jump to navigation

«Εφυγε» ο Νότης Περγιάλης 12/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Νότης Περγιάλης [πηγή φωτογραφίας: Ριζοσπάστης 10/11/2009]

Νότης Περγιάλης

‘Ριζοσπάστης’
«»Εφυγε» ο Νότης Περγιάλης»
10 Νοέμβρη 2009, σελ. 27

Ενας σπουδαίος συγγραφέας και στιχουργός, ένας αξιολογότατος ηθοποιός, ένας ευαίσθητος και γλυκύτατος άνθρωπος, ο Νότης Περγιάλης, που τα τελευταία χρόνια ζούσε στους Αγ. Θεοδώρους Κορινθίας, «έφυγε» χτες από κοντά μας σε ηλικία 89 χρόνων. Ανήσυχος και δραστήριος πάντα, εραστής μέγας της τέχνης του, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Ανέβαζε παραστάσεις με νέους ανθρώπους στην πόλη όπου ζούσε. Ανθρωπος πολιτικοποιημένος, κοντά πάντα στους αγώνες του ΚΚΕ και στην πάλη για την ειρήνη, πριν 3 χρόνια είχε δηλώσει στον «Ριζοσπάστη»:

«Εμείς, σαν λαός, δε σκύψαμε το κεφάλι και ούτε πρόκειται να το σκύψουμε. Είμαστε λαός που θυμώνει και δεν ξεχνάει. Είναι ακατανόητο τι κατεργάζονται για τους λαούς. Καινούρια αίματα; Καινούριες περιπέτειες και διώξεις; Δε θα περάσουν αυτά. Υπάρχει τεράστια πείρα στους λαούς. Οι λαοί ξέρουν να αμυνθούν. Υπάρχει ο λόγος που δε σβήστηκε ακόμα ούτε από τα δέντρα, ούτε από τις πολιτείες, ούτε από τα χωριά. Αν έρθει άλλος ένας τρόπος για να καταπιέσουν τους λαούς, δε θα περάσει. Γιατί οι λαοί ξέρουν».

Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης. Σπούδασε στο Θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάστηκε ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Εγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα) κ.ά.

Είναι ο στιχουργός του διάσημου τραγουδιού «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών «Ο λεβέντης», «Τι να την κάνω τη χαρά», «Το μπλόκο της Καισαριανής» που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού «Γκρεμισμένα σπίτια» με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, «Νυφιάτικο τραγούδι» κ.ά.

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε σενάριο των Νότη Περγιάλη και Γεράσιμου Σταύρου, αποτελεί την τηλεοπτική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Η σειρά προβλήθηκε το 1975 σε 50 σαρανταπεντάλεπτα επεισόδια.

Συγγραφέας των βιβλίων «Οταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κ.ά. Επίσης των θεατρικών έργων «Η γειτονιά του Τσέχωφ» (1976) «Μαγική πόλη» (1963), «Ανοιξε την πόρτα» (1986) κ.ά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Νότης Περγιάλης: Επιπλέουν οι φελλοί

‘Ριζοσπάστης’
«Το τελευταίο «αντίο»»
11 Νοέμβρη 2009, σελ. 25

«Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα/ τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια/ με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια/ λεβέντης εροβόλαγε. Στα μάτια του ένα σύννεφο/ μες στην καρδιά του σίδερο»… Αμέτρητοι όσοι τραγούδησαν αυτό το υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου, λίγοι όμως ξέρουν ότι οι στίχοι είναι του αγωνιστή της ΕΑΜικής Αντίστασης Νότη Περγιάλη, τον οποίο αποχαιρέτησαν χθες συγγενείς και φίλοι στο κοιμητήριο των Αγίων Θεοδώρων.

Ολοι είχαν τις καλύτερες αναμνήσεις από τον ευγενικό και ζεστό άνθρωπο, τον εξαιρετικό συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιό, που «έφυγε» στα 89 του χρόνια, χωρίς ποτέ να πάψει να αγαπά τις Τέχνες και τα Γράμματα, να πιστεύει στα ιδανικά της ΕΑΜικής Αντίστασης για έναν καλύτερο κόσμο. Μαθητής του Βασίλη Ρώτα, συναγωνιστής του Μάνου Κατράκη, αγαπήθηκε για τα θεατρικά του έργα, πολλά από τα οποία μεταφράστηκαν (γαλλικά, δανέζικα, αγγλικά, γερμανικά), αλλά και για τις ερμηνείες του στο θέατρο και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, με σπουδαιότερες ίσως «Το χρώμα βάφτηκε κόκκινο» (1964), στο ρόλο του Μαρίνου Αντύπα (σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας 1965), «Τα κόκκινα φανάρια» (1963, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη), αλλά και στην «Ηλέκτρα» (1962), χωρικός – σύζυγος της Ηλέκτρας (σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας 1962).

Εγραψε πολλά θεατρικά έργα, όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα) κ.ά. «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε σενάριο των Νότη Περγιάλη και Γεράσιμου Σταύρου, αποτελεί την τηλεοπτική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Η σειρά προβλήθηκε το 1975 σε 50 σαρανταπεντάλεπτα επεισόδια.

Συγγραφέας των βιβλίων «Οταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κ.ά.

Εχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου και με το Βραβείο των Κριτικών των Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η ταυτότητα των ψηφοφόρων 09/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Στο παρακάτω άρθρο του ‘Έθνους’ αναλύεται δημοσκοπικά η ταυτότητα των ψηφοφόρων στις παρελθούσες εκλογές στην Ελλάδα. Επιγραμματικά, το κυβερνών ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να περισυλλέξει ένα σημαντικό μέρος των αριστερών ψηφοφόρων και να προσεταιριστεί το μεγαλύτερο ποσοστό της νεολαίας. Τα μηνύματα ελπίδας και αλλαγής που έστελλε φαίνεται να έγιναν πιστευτά από το εκλογικό σώμα και αυτό να του χάρισε τη νίκη.

Αντιθέτως, η Νέα Δημοκρατία έδειξε αδυναμία πειθούς ακόμη και ανάμεσα στους ψηφοφόρους της. 11% της δύναμής της μετατοπίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, ενώ 6% επέλεξε τον ΛΑΟΣ. Η εξαγγελία σκληρών μέτρων φαίνεται να μην άρεσε στη νεολαία που επέλεξε την ελπίδα του ΠΑΣΟΚ. Η απογοήτευση στα εσωτερικά ζητήματα (κυρίως όσον αφορά τη μετατόπιση προς ΠΑΣΟΚ) και η απαίτηση για πιο δραστική πολιτική όσον αφορά τα εθνικά (κυρίως όσον αφορά τη μετατόπιση προς τον ΛΑΟΣ) οδήγησαν στην εκλογική πανωλεθρία της μέχρι πρώτινος κυβερνώσας παράταξης.

Το ΚΚΕ, με απώλειες προς το ΠΑΣΟΚ, παρέμεινε το κατ’ εξοχήν κόμμα της αριστεράς με άτομα υψηλής μόρφωσης. Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, η πρόσκληση του κ. Παπανδρέου για αυτοδυναμία και τα εσωτερικά προβλήματά του φαίνεται να τον επηρέασαν σημαντικά (26% προς το ΠΑΣΟΚ και 10% προς το ΚΚΕ), ωστόσο παρέμεινε το 3ο κόμμα στη νεολαία.  Από την άλλη, ο ΛΑΟΣ που παρά τις απώλειές του προς τα δύο μεγάλα κόμματα, κατάφερε να τον εμπιστευτεί μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων, επιτυγχάνοντας έτσι την αύξηση των ποσοστών του.  Τέλος, οι Οικολόγοι-Πράσινοι με το προφίλ του «μορφωμένου απολιτίκ» είχαν απώλειες κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ (23%) και τον ΣΥΡΙΖΑ (11%) που ήταν ικανές να τους αποκλείσουν από τη βουλή.

εκλογές [πηγή: http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/10/blog-post_2338.html]

‘Έθνος’
«Οι φυλές των ψηφοφόρων»
Δήμητρα Γκρούντα

Εντυπωσιακά και ως ένα βαθμό αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που αναδεικνύει η ποιοτική ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς των ψηφοφόρων της 4ης Οκτωβρίου καθώς και των κοινωνικών και δημογραφικών χαρακτηριστικών τους. Τα στοιχεία που παρατίθενται ακολούθως προέρχονται από την συνδυαστική (exit poll και κυλιόμενο βαρόμετρο) έρευνα της δημοσκοπικής εταιρίας V-PRC. Σκιαγραφούν το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου των έξι πλειοψηφίσαντων κομμάτων και περιγράφουν το ποσοστό συνοχής κάθε ενός εξ αυτών.

ΠΑΣΟΚ
Το ΠΑΣΟΚ εμφάνισε στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εντυπωσιακή συσπείρωση. Ενενηντα τέσσερις στους εκατό πολίτες που το είχαν ψηφίσει στις εκλογές του 2007 το προτίμησαν ξανά στις προχθεσινές. Η κομματική του συνοχή ήταν εντυπωσιακή αφού οι μετακινήσεις ψηφοφόρων του προς άλλα κόμματα υπήρξαν ελάχιστες.(βλ. πίνακα 1). Ισχυρή υπήρξε επίσης η διείσδυσή του στους νέους ψηφοφόρους (ποσοστό 42%). Ως προς την κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση των εκλογέων, το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησε στους υπαλλήλους του Δημοσίου τομέα και τους αυτοαπασχολούμενους. Σημαντική, ωστόσο, ήταν η επιρροή του και στον οικονομικώς μή ενεργό πληθυσμό, δηλαδή στις νοικοκυρές, στους συνταξιούχους και στους ανέργους. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε υψηλά ποσοστά διείσδυσης στις μέσες ηλικίες αλλά και σε άτομα με χαμηλό ή μέσο επίπεδο εκπαίδευσης. Οι ψηφοφόροι του αυτοπροσδιορίζονται ως «Κεντρώοι» ή «Αριστεροί» ενώ σημαντικό ποσοστό τους θεωρεί ότι οι έννοιες αυτές δεν έχουν πια ιδιαίτερη σημασία. Αναφορικά με την αστικότητα της κατοικίας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, επικρατεί ισοκατανομή.

ΝΔ
Μεγάλες απώλειες ψηφοφόρων και αθρόες μετακινήσεις προς κάθε άλλο κόμμα που διεκδικούσε έδρες στο Κοινοβούλιο, παρατηρούνται κατά την εξέταση της εκλογικής συμπεριφοράς των ψηφοφόρων της ΝΔ. Εντεκα στους 100 πολίτες που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία το 2007 πήγαν φέτος στο ΠΑΣΟΚ. Εξι στους 100 κατέφυγαν στο ΛΑΟΣ. Απειροελάχιστη ήταν η μετατόπιση προς τους Οικολόγους – Πράσινους (2%), το ΚΚΕ (1%) και το ΣΥΡΙΖΑ (1%). Η ΝΔ υπερτερεί στην περιφέρεια και προσελκύει, μετά το ΠΑΣΟΚ, το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό νέων ψηφοφόρων (21%). Ωστόσο, παρουσιάζει μεγαλύτερη διείσδυση στους ηλικιωμένους και στα άτομα κατώτερου μορφωτικού επιπέδου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η μεγάλη συγκέντρωση ψηφοφόρων από τις τάξεις των συνταξιούχων, των νοικοκυρών αλλά και από τους εργοδότες και τους επιχειρηματίες.

ΚΚΕ
Μεγάλη αλλά όχι καθολική ήταν η κομματική συνοχή των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Αγγιξε το 80% των ψηφοφόρων του 2007. Παρά τον φαινομενικά μονολιθικό λόγο και παρουσία του, το ΚΚΕ επικοινωνεί εκλογικά με σχηματισμούς όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων. Στις φετινές εκλογές, η μεγαλύτερη μετατόπιση έγινε προς το ΠΑΣΟΚ (ποσοστό 12%), ύστερα προς το ΣΥΡΙΖΑ (με ποσοστό 3%) ενώ ένας στους 100 ψηφοφόρους που το 2007 δήλωναν Κομμουνιστές στράφηκαν φέτος στη Νέα Δημοκρατία και άλλοι τόσοι «ανακάλυψαν» το ΛΑΟΣ. Το ΚΚΕ είναι κατά βάση «ανδρικό» κόμμα και συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό του στην δυναμική ηλικία των 25 – 34 ετών. Απευθύνεται κυρίως στα ανώτερα μορφωτικά επίπεδα  του πληθυσμού που ζουν σε αστικές περιοχές και έχει μεγάλη διείσδυση στους μαθητές, φοιτητές ανέργους αλλά και εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι ψηφοφόροι του κόμματος στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί».

ΣΥΡΙΖΑ
Μαζικές διαρροές προς το ΠΑΣΟΚ (26%) αλλά και προς το ΚΚΕ (10%) και τους Οικολόγους (8%) παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μικρότερη υπήρξε η μετατόπιση προς τα υπόλοιπα κόμματα και το ΛΑΟΣ, σε ποσοστό μόλις 1%, ωστόσο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κόμματα, δεν παρατηρήθηκε δεξιά μετατόπιση προς τη Νέα Δημοκρατία. Ενισχυμένος στα αστικά κέντρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το κόμμα της «νεολαίας», προσελκύοντας, κυρίως, άνδρες νεαρής ηλικίας (18 ? 24). Παρουσιάζει μεγάλη επιρροή στους φοιτητές, τους ελεύθερους επαγγελματίες, και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ενώ είναι τρίτο κόμμα επιλογής των νέων ψηφοφόρων με ποσοστό 11%.

