την κατάσταση, έγραψε τα εξής στην εισαγωγή της έκθεσης:

«Ο Μακάριος έφτασε πριν από εμένα στο χώρο της συνάντησης. Μόλις μπήκα μέσα κάναμε χειραψία και μου ευχήθηκε για τα γενέθλιά μου. Ο Κουεγιάρ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι μας έβλεπε μαζί και ευχήθηκε όπως η έναρξη αυτής της επαφής πετύχει ένα break-through. Και εμείς του απαντήσαμε με φιλοφρονήσεις. Συνεχίστηκε μέχρι τις 13.50 η ώρα η συνάντηση, που άρχισε στις 11.00. Μετά τη συνάντηση μας φωτογράφησε ο φωτογράφος του ΟΗΕ. Ο Μακάριος μου παραπονέθηκε λέγοντας ‘δεν θα με καλέσεις στα γενέθλιά σου;’ ‘Δεν κάνω πάρτι, αλλά αν θέλετε να έρθετε στην τουρκική πλευρά, θα διευθετούσα αμέσως κάτι και θα χαιρόμουν για την επίσκεψή σας’, του είπα. Μου έδειξε τα δόντια του. Ήταν, λέει, μειδίαμα! ‘Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι συμφωνήσαμε’, μου είπε. Απαντώντας είπα το εξής: ‘Πρέπει να ευχηθούμε να είναι μια καλή αρχή. Το θέμα είναι να γίνουν αυτά τα πρώτα βήματα’. Κάναμε ξανά χειραψία και αποχαιρετώντας τον έφυγα γιατί είχε έρθει πρώτο το δικό μου αυτοκίνητο».

Κατά τη συνάντηση πρώτος το λόγο πήρε ο Μακάριος και είπε τα εξής:

«Στην επιστολή αναφερθήκατε στις δηλώσεις μου στο Times. Αυτή η συνέντευξη δεν παρουσιάστηκε σωστά. Αποδέχομαι την ομοσπονδία, φυσικά υπό τον όρο να συμφωνήσουμε σε ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης και σε άλλα στοιχεία. Όμως, όταν λέμε ομοσπονδία μήπως καταλαβαίνουμε το ίδιο πράγμα; Εγώ νομίζω ότι η τουρκική πλευρά έχει κατά νου μια συνομοσπονδία αποτελούμενη από δύο χωριστά κράτη. Εμείς αναφέραμε στις προτάσεις που σας υποβάλαμε προηγουμένως τι καταλαβαίνουμε όταν μιλάμε για ομοσπονδία. Όμως, ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες εδώ. Στόχος μας είναι να δώσουμε συγκεκριμένα θέματα στους διαπραγματευτές, να τους απαλλάξουμε από το χάσιμο χρόνου πάνω στις λέξεις. Το καλύτερο θα είναι μια συμφωνία πάνω σε ένα Package-deal. Για μένα είναι σημαντικό το θέμα της ευρύτητας του εδάφους, το ζήτημα των προσφύγων και οι εξουσίες της κεντρικής διοίκησης. Αν επιτευχθεί συμφωνία αρχών πάνω σε αυτά τα θέματα, θα ανοίξει ο δρόμος της συμφωνίας. Στην επιστολή που μου απέστειλες μου γνωστοποιούσες ότι θα ανέφερες τις σκέψεις σου πάνω σε αυτά τα θέματα. Θα χαιρόμουν αν μάθαινα τις απόψεις σας. Να πω ακόμα κάτι. Έχετε υπογράψει την επιστολή σας ως ‘President’. Εγώ φυσικά συναντιέμαι με σένα ως τον αρμόδιο ηγέτη της κοινότητάς σου. Είναι χρήσιμο να σημειωθεί και αυτό».

Η απάντηση του Ντενκτάς στο Μακάριο ήταν η εξής:

«Ευχαριστώ. Να σημειώσω και εγώ προκαταβολικά κάτι. Όταν ζητούσα τη συνάντηση αυτή δεν στόχευα να σας επιβάλω το ένα ή το άλλο μου καθεστώς ή να φανεί κάτι τέτοιο.

Ούτε και σας έχω αποδεχτεί ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας ολόκληρης της Κύπρου με το γεγονός ότι κάθομαι στο τραπέζι μαζί σας. Ξέρετε ότι δεν σας αναγνωρίζουμε ως κυβέρνηση. Έχουμε έρθει εδώ ως δύο άτομα που φέρουν στους ώμους μεγάλες ιστορικές και ηθικές ευθύνες. Η επαφή αυτή έπρεπε να είχε αρχίσει εδώ και πολύ καιρό. Εγώ βλέπω το ζήτημα με τον εξής τρόπο: Υπάρχει ένα θετικό κλίμα που θα μπορούσαμε να δώσουμε στους λαούς μας μετά από αυτήν μας την επαφή. Δεν μπορούμε να διευθετήσουμε τα πάντα σε αυτήν την πρώτη συνάντηση. Δεν νομίζω ότι έχουμε μια τέτοια φιλοδοξία. Όμως, ποια είναι η ουσία; Ότι η Κύπρος θα συνεχίσει ως ένα bi-communal κράτος».

Κατέχουμε ένα έγγραφο 13 σελίδων, δακτυλογραφημένων σε παλιά γραφομηχανή. Δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί ολόκληρο σε αυτήν την στήλη. Προς το παρόν ας μείνουμε μέχρι εδώ. Στο μέλλον θα το δημοσιεύσουμε και ολόκληρο. Θα προσθέσω σε αυτήν την στήλη και το παζάρεμα που έγινε για το εδαφικό σε αυτήν τη συνάντηση. Όμως, αύριο θα το κάνω αυτό. Να πω μονάχα το εξής: Ο Μακάριος είχε στριμώξει πολύ τον Ντενκτάς για να του δώσει ένα ποσοστό πάνω στο εδαφικό. Και ο Ντενκτάς του είπε «δεν γίνεται πιο κάτω από 32.8%». (Συνεχίζεται αύριο)

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Τα πρακτικά της συνάντησης Ντενκτάς – Μακαρίου (2)»
12 Αυγούστου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Κατά τη συνάντηση τον Ιανουάριο του 1977, ο Μακάριος εισήλθε στο εδαφικό και ρώτησε τον Ντενκτάς: «Κύριε Ντενκτάς, μπορείτε να μου πείτε κάτι για το εδαφικό; Κατά τη γνώμη σας, τι πρέπει να γίνει;» Μετά από αυτή την ερώτηση διεξήχθη ένας ενδιαφέρων διάλογος ανάμεσα στον Μακάριο και στον Ντενκτάς. Ο Μακάριος επέμενε σώνει και καλά να του πει έναν αριθμό ο Ντενκτάς. Μεταφέρω το διάλογο αυτό αυτολεξεί, με τη μορφή που τον έγραψε ο Ντενκτάς στην έκθεσή του προς την Άγκυρα με ένδειξη «απόρρητο», χωρίς να αλλάξω ούτε ένα ιώτα.

