jump to navigation

Απόπειρα συμβολοκτονίας του Τάσσου Παπαδόπουλου 12/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,
comments closed
Οι ιδέες δεν συμβολοκτονούνται [πηγή εικόνας: Εμπροσθοφύλακας www.efylakas.com 12/12/2009]

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Απόπειρα συμβολοκτονίας του Τάσσου Παπαδόπουλου»
12 Δεκεμβρίου 2009
Συντακτική Ομάδα

Ποιοί κρύβονται πίσω από την μακάβρια κλοπή της σορού του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου; Ποιος αρρωστημένος εγκέφαλος είναι τόσο βαριάς μορφής άρρωστος που θα οργάνωνε ομάδα ομοπαραφρόνων για την σύληση τάφου, την βεβήλωση και την κλοπή ενός πτώματος; Αυτή την στιγμή δεν μπορούμε να ξέρουμε. Και γνωρίζοντας την κυπριακή ιστορία, δεν νομίζουμε πως θα μάθουμε σύντομα.

Προσπαθώντας να δημιουργήσεις κινηματογραφικά την εικόνα στο μυαλό σου, το θέαμα που αντικρίζεις είναι ανατριχιαστικό: Καταρρακτώδεις βροχές, ασβέστης στην επιτύμβια στήλη και στο χώμα, λασπόνερα και, μες το απόλυτο σκοτάδι που δημιούργησε η διακοπή ρεύματος της ΑΗΚ, τέσσερεις-πέντε ανθρώπους να σκάβουν με ψυχρότητα και μαεστρία για να ανασύρουν και να κλέψουν ένα άψυχο, αποσυντεθειμένο ανθρώπινο σώμα.

Γιατί; Δεν είμαστε σε θέση, αφού δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες, να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα. Αλλά τα σενάρια δίνουν και παίρνουν: Πράκτορες της ΜΙΤ, τυμβωρύχοι που θα ζητήσουν λύτρα από την οικογένεια Παπαδοπούλου, ακροδεξιοί, προβοκάτορες του ΟΧΙ. Με βάση αυτά τα σενάρια ξεκίνησε ήδη πολιτικοποίηση του θέματος. Με βάση τα (μη-)υπάρχοντα στοιχεία, θα τοποθετηθούμε και εμείς πολιτικά, λαμβάνοντας υπόψιν πως οι πολιτικές ήδη τοποθετήσεις και τα σενάρια που εκκολάπτονται, σκοπό έχουν να συμβολοκτονήσουν και να αποδομήσουν μια και καλή όχι μόνο τον ίδιο τον Τάσσο Παπαδόπουλου σαν προσωπικότητα και σαν προσφορά, αλλά και την οικογένεια του, τους υποστηρικτές και συνεργάτες του, και κυρίως το ιδεολογικό του στίγμα και την πολιτική του παρακαταθήκη.

Τα στοιχεία και τα δεδομένα

Ας κάνουμε πρώτα μια περίληψη των στοιχείων που έχουμε: Σύμφωνα με τους ιατροδικαστές Πανίκο Σταυριανό [‘Φιλελεύθερος’ 12/12/2009] και Μάριο Ματσάκη [‘Σημερινή’ 12/12/2009] το σώμα δεν θα ήταν πλήρως αποσυντεθειμένο ένα χρόνο μετά την ταφή, ενώ ο τελευταίος μίλησε καθαρά για προβοκάτσια αφού από προσωπική εμπειρία γνωρίζει πως μια διαδικασία εκταφής είναι χρονοβόρα και χρειάζεται άρτια οργάνωση. Σύμφωνα με όλες τις σημερινές εφημερίδες έχουν ανακριθεί ήδη τρεις χαμηλόβαθμοι υπαξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς, διότι στον χώρο φέρεται να εθεάθη στρατιωτικό ασθενοφόρο. Ο ‘Φιλελεύθερος’ μιλά για άτομα που σχετίζονται με ακροδεξιά οργάνωση, ένα Ελλαδίτη στρατιωτικό και δύο άλλους που συνδέονται μαζί του, οι οποίοι όμως προέβαλαν ατράνταχτο άλλοθι. Επίσης έγιναν αναφορές σε Σέρβους εξτρεμιστές που έφτασαν στην Κύπρο. Η ‘Αλήθεια’ [12/12/2009] αναφέρεται σε σχέσεις τριών Ελλαδιτών ΕΠΥ με την Χρυσή Αυγή, οι οποίοι ωστόσο παρουσίασαν άλλοθι και αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο ‘Πολίτης’ [12/12/2009] αναφέρει πως η οικογένεια του Τάσσου υποψιάζεται σπείρα που θα ζητήσει λύτρα, ενώ ο ‘Φιλελεύθερος’ αναφέρει πως παρόμοια εγκληματική ενέργεια είχε γίνει στην Αυστρία από Ρουμάνους εγκληματίες. Άρα στοιχεία που να δείχνουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνηση δεν έχουμε. Τα μόνα δεδομένα για τα οποία είμαστε σίγουροι είναι τα εξής: Η ταφόπλακα ήταν βάρους 250 κιλών και μετακινήθηκε χωρίς μηχανήματα, ρίχθηκε ασβέστης πάνω στο μνημείο και γύρω από τον τάφο, και καθώς έβρεχε κιόλας, έχουν χαθεί σημαντικά τεκμήρια. Σε αυτά προστίθεται και το γεγονός πως είχε διακοπεί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος από την ΑΗΚ, άρα οι δράστες έδρασαν στο απόλυτο σκοτάδι.

Με βάση λοιπόν τα μέχρι τώρα τεκμήρια, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που εξάγεται είναι πως οι δράστες ήταν πολλοί και απόλυτα οργανωμένοι, άρα αποκλείεται το σενάριο ενός ψυχολογικά διαταραγμένου ατόμου. Οι δράστες ήταν συνειδητοί σε αυτό που έκαναν, και το έκαναν με ψυχρό επαγγελματισμό.

Γιατί λοιπόν; Δεν ξέρουμε. Αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ο σχολιασμός και η πολιτική διαστάση που δόθηκε στο θέμα, έστω και αν αυτή η πολιτική διάσταση δόθηκε κεκαλυμμένα και με την πρόφαση «σεναρίων» ή «σκέψεων».

Ο συλημένος τάφος του Τάσσου Παπαδόπουλου [πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 12/12/2009]

Προβοκατσιολογία

Την αρχή έκανε ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Δημήτρης Χριστόφιας δήλωσε πως πρόκειται για «προβοκάτσια». Τι είδους προβοκάτσια όμως; Και με ποιο σκοπό; Εναντίον ποιων; Αυτά δεν τα διευκρίνησε ο Πρόεδρος. Άφησε σκιές να αιωρούνται. Γιατί ο Πρόεδρος αφήνει σκιές;

Διαβάζοντας τα δελτία τύπου και τις αναφορές κομμάτων, οργανώσεων και προσωπικοτήτων, οι πλείστοι μιλούν καθαρά για μια αποτρόπαια και φρικτή πράξη, και ευελπιστούν να βρεθούν οι ενόχοι και να επιστραφεί το πτώμα για να αναπαυθεί ο νεκρός. Οι μόνοι -περιέργως;- που κάνουν αναφορά σε «εσωτερική συνωμοσία» και «σχέδια υπόσκαψης της λύσης» είναι η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών, οι Ενωμένοι Δημοκράτες, αρθρογράφοι της εφημερίδας ‘Πολίτης’ και ‘Αλήθεια’ και ορισμένα κυπριακά ιστολόγια με βεβαρημένο ιστορικό μίσους κατά του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Ας δούμε τι λένε.

Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών:

Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών, αναφερόμενη στη βεβήλωση του τάφου του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου, προειδοποιεί για την ύπαρξη »εσωτερικής συνωμοσίας», η οποία, όπως αναφέρει σε σημερινή της ανακοίνωση, »στοχεύει στην ανωμαλία».

»Και οι συνωμότες, όπου και αν βρίσκονται, πρέπει να αποκαλυφθούν και να καταγγελθούν στο λαό», προσθέτει, δηλώνοντας ότι »αυτό είναι χρέος της Αστυνομίας και ευρύτερα της πολιτείας».

»Το μακάβριο όσο και αισχρό επεισόδιο με την εξαφάνιση της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου», συνεχίζει η ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών, »αποτελεί απλώς ένα ακόμα βήμα των συνωμοτών στα άνομα σχέδια πρόκλησης εσωτερικής πολιτικής ανωμαλίας, η οποία σαφώς στοχεύει στη ματαίωση ενδεχόμενης λύσης και η οποία σαφώς ευνοεί όσους φανατικά τάσσονται ενάντια σε αυτή την προοπτική». [‘ΚΥΠΕ’ 11/12/2009]

Οι Ενωμένοι Δημοκράτες:

Αποτροπιασμό εκφράζουν οι Ενωμένοι Δημοκράτες (ΕΔΗ) για τη σύληση του τάφου του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου.

Σε ανακοίνωσή τους, οι ΕΔΗ αναφέρουν »πως είναι φανερό ότι η αποτρόπαια αυτή πράξη έχει ως στόχο την υπόσκαψη του διαλόγου για την επανένωση της Κύπρου και τη δημιουργία αρνητικού κλίματος ανάμεσα στην κοινή γνώμη».

Οι ΕΔΗ σημειώνουν ότι »οποιαδήποτε και αν είναι τα κίνητρα των ιερόσυλων, κανείς δεν δικαιούται να βεβηλώνει τη μνήμη των νεκρών».

Αναφέρουν, τέλος, ότι »η διαφορετικότητα των απόψεων από όπου κι αν προέρχεται πρέπει να εκφράζεται δημοκρατικά και στα πλαίσια του νόμου, διαφορετικά κινδυνεύουμε με κατάλυση αυτών των ίδιων των θεσμών της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου». [‘ΚΥΠΕ’ 11/12/2009]

Ο Λευτέρης Αδειλίνης στον ‘Πολίτη’:

Η σύληση του τάφου του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας και η κλοπή της σορού του έλαβαν χώρα σε μια κρίσιμη για το Κυπριακό πολιτική συγκυρία, αλλά και μια μέρα πριν από το ετήσιο μνημόσυνο από το θάνατό του. Ως εκ τούτου, ο προβληματισμός προσλαμβάνει τις ακόλουθες πτυχές:

* Η «αρπαγή» της σορού θα μπορούσε να στοχεύει στη μετατροπή ενός ετήσιου μνημόσυνου σε παλλαϊκό συλλαλητήριο για την υπόμνηση του «όχι» του 2004.
* Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι η σύληση του τάφου λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο που επίκεινται εντατικές διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, οι οποίες θα καταδείξουν, αναμφίβολα, αν προχωρούμε ή όχι προς λύση.
* Προβληματίζει επίσης και η αντίδραση αρκετών πολιτικών δυνάμεων της ε/κ πλευράς στην πρόθεση του κ. Χριστόφια να ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για τη λύση διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας που επιδιώκεται. [‘Πολίτης’ 12/12/2009, σελ. 7]

Ο Κώστας Κωνσταντίνου στον ‘Πολίτη’:

*Παράξενο είναι το χρονικό σημείο που επέλεξαν οι δράστες. Εάν δεχθούμε, υποθετικά μιλώντας, πως επρόκειτο για άτομα που μισούσαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο (όσο νοσηρό κι αν είναι από μόνο του το να μισείς έναν νεκρό), δεν είχαν άραγε αυτοί οι άνθρωποι την κοινή λογική να αντιληφθούν πως μια τέτοια ενέργεια την παραμονή του μνημοσύνου του εκλιπόντος το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει θα ήταν το να το μετατρέψει σε συλλαλητήριο; Να πετύχει δηλαδή αυτό ακριβώς που οι πολιτικοί επίγονοι του Τάσσου Παπαδόπουλου ανεπιτυχώς είχαν προσπαθήσει να κάνουν τόσο στην κηδεία του, όσο και στα μνημόσυνα που ακολούθησαν, όχι γιατί τον αγαπούσαν (οι πολιτικοί σπανίως αγαπούν) αλλά διότι επιχείρησαν παντοιοτρόπως να εκμεταλλευτούν και να εξαργυρώσουν τις πολιτικές παρακαταθήκες του προς ίδιον όφελος; Είναι δυνατόν άνθρωποι οι οποίοι οργάνωσαν και εκτέλεσαν (μαεστρικά όπως όλα δείχνουν) αυτή τη (σιχαμερή έστω) επιχείρηση να ήταν τόσο χαζοί ώστε να μην σκέφτηκαν ένα τόσο απλό πράγμα;

