jump to navigation

Θύμα απαγωγέων ο Έλληνας δάσκαλος των Καλάς 11/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Δείτε παλαιότερο αφιέρωμα της ‘Νοητικής Αντιστάσεως’ για τους Καλάς και τον κ. Θανάση Λερούνη.

Ο Θανάσης Λερούνης [πηγή φωτογραφίας: Ελευθεροτυπία, 10/09/2009]

‘Καθημερινή’
«Θύμα απαγωγέων ο Έλληνας δάσκαλος των Καλάς»
10 Σεπτεμβρίου 2009
Μαρία Δεληθανάση

Τη νύχτα της περασμένης Δευτέρας προς Τρίτη 15 – 20 ένοπλοι εισέβαλαν στο μουσείο διάσωσης πολιτισμού των Καλάς που είχε δημιουργήσει ο εκπαιδευτικός Θανάσης Λερούνης στην κοιλάδα Μπουμπουρέτ της επαρχίας Τσιτράλ, στο Πακιστάν, και τον απήγαγαν. Ο Ελληνας εκπαιδευτικός, που βρίσκεται μόνιμα στη γη των Καλάς από το 2001, ζούσε εκεί με την Ελληνίδα γυναίκα του.

Μετά την εισβολή των ενόπλων στο μουσείο, ακολούθηκε μακελειό με έναν αστυνομικό φύλακα νεκρό, ένα δεύτερο αστυνομικό και έναν υπηρέτη τραυματισμένους βαριά και τον Θανάση Λερούνη απαχθέντα. Μαζί του απήχθησαν ένας δάσκαλος Καλάς και ένας φύλακας, που τελικά χθες αφέθηκαν ελεύθεροι.

Αγνωστοι οι δράστες
Οι απαγωγείς μπορεί να είναι επαγγελματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά η πακιστανική αστυνομία δεν αποκλείει την πιθανότητα να είναι και Ταλιμπάν. Οπως σημειώνεται σε αγγλόφωνα πακιστανικά ΜΜΕ, ένας πρώην Αφγανός αξιωματούχος, ο Αχτάρ Κοχιστανί, είχε απαχθεί πέρυσι στο Τσιτράλ από Ταλιμπάν. Φήμες λένε ότι στην περιοχή είχε βρει καταφύγιο ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κατά την πρώτη αφγανική τζιχάντ, επί σοβιετικής κυριαρχίας στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του 1980.

Η ελληνική πρεσβεία στο Πακιστάν αντέδρασε αρχικά με αμηχανία στην είδηση. Ομως ο εκπρόσωπος του υπ. Εξωτερικών κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας δήλωσε ότι το υπουργείο προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κατάστασης.

Ο Θανάσης Λερούνης είχε οργανώσει το πρώτο ταξίδι για Ελληνες εκπαιδευτικούς στις κοιλάδες των Καλάς, στο βορειοδυτικό Πακιστάν, το 1995. Ηταν συνεπαρμένος από την ιδιότυπη φυλή που έλκει τις ρίζες της στην έλευση του Μ. Αλεξάνδρου στην Ασία τον 4ο αι. π. Χ. και στην παραμονή των επιγόνων του για τρεις περίπου αιώνες. Μιλούσε για τον Ισκαντέρ Αζάμ (Αλέξανδρο τον Μέγα). Παρέπεμπε στη δουλειά του ερευνητή και μουσικού Γιάννη Μανωλιδάκη, του μουσικολόγου Γιάννη Παπαϊωάννου, στον «Ελληνα Βούδα» του Νίκου Δήμου, σε εθνολόγους και ιστορικούς από όλο τον κόσμο. Στο ταξίδι που κράτησε έναν ολόκληρο μήνα ξενάγησε τους 20 περίπου συνεπιβάτες του στο μουσείο της Λαχώρης και στα Τάξιλα όπου στα ασημένια και χρυσά νομίσματα βρίσκονται χαραγμένα ονόματα Ελλήνων βασιλέων και άμπελοι στολίζουν τους μαρμάρινους κίονες. Ακολούθησε το Πεσαβάρ με τους προσφυγικούς καταυλισμούς των Αφγανών και την υποχρεωτική κάλυψη των γυναικών στους δρόμους. Και μετά άρχισε το σκαρφάλωμα στη δυσπρόσιτη επαρχία του Τσιτράλ, πάνω σε στενούς δρόμους με φάρδος όσο οι ρόδες εντός τζιπ και τους όγκους του Ινδικού Καύκασου δεξιά να υψώνονται και αριστερά να κρημνίζονται. Κατολισθήσεις και πάγοι μέσα στον Αύγουστο ενέτειναν την αγωνία για τις κοιλάδες των Καλάς….

