jump to navigation

Βιβλιοπαρουσίαση: «Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974» 20/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , ,
comments closed

ΕΛΔΥΚ, βιβλιοπαρουσίαση

Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου σας προσκαλεί την Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 19:00, στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου (παρά την Καλλιπόλεως, πρώην Παιδαγωγική Ακαδημία).

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:

«Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974»

Θα παρευρίσκεται ο συγγραφέας Αθανάσιος Χρυσάφης, πολεμιστής της ΕΛΔΥΚ 1974 και σήμερα Γυμναστής/Καθηγητής σε Λύκεια στη Θεσσαλονίκη.

Την εκδήλωση θα χαιρετίσουν ο σημερινός Διοικητής της ΕΛΔΥΚ και ο τότε Κύπριος λοχαγός του Χρυσάφη.

Παρουσιαστής του βιβλίου: Δρ Κώστας Μαυρίδης.

Η εκδήλωση θα διανθίζεται από φωτογραφικό υλικό.

Λίγα  Λόγια από την παρουσίαση του Κώστα Μαυρίδη:

Το βιβλίο καταγράφει τη μαρτυρία του συγγραφέα και άλλων επιζώντων πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ 1974 με επίκεντρο τη μάχη γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στην Α΄ και Β΄ φάση της εισβολής. Δεν πρόκειται για ένα επαγγελματία συγγραφέα. Και δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο εξιστόρησης μιας στρατιωτικής μάχης. Το βιβλίο αποτελεί ζωντανή μνήμη γεμάτη αίμα, πόνο, αυταπάρνηση και πικρή αλήθεια. Είναι άλλος ένας Τύμβος, όπως εκείνον στην Μακεδονίτισσα, που θα ορθώνεται αγέρωχος μέσα στο χρόνο για να συντρίβει κάθε προσπάθεια παραποίησης της ιστορικής αλήθειας.

Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό και βαθιά ανθρώπινο με όλη τη σημασία των λέξεων. Δεν πρέπει όμως να ειπωθούν πολλά διότι οφείλει ο αναγνώστης να βιώσει αυτό το ταξίδι μόνος του και χωρίς προειδοποιήσεις.

Για να νοιώσει  τη δίψα του κατακαλόκαιρου καθώς θα τρέχει μέσα στον φλεγόμενο κάμπο με τους Ελδυκάριους στην επίθεση στο Κιόνελι.

Για να αισθανθεί  την εγκατάλειψη και την προδοσία από τα υποχείρια της χούντας.

Για να ψηλαφήσει  την αγωνία του βαριά τραυματία που κρατάει τα έντερα του έξω και θα πρέπει να διασχίσει ακάλυπτος και βαλλόμενος το Ανατολικό χωράφι.

Για να κλάψει όταν το παλληκάρι σκοτώνεται και  η μάνα του με την κοπελιά του τον καρτερούν στη Νέα Σμύρνη.

Για να γελάσει  όταν ο Σιμίτας κι ο Βαλερτζής, στοιχηματίζοντας για ένα φραπέ, αρπάζουν το πολυβόλο και όρθιοι έξω από το όρυγμα  καθηλώνουν το επερχόμενο κύμα των Μεχμετζίκ.

Η κορύφωση της  τραγωδίας αλλά και του μεγαλείου: Καθώς τα τουρκικά άρματα ανεβαίνουν στο ύψωμα Β΄ στη δεύτερη φάση της εισβολής, οι Ελδυκάριοι παραμένουν ανυποχώρητοι μέσα στα ορύγματα με μόνο εφόδιο τον ατομικό τους οπλισμό. Σε κάποιους τα ραδιοφωνάκια πιάνουνε σταθμούς στην Αθήνα που παίζουν λαϊκά τραγούδια… Εκείνη την ώρα συντελείται η κορύφωση του μεγαλείου της ψυχής: μια φούχτα παλληκάρια συνειδητοποιούν το ύστατο χρέος απέναντι στην Ιστορία του Ελληνισμού.

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είχε άλλο τίτλο. Όπως,

«Η υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων»,

«Οι νεκροί ζωντανοί αντιστέκονται»,

«Στην κόλαση της ΕΛΔΥΚ»,

«Πόνος  κι αγάπη Πατρίδας».

Οι παραχωρήσεις Χριστόφια-Τσιελεπή εξέπληξαν ακόμα και τον Ταλάτ 03/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
Χριστόφιας - Ταλάτ, Σεπτέμβρης 2008 [πηγή γελοιογραφίας: Νοητική Αντίστασις, www.noitikiantistasis.com]

‘Φιλελεύθερος’
«Θέατρο πίσω από την πλάτη της κοινωνίας»
28 Νοεμβρίου 2009, σελ. 8
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Το  όλο ζήτημα με την εκ περιτροπής προεδρία και τη σταθμισμένη ψήφο προέκυψε τις τελευταίες βδομάδες (εντός Σεπτεμβρίου 2009) όταν δημοσιοποιήθηκε η πρόθεση του Προέδρου ΝΑ καταθέσει πρόταση (τονίζω το μελλοντικό «να»). Εκτός ΑΚΕΛ, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί εξέφρασαν κάποιου είδους δυσφορία διότι δεν ενημερώθηκαν έγκαιρα αλλά λίγο πριν την κατάθεση της πρότασης. Ακόμη και ο Ν. Αναστασιάδης που προσωπικά δεν πρόβαλε ενστάσεις επί της ουσίας των προτάσεων – σε αντίθεση με πολλά στελέχη του ΔΗΣΥ-,  εξέφρασε και αυτός δημόσια τη δυσφορία του διότι ενημερώθηκε ένα-δυο μέρες πριν την ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ κατάθεση των προτάσεων. Το Προεδρικό επέμενε ότι ενήργησε στο πλαίσιο του εφικτού χρονικού πλαισίου ενημερώνοντας τους αρχηγούς, εκτός των Οικολόγων λόγω έλλειψης χρόνου και τις προάλλες αναφέρθηκε σε καθυστερημένη αντίδραση των κομμάτων. Που βρίσκεται η αλήθεια;

Με  βάση απόρρητο έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών, σε συνάντηση στις 3.11.2008, ένα περίπου χρόνο πριν από την σημερινή διαφωνία ανάμεσα στο Προεδρικό και τα κόμματα, η διαπραγματευτική μας ομάδα είχε ήδη καταθέσει την πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία και σταθμισμένη ψήφο! Η συνάντηση έγινε στην παρουσία του κ. Zerihoun στη Λευκωσία.  Με τον κ. Δ. Χριστόφια ήσαν παρόντες τρεις σύμβουλοι και ένας πρακτικογράφος. Από Τ/κ πλευράς, παρόντες ήσαν ο Μ. Ταλάτ με 4 συμβούλους και τον πρακτικογράφο του. Στο έγγραφο καταγράφονται οι διατυπώσεις που κάθε ένας από τους παρόντες κατέθετε (σε άλλα έγγραφα καταγράφονται οι απόψεις της κάθε πλευράς, χωρίς αναφορά στο πρόσωπο που τις διατυπώνει), όπου ο Πρόεδρος κατέθεσε την σχετική πρόταση (κοινό ψηφοδέλτιο με εκ περιτροπής προεδρία και σταθμισμένη ψήφο). Η παράγραφος αρ. 12 του εγγράφου, είναι χαρακτηριστική. Ο Ταλάτ ερωτά που βρίσκεται η δικοινοτικότητα στις προτάσεις και ο Τ. Τσιελεπής αναλαμβάνει να εξηγήσει υποδεικνύοντας την σταθμισμένη ψήφο. Ο Ταλάτ έκπληκτος προφανώς για την παραχώρηση, επισημαίνει ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που η σταθμισμένη ψήφος υποβάλλεται στην ιστορία των διαπραγματεύσεων για το κυπριακό, αφού όπως δηλώνει, ούτε στις συμφωνίες του 1960 υπήρχε, ούτε στις Ιδέες Γκάλι, ούτε στο σχέδιο Ανάν.