ΛΑΟΣ
Ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» τροφοδότησε με ψηφοφόρους του το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, υπήρξε όμως και καλός υποδοχέας. Σε ποσοστό 19% οι ψηφοφόροι του μετακινήθηκαν προς την ΝΔ και σε ποσοστό 14% προς το ΠΑΣΟΚ. Μικρότερες αλλά όχι αμελητέες πολιτικά είναι οι διαρροές προς τους Οικολόγους Πράσινους (3%), το ΣΥΡΙΖΑ (2%), το ΚΚΕ (1%) και τα υπόλοιπα κόμματα (3%). Το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου του ΛΑΟΣ είναι: Ανδρας μέσης ή ανώτερης εκπαίδευσης, ηλικίας 35 έως 54 ετών και κάτοικος αστικών και ημιαστικών περιοχών. Στην πλειονότητά τους τους οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ είτε ανήκουν στον ενεργό πληθυσμό είτε τελούν σε καθεστώς ανεργίας, αυτοπροσδιορίζονται «Δεξιοί» ή «Κεντρώοι» ενώ μεγάλο ποσοστό τους θεωρεί ότι δεν υφίστανται τέτοιοι διαχωρισμοί

Οικολόγοι – Πράσινοι
Προς το ΠΑΣΟΚ (23%) και τον ΣΥΡΙΖΑ (11%)μετακινήθηκε μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων των Οικολόγων Πράσινων. Μικρότερη είναι η μετατόπιση προς το ΛΑΟΣ (6%), τη ΝΔ (2%) και το ΚΚΕ(2%). Το κόμμα παρουσιάζει παρόμοια επιρροή και στα δύο φύλα με διείσδυση σε αρκετές επαγγελματικές κατηγορίες. Μεγαλύτερη είναι η επιρροή στους επιχειρηματίες, στους μισθωτούς στου ιδιωτικού τομέα αλλά και στους ανέργους.
Με βάση τα ευρήματα, το προφίλ του ψηφοφόρου των Οικολόγων Πράσινων σκιαγραφείται ως άτομο νεαρής ηλικίας 25 -34 που ζει κυρίως σε αστικές περιοχχές και διαθέτει υψηλή μόρφωση. Όσον αφορά την πολιτική αυτοτοποθέτησή τους οι Οικολόγοι Πράσινοι εμφανίζονται «απολιτίκ» με το μεγαλύτερο ποσοστό τους να δηλώνει ότι όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Ένα μικρότερο ποσοστό τοποθετείται ιδεολογικά στον κεντρώο και αριστερό χώρο ενώ ελάχιστοι δηλώνουν ότι αισθάνονται «Δεξιοί».

Η ταυτότητα των ψηφοφόρων 09/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Στο παρακάτω άρθρο του ‘Έθνους’ αναλύεται δημοσκοπικά η ταυτότητα των ψηφοφόρων στις παρελθούσες εκλογές στην Ελλάδα. Επιγραμματικά, το κυβερνών ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να περισυλλέξει ένα σημαντικό μέρος των αριστερών ψηφοφόρων και να προσεταιριστεί το μεγαλύτερο ποσοστό της νεολαίας. Τα μηνύματα ελπίδας και αλλαγής που έστελλε φαίνεται να έγιναν πιστευτά από το εκλογικό σώμα και αυτό να του χάρισε τη νίκη.

Αντιθέτως, η Νέα Δημοκρατία έδειξε αδυναμία πειθούς ακόμη και ανάμεσα στους ψηφοφόρους της. 11% της δύναμής της μετατοπίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, ενώ 6% επέλεξε τον ΛΑΟΣ. Η εξαγγελία σκληρών μέτρων φαίνεται να μην άρεσε στη νεολαία που επέλεξε την ελπίδα του ΠΑΣΟΚ. Η απογοήτευση στα εσωτερικά ζητήματα (κυρίως όσον αφορά τη μετατόπιση προς ΠΑΣΟΚ) και η απαίτηση για πιο δραστική πολιτική όσον αφορά τα εθνικά (κυρίως όσον αφορά τη μετατόπιση προς τον ΛΑΟΣ) οδήγησαν στην εκλογική πανωλεθρία της μέχρι πρώτινος κυβερνώσας παράταξης.

Το ΚΚΕ, με απώλειες προς το ΠΑΣΟΚ, παρέμεινε το κατ’ εξοχήν κόμμα της αριστεράς με άτομα υψηλής μόρφωσης. Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, η πρόσκληση του κ. Παπανδρέου για αυτοδυναμία και τα εσωτερικά προβλήματά του φαίνεται να τον επηρέασαν σημαντικά (26% προς το ΠΑΣΟΚ και 10% προς το ΚΚΕ), ωστόσο παρέμεινε το 3ο κόμμα στη νεολαία.  Από την άλλη, ο ΛΑΟΣ που παρά τις απώλειές του προς τα δύο μεγάλα κόμματα, κατάφερε να τον εμπιστευτεί μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων, επιτυγχάνοντας έτσι την αύξηση των ποσοστών του.  Τέλος, οι Οικολόγοι-Πράσινοι με το προφίλ του «μορφωμένου απολιτίκ» είχαν απώλειες κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ (23%) και τον ΣΥΡΙΖΑ (11%) που ήταν ικανές να τους αποκλείσουν από τη βουλή.

εκλογές [πηγή: http://eleytherospoliorkimenos.blogspot.com/2009/10/blog-post_2338.html]

‘Έθνος’
«Οι φυλές των ψηφοφόρων»
Δήμητρα Γκρούντα

Εντυπωσιακά και ως ένα βαθμό αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που αναδεικνύει η ποιοτική ανάλυση της εκλογικής συμπεριφοράς των ψηφοφόρων της 4ης Οκτωβρίου καθώς και των κοινωνικών και δημογραφικών χαρακτηριστικών τους. Τα στοιχεία που παρατίθενται ακολούθως προέρχονται από την συνδυαστική (exit poll και κυλιόμενο βαρόμετρο) έρευνα της δημοσκοπικής εταιρίας V-PRC. Σκιαγραφούν το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου των έξι πλειοψηφίσαντων κομμάτων και περιγράφουν το ποσοστό συνοχής κάθε ενός εξ αυτών.

ΠΑΣΟΚ
Το ΠΑΣΟΚ εμφάνισε στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 εντυπωσιακή συσπείρωση. Ενενηντα τέσσερις στους εκατό πολίτες που το είχαν ψηφίσει στις εκλογές του 2007 το προτίμησαν ξανά στις προχθεσινές. Η κομματική του συνοχή ήταν εντυπωσιακή αφού οι μετακινήσεις ψηφοφόρων του προς άλλα κόμματα υπήρξαν ελάχιστες.(βλ. πίνακα 1). Ισχυρή υπήρξε επίσης η διείσδυσή του στους νέους ψηφοφόρους (ποσοστό 42%). Ως προς την κοινωνικοοικονομική διαστρωμάτωση των εκλογέων, το ΠΑΣΟΚ κυριάρχησε στους υπαλλήλους του Δημοσίου τομέα και τους αυτοαπασχολούμενους. Σημαντική, ωστόσο, ήταν η επιρροή του και στον οικονομικώς μή ενεργό πληθυσμό, δηλαδή στις νοικοκυρές, στους συνταξιούχους και στους ανέργους. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε υψηλά ποσοστά διείσδυσης στις μέσες ηλικίες αλλά και σε άτομα με χαμηλό ή μέσο επίπεδο εκπαίδευσης. Οι ψηφοφόροι του αυτοπροσδιορίζονται ως «Κεντρώοι» ή «Αριστεροί» ενώ σημαντικό ποσοστό τους θεωρεί ότι οι έννοιες αυτές δεν έχουν πια ιδιαίτερη σημασία. Αναφορικά με την αστικότητα της κατοικίας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, επικρατεί ισοκατανομή.

ΝΔ
Μεγάλες απώλειες ψηφοφόρων και αθρόες μετακινήσεις προς κάθε άλλο κόμμα που διεκδικούσε έδρες στο Κοινοβούλιο, παρατηρούνται κατά την εξέταση της εκλογικής συμπεριφοράς των ψηφοφόρων της ΝΔ. Εντεκα στους 100 πολίτες που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία το 2007 πήγαν φέτος στο ΠΑΣΟΚ. Εξι στους 100 κατέφυγαν στο ΛΑΟΣ. Απειροελάχιστη ήταν η μετατόπιση προς τους Οικολόγους – Πράσινους (2%), το ΚΚΕ (1%) και το ΣΥΡΙΖΑ (1%). Η ΝΔ υπερτερεί στην περιφέρεια και προσελκύει, μετά το ΠΑΣΟΚ, το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό νέων ψηφοφόρων (21%). Ωστόσο, παρουσιάζει μεγαλύτερη διείσδυση στους ηλικιωμένους και στα άτομα κατώτερου μορφωτικού επιπέδου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η μεγάλη συγκέντρωση ψηφοφόρων από τις τάξεις των συνταξιούχων, των νοικοκυρών αλλά και από τους εργοδότες και τους επιχειρηματίες.

ΚΚΕ
Μεγάλη αλλά όχι καθολική ήταν η κομματική συνοχή των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Αγγιξε το 80% των ψηφοφόρων του 2007. Παρά τον φαινομενικά μονολιθικό λόγο και παρουσία του, το ΚΚΕ επικοινωνεί εκλογικά με σχηματισμούς όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων. Στις φετινές εκλογές, η μεγαλύτερη μετατόπιση έγινε προς το ΠΑΣΟΚ (ποσοστό 12%), ύστερα προς το ΣΥΡΙΖΑ (με ποσοστό 3%) ενώ ένας στους 100 ψηφοφόρους που το 2007 δήλωναν Κομμουνιστές στράφηκαν φέτος στη Νέα Δημοκρατία και άλλοι τόσοι «ανακάλυψαν» το ΛΑΟΣ. Το ΚΚΕ είναι κατά βάση «ανδρικό» κόμμα και συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό του στην δυναμική ηλικία των 25 – 34 ετών. Απευθύνεται κυρίως στα ανώτερα μορφωτικά επίπεδα  του πληθυσμού που ζουν σε αστικές περιοχές και έχει μεγάλη διείσδυση στους μαθητές, φοιτητές ανέργους αλλά και εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι ψηφοφόροι του κόμματος στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί».

ΣΥΡΙΖΑ
Μαζικές διαρροές προς το ΠΑΣΟΚ (26%) αλλά και προς το ΚΚΕ (10%) και τους Οικολόγους (8%) παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μικρότερη υπήρξε η μετατόπιση προς τα υπόλοιπα κόμματα και το ΛΑΟΣ, σε ποσοστό μόλις 1%, ωστόσο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα κόμματα, δεν παρατηρήθηκε δεξιά μετατόπιση προς τη Νέα Δημοκρατία. Ενισχυμένος στα αστικά κέντρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί το κόμμα της «νεολαίας», προσελκύοντας, κυρίως, άνδρες νεαρής ηλικίας (18 ? 24). Παρουσιάζει μεγάλη επιρροή στους φοιτητές, τους ελεύθερους επαγγελματίες, και τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα ενώ είναι τρίτο κόμμα επιλογής των νέων ψηφοφόρων με ποσοστό 11%.

ΛΑΟΣ
Ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» τροφοδότησε με ψηφοφόρους του το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, υπήρξε όμως και καλός υποδοχέας. Σε ποσοστό 19% οι ψηφοφόροι του μετακινήθηκαν προς την ΝΔ και σε ποσοστό 14% προς το ΠΑΣΟΚ. Μικρότερες αλλά όχι αμελητέες πολιτικά είναι οι διαρροές προς τους Οικολόγους Πράσινους (3%), το ΣΥΡΙΖΑ (2%), το ΚΚΕ (1%) και τα υπόλοιπα κόμματα (3%). Το προφίλ του μέσου ψηφοφόρου του ΛΑΟΣ είναι: Ανδρας μέσης ή ανώτερης εκπαίδευσης, ηλικίας 35 έως 54 ετών και κάτοικος αστικών και ημιαστικών περιοχών. Στην πλειονότητά τους τους οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ είτε ανήκουν στον ενεργό πληθυσμό είτε τελούν σε καθεστώς ανεργίας, αυτοπροσδιορίζονται «Δεξιοί» ή «Κεντρώοι» ενώ μεγάλο ποσοστό τους θεωρεί ότι δεν υφίστανται τέτοιοι διαχωρισμοί

Οικολόγοι – Πράσινοι
Προς το ΠΑΣΟΚ (23%) και τον ΣΥΡΙΖΑ (11%)μετακινήθηκε μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων των Οικολόγων Πράσινων. Μικρότερη είναι η μετατόπιση προς το ΛΑΟΣ (6%), τη ΝΔ (2%) και το ΚΚΕ(2%). Το κόμμα παρουσιάζει παρόμοια επιρροή και στα δύο φύλα με διείσδυση σε αρκετές επαγγελματικές κατηγορίες. Μεγαλύτερη είναι η επιρροή στους επιχειρηματίες, στους μισθωτούς στου ιδιωτικού τομέα αλλά και στους ανέργους.
Με βάση τα ευρήματα, το προφίλ του ψηφοφόρου των Οικολόγων Πράσινων σκιαγραφείται ως άτομο νεαρής ηλικίας 25 -34 που ζει κυρίως σε αστικές περιοχχές και διαθέτει υψηλή μόρφωση. Όσον αφορά την πολιτική αυτοτοποθέτησή τους οι Οικολόγοι Πράσινοι εμφανίζονται «απολιτίκ» με το μεγαλύτερο ποσοστό τους να δηλώνει ότι όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Ένα μικρότερο ποσοστό τοποθετείται ιδεολογικά στον κεντρώο και αριστερό χώρο ενώ ελάχιστοι δηλώνουν ότι αισθάνονται «Δεξιοί».