Ντενκτάς: Στο εδαφικό είχα πει να ετοιμάσουμε ο καθένας τους χάρτες μας με τον Κληρίδη στην 3η Βιέννη και αφού τα συζητήσουμε αυτά να πάμε στη Νέα Υόρκη για μια τέταρτη συνάντηση. Το δέχτηκε και εκείνος αυτό, αλλά μόλις επέστρεψε στην Κύπρο δέχτηκε αντιπολίτευση και αρνήθηκε αυτή τη συμφωνία. Εγώ έχω την ίδια άποψη ακόμη. Το εδαφικό συζητείται πάνω σε χάρτες, οι ειδικοί θα εργαστούν σύμφωνα με τα κριτήρια που θα τους δώσουμε και θα παράγουν φόρμουλες.

Μακάριος: Κύριε Ντενκτάς, ούτε τούτος ούτε εκείνος, ούτε οι ειδικοί, ούτε ο Τσελίκ, ούτε ο Παπαδόπουλος ούτε ο Ονάν θα διευθετήσουν το ζήτημα αυτό. Εμείς οι δύο θα το διευθετήσουμε. Ως εκ τούτου πες μου πόσο τοις εκατό του εδάφους θέλεις.

Ντενκτάς: Εγώ δεν θέλω τίποτα. Εσείς ζητάτε έδαφος από εμάς. Ποιες περιοχές θέλετε; Δεν μπορείτε να απαντήσετε αυτό το ερώτημα με ποσοστά. Από εδώ προέρχεται η δυσκολία. Πολλές φορές, με διάφορες στατιστικές παρουσιάζετε τη δική μας ιδιοκτησία εδάφους ανάμεσα στο 10 % και στο 17%. Εμείς ξέρουμε ότι το έδαφός μας είναι 32,8%. Κατά τη γνώμη σας, πόσο έδαφος έχουμε στα χέρια μας σήμερα;

Μακάριος: Γύρω στο 37,5%.

Ντενκτάς: Μπορεί. Και εγώ ήξερα ότι ήταν 36,4%.

Κουεγιάρ: Μου φαίνεται πως αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο μέτρησης.

Μακάριος: Επηρεάζει και η κατάσταση των βάσεων και της νεκρής ζώνης, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι σημαντικό το ποσοστό. Αν συμφωνήσουμε στο ποσοστό που θα παραμείνει σε εσάς, τότε μπορεί να σας δώσουμε το δικαίωμα πρώτης επιλογής στο θέμα της επεξεργασίας αυτού του ποσοστού στο χάρτη. Εμείς αναφερθήκαμε σε 20% στις προτάσεις μας, για την ακρίβεια προτείναμε το ποσοστό του πληθυσμού. Φυσικά υπάρχει περιθώριο κάποιας διαπραγμάτευσης σε αυτό. Εσείς κάνετε συνεχώς αναφορά στα κριτήρια που δώσατε στον Κληρίδη. Επεξεργαστείτε στο μυαλό σας τα κριτήρια αυτά και πέστε μου πόσο τοις εκατό είναι αυτά.

Ντενκτάς: Υπάρχουν πολλά πράγματα στα κριτήρια. Όπως ασφάλεια, οικονομικές ανάγκες. Οι ειδικοί πρέπει να τα έχουν υπόψη τους αυτά. Ύστερα, δεν μπορώ να κατέβω κάτω από την ιδιοκτησία του εδάφους που κατέχουμε.

Μακάριος: Σύμφωνα με τα κριτήρια, μπορείτε να ζητήσετε και το μισό νησί.

Ντενκτάς: Να μην ανησυχείτε πάνω σε αυτό το θέμα. Δύσκολα μπορέσαμε να σώσουμε αυτά που είναι δικά μας.

Μακάριος: Όμως, δεν μπορείτε να αναφέρετε ένα ποσοστό;

Ντενκτάς: Αν θα σας ανακουφίσει αυτό, θέλουμε μια περιοχή που δεν θα είναι μικρότερη του 32,8%.

Μακάριος: Αυτό είναι πολύ όμως. Είναι πολύ μεγάλη η διαφορά μεταξύ μας.

Κουεγιάρ: Όμως, είπατε ότι «line is negotiable».

Ντενκτάς: Φυσικά. Και αυτό είναι το τελευταίο σημείο.

Μακάριος: Δηλαδή, από το 36-37% του κατεχόμενου εδάφους, θα μας δώσετε μόνο τη νεκρή ζώνη.

Ντενκτάς: Εγώ δεν είπα τίποτα. Ζητήσατε ποσοστά και το έδωσα αυτό. Ύστερα, εμείς δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη «κατεχόμενα». Μιλάμε για «απελευθερωμένα». Και αυτή είναι η αλήθεια, διότι αν δεν τα απελευθερώναμε, τι θα συνέβαινε εκεί τώρα, τι θα γινόμασταν εμείς και εσείς;

Πέρασαν 32 χρόνια ακριβώς από αυτό το παζάρεμα. Δεν βρίσκονται πλέον στο τραπέζι ο Ντενκτάς και ο Μακάριος, αλλά ο Ταλάτ με τον Χριστόφια. Ακόμη συζητάνε για το ποσοστό του εδάφους. Είμαστε στο ίδιο σημείο ακόμη για τόσα χρόνια, έτσι δεν είναι;

Οι Άγγλοι «επέβαλαν» στον Κίσινγκερ τη διζωνική ομοσπονδία 31/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
Τα αρχεία του Foreign Office για τον Κίσσινγκερ [πηγή: Σημερινή 03/08/2009]

‘Σημερινή’
«Οι Άγγλοι επέβαλαν στον Κίσινγκερ τη διζωνική ομοσπονδία»
03 Αυγούστου 2009, σελ. 18-19
Φανούλα Αργυρού

Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επεδίωκε επιστροφή στη Ζυρίχη, αλλά τελικά υπέκυψε
Η Χούντα υποστήριζε Σαμψών, η Τουρκία και η Βρετανία επιστροφή του Μακαρίου, και ο Κίσιγκερ προτιμούσε τον Γλαύκο Κληρίδη.

ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ: Μπλοκάρουν την Ελλάδα από του να επέμβει
Εδώ και 35 χρόνια, άρθρα και ειδησεογραφικές πληροφορίες προβάλλουν τον δρα Χένρι Κίσινγκερ, Υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ το 1974, ως φέροντα την ευθύνη για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ασφαλώς οι ΗΠΑ φέρουν τη δική τους ευθύνη για την ανοχή που υπέδειξαν και άφησαν την Τουρκία ανενόχλητη να εισβάλει δίχως να τη σταματήσουν. Όμως, τη μεγαλύτερη ευθύνη και εγκληματική προμελετημένη ανοχή για το τουρκικό έγκλημα φέρουν οι Βρετανοί. Δυστυχώς, πολλά δημοσιεύματα αναφορικά με αμερικανικά έγγραφα, δίχως αυτά να μελετώνται σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα (και πολύ πιο λεπτομερή και άμεσα) βρετανικά τέτοια, δεν αποδίδουν τη σωστή εικόνα των γεγονότων. Με αποτέλεσμα να βοηθούνται οι Βρετανοί, που μένουν στο απυρόβλητο.

Και παρόλον ότι τα βρετανικά έγγραφα που αναφέρονται στο πραξικόπημα λογοκρίθηκαν και θα μείνουν κλειστά μέχρι το 2060, εντούτoις καταφέραμε, με πεισματική έρευνα στο Βρετανικό Κρατικό Αρχείο, να εξασφαλίσουμε ορισμένα, που μας δίνουν, επιτέλους, κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις σχέσεις και το ρόλο Βρετανών και Αμερικανών τις μαύρες εκείνες μέρες.

Τα έγγραφα φανερώνουν ότι οι Βρετανοί ηγούνταν της όλης επιχείρησης, έχοντας βοηθούς τους Αμερικανούς και όχι αντιστρόφως. Το Λονδίνο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εμποδίσει την Ελλάδα να αντιδράσει και παρόλον ότι η Τουρκία είχε ήδη εισβάλει στο νησί, αυτοί συνέχιζαν να την υπερασπίζονται και να απαιτούν παράλογα πράγματα από την Ελλάδα. Πολύ ενδιαφέρουσες οι δηλώσεις Κίσινγκερ 19 Ιουλίου 1974 και 27 Αυγούστου 1974.

Στα χέρια του Λονδίνου

Τα έγγραφα στα οποία αναφερόμαστε στην παρουσίαση αυτή δεν αφήνουν πλέον αμφιβολία ότι ο δρ Χένρι Κίσινγκερ δεν υποστήριζε κατ’ αρχήν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, αλλά αυτή ήταν λύση που επέβαλαν οι Βρετανοί και έκτοτε συμβάδισε μαζί τους. Κατά καιρούς τα έγγραφα φανερώνουν αμφιταλαντεύσεις του Κίσινγκερ για τη Διζωνική, κάτι που κράτησε μέχρι το τέλος του 1974, αλλά τελικά κέρδισαν οι Βρετανοί. Πρώτον, επειδή το Κυπριακό ήταν και παραμένει στα χέρια του Λονδίνου και όχι της Ουάσινγκτον, και δεύτερον γιατί οι ΗΠΑ χρειαζόντουσαν τους Βρετανούς για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων μέσω των βρετανικών βάσεων στο νησί…

Διαφωνία Κίσινγκερ – Κάλαχαν/Γουίλσον

Στις 18 Ιουλίου 1974, ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών δρ Χ. Κίσινγκερ τηλεφωνεί ο ίδιος στον Βρετανό ομόλογό του Τζέιμς Κάλαχαν και διαφωνεί μαζί του στο θέμα της απόσυρσης των Ελλήνων αξιωματικών. Ο Κίσινγκερ επανέλαβε τη θέση του ότι το να πιέζει η Βρετανία για την άμεση αποχώρησή τους από την Κύπρο μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα επικίνδυνο ρήγμα στο ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο και πίστευε (ο Κίσινγκερ) ότι η απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών θα μπορούσε να ενθαρρύνει ενδο-κοινοτική διαμάχη. Ο Κίσινγκερ υποστήριζε ότι δεν ήταν εναντίον της αποχώρησής τους, αλλά όχι προτού επιτευχθεί συνταγματική λύση. Προτιμούσε να μιλήσει ο Μακάριος στις 19 (την επομένη) σε συνεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, και προτού παρθεί οποιαδήποτε απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ήθελε τους Βρετανούς να συμφωνήσουν να διευθετήσουν συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων στο Λονδίνο, για την Κυριακή 21 Ιουλίου, για να διαπραγματεύονταν κάποια συνταγματική λύση, βασισμένη στις συνθήκες του 1960. Σύμφωνα με τη σχετική αναφορά στο βρετανικό έγγραφο: «…Οι ΗΠΑ, είπε, θα δώσουν πλήρη υποστήριξη και θα λάβουν μέρος στη συνάντηση με πρόταση και μετά να ακολουθήσει ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο Κάλαχαν ρώτησε τι είδος συνταγματικής λύσης είχε υπόψη του ο Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ εισηγήθηκε όπως οι Βρετανοί προσπαθήσουν να διαμορφώσουν τα πράγματα, ούτως ώστε να βρεθεί εναλλακτική αποδεκτή λύση γι’ απαλλαγή τόσο από τον Σαμψών όσο και τον Μακάριο…». Ο Κίσινγκερ θεωρούσε τον Γλ. Κληρίδη ως το πρόσωπο αυτό. Με τον Κληρίδη πίστευε ότι οι Έλληνες θα εγκατέλειπαν τον Σαμψών και οι Βρετανοί και Τούρκοι τον Μακάριο. Για τους Τούρκους, πίστευε ο Κίσινγκερ, δεν θα ήταν και μεγάλη θυσία, καθώς ποτέ δεν τον είχαν εμπιστευθεί. Ο Κίσινγκερ ήταν πολύ προβληματισμένος με τους Βρετανούς οι οποίοι, πίστευε, δέσμευαν τους εαυτούς των πολύ μακριά, δίχως να υπολογίζουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Ο Τζέιμς Κάλαχαν ενημέρωσε τον Βρετανό πρωθυπουργό σχετικά.