Με  βάση τα πιο πάνω είναι ξεκάθαρο ότι η διαπραγματευτική μας ομάδα κατέθεσε στις διαπραγματεύσεις από το 2008 -πριν ένα χρόνο- πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία και σταθμισμένη ψήφο. Αν η πρόταση όντως κατατέθηκε τότε, σημαίνει ότι το Προεδρικό έπαιξε ένα θέατρο πίσω από την πλάτη της κοινωνίας και των κομμάτων. Αν όμως από την άλλη, τα κόμματα είχαν ενημερωθεί πριν από την κατάθεση της πρότασης το 2008, σημαίνει πως κάποιοι πολιτικοί παίζουν θέατρο τώρα προσποιούμενοι ότι μόλις προ εβδομάδων ενημερώθηκαν. Δεν γίνεται να ισχύουν και τα δυο, αλλά ως φαίνεται, κάποιος εκ των δύο έπαιξε θέατρο.

Παρεμπιπτόντως, στο εν λόγω επίσημο υπηρεσιακό έγγραφο του ΟΗΕ, ο κατοχικός εκπρόσωπος προσδιορίζεται με τον τίτλο «Αυτού Εξοχότητα», ως να είναι Πρόεδρος! Είτε αρέσει στον Ντάουνερ και τους συνεργάτες του, είτε δεν αρέσει, υπάρχουν ψηφίσματα του ΟΗΕ και ειδικότερα του Συμβουλίου Ασφαλείας που καθιστούν το ψευδοκράτος ως μια παράνομη οντότητα. Ποιος επιτρέπει τέτοιες παρατυπίες (με όλη τη σημασία τους) στους αξιωματούχους του ΟΗΕ;

Επιπλέον, στο έγγραφο αναδεικνύεται ο μοιραίος ρόλος του Τ. Τσιελεπή και ο καθοριστικός του παράγοντας στις διαπραγματεύσεις, οδηγώντας τον Πρόεδρο και την Ε/κ πλευρά σε απανωτές γκάφες με ανυπολόγιστες ζημιές. Με πλέον τρανταχτά, το λεκτικό στο Ανακοινωθέν της 23ης Μαίου που έγινε η σημαία της Τουρκίας και την προώθηση προτάσεων που προκαλούν ακόμη και την έκπληξη του Ταλάτ.

Τάκης Χατζηγεωργίου: Ο Ευρωβουλευτής που «δεν έβγαλε τσιμουδιά» 12/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Τάκης Χατζηγεωργίου [πηγή φωτογραφίας: Σημερινή 08/11/2008]

Ο Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Τάκης Χατζηγεωργίου

‘Φιλελεύθερος’
«Ο Ευρωβουλευτής που «δεν έβγαλε τσιμουδιά»»
07 Νοεμβρίου 2009, σελ. 8
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Δεν γνωρίζω μέρος στον κόσμο που η ηγεσία του τόπου η οποία διαχειρίζεται την εξουσία για τη θητεία της -νόμιμα εκλελεγμένη- αντιμετωπίζει ένα πολιτικό πρόβλημα και θεωρεί δέσμευσή της  οτιδήποτε συζητήθηκε ως παραχώρηση από προκάτοχο της στην εξουσία, που διαπραγματευόταν το πρόβλημα πριν 20, 10, ή 5 χρόνια και μάλιστα, όταν ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξε συμφωνία. Φυσικά, η ηγεσία δεν πρέπει να παραγνωρίζει τις όποιες εξελίξεις μέσα στις εκάστοτε συνθήκες. Από αυτό όμως, μέχρι το να θεωρείται αυτόματα δέσμευσή μας στο κυπριακό σήμερα, μια παραχώρηση που συζητήθηκε αλλά ουδέποτε συμφωνήθηκε, είναι εξωφρενικό. Άλλωστε, τα εμπιστευτικά έγγραφα του Ντάουνερ το επιβεβαιώνουν ότι οι ξένοι επιχειρούν να μας παγιδεύσουν σε αυτήν ακριβώς τη «λογική». Το γιατί την υιοθετούν πολιτικοί μας, μου είναι ακατανόητο.

Με  άρθρο του (3.11.2009) ο Τάκης Χατζηγεωργίου προχώρησε ακόμη παραπέρα. Ο Ευρωβουλευτής θυμωμένος για τις αντιδράσεις στην εκ περιτροπής προεδρία, ερωτά γιατί δεν «έβγαλε κανείς τσιμουδιά» όταν -κατά την άποψή του- ο Τάσσος Παπαδόπουλος υπέβαλε την ίδια πρόταση. Η προηγούμενη παράγραφος, θα έπρεπε να ήταν επαρκής απάντηση. Αλλά επειδή θα είμαστε συγκεκριμένοι γιατί ο ίδιος πρέπει να εξηγήσει γιατί δεν έβγαλε τσιμουδιά.

Η ιδέα για εκ περιτροπής προεδρία της εξουσίας τέθηκαν ενώπιον της λαϊκής κρίσης μέσου του σχεδίου Ανάν («Προεδρικό Συμβούλιο») και απορρίφθηκε συντριπτικά, μαζί με το 80% περίπου των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ. Αυτή υπήρξε η λαϊκή ετυμηγορία. Ο Τάκης Χατζηγεωργίου όμως (χωρίς να εκφράζει τη βάση του ΑΚΕΛ στο θέμα) θεωρεί ότι κάτι που συζητήθηκε στις διαπραγματεύσεις, μας δεσμεύει ακόμη κι αν ουδέποτε συμφωνήθηκε. Ακόμη κι όταν ως ιδέα απορρίφθηκε από το λαό στο δημοψήφισμα. Η πιθανή εξήγηση είναι ότι δεν του άρεσε το αποτέλεσμα. Έτσι, δηλώνει κι αυτός -στα βήματα του δεξιότατου Ν. Αναστασιάδη- ότι σέβεται την ετυμηγορία του λαού, ενώ στην πράξη παραμένει κολλημένος στις ιδέες του σχεδίου ή και πριν από αυτό!