Τι έλεγαν για το Σχέδιο Ανάν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ; 29/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Τώρα που έρχονται εκλογές, και με αφορμή τα τηλεοπτικά ψευτοκαβγαδάκια της εξουσίας, ας θυμηθούμε πως «συμπαραστάθηκαν» στον Κυπριακό Ελληνισμό ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα… Τι στάση θα κρατήσουν, άραγε, στο επερχόμενο «Σχέδιο Ταλάτ»;

Ελληνικά κόμματα και Κύπρος [πηγή γελοιογραφίας: Ριζοσπάστης, 04/04/2004]

‘Ριζοσπάστης’
«Τι έλεγαν για το «Σχέδιο Ανάν»»
04 Απρίλη 2004, σελ. 4

Υπέρ του «σχεδίου Ανάν» τάχτηκαν από την πρώτη στιγμή τόσο το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΝ, αμέσως με τη γνωστοποίησή του το Νοέμβρη του 2002, προκαταλαμβάνοντας ακόμη και τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Και έχουν μέγιστη ευθύνη για τις σημερινές εξελίξεις γιατί με τη στάση τους συνέβαλαν στους εκβιασμούς που οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις τότε τοποθετήσεις τους.

Η Νέα Δημοκρατία
Το μήνυμα που εξέπεμπε η Ρηγίλλης, το Νοέμβρη του 2002, ήταν ότι έπρεπε να γίνει αποδεκτό ως βάση συζήτησης το «σχέδιο Ανάν», καλλιεργώντας παράλληλα αυταπάτες ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις θα αντιμετωπίζονταν οι «προβληματικές» πλευρές του σχεδίου και αναζητώντας από τότε «συναίνεση» μέσα από τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κ. Στεφανόπουλο.

Στο πλαίσιο αυτό ο Κ. Καραμανλής περιοριζόταν σε δηλώσεις όπως: «Τώρα είναι η ώρα της ύψιστης εθνικής συνεννόησης… αυτή την ώρα χρειάζεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα από όλες τις πλευρές» (11/11/2002), ή ότι χρειάζεται «μεγάλη προσπάθεια και σκληρός διαπραγματευτικός αγώνας για να επιτευχθεί η βιωσιμότητα, η λειτουργικότητα και η προσαρμογή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς» (13/11/2002).

Ταυτόχρονα, είχε ανατεθεί η καλλιέργεια του κλίματος μέσω πιο προωθημένων δηλώσεων σε άλλα στελέχη. Ο Μ. Εβερτ, για παράδειγμα, δήλωνε πως «η Ελλάδα πρέπει να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να μην αποδοθεί σε εκείνη η ευθύνη της εμπλοκής και της άρνησης» (15/11/2002), ενώ ο Κ. Μητσοτάκης υποστήριζε (μετά μάλιστα από τη συνάντησή του με τον Κ. Καραμανλή): «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναλάβει η ελληνική πλευρά την ευθύνη της ματαίωσης της λύσης και της διακοπής των διαπραγματεύσεων» (19/11/2002).

Το ΠΑΣΟΚ
Κάτι παραπάνω από υπέρμαχος του «σχεδίου Ανάν» ήταν τότε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Δήλωνε ανήμερα της παρουσίασης του σχεδίου (11/11/2002):

«Εχουμε μια ιστορική ευκαιρία για τη λύση… Αυτή η πρόταση, αυτό το σχέδιο, είναι μια αφετηρία… Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική ισορροπία στην οποία αυτό το σχέδιο, με τη διαπραγμάτευση, μπορεί να οδηγήσει».

Δυο μέρες αργότερα, κατόπιν συνεδρίασης και ομόφωνης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δήλωνε: «Είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι το σχέδιο αυτό αποτελεί την αφετηρία της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης… Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού»

Ο ΣΥΝ
Η συμφωνία του ΣΥΝ με το «σχέδιο Ανάν» δεν περιορίστηκε εκεί, αλλά επεκτάθηκε και σε μια πολιτικά ανέντιμη επίθεση κατά του ΚΚΕ.

Η εισήγηση του Ν. Κωνσταντόπουλου στην ΚΠΕ του ΣΥΝ, στις 16/11/2002 (η οποία υπερψηφίστηκε ομόφωνα, με μόλις 6 «λευκά»), έλεγε:

«Διάβασα με κατάπληξη στην προχτεσινή της συνέντευξη ότι η κ. Παπαρήγα ζητά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης και αντιπροτείνει τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Μα εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σχέδιο του ΓΓ του ΟΗΕ και έχει το πράσινο φως του Συμβουλίου Ασφαλείας και που γίνεται σε γενικές γραμμές δεκτό και από την ΕΕ. Ποια διεθνοποίηση άραγε έχει υπόψη της η κ. Παπαρήγα; Κάποιου άλλου πλανήτη ίσως. Ομως, στον πλανήτη Γη έξω από τον ΟΗΕ και την ΕΕ άλλος διεθνής θεσμός όπου θα μπορούσε να προσφύγει η Κύπρος δεν υπάρχει».

Τρεις μέρες αργότερα, έγραφε ο Λ. Κύρκος (άρθρο στην «Ελευθεροτυπία», 19/11/2002):

«Το ΚΚΕ, με την κάθετη απόρριψη του σχεδίου Ανάν, αποπροσανατολίζει για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους και το λαό και τείνει να ευθυγραμμιστεί με ακραίους εθνικιστικούς κύκλους, στους οποίους πρωταγωνιστεί η «Χρυσή Αυγή», για μικροκομματικούς σκοπούς»!!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ριζοσπάστης’
«Τα ελληνικά κόμματα και η Κύπρος»
04 Απρίλη 2004, σελ. 5

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο τρόπος προσέγγισης του Κυπριακού εμπεριέχει κινδύνους. Αλλά και δυνατότητες να αντιληφθεί ο λαός τις πραγματικές θέσεις του εκάστοτε «αναλυτή» γύρω από τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ειδικά σε σχέση με τα πολιτικά κόμματα, ο τρόπος προσέγγισής τους αποτελεί σε μεγάλο βαθμό και ομολογία για το ποια πολιτική πρεσβεύουν πίσω από τα παχιά λόγια.

Οσον αφορά στους κινδύνους, μια «ελληνοκεντρική» προσέγγιση του ζητήματος αφήνει τεράστια περιθώρια να γίνει το Κυπριακό αφετηρία ενός δηλητηριώδους εθνικισμού και ενός υποτιθέμενου πατριωτισμού του τύπου «Γρίβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς»…

Από την άλλη, ειδικά στην εποχή ενός ιδιότυπου κοσμοπολιτισμού, κοσμοπολιτισμού σαν αυτόν του κυρίου Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος έχει διακηρύξει ότι «δεν έχει κανένα ταμπού σε ό,τι αφορά την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας», ορισμένοι καμώνονται ότι αυτός ο κοσμοπολιτισμός συνιστά «διεθνιστική» προσέγγιση του Κυπριακού. Θεωρούν δηλαδή ότι είναι «διεθνισμός» η υποταγή στο υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο των ισχυρών, ισχυρίζονται ότι είναι «ρεαλισμός» και όχι υποταγή, αυτή η περίφημη «ευελιξία» τους (πρόκειται τελικά για υπόκλιση) στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Εναν τέτοιο «διεθνισμό» (σε πολλά εισαγωγικά η λέξη), μια τέτοιου είδους «υπευθυνότητα», παρακολουθούμε εδώ και δυο χρόνια γύρω από το Κυπριακό από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Ο «ρεαλισμός» της πολιτικής τους, είναι γνωστός. Τον ξανασυναντήσαμε με τους «S-300», που θα πήγαιναν στην Κύπρο, αλλά πήγαν στην Κρήτη, είναι ο ίδιος «ρεαλισμός» που επιδείχτηκε με τη συμφωνία της Μαδρίτης, είναι ο «ρεαλισμός» που έφερε τα ΝΑΤΟικά τανκ στην Ελλάδα, επί Γιουγκοσλαβικού, και τώρα θα τα ξαναφέρει λόγω Ολυμπιάδας…

Από τη στιγμή που ήδη από το Νοέμβρη του 2002, με το πρώτο «σχέδιο Ανάν», το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ το αποδέχτηκαν ως βάση διαπραγμάτευσης – πιέζοντας έτσι και την κυπριακή ηγεσία και στερώντας της ακόμα και αυτά τα διαπραγματευτικά περιθώρια που θα της παρείχε μια σθεναρή στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτό το αμερικανοβρετανικό έκτρωμα – είναι σαφές ότι η συζήτηση για το Κυπριακό μετατοπίστηκε σε ένα πολύ δυσμενές πλαίσιο, ανεξάρτητα από το αν το σχέδιο θα γίνει ή όχι δεκτό (βλέπε πιο συγκεκριμένα στη σελίδα 4). Από δω και πέρα κάθε εξέλιξη θα ξεκινά με βάση αυτό το μη δίκαιο, μη λειτουργικό και μη βιώσιμο σχέδιο.

Αυτή είναι μια αλήθεια που θα παραμείνει, όποια κι αν είναι η έκβαση των δημοψηφισμάτων. Πρόκειται επίσης για απόρροια του «ρεαλισμού» που επιδεικνύουν οι συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να πουν τα αναγκαία «όχι», προτάσσοντας πάντα τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό δύναμης. Ευτυχώς που η ιστορία έχει παραμερίσει τέτοιου είδους «ρεαλισμούς», ειδάλλως θα ήμασταν ακόμα επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από κει και πέρα, είναι δεδομένο ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις που χειρίστηκαν το Κυπριακό επένδυσαν στην έλλειψη μνήμης και στη διάχυση στην ελληνική κοινή γνώμη της «γραμμής» ότι το Κυπριακό είναι ένα «βάρος» που πρέπει «να απαλλαγούμε».

Υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων και επειδή τα δύσκολα είναι μπροστά, πρέπει να επαναλάβουμε:

Το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα. Είναι πρόβλημα εισβολής ενός κράτους σε ένα άλλο. Είναι πρόβλημα κατοχής μέρους των εδαφών του. Αυτός και μόνον ο χαρακτήρας του, επιβάλλει να έχουμε μια ξεκάθαρη θέση για όσα μεθοδεύονται. Τα διεθνή προβλήματα, πάντα, αλλά στις μέρες μας πολύ περισσότερο, δεν είναι καθόλου μακρινά. Ο κόσμος μας πια είναι πολύ μικρός και δεν μπορεί να χωρέσει την αδιαφορία μας για οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο.

Αλλωστε:

  • Πριν 12 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο μακρινό Οσλο για το Παλαιστινιακό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ διαφώνησε ότι επρόκειτο για μια συμφωνία λύσης του Παλαιστινιακού. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Πριν 9 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο Ντέιτον για το Γιουγκοσλαβικό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ είπε ότι πρόκειται για συμφωνία διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Το ’91 το διεθνές πρόβλημα της επέμβασης στο Ιράκ έφερε τον πόλεμο «μέσα στη χώρα μας», με τη μετατροπή της Σούδας σε ορμητήριο των ΗΠΑ. Εκτοτε η Ελλάδα παρακολουθεί και συμμετέχει στους «αντιτρομοκρατικούς» και ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν.

Με δυο λόγια, λοιπόν: Δεν υπάρχει τίποτα σήμερα στον κόσμο που να μη μας αφορά.

Στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του Κυπριακού εντάσσεται, βεβαίως, και η ιδιαιτερότητά του, που σχετίζεται με την Ελλάδα και την Τουρκία. Στην Κύπρο υπάρχουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η Ελλάδα και η Τουρκία – βάσει και του «σχεδίου Ανάν» – παραμένουν «εγγυήτριες» δυνάμεις για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Ο,τι λοιπόν συμβεί στην Κύπρο, στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του προβλήματος, θα έχει άμεση αντανάκλαση στην Ελλάδα, στον ελληνικό λαό, στον τουρκικό λαό.

Να το πούμε χωρίς περιστροφές: Κάθε προβοκάτσια, κάθε δυσλειτουργία, κάθε επεισόδιο στην Κύπρο οξύνει απότομα και τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει έως και πολύ κοντά σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Είναι κάτι που παραλίγο να γίνει το 1964. Είναι κάτι που έγινε το 1974. Κάθε «διευθέτηση» του Κυπριακού είναι πρόκριμα για «διευθετήσεις» και στο Αιγαίο των «γκρίζων ζωνών» και των Ιμίων…

Η λύση λοιπόν του Κυπριακού πρέπει να είναι μια λύση δίκαιη, μια λύση βιώσιμη, μια λύση λειτουργική. Λύση που θα σημαίνει Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη. Και ακόμη, μόνον εφόσον ικανοποιούνται αυτά τα κριτήρια θα υπάρξουν οι ασφαλιστικές δικλείδες, όσο αυτό είναι δυνατό, ώστε ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός, να μην εμπλακούν σε περιπέτειες που κάποιοι θα θελήσουν να προκαλέσουν.

Το «σχέδιο Ανάν» με τέτοια κριτήρια πρέπει να κριθεί. Αυτά είναι τα διεθνιστικά και συνάμα πατριωτικά κριτήρια που απαιτείται να τεθούν. Αυτό το σχέδιο, λοιπόν, τα ικανοποιεί αυτά τα κριτήρια; Είναι ένα σχέδιο δίκαιο; Είναι βιώσιμο; Είναι λειτουργικό;

Οποιος έχει στοιχειωδώς διαβάσει το συγκεκριμένο σχέδιο και εφόσον δε βαρύνεται από λογής λογής σκοπιμότητες, μόνο μια απάντηση μπορεί να δώσει: «Οχι»! Το σχέδιο δεν οδηγεί ούτε σε δίκαιη, ούτε σε βιώσιμη, ούτε σε λειτουργική λύση για την Κύπρο. Είναι παράγοντας ανωμαλίας και νέων περιπετειών.

