jump to navigation

Αναζητώντας τους νέους «Αμαθουσίους» 16/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Ο εμβριθής Λάζαρος Μαύρος, αφορμώμενος από το ανοσιούργημα στη σορό του Τάσσου Παπαδόπουλου, μας μεταφέρει την ιστορία και τον μύθο των αρχαίων Ελλήνων σε Κύπρο και Ιωνία σχετικά με τον βασιλιά Ονήσιλο. Το τότε ενιαία Απελευθερωτικό δόγμα, η ασέβεια προς το λείψανο του ήρωα από τους περσόδουλους Αμαθουσίους και το θαυμαστό γεγονός.

κατεχόμενη Σαλαμίνα Κύπρου [πηγή: http://www.enkripto.com/2009/12/blog-post_2258.html]

‘Σημερινή’
«Λείψανο και κρανίο»
16 Δεκεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Τ Ο Υ ΗΡΩΙΚΩΣ αγωνισμένου και ευκλεώς πεσόντος κατά των Περσών κατακτητών, Ονήσιλου, δεν εξόρυξαν νύκτωρ το μνήμα, ούτ’ εξαφάνισαν τα λείψανα. Αποκεφάλισαν τη σορό του. Και κρέμασαν το κρανίο του στην πύλη της Αμαθούντος. Οι περσόδουλοι, οι μηδίσαντες, οι στενότατα προσεγγισμένοι με τους Μήδους κατακτητές, οι ηγέτες των Αμαθουσίων: «Ονησίλου Αμαθούσιοι αποταμόντες την κεφαλήν εκόμισαν ες Αμαθούντα και μιν ανεκρέμασαν υπέρ των πυλέων. Κρεμαμένης δε της κεφαλής και ήδη εούσης κοίλης εσμός μελισσέων εσδύς ες αυτήν κηρίων μιν ενέπλησε», έγραφε στο V-114 της Ιστορίης του ο Ηρόδοτος. Στο κρεμασμένο κρανίο του Ονήσιλου, σμήνος μελισσών εγκατέστησε την κυψέλη του. Και, χεσμένοι από τον φόβο τους οι Αμαθούσιοι συνεργάτες των κατακτητών, έτρεχαν στο μαντείο, εκλιπαρούντες χρησμούς για το τι έπρεπε να πράξουν…

Ε Τ Ο Σ 499 προ Χριστού. Στων συνελλήνων αδελφών την Ιωνική Επανάσταση, συμμέτοχος ο της κύπριδος Σαλαμίνος Ονήσιλος. Εκθρονίσας προς τούτο και τον μηδίσαντα αδελφό του, τον περσόδουλο Γόργο. Υπέρ του απελευθερωτικού των Κυπρίων αγώνος κατά των Μήδων. Μαζί με τον Αριστόκυπρο των Σόλων, συνεπαναστάτη. Εκεί στους Σόλους και στο Μερσινάκι τους, όπου, 2454 χρόνια αργότερα, τη 15η Δεκεμβρίου 1955, έπεσε πολεμώντας, ο πρώτος σε μάχη ήρωας της ΕΟΚΑ, Χαράλαμπος Μούσκος 23χρ., ξάδελφος του Εθνάρχη Μακαρίου, και ήταν χθες η 54η επέτειος της θυσίας του.

Ο Ν Η Σ Ι Λ Ο Σ και Αριστόκυπρος, στο τότε Ενιαίο Απελευθερωτικό Δόγμα, με το «όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρ. VIII-144) των αδελφών Ιώνων, του Αρισταγόρα της Μιλήτου, εναντίον των Μήδων κατακτητών του Δαρείου: «Κύπριοι δε εθελονταί σφι πάντες προσεγένοντο πλην Αμαθουσίων», έγραψε ο Ηρόδοτος στο V-104 και: «Απέστησαν μεν γαρ και ούτοι ώδε από Μήδων… Ονήσιλος δε ήρχε Σαλαμίνος και ανέπειθε πάντας Κυπρίους συναπιστάσθαι». Εννέα χρόνια πριν από τον Μαραθώνα. Δεκαεννέα χρόνια πριν από του 300 Λακεδαιμονίους και τους 700 Θεσπιείς των Θερμοπυλών, πριν από τον θρίαμβο της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας και την τελική νικηφόρα πεζομαχία στις Πλαταιές του επόμενου έτους…

Α Γ Ν Ω Σ Τ Ο Ν , εισέτι, ποία συγκεκριμένα δίποδα διέπραξαν την παρελθούσα Παρασκευή 11.XII.2009 το ανοσιούργημα της νύκτωρ εκταφής και εξαφάνισης του λειψάνου του ονησίλειου Τάσσου Παπαδόπουλου. Γνωστοί όμως και κατάπτυστοι, επί 2508 ελληνικά χρόνια (από το 499 π.Χρ. έως το 2009 μ.Χρ.) οι συνεργάτες των κατακτητών Αμαθούσιοι…

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΕ 16.12.09
Μετά από 58 συναντήσεις Χριστόφια – Ταλάτ στις «απευθείας συνομιλίες», άκουσε ποτέ κανείς αν ο πρώτος ζήτησε από τον δεύτερο να αφαιρεθεί εκείνη η προκλητικά βδελυρή κατοχική, εδαφιαία σημαία από τον Πενταδάκτυλο και να σβηστεί εκείνο το ρατσιστικό σύνθημα του σφαγέα Κεμάλ «NE MULTU TURKUM DIYENE» («τι ευτυχία να λες ότι είσαι Τούρκος»), που μαχαιρώνει αδιάκοπα τις ψυχές των Κυπρίων;

Παρουσίαση βιβλίου: «Οι Κύπριοι Εθελοντές στους Εθνικούς Αγώνες» 15/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
Οι Κύπριοι Εθελοντές στους Εθνικούς Αγώνες, του Γιάννη Σπανού

Το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥ.ΚΕ.Μ.) σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα – ιστορικού Γιάννη Σπανού:

«Οι Κύπριοι Εθελοντές στους Εθνικούς Αγώνες»

την Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009, στις 19:15 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μαρφίν Λαΐκής Τράπεζας στη Λευκωσία (γωνιά Λεωφόρου Μακαρίου και Μπουμπουλίνας 1).

Παρουσιάζουν:

– Κλαίρη Αγγελίδου – πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

Χρήστος Ιακώβου – Διευθυντής ΚΥ.ΚΕ.Μ.

– Λάζαρος Μαύρος – Δημοσιογράφος

Σχόλια από το συγγραφέα του βιβλίου Γιάννη Σπανό.

Συντονιστής: Σάββας Παύλου, φιλόλογος – συγγραφέας

Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζωνική Διχοτόμηση 13/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Παραθέτουμε από το ιστολόγιο ‘Παντός Καιρού’ μια πολύ καλή γενική παρουσίαση και περίληψη του διχοτομικού «Σχεδίου Β’» του Τάκη Γεωργίου. Μετά ακολουθούν πέντε διαδοχικά κείμενα του Λάζαρου Μαύρου όπου αποδομούνται τα επιχειρήματα των Διχοτομιστών, δηλαδή των οπαδών της καθαρής διχοτόμησης των δύο ξεχωριστών κρατών, οι οποίοι είναι πολέμιοι των οπαδών της διζωνικής διχοτόμησης των δύο συνιστώντων κρατών.

Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως αυτή τη στιγμή η μόνη σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση λύσης του Κυπριακού είναι η Πρόταση του «Ορθού ΝΑΙ», αφού είναι η μόνη που τυχόν εφαρμογή της θα διατηρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα λειτουργικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, ικανό για ειρηνική και βιώσιμη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκύπριων.

Δρ. Τάκης Γεωργίου, «Σχέδιο Β'»

‘Παντός Καιρού’
«Σχέδιο Β’ – Συγχαίρω τον Τάκη Γεωργίου»
12 Οκτωβρίου 2009
Μιχάλης Μιχαήλ

Πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο κάλεσα όσους βρίσκουν διάφορες προφάσεις για να απορρίψουν την επιδιωκόμενη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, να βγουν ξεκάθαρα και να πούνε ποια είναι η πρόταση τους.

Δυστυχώς κανένας δεν έδωσε ξεκάθαρη απάντηση και όσοι επιχείρησαν κατά καιρούς να πούνε τι προτείνουν, δεν κατάφεραν να μας πουν με σαφήνεια ποια τακτική και ποια στρατηγική προτείνουν για να επιτευχθεί ο στόχος τους.

Το περιεχόμενο της πρότασης

Προ ημερών (αν δεν με απατά η μνήμη μου την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου), ο Φιλελεύθερος διένειμε ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο: «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ» του γιατρού Τάκη Γεωργίου.

Οι πιο παλιοί γνωρίζουν ότι ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού ήταν (δεν ξέρω αν είναι ακόμα) στέλεχος της ΕΔΕΚ, γνωστός για τις απόψεις του όσον αφορά το κυπριακό και την ταύτιση του με το λεγόμενο «απορριπτικό μέτωπο».

Συγχαίρω τον κ. Γεωργίου διότι είναι ο μόνος που τόλμησε να εκφράσει τις απόψεις του καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές και μισόλογα.

Και προτείνει αυτό που λέει και ο τίτλος του βιβλίου του: την παραχώρηση κυριαρχίας στα κατεχόμενα (δηλαδή αναγνώριση) υπό τον όρο ότι θα επιστρέψουν ένα ποσοστό εδάφους και θα ξεκαθαρίσει το περιουσιακό.

Είτε διαφωνεί κάποιος είτε όχι με την άποψη του κ. Γεωργίου θα έλεγα ότι δεν παύει να είναι μια πρόταση.

Και ο Τ. Γεωργίου επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης του.

Τον άκουσα (μεγάλο μέρος) και στο ραδιόφωνο του Λόγου την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου.

Οι απόψεις του έτυχαν αποδοχής από κάποιους ακροατές που στην ουσία (με βάση και παλαιότερες παρεμβάσεις τους) έβαζαν εναντίον της Δ.Δ.Ο.

Κάποια συμπάθεια προς τις απόψεις του διαπίστωσα και από τους δύο παρουσιαστές της εκπομπής που κι αυτοί καθημερινά (και δικαίωμά τους) βάζουν κατά της διαδικασίας των συνομιλιών και απορρίπτουν από τώρα τη λύση που θα έρθει, άσχετα αν ακόμα δεν ξέρουμε το περιεχόμενο της.

Ο Τ. Γεωργίου αναφέρεται αρχικά στα προτεινόμενα – όπως τα ονομάζει – δόγματα λύσης του κυπριακού, που κατά τη γνώμη του δεν μπορούν να δώσουν μια σωστή λύση. Κατά σειρά παραθέτει:

– Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: Θεωρεί ότι αυτή δεν είναι αποδεχτή, φέροντας ως απόδειξη την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Μόνο που κάνει – κατά την άποψη μου – το ίδιο – μάλλον ηθελημένο – λάθος με κάποιους άλλους, αφού το σχέδιο Ανάν δεν ήταν η ομοσπονδία αλλά ένα μοντέλο ομοσπονδίας.

– Επαναπροσέγγιση με τους τ/κύπριους: Καταρχήν θα πρέπει να πούμε ότι η πολιτική της Επαναπροσέγγισης δεν αποτελεί ούτε δόγμα ούτε είναι στρατηγική ή τρόπος επίλυσης του κυπριακού. Είναι μια βοηθητική διαδικασία.

Και θεωρεί ότι είναι αχρείαστη αφού πλέον δεν υπάρχει έχθρα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μόνο που λησμονεί ότι στόχος της Επαναπροσέγγισης είναι και η γνωριμία με το άλλο στοιχείο και η εξοικείωση μαζί του.

– Η επιβολή μιας δίκαιης λύσης δια της ισχύος: Εδώ συμφωνώ μαζί του, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα στρατιωτικής ή άλλης δυναμικής ενέργειας για την εκδίωξη του κατοχικού στρατού.

– Να μείνουμε όπως είμαστε: Κι εδώ θα έλεγα ότι συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό μαζί του, όταν δηλώνει ότι αυτή η «λύση» θα οδηγήσει σε ταϊβανοποίηση ή σε ένα βελούδινο διαζύγιο χωρίς την επιστροφή εδαφών.

– Ενιαίο κράτος: Διερωτάται πως είναι δυνατόν να επιδιώκουμε επιστροφή σε κάτι που απέτυχε.