*Πιο λογικό ίσως, αν και μιλάμε πάντοτε για υποθέσεις, ακούγεται το… αντίστροφο. Το πιο πάνω, δηλαδή, να ήταν ο στόχος. Αλλά να… διέφεραν οι δράστες. Εμείς δεν υιοθετούμε τα περί προβοκάτσιας με την έννοια ενός οργανωμένου πολιτικού σχεδίου, από άτομα εκτός του περιθωρίου πάντοτε. Μας φαίνεται τουλάχιστον αστείο το να οργάνωσαν πολιτικά πρόσωπα αυτή την απάνθρωπη ενέργεια. Εάν ισχύει αυτή η εκδοχή, το αντίθετο δηλαδή του να επρόκειτο για χαζούς (πλην… δεινούς σε επιχειρησιακό επίπεδο) «εχθρούς» του εκλιπόντος, τότε μάλλον θα πρόκειται για το έργο κάποιων οι οποίοι πίστευαν ότι με αυτή τους την πράξη θα μετέτρεπαν τον νεκρό σε ένα είδος cult φιγούρας, ένα αντικείμενο λατρείας. Για αυτό και το έκαναν την παραμονή του μνημοσύνου του. Κι αυτή η εκδοχή, υποθετική πάντοτε, ίσως να ενισχύεται και από το γεγονός ότι επέδειξαν έναν ακατανόητο «σεβασμό» προς τον υπόλοιπο τάφο. Αφαιρώντας απλώς τη σορό με πάσα επιμέλεια, χωρίς να καταστρέψουν οτιδήποτε άλλο, όπως θα έκανε λογικά κάποιος ο οποίος θα ήθελε να βεβηλώσει το χώρο από μίσος προς τον μακαρίτη. [‘Πολίτης’ 12/12/2009, σελ. 13]

Ο Πάμπος Χαραλάμπους στην ‘Αλήθεια’:

Για τον πρόεδρο της ΕΔΕΚ, Γιαννάκη Ομήρου, όμως, είναι όλα καθαρά. Τον παρακολουθούσα χθες σε ιδιωτικό κανάλι να εξηγεί ότι τέτοιες πράξεις και ενέργειες σημειώνονταν και πριν από το 1974 και φτάσαμε στην τραγωδία του ’74. Πρόκειται, είπε, «για προβοκάτσια, που έχει στόχο να αλώσει το εθνικό μέτωπο και να δημιουργήσει συνθήκες διχασμού».[…]

Ο κ. Ομήρου και ο αρχιεπίσκοπος την έχουν κατανοήσει; Ή απλώς η τυμβωρυχία των σχιζοφρενών κλεφτών ξέθαψε μαζί και την πολιτική τυμβωρυχία, την αιώνια πρακτική των πολιτικών μας ταγών, που στο όνομα της ενότητας καλλιεργούν τα πάθη και τη διχόνοια; [‘Αλήθεια’ 12/12/2009]

Από τα διάφορα ιστολόγια θα αντιγράψουμε την πιο εμετική και υποβολιμαία ανάλυση από όλες, αυτή του Μιχάλη Μιχάλη, ο οποίος έσυρε και τον χορό στην κυπριακή μπλογκόσφαιρα:

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η ιεροσυλία άρχισαν τα διάφορα σενάρια για το ποιοι μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτή την ενέργεια. Και τι δεν ακούσαμε:

1. Ξένος δάκτυλος,
2. Ξένες μυστικές υπηρεσίες,
3. Έργο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών,
4. Πολιτικοί αντίπαλοι του Τ. Παπαδόπουλου.

Κάποιοι μάλιστα βιάστηκαν να βγάλουν και συμπεράσματα και να μας πουν ότι ευθύνεται η κυβέρνηση Χριστόφια! Βεβαίως ύστερα προσπάθησαν να το ανασκευάσουν… Πού οδηγούν όμως οι ενδείξεις; Ας εξετάσουμε κάποια πιθανά σενάρια. Για να απαντηθεί το ερώτημα χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε πρώτα και κύρια το πιο σημαντικό. Και το πιο σημαντικό είναι το ποιοι θα ωφελούνταν από μια τέτοια ενέργεια;

Απαντώντας το ερώτημα αυτό χωρίς πολλή σκέψη απορρίπτονται οι πιο πάνω (4) κατηγορίες για ένα απλούστατο λόγο: Η ενέργεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη συσπείρωση του κόσμου και ιδιαίτερα αυτών που αποσκοπούσε, των ανθρώπων του Όχι.

Επομένως σε κανένα από τους τέσσερεις δεν συμφέρει να γίνει αυτό αφού τόσο οι ξένοι, όσο και οι Τούρκοι αλλά και οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τ. Παπαδόπουλου επιδιώκουν την κατάληξη σε μια συγκεκριμένη μορφή λύσης. Η βεβήλωση του τάφου του Τ. Παπαδόπουλο πετυχαίνει (ή φαίνεται) να πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Άλλωστε έχουν ήδη συλληφθεί τρεις έλληνες ως ύποπτοι γεγονός που καταρρίπτει το επιχείρημα περί ξένου δάκτυλου. Άρα κάπου αλλού πρέπει να στραφεί η προσοχή αλλά αυτό δεν είναι δική μας δουλειά, είναι δουλειά της αστυνομίας. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι το θλιβερό περιστατικό βόλεψε κάποιους. Και αυτοί οι κάποιοι δεν είναι άλλοι από τους υποστηρικτές του τέως προέδρου που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός.

Όπως είναι γνωστό αύριο Σάββατο είναι το μνημόσυνο του Τ. Παπαδόπουλου. Αυτή η ενέργεια έδωσε στην ευκαιρία σε αυτούς τους κύκλους να εκμεταλλευθούν το γεγονός και να μετατρέψουν το μνημόσυνο σε συλλαλητήριο ενάντια στη διαφαινόμενη λύση. Για μένα η υπόθεση αυτή έρχεται μετά την εξαγγελία του προέδρου Χριστόφια για ενημέρωση των πολιτών για το τι είναι η Δ.Δ.Ο.

Η πράξη φαίνεται να ήταν καλά οργανωμένη και φαίνεται να έγινε από επαγγελματίες του είδους. Οι βέβηλοι δεν προκάλεσαν ζημιά στον τάφο και όπως δήλωναν κάποιοι το πρωί απλώς μετακίνησαν την επιτάφια πλάκα, έσκαψαν με κασμάδες και φτυάρια, έφεραν το φέρετρο στην επιφάνεια, πήραν ότι απέμεινε από τη σορό και έφυγαν. Ο τρόπος που έγινε η πράξη δείχνει ότι εκείνοι που το έκαναν δεν έτρεφαν εχθρικά αισθήματα έναντι του θαμμένου. […]

Πρέπει να πω παράλληλα ότι με παραξένεψε λίγο και η αντίδραση της οικογένειας. Υπό κανονικές συνθήκες μια οικογένεια δεν θα επικεντρωνόταν στα πολιτικά μηνύματα αλλά σε άλλα ζητήματα. Και όμως, η οικογένεια Παπαδόπουλου εκτός από την λύπη της αναφέρεται και στο ότι (η πράξη) «δεν μπορεί με κανένα τρόπο να ενταφιάσει την πολιτική και να διαγράψει τις παρακαταθήκες που κατέλειπε ο Τάσσος Παπαδόπουλος.» Σημειώνω όμως και κάτι άλλο.

Μου προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι η οικογένεια δεν κάνει καμία απολύτως έκκληση για ανεύρεση ή παράδοσης της σορού. Αντίθετα λέει ότι: «Όπου και αν βρίσκεται τώρα η σορός του, η φωνή του θα ακούγεται και θα διαρκεί, σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς της εθνικής μας υπόθεσης». Με αυτά που γράφω δεν υποβάλλω οτιδήποτε. [!!!] Σκέψεις κάνω. [‘Mihalismihail.blogspot.com 11/12/2009]

Και το κλίμα από μπλογκόσφαιρα φρόντισε να το πολλαπλασιάσει ο ‘Πολίτης’, καλλιεργώντας και πάλι νέα περιρρέουσα ατμόσφαιρα:

Όσον αφορά στους μπλόγκερς, από νωρίς το πρωί, η είδηση της κλοπής της σορού αναρτήθηκε σε διάφορα μπλογκς, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το «Όχι Μάνα Μου», το οποίο διερωτάται αν σοβαρομιλούμε… Σχολιάζοντας την είδηση ο χρήστης Idiot Mouflon επισημαίνει ότι οι αντιδράσεις υπακούουν στις επιδιώξεις των δραστών, ενώ η Χαρούμενη στην πόλη των τρελών απευθύνει στους επισκέπτες της ερωτήματα σχετικά με τους σκοπούς που εξυπηρετεί μια τέτοια πράξη, γιατί να έγινε παραμονή του θανάτου του, και αν βοηθά η πράξη αυτή στη δημιουργία περιρρέουσας ατμόσφαιρας. [‘Πολίτης’ 12/12/2009, σελ. 5]

Βλέπουμε καθαρά πως σε καμιά περίπτωση δεν προσκομίζονται στοιχεία, αλλά στοχοποείται εμμέσως πλην σαφώς η ίδια η οικογένεια Παπαδόπουλου και οι πολιτικοί και οι οπαδοί του ΟΧΙ. Ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία να αποδειχθεί οτιδήποτε, προβαίνουν σε αυθαίρετα συμπεράσματα και τα υποβάλλουν με πλαστά ερωτήματα και με επιπόλαιους συνειρμούς. Πρωτομάστορας αυτών των τεχνασμάτων είναι ο Μιχάλης Μιχαήλ ο οποίος υποβάλλει στον αναγνώστη ποιον θα πρέπει να θεωρεί ως αυτουργό,  με «συνειρμούς» του τύπου «ο τρόπος που έγινε η πράξη δείχνει ότι εκείνοι που το έκαναν δεν έτρεφαν εχθρικά αισθήματα έναντι του θαμμένου» και «υπό κανονικές συνθήκες μια οικογένεια δεν θα επικεντρωνόταν στα πολιτικά μηνύματα αλλά σε άλλα ζητήματα»! Κάτω από ποιες «κανονικές συνθήκες» έκρινε ένα πρωτοφανές συμβάν ο κ. Μιχαήλ και μάλιστα έφτασε σε τέτοιους αλλόκοτους συνειρμούς; Και ενώ γνωρίζουμε πως οι μυστικές υπηρεσίες Τουρκίας και Βρετανίας έχουν πλούσιο ποινικό μητρώο αποσταθεροποίησης της κυπριακής κοινωνίας, πως αποφασίζει πως «χωρίς πολλή σκέψη απορρίπτονται οι πιο πάνω (4) κατηγορίες» για εμπλοκή ξένων μυστικών υπηρεσιών; Θέλουμε να ελπίζουμε πως δεν τις καλύπτει συνειδητά.

Το «Κυπριακό Βαθύ Κράτος»

Οι θέσεις όλων των πιο πάνω και οι τοποθετήσεις τους διαχρονικά σε σχέση με τον Τάσσο Παπαδόπουλο είναι πασίγνωστες, και δεν υπάρχει λόγος να παρατεθούν εδώ. Απλά βλέπουμε μια κλασική συγχορδία του κυπριακού βαθέως κράτους, αφού βλέποντας το ποιόν του καθενός, αντιλαμβάνεται κανείς ξεκάθαρα τις πολιτικές σκοπιμότητες. Οι Ενωμένοι Δημοκράτες του πρώην Προέδρου Γιώργου Βασιλείου, όπως και η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών, στήριξαν την εκλογή Χριστόφια στην προεδρία. Αυτοί λειτουργούν ως ρεζέρβα της κυβέρνησης, θέτοντας ουσιαστικά ζητήματα στην «ατζέντα», όπως για παράδειγμα την ανασύσταση της «Πλατφόρμας του ΝΑΙ» [‘Εμπροσθοφύλακας’ 13/11/2009] και καθώς είναι ανύπαρκτοι κοινοβουλευτικά δεν υφίστανται κανένα πολιτικό κόστος, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο προς το ΑΚΕΛ. Η σύζυγος του Γιώργου Βασιλείου, Ανδρούλα Βασιλείου, διορίστηκε πρόσφατα Επίτροπος Εκπαίδευσης και Πολιτισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών ηγείται ο Τάκης Χατζηδημητρίου, ο οποίος πριν το Σχέδιο Ανάν έφυγε από την ΕΔΕΚ και συντάχθηκε με απίστευτο πάθος (νοουμένου ότι κάποτε ήταν αντιπρόεδρος της ΕΔΕΚ) υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών πρόσφατα συναντήθηκε με τον Άντρο Κυπριανού του ΑΚΕΛ και συζήτησαν την ανάγκη να βρεθεί «λύση» για να μην «δοθεί λαβή σε εξτρεμιστικά στοιχεία», τόνισαν ότι στηρίζουν τον Πρόεδρο στις διαπραγματεύσεις και είναι έτοιμοι να βοηθήσουν την πορεία προς τη λύση [‘ΚΥΠΕ’ 26/11/2009]. Η ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών sosialistes.org φιλοξενείται στον διακομιστή του ΙΚΜΕ (Ιδρύματος Κοινωνικοπολιτικών Ερευνών), του οποίου προεδρεύει και πάλι ο Τάκης Χατζηδημητρίου.