«Πρώτες βοήθειες»
Την επομένη, 19 Ιουλίου, ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον σημειώνει προς τον Σύμβουλό του κ. Άκλαντ:

«…Υπήρξαν κάποιες μικρές διαφωνίες μεταξύ μας και των Αμερικανών σχετικά με τον Μακάριο και πώς να τον χειριστούμε. Φυσικά αυτό είναι παράπλευρο θέμα, όμως είναι ένα σημαντικό θέμα. Εκείνο που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο δρ Κίσινγκερ σήμερα είναι πως το πραξικόπημα στην Κύπρο έχει αφαιρέσει την όποια σταθερότητα είχε απομείνει από της συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Εκείνη η σταθερότητα ήταν πολύ εύθραυστη τα τελευταία δέκα χρόνια. Οι βασικές ερωτήσεις τώρα είναι: Μπορούμε να μπαλώσουμε τις παλαιές συνθήκες; Ή πρέπει τώρα να προχωρήσουμε με νέες διευθετήσεις; Αν ναι, ποιοι θα είναι οι συμμετέχοντες και οι εγγυητές των συνθηκών που θα αντικαταστήσουν τις παλαιές;

Μου φαίνεται, και απ΄ό,τι άκουσα όσον αφορά τις απόψεις του δρος Κίσινγκερ, ο τελευταίος προφανώς βλέπει την κατάσταση επιφανειακά. Αν θέλει να μπαλώσει (χρησιμοποιεί μεταφορικά τη λέξη επιδέσμους) τις σημερινές συνθήκες, θα πρέπει να δράσει πολύ πιο δυναμικά με τους Έλληνες απ΄ ό,τι έκανε μέχρι σήμερα. Το γεγονός είναι ότι σήμερα υπάρχει μια νέα μεγάλη πηγή αστάθειας, και η επέμβαση «πρώτων βοηθειών» σύντομα θα καταντήσει αδύνατη».

Μπλόκο στην Ελλάδα
Σημείωση 1): Ο Βρετανός πρωθυπουργός και ο Υπ. Εξωτερικών της Βρετανίας από τις 17 Ιουλίου, κατά τη συνάντηση που είχαν στο Λονδίνο με τον Τούρκο πρωθυπουργό της εισβολής Μπ. Ετσεβίτ, του είχαν δώσει το πράσινο φως για την εισβολή, υποσχόμενοι να μην επέμβουν και να μπλοκάρουν την Ελλάδα από του να τρέξει εις βοήθεια της Κύπρου.

Σημείωση 2): Η πολιτική αυτή ήταν πλήρως ταυτισμένη με το βρετανικό σχέδιο «Το Μέλλον της Κύπρου», που είχε εκπονήσει το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις τον Φεβρουάριο του 1964. Το σχέδιο προέβλεπε και προνοούσε όπως εμποδιστεί η Ελλάδα από το βοηθήσει την Κύπρο σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, για να αφεθεί η Τουρκία για 48 τόσες ώρες να κάνει την επιχείρησή της. Προνοούσε τόσο τη χρησιμοποίηση και του 6ου Αμερικανικού Στόλου όσο και την πιθανότητα ανάγκης πραξικοπήματος για να επιτευχθεί ο στόχος… Υπενθυμίζεται ότι τον ίδιο καιρό (Φεβρουάριος του 1964) και οι Τουρκοκύπριοι (με την ανταρσία τους εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας) είχαν εκπονήσει συνταγματικές προτάσεις για Δύο Ομόσπονδα Κράτη.

Σημείωση 3): Άκρως λανθασμένος και ιστορικά ανακριβής ο ισχυρισμός (όπως π.χ. εκείνος του Βρετανού Μάρτιν Πάκαρτ) ότι τότε υπήρχε Αμερικανικό Σχέδιο εις βάρος της Κύπρου. Το σχέδιο ήταν καθαρώς βρετανικό. Τα ίδια τα βρετανικά έγγραφα ανατρέπουν συλλήβδην τέτοιον ισχυρισμό.

Ο ρόλος του Βρετανού πρέσβη
Το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα Σερ Χούπερ είδε τον αναπληρωτή Υπ. Εξωτερικών της χουντικής κυβέρνησης κ. Κυπραίο και προσπάθησε να του διαλύσει την εντύπωση που είχε ήδη κυκλοφορήσει, ότι η Βρετανία είχε εκ των προτέρων γνώση για το πραξικόπημα. (Εδώ υπενθυμίζεται ότι τα βρετανικά έγγραφα για το πραξικόπημα παραμένουν κλειστά).

Ο κ. Κυπραίος του είπε ότι τα τουρκικά στρατεύματα είχαν επιτεθεί στην ΕΛΔΥΚ. Η Ελλάδα ζητούσε άμεση κατάπαυση του πυρός και τη συγκέντρωση όλων των τουρκικών στρατευμάτων και αλεξιπτωτιστών στους τουρκικούς θυλάκους μέχρι τις 2.μ.μ. Ο Βρετανός πρέσβης βρήκε ότι η στάση του κ. Κυπραίου ήταν διαφορετική από εκείνη που τους είχαν ενημερώσει οι Αμερικανοί στην Ουάσινγκτον.

Ο Χούπερ είπε στον Κυπραίο ότι η απαίτηση της Αθήνας με τελεσίγραφο μέχρι τις 2.μ.μ. θα εξέπληττε το Λονδίνο. Ουσιαστικά η ελληνική κυβέρνηση ζητούσε από την Τουρκία να διαλέξει είτε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Αθήνας είτε να πάνε σε πόλεμο.