Επιπλέον, ο Τάκης Χατζηγεωργίου κατηγορεί τον Τ. Παπαδόπουλο ότι εκείνος πρότεινε την εκ περιτροπής προεδρία και συνεπώς μας έχει δεσμεύσει την πλευρά μας. Κατ΄αρχήν, όποιος υιοθετεί την πρόταση για εκ περιτροπής, δικαίωμά του να θεωρεί τον εαυτό του δεσμευμένο και όχι να «κρύβεται» πίσω από άλλους. Πρώτα όμως, ο Τάκης Χατζηγεωργίου έχει να αντιμετωπίσει δύο σχετικά πράγματα για τα οποία ουδέποτε έβγαλε τσιμουδιά όταν συνέβαιναν. Στην τελευταία του συνέντευξη, ο Τ. Παπαδόπουλος πρόλαβε (για κακή τύχη ορισμένων) και αναφέρθηκε στην εκ περιτροπής προεδρία («Καθημερινή» 13.11.2008). Μάλιστα, η εφημερίδα ανέδειξε από την αρχή τη δήλωσή του ότι «ο ίδιος ΔΕΝ αποδέχτηκε την εκ περιτροπής προεδρία». Στη συνέντευξη, ο Τ. Παπαδόπουλος εξηγεί τα καθέκαστα με προσωπική αναφορά και στον Δ. Χριστόφια, ο οποίος ουδέποτε τα διέψευσε. Ούτε ο Τάκης Χατζηγεωργίου έγραψε τότε ή ενόσω ζούσε ο Τ. Παπαδόπουλος. Γιατί δεν έβγαλε τσιμουδιά τότε ή έστω ενόσω ζούσε ο Τ. Παπαδόπουλος;

Σήμερα  ο Τάκης Χατζηγεωργίου γράφει πως «ξέρει» πως οι κινήσεις μας γίνονταν για το «θεαθήναι» με στόχο την «αποχώρηση από εκείνο το διάλογο»! Η μεθοδικότητα που σταδιακά μας απεγκλώβισε από ένα ασύμφορο πλαίσιο διαπραγμάτευσης και μας οδήγησε στη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου, με πλήρη ενταφιασμό του σχεδίου Ανάν,  στεναχώρησαν πολύ τον Τάκη Χατζηγεωργίου. Κατανοητό που στεναχώρησε την Τουρκία και τον …Ντε Σόττο. Γιατί όμως στεναχώρησε τον Ευρωβουλευτή μας; Προφανώς, επειδή ο ίδιος θεωρεί ότι η 8η Ιουλίου δεν ήταν τίποτα. Δικαίωμά του. Αλλά σιώπησε όταν στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης του Δ. Χριστόφια (1ο Κεφάλαιο) για το κυπριακό με τίτλο «τι πρέπει να γίνει» σήμερα, ξεκινά με τη φράση: «Με επίκεντρο των προσπαθειών μας την υλοποίηση της 8ης Ιουλίου». Γιατί πάλι δεν έβγαλε τσιμουδιά, ούτε άχνα διαμαρτυρίας τότε;

Υ.Γ. Ο Τ. Παπαδόπουλος έκανε κι αυτός λάθη. Αλλά στην Ιστορία θα μείνει για τη στάση του τη μεγάλη και δύσκολη ώρα. Την ώρα εκείνη που άλλοι «μικροί» κρύφτηκαν.

Ελεύθερη Επιλογή vs Υποχρεωτική Επιβολή 03/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , ,
comments closed
[πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

‘Φιλελεύθερος’
«Ελεύθερη Επιλογή vs Υποχρεωτική Επιβολή»
31 Οκτωβρίου 2009
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Ανάμεσα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με την διαπραγματευτική του ομάδα) και στην πλειοψηφία των κομμάτων επικρατεί η αντίληψη ότι, υπάρχει συμφωνία στόχων στο κυπριακό. Αυτό επιβεβαιώθηκε με το κοινό ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου. Οι τυχόν διαφορές αφορούν την στρατηγική. Όχι τον στόχο. Εντούτοις, η σημασία της πρότασης για την εκ περιτροπής Προεδρία δεν περιορίζεται μόνο στο καθαυτό περιεχόμενό  της, αλλά δυστυχώς, αναδεικνύει διαφορές και ως προς το ίδιο τον επιδιωκόμενο στόχο.

Στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης του Προέδρου Χριστόφια όπου αφιερώθηκε αρκετός χώρος για το κυπριακό, ορίζεται το πρόβλημα ως πρωτίστως θέμα εισβολής, κατοχής και εποικισμού. Δεν υπάρχει οτιδήποτε που να αναφέρει ή να υπονοεί έστω την υιοθέτηση της εκ περιτροπής Προεδρίας, αν και γίνεται αναφορά σε θέματα πολύ μικρότερης σημασίας που κρίθηκαν όμως άξια για να περιληφθούν. Σήμερα, προβάλλεται η άποψη ότι η πρόταση βρίσκεται στο πλαίσιο της φιλοσοφίας του όλου Προγράμματος Διακυβέρνησης. Αν όμως η εκ περιτροπής Προεδρίας συνάδει με τη φιλοσοφία των δεσμεύσεων στο Πρόγραμμα επειδή … «επανενώνει τον τόπο», μέχρι που μπορεί να φτάσει μια τέτοια «λογική»; Που φτάνουν τα όρια μιας τέτοιας «λογικής» η οποία επιτρέπει την διαγραφή των όποιων δεσμεύσεων δόθηκαν δόθηκαν δημόσια ή και ιδιωτικά, όταν ο Πρόεδρος επιδίωκε την εκλογή του, προτού ληφθεί απόφαση για το 2ο γύρο των Προεδρικών εκλογών;

Συγκεκριμένα, αδιαπραγμάτευτος στόχος για επίτευξη λύσης είναι η επικράτηση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Βασικότατη αρχή κάθε δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η ελεύθερη επιλογή του επικεφαλής μέσω εκλογικής διαδικασίας. Άλλωστε, η Δημοκρατία λειτουργεί ενόσω η ελεύθερη επιλογή του λαού μέσω εκλογών αναδεικνύει τον επικεφαλής του κράτους. Από την άλλη, στην δικτατορία, τα πρόσωπα που  εξουσιάζουν, δεν επιλέγονται από το λαό αλλά επιβάλλονται στο λαό. Φυσικά, υπάρχουν διάφορα δημοκρατικά πολιτειακά συστήματα (ομοσπονδιακά ή άλλωσπως με άμεση ή έμμεση εκλογική διαδικασία) αλλά η εκλογή του επικεφαλής της Κυβέρνησης γίνεται πάντοτε μέσω ελεύθερης επιλογής. Χωρίς αποκλεισμούς. Και χωρίς επιβολή. Αυτό δε που χωρίζει τη δημοκρατία από την δικτατορία είναι ότι στο ένα επικρατεί η ελευθερία μέσω εκλογών και στο άλλο η δουλεία μέσω της επιβολής.

Στην Δημοκρατία, το αποτέλεσμα γίνεται αποδεκτό επειδή οι πολίτες σέβονται το αποτέλεσμα, ακόμη κι όταν δεν τους ευχαριστεί. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό ήθος. Στην εκ περιτροπής Προεδρία το σύστημα υποχρεωτικά θα επιβάλλει περιορισμούς στις επιλογές και θα μπορεί να επηρεάζει το αποτέλεσμα. Συνεπώς, δεν ικανοποιείται η προϋπόθεση που νομιμοποιεί από κάθε άποψης το αποτέλεσμα και το κάνει σεβαστό από όλους. Επειδή οι ελεύθεροι πολίτες δεν πρέπει να αποδέχονται ένα δικτατορικό καθεστώς, γιατί πρέπει να σέβονται την περίπτωση αυτής της υποχρεωτικής επιβολής;

Στο ομοσπονδιακό σύστημα των ΗΠΑ δεν υπάρχει εκ περιτροπής προεδρία ανάμεσα στους μαύρους και τους υπόλοιπους. Στη Νότιο Αφρική, μετά την κατάργηση του συστήματος της λευκής εξουσίας, δεν υπάρχει εκ περιτροπής προεδρία για  μαύρο Πρόεδρο και μετά για λευκό για ένα μικρότερο διάστημα. Και στα δύο συστήματα, λαμβάνονται υπόψην οι ιδιαιτερότητες των τοπικών πολιτειών, αλλά το σύστημα παραμένει επί της ουσίας δημοκρατικό. Ομοσπονδία δεν σημαίνει επιβολή λόγω φυλής ή χρώματος, αλλά η εκλογή του οποιοδήποτε είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής του λαού.

