jump to navigation

«Φεγγαράκι μου λαμπρό… τον δάσκαλο μου εγώ χτυπώ!» 28/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Όσο κι αν κάνουμε τα στραβά μάτια, η κοινωνία μας δυστυχώς παραπαίει. Κι όσο συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα, η κατάσταση της θα δυσχεραίνει.

Η μορφή και ο χαρακτήρας της κοινωνίας κάθε κράτους καλλιεργείται αλλά και μεταβάλλεται από διάφορους παράγοντες. Καθοριστικοί και πολύ σημαντικοί, αποτελούν τα δύο σπίτια μέσα στα οποία ανατρέφονται και μεγαλώνουν οι μελοντικοί πολίτες της κοινωνίας. Το πρώτο σπίτι είναι η οικογένεια και το δεύτερο, το σχολείο.

Η κυπριακή κοινωνία, γαλουχημένη με τις ιερές αξίες του Ελληνισμού, κράτησε την εθνική της ταυτότητα για αιώνες, παρ’ όλες τις βάρβαρες κατακτήσεις που πέρασε. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, εμπιστοσύνη, σεβασμός, ανθρωπιά, λεβεντιά, εργατικότητα είναι έννοιες που ανέκαθεν απεικόνιζαν και σκιαγραφούσαν την κυπριακή κοινωνία. Συνεχίζουν όμως να τη σκιαγραφούν και σήμερα; Γιατί έχει αλλάξει; Και μάλιστα σε περίοδο ειρήνης;

Σε αυτό το δελτίο, παρουσιάζουμε τις συγκλονιστικές καταγγελίες του εκπαιδευτικού κύριου Παντελή Στεφανού για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στα σχολεία, όσον αφορά την πειθαρχία και διαπαιδαγώγηση των μαθητών. Τα όσα περιγράφει ο κ. Στεφάνου είναι πράγματι τρομακτικά και πρέπει να μας προβληματίσουν όλους, και ειδικά τους αρμόδιους, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να κάνουν «γαργάρα» τα όσα καταγγέλει. Εντύπωση προκαλεί και η επιβεβαίωση των καταγγελιών του από Ελλαδίτη καθηγητή που υπηρετεί αυτή τη στιγμή στην Κω.

Μετά απορούμε μάλιστα, γιατί έχει αυξηθεί ραγδαία η τάση για φυοστρατία. Η φυγοστρατία βέβαια, είναι ένα κλαδί των συνεπειών της μετάλλαξης της κυπριακής κοινωνίας. Η ρίζα όμως του κακού, βρίσκεται στην ανατροφή των παιδιών, των μελλοντικών πολιτών της κυπριακής κοινωνίας, είτε στην οικογένεια είτε στο σχολείο. Και φυσικά, το «κακό» πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του!

Παιδιά δημοτικού [πηγή φωτογραφίας: paideiaskamomata.blogspot.com 04/09/2008]

‘Σημερινή’
Ψυχορραγεί η εκπαίδευση
18 Νοεμβρίου 2009
Παντελή Στεφάνου (εκπαιδευτικός)

Συγκλονιστικές καταγγελίες εκπαιδευτικού:
Ο εκπαιδευτικός Παντελής Στεφάνου διεκτραγωδεί την κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία: Τονίζει ότι οι νταήδες του σχολείου επιβάλλουν τους κανόνες τους, τρομοκρατούν τα ήσυχα παιδιά και ενίοτε πουλούν  -εκτός από ναρκωτικά- και προστασία.