Κατ’ αρχήν ο Έλληνας αναπληρωτής Υπ.Εξ. κ. Κυπραίος είπε ότι καλά κατάλαβε ο πρέσβης, και ο κ. Σωσσίδης δίπλα του πρόσθεσε «πόλεμος σε όλα τα μέτωπα». Αργότερα, όμως, ο Κυπραίος κατέβασε τους τόνους, επισημαίνει στην αναφορά του προς τον Τζέιμς Κάλαχαν ο Βρετανός πρέσβης, τονίζοντας ότι τελικά ο Κυπραίος, στο μήνυμά του προς την τουρκική κυβέρνηση, είπε ότι οι Έλληνες προσέφεραν στην Τουρκία την ευκαιρία να λύσουν τις διαφορές τους και να σταθεροποιήσουν την κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.

Υποστηρίζοντας περαιτέρω την Τουρκία, ο Βρετανός πρέσβης είπε στον Κυπραίο ότι και η Βρετανία επιθυμούσε εκεχειρία, αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να δεχθούν, υπό το φως των απειλών που αντιμετώπιζαν από τους Έλληνες και πως οι Έλληνες έπρεπε να τους βοηθήσουν να διαπραγματευτούν. Ο Χούπερ ζήτησε, μάλιστα, να μάθει το σκεπτικό της απαίτησης της Ελλάδας για τη συγκέντρωση των τουρκικών στρατευμάτων στους θυλάκους. Ο Κυπραίος είπε ότι δεν ήταν σκοπός τους να απειλήσουν την Τουρκία, αλλά έχοντας υπόψη την υπεροχή της Τουρκίας, έπρεπε να βοηθηθούν και οι ίδιοι να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος. Οι Τούρκοι είχαν επιτεθεί κατά των ελληνικών στρατευμάτων και ήδη είχε δημιουργηθεί κατάσταση πολέμου, κάτι για το οποίο δεν ευθυνόταν η Ελλάδα. Και σημειώνει ο Χούπερ σε παρένθεση «Εδώ έχει κάποιο δίκαιο».

Όμως ο Χούπερ δεν πίστευε ότι οι Έλληνες θα επέμεναν για τις 2.μ.μ. Γιατί ο Κυπραίος του είχε επίσης πει πως νοουμένου ότι αυτό γινόταν εντός 24 ή 48 ωρών, δεν θα έκαναν τίποτα.

Ο Κυπραίος είπε ότι η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση, αλλά αν ο κυπριακός λαός την ήθελε, τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Όμως, έγραψε ο Χούπερ, ο Κυπραίος δεν είχε γνώση για πρόταση διχοτόμησης.

Από το ενημερωτικό τηλεγράφημα του Βρετανού πρέσβη προς τον Τζέιμς Κάλαχαν, φαίνεται ότι ο Αμερικανός απεσταλμένος κ. Σίσκο είχε εντολές να πιέσει την Ελλάδα, απειλώντας να διακόψει κάθε στρατιωτική βοήθεια, αν αντιδρούσε (η Ελλάδα). Αλλά μέχρι τότε ο Σίσκο, με τη συγκατάθεση της Ουάσινγκτον, δεν το είχε κάνει.

Έξαλλος ο Ιωαννίδης
Μετά την επιστροφή του Σίσκο από την Άγκυρα, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα ενημέρωσε τον Βρετανό ομόλογό του κ. Χούπερ για τις επαφές Σίσκο και του ιδίου στην Αθήνα, ζητώντας να διατηρηθεί η αναφορά άκρως εμπιστευτική.

Γράφει η ενημέρωση προς το Λονδίνο:

«Στις 7.30 πρωινή της 20ής Ιουλίου, ο Αμερικανός πρέσβης κ. Τάσκα πήγε στο ελληνικό Υπ. Άμυνας, όπου θα ξεκινούσε συνεδρία του Συμβουλίου Πολέμου στις 8.00 πρωινή, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού. Ο Τάσκα έδωσε αυστηρές προειδοποιήσεις εναντίον οποιασδήποτε ενέργειας. Οι ανώτεροι στρατηγοί δεν αντέδρασαν, αλλά ο Ιωαννίδης ήταν ιδιαίτερα έξαλλος. Στις 7.50 ήλθε και ο Σίσκο, ο οποίος μίλησε στις ίδιες γραμμές, με τον Ιωαννίδη να διατηρεί την ίδια στάση και να τονίζει πως αν οι Τούρκοι δεν έφευγαν από την Κύπρο, οι συνέπειες θα ήταν διπλή ένωση και πόλεμος. Αμέσως μετά, ο Ιωαννίδης αποχώρησε από την αίθουσα. Μετά από περαιτέρω συζήτηση με τους Τάσκα, Σίσκο και Συμβούλιο, συμφωνήθηκε όπως συνεχίσει η συνεδρία, αλλά να μη ληφθούν αποφάσεις προτού διαβουλευθούν ξανά με τους Τάσκα και Σίσκο. Όμως αυτό δεν ακολουθήθηκε».

Η Χούντα κάνει πίσω
Αργότερα το ίδιο πρωινό, οι Τάσκα και Σίσκο είδαν τον Κυπραίο στο Υπ. Εξωτερικών, ο οποίος τους μίλησε όπως και στον Χούπερ ενωρίτερα, για τη διορία που έδιδαν μέχρι τις 2 μ.μ. και πως ήδη αποχωρούσαν τα ελληνικά στρατεύματα από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Ο Σίσκο του είπε ότι η ελληνική πρόταση προσφερόταν ως βάση για διαπραγμάτευση, θα τη μετέφερε στην Άγκυρα, αλλά χρειαζόταν χρόνο, γι΄ αυτό έβρισκε ότι η διορία μέχρι τις 2μ.μ. δεν ήταν ρεαλιστική. Ο Τάσκα επιβεβαίωσε ότι τα όσα έλεγε ο Κυπραίος είχαν την υποστήριξη των Ιωαννίδη και Μπονάνου.

Στη συνάντηση με τον Κυπραίο, τελικά ο Τάσκα προέβη στην απειλή διακοπής αμερικανικής βοήθειας, αν η Ελλάδα προχωρούσε με ένοπλη δράση. Λίγο πριν από τις 2μ.μ., τηλεφώνησε στον Κυπραίο να μάθει αν η Ελλάδα θα αντιδρούσε μετά τις 2.μ.μ. και ο Κυπραίος του επιβεβαίωσε πως δεν θα έκαναν τίποτα. Τηλεφώνησε και στον Μπονάνο, γράφει η αναφορά, ο οποίος επίσης επιβεβαίωσε το ίδιο, όμως αυτός είπε ότι δεν θα περίμεναν επ΄ αόριστον.