Εκεί βρισκόταν για τους δυτικούς η ελευθερία. Εκεί κατασκήνωναν και τα «σαφάρι» των εύπορων δυτικών πριν προχωρήσουν προς τη Χούντζα και το Γκίλγκιτ. Οι Καλάς ήταν γι’ αυτούς μια ατραξιόν, μια αξιοθρήνητη ομάδα έρμαιη κοινωνικού εκμαυλισμού. Και αυτοί τους ζητούσαν χρήματα για να φωτογραφηθούν… Η συμπεριφορά των Καλάς ήταν τελείως διαφορετική απέναντι στους Ελληνες. Μας θεωρούσαν αδελφούς και επέτρεπαν να παρευρεθούμε στις τελετές τους…..

Οι Καλάς, οι «Καφίρ» (άπιστοι) της μουσουλμανικής Ασίας ήταν -διότι ένας μεγάλος πληθυσμός τους έχει σφαγιασθεί ή εξισλαμισθεί- ένας πολυθεϊστικός πληθυσμός που καλλιεργούσε αμπέλια, έφτιαχνε και έπινε κρασί, χόρευε και τιμούσε τους νεκρούς όμοια με τους αρχαίους Ελληνες (με εκστασιακό χορό γύρω από τη σορό που φλεγόταν πάνω σε ξύλινη σχεδία), λάτρευε τα στοιχεία της Φύσης, υμνούσε τον «Ζάου» (Ζευς)…

Το όραμά του
Ο Θανάσης Λερούνης ήδη τότε μιλούσε με πάθος για τα σχολεία που σχεδίαζε να κτίσει για τα αγόρια και τα κορίτσια των κοιλάδων. Το όραμά του φαινόταν παράλογο σε ένα τόπο χωρίς στοιχειώδεις υποδομές, για έναν πληθυσμό ενδεή και αποστερημένο από τα βασικά (σχολεία, δημόσια υγειϊνή, δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα), με παιδάκια που έτρεχαν ξυπόλυτα στο κρύο του Ινδικού Καύκασου, που υποφέρουν από τράχωμα και άλλες ξεχασμένες στη Δύση ασθένειες.

Ο ενθουσιασμός του συνεπήρε εκατοντάδες εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και το πρώτο σχολείο κτίσθηκε ήδη το 1997. Εγραφε τότε στις «Επτά Ημέρες» της «Κ»: «Τώρα, στους αυτοσχέδιους στίχους των τραγουδιών τους και στις προσευχές τους προς τον “Πατέρα των Θεών και των ανθρώπων” Ντιν Ζάου (Δίας – Ζευς), μνημονεύονται οι Γιουνάνι, που δεν τους ξέχασαν, έστω και αν πέρασαν αιώνες από τότε που οι προγεννήτορές τους, στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου, εγκαταστάθηκαν στις κοιλάδες τους».