– Η Ε.Ε.: αναφέρεται (και έχει δίκαιο) στη μυθική διάσταση που δώσαμε στην ένταξη μας και εκφράζει την ευχή ότι η καταναγκαστική προσγείωση δεν θα είναι ολότελα καταστροφική.

– Το απορριπτικό δόγμα: Υποστηρίζει ότι έχει ευρεία απήχηση μέσα στο λαό αλλά δεν ευτύχησε να αποκτήσει κομματική στέγη.

– Το τείχος: Λέει ότι είναι η ακατέργαστη μορφή της θέσης για την εγκαθίδρυση ενός καθαρά ε/κυπριακού κράτους (εννοεί τα δύο κράτη).

– Δυο κράτη: Ισχυρίζεται ότι κι αυτή η άποψη έχει ευρεία απήχηση στο λαό, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιστραφούν όσο το δυνατό περισσότερα εδάφη και θα καταργηθούν τα επεμβατικά δικαιώματα κλπ.

Σημειώνει ότι αυτή η άποψη δεν έχει υποστηριχθεί δημόσια.

Στη συνέχεια προσπαθεί να καταγράψει τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας στην Κύπρο και ισχυρίζεται ότι στόχος είναι η πλήρης τουρκοποίηση της, γι αυτό και έχει καταστρώσει σχέδιο με διάφορες πτυχές:

– Κτυπήματα στις πολιτιστικές μας ρίζες: Αναφέρεται στη γνωστή (αμφιβόλου εγκυρότητας) προτροπή του Κίσινγκερ και υποστηρίζει ότι αυτή έχει τεθεί σε εφαρμογή. Παραθέτει κάποια παραδείγματα που κατά τη γνώμη μου είτε είναι ανύπαρκτα, είτε δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει.

– Κύπρος Αλεξανδρέττα δύο παράλληλες ιστορίες: Βλέπει ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων και περιγράφει πως έγινε η προσάρτηση της Αλεξανδρέττας, μόνο που λησμονεί και πάλι ότι οι συνθήκες στις αρχές του 20ου αιώνα είναι πολύ διαφορετικές από τις συνθήκες των αρχών του 21ου αιώνα.

– Κατακλυσμιαίος δημογραφικός εκτουρκισμός: Επισημαίνει – ορθά – τον κίνδυνο του εποικισμού.

Μόνο που παραλείπει να αναφέρει τι θα γίνει σε περίπτωση που το άλλο κομμάτι (σε περίπτωση οριστικού διαχωρισμού και αναγνώρισης) ενταχθεί στην Ε.Ε. και οι τούρκοι πολίτες έχουν το δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης στο έδαφος της επικράτειας της Ε.Ε.

– Εθνοκάθαρση: Υποστηρίζει ότι οι τούρκοι δεν επιδιώκουν εθνοκάθαρση στην Κύπρο μόνο σε σχέση με τους ε/κύπριους αλλά και εθνοκάθαρση [εξαφάνιση] των τ/κυπρίων. (Ακολουθούν άλλα δύο υποκεφάλαια με παρόμοιο περιεχόμενο).

– Αστάθμητες καταστάσεις: Σημειώνει ότι σε περίπτωση λύσης μπορεί να γίνουν κάποιες προβοκατόρικες ενέργειες που να προκαλέσουν επέμβαση της Τουρκίας, όπως μεγάλα ή μικρά πραξικοπήματα, στάση στρατιωτικών μονάδων, συνδικαλιστικές διαφορές, δολοφονία προέδρου, προβοκάτσιες τύπου ΕΟΚΑ Β’.

Άποψη μου ότι το στοιχείο της υπερβολής είναι έκδηλο.

– Οικονομική καταστροφή και μαζική μετανάστευση των ε/κυπρίων: Ισχυρίζεται ότι με την Δ.Δ.Ο. η Τουρκία θα εξαναγκάσει τους ε/κύπριους να μεταναστεύσουν.

Ισχυρίζεται ότι σε ένα ομόσπονδο συνεταιρικό κράτος, οι Τούρκοι θα έχουν «βέτο» το οποίο θα προτάσσουν ανά πάσα στιγμή. Όσον αφορά το δικό μας «βέτο» υποστηρίζει ότι θα είναι ανίσχυρο επειδή – όπως λέει – η Τουρκία είναι πιο ισχυρή και θα φοβόμαστε να προβάλουμε «βέτο».

Ωστόσο και πάλι δεν λαμβάνει υπόψη ότι δεν έχει αποφασιστεί κατά πόσο θα υπάρχει ή όχι βέτο. Η αποδοχή και από τις δύο πλευρές της εκ περιτροπής προεδρίας αλλά και η ε/κυπριακή πρόταση περί εκλογής από κοινό ψηφοδέλτιο μας απαλλάσσουν από τα βέτο.

Στα επόμενα υποκεφάλαια ισχυρίζεται ότι οι τούρκοι θα προκαλέσουν συνθήκες οικονομικής κρίσης οι οποίες θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο αρχικά με ταξικό χαρακτήρα που στη συνέχεια θα εξελιχθεί σε εθνικιστικό!

Υπάρχουν και άλλα κεφάλαια, παρόμοια με τα προηγούμενα που θεωρώ περιττό να σας κουράσω περισσότερο αναφέροντας τα.

Πάντως, το γενικό συμπέρασμα που εγώ καταλήγω είναι ότι ο κ. Τ. Γεωργίου θεωρεί πολλά υποθετικά σενάρια ως πραγματικά και δεν παραλείπει – προκειμένου να στηρίξει τη δική του πρόταση – να κινδυνολογεί και να υπερβάλλει.

ΣΧΕΔΙΟ Β’

Και μετά απ’ όλη αυτή την ανάλυση, καταλήγει στην πρόταση του την οποία ονομάζει «Σχέδιο Β’».

Ο Τάκης Γεωργίου τονίζει ότι «ο κεντρικός στόχος της νέας στρατηγικής είναι η εγκαθίδρυση ενός καθαρά Ελληνοκυπριακού κράτους» υπό κάποιες προϋποθέσεις:

1) Κατάργηση όλων των εγγυητικών δικαιωμάτων από τρίτους.

2) Επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ε/κυπριακό κράτος και όχι στα Ηνωμένα Έθνη.

3) Κατοχύρωση της ασφάλειας του ε/κυπριακού κράτους με:

α) Κατάργηση επεμβατικών δικαιωμάτων από τρίτους.

β) Πλήρης κυριαρχία του ε/κυπριακού κράτους.

γ) Μη αποστρατικοποίηση του ε/κυπριακου κράτους.

δ) Το ε/κυπριακό κράτος να διατηρεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

ε) Να έχει δικαίωμα για τη σύναψη πάσης φύσεως συμφωνιών με άλλα κράτη.

Μόνο που και πάλι παραλείπει να εξηγήσει πως θα προωθηθεί αυτή η λύση. Πέρα από τις διαπιστώσεις και τις εισηγήσεις, δεν μας εξηγεί με ποια στρατηγική και ποια στρατηγική θα εφαρμοστεί η πρόταση του και ποια θα είναι η αντίδραση της Ε.Ε., των Η.Ε. αλλά και γενικότερα της Διεθνούς Κοινότητας.

Τα παράδοξα:

– Ο κ. Γεωργίου απορρίπτει κατηγορηματικά την διχοτόμηση η οποία – όπως λέει θα έρθει με τη Δ.Δ.Ο.

Όμως, εισηγείται ξεκάθαρα τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών!

– Θεωρεί ότι η κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας εξασφαλίζει την ασφάλεια και την επιβίωση του ε/κυπριακού κράτους.

– Εισηγείται τη διαγραφή από τα μητρώα του ε/κυπριακού κράτους όλων των τ/κυπρίων που έχουν επανακτήσει την ταυτότητα του πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την διάνοιξη των οδοφραγμάτων.

Κατά συνέπεια, ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει με σθένος την πλήρη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ της Κύπρου και το χάρισμα των κατεχομένων στην Τουρκία.

Προσθέτει μάλιστα ότι μια προοπτική του καθαρού ε/κυπριακού κράτους θα είναι και η ένωση του με την Ελλάδα!

Ο συγγραφέας καταλήγει με το εξής συμπέρασμα:

«Χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας και θα έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος».

Ερωτώ λοιπόν:

Σε τι διαφέρει αυτή η πρόταση από τους στόχους του σχεδίου Άτσεσον, της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, που σύμφωνα με τον κ. Γεωργίου (η τελευταία έδρασε προβοκατόρικα;).

Σημειώνω ότι δειλά δειλά (θυμίζω και τη δήλωση του αρχιεπισκόπου ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει η λέξη διχοτόμηση) κάποιοι άρχισαν να αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις αλλά και το πού βασίζονται οι αντιρρήσεις τους ως προς την λύση της ομοσπονδίας.

Δικαιώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτούς που λένε ότι όσοι αντιδρούν στη Δ.Δ.Ο. έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τη μη λύση, τη μη επανένωση και τη διχοτόμηση.

Τη δημιουργία, δηλαδή, καθαρών λύσεων.

Να μου το θυμηθείτε ότι παρά τις χλιαρές αντιδράσεις κάποιων από αυτούς στην πρόταση Γεωργίου, στο τέλος θα βρεθούν και πάλι στην ίδια γραμμή.

Είναι καιρός λοιπόν, ο καθένας να καθορίσει το πού στέκει. Να διατυπώσει ξεκάθαρα τις απόψεις του και παράλληλα να προτείνει συγκεκριμένους τρόπους υλοποίησης αυτών των απόψεων. Οι αοριστίες, οι γενικεύσεις και τα μασημένα λόγια δεν βοηθούν.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου»
07 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δ’ αλήθεια. Και φίλος μεν, παλαιόθεν μάλιστα, ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, φιλτέρα δε, κατά παρασάγγας και ασυγκρίτως, η Κερύνεια. Και η λευτεριά. Και ο Ελληνισμός. Ο νυν, ο επόμενος και ο μεθεπόμενος. Που δεν έχει δικαίωμα να τον θάψει ή να τον ακρωτηριάσει, η όποια αισθανομένη εν παρακμή γηράσκουσα, ηττημένη, ατιμασμένη, εξουθενωμένη, ανήμπορη, πελαγωμένη, παραλυμένη, αποκαμωμένη ή έστω, απλώς αδέξια, ανάξια, ανίκανη και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα μερίδα της ημετέρας γενεάς… Αυτό είναι, με δικά μας λόγια αντιστρεφόμενο, το κύριο επιχείρημα που με τα δικά του λόγια αναπτύσσει ο δρ Τ. Γεωργίου στο βιβλιαράκι του «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας» («Φ» 27.9.09).

Διότι περί αυτού πρόκειται: Επειδή θεωρεί ότι η σημερινή ιθύνουσα των ελληνικών πραγμάτων γενιά, μετά από αλλεπάλληλες ήττες, αποδεικνύεται ανίκανη, στερούμενη σθένους και αποφασιστικότητας στην επιτέλεση του απελευθερωτικού της καθήκοντος απέναντι στη σκλαβωμένη από τον Αττίλα πατρίδα, ο εκ των πρεσβυτέρων αυτής της γενιάς δρ Τ. Γεωργίου, αντίθετα πρεσβεύων κατά το παρελθόν, μετά από 35 έτη κατοχής, συνέγραψε και διά της εφημερίδος «Φιλελεύθερος» διένειμε δωρεάν, βιβλιάριο 110 σελίδων, όπου εισηγείται να παραδώσουμε τελεσίδικα στους Τούρκους κατακτητές μέρος της κατεχόμενης γης: (α) Να αναγνωρίσουμε και να νομιμοποιήσουμε την κυριαρχία τους και το «κράτος» τους στις σκλαβωμένες περιοχές της πατρίδας, εφόσον (β) εξασφαλίσουμε, ως… αντάλλαγμα, «επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ελληνοκυπριακό κράτος» και (γ) «ασφάλεια του ελληνοκυπριακού κράτους»! Ήτοι: Δύο κράτη, νόμιμη διχοτόμηση και εσαεί τουρκοποίηση όσων εδαφών «δεν θα επιστραφούν».