Έξω φρενών ο Σίσκο
Ο Σίσκο, γράφει η αναφορά, έγινε έξω φρενών με τη διπλοπροσωπία των Τούρκων σε σχέση με την εισβολή και περιέγραψε, γράφει ο Χούπερ, τη συμπεριφορά των Τούρκων ως άκρως απαράδεκτη.

Σύμφωνα με την περιγραφή, ο Ετσεβίτ κορόιδευε τον Σίσκο και απέφευγε να του δώσει συγκεκριμένη απάντηση, πότε θα τερμάτιζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο Ετσεβίτ του είπε ότι εφόσον άρχισαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα έπρεπε να πάρουν το χρόνο τους, δεν μπορούσαν να σταματήσουν προτού επιτευχθούν κάποιοι στόχοι. Εξάλλου, δεν μπορούσε να του δώσει απάντηση προτού συναντηθεί την επομένη με τους Στρατιωτικούς και το Υπουργικό του. Ο Σίσκο εκνευρίστηκε και του έβαλε τις φωνές λέγοντας:

«…Είπα στον Ετσεβιτ ότι είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να αφήσει την Τουρκία να κάνει όπως ήθελε εκείνη (αντί να τη σταματούσαν από το να πολεμήσει, όπως έκαναν το 1964), είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να πείσει την Ελλάδα να μην αναμιχθεί σε εχθροπραξίες, και είχα πει ότι έτσι και οι τουρκικές δυνάμεις έφερναν εις πέρας ένα ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο, σε σχέση με τις ελληνικές δυνάμεις, η τουρκική κυβέρνηση θα ήταν έτοιμη να εμπλακεί σε συνομιλίες με το Ηνωμένο Βασίλειο και τους Έλληνες στο πνεύμα των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Όλα αυτά είχαν πάει περίπατο πια. Υπολογίζαμε ότι ο Ετσεβίτ μιλούσε εκ μέρους της Τουρκίας και αναμέναμε να δούμε την Τουρκία να συμφωνεί για εκεχειρία, προτού η ελληνική κυβέρνηση αναγκαστεί να εμπλακεί σε εχθροπραξίες. Εμείς είχαμε τηρήσει τα δικά μας και αναμέναμε να τηρούσε και εκείνος το λόγο του. Αν η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν, αυτό θα είχε δυσάρεστα αποτελέσματα για τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, περιλαμβανομένης και της στρατιωτικής βοήθειας…».

Λίγα ψίχουλα
Όσον αφορά τη συνάντηση που είχε στο Υπ. Άμυνας με το Πολεμικό Συμβούλιο, o Τάσκα είπε ότι του έκαναν εντύπωση οι διαφορές μεταξύ των ιεράκων υπό την ηγεσία του Ιωαννίδη και των σχετικώς εριφίων υπό την ηγεσία του Μπονάνου και ανώτερων στρατηγών. Και κλείνει η αναφορά προς το Φόρεϊν Όφις με το εξής άκρως αινιγματικό για το βρετανικό ρόλο: «Θα πρέπει να δώσουμε στον τελευταίο (δηλαδή τον Μπονάνο) λίγα ψίχουλα παρηγοριάς προτού είναι αργά», έγραψε χαρακτηριστικά ο Βρετανός πρέσβης Χούπερ.

Η διζωνική ήταν βρετανικής έμπνευσης
Το έγγραφο αυτό είναι ένα πολυσέλιδο ντοκουμέντο, που περιέχει τα πρακτικά της πλέον κρίσιμης συνεδρίας που έλαβε χώρα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μετά τις δύο τουρκικές εισβολές. Η συνάντηση έγινε στις 27 Αυγούστου 1974, μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων του Φόρεϊν Όφις και του δρος Χένρι Κίσινγκερ, κατ΄ εντολήν του Βρετανού Υπ. Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν. Ο Κάλαχαν ήθελε πλέον να προχωρήσει με την προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας, αλλά ήθελε να σιγουρευτεί για την υποστήριξη του δρος Κίσινγκερ στη βρετανική αυτή πρωτοβουλία, γιατί οι Βρετανοί στο Λονδίνο είχαν επισημάνει αμφιβολίες για την αμερικανική υποστήριξη. Τα πρακτικά αυτά, διά μαρτυρίας του ιδίου του δρος Κίσινγκερ, μας ξεκαθαρίζουν πλέον, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι Βρετανοί ήσαν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων του 1974, όσο και της προώθησης της τουρκικής απαίτησης για γεωγραφική ομοσπονδία (διζωνική) και όχι οι Αμερικανοί.

Οι απεσταλμένοι του Φόρεϊν Όφις είπαν στον Κίσινγκερ ότι ο Τζέιμς Κάλαχαν σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους στη διπλωματία, όταν και διέκοψε ο δρ Κισινγκερ για να τονίσει ότι ήδη είχε επιτευχθεί η μεγάλη (βρετανική) διπλωματική νίκη, με το να χαρακτηρίζεται πλέον ο ίδιος ως ο κακός της όλης κατάστασης.

Οι Βρετανοί θυμήθηκαν ότι ο Σίσκο (ο Αμερικανός απεσταλμένος) μέσα Ιουλίου είχε ρωτήσει το Φόρεϊν Όφις κατά πόσο μπορούσε να βρεθεί μια λύση πακέτο, αλλά τότε του είχαν πει ότι ήταν ακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο.
Και συνέχισαν στη συνάντηση οι Βρετανοί, λέγοντας ότι οποιαδήποτε άποψη και να είχαν για τις τουρκικές ενέργειες, η λύση θα ήταν διπεριφερειακή ομοσπονδία και θα συνεπάγετο ανταλλαγή πληθυσμών. Η λύση αυτή, είπαν στον δρα Κίσινγκερ, θα έχει την ευχέρεια να αυτο-αστυνομεύεται και να μη χρειάζεται την ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών. Ήδη, πρόσθεσαν, πολλοί τους κατηγορούν ότι δεν ανέλαβαν τις εγγυητικές τους υποχρεώσεις, για να διακόψει και πάλιν ο Κίσινγκερ, για να πει ότι αυτό δεν ίσχυε για τους Τούρκους. Οι Τούρκοι, είπε, «δεν πιστεύω να έχουν τέτοιο παράπονο».