ΟΙ ΑΝΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Αυτοαναιρούνται και καταντούν προσυνεννοημένη θεατρική παράσταση

Ξεκίνησε και φέτος αισίως η σχολική χρονιά και ήδη το πρώτο τρίμηνο στα Γυμνάσια και Λύκεια οδεύει προς το τέλος του. Οι εκκλησιαστικοί αγιασμοί -παρά το φρίμασμα κάποιων αυτεπάγγελτων προοδευτικών με πεπαλαιωμένες και προ καιρού ξεφτισμένες ιδέες- τελέστηκαν σε όλα τα σχολεία της Κύπρου για να ζητηθεί η από Θεού αρωγή και φώτιση. Και όντως, η επικίνδυνα νοσούσα σχολική πραγματικότητα που δεσπόζει έκδηλα στη Μέση Εκπαίδευση, μόνο με εξ ύψους επέμβαση και θεϊκή συμβολή μπορεί να αποθεραπευτεί και να βγει από το τέλμα της αποσάθρωσης, στο οποίο έχει βουλιάξει τα τελευταία χρόνια. Οι χαρακτηρισμοί δεν είναι καθόλου υπερβολικοί, ούτε αποσκοπούν στο να διαθρυλήσουν με τραγικούς χρωματισμούς το υφιστάμενο σχολικό γίγνεσθαι χάριν εντυπωσιασμού. Ούτε είναι η πρώτη φορά που εκθέτουμε τις ανησυχίες και τους εναγώνιους προβληματισμούς μας επί του θέματος. Η γραφίδα μας είναι μια πραγματική οιμωγή απόγνωσης και συνάμα ένα σάλπισμα εγερτήριο από ανθρώπους που βιώνουν καθημερινά, ως μάχιμοι εκπαιδευτικοί στις τάξεις, αυτό το ετοιμόρροπο οικοδόμημα της δημόσιας παιδείας μας. Που θα μας παιδεύει μια ζωή, μιας και αν ζήσουμε να συναθροίσουμε το σύνολο των ωρών του παρελθόντος μας βίου, θα δούμε ότι οι περισσότερες θα έχουν σπαταληθεί μέσα σε μια τσιμεντένια τάξη ενός δημόσιου σχολείου. Γράφουμε ίσως και καταφέρουμε να κεντρίσουμε κάποιες συνειδήσεις, να διεγείρουμε όσους εχέφρονες συμπολίτες μας μεριμνούν και αγωνιούν για την αυριανή κοινωνία μας, που τεκταίνεται και κατεργάζεται ως υφαντό, μέσα στα σχολεία. Και εξηγούμαι:

Οι ανεξετάσεις του Σεπτέμβρη ουσιαστικά αυτοαναιρούνται και καταντούν προσυνεννοημένη θεατρική παράσταση αφού μαθητές που προσέρχονται στη γραπτή εξέταση και γράφουν π.χ. βαθμό 3, στην προφορική, ως εκ θαύματος, παίρνουν ένα θεαματικό 17 «θεία χάριτι και φιλανθρωπία» και προβιβάζονται. Οι κατά τόπους καθηγητικοί σύλλογοι συμμορφώνονται με τις άτυπες οδηγίες του αρμόδιου Υπουργείου που θέλουν να περνούν οι πάντες. Υπάρχουν μαθητές που κυριολεκτικά φυτοζωούν μέσα στα σχολεία για έξι χρόνια και ζουν παρασιτικά χωρίς κανένα ενδιαφέρον για μάθηση, με αποτέλεσμα να στρατολογούνται χωρίς να ξέρουν ούτε γράμματα ούτε μια τέχνη για βιοπορισμό. Επιδίδονται σε κάθε είδους παραπτώματα και στο τέλος επιβραβεύονται με Απολυτήριο που εκδίδουν ακόμη και σχολεία περιώνυμα και ιστορικά, που σε παλαιότερες εποχές η αποφοίτηση από αυτά ήταν άθλος και θεωρούνταν σχεδόν ακαδημαϊκό προσόν.