Είναι προφανές ότι την απόφαση για το μέλλον τους θα την πάρουν οι Κύπριοι. Ενα ερώτημα, όμως, είναι πώς θα την πάρουν; Με το πιστόλι στον κρόταφο; Υποκύπτοντας σε τελεσίγραφα; Με τα «βαποράκια» που έχουν ξεχυθεί τις τελευταίες μέρες σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο διακηρύσσοντας προς τους Κύπριους, ουσιαστικά, ότι «αφού κάποτε όλοι θα πεθάνουμε, γιατί να μην αυτοκτονήσουμε από τώρα;»! Με εκβιασμούς σχετικά με την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ; Και όλοι αυτοί οι «ευρωπαϊστές» που έλεγαν ότι η ένταξη της Κύπρου δε συνδέεται με την κατοχή του νησιού, τι έχουν να πουν τώρα;

Είναι προφανές ότι την απόφαση θα την πάρουν οι Κύπριοι, αλλά πίσω από αυτό το σχήμα ουδείς δικαιούται να αποσείσει τις δικές του ευθύνες σαν Πόντιος Πιλάτος. Ουδείς δικαιούται να επιβάλει σιωπητήριο (προφανώς εκεί αποσκοπεί ο προκλητικός αποκλεισμός του ΚΚΕ από την πλειοψηφία των ΜΜΕ στις συζητήσεις για το Κυπριακό) για ένα μέγιστο διεθνές πρόβλημα που, αφ’ ενός, αποδιεθνοποιείται για να «κλείσει» (και όχι να λυθεί) στα πλαίσια της «νέας τάξης» και, αφ’ ετέρου, έχει ευθεία αντανάκλαση και στην Ελλάδα.

Δυο επιλογές υπάρχουν επομένως: ‘Η μία Κύπρος υπό καθεστώς ντε φάκτο, πλέον, διχοτόμησης, μία Κύπρος υπό κηδεμονία και υπό καθεστώς ιδιότυπου προτεκτοράτου, μία Κύπρος με ένα λαό υποχείριο στα παιχνίδια του «διαίρει και βασίλευε» των ισχυρών, μία Κύπρος αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ιμπεριαλιστών, ή μια Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη. Τέτοια Κύπρο δεν προάγει το «σχέδιο Ανάν». Αν θα το δεχτούν το σχέδιο οι Κύπριοι, είναι μια απόφαση που υποχρεούνται να τη λάβουν και θα τη λάβουν.

Σε ό,τι αφορά εμάς, πάντως, οφείλουμε, υποχρεούμαστε και δικαιούμαστε να τονίσουμε για μια ακόμα φορά, ότι το αίτημα για μια Κύπρο «ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη» είναι «αδιαπραγμάτευτο»!

Η υποχρέωση των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα είναι να δώσουν δύναμη στους Κύπριους για να μην παραιτηθούν από το δίκιο τους. Αυτή είναι η θέση των κομμουνιστών στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή. Καμία σχέση με τα πανηγύρια όσων χειροκροτούσαν το «σχέδιο Ανάν». Καμία σχέση με τις προθέσεις εκείνων που μεθοδεύουν να «αναβαθμίσουν» για μια ακόμα φορά το «ρεαλισμό» τους στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, μέσα από διαδικασίες «συναίνεσης» υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«»Γκρίζες ζώνες» και σχέδιο Ανάν στη φαρέτρα του Καραμανλή»
26 Σεπτεμβρίου 2009
Νίκος Ρούμπος

Επίθεση στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου για τη στάση του στα εθνικά θέματα και κυρίως στα ελληνοτουρκικά εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής κατά τη χθεσινοβραδινή ομιλία του στην προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ. στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις διερευνητικές επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και παρατήρησε πως ενώ ως υπουργός Εξωτερικών ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι δεν θα συμπεριληφθούν οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στις διερευνητικές αυτές επαφές, ο τότε πρωθυπουργός αποκάλυψε ότι είχαν συμπεριληφθεί και οι «γκρίζες ζώνες». «Δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός, όμως δεν πρέπει να αμφισβητούν και τον δικό μας πατριωτισμό οι άλλοι», είπε ο Κ. Καραμανλής.

Επέκρινε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ γιατί είχε τοποθετηθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν πριν μιλήσει ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναρωτήθηκε τι κρύβουν οι «περίεργοι υπαινιγμοί» του για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.

Για το ΠΑΣΟΚ ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν λέει την αλήθεια, κρύβει τις προθέσεις του και επιθυμεί να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Το μόνο που το ενδιαφέρει είναι πώς δεν θα γίνει δυσάρεστο. Ομως με τα ευχάριστα λόγια το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο, σημείωσε ο Κ. Καραμανλής και απηύθυνε ερωτήματα στο ΠΑΣΟΚ για το πού θα βρει τα χρήματα που απαιτούνται για να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του.

Καταλόγισε στο ΠΑΣΟΚ απόπειρα εμπαιγμού και απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους επισήμανε: «Αμφισβητήστε όσους αμφισβητούν τη νοημοσύνη σας, αρνηθείτε όσους αρνούνται την αλήθεια». Από τη δυτική Μακεδονία ο πρωθυπουργός απευθύνθηκε στα γειτονικά Σκόπια και τόνισε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές που έχει χαράξει -το απέδειξε στο Βουκουρέστι η κυβέρνηση- και η τόλμη της και η αξιοπιστία της δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανένα. Σχετικά με τον νομό Κοζάνης και τους άλλους νομούς της Δυτικής Μακεδονίας, είπε ότι σχεδιάζεται το ενεργειακό μέλλον της περιοχής και η μετάβασή της προς την πράσινη οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό θα αντικατασταθούν παλιές μονάδες της ΔΕΗ με σύγχρονο και λιγότερες ρυπογόνες και προωθείται η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενεργείας.

Τι έλεγαν για το Σχέδιο Ανάν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ; 29/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Τώρα που έρχονται εκλογές, και με αφορμή τα τηλεοπτικά ψευτοκαβγαδάκια της εξουσίας, ας θυμηθούμε πως «συμπαραστάθηκαν» στον Κυπριακό Ελληνισμό ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα… Τι στάση θα κρατήσουν, άραγε, στο επερχόμενο «Σχέδιο Ταλάτ»;

Ελληνικά κόμματα και Κύπρος [πηγή γελοιογραφίας: Ριζοσπάστης, 04/04/2004]

‘Ριζοσπάστης’
«Τι έλεγαν για το «Σχέδιο Ανάν»»
04 Απρίλη 2004, σελ. 4

Υπέρ του «σχεδίου Ανάν» τάχτηκαν από την πρώτη στιγμή τόσο το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΝ, αμέσως με τη γνωστοποίησή του το Νοέμβρη του 2002, προκαταλαμβάνοντας ακόμη και τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Και έχουν μέγιστη ευθύνη για τις σημερινές εξελίξεις γιατί με τη στάση τους συνέβαλαν στους εκβιασμούς που οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις τότε τοποθετήσεις τους.

Η Νέα Δημοκρατία
Το μήνυμα που εξέπεμπε η Ρηγίλλης, το Νοέμβρη του 2002, ήταν ότι έπρεπε να γίνει αποδεκτό ως βάση συζήτησης το «σχέδιο Ανάν», καλλιεργώντας παράλληλα αυταπάτες ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις θα αντιμετωπίζονταν οι «προβληματικές» πλευρές του σχεδίου και αναζητώντας από τότε «συναίνεση» μέσα από τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κ. Στεφανόπουλο.

Στο πλαίσιο αυτό ο Κ. Καραμανλής περιοριζόταν σε δηλώσεις όπως: «Τώρα είναι η ώρα της ύψιστης εθνικής συνεννόησης… αυτή την ώρα χρειάζεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα από όλες τις πλευρές» (11/11/2002), ή ότι χρειάζεται «μεγάλη προσπάθεια και σκληρός διαπραγματευτικός αγώνας για να επιτευχθεί η βιωσιμότητα, η λειτουργικότητα και η προσαρμογή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς» (13/11/2002).

Ταυτόχρονα, είχε ανατεθεί η καλλιέργεια του κλίματος μέσω πιο προωθημένων δηλώσεων σε άλλα στελέχη. Ο Μ. Εβερτ, για παράδειγμα, δήλωνε πως «η Ελλάδα πρέπει να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να μην αποδοθεί σε εκείνη η ευθύνη της εμπλοκής και της άρνησης» (15/11/2002), ενώ ο Κ. Μητσοτάκης υποστήριζε (μετά μάλιστα από τη συνάντησή του με τον Κ. Καραμανλή): «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναλάβει η ελληνική πλευρά την ευθύνη της ματαίωσης της λύσης και της διακοπής των διαπραγματεύσεων» (19/11/2002).

Το ΠΑΣΟΚ
Κάτι παραπάνω από υπέρμαχος του «σχεδίου Ανάν» ήταν τότε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Δήλωνε ανήμερα της παρουσίασης του σχεδίου (11/11/2002):

«Εχουμε μια ιστορική ευκαιρία για τη λύση… Αυτή η πρόταση, αυτό το σχέδιο, είναι μια αφετηρία… Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική ισορροπία στην οποία αυτό το σχέδιο, με τη διαπραγμάτευση, μπορεί να οδηγήσει».

Δυο μέρες αργότερα, κατόπιν συνεδρίασης και ομόφωνης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δήλωνε: «Είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι το σχέδιο αυτό αποτελεί την αφετηρία της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης… Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού»

Ο ΣΥΝ
Η συμφωνία του ΣΥΝ με το «σχέδιο Ανάν» δεν περιορίστηκε εκεί, αλλά επεκτάθηκε και σε μια πολιτικά ανέντιμη επίθεση κατά του ΚΚΕ.

Η εισήγηση του Ν. Κωνσταντόπουλου στην ΚΠΕ του ΣΥΝ, στις 16/11/2002 (η οποία υπερψηφίστηκε ομόφωνα, με μόλις 6 «λευκά»), έλεγε:

«Διάβασα με κατάπληξη στην προχτεσινή της συνέντευξη ότι η κ. Παπαρήγα ζητά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης και αντιπροτείνει τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Μα εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σχέδιο του ΓΓ του ΟΗΕ και έχει το πράσινο φως του Συμβουλίου Ασφαλείας και που γίνεται σε γενικές γραμμές δεκτό και από την ΕΕ. Ποια διεθνοποίηση άραγε έχει υπόψη της η κ. Παπαρήγα; Κάποιου άλλου πλανήτη ίσως. Ομως, στον πλανήτη Γη έξω από τον ΟΗΕ και την ΕΕ άλλος διεθνής θεσμός όπου θα μπορούσε να προσφύγει η Κύπρος δεν υπάρχει».

Τρεις μέρες αργότερα, έγραφε ο Λ. Κύρκος (άρθρο στην «Ελευθεροτυπία», 19/11/2002):

«Το ΚΚΕ, με την κάθετη απόρριψη του σχεδίου Ανάν, αποπροσανατολίζει για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους και το λαό και τείνει να ευθυγραμμιστεί με ακραίους εθνικιστικούς κύκλους, στους οποίους πρωταγωνιστεί η «Χρυσή Αυγή», για μικροκομματικούς σκοπούς»!!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ριζοσπάστης’
«Τα ελληνικά κόμματα και η Κύπρος»
04 Απρίλη 2004, σελ. 5

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο τρόπος προσέγγισης του Κυπριακού εμπεριέχει κινδύνους. Αλλά και δυνατότητες να αντιληφθεί ο λαός τις πραγματικές θέσεις του εκάστοτε «αναλυτή» γύρω από τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ειδικά σε σχέση με τα πολιτικά κόμματα, ο τρόπος προσέγγισής τους αποτελεί σε μεγάλο βαθμό και ομολογία για το ποια πολιτική πρεσβεύουν πίσω από τα παχιά λόγια.

Οσον αφορά στους κινδύνους, μια «ελληνοκεντρική» προσέγγιση του ζητήματος αφήνει τεράστια περιθώρια να γίνει το Κυπριακό αφετηρία ενός δηλητηριώδους εθνικισμού και ενός υποτιθέμενου πατριωτισμού του τύπου «Γρίβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς»…

Από την άλλη, ειδικά στην εποχή ενός ιδιότυπου κοσμοπολιτισμού, κοσμοπολιτισμού σαν αυτόν του κυρίου Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος έχει διακηρύξει ότι «δεν έχει κανένα ταμπού σε ό,τι αφορά την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας», ορισμένοι καμώνονται ότι αυτός ο κοσμοπολιτισμός συνιστά «διεθνιστική» προσέγγιση του Κυπριακού. Θεωρούν δηλαδή ότι είναι «διεθνισμός» η υποταγή στο υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο των ισχυρών, ισχυρίζονται ότι είναι «ρεαλισμός» και όχι υποταγή, αυτή η περίφημη «ευελιξία» τους (πρόκειται τελικά για υπόκλιση) στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Εναν τέτοιο «διεθνισμό» (σε πολλά εισαγωγικά η λέξη), μια τέτοιου είδους «υπευθυνότητα», παρακολουθούμε εδώ και δυο χρόνια γύρω από το Κυπριακό από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Ο «ρεαλισμός» της πολιτικής τους, είναι γνωστός. Τον ξανασυναντήσαμε με τους «S-300», που θα πήγαιναν στην Κύπρο, αλλά πήγαν στην Κρήτη, είναι ο ίδιος «ρεαλισμός» που επιδείχτηκε με τη συμφωνία της Μαδρίτης, είναι ο «ρεαλισμός» που έφερε τα ΝΑΤΟικά τανκ στην Ελλάδα, επί Γιουγκοσλαβικού, και τώρα θα τα ξαναφέρει λόγω Ολυμπιάδας…

Από τη στιγμή που ήδη από το Νοέμβρη του 2002, με το πρώτο «σχέδιο Ανάν», το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ το αποδέχτηκαν ως βάση διαπραγμάτευσης – πιέζοντας έτσι και την κυπριακή ηγεσία και στερώντας της ακόμα και αυτά τα διαπραγματευτικά περιθώρια που θα της παρείχε μια σθεναρή στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτό το αμερικανοβρετανικό έκτρωμα – είναι σαφές ότι η συζήτηση για το Κυπριακό μετατοπίστηκε σε ένα πολύ δυσμενές πλαίσιο, ανεξάρτητα από το αν το σχέδιο θα γίνει ή όχι δεκτό (βλέπε πιο συγκεκριμένα στη σελίδα 4). Από δω και πέρα κάθε εξέλιξη θα ξεκινά με βάση αυτό το μη δίκαιο, μη λειτουργικό και μη βιώσιμο σχέδιο.