Διζωνική στη θεωρία
Οι Βρετανοί σχεδιαστές της λύσης είπαν πως η λύση που η Βρετανία υποστήριζε, δηλαδή η διπεριφερειακή ομοσπονδία (ουσιαστικά η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), ήταν ακόμα στο στάδιο της θεωρίας, ήταν δύσκολο να επιβληθεί. Ο δρ Κίσινγκερ ρώτησε αν η ελληνική κυβέρνηση την υποστήριζε και οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι ο Κ. Καραμανλής αδυνατούσε. Αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να αποτραβηχτούν στη γραμμή που κρατούσαν στις 9 Αυγούστου. Ο Κληρίδης όμως, είπαν, είχε προωθήσει πιο λογικές προτάσεις. Οι Βρετανοί αξιωματούχοι είπαν πως για τη λύση αυτή, θα έπρεπε να γίνουν σημαντικές αναπροσαρμογές και πως ο Τούρκος καθηγητής Ουλμάν τους είχε πει στο Λονδίνο ότι θα χρειαζόντουσαν πέραν του 28% του εδάφους για λόγους ασφάλειας, κάτι που θα συζητηθεί στις διαπραγματεύσεις. Και συμπλήρωσαν ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες ίσως να μη θέλουν πλέον να επιστρέψουν, μιας και τους επιτραπεί να επισκεφθούν τις περιουσίες τους.

Ο δρ Κίσινγκερ είπε ότι ο χρόνος δεν ήταν υπέρ των Ελλήνων. Ο ίδιος ήθελε χρόνο για να καλυτερεύσουν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Οι Βρετανοί, σε μια προσπάθεια να πιέσουν τον δρα Κίσινγκερ, χρησιμοποίησαν την κινδυνολογία ότι αν δεν λυόταν το θέμα σύντομα, φοβόντουσαν για ανταρτοπόλεμο εκ μέρους των Ελλήνων. Όμως ο Κίσινγκερ το απέρριψε και είπε ότι δεν πίστευε σε τέτοια.

Οι Βρετανοί στη συνέχεια είπαν πως θα άρχιζε ο εποικισμός από την Τουρκία. Ο Κίσινγκερ ρώτησε αν μπορούσε ένα κομμάτι να ενωθεί με την Ελλάδα και το άλλο με την Τουρκία, αλλά οι Βρετανοί κηδεμόνες, αν και δεν το απέρριψαν, είπαν ότι τέτοια λύση θα ήταν ό,τι χειρότερο για τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Κίσινγκερ υποστήριξε να ξεκινούσε η βρετανική πρωτοβουλία, για διπεριφερειακή ομοσπονδία, αλλά, τους είπε ότι ήταν πολύ διστακτικός να ξανα-μπλέξει τις ΗΠΑ σε μια υπόθεση δίχως να γνωρίζει τις τακτικές. Την τελευταία φορά, είπε, οι ΗΠΑ είχαν αναμιχθεί με κάποια ευθύνη, όμως όχι αρκετή που να τους έδιδε και τον έλεγχο. Δίσταζε να το επαναλάβει. Ο ίδιος ήταν πολύ απασχολημένος με τα δικά τους στις ΗΠΑ και δεν ασχολήθηκε έντονα με όσα συνέβησαν στη Γενεύη τον Αύγουστο.

Θα αποτύγχανε η διζωνική
Η δεύτερη ανησυχία του, είπε ο δρ Κίσινγκερ, ήταν πως αν η βρετανική πρωτοβουλία αποτύγχανε, θα έλεγαν πως φταίει η Αμερική που δεν πίεσε αρκετά την Άγκυρα. Έτσι και πάλιν θα έφταιγαν οι ΗΠΑ και όχι το Ηνωμένο Βασίλειο, που ήταν δική του η πρωτοβουλία.

Οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι στη Γενεύη έγιναν λάθη και πως εκ των υστέρων έβλεπαν πως θα ήταν καλύτερα αν είχαν προωθήσει και υποστηρίξει στη Γενεύη εξαρχής την περιφερειακή λύση. Ο Κίσινγκερ συμφώνησε πως τότε θα είχαν προοπτικές επιτυχίας. Ο Κίσινγκερ εξήγησε πως η πρότασή του για λύση καντονίων ήταν με στόχο να διευκολύνει τη διζωνική σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Κίσινγκερ ήταν βέβαιος ότι η βρετανική πρωτοβουλία για διπεριφερειακή/διζωνική λύση θα αποτύγχανε, και δεν ήθελε τις ΗΠΑ να φορτωθούν την ευθύνη της αποτυχίας. Αν η Βρετανία ήθελε να προωθήσει την πρωτοβουλία της από μόνη της, θα έδιδε την ευλογία του.

Εν κατακλείδι, οι Βρετανοί ζήτησαν από τον Κίσινγκερ αν μπορούσαν να βασιστούν στην πλήρη κάλυψη της πρωτοβουλίας τους στην προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας. Ο Κίσινγκερ τους υποσχέθηκε να το συζητήσει με τον Αμερικανό πρόεδρο και θα τους έδιδε την απάντησή του την επομένη.

Σύμφωνα με άλλα έγγραφα, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Ο Κίσινγκερ έκανε όπως τους είπε. Τους έδωσε την ευλογία του, αλλά δεν ήθελε με κανένα τρόπο να εμπλακεί σε κάτι για το οποίο δεν είχε τον έλεγχο, τον οποίο και τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, όπως και τον Ιανουάριο του 1964, είχαν οι Βρετανοί και όχι οι Αμερικανοί.