Βασιλεύουν οι μάγκες, οι βίαιοι, οι απροσάρμοστοι

Η παιδαγωγική φιλοσοφία του Υπουργείου ήταν να μη διώχνονται παιδιά από το χώρο του σχολείου γιατί διατρέχουν τον ορατό κίνδυνο να μπλέξουν με ναρκωτικά, εγκληματικά στοιχεία, κυκλώματα πορνείας κ.ά.. Σήμερα όσοι είναι μπλεγμένοι βρίσκονται μέσα στις τάξεις και κάθονται δίπλα από παιδιά που θέλουν να μάθουν και που οι γονείς τους αγωνιούν για την προκοπή τους. Στο χώρο του σχολείου βασιλεύουν οι μάγκες, οι βίαιοι, οι απροσάρμοστοι και οι παντελώς αδιάφοροι, οι οποίοι επιβάλλουν στις μαθητικές κοινότητες το νόμο του ισχυρότερου, χωρίς κανείς να μπορεί να τους κουμαντάρει αφού έχει καταργηθεί κάθε νομικό πλαίσιο εκ μέρους της επίσημης εκπαιδευτικής νομοθεσίας. Μέσα στα τμήματα ο καθηγητής δεν μπορεί να επιβληθεί.

Δεμένα τα… χέρια των καθηγητών
Οι μαθητές συμπεριφέρονται ανεξέλεγκτα, θορυβούν, αστεΐζονται, χειρονομούν, χαχανίζουν, αισχρολογούν, μπαινοβγαίνουν, ξεστομίζουν οτιδήποτε τους κατέβει στο μυαλό, δεν συγκεντρώνονται, παρεμποδίζουν το μάθημα. Ο καθηγητής δεν μπορεί να δείρει γιατί θα έχει μπλεξίματα. Δεν μπορεί να βρίσει, να μειώσει, να προσβάλει, ούτε καν να φωνάξει σε κάποιον μαθητή γιατί έτσι μπορεί να «προσβάλει την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα του μαθητή» παραβιάζοντας τη διεθνή Χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα των σχετικών εγκυκλίων του Υπουργείου. Ο καθηγητής δεν δικαιούται να αποβάλει από την τάξη ούτε και να βάλει απουσία. Αν κάποιος κάνει την τάξη άνω κάτω και δεν αφήνει να γίνει το μάθημα στέλλεται με τον πρόεδρο -που εκλέγεται από τους συμμαθητές του και είναι συνήθως ο πιο αδύνατος και απειθάρχητος- στον αρμόδιο βοηθό διευθυντή. Αυτός συνήθως, για να γλιτώσει τον μπελά, τον στέλλει πίσω με μια γλυκιά πατρική συμβουλή.

Αν ο καθηγητής προβεί σε γραπτή καταγγελία, ο υπεύθυνος υποδιευθυντής θα διαιτητεύσει ούτως ώστε να γίνει αμοιβαία συμφωνία ειρήνευσης μεταξύ καθηγητή και μαθητή. Αν προχωρήσει σε αποβολή, ο μαθητής δε φεύγει από το σχολείο- όπως το λέει και η λέξη- αλλά παραμένει στην τάξη. Για να αποφευχθεί όλη ετούτη η ανώφελη διαδικασία, ο διευθυντής προτρέπει τους καθηγητές να μη βγάζουν κανέναν από την τάξη, γιατί μπορεί να φύγει από το σχολείο και να τον πατήσει κανένα αυτοκίνητο. Αν κάποιος εκπαιδευτικός προβαίνει σε συχνές γραπτές καταγγελίες, τότε θα τον καλέσει ο διευθυντής στο γραφείο του και θα του πει ότι είναι ανίκανος να σταθεί στην τάξη. Οι «τιμωρίες» επιβάλλονται με φειδώ από τους διευθυντές. Εξάλλου, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να βρει το αυτοκίνητό του γδαρμένο και τα λάστιχά του τρυπημένα.