Οι ίδιοι στην Ε/κ πλευρά -από αριστερά ως δεξιά- που σήμερα στηρίζουν ένα σύστημα που θα επιβάλλει στους Ε/κ (την πλειοψηφία) για κάποιο διάστημα υποχρεωτικά Πρόεδρο Τ/κ ή έποικο, είναι εκείνοι που πρώτοι ως «προοδευτικοί» θα στήριζαν το αίτημα των αδικημένων οπουδήποτε αλλού. Στην Κύπρο όμως, στηρίζουν την υποδούλωση σε θεσμούς η οποία θα πνίγει το λαϊκό αίσθημα με κίνδυνο να φέρει και την υποδούλωση στην Τουρκία.

Αρλούμπες οι πληροφορίες του Μακάριου Δρουσιώτη για το Τζιάος 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μετά από απαίτηση αναγνωστών μας, αναδημοσιεύουμε το γνωστό άρθρο του ακαδημαϊκού Κώστα Μαυρίδη, το οποίο έχουν επικαλεστεί αρκετοί επώνυμοι και ανώνυμοι αρθρογράφοι στην Κύπρο, και στο οποίο τίθενται σοβαρά ερωτήματα για το πως ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης έφτασε στο συμπέρασμα πως «έξι ώρες» πριν από την εκτέλεση των Ελληνοκυπρίων στο Τζιάος είχαν δήθεν εκτελεστεί Τουρκοκύπριοι «με τον ίδιο τρόπο». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος ακόμη δεν έχει απαντήσει.

Μεταφέρουμε επίσης την επώνυμη μαρτυρία του τότε έφεδρου υπολοχαγού της Εθνικής Φρουράς Χριστόδουλου Γρουτίδη, η οποία ανατρέπει την ιστορία όπως την «μαγείρεψε» ο Μακάριος Δρουσιώτης.

Αν η επώνυμη μαρτυρία Γρουτίδη ευσταθεί, εύλογα τίθεται το ερώτημα: Γιατί ο κ. Δρουσιώτης επικαλείται ανώνυμη μαρτυρία [‘Πολίτης’, 15/08/2009], η οποία ουσιαστικά εξισώνει το οργανωμένο έγκλημα του τουρκικού στρατού και καλλιεργεί αχρείαστες ενοχές στην ελληνοκυπριακή πλευρά; Και αφού ο κ. Γρουτίδης επώνυμα διαψεύδει τα όσα ισχυρίζεται ο ανώνυμος μάρτυρας του κ. Δρουσιώτη, γιατί ο τελευταίος εμμένει στην εκδοχή του, με συμψηφιστικές μάλιστα ψευδοδικαιολογίες του τύπου «για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος» [‘Πολίτης’, 18/08/2009];  Μήπως για να διευκολυνθεί η «χώνεψη» αυτών που μαγειρεύονται, μεταξύ άλλων, και στα φαγοπότια Ντάουνερ-Δρουσιώτη, δηλαδή του επερχομένου «Σχεδίου Ταλάτ»;

Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε επίσης πως ενώ ο κ. Δρουσιώτης δεν ζητά συγγνώμη για την ανώνυμη «μαρτυρία» των «έξι ωρών», επιμένει να θεωρεί την αποκάλυψη της τουρκοκυπριακής εφημερίδας ‘Αφρίκα’ για εκτέλεση 320 Ελληνοκυπρίων ως «δημοσιογραφικά σκουπίδια» (!), και για τούτο τον έχει ξεμπροστιάσει δημόσια και ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Μακάριος Δρουσιώτης

‘Φιλελεύθερος’
«Φτάνει πια τόση «αλήθεια» για το Τζιάος!»
29 Αυγούστου 2009
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Το φρικιαστικό έγκλημα της εν ψυχρώ δολοφονίας των 5 Ελληνοκυπρίων συγκλόνισε την κοινή γνώμη σε Κύπρο (ακόμη και Τ/κ εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους), Ελλάδα και αλλού. Μερικές μέρες μετά την αποκάλυψη του εγκλήματος, δύο δημοσιεύματα στον «Πολίτη» (15.8.09 και 18.8.09 με τίτλο «Η αλήθεια για το Τζιάος») του ιδίου δημοσιογράφου (Μ. Δρουσιώτη ο οποίος αρθρογραφεί και στην αθηναϊκή «Ελευθεροτυπία»), ανέφεραν ότι κάποιος Ανθυπολογαχός της Εθνικής Φρουράς το 1974 με τον οποίο γνωρίζονται, επικοινώνησε ΤΩΡΑ μαζί του και «έδωσε την πληροφορία πως έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι» στην ίδια περιοχή. Σημειώστε την ακρίβεια των έξι ωρών! Ο «πληροφοριοδότης» ζήτησε να μην δημοσιευτεί το όνομά του. Αυτά όλα σύμφωνα με το δημοσιογράφο της εφημερίδας.

Την αξιοπιστία του δημοσιογράφου που επέλεξε να προβάλει την «πληροφορία» από κάποιον που δεν μας αποκαλύπτει το όνομά του και υποχρεωτικά πρέπει να εμπιστευτούμε το δημοσιογράφο, επαφίεται στον καθένα να την αξιολογήσει. Πάντως, όπως εξηγούμε πιο κάτω, η «πληροφορία» είναι προϊόν στρέβλωσης,  φαντασίωσης ή σκόπιμης απάτης που απαιτεί παρέμβαση της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας ή και λήψη νομικών μέτρων.

Για τη δολοφονία των 5 Ελληνοκυπρίων, δεν υπάρχει πουθενά οποιοδήποτε αδιάσειστο στοιχείο ή έστω μαρτυρία, που να καταδεικνύει την ακριβή ώρα εκτέλεσής τους. Ούτε υπάρχει επιστημονική μέθοδος που εντοπίζει την ώρα δολοφονίας που συνέβηκε πριν 35 χρόνια. Ο σημερινός «πληροφοριοδότης» έμαθε για την εκτέλεση των 5 όπως όλοι μας πρόσφατα, μετά τον εντοπισμό των οστών τους σε πηγάδι. Ούτε γνώριζε τότε, ούτε έμαθε σήμερα με κάποιο τρόπο την ώρα δολοφονίας τους. Πως γίνεται, λοιπόν, να γνωρίζει την ακριβή ώρα διάπραξης του εγκλήματος, τη στιγμή που παραμένει απροσδιόριστη; Και πως ένας δημοσιογράφος που παρουσιάζεται ως ερευνητής με ιστορικό να αναλύει εξαντλητικά πληροφορίες και να διεισδύει σ΄ αυτές για να αποκαλύψει την «αλήθεια για το Τζιάος», πρόβαλε μια τέτοια «πληροφορία», χωρίς καν να διερωτηθεί για το πως «εντόπισε» την ώρα εκτέλεσης των 5 ο «πληροφοριοδότης» του;

Αν σκοπός των δημοσιευμάτων ήταν να δημιουργηθούν εντυπώσεις ότι οι πέντε έπαθαν αυτό που οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι Ελληνοκύπριοι έκαναν έξι ώρες προηγουμένως στην ίδια περιοχή  σε Τουρκοκύπριους, το έχει καταφέρει. Και το έχει καταφέρει με τρόπο που ο τουρκικός στρατός να απαλλάσσεται της ευθύνης και το θέμα να παρουσιάζεται ως άλλη μια «εξίσωση» των δύο κοινοτήτων, αυτή τη φορά μέσω των… αλληλοσκοτωμών. Σε  ευθυγράμμιση με τις ψευδολογίες του Ντενκτάς για να απαλλάξει τα «ένδοξα μεχμετζίκ».