Το ΙΚΜΕ με τη σειρά του έχει χορηγήσει και το βιβλίο του γνωστού φανατικού αντιτασσικού δημοσιογράφου του ‘Πολίτη’ Μακάριου Δρουσιώτη «Η Πρώτη Διχοτόμηση», στο οποίο διαστρεβλώνεται η ιστορία του Κυπριακού σχετικά με το 1963-64. Ο Κώστας Κωνσταντίνου του ‘Πολίτη’ δεν χρειάζεται συστάσεις. Διαβάζοντας καθημερινά κάποιος τα ρυπαρογραφήματα του αθυρόστομου κονδυλοφόρου αντιλαμβάνεται τις νοητικές ικανότητες, τον πολιτισμό και την παιδεία του ανδρός. Ειδικά με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, ο αρθρογράφος αυτός έχει ιδιαίτερες εμμονές και συμπλέγματα, αφού τον έχει βαφτίσει κατά καιρούς με διάφορα επίθετα, όπως «Φωτεινό Εθνάρχη», ενώ τόσο είναι το κόμπλεξ του έναντι του Τάσσου που ονόμασε την ήττα του στις εκλογές «Μεταπολίτευση» και παραδέχθηκε πως είχε ένα μεγάλο χαμόγελο την νύχτα εκείνη [‘Πολίτης’ 09/10/2009, σελ. 13]. Το πιο πρόσφατο «κτύπημα» του ήταν η πρόταση του να «μετονομαστεί όχι μια… κοινή λεωφόρος αλλά ολόκληρη η Πράσινη Γραμμή σε Γραμμή Τάσσου Παπαδόπουλου. Ολόκληρη» [‘Πολίτης’ 25/09/2009, σελ. 13].

Ο δε Μιχάλης Μιχαήλ είναι δημοσιογράφος του ραδιοσταθμού ‘Astra 92.8’ που πρόσκειται στο ΑΚΕΛ, και αρθρογραφεί συχνά στο ιστολόγιο του με απόψεις και θέσεις που στηρίζουν την κυβερνητική γραμμή του ΑΚΕΛ. Για την εφημερίδα ‘Αλήθεια’ δεν χρειάζονται συστάσεις, είναι η εφημερίδα της Δεξιάς η οποία πρόσφατα πανηγύριζε για την συνεργασία των Βρετανών Ιμπεριαλιστών με το ΑΚΕΛ [‘Εμπροσθοφύλακας’ 22/11/2009]. Όσο για τον δημοσιογράφο Πάμπο Χαραλάμπους ο οποίος μιλά για «πολιτική τυμβωρυχία» ενώ περιέργως αποκλείει το γεγονός να πρόκειται περί προβοκάτσιας, να θυμίσουμε πως ο ίδιος παραδέχθηκε πως με τον Αλέκο Κωνσταντινίδη ήταν καλεσμένοι στο μυστικό φαγοπότι που διοργάνωσε ο Μακάριος Δρουσιώτης με τον Αλεξάντερ Ντάουνερ στο Τρόοδος μαζί με άλλους δημοσιογράφους και οπαδούς της «Πλατφόρμας του ΝΑΙ» [‘Εμπροσθοφύλακας’ 29/09/2009].

Οι πιο πάνω, που όπως βλέπετε συνδέονται μεταξύ τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή εμμεσα, θεωρούν πως ένα το σενάριο -ένας οπαδός δηλαδή του Τάσσου να ανοίγει τον τάφο του και να φεύγει με το πτώμα του ειδώλου του!- είναι απολύτως «φυσιολογικό», αλλά όλως περιέργως αποκλείουν πέραν πάσης αμφιβολίας άλλα σενάρια, τα οποία ιστορικά έχουν αποδειχτεί ουκ ολίγες φορές!

Παθολογικά μισούντες τον Τάσσο οι δράστες;

Το ένα είναι η πιθανότητα πίσω από την κλοπή της σορού να βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά μισούν παράφορα τον Τάσσο Παπαδόπουλο, οι οποίοι επηρεαζόμενοι από το μένος εναντίον του και την λασπολογία που εκτοξεύει το κυπριακό βαθύ κράτος να προέβησαν στην αποτρόπαια πράξη. Αδύνατον; Δεν νομίζουμε. Αυτοί που ανατίναζαν αστυνομικούς σταθμούς το 1971-74 δεν έτρεφαν ασίγαστο μίσος κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο καλλιεργούσαν οι ελεγχόμενες από την Χούντα εφημερίδες; Αυτοί που καίνε σήμερα ελληνικές σημαίες, καταστρέφουν αγάλματα και προτομές ηρώων, και ξυλοφορτώνουν μέχρι και τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών γιατί το κάνουν; Το κάνουν γιατί το πιστεύουν. Το κάνουν γιατί υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα και ο σχετικός Τύπος που καλλιεργεί αυτή την νοοτροπία. Μήπως αυτοί που καίνε ελληνικές σημαίες στην Κύπρο, φέρνουν σημαίες του ψευδοκράτους στα γήπεδα και κρατάνε πανό που αναγράφουν «Istabul since 1453» και «Γαμώ το έθνος σας» γιατί το κάνουν ; Δεν το κάνουν γιατί είναι προβοκάτορες. Το κάνουν γιατί το πιστεύουν [‘Νοητική Αντίστασις’ 09/05/2007]. Με την ίδια λογική λοιπόν υπάρχει και το ενδεχόμενο φανατικοί υποστηρικτές της διζωνικής να ευθύνονται για την κλοπή. Να το έκαναν νομίζοντας πως θα πάρουν εκδίκηση από τον Τάσσο, κλέβοντας μετά θάνατον το ανυπεράσπιστο πτώμα του. Αυτό το σενάριο δεν περνά καν μέσα από τα συνωμοσιολογικά μυαλά των προαναφερθέντων.

Ξένες υπηρεσίες και κοινωνική αποσταθεροποίηση;

Βέβαια, υπάρχει και το άλλο, το πιο σοβαρό σενάριο, το οποίο όλως περιέργως απορρίπτουν όλοι. Και μιλάμε φυσικά για την εμπλοκή ξένων υπηρεσιών στην προσπάθεια αναταραραχής, διάσπασης του εσωτερικού μετώπου και δημιουργίας εμφυλιοπολεμικού κλίματος με σκοπό να ευοδωθούν τα συνωμοτικά σχέδια ξένων. Η ανατριχίλα που μας προκαλεί η ίδια η κλοπή της σορού του Τάσσου διπλασιάζεται με την σκέψη και μόνο πως όλοι οι πιο πάνω αρνούνται πεισματικά να αναζητήσουν τους ενόχους στην πλευρά αυτών που με προβοκάτσιες και συνωμοσίες έφεραν το Κυπριακό στην κατάσταση που βρίσκεται.

Η κυπριακή κοινωνία είναι σχετικά σταθερή. Την χαρακτηρίζει μια απροθυμία να προβαίνει σε βίαιες εγκληματικές ενέργειες. Ωστόσο η πρόσφατη πολιτική ιστορία της βρίθει από αλλόκοτα εγκληματα. Να ξεχάσουμε τις ανεξιχνίαστες δολοφονίες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Νεοκλή Παναγιώτου και του Ευριπίδη Νούρου στις 15 Αυγούστου 1962; Να ξεχάσουμε την σκοτεινή δολοφονία στις 15 Μαρτίου 1970 του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, που ούτε και αυτή δεν εξιχνιάστηκε ποτέ; Μήπως η εκτέλεση του αγωνιστή Θεόφιλου Γεωργιάδη στις 20 Μαρτίου 1994, έξω από την αυλή του σπιτιού του, από πράκτορες της ΜΙΤ; Εξιχνιάστηκε;

Επίσης, πρέπει να επισημαθεί πως κανένας, ούτε εφημερίδα, ούτε πολιτικό κόμμα, δεν ανέδειξε επαρκώς την ιστορικότητα της πράξης αυτής. Οι «δικοινοτικές ταραχές» του 1963-64, όπως ονομάζεται εσχάτως το πρώτο πραξικόπημα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξεκίνησε με πολλαπλές προβοκάτσιες της ΜΙΤ, σε αγαστή συνεργασία με Βρετανούς αξιωματικούς που υπηρετούσαν στις Βάσεις. Εκρήξεις σε τεμένη, δολοφονίες Τουρκοκυπρίων αριστερών, εκτελέσεις αθώων Ελληνοκυπρίων, όπως βοσκών και εργατών, ήταν στην ημερήσια διάταξη. Σκοπός ήταν η ολοκλήρωση της διχόνοιας μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, κάτι που πέτυχε η Άγκυρα, εφαρμόζοντας την πρώτη φάση του σχεδίου της που ήταν ο εγκλεισμός των Τουρκοκυπρίων στους θύλακες. Ευτυχώς στη δεύτερη φάση, εκτός από του βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας, η εισβολή ματαιώθηκε.

Αλλά υπάρχει και άλλο, πιο πρόσφατο ιστορικό προηγούμενο. Η περίοδος 1971-74, με την δράση της ΕΟΚΑ-Β’ και της Χούντας στην Κύπρο. Το πόσες προβοκάτσιες, εκτελέσεις, συμβολικές ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών και δημοσίευση υποβολιμαίων άρθρων σε εφημερίδες κατηύθηνε η Επταετία και το Β’ Επιτελικού Γραφείου του χουντοδιαβρωμένου ΓΕΕΦ δεν περιγράφονται. Ούτε μπορεί να ξεχαστεί η διείσδυση πληροφοριοδοτών των Άγγλων στον πυρήνα της ΕΟΚΑ-Β’, ούτε η «θερμή γραμμή επικοινωνίας» που φέρεται να είχε η Χούντα με το τουρκικό Βαθύ Κράτος. Σκοπός αυτής της προπαρασκευασμένης διχόνοιας ήταν να ανατινάξει το αρραγές εσωτερικό μέτωπο μεταξύ των Ελληνοκυπρίων, ούτως ώστε να προλειανθεί το έδαφος για διαμελισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας στην βάση της διζωνικής μυστικής συμφωνίας της Λισαβώνας μεταξύ Χούντας-Τουρκίας του 1971. Από το 1963 μέχρι και το 1967 τουλάχιστον, από την μακαριακή δεξιά μέχρι και το ΑΚΕΛ υπήρξε σχετική σύμπνοια απόψεων αναφορικά με τα εθνικά ζητήματα. Η εμφάνιση της βίας, συμβολικής και φυσικής, διέλυσε την κοινωνική αλληλεγγύη, χώρισε τον λαό σε Μακαριακούς – Γριβικούς και με αποκορύφωμα το δεύτερο πραξικόπημα κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας προετοιμάστηκε άψογα το κλίμα για την εισβολή, την κατοχή και την ντε φάκτο διχοτόμηση του νησιού.