Βεβαίως η αισθανόμενη εαυτήν ακμαιότατη, νεάζουσα, νικήτρια, σφριγηλή, άξια, σθεναρή, εύρωστη, άλκιμη, επιδέξια, πρόθυμη, ικανή και υπερηφάνως τροπαιούχα, ιθύνουσα τουρκική γενιά, δεν έδωσε δείγματα ότι… αίφνης παλάβωσε, για να συνδιαλλαγεί επ’ ανταλλάγμασι με την αποκαμωμένη τωρινή ελληνική γενιά. Η καλπάζουσα παρακμή της οποίας προεξοφλεί, μέσω «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς», ως πιθανότερη κατάληξη, την επέκταση του τουρκικού ελέγχου εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου, επί του μισού Αιγαίου κατόπιν και, αμέσως μετά, της Δ. Θράκης. Άμα δηλαδή ο Ελληνισμός κηρύξει εαυτόν αποκαμωμένο και δεν έχει πλέον τα κότσια να υπερασπίσει έμπρακτα το πολύτιμο χαράκωμά του που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία, μαζί και το σπουδαιότερο δικαίωμά του να διεκδικεί την απελευθέρωση όλων των εδαφών της έναντι του παράνομου Αττίλα, με ποια κότσια θα διαφυλάξει το όποιο μισό «ε/κ κράτος» απέναντι στον υπό του ιδίου νομιμοποιηθησόμενο Αττίλα; Αυτό είναι μία απάντηση στον κεντρικό πυρήνα της σκέψης που παρήγαγε το «Σχέδιο Β΄- Έδαφος αντί Κυριαρχίας» του ιατρού Τάκη Γεωργίου. Αύριο η δεύτερη. 

Ερώτηση:
Είναι, άραγε, αποτέλεσμα της κυβερνώσας πολιτικής της «επαναπροσέγγισης» και της διατεταγμένης διζωνικής «κουλτούρας» του υπουργείου «παιδείας» και των προεδρικών «γενναίων προσφορών προς την τ/κ κοινότητα» στις «απευθείας διαπραγματεύσεις» και της χρήσης των διόδων επίδειξης νομιμοφροσύνης προς τα όργανα και τους «νόμους» του Αττίλα και των «παραγωγικότατων» συναντήσεων ε/κ και τ/κ κομμάτων στο Λήδρα Πάλας, η τόσο μεγάλη αύξηση των ποσοστών των οπαδών των «δύο κρατών», των οπαδών του «τζείνοι ποτζεί τζι’ εμείς ποδά» και των ποσοστών της δόλιας φυγοστρατίας;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Τάκης Γεωργίου

Ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, συντάκτης του «Σχεδίου Β’»
όπου εισηγείται ουσιαστικά διχοτόμηση

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (2)»
08 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Απελπισία και απόγνωση είναι ίσως τα βαθύτερα αίτια εμφάνισης των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης και των δύο κρατών. Το 2002-04 που μεσουράνησε απειλητικό το Σχέδιο Ανάν, ο Ελληνισμός πλειοψηφικά και κάθε πολίτης ξεχωριστά, είδε και συνειδητοποίησε ότι:

1. Η πολιτική που ακολούθησαν στο Κυπριακό επί 30 χρόνια (1974-2004), οι διαδοχικές ηγεσίες, είχε ως αποτέλεσμα και προϊόν τη «λύση Ανάν» και:

2. Ότι, εκείνη η «λύση» θα ήταν πολύ χειρότερη από την απεχθέστατη διχοτόμηση, που από το 1974 εμπεδώνουν ατιμώρητοι κι ανενόχλητοι οι Τούρκοι κατακτητές.

Είδε και οίδε ειδήμων ο λαός ότι: Τα 30 χρόνια των δήθεν «αγώνων», της δήθεν «πάνσοφης» ηγεσίας, το μόνο που απέδωσαν τελικά ήταν η «λύση Ανάν». Που θα επιδείνωνε κατά πολύ τη θέση του Ελληνισμού, ακόμα και σε σύγκριση με το αποκρουστικό διχοτομικό κατοχικό «στάτους κβο». Ότι θα διαλυόταν και θα χανόταν το πολύτιμο αποκούμπι, η Κυπριακή Δημοκρατία. Και η Κύπρος θα μετατρεπόταν ολόκληρη σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο. Όπου, νόμιμος πλέον ο Αττίλας και το κατοχικό του καθεστώς, ως «συνιστών στέιτ», θα επεξέτεινε τον τουρκικό έλεγχο ΚΑΙ στις ελεύθερες περιοχές.

Με συντριπτική πλειοψηφία ο Ελληνισμός, βεβαίως, απέκρουσε στις 24.4.04 το Σχ. Ανάν. ΔΕΝ κατάφερε όμως ο λαός να απαλλαγεί από την απελπισία και απόγνωση στην οποία τον οδήγησε η εκλελεγμένη υπό του ιδίου ηγεσία. Ιδίως διότι, μετά το ΟΧΙ του 76%, ουδεμία κομματική ηγεσία έδειξε την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής για την κραυγαλέα αποτυχημένη πολιτική της 30ετίας. Ούτε την ελαχιστότατη προθυμία ή έστω προβληματισμό, για την κατεπείγουσα ανάγκη εγκατάλειψης της αποδεδειγμένα καταστροφικής πολιτικής και αναζήτησης μιας άλλης στρατηγικής και τακτικής αγώνα. Συνάμα οι πολίτες, ακόμα και όσοι αυτοπροαιρέτως δραστηριοποιήθηκαν προ της 24.4.04 ενάντια στο Σχ. Ανάν (μέχρι και ενάντια σε οικείες κομματικές ηγεσίες), δεν επεξέτειναν τον πολιτικό τους αγώνα, για να υποχρεώσουν τις ηγεσίες σε αλλαγή πολιτικής. Η «γραμμή» «διακοινοτικές συνομιλίες για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», που οδήγησε και παρήγαγε το καταστροφικό Σχέδιο Ανάν, εξακολουθεί να είναι η μόνη και αναλλοίωτη. Και παράγει ΜΟΝΟ την απειλή επιβολής της «λύσης Δ.Δ.Ο.» του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς»: Τρισχειρότερης κι από την κάκιστη διχοτόμηση. Έτσι κάποιοι από τους απελπισμένους και εν απογνώσει πολίτες, κατέληξαν να εκλαμβάνουν τη «λύση δύο κρατών» ως σανίδα σωτηρίας. Ανάμεσά τους κι ο δρ Τάκης Γεωργίου, που εξέδωσε το βιβλιάριο «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας». Υποκινούμενος, επιπρόσθετα κι από τις «βιολογικές διαγνώσεις» του περί σκάρτου πλέον, από τα… κληρονομικά χρωματοσώματα και γονίδιά του Ελληνισμού. Περί τούτων, όμως, αύριο.

Ερώτηση:
Γιατί χαίρεται η Άγκυρα που κέρδισε τις εκλογές το ΠαΣοΚ κι έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας ο κ. Γιώργος Α. Παπανδρέου; Γιατί απέδωσε η Άγκυρα την προεκλογική, έναντι της Τουρκίας, «σκλήρυνση» των θέσεων του κ. Γ.Α.Π. στις «εσωτερικές συνθήκες»; Γιατί η Άγκυρα δηλώνει αισιόδοξη για το Κυπριακό από την εξαγγελία της επικείμενης επίσκεψης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας στην Κύπρο; Γιατί χαμογελάνε στην Άγκυρα που τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας τα ανέλαβαν οι κ.κ. Γ.Α.Π., Δημ. Δρούτσας, Ευ. Βενιζέλος και Πάν. Μπεγλίτης;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (3)»
09 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Και… βιολογικό επιχείρημα γενετικής και κληρονομικότητας, με χρωμοσώματα και γονίδια, εισάγει στην πολιτική του πρόταση, υπέρ της οριστικής εγκατάλειψης της ιδέας για απελευθερωτικό αγώνα, αυτής ή κάποιας επόμενης γενιάς και υπέρ της εισήγησής του για την υποχώρηση των Ελλήνων Κυπρίων στην «καθαρή λύση των δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών» (ενός τ/κ και ενός ε/κ) ο ιατρός Τ. Γεωργίου. Ο σημερινός Ελληνισμός είναι σκάρτος, χωρίς λεβεντιά, δίχως σθένος και αποφασιστικότητα, αποφαίνεται ο δρ. Γεωργίου. Και, συνεπώς, από γεννησιμιού του και από τα γονίδιά του, ανίκανος! Γράφει ότι: «Οι βιολογικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στη δεκαετία του 1940, τότε που ο ελληνικός λαός απώλεσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ικμάδας του, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκ. Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης εναντίον της γερμανικής κατοχής, καθώς και αργότερα, στον εμφύλιο πόλεμο». Απαριθμεί, μάλιστα, τις απώλειες, από την Πίνδο του 1940 ώς την… Κορέα του 1953, με σύνολο 815.000 νεκρών και αποφασίζει ότι: «Το ένα δέκατο του ελληνικού πληθυσμού θυσιάστηκε για την ελευθερία. Από αυτούς οι πλείστοι ήσαν πολεμιστές και αποτελούσαν το άνθος του Ελληνισμού. Μαζί τους χάθηκαν και οι κληρονομικές ιδιότητες της λεβεντιάς που θα περνούσαν στις επόμενες γενιές. Το γεγονός ότι πολλοί ήσαν νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να αφήσουν πίσω τους απογόνους, είχε ως αποτέλεσμα να αραιώσουν ανάμεσα στον ελληνικό λαό τα άτομα που διέθεταν μέσα στα χρωμοσώματά τους το γονίδιο της λεβεντιάς»!

Η στήλη δεν διαθέτει επιστημονικές γνώσεις γενετικής και κληρονομικότητας. Τρόμαζε, παλαιότερα, μελετώντας τις διατεταγμένες επιχειρήσεις των ναζιστών να εξασφαλίσουν και γενετικά την καθαρότητα της Αρίας Φυλής. Ωστόσο, στο επιχείρημα του δρος Γεωργίου υπάρχει μια ελληνική, εξίσου αριθμητική, απάντηση: Πολύ μεγαλύτερες και πολλαπλάσιες απώλειες του ανθού του, είχε υποστεί ο Ελληνισμός τη δεκαετία 1912-1922: Δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α΄ Παγκ. Πόλεμος, η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή 1919-22. Όπου θυσιάστηκαν πολύ περισσότερες χιλιάδες πολεμιστές, «νέοι που δεν πρόλαβαν ν’ αφήσουν απογόνους». Εντούτοις: Μόλις 18 χρόνια μετά το Εικοσιδυό, ο Ελληνισμός βρήκε τη λεβεντιά να ορθώσει, παγκοσμίως, περίλαμπρο και νικηφόρο, το ένοπλο ΟΧΙ του 1940. Και την Εθνική Αντίσταση 1940-45. Και τη λεβεντογενιά (από ποια άραγε γονίδια;) της ΕΟΚΑ 1955-59. Και αν σε μια μάχη θυσιαστεί π.χ. το 1/10 μιας ηρωικής μονάδας, δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα 9/10 που επέζησαν, ήσαν όλοι λιγότερο ηρωικοί και λεβέντες σε σύγκριση με τους πεσόντες συμπολεμιστές τους ή ότι δεν… τεκνοποιούν! Τελικά: Πόσα, άραγε, «γονίδια» της ανθελληνικής θεωρίας Φαλμεράιερ του 1830 -εναντίον της οποίας συνέγραψε ο Κων. Παπαρρηγόπουλος (1815-1891) την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους- «κληρονομήθηκαν» παραλλαγμένα στη θεωρία του δρος Τάκη Γεωργίου;