Αυτή είναι μια αλήθεια που θα παραμείνει, όποια κι αν είναι η έκβαση των δημοψηφισμάτων. Πρόκειται επίσης για απόρροια του «ρεαλισμού» που επιδεικνύουν οι συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να πουν τα αναγκαία «όχι», προτάσσοντας πάντα τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό δύναμης. Ευτυχώς που η ιστορία έχει παραμερίσει τέτοιου είδους «ρεαλισμούς», ειδάλλως θα ήμασταν ακόμα επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από κει και πέρα, είναι δεδομένο ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις που χειρίστηκαν το Κυπριακό επένδυσαν στην έλλειψη μνήμης και στη διάχυση στην ελληνική κοινή γνώμη της «γραμμής» ότι το Κυπριακό είναι ένα «βάρος» που πρέπει «να απαλλαγούμε».

Υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων και επειδή τα δύσκολα είναι μπροστά, πρέπει να επαναλάβουμε:

Το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα. Είναι πρόβλημα εισβολής ενός κράτους σε ένα άλλο. Είναι πρόβλημα κατοχής μέρους των εδαφών του. Αυτός και μόνον ο χαρακτήρας του, επιβάλλει να έχουμε μια ξεκάθαρη θέση για όσα μεθοδεύονται. Τα διεθνή προβλήματα, πάντα, αλλά στις μέρες μας πολύ περισσότερο, δεν είναι καθόλου μακρινά. Ο κόσμος μας πια είναι πολύ μικρός και δεν μπορεί να χωρέσει την αδιαφορία μας για οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο.

Αλλωστε:

  • Πριν 12 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο μακρινό Οσλο για το Παλαιστινιακό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ διαφώνησε ότι επρόκειτο για μια συμφωνία λύσης του Παλαιστινιακού. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Πριν 9 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο Ντέιτον για το Γιουγκοσλαβικό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ είπε ότι πρόκειται για συμφωνία διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Το ’91 το διεθνές πρόβλημα της επέμβασης στο Ιράκ έφερε τον πόλεμο «μέσα στη χώρα μας», με τη μετατροπή της Σούδας σε ορμητήριο των ΗΠΑ. Εκτοτε η Ελλάδα παρακολουθεί και συμμετέχει στους «αντιτρομοκρατικούς» και ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν.

Με δυο λόγια, λοιπόν: Δεν υπάρχει τίποτα σήμερα στον κόσμο που να μη μας αφορά.

Στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του Κυπριακού εντάσσεται, βεβαίως, και η ιδιαιτερότητά του, που σχετίζεται με την Ελλάδα και την Τουρκία. Στην Κύπρο υπάρχουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η Ελλάδα και η Τουρκία – βάσει και του «σχεδίου Ανάν» – παραμένουν «εγγυήτριες» δυνάμεις για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Ο,τι λοιπόν συμβεί στην Κύπρο, στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του προβλήματος, θα έχει άμεση αντανάκλαση στην Ελλάδα, στον ελληνικό λαό, στον τουρκικό λαό.

Να το πούμε χωρίς περιστροφές: Κάθε προβοκάτσια, κάθε δυσλειτουργία, κάθε επεισόδιο στην Κύπρο οξύνει απότομα και τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει έως και πολύ κοντά σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Είναι κάτι που παραλίγο να γίνει το 1964. Είναι κάτι που έγινε το 1974. Κάθε «διευθέτηση» του Κυπριακού είναι πρόκριμα για «διευθετήσεις» και στο Αιγαίο των «γκρίζων ζωνών» και των Ιμίων…

Η λύση λοιπόν του Κυπριακού πρέπει να είναι μια λύση δίκαιη, μια λύση βιώσιμη, μια λύση λειτουργική. Λύση που θα σημαίνει Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη. Και ακόμη, μόνον εφόσον ικανοποιούνται αυτά τα κριτήρια θα υπάρξουν οι ασφαλιστικές δικλείδες, όσο αυτό είναι δυνατό, ώστε ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός, να μην εμπλακούν σε περιπέτειες που κάποιοι θα θελήσουν να προκαλέσουν.

Το «σχέδιο Ανάν» με τέτοια κριτήρια πρέπει να κριθεί. Αυτά είναι τα διεθνιστικά και συνάμα πατριωτικά κριτήρια που απαιτείται να τεθούν. Αυτό το σχέδιο, λοιπόν, τα ικανοποιεί αυτά τα κριτήρια; Είναι ένα σχέδιο δίκαιο; Είναι βιώσιμο; Είναι λειτουργικό;

Οποιος έχει στοιχειωδώς διαβάσει το συγκεκριμένο σχέδιο και εφόσον δε βαρύνεται από λογής λογής σκοπιμότητες, μόνο μια απάντηση μπορεί να δώσει: «Οχι»! Το σχέδιο δεν οδηγεί ούτε σε δίκαιη, ούτε σε βιώσιμη, ούτε σε λειτουργική λύση για την Κύπρο. Είναι παράγοντας ανωμαλίας και νέων περιπετειών.

Είναι προφανές ότι την απόφαση για το μέλλον τους θα την πάρουν οι Κύπριοι. Ενα ερώτημα, όμως, είναι πώς θα την πάρουν; Με το πιστόλι στον κρόταφο; Υποκύπτοντας σε τελεσίγραφα; Με τα «βαποράκια» που έχουν ξεχυθεί τις τελευταίες μέρες σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο διακηρύσσοντας προς τους Κύπριους, ουσιαστικά, ότι «αφού κάποτε όλοι θα πεθάνουμε, γιατί να μην αυτοκτονήσουμε από τώρα;»! Με εκβιασμούς σχετικά με την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ; Και όλοι αυτοί οι «ευρωπαϊστές» που έλεγαν ότι η ένταξη της Κύπρου δε συνδέεται με την κατοχή του νησιού, τι έχουν να πουν τώρα;

Είναι προφανές ότι την απόφαση θα την πάρουν οι Κύπριοι, αλλά πίσω από αυτό το σχήμα ουδείς δικαιούται να αποσείσει τις δικές του ευθύνες σαν Πόντιος Πιλάτος. Ουδείς δικαιούται να επιβάλει σιωπητήριο (προφανώς εκεί αποσκοπεί ο προκλητικός αποκλεισμός του ΚΚΕ από την πλειοψηφία των ΜΜΕ στις συζητήσεις για το Κυπριακό) για ένα μέγιστο διεθνές πρόβλημα που, αφ’ ενός, αποδιεθνοποιείται για να «κλείσει» (και όχι να λυθεί) στα πλαίσια της «νέας τάξης» και, αφ’ ετέρου, έχει ευθεία αντανάκλαση και στην Ελλάδα.

Δυο επιλογές υπάρχουν επομένως: ‘Η μία Κύπρος υπό καθεστώς ντε φάκτο, πλέον, διχοτόμησης, μία Κύπρος υπό κηδεμονία και υπό καθεστώς ιδιότυπου προτεκτοράτου, μία Κύπρος με ένα λαό υποχείριο στα παιχνίδια του «διαίρει και βασίλευε» των ισχυρών, μία Κύπρος αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ιμπεριαλιστών, ή μια Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη. Τέτοια Κύπρο δεν προάγει το «σχέδιο Ανάν». Αν θα το δεχτούν το σχέδιο οι Κύπριοι, είναι μια απόφαση που υποχρεούνται να τη λάβουν και θα τη λάβουν.

Σε ό,τι αφορά εμάς, πάντως, οφείλουμε, υποχρεούμαστε και δικαιούμαστε να τονίσουμε για μια ακόμα φορά, ότι το αίτημα για μια Κύπρο «ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη» είναι «αδιαπραγμάτευτο»!

Η υποχρέωση των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα είναι να δώσουν δύναμη στους Κύπριους για να μην παραιτηθούν από το δίκιο τους. Αυτή είναι η θέση των κομμουνιστών στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή. Καμία σχέση με τα πανηγύρια όσων χειροκροτούσαν το «σχέδιο Ανάν». Καμία σχέση με τις προθέσεις εκείνων που μεθοδεύουν να «αναβαθμίσουν» για μια ακόμα φορά το «ρεαλισμό» τους στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, μέσα από διαδικασίες «συναίνεσης» υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«»Γκρίζες ζώνες» και σχέδιο Ανάν στη φαρέτρα του Καραμανλή»
26 Σεπτεμβρίου 2009
Νίκος Ρούμπος

Επίθεση στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου για τη στάση του στα εθνικά θέματα και κυρίως στα ελληνοτουρκικά εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής κατά τη χθεσινοβραδινή ομιλία του στην προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ. στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις διερευνητικές επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και παρατήρησε πως ενώ ως υπουργός Εξωτερικών ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι δεν θα συμπεριληφθούν οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στις διερευνητικές αυτές επαφές, ο τότε πρωθυπουργός αποκάλυψε ότι είχαν συμπεριληφθεί και οι «γκρίζες ζώνες». «Δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός, όμως δεν πρέπει να αμφισβητούν και τον δικό μας πατριωτισμό οι άλλοι», είπε ο Κ. Καραμανλής.

Επέκρινε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ γιατί είχε τοποθετηθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν πριν μιλήσει ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναρωτήθηκε τι κρύβουν οι «περίεργοι υπαινιγμοί» του για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.

Για το ΠΑΣΟΚ ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν λέει την αλήθεια, κρύβει τις προθέσεις του και επιθυμεί να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Το μόνο που το ενδιαφέρει είναι πώς δεν θα γίνει δυσάρεστο. Ομως με τα ευχάριστα λόγια το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο, σημείωσε ο Κ. Καραμανλής και απηύθυνε ερωτήματα στο ΠΑΣΟΚ για το πού θα βρει τα χρήματα που απαιτούνται για να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του.

Καταλόγισε στο ΠΑΣΟΚ απόπειρα εμπαιγμού και απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους επισήμανε: «Αμφισβητήστε όσους αμφισβητούν τη νοημοσύνη σας, αρνηθείτε όσους αρνούνται την αλήθεια». Από τη δυτική Μακεδονία ο πρωθυπουργός απευθύνθηκε στα γειτονικά Σκόπια και τόνισε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές που έχει χαράξει -το απέδειξε στο Βουκουρέστι η κυβέρνηση- και η τόλμη της και η αξιοπιστία της δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανένα. Σχετικά με τον νομό Κοζάνης και τους άλλους νομούς της Δυτικής Μακεδονίας, είπε ότι σχεδιάζεται το ενεργειακό μέλλον της περιοχής και η μετάβασή της προς την πράσινη οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό θα αντικατασταθούν παλιές μονάδες της ΔΕΗ με σύγχρονο και λιγότερες ρυπογόνες και προωθείται η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενεργείας.

Τι έλεγαν για το Σχέδιο Ανάν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ; 29/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Τώρα που έρχονται εκλογές, και με αφορμή τα τηλεοπτικά ψευτοκαβγαδάκια της εξουσίας, ας θυμηθούμε πως «συμπαραστάθηκαν» στον Κυπριακό Ελληνισμό ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα… Τι στάση θα κρατήσουν, άραγε, στο επερχόμενο «Σχέδιο Ταλάτ»;

Ελληνικά κόμματα και Κύπρος [πηγή γελοιογραφίας: Ριζοσπάστης, 04/04/2004]

‘Ριζοσπάστης’
«Τι έλεγαν για το «Σχέδιο Ανάν»»
04 Απρίλη 2004, σελ. 4

Υπέρ του «σχεδίου Ανάν» τάχτηκαν από την πρώτη στιγμή τόσο το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΝ, αμέσως με τη γνωστοποίησή του το Νοέμβρη του 2002, προκαταλαμβάνοντας ακόμη και τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Και έχουν μέγιστη ευθύνη για τις σημερινές εξελίξεις γιατί με τη στάση τους συνέβαλαν στους εκβιασμούς που οδήγησαν στη σημερινή πραγματικότητα. Παρουσιάζουμε, λοιπόν, ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις τότε τοποθετήσεις τους.

Η Νέα Δημοκρατία
Το μήνυμα που εξέπεμπε η Ρηγίλλης, το Νοέμβρη του 2002, ήταν ότι έπρεπε να γίνει αποδεκτό ως βάση συζήτησης το «σχέδιο Ανάν», καλλιεργώντας παράλληλα αυταπάτες ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις θα αντιμετωπίζονταν οι «προβληματικές» πλευρές του σχεδίου και αναζητώντας από τότε «συναίνεση» μέσα από τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κ. Στεφανόπουλο.

Στο πλαίσιο αυτό ο Κ. Καραμανλής περιοριζόταν σε δηλώσεις όπως: «Τώρα είναι η ώρα της ύψιστης εθνικής συνεννόησης… αυτή την ώρα χρειάζεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα από όλες τις πλευρές» (11/11/2002), ή ότι χρειάζεται «μεγάλη προσπάθεια και σκληρός διαπραγματευτικός αγώνας για να επιτευχθεί η βιωσιμότητα, η λειτουργικότητα και η προσαρμογή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς» (13/11/2002).