Μετά τα δύο δημοσιεύματα, άλλος Ανθυπολοχαγός που υπηρετούσε στο 398 Τάγμα της Ε.Φ. που επιχειρούσε τότε στην περιοχή του Τζιάος (επώνυμα και ενσυνείδητα όπως χαρακτηριστικά υποδεικνύει στις 19.8.09) δίνει τη δική του μαρτυρία. Για το πρώτο δημοσίευμα του «Πολίτη», όπως ο ίδιος τα είδε, «τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετικά». Για το δεύτερο, υποδεικνύει ότι «δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα». Ποιος όμως θα ανατρέψει τις εντυπώσεις και το κακό που προκλήθηκε από «πληροφορίες» που βασίστηκαν στη στρέβλωση ή την φαντασίωση;

Δεν είναι βέβαιο αν ποτέ μάθουμε όλα τα γεγονότα και την ακριβή αλήθεια. Από τις ως τώρα πληροφορίες, είναι βέβαιο ότι δημοσιεύματα του τύπου «Η αλήθεια για το Τζιάος» δεν υπηρετούν την αλήθεια και πιθανόν να εκκινούν από κίνητρα και απωθημένα που μόνο ψυχολογικές αναλύσεις μπορούν να εξηγήσουν. Όσοι όμως πραγματικά νοιαζόμαστε για να αποκαλυφθεί «η αλήθεια για το Τζιάος», δεν εξισώνουμε εγκλήματα για να απαλλάσσονται οι φονιάδες όποιας εθνικότητας και να είναι. Διότι μόνο μέσα από πανανθρώπινες αρχές και δικαιοσύνη μπορούμε να λυτρωθούμε από το παρελθόν και να συμβιώσουμε Ε/κ και Τ/κ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Για το 398 ΤΠ και το Τζιάος: Ενσυνειδήτως* και επωνύμως**
»
19 Αυγούστου 2009, σελ. 11
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Τις τελευταίες μέρες, λόγω της ταυτοποίησης των οστών των πέντε Ε/Κ που εκτελέστηκαν στο Τζιάος, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας συζητήσεις για τα τότε γεγονότα. Θεωρώ χρέος μου να καταθέσω, συνοπτικά και σημειολογικά, τα ακόλουθα:

1. Η ανωνυμία δεν πρέπει να καταστεί «μόδα» και να καθορίσει ώς ένα βαθμό την ιστορία του 1974. Οι απόψεις πρέπει να κατατίθενται επώνυμα, αφού ανωνύμως ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Για παράδειγμα, στο «Φιλελεύθερο» δημοσιεύτηκε στις 12/8 μαρτυρία ανωνύμου λοχία, από την ανάγνωση της οποίας δεν αντλείται καθαρό νόημα, αλλά υπάρχουν και ανακρίβειες, όπως: «Στην περιοχή υπήρχε και στρατόπεδο κοντά. Δεν υπήρχε ούτε ένας αξιωματικός. Ήταν απού φύγει ? φύγει, για να γλιτώσει ο καθένας το τομάρι του». Η κατηγορία είναι βαρύτατη, γενική και αόριστη. Είναι πάνω από όλα λανθασμένη. Οι ε/κ δυνάμεις δεν είχαμε στρατόπεδο, ούτε η διοίκηση έκανε χρήση του στρατοπέδου που είχαν οι Τούρκοι στο Τζιάος. Το κυριότερο: Κανένας αξιωματικός δεν έφυγε «για να γλιτώσει το τομάρι του». Όλοι βιώσαμε με τον ίδιο τρόπο τα γεγονότα και τους κινδύνους. Υπάρχει μία τάση να επιρρίπτονται αόριστα και ατεκμηρίωτα όλες οι ευθύνες στους αξιωματικούς, κυρίως στους εξ Ελλάδος. Αισθάνομαι χρέος, παρόλο ότι κανένας δεν του έχει καταλογίσει οτιδήποτε, να υπερασπιστώ ευθαρσώς τον τότε διοικητή μας, αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Μπριτζολάκη.

2. Ο Μπριτζολάκης είχε μέσα του ατόφια την κρητική λεβεντιά. Διακινδύνευσε τη ζωή του εξίσου ή και περισσότερο από εμάς. Στις επιχειρήσεις που έγιναν από τις 20 ? 22 Ιουλίου διοίκησε το τάγμα από την πρώτη γραμμή, όχι από τα μετόπισθεν. Τον θυμάμαι στα υψώματα του Τζιάους, κάποια στιγμή, να βρίσκεται 15-20 μέτρα μπροστά από όλους μας και να δίδει οδηγίες όρθιος. Του φώναξα: «Πέσε κάτω κ. Διοικητικά, θα σε σκοτώσουν οι Τούρκοι». Κι αυτός: «Εμένα δε με πιάνουν οι σφαίρες».

3. Στις 14 Αυγούστου, το 398 ΤΠ βρισκόταν κυρίως μέσα στο Τζιάος, το μισό του οποίου είχαμε καταλάβει τον πρώτο γύρο. Ήμουν, μάλλον, ο τελευταίος με τον οποίο ο Μπριτζολάκης επικοινώνησε με το ενσύρματο τηλέφωνο για να μου δώσει την εντολή υποχώρησης. Είχαμε την εξής συνομιλία: «Κύριε Γρουτίδη ? συνήθης προσφώνησή του – είμαι ο διοικητής σου. Να συμπτυχθούμε αμέσως προς το Μαραθόβουνο. Στείλε ένα φαντάρο να ειδοποιήσει και τον Γιαννή μπροστά». «Κύριε διοικητά, περιμένω εντολή για επίθεση και εσείς μου λέτε οπισθοχώρηση;» «Αυτά που σου λέω, Γρουτίδη παιδί μου, και κοίταξε μην καταστεί η σύμπτυξη άτακτος φυγή. Κόβω το τηλέφωνο». Με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, έδωσε τις οδηγίες οπισθοχώρησης σε όλα τα τμήματα του τάγματος. Εάν σε κάποιους αυτές δεν έφτασαν, δεν ευθύνεται ο ίδιος. Το μεγάλο πρόβλημά μας, όμως, ήταν αλλού. Στον, μάλλον, λανθασμένο σχεδιασμό από το ΓΕΕΦ για το ρόλο του 398 ΤΠ στο δεύτερο γύρο και στην απουσία έγκαιρης πληροφόρησης για το τι συνέβαινε στην περιοχή της Μιας Μηλιάς. Το πρώτο στοιχείο μας εγκλώβισε στο Τζιάος, το δεύτερο κατέστησε την οπισθοχώρηση επείγουσα και ανοργάνωτη.

4. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου, ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον- άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσω μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ – σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου – παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και ανασήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

5. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

6. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

7. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος.

* Η συνείδησή μου από μέρες με οδήγησε στην απόφαση να καταθέσω δημοσίως και τη δική μου εκδοχή για κάποια από τα γεγονότα του Τζιάους. Υπηρέτησα – ως δόκιμος και ως έφεδρος ανθυπολοχαγός – στο 398 ΤΠ για 18 ολόκληρους μήνες, από το Μάρτιο του 1974 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1975. Συμμετείχα, ως διμοιρίτης, στις πολεμικές επιχειρήσεις του τάγματος στην Επηχώ και στο Τζιάος. Γνωρίζω πρόσωπα και γεγονότα και έχω μια σφαιρική αντίληψη για τα όσα συνέβηκαν τότε. Αυτό δε σημαίνει ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε όλα.

** Τονίζω τη λέξη επωνύμως για λόγους αρχής: Πιστεύω ότι απόψεις για ζητήματα τόσο σοβαρά, με πολλές και ανεξέλεγκτες προεκτάσεις, πρέπει να κατατίθενται επωνύμως. Επίσης, επειδή σχετικό απόσπασμα από το χτεσινό άρθρο του Μ. Δρουσιώτη («Π» 18/8) δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Το Σάββατο 15 Αυγούστου, μόλις διάβασα το επίμαχο απόσπασμα στο άρθρο του, επικοινώνησα μαζί του και του έδωσα τη δική μου εκδοχή. Μιλήσαμε ξανά στις17/8, οπόταν και του είπα ότι μπορεί να κάμει χρήση του ονόματός μου. Αντί αυτού, ίσως επειδή δεν κατάλαβε ότι δεν είχα καμιά αντίρρηση, έγραψε: «Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής». Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, δεν έχω υποταχτεί στο «φόβο και το νόμο της σιωπής». Αυτό μαρτυρείται, άλλωστε, και από τη σωρεία των δημοσίων τοποθετήσεων και άρθρων που υπάρχουν στο ενεργητικό μου. Τέλος, κάτι ανάλογο συνέβηκε και με τον κ. Λ. Μαύρο. Το Σάββατο 15 Αυγούστου μιλήσαμε, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας, και του έδωσα την ίδια εκδοχή για τα γεγονότα, λέγοντάς του ότι δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το όνομά μου. Αντί αυτού, ο κ. Μαύρος στη στήλη του στις 17/8 στη Σημερινή με «εγκαλεί» εμμέσως να μιλήσω, σάμπως και κρύβομαι. Το πράττω αυτοβούλως και όχι σαν αποτέλεσμα οποιουδήποτε «κλητηρίου σαλπίσματος».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Η αλήθεια για το Τζιάος
»
18 Αυγούστου 2009, σελ. 13
Μακάριος Δρουσιώτης

Η περίπτωση της εκτέλεσης των πέντε αιχμαλώτων στο Τζιάος, στις 14 Αυγούστου 1974, έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Υπάρχει μια δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση για το έγκλημα αυτό και μια απαίτηση ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη.

Αναμφίβολα, οι συγγενείς των νεκρών μπορούν (οφείλουν κατά την άποψή μου) να προσφύγουν όπου μπορούν και να απαιτήσουν την τιμωρία όποιων ενέχονται, είτε είναι οι Τούρκοι αξιωματικοί που τους είχαν συλλάβει ζωντανούς είτε οι μαχητές της ΤΜΤ στους οποίους τους παρέδωσαν. Κατά τον ίδιο τρόπο οφείλει να πράξει και ο κάθε συγγενής του όποιου Τουρκοκύπριου δολοφονήθηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

Αν δεν αποδοθεί στοιχειώδης δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην Κύπρο, από το ’50 που μπήκαμε σε αυτή την εθνική περιπέτεια μέχρι την εισβολή που πληρώσαμε το βαρύ τίμημα, κι αν δεν αδειάσουν τα πηγάδια από τους νεκρούς, η χώρα μας δεν θα απαλλαγεί από τη θανατίλα που την έχει στοιχειώσει.

Η κυβέρνηση, ως κράτος, δεν μπορεί να μπει σε αυτή τη διαδικασία και να απαιτήσει διεθνή καταδίκη της Τουρκίας, διότι το τίμημα θα είναι πολλαπλάσιο του αμφίβολου κέρδους. Το πρώτο τίμημα θα είναι η διάλυση της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (CMP), επειδή όταν ιδρύθηκε αποφασίστηκε ότι οι αρμοδιότητές της θα περιοριστούν μόνο στην ανθρωπιστική πτυχή και οι πληροφορίες που θα συλλεγούν δεν θα χρησιμοποιηθούν για ποινικές υποθέσεις. Αν δεν υπήρχε η ΔΕΑ οι πέντε θα ήταν ακόμη στο πηγάδι στο Τζιάος, με τους συγγενείς τους να βιώνουν τον πόνο της άγνοιας. Από την άλλη, η ένταση στις σχέσεις που θα υπάρξει θα πλήξει καίρια την τελευταία προσπάθεια που καταβάλλεται για λύση του Κυπριακού.

Η ανακάλυψη των λειψάνων των πέντε και το ξεδίπλωμα της τραγικής ιστορίας πίσω από τη γνωστή φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε από μια μερίδα πολιτικών και ΜΜΕ σαν άλλη μια ευκαιρία για να «κάτσουν την Τουρκία στο σκαμνί». Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα και τόσο απλά τα πράγματα, μακάρι το ενδιαφέρον τους να ήταν η δικαιοσύνη και όχι μια ευκαιρία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης για το πόσο άγριοι και αιμοβόροι είναι εκ φύσεως οι απέναντι.

Αν ήταν πραγματικά ευαίσθητοι στο δίκαιο, πρώτα και κύρια θα απομόνωναν τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της τραγωδίας. Δεν θα συναγελάζονταν μαζί τους, δεν θα συνένωναν τις δυνάμεις τους για να κλείσουν τις πληγές που οι ίδιοι άνοιξαν.

Πέντε άνθρωποι έμειναν μόνοι σ’ ένα λόφο να υπερασπίζονται μια προδομένη υπόθεση. Να πολεμούν με πρωτόγονα μέσα έναν σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο στρατό. Πού ήταν η ηγεσία τους όταν έσπασε η γραμμή της Μιας Μηλιάς να τους ειδοποιήσει, αν μη τι άλλο, να υποχωρήσουν; Ποιοι ευθύνονται που οδήγησαν τα τάγματα στους τουρκοκυπριακούς θύλακες ενώ οι Αττίλες αποβιβάζονταν ανενόχλητοι στην Κερύνεια; Ποιος ξέρει έστω κι έναν που να υπέχει ευθύνη και να έχει λογοδοτήσει;

Αυτοί που τα έκαναν ή τα εξέθρεψαν και αυτοί που σήμερα ασπάζονται την ίδια ιδεολογία με εκείνην του ’60 και του ’70 που μαυροφόρεσε την Κύπρο, ας αναλογιστούν ότι με τα ίδια μυαλά θα χάσουμε οριστικά το βόρειο μέρος της Κύπρου και θα θέσουμε υπό κίνδυνο και το υπόλοιπο μισό.