Ερώτηση:
Ο νέος υφυπουργός «Εθνικής» «Άμυνας» της μητρός Ελλάδος, ονόματι Πάνος Μπεγλίτης, που διόρισε ο νέος πρωθυπουργός μας κ. Γ.Α.Παπανδρέου, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Yunan Beglitis, ευρωβουλευτή του Πα.Σο.Κ., τον οποίο εκθείαζαν οι τουρκικές εφημερίδες, Μιλιέτ, Ραντικάλ, Βατάν, Χαλκίν Σεσί κ.ά. την Τετάρτη 29η Νοεμ. 2006, πανηγυρίζουσες ότι, στη Μικτή Επιτροπή ΕΕ-Τουρκίας, «μαστίγωσε θαρραλέα την ελληνοκυπριακή διοίκηση για την απομόνωση του τουρκοκυπριακού λαού»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (4)»
10 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Ούτε ο κ. Χριστόφιας, ούτε το ΑΚΕΛ είναι λιγότερο φιλοπάτριδες, από όλους τους προηγούμενους προέδρους της ΚΔ, τα κόμματα, τις παρατάξεις ή συνασπισμούς που κυβέρνησαν, από το ’74 κι εντεύθεν. Αυτό παράγει βάσιμες ελπίδες ότι ούτε ο Χριστόφιας πρόκειται να δεχθεί την «λύση». Ήδη καταρρέουν και οι ψευδαισθήσεις εκείνων των σημαντικών μερίδων του λαού που πλανήθηκαν με τους ευσεβείς πόθους ότι, επιτέλους, το ΑΚΕΛ και η «αριστεροσύνη» του, «μπορούν καλύτερα», να λύσουν, δήθεν, το Κυπριακό, με τους «αδελφούς και συντρόφους» αριστερούς Τ/κ Τύπου Ταλάτ ή οιουδήποτε άλλου Τύπου. Ξοφλά και το παραμύθι της Αριστεράς των δήθεν αντικατοχικών επαναπροσεγγίσεων. Όπως ξόφλησε και το παραμύθι της Δεξιάς των «ούκ ελάττω παραδώσω». Όπως ξόφλησε και το παραμύθι των Κεντρώων, με το δήθεν «σωστό περιεχόμενο» της τουρκικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Με την φιλοπατρία του Χριστόφια, ξοφλά δηλαδή και η «γραμμή»… Χριστόφιας! Οπότε, τι;

Απάντηση: Παραμένει και διασώζεται η Κυπριακή Δημοκρατία. Σε αντιπαράθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό. Και αντιστεκόμενη στην εμπεδωνόμενη επί των κατεχομένων εδαφών τουρκική κατοχή. Οπότε, καλείται ο λαός, ο Ελληνισμός, να εφεύρει και να επινοήσει μιαν άλλη πολιτική. Μακριά από τον Μακάριο, τον Κυπριανού, τον Βασιλείου, τον Κληρίδη, τον Τάσσο, τον Χριστόφια, το ΑΚΕΛ, τον ΔηΣυ, το ΔηΚο, την ΕΔΕΚ, το ΕυρωΚο, του Οικολόγους κ.ο.κ. Το σπέρμα της είναι ήδη υπαρκτό εντός του λαού του ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004. Είναι τα φτερά που το 76% του λαού έδωσε εκείνο το Σάββατο 24.4.04 στον τότε Π.τ.Δ., αλλ’ ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος… δεν ήξερε να πετά! Το σπέρμα λοιπόν θα πρέπει να βρεθούν λαϊκές δυνάμεις σε Κύπρο ΚΑΙ Ελλάδα, να το σπρώξουν στη γονιμοποίηση. Δυνάμεις που, εγκαταλείποντας τον «καναπέ» θα κάνουν πολιτική. Η οποία να περιμαζέψει και να αναπτύξει και να οργανώσει και να ενδυναμώσει, τα ερείσματα ΙΣΧΥΟΣ του Ελληνισμού. Απολύτως απαραίτητα (ανέκαθεν) για να αναλάβει ο Ελληνισμός το καθήκον του απελευθερωτικού αγώνα: Να βρει πρώτ’ απ’ όλα Ηγέτη. Άξιο, πρόθυμο και ικανό, να εμπνεύσει και να ηγηθεί του αγώνα. Να βρει και ηγέτες για τα κόμματα, άξιους για αγώνα ενδυνάμωσης του Ελληνισμού. Υπομονή, λοιπόν. Χρειάστηκαν 384 χρόνια, από το 1571 ως το 1955. Και 368 χρόνια από 1453 έως 1821. Αρκεί, πρώτον, να μην υπογράψει «λύση» ο Χριστόφιας. Και, δεύτερον, να μην πλειοψηφήσει η «γραμμή» απόγνωσης και απελπισίας του δρος Τάκη Γεωργίου και άλλων, για «λύση» «δύο κρατών», για νομιμοποίηση της διχοτόμησης και τελεσίδικη τουρκοποίηση της Κερύνειας. Ναι, είμαστε η αδύνατη πλευρά. Να γίνουμε λοιπόν δυνατοί. Υπάρχει πιο πρώτιστο;

Ερώτηση:
Με το λαχείο – τετράδυμο (1) Γιωργάκης Παπανδρέου (2) Ντόρα Μπακογιάννη (3) Δημήτρης Χριστόφιας (4) Νίκος Αναστασιάδης, στο χείλος του κρημνού, να ελπίζουμε, άραγε, (α) οι Κύπριοι (β) οι Αιγαιοπελαγίτες (γ) οι Θρακιώτες και (δ) οι λοιποί, ως μόνο σωσίβιο τον υπ’ αριθμόν τρία στη σειρά; Ή μήπως θα μας στείλει ο Πανάγαθος κάποια Θεία Πρόνοια για να μη μας παίξουν μονότερμα Τούρκοι, Αμερικανοί, Εγγλέζοι και λοιποί;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Ανδ. Γκιούρωφ της «Χαραυγής»»
12 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φιλτάτη μεν και ηγαπημένη η διευθύντρια της κυβερνώσας «Χαραυγής» κ. Ανδρούλα Γκιούρωφ. Θα πρέπει, όμως, ν’ αντακώσει, τσας, να αισχύνεται νακκουρίν. Δι’ ολισθήματα εις άτινα υπέπεσε, αρθρογραφούσα προχθές Σάββατο υπό τον τίτλο «Οι συνήγοροι της διχοτόμησης». Αναφερόταν απρεπώς και στον υπογράφοντα! Απρεπέστατο πρώτο ολίσθημα: Χρειάζεται θράσος απροσμέτρητο, που φκάλλει τζιαι το σhοινίν τζιαι το παλλούτζιν, να επιχειρείς να στιγματίσεις από τη «Χαραυγή» έναν δημοσιογράφο ως «συνήγορο της διχοτόμησης», την ημέρα μάλιστα που ο μαυρογέρημος δημοσίευε στη «Σημερινή» το τέταρτο στη σειρά άρθρο του ενάντια στη «λύση» «δύο κρατών», ενάντια στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης. Η στήλη «Ειρήσθω» από την Τετάρτη μέχρι και το Σάββατο 7-10.10.09, ονομαστικά αναφερόμενη στο βιβλιαράκι του ιατρού Τ. Γεωργίου «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας», εναντιώθηκε στα επιχειρήματα των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης. Όπως ανέκαθεν και ενάντια στα επιχειρήματα των «συνεργών» του διζωνικού και ανομιμοποίητου «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς».

Ολίσθημα δεύτερο: Διαστροφική μονομανία κατά του… τεθνεώτος προ 3 ετών Δούντα! Αποτελεί ευκόλως αποδείξιμη αήθεια και σκοπίμως παραπλανητική διαστρέβλωση, να κατηγορείς μετά θάνατον τον και γραπτώς διαφανέστατο Μιχάλη Δούντα ως «διχοτόμο», όταν ο καθένας μπορεί (α) να διαβάσει στο βιβλίο του «Είναι ανεξάρτητη η Ελλάς;» (εκδ. Κάκτος 2006, σελ. 595), την 25χρονη αρθρογραφία του 1981-2006, (β) να κρίνει και (γ) να εντοπίσει την υμετέραν εν «Χαραυγή» επαναλαμβανόμενη απρέπεια.

Τρίτο και χειρότερο ολίσθημα: Να γράφεις στη «Χ» το Σάββατο, 10 Οκτ. 2009, ότι: «Ακόμα και στο εκδοτικό συγκρότημα όπου εργάζεται ο Λ. Μαύρος υπάρχουν οπαδοί της διχοτόμησης αν αληθεύουν όσα έγραψε ο Σ. Λεβέντ για τον κ. Κ. Χατζηκωστή, εργοδότη του Λ. Μαύρου, ο οποίος τάχθηκε υπέρ των δύο ξεχωριστών κρατών». Και είναι χειρότερο το ολίσθημα διότι: Η ίδια η «Χ» της κ. Γκιούρωφ, την Τετάρτη 17η Ιουν. 09, (α) δημοσίευσε την ορθότατη τότε άρνησή της να σχολιάσει τα γραφόμενα υπό του κ. Λεβέντ στις 27 Μαΐου 09, (β) δήλωνε ότι «δεν σχολιάζουμε γεγονότα και συνομιλίες που δεν γνωρίζουμε» και (γ) ότι, «η Χαραυγή δεν στηρίζεται σε φήμες». Κότζαμ διευθύντρια, λοιπόν, της κότζαμ κυβερνώσας Χαραυγάρας, η φιλτάτη Γκιούροβα, από 27η Μαΐου μέχρι 10η Οκτωβρίου, τέσσερις ολόκληρους μήνες, δεν βρήκε καιρό να πράξει το απλούστερο: Ένα τηλεφώνημα στον Χατζηκωστή για να μάθει από τον ίδιο ΑΝ αληθεύουν ή όχι τα του κ. Λεβέντ και αν… «τάχθηκε» ή όχι; Δεν το έπραξε! Καίπερ δημοσιογράφος! Για να κοτσάρει, μήπως, όποτε της καπνίσει, εκείνο το «αν αληθεύουν» της άνευ ήθους «επιχειρηματολογίας» της; Είδε ποτέ η κ. Γκιούρωφ στα άρθρα τής «Σ» την παραμικρή «συνηγορία της διχοτόμησης»; Αυτό γιατί δεν το γυρίζει η γλώσσα της να το γράψει; Ή μήπως για να κλωτσά αλλού την μάππαν; Λόγω αδυναμίας επιχειρημάτων, άραγε, απέναντι στο πολύ σημαντικότερο; Ότι, ο διζωνικός «Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Στέιτς», που η αφεντιά της κυβερνητικώς εντέλλεται και κομματικώς αποδέχεται, είναι χειρότερος της απεχθούς διχοτόμησης; Και ότι μεγαλύτερος, εγγύτερος και απειλητικότερος είναι ο κίνδυνος από τους κυβερνώντες διζωνικούς, ανομιμοποίητους κουστωδούς του «Συνεταιρισμού των Δύο Στέιτς», παρά ο κίνδυνος από τους όποιους περιθωριακούς «οπαδούς» της όποιας διχοτόμησης, τεθνεώτες ή μη;

Ερώτηση:
Αλλά το μέγιστο πρόβλημα από τις «εξαρτήσεις των μητέρων πατρίδων», εκλαμπρότατε νυν Πρωθυπουργέ της μητρός Ελλάδος, μήπως είναι ότι Υμείς, ως Υπ.Εξ. του κ. Σημίτη, αστόργως και ατάκτως λιποτακτήσατε Οκτώβριο του 2001 από τον στρατηγικό ρόλο του ενιαίου αμυντικού χώρου μετά της θυγατρός στην Αν. Μεσόγειο, αφήνοντας την αρσενική «Τουρκ-ανάβαταν» να βιάζει κατ’ εξακολούθησιν, όχι μόνο την έκθετη στο… εκθετοτροφείο Κύπρο, αλλά και το μισό Αιγαίο, από Καστελόριζο, Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι, ως πάνω από την Άνδρο, στα καθ’ Υμάς και ημάς «ζητήματα που μας αφορούν και μας πονάνε»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Έλληνες Αντεπίθεση’
«Η λύση διχοτόμησης σύμφωνα με το «Σχέδιο Β»»
10 Οκτωβρίου 2009

Διάβασα σε διάφορα μπλόγκς για ένα βιβλιαράκι που δόθηκε μαζί με τον Φιλελεύθερο και ονομάζεται «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ». Ούτε λίγο ούτε πολύ ο συγγραφέας Τάκης Γεωργίου προτείνει ως λύση του κυπριακού την δημιουργία δύο κυπριακών κρατών.

Παραθέτω απόσπασμα από το μπλόγκ spapalagi.blogspot.com

«Συμπερασματικά, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου Ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας κι θα έχει καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος»

Όσο και να σκεφτώ μόνο αρνητικά βρίσκω σε μια τέτοια λύση και μάλιστα πολλά!

Καταρχήν γίνεται οριστικό ξεπούλημα πατρίδαςπροσέξτε-με την υπογραφή μας. Ολοκληρώνουμε από μόνοι μας το σχέδιο της Τουρκίας από το 1958 και της Χούντας για διχοτόμηση.