Ταυτόχρονα, είχε ανατεθεί η καλλιέργεια του κλίματος μέσω πιο προωθημένων δηλώσεων σε άλλα στελέχη. Ο Μ. Εβερτ, για παράδειγμα, δήλωνε πως «η Ελλάδα πρέπει να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να μην αποδοθεί σε εκείνη η ευθύνη της εμπλοκής και της άρνησης» (15/11/2002), ενώ ο Κ. Μητσοτάκης υποστήριζε (μετά μάλιστα από τη συνάντησή του με τον Κ. Καραμανλή): «Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναλάβει η ελληνική πλευρά την ευθύνη της ματαίωσης της λύσης και της διακοπής των διαπραγματεύσεων» (19/11/2002).

Το ΠΑΣΟΚ
Κάτι παραπάνω από υπέρμαχος του «σχεδίου Ανάν» ήταν τότε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης. Δήλωνε ανήμερα της παρουσίασης του σχεδίου (11/11/2002):

«Εχουμε μια ιστορική ευκαιρία για τη λύση… Αυτή η πρόταση, αυτό το σχέδιο, είναι μια αφετηρία… Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική ισορροπία στην οποία αυτό το σχέδιο, με τη διαπραγμάτευση, μπορεί να οδηγήσει».

Δυο μέρες αργότερα, κατόπιν συνεδρίασης και ομόφωνης απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δήλωνε: «Είμαστε όλοι σύμφωνοι ότι το σχέδιο αυτό αποτελεί την αφετηρία της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης… Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού»

Ο ΣΥΝ
Η συμφωνία του ΣΥΝ με το «σχέδιο Ανάν» δεν περιορίστηκε εκεί, αλλά επεκτάθηκε και σε μια πολιτικά ανέντιμη επίθεση κατά του ΚΚΕ.

Η εισήγηση του Ν. Κωνσταντόπουλου στην ΚΠΕ του ΣΥΝ, στις 16/11/2002 (η οποία υπερψηφίστηκε ομόφωνα, με μόλις 6 «λευκά»), έλεγε:

«Διάβασα με κατάπληξη στην προχτεσινή της συνέντευξη ότι η κ. Παπαρήγα ζητά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης και αντιπροτείνει τη διεθνοποίηση του Κυπριακού. Μα εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σχέδιο του ΓΓ του ΟΗΕ και έχει το πράσινο φως του Συμβουλίου Ασφαλείας και που γίνεται σε γενικές γραμμές δεκτό και από την ΕΕ. Ποια διεθνοποίηση άραγε έχει υπόψη της η κ. Παπαρήγα; Κάποιου άλλου πλανήτη ίσως. Ομως, στον πλανήτη Γη έξω από τον ΟΗΕ και την ΕΕ άλλος διεθνής θεσμός όπου θα μπορούσε να προσφύγει η Κύπρος δεν υπάρχει».

Τρεις μέρες αργότερα, έγραφε ο Λ. Κύρκος (άρθρο στην «Ελευθεροτυπία», 19/11/2002):

«Το ΚΚΕ, με την κάθετη απόρριψη του σχεδίου Ανάν, αποπροσανατολίζει για μια ακόμα φορά τους εργαζόμενους και το λαό και τείνει να ευθυγραμμιστεί με ακραίους εθνικιστικούς κύκλους, στους οποίους πρωταγωνιστεί η «Χρυσή Αυγή», για μικροκομματικούς σκοπούς»!!!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ριζοσπάστης’
«Τα ελληνικά κόμματα και η Κύπρος»
04 Απρίλη 2004, σελ. 5

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο τρόπος προσέγγισης του Κυπριακού εμπεριέχει κινδύνους. Αλλά και δυνατότητες να αντιληφθεί ο λαός τις πραγματικές θέσεις του εκάστοτε «αναλυτή» γύρω από τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ειδικά σε σχέση με τα πολιτικά κόμματα, ο τρόπος προσέγγισής τους αποτελεί σε μεγάλο βαθμό και ομολογία για το ποια πολιτική πρεσβεύουν πίσω από τα παχιά λόγια.

Οσον αφορά στους κινδύνους, μια «ελληνοκεντρική» προσέγγιση του ζητήματος αφήνει τεράστια περιθώρια να γίνει το Κυπριακό αφετηρία ενός δηλητηριώδους εθνικισμού και ενός υποτιθέμενου πατριωτισμού του τύπου «Γρίβα μ’ σε θέλει ο βασιλιάς»…

Από την άλλη, ειδικά στην εποχή ενός ιδιότυπου κοσμοπολιτισμού, κοσμοπολιτισμού σαν αυτόν του κυρίου Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος έχει διακηρύξει ότι «δεν έχει κανένα ταμπού σε ό,τι αφορά την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας», ορισμένοι καμώνονται ότι αυτός ο κοσμοπολιτισμός συνιστά «διεθνιστική» προσέγγιση του Κυπριακού. Θεωρούν δηλαδή ότι είναι «διεθνισμός» η υποταγή στο υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο των ισχυρών, ισχυρίζονται ότι είναι «ρεαλισμός» και όχι υποταγή, αυτή η περίφημη «ευελιξία» τους (πρόκειται τελικά για υπόκλιση) στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Εναν τέτοιο «διεθνισμό» (σε πολλά εισαγωγικά η λέξη), μια τέτοιου είδους «υπευθυνότητα», παρακολουθούμε εδώ και δυο χρόνια γύρω από το Κυπριακό από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ. Ο «ρεαλισμός» της πολιτικής τους, είναι γνωστός. Τον ξανασυναντήσαμε με τους «S-300», που θα πήγαιναν στην Κύπρο, αλλά πήγαν στην Κρήτη, είναι ο ίδιος «ρεαλισμός» που επιδείχτηκε με τη συμφωνία της Μαδρίτης, είναι ο «ρεαλισμός» που έφερε τα ΝΑΤΟικά τανκ στην Ελλάδα, επί Γιουγκοσλαβικού, και τώρα θα τα ξαναφέρει λόγω Ολυμπιάδας…

Από τη στιγμή που ήδη από το Νοέμβρη του 2002, με το πρώτο «σχέδιο Ανάν», το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΣΥΝ το αποδέχτηκαν ως βάση διαπραγμάτευσης – πιέζοντας έτσι και την κυπριακή ηγεσία και στερώντας της ακόμα και αυτά τα διαπραγματευτικά περιθώρια που θα της παρείχε μια σθεναρή στάση της Ελλάδας απέναντι σε αυτό το αμερικανοβρετανικό έκτρωμα – είναι σαφές ότι η συζήτηση για το Κυπριακό μετατοπίστηκε σε ένα πολύ δυσμενές πλαίσιο, ανεξάρτητα από το αν το σχέδιο θα γίνει ή όχι δεκτό (βλέπε πιο συγκεκριμένα στη σελίδα 4). Από δω και πέρα κάθε εξέλιξη θα ξεκινά με βάση αυτό το μη δίκαιο, μη λειτουργικό και μη βιώσιμο σχέδιο.

Αυτή είναι μια αλήθεια που θα παραμείνει, όποια κι αν είναι η έκβαση των δημοψηφισμάτων. Πρόκειται επίσης για απόρροια του «ρεαλισμού» που επιδεικνύουν οι συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να πουν τα αναγκαία «όχι», προτάσσοντας πάντα τον αρνητικό διεθνή συσχετισμό δύναμης. Ευτυχώς που η ιστορία έχει παραμερίσει τέτοιου είδους «ρεαλισμούς», ειδάλλως θα ήμασταν ακόμα επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από κει και πέρα, είναι δεδομένο ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις που χειρίστηκαν το Κυπριακό επένδυσαν στην έλλειψη μνήμης και στη διάχυση στην ελληνική κοινή γνώμη της «γραμμής» ότι το Κυπριακό είναι ένα «βάρος» που πρέπει «να απαλλαγούμε».

Υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων και επειδή τα δύσκολα είναι μπροστά, πρέπει να επαναλάβουμε:

Το Κυπριακό είναι ένα διεθνές πρόβλημα. Είναι πρόβλημα εισβολής ενός κράτους σε ένα άλλο. Είναι πρόβλημα κατοχής μέρους των εδαφών του. Αυτός και μόνον ο χαρακτήρας του, επιβάλλει να έχουμε μια ξεκάθαρη θέση για όσα μεθοδεύονται. Τα διεθνή προβλήματα, πάντα, αλλά στις μέρες μας πολύ περισσότερο, δεν είναι καθόλου μακρινά. Ο κόσμος μας πια είναι πολύ μικρός και δεν μπορεί να χωρέσει την αδιαφορία μας για οτιδήποτε συμβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο.

Αλλωστε:

  • Πριν 12 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο μακρινό Οσλο για το Παλαιστινιακό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ διαφώνησε ότι επρόκειτο για μια συμφωνία λύσης του Παλαιστινιακού. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Πριν 9 χρόνια έγινε μια συμφωνία στο Ντέιτον για το Γιουγκοσλαβικό. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ χειροκρότησαν. Το ΚΚΕ είπε ότι πρόκειται για συμφωνία διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. Είδαμε ποιος δικαιώθηκε…
  • Το ’91 το διεθνές πρόβλημα της επέμβασης στο Ιράκ έφερε τον πόλεμο «μέσα στη χώρα μας», με τη μετατροπή της Σούδας σε ορμητήριο των ΗΠΑ. Εκτοτε η Ελλάδα παρακολουθεί και συμμετέχει στους «αντιτρομοκρατικούς» και ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν.

Με δυο λόγια, λοιπόν: Δεν υπάρχει τίποτα σήμερα στον κόσμο που να μη μας αφορά.

Στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του Κυπριακού εντάσσεται, βεβαίως, και η ιδιαιτερότητά του, που σχετίζεται με την Ελλάδα και την Τουρκία. Στην Κύπρο υπάρχουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Η Ελλάδα και η Τουρκία – βάσει και του «σχεδίου Ανάν» – παραμένουν «εγγυήτριες» δυνάμεις για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Ο,τι λοιπόν συμβεί στην Κύπρο, στο πλαίσιο της διεθνούς διάστασης του προβλήματος, θα έχει άμεση αντανάκλαση στην Ελλάδα, στον ελληνικό λαό, στον τουρκικό λαό.

Να το πούμε χωρίς περιστροφές: Κάθε προβοκάτσια, κάθε δυσλειτουργία, κάθε επεισόδιο στην Κύπρο οξύνει απότομα και τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει έως και πολύ κοντά σε πόλεμο την Ελλάδα με την Τουρκία. Είναι κάτι που παραλίγο να γίνει το 1964. Είναι κάτι που έγινε το 1974. Κάθε «διευθέτηση» του Κυπριακού είναι πρόκριμα για «διευθετήσεις» και στο Αιγαίο των «γκρίζων ζωνών» και των Ιμίων…

Η λύση λοιπόν του Κυπριακού πρέπει να είναι μια λύση δίκαιη, μια λύση βιώσιμη, μια λύση λειτουργική. Λύση που θα σημαίνει Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη. Και ακόμη, μόνον εφόσον ικανοποιούνται αυτά τα κριτήρια θα υπάρξουν οι ασφαλιστικές δικλείδες, όσο αυτό είναι δυνατό, ώστε ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, ο ελληνικός και ο τουρκικός λαός, να μην εμπλακούν σε περιπέτειες που κάποιοι θα θελήσουν να προκαλέσουν.

Το «σχέδιο Ανάν» με τέτοια κριτήρια πρέπει να κριθεί. Αυτά είναι τα διεθνιστικά και συνάμα πατριωτικά κριτήρια που απαιτείται να τεθούν. Αυτό το σχέδιο, λοιπόν, τα ικανοποιεί αυτά τα κριτήρια; Είναι ένα σχέδιο δίκαιο; Είναι βιώσιμο; Είναι λειτουργικό;

Οποιος έχει στοιχειωδώς διαβάσει το συγκεκριμένο σχέδιο και εφόσον δε βαρύνεται από λογής λογής σκοπιμότητες, μόνο μια απάντηση μπορεί να δώσει: «Οχι»! Το σχέδιο δεν οδηγεί ούτε σε δίκαιη, ούτε σε βιώσιμη, ούτε σε λειτουργική λύση για την Κύπρο. Είναι παράγοντας ανωμαλίας και νέων περιπετειών.

Είναι προφανές ότι την απόφαση για το μέλλον τους θα την πάρουν οι Κύπριοι. Ενα ερώτημα, όμως, είναι πώς θα την πάρουν; Με το πιστόλι στον κρόταφο; Υποκύπτοντας σε τελεσίγραφα; Με τα «βαποράκια» που έχουν ξεχυθεί τις τελευταίες μέρες σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο διακηρύσσοντας προς τους Κύπριους, ουσιαστικά, ότι «αφού κάποτε όλοι θα πεθάνουμε, γιατί να μην αυτοκτονήσουμε από τώρα;»! Με εκβιασμούς σχετικά με την είσοδο της Κύπρου στην ΕΕ; Και όλοι αυτοί οι «ευρωπαϊστές» που έλεγαν ότι η ένταξη της Κύπρου δε συνδέεται με την κατοχή του νησιού, τι έχουν να πουν τώρα;

Είναι προφανές ότι την απόφαση θα την πάρουν οι Κύπριοι, αλλά πίσω από αυτό το σχήμα ουδείς δικαιούται να αποσείσει τις δικές του ευθύνες σαν Πόντιος Πιλάτος. Ουδείς δικαιούται να επιβάλει σιωπητήριο (προφανώς εκεί αποσκοπεί ο προκλητικός αποκλεισμός του ΚΚΕ από την πλειοψηφία των ΜΜΕ στις συζητήσεις για το Κυπριακό) για ένα μέγιστο διεθνές πρόβλημα που, αφ’ ενός, αποδιεθνοποιείται για να «κλείσει» (και όχι να λυθεί) στα πλαίσια της «νέας τάξης» και, αφ’ ετέρου, έχει ευθεία αντανάκλαση και στην Ελλάδα.