Στην προσπάθειά μας να δώσουμε μια όσο το δυνατό σφαιρική εικόνα του τι είχε συμβεί στην κόλαση στο Τζιάος, τον πυρωμένο Αύγουστο του 1974, συλλέξαμε διάφορες πληροφορίες, χωρίς να διαχωρίσουμε τα θύματα αν είναι Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι. Για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος. Είναι αυτός που γέμισε τα πηγάδια πτώματα, που έκλεψε τις ζωές από αμέτρητα παλικάρια, σαν τους πέντε της φωτογραφίας-σύμβολο, και ακολούθως καπηλεύτηκε τη μνήμη και τη θυσία τους.

Ένας ανθυπολοχαγός που έζησε τα γεγονότα στο Τζιάος, τον οποίο γνωρίζουμε και ήταν πειστικός στις περιγραφές του, υποστήριξε ότι έξι ώρες πριν τη δολοφονία των πέντε, δολοφονήθηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι (δεν τους συνέδεσε με τους πέντε της φωτογραφίας που έτσι κι αλλιώς δεν βρίσκονταν καν στο χωριό). Δημοσιεύσαμε την πληροφορία, σεβόμενοι την παράκλησή του για ανωνυμία. Ο άνθρωπος αυτός επιμένει σημειώνοντας ότι ο ίδιος είδε τη σκηνή από πολύ κοντινή απόσταση.

Ένας άλλος ανθυπολοχαγός, τον οποίο επίσης γνωρίζουμε και εκτιμούμε την ακεραιότητά του, επικοινώνησε μαζί μας για να μας πληροφορήσει πως τέτοιο περιστατικό δεν έγινε ποτέ. Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής.

Τριανταπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, όποιος γνωρίζει πρέπει να μιλήσει. Να γίνει μια αξιολόγηση των πληροφοριών και μια σοβαρή έρευνα που να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ό,τι έγινε, από οποιονδήποτε κι αν έγινε, πρέπει να ειπωθεί, χωρίς αναστολές και χωρίς φιλτραρίσματα, με γνώμονα την αλήθεια, όχι την προπαγάνδα. Αυτή θα είναι μια ύψιστη υπηρεσία στην πατρίδα και ένα χρέος προς τους νεκρούς. Σε μια χώρα που τα πηγάδια είναι γεμάτα πτώματα, η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, είναι αναίδεια να χαρακτηρίζεται προδοτική. Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, εθνικόν είναι το αληθές.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Παραποιήσεις από τον «Κοριό»
»
26 Αυγούστου 2009, σελ. 14
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Στην έκδοση του «Π» με ημερομηνία 23/8/09, στη σελίδα 11, την οποία γράφει ο «Κοριός», υπάρχει η ακόλουθη αναφορά στο όνομά μου: «Μας είπαν προδότες, επειδή γράψαμε πως τέσσερις Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν στο Τζιάος, ενώ ήταν αιχμάλωτοι. Την πληροφορία την επιβεβαίωσε στον «Πολίτη» ο δόκιμος ανθυπολοχαγός Χρ. Γρουτίδης (ο ίδιος βέβαια δίνει διαφορετική ερμηνεία), που υπηρέτησε στο 398 ΤΠ όταν πολιόρκησε το Τζιάος».

Προς υποστήριξη, ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στον «Π» την Τετάρτη 19 Αυγούστου. Ο «Κοριός», άθελά του ίσως, παραποιεί και το γράμμα και το πνεύμα των απόψεών μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το άρθρο μου της 19/8: »

1. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσο μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ -σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου- παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και σήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

2. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

3. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

4. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος. «.

Σημειώνω με έμφαση τα ακόλουθα:

1. Το άρθρο μου είναι ξεκάθαρο και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες. Ειδικά όταν τονίζω ότι «η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική» και ότι «στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός».

2. Κατά συνέπεια το συμπέρασμα του «Κοριού» ότι «επιβεβαίωσα» την πληροφορία ότι οι Τ/Κ σκοτώθηκαν ενώ ήταν αιχμάλωτοι αποτελεί βάναυση παραποίηση του κειμένου και των απόψεών μου. Άλλωστε το άρθρο μου προέκυψε ως γραπτή και επώνυμη αντίδραση σε άρθρο του «Π» που περιείχε «ανώνυμη μαρτυρία» για εκτέλεση Τ/Κ αιχμαλώτων.

3. Δυστυχώς, η πιο πάνω δεν είναι η μοναδική παραποίηση, αλλά υπάρχουν ακόμη δύο. Η παραπομπή στο άρθρο μου είναι επιλεκτική, κατά τρόπο που βολεύει την άποψη του «Κοριού», η οποία -όπως φαίνεται- επικυρώνει την ανώνυμη μαρτυρία. Και, δεύτερον, η επιλεκτική παραπομπή δεν απεικονίζει τον κεντρικό πυρήνα της άποψής μου.

4. Σύμφωνα με την ανώνυμη μαρτυρία, όπως αυτή καταγράφηκε στον «Π» στις 15/8/2009 η «εκτέλεση» των Τ/Κ έγινε έξι ώρες πριν την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Χρονολογικά αυτό σημαίνει 14 Αυγούστου 1974. Ως αποτέλεσμα της δικής μου αντίδρασης -και μόνο- η ημερομηνία αυτή αναιρέθηκε, αν και τυπικώς ο «Π» δεν την έχει διορθώσει. Το σημαντικό αυτό λάθος χρεώνει με «αδύνατη μνήμη» τον φορέα της ανώνυμης μαρτυρίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (2)…»
18 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Αλλ’ όταν ο τουρκικός στρατός εισβολής, το Σάββατο 20ή και την Κυριακή 21η Ιουλίου 1974 εκτελούσε εν ψυχρώ άοπλους, άμαχους και γυναικόπαιδα στο Πέντε Μίλι, στο Τριμύθι και στην Ελιά, όταν εξολόθρευε εκεί τους 12 της οικογένειας της Χαρίτας Μάντολες και των συγχωριανών της, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ η Τόχνη κι η Μαράθα, Αλόα, Σανταλάρης της 14ης και 15ης Αυγούστου 1974, για να… προφασιστεί κανείς λόγους… αντεκδίκησης! Ούτε καν για να μεταθέσει την ευθύνη στους αιμοβόρους Τουρκοκυπρίους «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, που έδρασαν υπό διοίκηση των μονάδων του τουρκικού στρατού τις επόμενες μέρες. Όταν οι αξιωματικοί και οπλίτες της 39ης και της 28ης Μεραρχίας των ενόπλων δυνάμεων του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ διατάσσονταν και εκτελούσαν τις συστηματικές, μαζικές, εν ψυχρώ εκτελέσεις αιχμαλώτων, αμάχων και γυναικοπαίδων, στις περιοχές που καταλάμβαναν, που, από τις μαρτυρίες επωνύμων στρατιωτών του Αττίλα, κατέγραψε στο βιβλίο «Διαταγή: Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους» ο Κούρδος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ρόνυ Αλάσορ, ΟΥΔΕΝΑ έγκλημα Ελληνοκυπρίων σε βάρος Τουρκοκυπρίων υπήρξε προς… αντεκδίκηση!