Συνεπώς, από κατευθυνόμενες προσπάθειες διάσπασης της ενότητας, οι οποίες υποθάλπονται με σκοπό να δρομολογηθούν «λύσεις» στο εθνικό θέμα οι Κύπριοι έχουν υποφέρει από πολλές. Αυτή την φορά η εισβολή δεν θα είναι με βόμβες ναπάλμ όπως το 1964, ούτε με αποβατικά πλοία και άρματα όπως το 1974. Δεν χρειάζεται άλλωστε, αφού αυτό που μένει είναι η πολιτική, συνταγματική και κυρίως η ψυχολογική «διευθέτηση» του Κυπριακού. Αυτό που έγινε δηλαδή το 1974 να αποκτήσει διεθνή νομιμότητα, και αυτό να γίνει με τις υπογραφές μας. Επομένως, αφού είναι πολιτική πλέον η διευθέτηση, δεν χρειάζονται κανονικές δολοφονίες. Επίκειται μια πολιτικοδιπλωματική εισβολή, γι’ αυτό και διαπράττονται ψυχολογικές δολοφονίες.

Στην προκειμένη περίπτωση, κρίνοντας όχι με αφορμή την ίδια την πράξη κλοπής της σορού του Τάσσου, αλλά με την πολιτική γραμμή που δίνεται για το θέμα (επίρριψη ευθυνών για προβοκάτσια σε κύκλους του ΟΧΙ), ο σκοπός είναι η δολοφονία του Τάσσου ως προσωπικότητας και ως πρεσβευτή μιας ανώτερης ιδέας. Η δολοφονία του ΟΧΙ, και το τι έκφραζε εκείνο το ΟΧΙ, το οποίο δεν ήταν μια απλή άρνηση σε ένα κακό σχέδιο, ήταν η απόδειξη πως ο κυπριακός Ελληνισμός είναι ακόμα αξιοπρεπής και μπορεί να δει τι είναι καλό για τον τόπο του και τι δεν είναι και δεν παρασύρεται εύκολα από τα άνομα σχέδια των ξένων.

[πηγή γελοιογραφίας: Πιν, Φιλελεύθερος 12/12/2009]

Συμβολοκτονία Ιδεών

Σας θυμίζουμε πως πιο πάνω δεν προβήκαμε σε ανάλυση για το ποιοι βρίσκονται πίσω από την κλοπή της σορού του Τάσσου. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αφού δεν έχουμε τα στοιχεία. Εμείς ευχόμαστε να βρίσκονται εγκληματίες του κοινού ποινικού κώδικα, άνθρωποι που σκοπό έχουν το οικονομικό όφελος και μόνο. Αν αποδειχτεί αυτό το σενάριο ως το πιο αληθινό, τότε θα έχουμε πραγματικά ησυχάσει πως δεν πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια αποσταθεροποίησης του κλίματος. Γι’ αυτό το τονίζουμε: Η πιο πάνω ανάλυσή μας έχει να κάνει με τις ίδιες τις αναλύσεις και τις εικασίες που ξεκίνησαν ορισμένοι φανατικοί κύκλοι πλησίον του Προεδρικού και φανατικοί υποστηρικτές κλεισίματος του Κυπριακού στην βάση της ανανόμορφης, ρατσιστικής λύσης του Κυπριακού. Οι δικές τους δήθεν «αντικειμενικές» αναλύσεις αφήνουν έμμεσα να νοηθεί πως πίσω από την τυμβωρυχία βρίσκονται άνθρωποι, συνεργάτες ή υποστηρικτές του ίδιου του Τάσσου Παπαδόπουλου με σκοπό να ριζοσπαστικοποιήσουν την κοινωνία και να την φέρουν υπέρ του ΟΧΙ.

Μπορεί λοιπόν να μην ξέρουμε ούτε τους ενόχους ούτε τα κίνητρα της κλοπής της σορού. Ξέρουμε όμως αυτούς που πολιτικοποίησαν, εμμέσως αλλά άγαρμπα, το θέμα. Αυτό που διαπράχθηκε στο κοιμητήριο της Δευτεράς την άγρια, βροχερή νύκτα της 11ης Δεκεμβρίου 2009, και τα ψηφιακά και έντυπα ρυπαρογραφήματα και υπονοούμενα που ακολούθησαν, ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια συμβολοκτονίας του Τάσσου Παπαδόπουλου, μείωσης της ηθικής υπεροχής του ΟΧΙ και προπαρασκευή κλίματος εμφύλιου πολέμου με σκοπό την αποδυνάμωση του εσωτερικού μετώπου, την δημιουργία «κενού ασφαλείας», και την ευκολότερη έτσι επιβολή «λύσης» τύπου Ανάν.

Μια απόπειρα όμως που είναι ήδη αποτυχημένη. Διότι οι δημοκρατικές, πατριωτικές και πανανθρώπινες αξίες που συμβολίζει ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν πέθαναν με τον θάνατο του, δεν θα πεθάνουν με την κλοπή του πτώματος του, και ούτε θα πεθάνουν από τις πολυπλόκαμες πολυδοκιμασμένες προβοκάτσιες του κυπριακού βαθέως κράτους και των συμβολοκτόνων μεταπρατών του διζωνικού ντενκτασισμού.

Οι τρεις τουρκικές σημαίες του ‘Πολίτη’ 24/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΚΥΠΡΙΑΚΟ, Μ.Μ.Ε., ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed
Ο Κώστας Κωνσταντίνου [πηγή: εφημερίδα Πολίτης, 24/07/2009]

‘Εμπροσθοφύλακας’
24 Ιουλίου 2009
Συντακτική Ομάδα

Αποδελτιώνουμε τέσσερα κείμενα της εφημερίδας ‘Πολίτης’, δύο από το φύλλο της 22ης Ιουλίου 2009 και δύο από το φύλλο της 24ης Ιουλίου 2009. Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, και στα τέσσερα οι αρθρογράφοι (κάποιος ‘Βάγγος’ στο πρώτο, ο Κώστας Κωνσταντίνου στο δεύτερο και το τρίτο, και κάποιος ‘Α.Ρ.’ στο τέταρτο) αποφεύγουν και στις τέσσερεις περιπτώσεις να θίξουν ή έστω να επικρίνουν την κατοχική Τουρκία ή τους Τουρκοκύπριους.

Στο πρώτο κείμενο, ο ‘Βάγγος’ προσπερνά το γεγονός ότι Τούρκοι (ή/και Τουρκοκύπριοι) πετροβόλησαν από τον Προμαχώνα διαδηλωτές που συμμετείχαν στο Συλλαλητήριο καταδίκης της εισβολής. Για τον ‘Βάγγο’ ο πετροβολισμός εκ μέρους των Τούρκων ήταν απλώς «παρωνυχίδα», διότι θεωρεί πιο σημαντικό το γεγονός πως κάποιοι ανεγκέφαλοι φώναζαν «Χριστόφια – προδότη – καταδότη». Είναι θλιβερό να βλέπεις μια «ανεξάρτητη» εφημερίδα να προσπαθεί απεγνωσμένα να συνδέσει τα συνθήματα των ανεγκέφαλων νεαρών με το σύνολο των ανθρώπων που συμμετείχαν στην διαδήλωση, και μάλιστα να επιρρίπτει στους γελοίους φωνασκούντες και την ευθύνη για το ότι «συνεχίζουμε να κάνουμε αντικατοχικές αντί να λύσουμε το Κυπριακό». Το τέταρτο κείμενο κινείται στο ίδιο μήκος κύματος, αφού ο σχολιογράφος κατάφερε το αδιανόητο: να συνδέσει τον Στέλιο Παπαθεμελή με το… ΕΛΑΜ! Φυσικά για την αποχή στελεχών του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ από εκδήλωση καταδίκης της κατοχής ούτε λόγος από την εφημερίδα…

Στο δεύτερο κείμενο, ο Κώστας Κωνσταντίνου ειρωνεύεται το πολύ σοβαρό ζήτημα της έπαρσης -την ημέρα της επετείου της τουρκικής εισβολής- τριών τουρκικών σημαιών στις ελεύθερες περιοχές. Απ’ ότι φαίνεται οι σημαίες αναρτήθηκαν από Ελληνοκύπριο (δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι αγοράστηκαν από τη Λεμεσό, ενώ θα μπορούσαν να είχαν εύκολα αγοραστεί από τα κατεχόμενα). Το σχόλιο του Κώστα Κωνσταντίνου δεν είναι εστιάζεται τόσο στη πράξη αυτή καθ’ εαυτή, αλλά ειρωνεύεται τον τρόπο που κάλυψε το όλο θέμα η εφημερίδα ‘Σημερινή’, αλλά κυρίως το γεγονός πως ζητήθηκε από την Αστυνομία η αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα για να βρεθούν οι ύποπτοι. Το εκπληκτικό είναι που ο αρθρογράφος, ακόμη και ένα ζήτημα σαν και αυτό, προσπαθεί να το επιρρίψει σε «ακροδεξιούς» και «εθνίκια» που σκοπό είχαν να …ξεκινήσουν «εμφύλιο» μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων! Δηλαδή εδώ το πήρε, εκεί το πήρε ο Κώστας Κωνσταντίνου, πάλι κατάφερε να τα ρίξει σε ακροδεξιούς. Στο τρίτο κείμενο χρησιμοποιεί αισχρές γκεμπελικές μεθόδους για να συνδέσει συνειδητά δημοκράτες ανθρώπους με φασιστικά συνθήματα και πρακτικές. Και πάλι, η ουσία της τουρκικής κατοχής, η ουσία της απουσίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ (αλλά και των επίσημων ηγεσιών ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-ΕΥΡΩΚΟ) δεν σχολιάζεται…

Δεν του πέρασε καθόλου, φαίνεται, από το μυαλό ότι ο Ελληνοκύπριος δράστης μπορεί κάλλιστα να είναι και φανατικός αναγνώστης του ‘Πολίτη’ και μάλιστα της δικής του στήλης, και να έχει επηρεαστεί τόσο πολύ από τον υπέρμετρο φιλοταλατισμό της εφημερίδας, την παθητική ή ανύπαρκτη εώς και απολογητική στάση της υπέρ της τουρκικής κατοχής, και την λυσσαλέα στήριξη της στον ντενκτασικό διζωνισμό, που να έφτασε στο σημείο να κρεμάσει τρεις τουρκικές σημαίες για να επιδείξει την προσήλωση του στην πολιτική γραμμή της στήλης ‘Κατά Βαρβάρων’.

Τα τέσσερα αυτά δημοσιεύματα που αποδελτιώνουμε είναι απλώς δειγματοληπτικά. Η εφημερίδα κρέμμεται από την εξουσία και την προστατεύει με νύχια και με δόντια, αφού με το να επιρρίπτει όλες τις ευθύνες για το Κυπριακό σε μια χούφτα νεαρούς ακροδεξιούς (αλήθεια, τους «παλιούς» ακροδεξιούς που στέγασε ο ΔΗΣΥ γιατί δεν τους αγγίζει;), συγκαλύπτει τον ρόλο της Τουρκίας, της Βρετανίας και των ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ. Επίσης, δίνει τα επιχειρήματα για περισσότερες φασιστικές συλλήψεις πολιτών, μέσω της πόλωσης του κλίματος.

Και κάτι τελευταίο: Η εφημερίδα αρνείται να αντιπαρατεθεί με τους κατακτητές, θεωρώντας πως ο πετροβολισμός είναι «παρωνυχίδα». Μήπως οι Τούρκοι ή/και Τουρκοκύπριοι που έριχναν τις πέτρες κατά των Ελληνοκυπρίων εμφορούνται από δημοκρατικά και επαναπροσεγγιστικά αισθήματα; Μήπως δεν είναι η ίδια νοοτροπία Τούρκων ή/και Τουρκοκυπρίων πετροβολούντων που κατέληξε στο λιντσάρισμα του Τάσου Ισαάκ το μαύρο καλοκαίρι του 1996;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Μας πείραξαν οι πέτρες»
22 Ιουλίου 2009, σελ. 12
Βάγγος, στήλη ‘Παραπολιτικά’

Πέτρες από τον προμαχώνα στο δρόμο προς το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας έριξαν Τούρκοι σε Ε/Κ που πραγματοποιούσαν προχθές αντικατοχική εκδήλωση. Μετά από αυτή την τετριμμένη πλέον και υποχρεωτική εισαγωγή (σ.σ. χρησιμοποιήθηκε ο όρος Τούρκοι και όχι Τ/Κ ή έποικοι) έπαιξε στο «Μέγκα» το βράδυ της Δευτέρας η σχετική είδηση της αντικατοχικής. Πίσω όμως από τη δημοσιογράφο, ο φακός έπιανε ένα νεαρό με «ντουντούκα» και αρκετούς άλλους που ακολουθούσαν τα συνθήματά του να φωνάζουν: «Χριστόφια, προδότη, καταδότη». Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί για 35 χρόνια τώρα συνεχίζουμε να κάνουμε αντικατοχικές αντί να λύσουμε το Κυπριακό. Μπροστά σε αυτό το ε/κ σύνθημα, οι πέτρες των Τούρκων ήταν παρωνυχίδα.