Επιπρόσθετα η γραμμή αντιπαράταξης θα γίνει επίσημο σύνορο Ελληνοκυπριακού και Τουρκοκυπριακού κράτους.Η προοπτική ένωσης του ε/κ κράτους με την Ελλάδα και του τ/κ κράτους με την Τουρκία δεν θα είναι μακρυά.Η διπλή ένωση για την οποία έγινε το προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή θα γίνει πραγματικότητα.Τότε το σχέδιο Άτσεσον(1964) που προνοούσε ένωση Κύπρου-Ελλάδας με αντάλλαγμα τουρκική βάση 4,5% του εδάφους στην Καρπασία ήταν…ευλογία…γελοία πράγματα…
Όποια θετικά έχει η λύση αυτή-αν έχει-δεν ενδιαφέρουν εφόσον ξεπουλούμε πατρίδες.Βέβαια ο συγγραφέας μάλλον θα έχει κατα νού την διαφύλαξη τουλάχιστον της μισής Κύπρου.(υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκτός της διχοτόμησης)

Έχω όμως να παρατηρήσω ότι έχουμε τρεις προτάσεις μπροστά μας και νομίζω βρίσκουν πολλούς υποστηρικτές απ όλες τις μεριές. Η Δ.Δ.Ο η οποία κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό (και που ακόμη να μας εξηγήσουν τι στο…κακό είναι!), «η Πρόταση του ορθού ΝΑΙ» (ουσιαστικά ενιαίο κράτος) που για κάποιους είναι ουτοπική «αφού η Τουρκία ποτέ δεν θα την δεχθεί» και η λύση διχοτόμησης.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα κατεχόμενα είναι ουσιαστικά ενωμένα και εξαρτώμενα από την Τουρκία και όσο εύκολο είναι να φύγουν οι Τούρκοι από την Σμύρνη, τόσο εύκολο είναι να φύγουν και από την Κερύνεια.

Η προσωπική μου άποψη είναι η άσκηση της πολιτικής της ΣΥΖΕΥΞΗΣ Κύπρου-Ελλάδας με παράλληλη πολιτική πρωτοβουλία την προώθηση της «Πρότασης του ορθού ΝΑΙ».

Περιμένω απόψεις και σχόλια!

Αποικιοκρατικές οι ρίζες της αφελληνιστικής «Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» 04/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

‘Σημερινή’
«Σχολική «καλλιέργεια κουλτούρων» (ΚΛΕΙΩ-5)»
02 Νοεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πλην του Πάλμερ, των λοιπών τα ονόματα σε κανέναν ίσως δεν θυμίζουν τίποτε. Ήσαν, όμως, οι κατά σειράν Βρετανοί κυβερνήτες «μας», μετά τον σερ Ρόναλντ Στορς, το κυβερνείο του οποίου πυρπολήσαμε στην Εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931. Reginald E. Stubbs κυβερνήτης 1932-33, Herbert Richmont Palmer 1993-39, William D. Battershill 1939-41 και Charles C. Woolley 1941-46. Ακολούθησαν κι άλλοι ώς τον τελευταίο σερ Χιου Φουτ του 1959. Άπαντες επιχείρησαν να επιβάλουν τη διατεταγμένη ανθελληνική «καλλιέργεια κουλτούρας» στην παιδεία. Επειδή, καθώς δημοσίευαν οι λονδίνιοι “TIMES” τον Δεκέμβριο του 1931, μετά την εθνικολαϊκή μας, υπέρ Ενώσεως με τη μητέρα Ελλάδα, αντι-αποικιοκρατική Εξέγερση των Οκτωβριανών: «Εάν τα δημοτικά Σχολεία παίζουσιν αρνητικόν μέρος όσον αφορά την διδασκαλίαν νομιμοφροσύνης προς την Μ. Βρεττανίαν, τα σχολεία της Μέσης παιδείας κατήντησαν κατά τα τελευταία έτη να διδάσκωσι την απιστίαν εις αυτήν. Εις κανένα άλλο μέρος η ανάγκη αποτινάξεως της Βρεττανικής κυριαρχίας εκηρύχθη περισσότερον επιμελώς παρά εις τα Ελληνικά Γυμνάσια της Νήσου και το αποτέλεσμα της τοιαύτης μορφώσεως είναι πολύ φανερόν εις την ασεβή στάσιν των μαθητών προς παν το Βρεττανικόν» (23.12.1931).

Εκτενής μελέτη για τις «Βρετανικές επεμβάσεις στην εκπαίδευση της Κύπρου τη δεκαετία του 1930: Η περίπτωση των αναλυτικών προγραμμμάτων», δημοσιεύεται στο τεύχος 5, «ΚΛΕΙΩ», περιοδικής έκδοσης για τη νεότερη ιστορία, Σεπτ. 2009, εκδόσεις «Επίκεντρο», με την υπογραφή του Θωμά Παπαγεωργίου, υποψηφίου διδάκτορα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μελέτη-θησαυρός, καθώς αναδεικνύει και την αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων απέναντι στη βρετανική πολιτική αφελληνισμού της Κύπρου: Ψηφίσματα προς τον κυβερνήτη Woolley, με την ευκαιρία του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1942 από το νεοσύστατο, τότε, ΑΚΕΛ και τις εργατικές συντεχνίες Λεμεσού, με σαφείς αναφορές στο αίτημα της Ενώσεως αξίωναν την επαναφορά της διδασκαλίας της ελληνικής ιστορίας και των εικόνων των ηρώων του 1821 στα δημοτικά σχολεία. Επιπλέον η επιτροπή του ΑΚΕΛ ζητούσε τον τερματισμό της πολιτικής που απαγόρευε στους Έλληνες της Κύπρου να αποκαλούνται Έλληνες “τη μόνη αυθεντική ονομασία που δόθηκε σ’ αυτούς από την Ιστορία”…(Κλειώ, σελ.87).

Καλόν είναι να το μελετήσουν και όσοι περί της και νυν διατεταγμένης «καλλιέργειας κουλτούρας» στα σχολεία ενδιαφέρονται, αρθρογραφούν και κανοναρχούν από τηλεοράσεων. Ιδίως για τις ομοιότητες με την καλλιεργούμενη στις «διόδους επαναπροσέγισης» νομιμοφροσύνη προς το κατοχικό καθεστώς του Αττίλα…

Ερώτηση:
Συνήλθε, άραγε, σε κάποια συνεδρία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΔηΣυ, το Διευρυμένο ή μη Πολιτικό Γραφείο του κόμματος, κάποιο Συνέδριο ή οιονδήποτε έτερο συλλογικό όργανο, προκειμένου να εγκρίνει την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%; Παρόμοιο τοιούτον τι συνέβη ποτέ σε οιονδήποτε άλλο κόμμα, «κύτταρο» κατά τ’ άλλα της δημοκρατίας, ήτις πάσχει φαίνεται από βαρύτατην… κυτταρίτιδα;

Αποικιοκρατικές οι ρίζες της αφελληνιστικής «Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» 04/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

‘Σημερινή’
«Σχολική «καλλιέργεια κουλτούρων» (ΚΛΕΙΩ-5)»
02 Νοεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πλην του Πάλμερ, των λοιπών τα ονόματα σε κανέναν ίσως δεν θυμίζουν τίποτε. Ήσαν, όμως, οι κατά σειράν Βρετανοί κυβερνήτες «μας», μετά τον σερ Ρόναλντ Στορς, το κυβερνείο του οποίου πυρπολήσαμε στην Εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931. Reginald E. Stubbs κυβερνήτης 1932-33, Herbert Richmont Palmer 1993-39, William D. Battershill 1939-41 και Charles C. Woolley 1941-46. Ακολούθησαν κι άλλοι ώς τον τελευταίο σερ Χιου Φουτ του 1959. Άπαντες επιχείρησαν να επιβάλουν τη διατεταγμένη ανθελληνική «καλλιέργεια κουλτούρας» στην παιδεία. Επειδή, καθώς δημοσίευαν οι λονδίνιοι “TIMES” τον Δεκέμβριο του 1931, μετά την εθνικολαϊκή μας, υπέρ Ενώσεως με τη μητέρα Ελλάδα, αντι-αποικιοκρατική Εξέγερση των Οκτωβριανών: «Εάν τα δημοτικά Σχολεία παίζουσιν αρνητικόν μέρος όσον αφορά την διδασκαλίαν νομιμοφροσύνης προς την Μ. Βρεττανίαν, τα σχολεία της Μέσης παιδείας κατήντησαν κατά τα τελευταία έτη να διδάσκωσι την απιστίαν εις αυτήν. Εις κανένα άλλο μέρος η ανάγκη αποτινάξεως της Βρεττανικής κυριαρχίας εκηρύχθη περισσότερον επιμελώς παρά εις τα Ελληνικά Γυμνάσια της Νήσου και το αποτέλεσμα της τοιαύτης μορφώσεως είναι πολύ φανερόν εις την ασεβή στάσιν των μαθητών προς παν το Βρεττανικόν» (23.12.1931).

Εκτενής μελέτη για τις «Βρετανικές επεμβάσεις στην εκπαίδευση της Κύπρου τη δεκαετία του 1930: Η περίπτωση των αναλυτικών προγραμμμάτων», δημοσιεύεται στο τεύχος 5, «ΚΛΕΙΩ», περιοδικής έκδοσης για τη νεότερη ιστορία, Σεπτ. 2009, εκδόσεις «Επίκεντρο», με την υπογραφή του Θωμά Παπαγεωργίου, υποψηφίου διδάκτορα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μελέτη-θησαυρός, καθώς αναδεικνύει και την αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων απέναντι στη βρετανική πολιτική αφελληνισμού της Κύπρου: Ψηφίσματα προς τον κυβερνήτη Woolley, με την ευκαιρία του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1942 από το νεοσύστατο, τότε, ΑΚΕΛ και τις εργατικές συντεχνίες Λεμεσού, με σαφείς αναφορές στο αίτημα της Ενώσεως αξίωναν την επαναφορά της διδασκαλίας της ελληνικής ιστορίας και των εικόνων των ηρώων του 1821 στα δημοτικά σχολεία. Επιπλέον η επιτροπή του ΑΚΕΛ ζητούσε τον τερματισμό της πολιτικής που απαγόρευε στους Έλληνες της Κύπρου να αποκαλούνται Έλληνες “τη μόνη αυθεντική ονομασία που δόθηκε σ’ αυτούς από την Ιστορία”…(Κλειώ, σελ.87).

Καλόν είναι να το μελετήσουν και όσοι περί της και νυν διατεταγμένης «καλλιέργειας κουλτούρας» στα σχολεία ενδιαφέρονται, αρθρογραφούν και κανοναρχούν από τηλεοράσεων. Ιδίως για τις ομοιότητες με την καλλιεργούμενη στις «διόδους επαναπροσέγισης» νομιμοφροσύνη προς το κατοχικό καθεστώς του Αττίλα…

Ερώτηση:
Συνήλθε, άραγε, σε κάποια συνεδρία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΔηΣυ, το Διευρυμένο ή μη Πολιτικό Γραφείο του κόμματος, κάποιο Συνέδριο ή οιονδήποτε έτερο συλλογικό όργανο, προκειμένου να εγκρίνει την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%; Παρόμοιο τοιούτον τι συνέβη ποτέ σε οιονδήποτε άλλο κόμμα, «κύτταρο» κατά τ’ άλλα της δημοκρατίας, ήτις πάσχει φαίνεται από βαρύτατην… κυτταρίτιδα;

Το τσουβάλιασμα των διαφωνούντων 31/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Κύπρος, αντικατοχική [πηγή: hellenicrevenge.blogspot.com]

‘Σημερινή’
«Τσουβάλι & Γ.Γ. ΑΚΕΛ»
29 Ιουλίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Δεν ήτανε καθόλου σωστό από μέρους του Γενικού Γραμματέως της Κεντρικής Επιτροπής του κυβερνώντος ΑΚΕΛ, κ. Άντρου Κυπριανού, να ταυτίσει και να «μπήξει στο ίδιο τσουβάλι» όσους διαφωνούν με τη Διζωνική, με εκείνους τους όποιους ελαχιστότατους «φασιστοειδείς» ή «κουκουλοφόρους» που εξύβρισαν τον Π.τ.Δ. και… «τάφους ονειρεύτηκαν»! Φευ, όμως, το διέπραξε! Στη συνέντευξή του, την Κυριακή, στην κ. Ανδρούλα Ταραμουντά στον «Φιλελεύθερο» 26.7.09. Αυτό συνιστά θλιβερή, για το δημοκρατικό πολίτευμα, απόπειρα ιδεολογικής τρομοκρατίας. Και δόλιας διαπόμπευσης και στιγματισμού των διαφωνούντων. Επί της ουσίας δε του πολιτεύματος, πολύ χειρότερη και πιο επικίνδυνη, σε ήθος και ύφος, από τις όποιες βρισιές που εκτόξευσαν οι οποιοιδήποτε εναντίον του Π.τ.Δ. Διότι προέρχεται από τα χείλη του ηγέτη τού έχοντος την εξουσία του κυβερνώντος κόμματος. Εκλελεγμένου της λαϊκής κυριαρχίας. Που όφειλε, περισσότερο παντός άλλου, να σέβεται το ύφος και το ήθος του δημοκρατικού πολιτεύματος. Και να δίδει, πρώτος, το καλό παράδειγμα: Να σέβεται τους διαφωνούντες. Και οι διαφωνούντες με τη Διζωνική, «από γεννησιμιού της» – το γνωρίζει πολύ καλά και ο νυν ΓΓ του ΑΚΕΛ από πολλά χρόνια – είναι πολλοί, επωνύμως πολιτεύοντες και δημόσια εκφραζόμενοι, σθεναρώς και υπευθύνως, με ισχυρότατα επιχειρήματα, που δημοκρατικότατα δεν έπαυσαν ποτέ να προβάλλουν τη διαφωνία τους απέναντι στην όποια Διζωνική. Την Αναν-ική εκδοχή τής οποίας καταψήφισε, εξάλλου, και το 80% των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ στο δημοψήφισμα της 24.4.04.