Ακολούθησαν και άλλα σχολεία, χώροι δημόσιας υγιεινής και πρόσφατα το μουσείο. Η δράση του Ελληνα οραματιστή έχει ενοχλήσει τους ισλαμιστές που απεχθάνονται τη μόρφωση, κυρίως των κοριτσιών, και τους κάθε λογής «απίστους». Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα όταν ανατίναξαν τους Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν το 2001. Μετά τις πολιτικές αλλαγές στην περιοχή ο Θ. Λερούνης συναντούσε αντιδράσεις για το εκπαιδευτικό έργο του, αλλά ο ίδιος παρέμενε στις επάλξεις…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«Απήγαγαν Έλληνα δάσκαλο»
10 Σεπτεμβρίου 2009
Ντίνας Βαγενά

Ο 55άχρονος Θανάσης Λερούνης έχει αφιερώσει τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του ζώντας στα βουνά των Καλάς, στο Τσιτράλ, στο βορειοανατολικό Πακιστάν. Κατοικία του είχε γίνει το τελευταίο διάστημα το Καλασαντούρ, το Πολιτιστικό Κέντρο των Καλάς, ένα τριώροφο κτίριο που είχε κτιστεί το 2004 με χρήματα που είχε διαθέσει, μέσω της Action Aid, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στο χωριό Μπρουν της κοιλάδας Μπαμπουρέτ, μια ορεινή περιοχή με υψόμετρο κάπου 3.000 μέτρα. Στο Καλασαντούρ υπάρχει σχολείο, μουσείο ιστορίας και λαϊκής τέχνης των Καλάς, καθώς και πρόχειρο ιατρείο.

Εκεί, ντόπιοι δάσκαλοι έχουν επιχειρήσει με επιτυχία να μεταφέρουν γραπτώς με λατινικούς χαρακτήρες και στη συνέχεια να διδάξουν σε παιδιά την, προφορικά μεταδιδόμενη ανά τις γενεές, γλώσσα των Καλάς -του λαού που δεν ξεπερνά τις 4.500 ψυχές ο πληθυσμός του και κάποιοι θέλουν να προέρχεται από τους βετεράνους Μακεδόνες στρατιώτες που άφησε σε αυτές τις βουνοκορφές του Ινδοκαύκασου ο Μέγας Αλέξανδρος. Εκεί βοηθούσε, έχοντας γίνει πλέον κυριολεκτικά ένα με το τοπίο, ο Θανάσης Λερούνης, ο «Αθανάσι», όπως τον ξέρουν οι ντόπιοι. Από τον φόβο ενόπλων ληστών, Ταλιμπάν ή συνδεόμενων με την Αλ Κάιντα ισλαμιστών, οι αρχές του Πακιστάν είχαν ορίσει αστυνομική δύναμη 4-5 ανδρών να βρίσκεται συνεχώς στο χωριό.

Ομως, τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, μία μεγάλη ομάδα ενόπλων με πρόσωπα καλυμμένα (καμιά εικοσαριά, σύμφωνα με την πακιστανική εφημερίδα «Dawn») εισέβαλαν στο Καλασαντούρ και άρπαξαν από το κρεβάτι του τον «Αθανάσι». Σκότωσαν τον έναν από τους δύο παρόντες αστυνομικούς φρουρούς που πήγε να αμυνθεί, τραυμάτισαν τον δεύτερο, προσπαθώντας αρχικά να τον τραβήξουν και αυτόν μαζί τους. Τον παράτησαν αιμόφυρτο λίγο παρακάτω. Τον Ατζμέρ Χαν Καλάς, έναν ντόπιο δάσκαλο που κοιμόταν επίσης εκεί, δεν τον πείραξαν. Τον έδεσαν σε μία κολόνα, για να ξεφύγουν πριν προλάβει να ειδοποιήσει για βοήθεια.

Ο τοπικός αστυνομικός διοικητής Ακμπάρ Χαν υποστήριξε ότι οι άγνωστοι απαγωγείς μιλούσαν Παστό, τη γλώσσα των Παστούν, επιχειρώντας να συνδέσει την απαγωγή με τους Παστούν Ταλιμπάν. Οι πακιστανικές αρχές πιστεύουν ότι ο Λερούνης έχει ήδη μεταφερθεί στη διπλανή, παραμεθόρια αφγανική επαρχία του Νουρεστάν, όπου, παρά την παρουσία ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής δύναμης, έντονη είναι η δραστηριότητα των Ταλιμπάν.