Οι πραγματικές υποθήκες του Μακαρίου, για όσους τον επικαλούνται αποσπασματικά 13/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed
Εθνάρχης Μακάριος ΙΙΙ

‘Σημερινή’
«Οι τελευταίες υποθήκες του Μακαρίου…»
03 Αυγούστου 2009
Ντίνος Αυγουστή *

Το ακούμε να επαναλαμβάνεται για 32 συναπτά έτη: Συνομιλούμε στα πλαίσια Αρχών με βάση πάντα τις Συμφωνίες Κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977, για λύση «ανεξάρτητης, αδέσμευτης, δικοινοτικής ομόσπονδης Δημοκρατίας». Συμφωνίες που επαναβεβαιώθηκαν αμέσως μετά το θάνατο Μακαρίου, από τους Κυπριανού-Ντενκτάς. Πρόκειται για τις γνωστές συμφωνίες, που υπέγραψαν από κοινού στις 12 Φεβρουαρίου 1977, ο τότε Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Μακάριος Γ’, ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής πλευράς και ο Ραούφ Ντενκτάς εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων, στην παρουσία του τότε Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Κουρτ Βαλταχάιμ. Οι «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς» συνομολογήθηκαν σε μια περίοδο όπου τα πάντα τελούσαν κάτω από την απειλή του τουρκικού στρατού κατοχής, με την ελληνική κυπριακή πλευρά αδύναμη, εγκαταλελειμμένη και αβοήθητη, να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της καταστροφής από την πρωτόγνωρη χουντική προδοσία. Η Αθήνα είχε, δυστυχώς, άλλες προτεραιότητες και μετά την πτώση της δικτατορίας.

Οι Συμφωνίες Κορυφής, όπως τις ονόμασαν, ήταν δίχως άλλο ετεροβαρείς για τη δική μας πλευρά. Εντούτοις, ο Μακάριος τις υπέγραψε με βαριά καρδιά. Κάποιοι, μάλιστα, υποστηρίζουν πως οι συμφωνίες αυτές είναι που τον οδήγησαν στο θάνατο. Ο Μακάριος τις έβλεπε ουσιαστικά σαν μια συνθηκολόγηση, ύστερα από την πολεμική ήττας μας. Μια συνθηκολόγηση, όμως, που ενίσχυσε ακόμα περισσότερο, αντί να κατευνάσει τους τουρκικούς εκβιασμούς και τις απειλές, κάτι που στις 20 Μαΐου 1977 ανάγκασε τον Μακάριο, σε ομιλία του στα πλαίσια των εγκαινίων της Διεθνούς Εκθέσεως Κύπρου, να ξεκαθαρίσει: «Οι συνομιλίες δεν γίνονται για να διαπραγματευτούμε τους όρους της παραδόσεώς μας. Ουδέποτε θα παραδοθούμε, ουδέποτε θα εγκαταλείψουμε τα δίκαιά μας ή θα απεμπολήσουμε τα δικαιώματά μας. Και για τη διασφάλισή τους θα αγωνιστούμε ανεξαρτήτως χρόνου και θυσιών. Λέγω μονάχα πως όσο η καρδιά μου κτυπάει, οι παλμοί της θα είναι παλμοί αγώνος για τη σωτηρία της Κύπρου, για την πρόοδο κι ευημερία του λαού της στο σύνολό του».

Και στις 20 Ιουλίου 1977, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, κατά την προσφώνησή του κατά το πάνδημο συλλαλητήριο που έγινε στη Λευκωσία, για καταδίκη του δίδυμου εγκλήματος, επανακαθόριζε τη στρατηγική του αγώνα μας: «…Ο αγώνας μας δεν στρέφεται κατά των Τουρκοκυπρίων, είναι και αυτοί θύματα της τουρκικής εισβολής και δεν είναι αντίδικοί μας. Αντίδικός μας είναι η Τουρκία. Αυτή είναι ο εισβολέας που θέλουμε να διώξουμε για να ελευθερωθούμε. Έλληνες και Τούρκοι της Κύπρου…». Δύο εβδομάδες μετά, στις 3 Αυγούστου 1977, ο Μακάριος, ύστερα από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο, φεύγει από τη ζωή.

32 χρόνια πέρασαν από την ημέρα εκείνη που η καρδιά του πρώτου εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έπαψε να κτυπά. Έκτοτε γινόμαστε μάρτυρες της ίδιας παράλογης τακτικής. Από τη μια οι απεγνωσμένες και ειλικρινείς προσπάθειες της δικής μας πλευράς (προσπάθειες που μας οδήγησαν μάλιστα διαχρονικά σε οδυνηρότατες υποχωρήσεις), προκειμένου να αποδείξουμε την καλή μας θέληση για λύση, και από την άλλη η Τουρκία, με τις παράλογες απαιτήσεις της, για αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής, την ίδια στιγμή, μάλιστα, που εκβιαστικά απαιτεί να συναινέσουμε χωρίς όρους στην ευρωπαϊκή της προοπτική. Η Άγκυρα, η οποία και τότε και σήμερα εξακολουθεί να ασκεί όλη την επιρροή της προς τις εκάστοτε αρχές του ψευδοκράτους. Και με κάθε ειλικρίνεια (έκφραση που χρησιμοποιεί κατά κόρον και ο Δημήτρης Χριστόφιας), κάνουν μαύρα μεσάνυκτα και εθελοτυφλούν όσοι πιστεύουν ακόμα πως συνομιλούμε με τον Ταλάτ και τους Τουρκοκυπρίους.

Η επανένωση και επάνοδος σε καθεστώς ενός δημοκρατικού κράτους, που να εκπροσωπεί ισότιμα και με απόλυτο σεβασμό όλους τους νόμιμους πολίτες του, μάλλον αποτελεί ουτοπία. Ο λόγος, απλός και ευδιάκριτος. Η Τουρκία, χρόνια τώρα, ξεκάθαρα επιδιώκει ένα αμιγώς τουρκοκυπριακό κρατίδιο, με συγκεκαλυμμένα όμως και ισχυρά δικαιώματα, και στο άλλο κατ’ επίφαση μόνο ελληνοκυπριακό συνιστών κράτος. Σε μια κατ΄ επίφαση ομοσπονδιακή Κύπρο, που δεν θα είναι καθόλου ενιαία και καθόλου ομοσπονδιακή, με τους αγγλοαμερικανούς επιδιαιτητές να ραδιουργούν και την Άγκυρα να περιμένει την επόμενη ευκαιρία για ολοκληρωτική κατάληψη…

Ε, λοιπόν, δεν είναι αυτήν τη λύση που ονειρευόταν όταν υπέγραφε τις Συμφωνίας Κορυφής ο πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος……

Υ.Σ.: Θα γράφω πάντα χωρίς φόβο και πάθος, αντικειμενικά και ακομμάτιστα…

* Ο Ντίνος Αυγουστή είναι εκπαιδευτικός στο Α.Τ.Ε.Ι. Λάρισας, από το Μονάγρι Λεμεσού, a.avgoustis@hotmail.com