Υ.Γ. Στα πετυχημένα συνθήματα της αντικατοχικής και το «Τούρκοι, δολοφόνοι, ο θάνατος ζυγώνει»… Ποιος είπε ότι θέλει λύση επαναφοράς στην κατάσταση του ’60;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Το Μισοφέγγαρο, αυτοι. Τα αστέρια είναι δικά μας!»
22 Ιουλίου 2009, σελ. 13
Κώστας Κωνσταντίνου, στήλη ‘Κατά Βαρβάρων’

* Όχι. Το θέμα δεν είναι εάν είμαστε για τα πανηγύρια σ’ αυτή τη χώρα. Αυτό δεν ονομάζεται «θέμα». «Γεγονός» ονομάζεται. Το θέμα; Το θέμα είναι πότε επιτέλους θα το πάρουμε απόφαση και θα πάψουμε να ελπίζουμε πως από αυτό το παρδαλό χωριό μπορεί κάποτε να προκύψει ένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος. Διότι ΔΕΝ θα προκύψει… Έρευνα, λέει, διεξάγει η Αστυνομία προκειμένου να εντοπιστεί 35χρονος («περίπου» – sic) Ελληνοκύπριος ο οποίος παρήγγειλε και αγόρασε από κατάστημα της Λεμεσού τρεις τουρκικές σημαίες τις οποίες ανάρτησε σε τρία σημεία κοντά στην Πάφο, ανήμερα της επετείου της εισβολής.

* Μάλιστα, η Αστυνομία ανακοίνωσε με κάθε σοβαρότητα ότι θα ζητήσει και την αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα! Σύμφωνα δε με τη «Σημερινή», «η Αστυνομία εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα». Ποια είναι αυτά τα «όλα»; Είναι… δύο (όλα κι όλα) κατά την «Σ» πάντοτε: Να είναι, λέει, έργο είτε «ανεγκέφαλων επιτήδειων», είτε (κρατηθείτε) «Τούρκων πρακτόρων»! Η ζέστη των ημερών θα μπορούσε να μοιάζει με ελαφρυντικό. Στους 41 βαθμούς εύκολα μπορεί να σαλτάρει κανείς. Σε μια άλλη χώρα, όμως. Διότι, εδώ, το φαινόμενο είναι ολόχρονο. Με καύσωνα ή με χιόνι. Και συνεπώς, η ζέστη μπορεί να το επιδεινώνει. Σύμφωνοι. Αλλά δεν το προκαλεί.

* Και καλά, η «Σημερινή». Εύκολα μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί προσπέρασε ένα πολύ πιο πιθανό σενάριο, αυτό της προβοκάτσιας κάποιου (εδώ συμφωνούμε κάπως) ανεγκέφαλου στοιχείου (σ.σ. εκείνο το «επιτηδείων», δεν το πιάσαμε αλλά ας είναι) ενδεχομένως μέλους μιας από τις διάφορες περιθωριακές ομάδες των ακροδεξιών της Λεμεσού και όχι μόνο (αλήθεια, ποια εφημερίδα να διαβάζουν άραγε όλοι αυτοί;) το οποίο, ανεγκέφαλο στοιχείο, ήθελε να περάσει στους Ελληνοκύπριους το μήνυμα πως οι Τουρκοκύπριοι αποφάσισαν να μας πικάρουν ανήμερα της επετείου της εισβολής, αλλά ήταν τόσο ηλίθιος τελικά που δεν πρόσεξε ότι πάνω στις σημαίες που παράγγειλε είχε εκτυπωθεί και το όνομα του μαγαζιού, ο ιδιοκτήτης του οποίου θυμόταν πως ο παραγγελιοδόχος της μοναδικής (hello?) στα χρονικά παραγγελίας για… τούρκικες σημαίες, ήταν Ελληνοκύπριος.

* Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το πλαίσιο, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί οι της «Σημερινής» προσπέρασαν αυτό το ενδεχόμενο ή καλύτερα γιατί το αντικατέστησαν με το εξωφρενικό εκείνο δεύτερο σενάριο να είναι, λέει, η ιστορία με τις σημαίες «έργο Τούρκων πρακτόρων» (…!). Με άλλα λόγια, η ΜΙΤ, έστειλε πράκτορές της σε μυστική αποστολή στην Πάφο (σ.σ. γιατί όχι στη Λευκωσία, σιόρ, που ήταν δίπλα;) για να κρεμάσουν τρεις τουρκικές σημαίες (όχι πέντε, όχι δύο, τρεις) για να μας «κιστίσουν» την επέτειο της εισβολής. Δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν στη ΜΙΤ φαίνεται.

* Όσο για τη λεπτομέρεια «τρεις», προφανώς ήθελαν να μας πουν το γνωστό εκείνο αισχρό που λέμε με τα «τρία», μετά συγχωρήσεως πάντοτε. Αλλά, αντί να πάρουν τρεις σημαίες από την άλλη πλευρά που είναι γεμάτος ο τόπος και τζάμπα, πήγαν και τις παράγγειλαν από κατάστημα Ελληνοκύπριου! Στη Λεμεσό! Και έβαλαν έναν επίσης Ελληνοκύπριο (πράκτορά τους;) να τις αγοράσει. Μετά την αποστολή, ίσως πήγαν στο λιμανάκι της Πάφου, ήπιαν καφέ και έφαγαν κάνα σάντουιτς για να μην κινήσουν υποψίες (οι πράκτορες της ΜΙΤ). Φοβερό σχέδιο! Ούτε ο Τζέημς Μποντ δεν θα το σκεφτόταν ποτέ. Αν δεν είχαμε και τη «Σημερινή» να το ξεσκεπάσει με τη σοβαρότητά της. Στο σκοτάδι θα ζούσαμε!

* Και καλά όλοι αυτοί. Ο καθένας λέει και γράφει ό,τι θέλει στην Κύπρο. Μηδενός εξαιρουμένου… Η Αστυνομία όμως; Η Αστυνομία που θα ζητήσει λέει την αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα για να εξιχνιάσει την υπόθεση; Να σας πει τι, βρε ζωντόβολα, ο Γενικός Εισαγγελέας; Δεν τον φτάνουν τα δικά του; Να σας πει τι; Εάν υπάρχει λ.χ. νόμος που να απαγορεύει τα μπαϊράκια; Ο Περί Αναρτήσεως Τουρκικών Σημαιών Νόμος του 1986, ας πούμε; Εσείς τι λέτε; Να υπάρχει; Να υπάρχει νόμος που να λέει πως άμα πας στην αερογέφυρα στα Κονιά και κρεμάσεις λ.χ. τη σημαία της Γερμανίας ή του Τζιμπουτί ή της Μπουρκίνα Φάσο ή το σώβρακό σου από την ανάποδη γίνεται αλλά άμα είναι σημαία τούρκικη διαπράττεις αδίκημα; Είπαμε τα καλύτερα και τα μεγαλύτερα νούμερά μας τα στέλνουμε συνήθως στη Βουλή, αλλά όχι κι έτσι. Τέτοιους νόμους δεν πέρασαν ακόμη!

* Μην γελάτε, με τους φόρους μας τους πληρώνουν αυτούς. Δεν είπαμε να μην το ψάξει η Αστυνομία. Πολύ καλά έκανε και το ψάχνει. Για να βρουν (ίσως και να τον έχουν βρει μέχρι να τυπωθεί η εφημερίδα και να φτάσουν αυτές τις γραμμές κοντά σας) τον ηλίθιο εκείνο «35χρονο Ε/Κ» («περίπου» – sic) ο οποίος νόμιζε πως θα κατάφερνε, ξέρω ‘γω, να προκαλέσει εμφύλιο με αυτή τη βλακώδη προβοκάτσια που του κατέβηκε με τις (τρεις) σημαίες. Άλλωστε, τα εθνίκια («εθνίκια», αθηναϊκή βραχυγραφία του «εθνικιστικά καθίκια») δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους. Τι είπατε; Γιατί «εμφύλιου»; Ε, μα τι άλλο θα ήταν μια σύγκρουση Ε/Κ και Τ/Κ; Εμφύλιος. Ένας λαός είμαστε. Αυτή η ατάκα; Α, αυτή είναι του τύπου «Αφρόλουτρο και βάλε». Κάνει μερικούς να βγάζουν κάτι αφρούς! Ούτε σε Foam Parties δεν είδατε τέτοια! Θυμάστε το «Party» με τον μακαρίτη τον Πήτερ Σέλερς; Αυτό μόνο είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα παραγωγής αφρού!

* Να τον βρει λοιπόν η Αστυνομία, να καταγραφεί η βλακεία του για να υπάρχει ως εξιχνιασμένη βλακεία και να μην διαδίδει ο καθένας ό,τι θέλει και, μετά, να τον αφήσει να πάει στο καλό. Δεν πρέπει να φτάνει πάντα στο Δικαστήριο η Αστυνομία. Έχει και κοινωνικό έργο να επιτελέσει. Αλλά όχι και να μας λένε ότι θα πάνε στον Πέτρο Κληρίδη για να τους πει εάν είναι αδίκημα το να κρεμάει κανείς τούρκικες σημαίες στην αερογέφυρα Κονιών! Είπαμε, η «Σημερινή» μπορεί να μην μας λυπάται, παρά την αφόρητη ζέστη. Αυτή τον εαυτό της μοιάζει να μην λυπάται. Συχνότατα. Εκείνοι όμως; Γίνεται να μην μας λυπούνται; Μα καθόλου, πια; (!)

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Μαμά αγνοείται…»
24 Ιουλίου 2007, σελ. 13
Κώστας Κωνσταντίνου, στήλη ‘Κατά Βαρβάρων’

* Φίλοι αναγνώστες μάς ρωτούσαν χθες εάν γνωρίζουμε ποιο είναι το στέλεχος του ΔΗΚΟ το οποίο, σύμφωνα με επιστολή – καταγγελία μέλους της Επαρχιακής Επιτροπής ΔΗΚΟ Λευκωσίας στον Πρόεδρο του κόμματος Μάριο Καρογιάν, φέρεται όχι μόνο να συμμετείχε στη… χορωδία η οποία φώναζε υβριστικά συνθήματα εναντίον (και) του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας ανήμερα της επετείου της εισβολής, αλλά και να ενορχήστρωνε, σύμφωνα πάντα με τα όσα υποστηρίζονται στην επιστολή και την εγκυρότητα των οποίων εμείς δεν είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε, τους νεαρούς οι οποίοι τα φώναζαν. Με όσους από εσάς μιλήσαμε χθες αλλά και σήμερα, από εδώ, θα πούμε το ίδιο: Θα ήμασταν ψεύτες εάν σας λέγαμε πως δεν ξέρουμε ποιον αφορά η καταγγελία, όμως, επιτρέψτε μας να μην αποκαλύψουμε (ακόμη) το όνομά του, περιμένοντας να δούμε πώς και κυρίως ΕΑΝ ο Πρόεδρος και η υπόλοιπη ηγεσία του ΔΗΚΟ θα χειριστούν το όλο ζήτημα για να λάμψει η αλήθεια και να μάθουμε εάν ευσταθούν τα όσα καταγγέλθηκαν. Ή εάν «θα παίξουν πελλόν», ελπίζοντας (μάταια, τους διαβεβαιώνουμε) ότι το θέμα θα «σβήσει» τελικά.