Δυο επιλογές υπάρχουν επομένως: ‘Η μία Κύπρος υπό καθεστώς ντε φάκτο, πλέον, διχοτόμησης, μία Κύπρος υπό κηδεμονία και υπό καθεστώς ιδιότυπου προτεκτοράτου, μία Κύπρος με ένα λαό υποχείριο στα παιχνίδια του «διαίρει και βασίλευε» των ισχυρών, μία Κύπρος αβύθιστο αεροπλανοφόρο των ιμπεριαλιστών, ή μια Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη. Τέτοια Κύπρο δεν προάγει το «σχέδιο Ανάν». Αν θα το δεχτούν το σχέδιο οι Κύπριοι, είναι μια απόφαση που υποχρεούνται να τη λάβουν και θα τη λάβουν.

Σε ό,τι αφορά εμάς, πάντως, οφείλουμε, υποχρεούμαστε και δικαιούμαστε να τονίσουμε για μια ακόμα φορά, ότι το αίτημα για μια Κύπρο «ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη» είναι «αδιαπραγμάτευτο»!

Η υποχρέωση των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα είναι να δώσουν δύναμη στους Κύπριους για να μην παραιτηθούν από το δίκιο τους. Αυτή είναι η θέση των κομμουνιστών στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ξεκάθαρη θέση του ΚΚΕ, από την πρώτη στιγμή. Καμία σχέση με τα πανηγύρια όσων χειροκροτούσαν το «σχέδιο Ανάν». Καμία σχέση με τις προθέσεις εκείνων που μεθοδεύουν να «αναβαθμίσουν» για μια ακόμα φορά το «ρεαλισμό» τους στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, μέσα από διαδικασίες «συναίνεσης» υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«»Γκρίζες ζώνες» και σχέδιο Ανάν στη φαρέτρα του Καραμανλή»
26 Σεπτεμβρίου 2009
Νίκος Ρούμπος

Επίθεση στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου για τη στάση του στα εθνικά θέματα και κυρίως στα ελληνοτουρκικά εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής κατά τη χθεσινοβραδινή ομιλία του στην προεκλογική συγκέντρωση της Ν.Δ. στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις διερευνητικές επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και παρατήρησε πως ενώ ως υπουργός Εξωτερικών ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι δεν θα συμπεριληφθούν οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στις διερευνητικές αυτές επαφές, ο τότε πρωθυπουργός αποκάλυψε ότι είχαν συμπεριληφθεί και οι «γκρίζες ζώνες». «Δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό κανενός, όμως δεν πρέπει να αμφισβητούν και τον δικό μας πατριωτισμό οι άλλοι», είπε ο Κ. Καραμανλής.

Επέκρινε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ γιατί είχε τοποθετηθεί υπέρ του σχεδίου Ανάν πριν μιλήσει ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και αναρωτήθηκε τι κρύβουν οι «περίεργοι υπαινιγμοί» του για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.

Για το ΠΑΣΟΚ ο πρωθυπουργός είπε ότι δεν λέει την αλήθεια, κρύβει τις προθέσεις του και επιθυμεί να παραπλανήσει τον ελληνικό λαό. Το μόνο που το ενδιαφέρει είναι πώς δεν θα γίνει δυσάρεστο. Ομως με τα ευχάριστα λόγια το κόστος θα είναι δυσβάσταχτο, σημείωσε ο Κ. Καραμανλής και απηύθυνε ερωτήματα στο ΠΑΣΟΚ για το πού θα βρει τα χρήματα που απαιτούνται για να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του.

Καταλόγισε στο ΠΑΣΟΚ απόπειρα εμπαιγμού και απευθυνόμενος στους ψηφοφόρους επισήμανε: «Αμφισβητήστε όσους αμφισβητούν τη νοημοσύνη σας, αρνηθείτε όσους αρνούνται την αλήθεια». Από τη δυτική Μακεδονία ο πρωθυπουργός απευθύνθηκε στα γειτονικά Σκόπια και τόνισε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τις ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές που έχει χαράξει -το απέδειξε στο Βουκουρέστι η κυβέρνηση- και η τόλμη της και η αξιοπιστία της δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανένα. Σχετικά με τον νομό Κοζάνης και τους άλλους νομούς της Δυτικής Μακεδονίας, είπε ότι σχεδιάζεται το ενεργειακό μέλλον της περιοχής και η μετάβασή της προς την πράσινη οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό θα αντικατασταθούν παλιές μονάδες της ΔΕΗ με σύγχρονο και λιγότερες ρυπογόνες και προωθείται η ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενεργείας.

Η Παπαρήγα προειδοποιεί: «Τα εθνικά θέματα στο περιθώριο της εκλογικής μάχης» 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΘΡΑΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Η γ.γ. του ΚΚΕ μιλώντας προχθές υποστήριξε ότι «η πλουτοκρατία θέλει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν θέλει να κουτσαθεί και πολύ η Ν.Δ.». Σήμερα ευνοεί το ΠΑΣΟΚ, αλλά θέλει και τη ΝΔ κοντά για να μπορεί να ελέγχει καλύτερα το ΠΑΣΟΚ. Επίσης επισήμανε το κίνδυνο να βρίσκονται τα εθνικά θέματα « στο περιθώριο της εκλογικής μάχης, παρότι θα βρεθούν στην ατζέντα των εξελίξεων τους επόμενους μήνες», έχοντας προφανώς κατά νου το ευρωπαϊκό ραντεβού της Τουρκίας εν σχέσει με τα ελλαδοτουρκικά και τις συνομιλίες για τη λύση του Κυπριακού καθώς και τις εξελίξεις στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.

KKE [πηγή: http://panokato.blogspot.com]

‘Η Ναυτεμπορική’
«Παπαρήγα: «Τα εθνικά στο περιθώριο, ενώ θα βρεθούν στην ατζέντα»»
19 Σεπτεμβρίου 2009

Σε συγκέντρωση ερευνητών στο «ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος» μίλησε η γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, υποστηρίζοντας ότι «στις 4 του Οκτώβρη θα κριθεί η ετοιμότητα του λαού για αντίσταση στη στρατηγική της Λισαβόνας και το πρόγραμμα του Αλμούνια. Η πλουτοκρατία θέλει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ αλλά δεν θέλει να κουτσαθεί και πολύ η Ν.Δ.».

Η γ.γ. του ΚΚΕ κάλεσε το λαό «να μην πέσει στη λούμπα της συζήτησης για το δημοσιονομικό χρέος και τα ελλείμματα», υποστηρίζοντας ότι «αποτελεί προσπάθεια αποπροσανατολισμού του λαού αυτή η συζήτηση, στην οποία κανείς δεν πρέπει καν να μπει, γιατί αλλιώς σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι παραιτούνται από τα δικαιώματά τους και παζαρεύουν για το πόσα θα χάσουν».

Η κα Παπαρήγα είπε ότι τα εθνικά θέματα «βρίσκονται στο περιθώριο της εκλογικής μάχης, παρότι θα βρεθούν στην ατζέντα των εξελίξεων τους επόμενους μήνες».

Αλέκα: «Το «σχέδιο Ανάν» προωθείται απ’ το παράθυρο» 17/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Το ΚΚΕ, το «αδελφό» κόμμα του ΑΚΕΛ στην Ελλάδα προειδοποιεί πως το «το «σχέδιο Ανάν» προωθείται απ’ το παράθυρο. Δε θα λέγεται «σχέδιο Ανάν», μπορεί να λέγεται αλλιώς». Ας ελπίσουμε πως το ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος Χριστόφιας θα λάβουν το μήνυμα και θα αλλάξουν γραμμή πλεύσης εγκαίρως. Αλλιώς το κυοφορούμενο νέο «Σχέδιο Ανάν» θα φέρει τον τίτλο «Σχέδιο Λύσης Χριστόφια-Ταλάτ» ή την ψευδεπίγραφη «Λύση Κυπρίων για τους Κυπρίους».

Θέλει ο Πρόεδρος Χριστόφιας να συνδέσει το όνομα του με μια κεκαλυμμένη εκδοχή του «Σχεδίου Ανάν»; Θέλει ο Πρόεδρος Χριστόφιας να μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που αποδέχθηκε να χρησιμοποιηθεί το όνομα του ως διακοσμητική προσθήκη στο αγγλοτουρκικό «Σχέδιο Ταλάτ»;

Αλέκα Παπαρήγα [πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

‘Stenasynora.blogspot.com’
«Το Σχέδιο Ανάν ξαναέρχεται από το παράθυρο»
16 Σεπτεμβρίου 2009

Το σχέδιο Αναν προωθείται από το παράθυρο! Με μικρές παραλλαγές ώστε να φαίνεται καινούριο μόνο που στην ουσία θα παραμένει το ίδιο που μας ξανα προτάθηκε το 2004.

Αυτά δήλωσε στο χθεσινοβραδυνό δελτίο ειδήσεων του alter και στον Νίκο Χατζηνικολάου στο πλαίσιο συνέντευξης, η Γ. Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα παπαρήγα. Γι΄αυτό και εξέφρασε την ανησυχία της από τυχόν εκλογή του giorgaki papandreou στην πρωθυπουργία και με δεδομένη την θέση που υποστήριξε στο δημοψήφισμα του 2004 θεωρεί ότι αυτός μπορεί να καταστεί επικίνδυνος, ειδικά τώρα που το σχέδιο αναν μας ξαναέρχεται από το παράθυρο.

Ξέχασε όμως να μας εξηγήσει η αξιότιμη κυρία Παπαρήγα, ποιοι και πως προωθούν το σχέδιο Αναν από το παράθυρο. Ο πρόεδρος Χριστόφιας πάντως δεν παραλείπει με κάθε ευκαιρία να τονίζει και να ξανα τονίζει ότι το νέο σχέδιο που ετοιμάζεται είναι κυπριακής ιδιοκτησίας και από κοινού με τους «αδελφούς» Τ/κ. Είναι γνωστό το σλόγκαν που ετοίμασε το Ακελ από τον καιρό των προεδρικών του 2007 «λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους».

Αφού λοιπόν το σχέδιο είναι προϊόν «Χριστοφικοταλατικής» δημιουργίας και προέλευσης και χωρίς την παρέμβαση των ξένων όπως υποστηρίζει σφόδρα ο Πρόεδρος Χριστόφιας, τότε να υποθέσουμε ότι το νέο παραλλαγμένο Σχέδιο Αναν, προωθείται στον Κυπριακό λαό από τον ίδιο τον πρόεδρο Χριστόφια από κοινού με τον Ταλατ ;;;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ριζοσπάστης’
«Θέλουν να στριμώξουν το λαό ανάμεσα στους δύο»
16 Σεπτεμβρίου 2009

Ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας ενόψει και των εκλογών, όπως η κατάρτιση των ψηφοδελτίων των άλλων κομμάτων και τι σηματοδοτεί για την εικόνα τους, το «ντιμπέιτ» και οι όροι διεξαγωγής του, η κατάσταση της οικονομίας αλλά και ζητήματα που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, κλήθηκε να σχολιάσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε χτες βράδυ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του «ΑΛΤΕΡ» και στον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου. Παραθέτουμε ολόκληρη τη συζήτηση:

— Καλησπέρα, κ. Παπαρήγα. Θέλω να ξεκινήσω, ζητώντας το σχόλιό σας για τα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων, των κομμάτων εξουσίας, όπως συνηθίσαμε να τα λέμε. Μιλούν και οι δύο, με παραλλαγές, για καθαρά ψηφοδέλτια. Οτι άφησαν δηλαδή έξω απ’ τα ψηφοδέλτιά τους την πλειοψηφία των στελεχών εκείνων, που κατηγορήθηκαν, είτε τώρα στη διακυβέρνηση της ΝΔ, είτε πριν, στη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με Σημίτη, για εμπλοκή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε σκανδαλώδεις υποθέσεις. Και θέλω να σας ρωτήσω, αν το θεωρείτε βήμα εξυγίανσης των δύο αυτών πολιτικών κομμάτων και της πολιτικής μας ζωής.

Δε μου πέφτει λόγος να μιλήσω για πρόσωπα…

— Δε ζητώ αυτό…

— Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η ΝΔ επεδίωξε να έχει ένα ψηφοδέλτιο καθαρό, με παγωμένους τους μισθούς και παγωμένα τα δικαιώματα. Και το ΠΑΣΟΚ επεδίωξε ένα ψηφοδέλτιο καθαρό και με εμπόριο ελπίδας.

— Λέτε, δηλαδή, ότι δεν αλλάζει αυτό τίποτα στην ουσία της πολιτικής τους;

— Οχι.

— Αυτός ο εξωραϊσμός όμως της εικόνας τους είναι θετικός για την ηθική υπόσταση της πολιτικής;

— Με συγχωρείτε πάρα πολύ! Οταν εξωραΐζεις την εικόνα σου και δεν εξωραΐζεις την καρδιά και το μυαλό σου, τι να την κάνουμε την εικόνα;

Το «ντιμπέιτ» να σέβεται τουλάχιστον το λαό

— Τώρα, να έρθω στη διαφωνία σας με τους όρους διεξαγωγής της αναμέτρησης των πολιτικών αρχηγών. Μου έκανε εντύπωση ότι ζητήσατε – και μου έκανε εντύπωση γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι σε ορισμένα θέματα εφικτό σε κάποια άλλα δεν είναι εφικτό – να υπάρξουν κοινές ερωτήσεις για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. Αυτό μπορώ να το καταλάβω για μερικά θέματα, όπως η οικονομία, τα εξωτερικά, κάποια μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Υπάρχουν όμως και κάποια ζητήματα πολιτικής, που οι δημοσιογράφοι πρέπει να κάνουν ξεχωριστά ερωτήματα.

— Το προβλέψαμε κι αυτό.