Πωλούν ναρκωτικά και προστασία
Οι νταήδες του σχολείου επιβάλλουν τους κανόνες τους, τρομοκρατούν τα ήσυχα παιδιά και ενίοτε πουλούν -εκτός από ναρκωτικά- και προστασία. Πολλές καθηγητριούλες φοβούνται να τους κάνουν παρατήρηση και αν κάποιος άντρας συνάδελφός τους δοκιμάσει να τα βάλει μαζί τους μπορεί και να φάει ξύλο. Σε περίπτωση που κάποιος μαθητής παρενοχλήσει σεξουαλικά συμμαθήτριά του ή διακινήσει ναρκωτικά στο χώρο του σχολείου έχει το δικαίωμα να εγγραφεί σε άλλο για να πάει να συνεχίσει αλλού τη σταδιοδρομία του. Δεν μπορεί να αποβληθεί κανένας και για κανένα λόγο διά παντός από τα σχολεία. Το πρόβλημα της σχολικής πειθαρχίας και παραβατικότητας λύθηκε οριστικά με μια πρόσφατη ρηξικέλευθη εγκύκλιο του Υπουργείου, που λέει ότι ο καθηγητής επιβάλλεται με την «παιδαγωγική πειθώ» που επιφέρει στον μαθητή «ενσυνείδητη αυτοπειθαρχία»!

Οι βαθμοί είναι εικονικοί και υπέρ το δέον επιεικείς. Μου έτυχε να με καλέσει διευθυντής στο γραφείο του, να ελέγξει τους βαθμούς μου και να μου ζητήσει να μη βάλω κανένα Ε και Δ. Έμαθα, εκ των υστέρων, ότι την προηγούμενη χρονιά, οι 400 από τους 800 περίπου μαθητές του σχολείου ανακηρύχθηκαν αριστεύσαντες! Αν ήταν μπορετό να βρεθεί κάποιος ταυτόχρονα μια μέρα σε όλες τις σχολικές τάξεις της Κύπρου θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να γίνει μάθημα ή γίνεται πλημμελώς. Ακριβώς, γιατί το Υπουργείο κατάργησε διαχρονικά και κουτσούρεψε τους κανόνες πειθαρχίας, αφοπλίζοντας ουσιαστικά τον απλό εκπαιδευτικό από κάθε στοιχειώδες μέτρο επιβολής.

Οι περισσότεροι πρωτοδιόριστοι καθηγητές είναι απηυδισμένοι με το χάος που συναντούν και αρκετοί που έχουν εναλλακτικές επαγγελματικές λύσεις δεν αποδέχονται το διορισμό τους. Τα προαναφερθέντα αποτελούν ένα μικρό δείγμα της πραγματικότητας. Λόγω ελλείψεως χώρου αδυνατούμε να επεκταθούμε αλλά υποσχόμαστε ότι θα επανέλθουμε ξανά και ξανά μήπως καταφέρουμε να περισώσουμε τη Μέση Παιδεία μας που ψυχορραγεί.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
Μια κατάθεση ψυχής από έναν Έλληνα εκπαιδευτικό
27 Νοεμβρίου 2009
Σάββας Ιακωβίδης

ΘΥΜΑΣΤΕ τον εκπαιδευτικό Παντελή Στεφάνου, που πριν από λίγες ημέρες κατέθεσε όσα δραματικά συντελούνται στα σχολεία μας; Ξεχάστηκε και αυτός, όπως τόσα άλλα σε αυτόν το δύστηνο τόπο. Ούτε καν οι συνάδελφοί του εκδήλωσαν την παραμικρή συμπαράσταση. Ούτε ένας δεν τόλμησε να γράψει και να συνηγορήσει υπέρ μιας επανάστασης, για να σωθούν τα παιδιά μας από την πνευματική μιζέρια, τη μορφωτική καθίζηση και τον γλωσσικό, ιστορικό και παιδευτικό πάτο, στον οποίο η πλειοψηφία από αυτά βρίσκονται. Τι ωραία και ευχάριστη έκπληξη, όμως! Ένας Έλληνας εκπαιδευτικός, που υπηρετεί στην Κω, τακτικός αναγνώστης της στήλης και της «Σ», έστειλε τις δικές του αντιδράσεις και σχόλια για τα Ελληνόπουλα. Ιδού η μαρτυρία του:

«Όπως γνωρίζετε εδώ και δύο μήνες κατοικώ μόνιμα στην Κω, ως νεο-διορισθείς εκπαιδευτικός σε Λύκειο του νησιού. Με συγκίνησε το άρθρο του συναδέλφου κ. Παντελή Στεφάνου, ο οποίος περιέγραψε την κατάσταση των μαθητών στην Κύπρο μας. Ανταποκρινόμενος στη πρόσκλησή σας «…Ρωτήστε οποιονδήποτε εκπαιδευτικό, να σας πει τι συμβαίνει στο χώρο που υπηρετεί. Όχι μόνο θα επιβεβαιώσει όσα συγκλονιστικά θλιβερά καταγγέλλει ο Παντελής Στεφάνου, αλλά θα σας αποκαλύψει ακόμα χειρότερες καταστάσεις…», επιτρέψτε μου να καταθέσω τη δική μου δίμηνη εμπειρία με τους μαθητές της Κω. Κατ’ αρχάς, συμφωνώ απόλυτα με τον κ. Στεφάνου, τα Ελληνόπουλα (εκτός εξαιρέσεων) δεν κατανοούν τι αντιπροσωπεύει ο χώρος στον οποίο βρίσκονται. Δεν έχουν μάθει να παλεύουν, να ταλαιπωρούνται, να υποφέρουν, προκειμένου να επιτύχουν κάτι. Δεν έχουν την αίσθηση των συνεπειών των πράξεών τους. Προσπαθούν να κερδίζουν βαθμούς με τον «τσαμπουκά», τη «μαλαγανιά», τις απειλές προς τους καθηγητές τους, τις αντιγραφές, κλπ.

»Υπάρχει πλήρης έλλειψη σεβασμού προς τους καθηγητές τους και τους συμμαθητές τους. Η αδιαφορία τους είναι κραυγαλέα σε έννοιες όπως «πατρίδα». Η πρωινή προσευχή γίνεται μέσα σε ένα χάος και μόνο γιατί το υπαγορεύει η διάταξη του Υπουργείου Παιδείας. Όλα αυτά έχουν ως συνέπεια την απαξίωση του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, με αποτέλεσμα αυτός να τελματώνει και στο τέλος να καταντάει ένας κλασικός δημόσιος υπάλληλος, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να βλέπει το μηνιαίο μισθό του να κατατίθεται στο λογαριασμό του στην τράπεζα, να «λουφάρει» είτε με έκτακτες απεργίες, έκτακτους σχολικούς περιπάτους, κλπ. Τα παιδιά μας βγαίνουν στα 18 τους από το Λύκειο σχεδόν αγράμματα. Το λεξιλόγιό τους αποτελείται από 100-200 λέξεις, δεν γνωρίζουν ιστορία, δεν αντιλαμβάνονται τον κόσμο που ζούνε, δεν έχουν αναπτύξει νοητικές αντιστάσεις, με αποτέλεσμα να άγονται και να φέρονται από όποιον μπορεί να τους χειραγωγήσει κατάλληλα.

»Μου έκανε εντύπωση η δημοσκόπηση που δημοσίευσε η ΣΗΜΕΡΙΝΗ πριν από λίγες ημέρες, σύμφωνα με την οποία το 60% των νέων στην Κύπρο επιθυμούν διχοτόμηση, έχοντας μέσα τους αποδεχθεί ότι το κατεχόμενο τμήμα ανήκει στους «‘που τζιει», δηλαδή στους άλλους, τους ξένους. Άρα το 37% δεν είναι δικό μας. Πλήρης έλλειψη κάθε ανησυχίας, γνώση ιστορίας, όχι ρχαίας ή παλαιάς, αλλά πολύ πρόσφατης. Να, τέτοιους πολίτες παράγουν τα σχολεία σε Κύπρο και Ελλάδα. Πολίτες που θα είναι έτοιμοι να δεχθούν εύκολα δικτατορίες οποιασδήποτε μορφής (πολιτικής, πολιτιστικής ή κατακτητικής) αρκεί να τους εξασφαλίζει την ποσότητα (όχι την ποιότητα). Με πόνο καρδίας έκανα την παραπάνω κατάθεση ψυχής και ελπίζω να διαψευσθώ πανηγυρικά και κάποια στιγμή να ξεφύγουμε από τον πάτο που έχουμε πιάσει ως Ελληνισμός και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε πάλι».