Εναντίον της Διζωνικής απαίτησης των Τούρκων κατακτητών, υπήρξαν και συνεχίζουν να εκφράζονται, με το θεμελιώδες στη δημοκρατία δικαίωμα της ΙΣΗΓΟΡΙΑΣ και με παρρησία, οργανώσεις και δημόσια πρόσωπα και συγγραφείς και δημοσιογράφοι κ.ά., από το 1974 που την «πρωτο-πλάσαρε» στην Γκαλερύ «Αργώ» ο κ. Γλαύκος Κληρίδης και από το 1977 που διέπραξε το μέγα λάθος να την αποδεχθεί και δεν πρόλαβε να την αποκηρύξει προτού πεθάνει 3.8.77, ο τότε Π.τ.Δ., Αρχιεπίσκοπος και Εθνάρχης Μακάριος. Πρώτοι και συνεπέστεροι έκτοτε, 1977-2009, οι ανυπότακτοι Κερυνειώτες εκτοπισθέντες, του σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια». Επίσης στελέχη όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων. Παλαιότεροι και νεότεροι αρθρογράφοι εφημερίδων κ.ο.κ.

Επιπλέον: Η πολιτική μπαγαποντιά του «τσουβαλιού» και της διαπόμπευσης, εκτός από έμμεση επιπρόσθετη απόδειξη της έλλειψης πειστικών, υπέρ Διζωνικής, επιχειρημάτων, ενέχει και τον κίνδυνο, επιχειρούμενη από τον έχοντα την εξουσία, όντως να προαγάγει – ανεξαρτήτως προθέσεων – το εμφύλιο μίσος. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο για το δημοκρατικό πολίτευμα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δόλος και Διζωνική»
30 Ιουλίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Γράφαμε χθες περί της θλιβερής για το δημοκρατικό πολίτευμα, απόπειρας ιδεολογικής τρομοκρατίας, δόλιας διαπόμπευσης και στιγματισμού των διαφωνούντων με την πολιτική της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), που επιχείρησε, με τη συνέντευξή του την Κυριακή στον «Φ» ο αρχηγός του κυβερνώντος ΑΚΕΛ. Ο δόλος δεν περιορίζεται μόνο στο «να μπηχτούν στο ίδιο τσουβάλι» πάντες οι «αντι-διζωνικοί», μαζί με τους όποιους ελαχιστότατους φασιστοειδείς. Επεκτείνεται και στην ουσία της, άκρως αποτυχημένης και κραυγαλέα ανεπρόκοπης, 35χρονης πολιτικής του συμβιβασμού (προσαρμογής και υποταγής) στις διζωνικές απαιτήσεις των Τούρκων κατακτητών.

Διότι μέμφεται δολίως τους διαφωνούντες με τη ΔΔΟ, υπονοώντας ότι εκείνοι φταίνε δήθεν για το ότι δεν επετεύχθη εισέτι αυτή η «λύση». Κι επιχειρεί να τους φορτώσει προκαταβολικά το φταίξιμο για το ότι ούτε τώρα η κυβερνώσα «ευέλικτη πολιτική», των «αριστοτεχνικών χειρισμών», κατάφερε να παραγάγει «φως στην άκρη της σήραγγας».

Δόλος ενυπάρχει και στο γεγονός ότι αποσιωπάται, αποκρύπτεται και δεν ομολογείται το πασιφανές και από 32 χρόνια πασίγνωστο: Η ΔΔΟ υπήρξε και είναι ΑΝΕΦΙΚΤΗ 1977-2009, όχι εξαιτίας της δράσης οποιουδήποτε αντιδιζωνικού πολιτικού σχηματισμού των όποιων διαφωνούντων, αλλά διότι εκείνοι που απαίτησαν, όρισαν και ονοματοδότησαν το συγκεκριμένο είδος «λύσης», δηλαδή οι Τούρκοι κατακτητές και οι Τ/κ συνεργάτες και όργανά τους, την απαιτούν εξ αρχής (1977) και διαρκώς άχρι τούδε «εις ολόκληρον»: Ως «λύση» διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, επιβολής του τουρκικού ελέγχου εφ’ ολοκλήρου της νήσου, μετατροπής της Κύπρου σε προτεκτοράτο, των δε Ελλήνων Κυπρίων σε υπηκόους-ανδράποδα. Και ευελπιστούν, υπομονετικά και επίμονα, σε σχεδιασμένο βάθος χρόνου, οι Τούρκοι, ότι η κατηφόρα των αλλεπάλληλων διαχρονικά υποχωρήσεων, στην οποία σύρονται οι ηγεσίες του ηττημένου, δειλού και παρακμάζοντος Ελληνισμού, θα τούς αποφέρουν, συν τω χρόνω, πολύ περισσότερα κέρδη. Την «εις ολόκληρον» ΔΔΟ, ούτε το «διζωνικό» εξάμηνο της προεδρίας Μακαρίου (Φεβρ. – Ιούλιος 1977), ούτε η «διζωνική» 11ετία Σπ. Κυπριανού 1977-1988, ούτε η «διζωνική» 5ετία Γ. Βασιλείου 1988-1993, ούτε η «διζωνική» 10ετία Γλ. Κληρίδη 1993-2003, ούτε η «διζωνική» 5ετία Τάσσου Παπαδόπουλου, ούτε το συνεχιζόμενο «διζωνικό» 16μηνο της προεδρίας Δ. Χριστόφια είχαν, ΕΩΣ ΤΩΡΑ, τις… «ικανότητες» να αποδεχθούν. Διότι, επί της ουσίας και στην πραγματικότητα, εναντίον της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι η τεράστια πλειοψηφία του λαού, όπως άλλωστε αποδείχθηκε με το 76% στο δημοψήφισμα της 24.4.04, στην περίπτωση της «Αναν-ικής» εκδοχής της.

20ες Ιουλίων… 26/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed
Αττίλας 1974

‘Σημερινή’
20 Ιουλίου 2009
Λάζαρος Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Έτσι νομίζαμε, έτσι πιστεύαμε, έτσι το βιώναμε κι έτσι ορκιζόμαστε ΤΟΤΕ και, κάθε επόμενου χρόνου, 20ή του Ιούλη, στους τάφους των ηρωικών μας Νεκρών και στους Άταφους Νεκρούς μας, των φρικιαστικά προδομένων κυπριακών Θερμοπυλών του 1974. Με τους στίχους του Αλέξανδρου Παναγούλη, όσοι επιζώντες της 72Β΄ ΕΣΣΟ κι όλοι οι άλλοι των πέριξ σειρών:

«Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι Νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ λίπασμα
οι πρώτοι Νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι Νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι ΑΓΩΝΑ
για νά ‘βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι Νεκροί»…

Ξεχείλιζε η ύπαρξή μας βεβαιότητα: «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». Ενωμένος σε αγώνα λευτεριάς: Αγώνα απελευθέρωσης της σκλαβωμένης, από τους Τούρκους κατακτητές, γης της πατρίδας: Κερύνειας, Μόρφου, Καρπασίας, Αμμοχώστου. Με του Ρήγα Φεραίου την προσταγή, «οι Έλληνες δεν κάνουν ποτέ ειρήνη με τον οχτρό όπου κατακρατεί τον τόπο τους». Έτσι όπως το εκφωνούσε, με κόκκινο από το αίμα του δολοφονημένου Δώρου Λοΐζου το πουκάμισό του, ο Βάσος ο Λυσσαρίδης: «Κάθε σπίτι και κάστρο, κάθε πατριώτης και στρατιώτης». Ξεχείλιζε δύναμη. Από κείνη που αναβλύζουν τα Φυλακισμένα Μνήματα. Κι ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας. Κι οι Άταφοι Νεκροί μας του Πενταδακτύλου: «Λευτεριάς λίπασμα και οδηγοί της ελπίδας κι Εκείν’ οι Νεκροί»

Έσπευσαν, όμως, από νωρίς, να παραζαλίσουν όλα τα συνθετικά: Αντί του «λαός ενωμένος», «κάθαρση οριστική»! Κι αντί του απελευθερωτικού αγώνα, «διακοινοτικές συνομιλίες»! Οι μεν εφηύραν τον… «ρεαλισμό» της «διζωνικής» από την «Αργώ» του Κληρίδη. Οι δε του ΑΚΕΛ, επινόησαν το «ένας είναι ο εχθρός / ο ιμπεριαλισμός», για να μη θίξουν τους… Τούρκους κατακτητές. Κι όταν ο λαός απαιτούσε «έξω ο Αττίλας από την Κύπρο», σκαρφίστηκαν το «οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είν’ εχθροί μας / οι Τούρκοι της Κύπρου είν’ αδελφοί μας», αδιακρίτως. Κατά πως βόλευε τελικά και τον… ιμπεριαλισμό: Μαζί κι οι «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, μαζί κι οι Τ/κ αιμοσταγείς συνεργάτες του Αττίλα… Από τον Ντενκτάς έως τον Ταλάτ (με το… Τόμσον του ‘74)! Όρισαν και ως «υπόδειγμα επαναστατικότητας», στον άθλιο «μαρξισμό» τους, τη συνθηκολόγηση του Μπρεστ – Λίτοφσκ του 1918, των Μπολσεβίκων με τους Γερμανούς στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Αντί της απελευθέρωσης, τον «οδυνηρό συμβιβασμό» της υποταγής.