— Α, το προβλέψατε…

— Είπαμε και για έναν κύκλο «ελεύθερων» ερωτήσεων – το ελεύθερων εντός εισαγωγικών, γιατί και οι προηγούμενες θα ήταν ελεύθερες. Π.χ. γιατί να μην έχουμε κοινή ερώτηση για τη Συμφωνία του Ελσίνκσι, για τους μισθούς, τα μεροκάματα, τις συντάξεις; Γιατί να μην έχουμε κοινή ερώτηση για το ποια είναι η θέση των κομμάτων για το πρόγραμμα Αλμούνια; Από ‘κει και πέρα, μπορεί να υπάρξει και κύκλος ελεύθερων ερωτήσεων, όπου, εκεί πια, δε δεσμεύεται ο δημοσιογράφος από ένα συγκεκριμένο θέμα.

— Αυτό, γιατί το ζητήσατε, κ. Παπαρήγα; Για να μπορεί να συγκρίνει πιο εύκολα ο τηλεθεατής;

— Ε, βέβαια! Αλλιώς, τι θα συγκρίνει; Την ομορφιά του καθενός; Δε συγκρίνεται. Αλλοι είναι όμορφοι, άλλοι είμαστε άσχημοι. Δεν είναι εκεί το θέμα. Διότι, εμείς θέλουμε ένα «ντιμπέιτ», το οποίο κατά κάποιον τρόπο σέβεται το λαό, σέβεται τους ακροατές. Και δεν επαναλαμβάνει αυτά που και εσείς οι δημοσιογράφοι είχατε καυτηριάσει – και πολύ σωστά – και έχουμε κι εμείς ευθύνη για το πώς έγιναν τα προηγούμενα «ντιμπέιτ».

— Τώρα, σε ένα τέτοιο «ντιμπέιτ» δε θα ήταν ωραιότερο να μπορείτε μεταξύ σας οι αρχηγοί να κουβεντιάσετε, να κάνετε ερωτήσεις ο ένας στον άλλον;

— Βεβαίως, κ. Χατζηνικολάου. Και αυτό, το προτείναμε. Επειδή όμως έπρεπε να φτάσουμε σε ένα σημείο, που κατά κάποιον τρόπο να υπάρχει κάποια συμφωνία – γιατί μ’ αυτά μπορεί να συζητάμε κάνα χρόνο – αυτό που εμείς καυτηριάζουμε, είναι ότι εξελίσσεται το «ντιμπέιτ» των έξι σε κάδρο για το ένα, δύο ή τρία «ντιμπέιτ» των δύο. Τώρα, δηλαδή, έχουμε ένα πρόσθετο πρόβλημα…

Τους ενδιαφέρει η αναπαραγωγή του δικομματισμού

— Εσείς, δηλαδή, διαφωνείτε με το «ντιμπέιτ» των δύο υποψηφίων πρωθυπουργών;

— Σαφώς! Θέλουν ακριβώς να στριμώξουν το λαό ότι ψηφίζει ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, το πολύ ανάμεσα σε δύο κόμματα. Και μάλιστα να σας πω το εξής: Είναι βασικός στόχος…

— Λέτε ότι είναι ένα τρικ, για να τονώσουν το δικομματισμό αυτό;

— Ακριβώς. Και όχι μόνο. Αυτή τη στιγμή, έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ενδιαφέρονται, από τη μια μεριά να εδραιωθεί το προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο πραγματικά με δεδομένη τη φθορά της ΝΔ προβάλλεται σαν το κόμμα εκείνο που μπορεί να χειραγωγήσει τα λαϊκά στρώματα, με το εμπόριο των ελπίδων και με τη λογική του δήθεν μικρότερου κακού. Κι απ’ την άλλη μεριά, να διασωθεί και η ΝΔ. Με την έννοια, να στηριχτεί και να βοηθηθεί, να μη χάσει πολύ μεγάλο μέρος, γιατί τους ενδιαφέρει η αναπαραγωγή του δικομματισμού. Σκέφτονται και την επόμενη εκλογική μάχη. Μας μετατρέπουν σε κάδρο. Και θέλω να πω ότι, πέρα απ’ την πρωταρχική ευθύνη των δύο κομμάτων και των επιτελείων τους – δεν μπορώ να προσωποποιήσω την ευθύνη και δεν έχει σημασία η προσωποποίηση – έχουμε την ευθύνη και των άλλων κομμάτων, τα οποία μπροστά στο δίλημμα γυαλί ή τίποτα, προτιμούν το γυαλί. Εάν και τα άλλα τρία κόμματα έβγαιναν και με τις δικές τους θέσεις και ασκούσαν πίεση, όπως προσπαθήσαμε να ασκήσουμε εμείς, αλλά η δική μας πίεση δεν αρκεί από μόνη της, τότε μπορεί να είχαμε ένα καλύτερο «ντιμπέιτ». Οδεύουμε σε ένα «ντιμπέιτ» – κάδρο. Και πρέπει να σας πω ότι, αυτή τη φορά, είτε δεν έχουμε καμία ευθύνη, ή έχουμε την πολύ λιγότερη. Και κάτι άλλο: Εμείς ήδη ενημερώσαμε ότι, εφόσον γίνει το «ντιμπέιτ», θα πάρουμε μέρος για έναν και μοναδικό λόγο. Γιατί δε θέλουμε να προσθέσουμε ένα ακόμα πεδίο αποπροσανατολισμού του λαού μπροστά στην κάλπη. Επιτυχία θα ήταν να μη γίνει καθόλου το «ντιμπέιτ», ή, επιτυχία θα ήταν να γίνει με καλύτερους όρους, και για σας τους δημοσιογράφους, και για μας. Γιατί πιστεύω, ούτε εμείς, ούτε εσείς, βγαίνουμε κερδισμένοι απ’ αυτό το «ντιμπέιτ». Χάνει δε ο λαός πολύ περισσότερο.

Εχουν κοινή γραμμή πλεύσης

— Θέλω να έρθω στην ουσία των πολιτικών προτάσεων που γίνονται αυτήν την περίοδο για την οικονομία. Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων παρέθεσαν στη Θεσσαλονίκη τα προγράμματά τους, τις προτάσεις τους για την επόμενη μέρα. Το ΚΚΕ έχει μια τοποθέτηση απέναντι σε αυτά τα δύο κόμματα, λέγοντας ότι είμαστε πέντε κόμματα δύο πολιτικές. Οτι κατ’ ουσίαν, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με παραλλαγές υποστηρίζουν την ίδια πολιτική. Επιμένετε σε αυτήν την άποψη; Εμφανίζουν να βρίσκονται σε τεράστια κόντρα μεταξύ τους. Ο ένας μιλά για παγωμένους μισθούς και συντάξεις, ο άλλος για την ελπίδα μιας πιο ήπιας προσαρμογής.

— Τα δύο κόμματα έχουν κοινή στρατηγική, κοινή γραμμή πλεύσης. Κι αυτή τη στιγμή – για να μιλήσω λίγο πιο απλά – κοινή γραμμή πλεύσης είναι ο Αλμούνια, η Ευρωπαϊκή Ενωση. Επομένως, οι δύο, αφού έχουν ίδια γραμμή πλεύσης και διεκδικεί ο ένας το προβάδισμα σε βάρος του άλλου, πρέπει αυτήν την κοινή γραμμή πλεύσης να την υλοποιήσουν, δίνοντας την εντύπωση των δύο διαφορετικών ρόλων στην ίδια γραμμή.

Και οι δύο αποβλέπουν σε δύο πράγματα: Το ένα είναι να τρομοκρατήσουν το λαό και να τον κρατήσουν με μειωμένες απαιτήσεις απέναντί τους – με πολύ μειωμένες απαιτήσεις – και το κυριότερο, να αποκομίσουν κέρδη από μεσαία στρώματα συντηρητικά – ιδιαίτερα αυτό το κάνει ο κ. Καραμανλής, ο οποίος θέλει να συσπειρώσει συντηρητικά, μεσαία στρώματα, πάνω στην εξής βάση: Εάν αρχίσουμε να κάνουμε ορισμένες παροχές – ψίχουλα, κινδυνεύει όλο το σύστημα, κινδυνεύετε κι εσείς. Το ΠΑΣΟΚ, από τη μια μεριά, διασφαλίζει την ψυχολογία και των ανώτερων μεσαίων στρωμάτων και των επιχειρηματιών, κάνοντας εμπόριο και λαθρεμπόριο ελπίδων με 30 λεπτά την ημέρα. Κι οι δύο, λοιπόν, αποβλέπουν σε αυτό το πράγμα. Το ΠΑΣΟΚ, αυτή τη στιγμή, έχει ένα πλεονέκτημα – το οποίο δεν είναι πλεονέκτημα για το λαό – ότι επιχειρεί να κοροϊδέψει το λαό πάνω στη βάση της δοκιμασμένης αντιδραστικής πολιτικής της ΝΔ.

Αυτό, λοιπόν, το παιχνίδι παίζεται κι εμείς καλούμε το λαό να καταλάβει το εξής: Την άλλη μέρα από τις εκλογές, η στρατηγική της Λισαβόνας και το πρόγραμμα διαχείρισης της κρίσης από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα υπάρχει. Είπε ο κ. Παπανδρέου ότι θα πάει να διαπραγματευτεί. Τον άκουσα σήμερα. Εμείς το πιστεύουμε, ότι θα διαπραγματευτεί. Θα διαπραγματευτεί τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων. Δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί, για παράδειγμα, να επιστρέψουμε στα πέντε χρόνια λιγότερα για τη συνταξιοδότηση των γυναικών. Δε θα κάνει διαπραγμάτευση υπέρ του λαού. Θα διαπραγματευτεί τα συμφέροντα των επιχειρηματιών, τη διανομή των κερδών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη κλπ. Τέτοιες διαπραγματεύσεις θα κάνει. Και το πιστεύουμε ότι θα τις κάνει. Οι διαπραγματεύσεις δεν αφορούν στη βελτίωση της θέσης του λαού.

Προωθούν απ’ το παράθυρο το «σχέδιο Ανάν»

— Σας άκουσα σήμερα, να επιτίθεστε στο ΠΑΣΟΚ και στον πρόεδρό του και για τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και να εκφράζετε ανησυχία για το τι θα κάνει αν γίνει κυβέρνηση την επόμενη ημέρα. Ιδίως για το Κυπριακό. Και θέλω να ρωτήσω, γιατί έχετε αυτή την ανησυχία; Ο κ. Παπανδρέου, υπήρξε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη και νομίζω ότι τα πήγε σε γενικές γραμμές καλά. Δεν είδα να κάνει κάποια μεγάλη υποχώρηση.

— Ναι, ναι, πολύ καλά, για τις ΗΠΑ και για τον ηγετικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θαυμάσια. Ομως, δεν έχουμε μεγαλύτερη ή λιγότερη ανησυχία απ’ τη δεδομένη αντίθεσή μας με την πολιτική της ΝΔ. Για να το ξεκαθαρίσω αυτό το πράγμα και για να είμαστε δίκαιοι απέναντι και στα δύο κόμματα.

— Ανησυχείτε εξίσου και για τους δύο, λέτε…

— Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που προωθούνται οι αντιθέσεις που υπάρχουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τα διάφορα παιχνίδια, ανάμεσα στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, στην ΕΕ, στη Γερμανία κλπ. Βρισκόμαστε δηλαδή σε μια πάρα πολύ δύσκολη και λεπτή στιγμή, που, επομένως, καμιά κυβέρνηση, είτε της ΝΔ, είτε του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει το πλεονέκτημα να λέει «ξέρετε, θα πάμε με το ευρωπαϊκό κεκτημένο», «θα πάμε να διαπραγματευτούμε», «θα γίνει διάλογος» κ.λπ. Ενδεχομένως, είναι η ώρα που ορισμένα πράγματα θα δρομολογηθούν στη λύση τους. Καμιά εμπιστοσύνη, λοιπόν, ούτε στη ΝΔ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα, πιο συγκεκριμένα, για το ΠΑΣΟΚ, που όλα δείχνουν ότι θα είναι κυβέρνηση, έτσι δεν είναι;

— Ετσι φαίνεται. Απ’ τα γκάλοπ, αυτό προκύπτει.

— Για να ξεκινήσουμε απ’ το Κυπριακό. Λέει ο κ. Παπανδρέου ότι το Κυπριακό πρέπει να λυθεί στα πλαίσια των αποφάσεων του ΟΗΕ. Δηλαδή, αποφάσεις που έχουν παρθεί εδώ και τριάντα χρόνια, προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες και προσαρμοσμένες, αν θέλετε, και στην επεξεργασμένη πρόταση που έχει η Κυπριακή Δημοκρατία. Και είπαμε το εξής: Γιατί πήρε θέση υπέρ του «σχεδίου Ανάν», το οποίο σίγουρα έρχονταν σε αντίθεση με το πνεύμα και το γράμμα των αποφάσεων του ΟΗΕ; Μην οπλιζόμαστε, λοιπόν, πίσω απ’ το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Τίτλος είναι αυτός και από κάτω είναι το «σχέδιο Ανάν».

Να σας πω και κάτι άλλο. Το «σχέδιο Ανάν» προωθείται απ’ το παράθυρο. Δε θα λέγεται «σχέδιο Ανάν», μπορεί να λέγεται αλλιώς. Η ουσία είναι αυτή. Οπωσδήποτε, κάτω απ’ την πίεση του κυπριακού λαού, τη μεγάλη πίεση του κυπριακού λαού, θα έρθει ολίγον μετασχηματισμένο. Αλλά, επί της ουσίας, με αυτά που βλέπουμε μέχρι σήμερα, τα πράγματα είναι άσχημα. Και δε θα εξαρτηθεί και μη φορτώσουμε τις ευθύνες, στην Προεδρία της Κύπρου. ‘Η, στον ψευτοπρόεδρο του ψευδοκράτους ή μόνο στην Τουρκία. Αυτοί, η Τουρκία και ο κ. Ταλάτ κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό που θα κρίνει την εξέλιξη του Κυπριακού, είναι η στρατηγική σημασία που αντιπροσωπεύει η Τουρκία έναντι των ΗΠΑ, τα παιχνίδια με τη Ρωσία, ο άξονας Γερμανίας – Ρωσίας κλπ.