* Γιατί το λέμε αυτό; Ας δούμε τα δεδομένα: Η συγκεκριμένη επιστολή εστάλη στο Μάριο Καρογιάν την Τρίτη (21/7), την επομένη της εκδήλωσης. Και σ’ αυτήν, ένα μέλος της ευρύτερης ηγεσίας του ΔΗΚΟ κάνει τι; Επωνύμως αλλά και με επίγνωση των νομικών συνεπειών σε περίπτωση που δεν ευσταθούν τα όσα λέει, ελπίζουμε για τον ίδιο, καταγγέλλει στον αρχηγό του κόμματος ένα άλλο στέλεχος, ένα νεαρό αλλά επώνυμο στέλεχος το οποίο μάλιστα διετέλεσε και υποψήφιος σε εκλογές, ότι έδρασε ως επικεφαλής και καθοδηγητής (κατά την έκφραση του συντάκτη της επιστολής) της ομάδας των ατόμων τα οποία εξύβριζαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ηγέτη της Κυβέρνησης στην οποία το ΔΗΚΟ μετέχει, με εκφράσεις όπως «Χριστόφια, Προδότη, Καταδότη». Αναφέρει δε, ο συντάκτης πάντοτε, πως τόσο ο ίδιος όσο και ΑΛΛΑ ΣΤΕΛΕΧΗ του ΔΗΚΟ που ήταν στο Λήδρα Πάλας έγιναν έξαλλοι όταν είδαν το τι συνέβαινε και αποχώρησαν. Και ζητά από το Μάριο Καρογιάν να του πει εάν τέτοιες συμπεριφορές είναι ανεκτές στο ΔΗΚΟ ώστε να γνωρίζει, όπως λέει, σε τι κόμμα ανήκει. Σημειώνοντας πως είναι αδιανόητο στελέχη του ΔΗΚΟ, όπως αναφέρει, να διαδραματίζουν σήμερα το ρόλο που στο παρελθόν διαδραμάτιζαν περιθωριακά φασιστικά στοιχεία.

* Αυτή, λοιπόν, η επιστολή εστάλη την Τρίτη. Την Τετάρτη η ύπαρξη και εν μέρει το περιεχόμενό της δημοσιοποιήθηκαν από κάποια ΜΜΕ. Και μέχρι χθες, Πέμπτη (το βράδυ κιόλας), την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τόσο το ΔΗΚΟ όσο και ο Πρόεδρός του δεν είχαν πει το παραμικρό για το ζήτημα της σοβαρότατης αυτής καταγγελίας εναντίον του συγκεκριμένου στελέχους και πρώην υποψηφίου του κόμματος. Αλλά και το ίδιο το στέλεχος κινήθηκε ακριβώς στην ίδια λογική: Όχι μόνο δεν αντέδρασε στα όσα του καταλογίζονται για να πει, π.χ., ότι δεν ευσταθούν, αλλά έκανε και δημόσιες δηλώσεις ως ένας (απλώς) από αυτούς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, σχολιάζοντας και το θέμα των ύβρεων. Και είπε πως τα όσα ακούστηκαν για τον Πρόεδρο είναι, λέει, καταδικαστέα! Είπαμε, μπορεί να έχουν βάση οι καταγγελίες, μπορεί και όχι. ΔΕΝ το ξέρουμε. Αλλά, πέραν τούτου, εσάς σας κάνουν λογικές οι αντιδράσεις τους; Αντιλαμβάνεστε εσείς γιατί, 48 ώρες μετά, η μεν ηγεσία του ΔΗΚΟ θα μπορούσε να σφυρίζει ακόμη αδιάφορα, ο δε επηρεαζόμενος να σχολιάζει κιόλας την ίδια την υπόθεση ως απλός θεατής, χωρίς όμως να απαντά στους εναντίον του σοβαρότατους ισχυρισμούς;

* Όταν, προ μερικών ετών, κάποιο άλλο στέλεχος του ΔΗΚΟ (κατόπιν μακράς… νηστείας, μάλλον) είχε γράψει ένα άρθρο ταυτίζοντας το κόμμα με τον «πολιτικό τραβεστισμό», η ηγεσία του ΔΗΚΟ είχε γίνει έξω φρενών. Και λογικό ήταν. Χωρίς ειλικρινά την παραμικρή προσβλητική διάθεση προς τις τραβεστί του τόπου μας, και ας μας συγχωρέσουν τον παραλληλισμό, τίποτα μα τίποτα δεν ταιριάζει στο ΔΗΚΟ περισσότερο από την πολιτική έννοια του Cross-dressing. Το πρωί στην μπετονιέρα και το βράδυ με ζαρτιέρα, είναι ένα πράγμα. Η ηγεσία του είναι επισήμως στην κυβέρνηση και τα στελέχη της (μεμονωμένα) είναι περισσότερο αντιπολίτευση από την αντιπολίτευση. Η ηγεσία του επισήμως είναι υπέρ της ομοσπονδίας και τα στελέχη της φιγουράρουν (γιατί, κ. Καρογιάν και λοιποί της ηγεσίας;) σε όλες τις εκδηλώσεις των αντιομοσπονδιακών. Χειροκροτώντας πλέον και συνθήματα όπως, «Κάτω τα χέρια ομοσπονδιακοί η Κύπρος είναι ελληνική» και «Ελλάς – Κύπρος – Ένωσις»(!). Και, τώρα, εάν ευσταθούν τα όσα καταγγέλλει αυτό το στέλεχος, υπερθεματίζουν και βρισιές για τον «προδότη – καταδότη» Χριστόφια. Τον συνεταίρο τους! Τυχαία νομίζετε πως, την ώρα που όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο «πατέρας» του ΔΗΚΟ, κανείς δεν έμαθε ποτέ ποια είναι… η μάνα του; Κάποιος, κάποτε, πρέπει να την πούλησε!

* Για αυτό έχουμε μια μεγάλη, μια τεράστια μεγάλη επιφύλαξη για το εάν η ηγεσία του ΔΗΚΟ, η οποία ποιεί πανηγυρικώς την νήσσαν το τελευταίο 48ωρο, θα τολμήσει τελικά να φωνάξει τόσο το υπό κατηγορία στέλεχος, όσο και τον καταγγέλλοντα μαζί με τους υπόλοιπους οι οποίοι με βάση τους ισχυρισμούς του εν λόγω μέλους της Επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗΚΟ Λευκωσίας επίσης αποχώρησαν ενοχλημένοι από την εκδήλωση. Μια τεράστια αμφιβολία για το εάν θα εξετάσει με διαφάνεια το ζήτημα και, στη συνέχεια, εάν όντως έχουν βάση οι κατηγορίες του καταγγέλλοντος, κινδυνεύοντας να συγκρουστεί και με το ισχυρότατο στο κόμμα οικογενειακό περιβάλλον του καταγγελλόμενου, να προχωρήσει άμεσα στην αυστηρή απόδοση ευθυνών. Αναλόγως δε, εάν δεν ευσταθούν τα όσα του προσάπτονται, να πράξει ακριβώς το ίδιο σε σχέση με το συντάκτη της επιστολής. Επιτρέψτε μας να μην γράψουμε λοιπόν ακόμη ονόματα. Θα περιμένουμε να δούμε εάν, αλλά και πώς, η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα χειριστεί το ζήτημα. Ή εάν, αναλόγως, θα το αφήσει να περάσει στο ντούκου. Εάν κάνει το πρώτο, θα είμαστε οι πρώτοι που θα τη συγχαρούμε. Δεσμευόμαστε για αυτό. Αλλά εμείς πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα κάνει το δεύτερο τελικά. Εσείς;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Ο ‘Πολίτης’ οφείλει να τεκμηριώσει τις κατηγορίες για «ξυλοδαρμούς ανυποψίαστων πολιτών» και όχι να σπιλώνει την υπόληψη ανθρώπων χωρίς στοιχεία. Να μας αποκαλύψει ΤΩΡΑ ποιοι φασίστες ξυλοφόρτωσαν ανυποψίαστους πολίτες για να τους καταδικάσει επώνυμα όλη η κοινή γνώμη, και να μας πει επίσης η εφημερίδα γιατί αυτοί δεν έχουν συλληφθεί ακόμα.

‘Πολίτης’
«»Πατριώτες»»
24 Ιουλίου 2009, σελ. 12
Α.Ρ.

Υπόδειγμα εκδήλωσης που φέρνει πιο κοντά Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, η προχθεσινή στη Λήδρας. Μακάρι να ακολουθούσαν κι άλλοι αυτό το παράδειγμα, για να μεγαλώσει η ελπίδα. Αντίθετα, «αντικατοχικές» πορείες σαν αυτή που διοργάνωσαν κάποιες «εθνικόφρονες» οργανώσεις, όπου κεντρικός ομιλητής ήταν ο Στέλιος Παπαθεμελής (!), μάλλον ζημιά προκαλούν. Και όχι μόνο στο Κυπριακό, αφού μετά το πέρας της πορείας έγιναν καταγγελίες για ξυλοδαρμούς ανυποψίαστων πολιτών από μέλη της ΕΦΕΝ και του ΕΛΑΜ. Αυτοί είναι οι «πατριώτες»…

Οι τρεις τουρκικές σημαίες του ‘Πολίτη’ 24/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΚΥΠΡΙΑΚΟ, Μ.Μ.Ε., ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed
Ο Κώστας Κωνσταντίνου [πηγή: εφημερίδα Πολίτης, 24/07/2009]

‘Εμπροσθοφύλακας’
24 Ιουλίου 2009
Συντακτική Ομάδα

Αποδελτιώνουμε τέσσερα κείμενα της εφημερίδας ‘Πολίτης’, δύο από το φύλλο της 22ης Ιουλίου 2009 και δύο από το φύλλο της 24ης Ιουλίου 2009. Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, και στα τέσσερα οι αρθρογράφοι (κάποιος ‘Βάγγος’ στο πρώτο, ο Κώστας Κωνσταντίνου στο δεύτερο και το τρίτο, και κάποιος ‘Α.Ρ.’ στο τέταρτο) αποφεύγουν και στις τέσσερεις περιπτώσεις να θίξουν ή έστω να επικρίνουν την κατοχική Τουρκία ή τους Τουρκοκύπριους.

Στο πρώτο κείμενο, ο ‘Βάγγος’ προσπερνά το γεγονός ότι Τούρκοι (ή/και Τουρκοκύπριοι) πετροβόλησαν από τον Προμαχώνα διαδηλωτές που συμμετείχαν στο Συλλαλητήριο καταδίκης της εισβολής. Για τον ‘Βάγγο’ ο πετροβολισμός εκ μέρους των Τούρκων ήταν απλώς «παρωνυχίδα», διότι θεωρεί πιο σημαντικό το γεγονός πως κάποιοι ανεγκέφαλοι φώναζαν «Χριστόφια – προδότη – καταδότη». Είναι θλιβερό να βλέπεις μια «ανεξάρτητη» εφημερίδα να προσπαθεί απεγνωσμένα να συνδέσει τα συνθήματα των ανεγκέφαλων νεαρών με το σύνολο των ανθρώπων που συμμετείχαν στην διαδήλωση, και μάλιστα να επιρρίπτει στους γελοίους φωνασκούντες και την ευθύνη για το ότι «συνεχίζουμε να κάνουμε αντικατοχικές αντί να λύσουμε το Κυπριακό». Το τέταρτο κείμενο κινείται στο ίδιο μήκος κύματος, αφού ο σχολιογράφος κατάφερε το αδιανόητο: να συνδέσει τον Στέλιο Παπαθεμελή με το… ΕΛΑΜ! Φυσικά για την αποχή στελεχών του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ από εκδήλωση καταδίκης της κατοχής ούτε λόγος από την εφημερίδα…

Στο δεύτερο κείμενο, ο Κώστας Κωνσταντίνου ειρωνεύεται το πολύ σοβαρό ζήτημα της έπαρσης -την ημέρα της επετείου της τουρκικής εισβολής- τριών τουρκικών σημαιών στις ελεύθερες περιοχές. Απ’ ότι φαίνεται οι σημαίες αναρτήθηκαν από Ελληνοκύπριο (δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι αγοράστηκαν από τη Λεμεσό, ενώ θα μπορούσαν να είχαν εύκολα αγοραστεί από τα κατεχόμενα). Το σχόλιο του Κώστα Κωνσταντίνου δεν είναι εστιάζεται τόσο στη πράξη αυτή καθ’ εαυτή, αλλά ειρωνεύεται τον τρόπο που κάλυψε το όλο θέμα η εφημερίδα ‘Σημερινή’, αλλά κυρίως το γεγονός πως ζητήθηκε από την Αστυνομία η αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα για να βρεθούν οι ύποπτοι. Το εκπληκτικό είναι που ο αρθρογράφος, ακόμη και ένα ζήτημα σαν και αυτό, προσπαθεί να το επιρρίψει σε «ακροδεξιούς» και «εθνίκια» που σκοπό είχαν να …ξεκινήσουν «εμφύλιο» μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων! Δηλαδή εδώ το πήρε, εκεί το πήρε ο Κώστας Κωνσταντίνου, πάλι κατάφερε να τα ρίξει σε ακροδεξιούς. Στο τρίτο κείμενο χρησιμοποιεί αισχρές γκεμπελικές μεθόδους για να συνδέσει συνειδητά δημοκράτες ανθρώπους με φασιστικά συνθήματα και πρακτικές. Και πάλι, η ουσία της τουρκικής κατοχής, η ουσία της απουσίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ (αλλά και των επίσημων ηγεσιών ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-ΕΥΡΩΚΟ) δεν σχολιάζεται…

Δεν του πέρασε καθόλου, φαίνεται, από το μυαλό ότι ο Ελληνοκύπριος δράστης μπορεί κάλλιστα να είναι και φανατικός αναγνώστης του ‘Πολίτη’ και μάλιστα της δικής του στήλης, και να έχει επηρεαστεί τόσο πολύ από τον υπέρμετρο φιλοταλατισμό της εφημερίδας, την παθητική ή ανύπαρκτη εώς και απολογητική στάση της υπέρ της τουρκικής κατοχής, και την λυσσαλέα στήριξη της στον ντενκτασικό διζωνισμό, που να έφτασε στο σημείο να κρεμάσει τρεις τουρκικές σημαίες για να επιδείξει την προσήλωση του στην πολιτική γραμμή της στήλης ‘Κατά Βαρβάρων’.