Τριάντα πέντε 20ες Ιούληδων, ένας λαός που κατά πλειοψηφίαν ψηφίζουμε διαρκώς και αναδεικνύουμε, πρώτα κόμματα τον ΔηΣυ και το ΑΚΕΛ, είναι σαφές ότι δεν αποφασίσαμε ακόμα ότι είναι λευτεριάς λίπασμα και οδηγοί της ελπίδας οι Αθάνατοι Ήρωές μας…

Ερώτηση:
Σκληροτράχηλε της τότε Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, Καϊμακλιώτη Δηκοϊκέ μας, αναπαυθέντα Νίκο Μουσιούττα, πρόλαβες ν’ αποστρατευθείς προτού υποστείς σε τι παρακμές δολίων φυγοστρατιών κατήντησαν την ΕΦ μας οι πολιτικές των… επιγόνων; Θα χαιρετίσεις Εκεί, από μέρους μας, τον Φλωράκη, τον Δεμένεγα, τον Πάρι μας τον Αθανασιάδη, τον Μιχάλη τον Σιακαλλή και τον Νικόλα μας τον Γεωργίου;

20ες Ιουλίων… 26/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed
Αττίλας 1974

‘Σημερινή’
20 Ιουλίου 2009
Λάζαρος Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Έτσι νομίζαμε, έτσι πιστεύαμε, έτσι το βιώναμε κι έτσι ορκιζόμαστε ΤΟΤΕ και, κάθε επόμενου χρόνου, 20ή του Ιούλη, στους τάφους των ηρωικών μας Νεκρών και στους Άταφους Νεκρούς μας, των φρικιαστικά προδομένων κυπριακών Θερμοπυλών του 1974. Με τους στίχους του Αλέξανδρου Παναγούλη, όσοι επιζώντες της 72Β΄ ΕΣΣΟ κι όλοι οι άλλοι των πέριξ σειρών:

«Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι Νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ λίπασμα
οι πρώτοι Νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι Νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι ΑΓΩΝΑ
για νά ‘βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι Νεκροί»…

Ξεχείλιζε η ύπαρξή μας βεβαιότητα: «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». Ενωμένος σε αγώνα λευτεριάς: Αγώνα απελευθέρωσης της σκλαβωμένης, από τους Τούρκους κατακτητές, γης της πατρίδας: Κερύνειας, Μόρφου, Καρπασίας, Αμμοχώστου. Με του Ρήγα Φεραίου την προσταγή, «οι Έλληνες δεν κάνουν ποτέ ειρήνη με τον οχτρό όπου κατακρατεί τον τόπο τους». Έτσι όπως το εκφωνούσε, με κόκκινο από το αίμα του δολοφονημένου Δώρου Λοΐζου το πουκάμισό του, ο Βάσος ο Λυσσαρίδης: «Κάθε σπίτι και κάστρο, κάθε πατριώτης και στρατιώτης». Ξεχείλιζε δύναμη. Από κείνη που αναβλύζουν τα Φυλακισμένα Μνήματα. Κι ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας. Κι οι Άταφοι Νεκροί μας του Πενταδακτύλου: «Λευτεριάς λίπασμα και οδηγοί της ελπίδας κι Εκείν’ οι Νεκροί»

Έσπευσαν, όμως, από νωρίς, να παραζαλίσουν όλα τα συνθετικά: Αντί του «λαός ενωμένος», «κάθαρση οριστική»! Κι αντί του απελευθερωτικού αγώνα, «διακοινοτικές συνομιλίες»! Οι μεν εφηύραν τον… «ρεαλισμό» της «διζωνικής» από την «Αργώ» του Κληρίδη. Οι δε του ΑΚΕΛ, επινόησαν το «ένας είναι ο εχθρός / ο ιμπεριαλισμός», για να μη θίξουν τους… Τούρκους κατακτητές. Κι όταν ο λαός απαιτούσε «έξω ο Αττίλας από την Κύπρο», σκαρφίστηκαν το «οι Τούρκοι της Κύπρου δεν είν’ εχθροί μας / οι Τούρκοι της Κύπρου είν’ αδελφοί μας», αδιακρίτως. Κατά πως βόλευε τελικά και τον… ιμπεριαλισμό: Μαζί κι οι «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, μαζί κι οι Τ/κ αιμοσταγείς συνεργάτες του Αττίλα… Από τον Ντενκτάς έως τον Ταλάτ (με το… Τόμσον του ‘74)! Όρισαν και ως «υπόδειγμα επαναστατικότητας», στον άθλιο «μαρξισμό» τους, τη συνθηκολόγηση του Μπρεστ – Λίτοφσκ του 1918, των Μπολσεβίκων με τους Γερμανούς στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Αντί της απελευθέρωσης, τον «οδυνηρό συμβιβασμό» της υποταγής.

Τριάντα πέντε 20ες Ιούληδων, ένας λαός που κατά πλειοψηφίαν ψηφίζουμε διαρκώς και αναδεικνύουμε, πρώτα κόμματα τον ΔηΣυ και το ΑΚΕΛ, είναι σαφές ότι δεν αποφασίσαμε ακόμα ότι είναι λευτεριάς λίπασμα και οδηγοί της ελπίδας οι Αθάνατοι Ήρωές μας…

Ερώτηση:
Σκληροτράχηλε της τότε Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, Καϊμακλιώτη Δηκοϊκέ μας, αναπαυθέντα Νίκο Μουσιούττα, πρόλαβες ν’ αποστρατευθείς προτού υποστείς σε τι παρακμές δολίων φυγοστρατιών κατήντησαν την ΕΦ μας οι πολιτικές των… επιγόνων; Θα χαιρετίσεις Εκεί, από μέρους μας, τον Φλωράκη, τον Δεμένεγα, τον Πάρι μας τον Αθανασιάδη, τον Μιχάλη τον Σιακαλλή και τον Νικόλα μας τον Γεωργίου;

Σκέψεις και προτάσεις για την άμεση δημοκρατία με αφορμή την αποχή στις Ευρωεκλογές 2009 14/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: ,
add a comment

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μερικές επίκαιρες σκέψεις και προτάσεις του Λάζαρου Μαύρου που εκφράστηκαν τις τελευταίες μέρες για την (Άμεση) Δημοκρατία και την ανάγκη εμπέδωσης δημοκρατικής συνείδησης, με αφορμή την τεράστια αποχή που καταγράφηκε στις πρόσφατες Ευρωεκλογές.

Λάζαρος Μαύρος [πηγή φωτογραφίας: 'Σημερινή']

‘Σημερινή’
«Α.Ψ.Μ. Δημοκρατίας»
12 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Πόσες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και αστυφύλακες και έμμισθοι κομμάτων πληρώθηκαν, πόσες χιλιάδες υπερωρίες στα πόσες εκατοντάδες εκλογικά κέντρα, Σάββατο 6.6.2009, για τις ευρωεκλογές, όπου ψήφισαν 306.325 έγκυροι ψηφοφόροι (58,23%), 6.154 άκυροι – λευκοί (1,16%) και δεν πάτησαν το πόδι τους οι 213.531 της αποχής (40,6%);

Πόσα χρήματα και προσωπικό θα εξοικονομούσε το κράτος ΕΑΝ, αντί για τα παραδοσιακά εκλογικά κέντρα με τις κάλπες στα σχολεία, είχε ήδη εγκαταστημένο ένα ηλεκτρονικό σύστημα ανάλογο των Α.Τ.Μ. – αυτόματων ταμειακών μηχανών – που ανέπτυξαν σε κάθε γειτονιά οι τράπεζες; Όπου κάθε πολίτης – ψηφοφόρος, με «πολιτοκάρτα», ανάλογη της τραπεζοκάρτας, με προσωπικό μυστικό αριθμό πρόσβασης και τεχνολογίες απόλυτης διασφάλισης της αποφυγής πλαστοπροσωπίας, θα μπορούσε να ψηφίζει, στις Α.Ψ.Μ. (Αυτόματης Ψηφοφορίας Μηχανές) κατ’ απολύτως αδιάβλητο τρόπο, σε ώρες και μέρες που ο ίδιος θα βολευόταν, στο περιθώριο ημερών που το κράτος θα καθόριζε ως επαρκές;

Πόσο πιο συμμετοχική θα ήταν η Δημοκρατία αν ο Κ.Ηλ.Υ.Δη. (κεντρικός ηλεκτρονικός υπολογιστής της Δημοκρατίας), συνδεδεμένος με τις Α.Ψ.Μ., πίστωνε αυτομάτως, στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του Φόρου Εισοδήματος, την υπό του νόμου προβλεπομένη φορολογική έκπτωση σε κάθε ψηφίσαντα και, αντιστοίχως, χρέωνε φορολογική επιβάρυνση σε κάθε απέχοντα της ψηφοφορίας;

Πόσο πιο δημοκρατική θα ήταν η λειτουργία του πολιτεύματος αν: Για κάθε σημαντικό της διακυβέρνησης και της πολιτικής ζήτημα, των εκατέρωθεν πολλών διαφωνιών, μετά από τις προβλεπόμενες υπό του νόμου δημόσιες συζητήσεις στις προβαλλόμενες από τηλεοράσεως ολομέλειες της Βουλής, στις ομοίως προβαλλόμενες συζητήσεις στα κομματικά όργανα, με επιπρόσθετη της ισηγορίας προβολή των διαφορετικών απόψεων και εισηγήσεων των όποιων ενδιαφερομένων πολιτών, ακολουθούσε ψηφοφορία, με χαρακτήρα δημοψηφίσματος, στις Α.Ψ.Μ;

Πόσο πιο εφικτή καθίσταται, με την κατάλληλη αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών, η λειτουργία μορφών Άμεσης Δημοκρατίας; Όπου, οι πολίτες θα μπορούσαν, συν τοις άλλοις, να έχουν, βάσει νομοθεσίας, τη δυνατότητα τής ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ άμεσης ανάκλησης του οποιουδήποτε εκλελεγμένου που αποδεικνύεται ανεπαρκής;

Πόσο πιο πολύ θα γοήτευε και, με τον ζήλο από τα βιώματα αποτελεσματικής συμμετοχής στην πολιτική, θα διαπαιδαγωγούσε τους πολίτες, συχνότερα συμμέτοχους στη λαϊκή κυριαρχία, μια τέτοιας ανάπτυξης δημοκρατία; Διαθέσιμη προς αντιγραφή και υιοθέτηση και στην κραυγάζουσα, για περισσότερη και ουσιαστικότερη δημοκρατία, Ευρωπαϊκή μας Ένωση;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Παρακμή Δημοκρατίας»
10 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Αλματωδώς αυξανόμενα ποσοστά αποχής των πολιτών από τις εκλογές, σημαίνει αυξανόμενη παρακμή της δημοκρατίας. Παρακμή του δημοκρατικού πολιτεύματος. Του πολιτεύειν, ως πράξης ενσάρκωσης της ελευθερίας. Υπεύθυνης και υπερήφανης συμμετοχής των πολιτών στα της πατρίδος. Δραστήριας κι έμπρακτης παρέας αγάπης του προσώπου με την κοινωνία – πατρίδα. Το πολίτευμα της οποίας αποτελεί μέρος της έννοιας και της ύπαρξής της, μαζί με το έδαφος, μαζί με τον λαό, μαζί με την έννοια του έθνους. Παρακμή της δημοκρατίας σημαίνει παρακμή της φιλοπατρίας. Η οποία, δεν σηματοδοτείται μόνο από τα αυξανόμενα ποσοστά της αποχής στις ευρωεκλογές. Που ενδεχομένως δύνανται να αποδοθούν στο δήθεν «ανούσιο» ή και «ανωφελές» της παρουσίας έξι Κυπρίων Ευρωβουλευτών στο ανεπαρκές και… αβολίδωτο Ευρωκοινοβούλιο. Η παρακμή κραυγάζεται μέσα και από τ’ αυξανόμενα ποσοστά των φυγοστράτων. Των νέων αρρένων πολιτών που βρίσκουν δολίως τρόπο να ξεγελάσουν την πατρίδα για να μην υπηρετήσουν στην Εθνική Φρουρά, την ένοπλη άμυνά της απέναντι στους Τούρκους κατακτητές. Κραυγάζεται κι από πλήθος άλλες εκφάνσεις. Μετρημένες π.χ. στα καζίνο του Αττίλα, στα κατάστιχα της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Ναρκωτικών, στη φοροδιαφυγή, στη διαπλοκή, στο ρουσφέτι, στον εκμαυλισμό, στην αναξιοκρατία, στην οικονομική θηριωδία κατά της κοινωνικής αλληλεγγύης…