Τον μύθο περί «αντεκδικήσεων» από Τ/κ «μουτζαχίντ» σκαρφίστηκε ο Ραούφ Ντενκτάς, με σκοπό ν’ απαλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ) για τα διαπραχθέντα Εγκλήματα Πολέμου, το 1996 στην ιστορική (γι’ αυτό) συνέντευξή του στον Σταύρο Σιδερά της τηλεόρασης του «Σίγμα». Αποκρύπτοντας το ΓΕΓΟΝΟΣ ότι, και οι «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, αποτελούσαν συντεταγμένα στρατιωτικά τμήματα, πάντα υπό τας διαταγάς του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ).

Επί 35 χρόνια ήταν πασίγνωστη η φωτογραφία (ενσωματωμένου σε επιλαρχία του Αττίλα δημοσιογράφου) με τα στιγμιότυπα της αιχμαλώτισης των πολεμιστών του 398 Τ.Π. εφέδρων, Κορέλλη, Παπαγιάννη, Νικολάου, Σκορδή και Χατζηκυριάκου, στο Τζιάος. ΟΥΔΕΙΣ ποτέ, στα 35χρόνια, κατηγόρησε, για το παραμικρό, το 398 Τ.Π. και τους άνδρες της Ε.Φ. είτε στο Τζιάος είτε αλλού. Ούτε οι πολυγραφότατοι και στις ε/κ εφημερίδες Τ/κ δημοσιογράφοι, Σεβγκιούλ Ουλούνταγ και Σιενέρ Λεβέντ, που ερεύνησαν πλήθος μαρτυρίες (και για Τόχνη, Μαράθα κ.ο.κ.) έγραψαν το παραμικρό για το 398 Τ.Π. στο Τζιάος ή αλλού.

Παρ’ ολ’ αυτά, 35 χρόνια από τότε, μόλις ΤΩΡΑ αποκαλύφθηκαν στα μαρτυρικά οστά των πέντε εκτελεσθέντων του 398 Τ.Π. τα τεκμήρια του Εγκλήματος Πολέμου που διέπραξε το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ, έσπευσε η ε/κ εφημερίδα «Πολίτης» να κατασκευάσει, να εφεύρει και να δημοσιεύσει ψευδώς, δήθεν μαρτυρία ότι, «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Ερώτηση:
Αφού ατιμώρητη, ακόμα και όταν, με πράξεις απειλής πολέμου του πολεμικού της στόλου, προωθεί τον επεκτατισμό της σε βάρος και των θαλασσίων Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών Κύπρου και Ελλάδος, επιβραβεύεται μάλιστα, Κατακτητής ούσα, με εκλογή της στο Σ.Α. του ΟΗΕ και με συνέχιση των ενταξιακών της στην ΕΕ, τι και ποιος θα την υποχρεώσει, την Τουρκία, «να απεκδυθεί τον επεκτατισμό της»; Μετά τον Ομπάμα και τον Πούτιν, ποιοι άλλοι, άραγε, διαγκωνίζονται στην πόρτα της;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (3)…»
19 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Κάθε φορά που οι εκταφές λειψάνων στα κατεχόμενα, Καζάφανι, Κνώδαρα, Καρπασία, Λάπηθο, Μαραθόβουνο, Τζιάος κ.α., αποκαλύπτουν τα τεκμήρια του διαπραχθέντος από το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ (39η, 28η Μεραρχία και ΤΜΤ) Εγκλήματος Πολέμου, της συστηματικής, μαζικής εκτέλεσης Αδηλώτων Αιχμαλώτων, Αμάχων και Γυναικοπαίδων, με εμφανή, στα μαρτυρικά οστά, τα σημάδια του πισθάγκωνου δεσίματος και στα κρανία την οπή από τη «χαριστική βολή», δύο είναι οι συνήθεις ενέργειες «αντιπερισπασμού» προς υπεράσπιση και απαλλαγή της Τουρκίας:

– Το μεν τουρκικό κατοχικό καθεστώς «απειλεί» ότι Τουρκοκύπριοι συγγενείς των θυμάτων της Τόχνης και Μαράθας θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

– Οι δε, Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα στον ελληνοκυπριακό Τύπο φτάνουν μέχρι του σημείου να κατασκευάζουν «ιστορικά» δήθεν «γεγονότα» ακροτήτων, που διαπράχθηκαν 1963-64 σε βάρος Τ/κ, όπως η περίπτωση της ταφής από τους αρμόδιους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, 21 νεκρών σε μάχες Τ/κ, στο τουρκικό κοιμητήριο Αγ. Βασιλείου («Χαραυγή» 14.1.1964) που επιχειρήθηκε, το 2009, να… «εφευρεθεί» ως ταφή «δήθεν» δολοφονηθέντων!

– Τώρα, με την ανακάλυψη των οστών των εκτελεσθέντων (γνωστότατων από το 1974 και από τη φωτογραφία – τεκμήριο της αιχμαλώτισής τους) Κορέλλη, Νικολάου, Παπαγιάννη, Χατζηκυριάκου και Σκορδή του 398 Τ.Π. η εφημερίδα «Πολίτης» έσπευσε να τους… «ξανα-εκτελέσει»: Αποδίδοντας στη μονάδα τους, το 398 Τ.Π. (ίσως και στους ιδίους;) ότι, δήθεν, «έξι ώρες πριν από το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Από χρόνια η Γενική Εισαγγελία έπρεπε, όφειλε, είχε αυτεπάγγελτη υποχρέωση (και πρέπει) να διατάξει την ποινική έρευνα και δίωξη των φρικτών εγκλημάτων που «αδέσποτοι», φυγόστρατοι, ανθρωπόμορφα τέρατα, εγκληματίες που ΔΕΝ ανήκαν σε κανένα στρατιωτικό τμήμα, διέπραξαν εναντίον αόπλων, αμάχων κι ανυπεράσπιστων Τ/κ, 14-15.8.1974 στην Τόχνη και στη Μαράθα (Αλόα, Σανταλάρη). Όπως καταδικάστηκε από Τριμελές Κακουργιοδικείο των Δικαστών Λώρη, Χατζητσαγγάρη και Πιτσιλλίδη στις 11/1/75, ο Γιάννης Αντωνίου Βουνιώτης, στην εσχάτη των ποινών, όταν βρέθηκε ένοχος για τη δολοφονία Τ/κ γυναικοπαίδων, τα οποία μετέφερε με το ταξί του στις 10/11/74. Το άγος της μη δίωξης Τόχνης και Μαράθας βαρύνει την αμέτοχη στα εγκλήματα Κ.Δ. Και αξιοποιείται επιτήδεια, τόσο από το κατοχικό καθεστώς, όσο και από τις Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα, υπέρ του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ και, με όρους ψυχολογικού πολέμου, σε βάρος όλων των Ελλήνων Κυπρίων. 

Ερώτηση:
Τώρα που ο Ερντογάν με τον Νταβούτογλου «παίζουν», αποδοτικότατα για την Τουρκία, και τον Ομπάμα και τον Πούτιν, έχει κανείς όρεξη σε Λευκωσία και Αθήνα, στα Υπουργεία μας των Εξωτερικών, να θυμηθεί και να μελετήσει (για να ξέρει και το Μαξίμου και το Προεδρικό των Αγίων Ομολογητών) πώς «έπαιζε» 1920 κ.ε. με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους της νεοσύστατης τότε ΕΣΣΔ, αλλά με και τους νικητές της ηττημένης στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο Οθωμανικής Τουρκίας, Ιταλούς, Γάλλους, Άγγλους και ΗΠΑ, αποδοτικότατα υπέρ της Κεμαλικής Τουρκίας, ο τετραπέρατος Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα «Ατατούρκ»;