Τα τέσσερα αυτά δημοσιεύματα που αποδελτιώνουμε είναι απλώς δειγματοληπτικά. Η εφημερίδα κρέμμεται από την εξουσία και την προστατεύει με νύχια και με δόντια, αφού με το να επιρρίπτει όλες τις ευθύνες για το Κυπριακό σε μια χούφτα νεαρούς ακροδεξιούς (αλήθεια, τους «παλιούς» ακροδεξιούς που στέγασε ο ΔΗΣΥ γιατί δεν τους αγγίζει;), συγκαλύπτει τον ρόλο της Τουρκίας, της Βρετανίας και των ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ. Επίσης, δίνει τα επιχειρήματα για περισσότερες φασιστικές συλλήψεις πολιτών, μέσω της πόλωσης του κλίματος.

Και κάτι τελευταίο: Η εφημερίδα αρνείται να αντιπαρατεθεί με τους κατακτητές, θεωρώντας πως ο πετροβολισμός είναι «παρωνυχίδα». Μήπως οι Τούρκοι ή/και Τουρκοκύπριοι που έριχναν τις πέτρες κατά των Ελληνοκυπρίων εμφορούνται από δημοκρατικά και επαναπροσεγγιστικά αισθήματα; Μήπως δεν είναι η ίδια νοοτροπία Τούρκων ή/και Τουρκοκυπρίων πετροβολούντων που κατέληξε στο λιντσάρισμα του Τάσου Ισαάκ το μαύρο καλοκαίρι του 1996;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Μας πείραξαν οι πέτρες»
22 Ιουλίου 2009, σελ. 12
Βάγγος, στήλη ‘Παραπολιτικά’

Πέτρες από τον προμαχώνα στο δρόμο προς το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας έριξαν Τούρκοι σε Ε/Κ που πραγματοποιούσαν προχθές αντικατοχική εκδήλωση. Μετά από αυτή την τετριμμένη πλέον και υποχρεωτική εισαγωγή (σ.σ. χρησιμοποιήθηκε ο όρος Τούρκοι και όχι Τ/Κ ή έποικοι) έπαιξε στο «Μέγκα» το βράδυ της Δευτέρας η σχετική είδηση της αντικατοχικής. Πίσω όμως από τη δημοσιογράφο, ο φακός έπιανε ένα νεαρό με «ντουντούκα» και αρκετούς άλλους που ακολουθούσαν τα συνθήματά του να φωνάζουν: «Χριστόφια, προδότη, καταδότη». Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί για 35 χρόνια τώρα συνεχίζουμε να κάνουμε αντικατοχικές αντί να λύσουμε το Κυπριακό. Μπροστά σε αυτό το ε/κ σύνθημα, οι πέτρες των Τούρκων ήταν παρωνυχίδα.

Υ.Γ. Στα πετυχημένα συνθήματα της αντικατοχικής και το «Τούρκοι, δολοφόνοι, ο θάνατος ζυγώνει»… Ποιος είπε ότι θέλει λύση επαναφοράς στην κατάσταση του ’60;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Το Μισοφέγγαρο, αυτοι. Τα αστέρια είναι δικά μας!»
22 Ιουλίου 2009, σελ. 13
Κώστας Κωνσταντίνου, στήλη ‘Κατά Βαρβάρων’

* Όχι. Το θέμα δεν είναι εάν είμαστε για τα πανηγύρια σ’ αυτή τη χώρα. Αυτό δεν ονομάζεται «θέμα». «Γεγονός» ονομάζεται. Το θέμα; Το θέμα είναι πότε επιτέλους θα το πάρουμε απόφαση και θα πάψουμε να ελπίζουμε πως από αυτό το παρδαλό χωριό μπορεί κάποτε να προκύψει ένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος. Διότι ΔΕΝ θα προκύψει… Έρευνα, λέει, διεξάγει η Αστυνομία προκειμένου να εντοπιστεί 35χρονος («περίπου» – sic) Ελληνοκύπριος ο οποίος παρήγγειλε και αγόρασε από κατάστημα της Λεμεσού τρεις τουρκικές σημαίες τις οποίες ανάρτησε σε τρία σημεία κοντά στην Πάφο, ανήμερα της επετείου της εισβολής.

* Μάλιστα, η Αστυνομία ανακοίνωσε με κάθε σοβαρότητα ότι θα ζητήσει και την αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα! Σύμφωνα δε με τη «Σημερινή», «η Αστυνομία εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα». Ποια είναι αυτά τα «όλα»; Είναι… δύο (όλα κι όλα) κατά την «Σ» πάντοτε: Να είναι, λέει, έργο είτε «ανεγκέφαλων επιτήδειων», είτε (κρατηθείτε) «Τούρκων πρακτόρων»! Η ζέστη των ημερών θα μπορούσε να μοιάζει με ελαφρυντικό. Στους 41 βαθμούς εύκολα μπορεί να σαλτάρει κανείς. Σε μια άλλη χώρα, όμως. Διότι, εδώ, το φαινόμενο είναι ολόχρονο. Με καύσωνα ή με χιόνι. Και συνεπώς, η ζέστη μπορεί να το επιδεινώνει. Σύμφωνοι. Αλλά δεν το προκαλεί.

* Και καλά, η «Σημερινή». Εύκολα μπορεί κανείς να κατανοήσει γιατί προσπέρασε ένα πολύ πιο πιθανό σενάριο, αυτό της προβοκάτσιας κάποιου (εδώ συμφωνούμε κάπως) ανεγκέφαλου στοιχείου (σ.σ. εκείνο το «επιτηδείων», δεν το πιάσαμε αλλά ας είναι) ενδεχομένως μέλους μιας από τις διάφορες περιθωριακές ομάδες των ακροδεξιών της Λεμεσού και όχι μόνο (αλήθεια, ποια εφημερίδα να διαβάζουν άραγε όλοι αυτοί;) το οποίο, ανεγκέφαλο στοιχείο, ήθελε να περάσει στους Ελληνοκύπριους το μήνυμα πως οι Τουρκοκύπριοι αποφάσισαν να μας πικάρουν ανήμερα της επετείου της εισβολής, αλλά ήταν τόσο ηλίθιος τελικά που δεν πρόσεξε ότι πάνω στις σημαίες που παράγγειλε είχε εκτυπωθεί και το όνομα του μαγαζιού, ο ιδιοκτήτης του οποίου θυμόταν πως ο παραγγελιοδόχος της μοναδικής (hello?) στα χρονικά παραγγελίας για… τούρκικες σημαίες, ήταν Ελληνοκύπριος.

* Μέσα σ’ αυτό λοιπόν το πλαίσιο, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί οι της «Σημερινής» προσπέρασαν αυτό το ενδεχόμενο ή καλύτερα γιατί το αντικατέστησαν με το εξωφρενικό εκείνο δεύτερο σενάριο να είναι, λέει, η ιστορία με τις σημαίες «έργο Τούρκων πρακτόρων» (…!). Με άλλα λόγια, η ΜΙΤ, έστειλε πράκτορές της σε μυστική αποστολή στην Πάφο (σ.σ. γιατί όχι στη Λευκωσία, σιόρ, που ήταν δίπλα;) για να κρεμάσουν τρεις τουρκικές σημαίες (όχι πέντε, όχι δύο, τρεις) για να μας «κιστίσουν» την επέτειο της εισβολής. Δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν στη ΜΙΤ φαίνεται.

* Όσο για τη λεπτομέρεια «τρεις», προφανώς ήθελαν να μας πουν το γνωστό εκείνο αισχρό που λέμε με τα «τρία», μετά συγχωρήσεως πάντοτε. Αλλά, αντί να πάρουν τρεις σημαίες από την άλλη πλευρά που είναι γεμάτος ο τόπος και τζάμπα, πήγαν και τις παράγγειλαν από κατάστημα Ελληνοκύπριου! Στη Λεμεσό! Και έβαλαν έναν επίσης Ελληνοκύπριο (πράκτορά τους;) να τις αγοράσει. Μετά την αποστολή, ίσως πήγαν στο λιμανάκι της Πάφου, ήπιαν καφέ και έφαγαν κάνα σάντουιτς για να μην κινήσουν υποψίες (οι πράκτορες της ΜΙΤ). Φοβερό σχέδιο! Ούτε ο Τζέημς Μποντ δεν θα το σκεφτόταν ποτέ. Αν δεν είχαμε και τη «Σημερινή» να το ξεσκεπάσει με τη σοβαρότητά της. Στο σκοτάδι θα ζούσαμε!

* Και καλά όλοι αυτοί. Ο καθένας λέει και γράφει ό,τι θέλει στην Κύπρο. Μηδενός εξαιρουμένου… Η Αστυνομία όμως; Η Αστυνομία που θα ζητήσει λέει την αρωγή του Γενικού Εισαγγελέα για να εξιχνιάσει την υπόθεση; Να σας πει τι, βρε ζωντόβολα, ο Γενικός Εισαγγελέας; Δεν τον φτάνουν τα δικά του; Να σας πει τι; Εάν υπάρχει λ.χ. νόμος που να απαγορεύει τα μπαϊράκια; Ο Περί Αναρτήσεως Τουρκικών Σημαιών Νόμος του 1986, ας πούμε; Εσείς τι λέτε; Να υπάρχει; Να υπάρχει νόμος που να λέει πως άμα πας στην αερογέφυρα στα Κονιά και κρεμάσεις λ.χ. τη σημαία της Γερμανίας ή του Τζιμπουτί ή της Μπουρκίνα Φάσο ή το σώβρακό σου από την ανάποδη γίνεται αλλά άμα είναι σημαία τούρκικη διαπράττεις αδίκημα; Είπαμε τα καλύτερα και τα μεγαλύτερα νούμερά μας τα στέλνουμε συνήθως στη Βουλή, αλλά όχι κι έτσι. Τέτοιους νόμους δεν πέρασαν ακόμη!

* Μην γελάτε, με τους φόρους μας τους πληρώνουν αυτούς. Δεν είπαμε να μην το ψάξει η Αστυνομία. Πολύ καλά έκανε και το ψάχνει. Για να βρουν (ίσως και να τον έχουν βρει μέχρι να τυπωθεί η εφημερίδα και να φτάσουν αυτές τις γραμμές κοντά σας) τον ηλίθιο εκείνο «35χρονο Ε/Κ» («περίπου» – sic) ο οποίος νόμιζε πως θα κατάφερνε, ξέρω ‘γω, να προκαλέσει εμφύλιο με αυτή τη βλακώδη προβοκάτσια που του κατέβηκε με τις (τρεις) σημαίες. Άλλωστε, τα εθνίκια («εθνίκια», αθηναϊκή βραχυγραφία του «εθνικιστικά καθίκια») δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους. Τι είπατε; Γιατί «εμφύλιου»; Ε, μα τι άλλο θα ήταν μια σύγκρουση Ε/Κ και Τ/Κ; Εμφύλιος. Ένας λαός είμαστε. Αυτή η ατάκα; Α, αυτή είναι του τύπου «Αφρόλουτρο και βάλε». Κάνει μερικούς να βγάζουν κάτι αφρούς! Ούτε σε Foam Parties δεν είδατε τέτοια! Θυμάστε το «Party» με τον μακαρίτη τον Πήτερ Σέλερς; Αυτό μόνο είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα παραγωγής αφρού!