Δημοκρατία και φιλοπατρία δεν γοητεύουν πια τους πολίτες. Ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό των πολιτών, που μεταπίπτουν σε… υπηκόους! Αυτό δεν είναι μόνο, προϊόν, ευθύνη, ολιγωρία και φταίξιμο, κατ’ αναλογίαν ποσοστών, των επιφανεστέρων εν εξουσία ισχυρότερων, κ.κ. Χριστόφια, Αναστασιάδη, Άντρου Κυπριανού, Καρογιάν, Ομήρου, Συλλούρη, Περδίκη (των κομμάτων), των σπουδαιοτέρων σε τηλεθέαση και, άρα, σε επιρροή, «Σίγμα», «Αντένα», «ΡΙΚ», «Μέγα», των κατά σειράν ύψους κυκλοφορίας εφημερίδων, ακροαματικότητας ραδιοφώνων και αναγνωσιμότητας αρθρογράφων. Δεν είναι μόνο φταίξιμο και συνέπεια της απαίδευτης και μη παιδαγωγούσας πλέον Παιδείας και των κομματικών δημαγωγών, που σαν θορυβώδη σκιάχτρα, ξηφαράζουν, διώχνουν και λαώννουν τους πολίτες. Είναι και ευθύνη, ολιγωρία και φταίξιμο των ιδίων των πολιτών. Του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Που ανενεργός στον καναπέ της τηλεόρασης κατήντησε, απλώς, παθητικός τηλεθεατής της ίδιας της ζωής. Εντελώς αποξενωμένος από τα δρώμενα της πολιτικής. Κοάζων τις μεμψιμοιρίες του εν μέσω των συν-ταβλιζομένων στον καφενέ ή τις απαξιωτικές για τους πολιτικούς εξυπνάδες του, ανάμεσα στ’ ανέραστα φραπεδάκια των χαχανιζόντων στα «κκαφέ» και στα μπαράκια, αρνούμενος να προβάλει έμπρακτη αντίσταση στην παρακμή. Έστω και με στοχευμένη ψήφο διαμαρτυρίας…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Μισοδότζιν «Δημο»κρατία: Αποχή & Φυγοστρατία…»
08 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Για να ψηφίσει κάποιος το Σάββατο στις Ευρωκάλπες του εκλογικού κέντρου στο σχολείο της γειτονιάς του, χρειαζόταν πολύ λιγότερη ώρα απ’ όσο στην ουρά του ταμείου της απέναντι συνοικιακής υπεραγοράς. Χρειαζόταν μόνο μια «κάρτα», την ταυτότητά του, ενώ στην υπεραγορά δύο, δωροκάρτα και τραπεζοκάρτα. Για να ψηφίσει κάποιος χρειαζόταν τόσο χρόνο περίπου, όσο στο περίπτερο για να διαλέξει τρία παγωτά για τα παιδιά του. Ελάχιστα περισσότερο χρόνο, απ’ όσο να γεμίσει καύσιμα στο βενζινάδικο, ή για να πάρει μετρητά από την ΑΤΜ, αυτόματη ταμειακή μηχανή, τη «λεφταρία», όπως την βάφτισε 5ετές θυγάτριον δημοσιογράφου, κατά το «φρουταρία», «πιτσαρία», «καφετερία» κ.ο.κ.

Ωστόσο, το 40% των Ευρωπαίων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πήγαν να ψηφίσουν. Παραιτήθηκαν από την ιδιότητα του πολίτη, στην αρχέγονα στοιχειωδέστερη ενσάρκωσή της: Το εκλέγειν. Αποχή 40% σημαίνει, χοντρά-χοντρά, ημιδημοκρατία. Ή «μισοδότζιν «δημο»κρατία», κυπριακότερα!

Αποχή 40% σημαίνει παρακμή της δημοκρατίας. Της «δημο»κρατίας, με κατά σειράν αντίστοιχη ποσοστιαία ευθύνη, των κ.κ. Χριστόφια, Αναστασιάδη, Άντρου Κυπριανού, Καρογιάν, Ομήρου, Συλλούρη, Περδίκη των κομμάτων, της «δημο»κρατίας των τηλεοράσεων Σίγμα, Αντένα, Μέγα, ΡΙΚ κ.ά, της «δημο»κρατίας του «Φιλελευθέρου», της «Σημερινής», της «Χαραυγής», της «Αλήθειας», της «Μάχης», του «Πολίτη», της «δημο»κρατίας πάντων των ραδιοφώνων και ημών των αρθρογράφων.

Βέβαια και 90% να ήταν η αποχή, πάλι θα πανηγύριζαν τα κόμματα, ποιο ήρθε πρώτο και ποιο δεύτερο. Πάλι θα γιόρταζαν οι έξι εκλεγέντες από το 10% του εκ…«λογικού»(;) σώματος ευρωβουλευτές. Πάλι θα κόρδωναν με εκπομπές οι τηλεοράσεις και θα καμαρώναμε στα άρθρα μας οι δημοσιογράφοι! Διότι, παρακμάζουσα η «δημο»κρατία είναι σε τέτοιο βαθμό λαστιχένια, ξεχειλωμένη και συρρικνωμένη ώστε, Κυρίαρχος Λαός και Εκλογικό Σώμα να λογίζεται το όποιο ελάχιστο ποσοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεήσει να προσέλθει στις κάλπες, χωρίς ποτέ κωλύματα… απαρτίας! Το εν εξουσία κατεστημένο θα μπορούσε, πάντως, ν’ αντιγράψει κάποια απ’ όσα επινόησαν οι γεννήτορες της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα, για να αυξήσει αλματωδώς τη συμμετοχή στις εκάστοτε εκλογές. Κάποια λ.χ. φορολογική απαλλαγή για όσους ψηφίζουν. Αλλ’ αυτό δεν αλλάζει την ουσία και την ποιότητα της παρακμής. Η δημοκρατία – φιλοπατρία, όλο και περισσότερο, ΔΕΝ ΓΟΗΤΕΥΕΙ πλέον τους πολίτες. Το κραυγάζουν και κάποια άλλα επικίνδυνα ποσοστά: Των αυξανομένων αριθμών των φυγοστράτων…

Ερώτηση
Αλλ’ εάν είχαμε μια πιο ΥΠΕΥΘΥΝΗ δημοκρατία στο σύγχρονο πολίτευμα της αναπτυγμένης προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κατοχύρωσης ΕΠΩΝΥΜΩΣ των πολιτικών ελευθεριών, χωρίς πλέον τον απαράδεκτο αναχρονισμό (καταφύγιο, «κουκκούλα» και υπόθαλψη της ανευθυνότητας) ονόματι «ΜΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ» στις εκάστοτε εκλογές, θα ξέραμε τουλάχιστον ποιοι, άραγε, τέσσερις, από κάθε δέκα πολίτες, από το Σάββατο 6.7.09 μέχρι και τις επόμενες εκλογές, δεν δικαιούνται να παραπονιούνται, να μεμψιμοιρούν και να επικρίνουν καν, για όσα τους φαίνονται απαράδεκτα στο πολιτεύειν;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Γιατί δεν ψήφισα»
10 Ιουνίου 2009
κάτοικος Σολέας

Επειδή ψηφίζω για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια και μπούχτισα από όλους.
Επειδή ήμουν κομματοποιημένη και πολιτικοποιημένη και δεν ζήτησα ποτέ τίποτα για εμένα, μα για την κοινωνία που ζω και αυτό που ζήτησα και προσδόκησα έμεινε μόνο στα λόγια.
Επειδή ζω σ΄ενα χωριό εξήντα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα και δεν νοιάστηκε κανείς να φτιάξει ένα δρόμο, επειδή στο χωριό μου δεν έρχονται τουρίστες αλλά χωριάτες.
Επειδή άφησαν τη Σολέα και όπως τόσες άλλες περιοχές να πεθάνουν.
Επειδή εδώ που ζω δεν έχει νοσοκομείο για το παιδί μου.
Επειδή πρέπει να αρπάζω ένα παιδί μέσα στη νύκτα για να προλάβω να φτάσω στη δουλειά μου έγκαιρα, γιατί οι εκάστοτε προύχοντες αυτού του τόπου δεν είχαν συμφέροντα για να φτιάξουν ένα δρόμο της προκοπής.
Επειδή όταν πάω στην Ευρώπη και βλέπω την ύπαιθρο, θέλω να κλαίω από αγανάκτηση.
Επειδή είμαι μια γυναίκα που ψηφίζω για δεκαεφτά χρόνια και ανακάλυψα πως πρέπει να φτύσω όλους εκείνους που ψήφιζα τόσα χρόνια και κρατούσαν τη ζωή μου στα χέρια τους.
Επειδή δεν ψήφισα;
Επειδή κανείς δεν νοιάστηκε τόσα χρόνια για μας και όσο κανείς δεν θα νοιάζεται, εγώ δεν θα ψηφίζω.
Επειδή δεν θα ξαναψηφίσω;
Επειδή μέχρι να καταλάβουν πως και εμείς οι «χωριάτες» θέλουμε δρόμους και όχι μονοπάτια, νοσοκομεία και όχι τρώγλες, ζωή και όχι υποσχέσεις, δεν θα ξαναψηφίσω όπως εκατοντάδες άλλοι νέοι που κρατιούνται στην ύπαιθρο με νύχια και με δόντια!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Αποχή = Αχρείαστη η απαρτία του λαού»
11 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Λάθος είναι – νομίζουμε – η άποψη ότι η αποχή 40,6% από τις εκλογές αποτελεί, δήθεν, «κόλαφο» προς κάθε κόμμα και κάθε ηγέτη και ότι «την επόμενη φορά το χαστούκι θα είναι ισχυρότερο»! Διότι, ούτε τα κόμματα ούτε οι ηγέτες τους ούτε το σύστημα εκλογής της Εξουσίας χρειάζεται την… απαρτία του λαού! Η αποχή, ακόμα κι αν εκτοξευθεί στο 90% του εκλογικού σώματος, μόνο δημαγωγικές ρητορείες «κλαψούρας» κι «ανησυχίας» θα προκαλέσει τα πρώτα δύο 24ωρα. Η «αριθμητική» της Εξουσίας και των κομμάτων θα παρουσιάσει τα έγκυρα ψηφοδέλτια ως εκλογικό σώμα, θα βγάλει πρώτο κόμμα τον ΔηΣυ, δεύτερο, σε απόσταση αναπνοής το ΑΚΕΛ, ή αντίστροφα και στην ουρά τα υπόλοιπα, με πανηγυρίζοντες νικητές εκείνους που ΚΑΙ ΠΑΛΙ θα εκλεγούν με την… εντολή του λαού! Του οποίου, ξανά υπογραμμίζεται, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΤΙΑ. Παρά μόνο για να πληρώνει, ως υπάκουος υπήκοος, τους φόρους, το ΦΠΑ κ.ο.κ. ώστε να γεμίζουν τα δημόσια ταμεία από τα οποία εισπράττουν οι εξουσίες τις αντιμισθίες, τ’ αφορολόγητα και τα τυχερά τους και τα κόμματα τις χρηματοδοτήσεις τους.

Η αποχή από τις εκλογές διαγράφει κι εξαφανίζει τους απέχοντες από το εκλογικό σώμα. Παύουν, εθελουσίως, να είναι εντολέας λαός. Ο απέχων αυτοκαταργείται από πολίτης. Παραμένει φορολογούμενος υπήκοος. Είτε σιωπά είτε εκβάλλει θορυβώδεις αβολίδωτες φωνασκίες, διά ζώσης ή αρθρογραφικώς…

Ιδού η απόδειξη, στην «αριθμητική» της Εξουσίας: Στις εκλογές του Σαββάτου 6ης Ιουνίου 2009, μέχρι τις 6π.μ. το εκλογικό σώμα αποτελείτο από 526.060 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Μετά τις 8μ.μ. προέκυψαν τα εξής:
– 213.581 Αποχή: 40,6%
– 6.154 Άκυρα – Λευκά: 1,16%
– 306.325 Έγκυρα: 58,23%
– 109.209 ΔηΣυ: 20,75%
– 106.922 ΑΚΕΛ: 20,32%
– 37.625 ΔηΚο: 7,15%
– 30,169 ΕΔΕΚ: 5,73%
– 12.630 ΕυρωΚο: 2,40%
– 4.602 Οικολόγοι: 0,87%
– 5.168 Υπόλοιποι: 0,98%

Αλλ’ η Εξουσία και τα κόμματα – που ΔΕΝ έχουν ανάγκη την απαρτία του λαού – ανακοίνωσαν άλλα ποσοστά. Αφού εξαφάνισαν Αποχή, Λευκά και Άκυρα, αναγόρευσαν σε 100% εκλογικό σώμα ΜΟΝΟ τα έγκυρα κι έβγαλαν: ΔηΣυ 35,65%, ΑΚΕΛ 34,90%, ΔηΚο 12,28%, ΕΔΕΚ 9,84%, ΕυρωΚο 4,12%, Οικολ. 1,50% κ.ο.κ. Άρα, ούτε «κόλαφος» ούτε «χαστούκι». Ακόμα κι αν τα έγκυρα ήταν μόνο 52.606 οι πρωταίτιοι παρακμής της δημοκρατίας, ουδόλως θα έχαναν τούς, εν απαρτία φορολογούμενους υπηκόους των…