* Να τον βρει λοιπόν η Αστυνομία, να καταγραφεί η βλακεία του για να υπάρχει ως εξιχνιασμένη βλακεία και να μην διαδίδει ο καθένας ό,τι θέλει και, μετά, να τον αφήσει να πάει στο καλό. Δεν πρέπει να φτάνει πάντα στο Δικαστήριο η Αστυνομία. Έχει και κοινωνικό έργο να επιτελέσει. Αλλά όχι και να μας λένε ότι θα πάνε στον Πέτρο Κληρίδη για να τους πει εάν είναι αδίκημα το να κρεμάει κανείς τούρκικες σημαίες στην αερογέφυρα Κονιών! Είπαμε, η «Σημερινή» μπορεί να μην μας λυπάται, παρά την αφόρητη ζέστη. Αυτή τον εαυτό της μοιάζει να μην λυπάται. Συχνότατα. Εκείνοι όμως; Γίνεται να μην μας λυπούνται; Μα καθόλου, πια; (!)

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Μαμά αγνοείται…»
24 Ιουλίου 2007, σελ. 13
Κώστας Κωνσταντίνου, στήλη ‘Κατά Βαρβάρων’

* Φίλοι αναγνώστες μάς ρωτούσαν χθες εάν γνωρίζουμε ποιο είναι το στέλεχος του ΔΗΚΟ το οποίο, σύμφωνα με επιστολή – καταγγελία μέλους της Επαρχιακής Επιτροπής ΔΗΚΟ Λευκωσίας στον Πρόεδρο του κόμματος Μάριο Καρογιάν, φέρεται όχι μόνο να συμμετείχε στη… χορωδία η οποία φώναζε υβριστικά συνθήματα εναντίον (και) του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εκδήλωση στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας ανήμερα της επετείου της εισβολής, αλλά και να ενορχήστρωνε, σύμφωνα πάντα με τα όσα υποστηρίζονται στην επιστολή και την εγκυρότητα των οποίων εμείς δεν είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε ή να διαψεύσουμε, τους νεαρούς οι οποίοι τα φώναζαν. Με όσους από εσάς μιλήσαμε χθες αλλά και σήμερα, από εδώ, θα πούμε το ίδιο: Θα ήμασταν ψεύτες εάν σας λέγαμε πως δεν ξέρουμε ποιον αφορά η καταγγελία, όμως, επιτρέψτε μας να μην αποκαλύψουμε (ακόμη) το όνομά του, περιμένοντας να δούμε πώς και κυρίως ΕΑΝ ο Πρόεδρος και η υπόλοιπη ηγεσία του ΔΗΚΟ θα χειριστούν το όλο ζήτημα για να λάμψει η αλήθεια και να μάθουμε εάν ευσταθούν τα όσα καταγγέλθηκαν. Ή εάν «θα παίξουν πελλόν», ελπίζοντας (μάταια, τους διαβεβαιώνουμε) ότι το θέμα θα «σβήσει» τελικά.

* Γιατί το λέμε αυτό; Ας δούμε τα δεδομένα: Η συγκεκριμένη επιστολή εστάλη στο Μάριο Καρογιάν την Τρίτη (21/7), την επομένη της εκδήλωσης. Και σ’ αυτήν, ένα μέλος της ευρύτερης ηγεσίας του ΔΗΚΟ κάνει τι; Επωνύμως αλλά και με επίγνωση των νομικών συνεπειών σε περίπτωση που δεν ευσταθούν τα όσα λέει, ελπίζουμε για τον ίδιο, καταγγέλλει στον αρχηγό του κόμματος ένα άλλο στέλεχος, ένα νεαρό αλλά επώνυμο στέλεχος το οποίο μάλιστα διετέλεσε και υποψήφιος σε εκλογές, ότι έδρασε ως επικεφαλής και καθοδηγητής (κατά την έκφραση του συντάκτη της επιστολής) της ομάδας των ατόμων τα οποία εξύβριζαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ηγέτη της Κυβέρνησης στην οποία το ΔΗΚΟ μετέχει, με εκφράσεις όπως «Χριστόφια, Προδότη, Καταδότη». Αναφέρει δε, ο συντάκτης πάντοτε, πως τόσο ο ίδιος όσο και ΑΛΛΑ ΣΤΕΛΕΧΗ του ΔΗΚΟ που ήταν στο Λήδρα Πάλας έγιναν έξαλλοι όταν είδαν το τι συνέβαινε και αποχώρησαν. Και ζητά από το Μάριο Καρογιάν να του πει εάν τέτοιες συμπεριφορές είναι ανεκτές στο ΔΗΚΟ ώστε να γνωρίζει, όπως λέει, σε τι κόμμα ανήκει. Σημειώνοντας πως είναι αδιανόητο στελέχη του ΔΗΚΟ, όπως αναφέρει, να διαδραματίζουν σήμερα το ρόλο που στο παρελθόν διαδραμάτιζαν περιθωριακά φασιστικά στοιχεία.

* Αυτή, λοιπόν, η επιστολή εστάλη την Τρίτη. Την Τετάρτη η ύπαρξη και εν μέρει το περιεχόμενό της δημοσιοποιήθηκαν από κάποια ΜΜΕ. Και μέχρι χθες, Πέμπτη (το βράδυ κιόλας), την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τόσο το ΔΗΚΟ όσο και ο Πρόεδρός του δεν είχαν πει το παραμικρό για το ζήτημα της σοβαρότατης αυτής καταγγελίας εναντίον του συγκεκριμένου στελέχους και πρώην υποψηφίου του κόμματος. Αλλά και το ίδιο το στέλεχος κινήθηκε ακριβώς στην ίδια λογική: Όχι μόνο δεν αντέδρασε στα όσα του καταλογίζονται για να πει, π.χ., ότι δεν ευσταθούν, αλλά έκανε και δημόσιες δηλώσεις ως ένας (απλώς) από αυτούς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, σχολιάζοντας και το θέμα των ύβρεων. Και είπε πως τα όσα ακούστηκαν για τον Πρόεδρο είναι, λέει, καταδικαστέα! Είπαμε, μπορεί να έχουν βάση οι καταγγελίες, μπορεί και όχι. ΔΕΝ το ξέρουμε. Αλλά, πέραν τούτου, εσάς σας κάνουν λογικές οι αντιδράσεις τους; Αντιλαμβάνεστε εσείς γιατί, 48 ώρες μετά, η μεν ηγεσία του ΔΗΚΟ θα μπορούσε να σφυρίζει ακόμη αδιάφορα, ο δε επηρεαζόμενος να σχολιάζει κιόλας την ίδια την υπόθεση ως απλός θεατής, χωρίς όμως να απαντά στους εναντίον του σοβαρότατους ισχυρισμούς;

* Όταν, προ μερικών ετών, κάποιο άλλο στέλεχος του ΔΗΚΟ (κατόπιν μακράς… νηστείας, μάλλον) είχε γράψει ένα άρθρο ταυτίζοντας το κόμμα με τον «πολιτικό τραβεστισμό», η ηγεσία του ΔΗΚΟ είχε γίνει έξω φρενών. Και λογικό ήταν. Χωρίς ειλικρινά την παραμικρή προσβλητική διάθεση προς τις τραβεστί του τόπου μας, και ας μας συγχωρέσουν τον παραλληλισμό, τίποτα μα τίποτα δεν ταιριάζει στο ΔΗΚΟ περισσότερο από την πολιτική έννοια του Cross-dressing. Το πρωί στην μπετονιέρα και το βράδυ με ζαρτιέρα, είναι ένα πράγμα. Η ηγεσία του είναι επισήμως στην κυβέρνηση και τα στελέχη της (μεμονωμένα) είναι περισσότερο αντιπολίτευση από την αντιπολίτευση. Η ηγεσία του επισήμως είναι υπέρ της ομοσπονδίας και τα στελέχη της φιγουράρουν (γιατί, κ. Καρογιάν και λοιποί της ηγεσίας;) σε όλες τις εκδηλώσεις των αντιομοσπονδιακών. Χειροκροτώντας πλέον και συνθήματα όπως, «Κάτω τα χέρια ομοσπονδιακοί η Κύπρος είναι ελληνική» και «Ελλάς – Κύπρος – Ένωσις»(!). Και, τώρα, εάν ευσταθούν τα όσα καταγγέλλει αυτό το στέλεχος, υπερθεματίζουν και βρισιές για τον «προδότη – καταδότη» Χριστόφια. Τον συνεταίρο τους! Τυχαία νομίζετε πως, την ώρα που όλοι γνωρίζουμε ποιος είναι ο «πατέρας» του ΔΗΚΟ, κανείς δεν έμαθε ποτέ ποια είναι… η μάνα του; Κάποιος, κάποτε, πρέπει να την πούλησε!

* Για αυτό έχουμε μια μεγάλη, μια τεράστια μεγάλη επιφύλαξη για το εάν η ηγεσία του ΔΗΚΟ, η οποία ποιεί πανηγυρικώς την νήσσαν το τελευταίο 48ωρο, θα τολμήσει τελικά να φωνάξει τόσο το υπό κατηγορία στέλεχος, όσο και τον καταγγέλλοντα μαζί με τους υπόλοιπους οι οποίοι με βάση τους ισχυρισμούς του εν λόγω μέλους της Επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗΚΟ Λευκωσίας επίσης αποχώρησαν ενοχλημένοι από την εκδήλωση. Μια τεράστια αμφιβολία για το εάν θα εξετάσει με διαφάνεια το ζήτημα και, στη συνέχεια, εάν όντως έχουν βάση οι κατηγορίες του καταγγέλλοντος, κινδυνεύοντας να συγκρουστεί και με το ισχυρότατο στο κόμμα οικογενειακό περιβάλλον του καταγγελλόμενου, να προχωρήσει άμεσα στην αυστηρή απόδοση ευθυνών. Αναλόγως δε, εάν δεν ευσταθούν τα όσα του προσάπτονται, να πράξει ακριβώς το ίδιο σε σχέση με το συντάκτη της επιστολής. Επιτρέψτε μας να μην γράψουμε λοιπόν ακόμη ονόματα. Θα περιμένουμε να δούμε εάν, αλλά και πώς, η ηγεσία του ΔΗΚΟ θα χειριστεί το ζήτημα. Ή εάν, αναλόγως, θα το αφήσει να περάσει στο ντούκου. Εάν κάνει το πρώτο, θα είμαστε οι πρώτοι που θα τη συγχαρούμε. Δεσμευόμαστε για αυτό. Αλλά εμείς πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα κάνει το δεύτερο τελικά. Εσείς;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Ο ‘Πολίτης’ οφείλει να τεκμηριώσει τις κατηγορίες για «ξυλοδαρμούς ανυποψίαστων πολιτών» και όχι να σπιλώνει την υπόληψη ανθρώπων χωρίς στοιχεία. Να μας αποκαλύψει ΤΩΡΑ ποιοι φασίστες ξυλοφόρτωσαν ανυποψίαστους πολίτες για να τους καταδικάσει επώνυμα όλη η κοινή γνώμη, και να μας πει επίσης η εφημερίδα γιατί αυτοί δεν έχουν συλληφθεί ακόμα.

‘Πολίτης’
«»Πατριώτες»»
24 Ιουλίου 2009, σελ. 12
Α.Ρ.

Υπόδειγμα εκδήλωσης που φέρνει πιο κοντά Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, η προχθεσινή στη Λήδρας. Μακάρι να ακολουθούσαν κι άλλοι αυτό το παράδειγμα, για να μεγαλώσει η ελπίδα. Αντίθετα, «αντικατοχικές» πορείες σαν αυτή που διοργάνωσαν κάποιες «εθνικόφρονες» οργανώσεις, όπου κεντρικός ομιλητής ήταν ο Στέλιος Παπαθεμελής (!), μάλλον ζημιά προκαλούν. Και όχι μόνο στο Κυπριακό, αφού μετά το πέρας της πορείας έγιναν καταγγελίες για ξυλοδαρμούς ανυποψίαστων πολιτών από μέλη της ΕΦΕΝ και του ΕΛΑΜ. Αυτοί είναι οι «πατριώτες»…