jump to navigation

Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: «Είναι αντεπιστημονική θέση και φανατική ιδεοληψία η προσπάθεια να μας πείσουν κάποιοι ότι δήθεν μέχρι το 1821 δεν ξέραμε ποιοί είμαστε και ότι ορισμένοι διανοητές δημιούργησαν ένα τεχνητό νεοελληνικό έθνος». Στο άρθρο του αυτό ο Κωνσταντίνος Χολέβας, οπλισμένος με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, αποκαθηλώνει τα ψεύδη όσων ισχυρίζονται πως ο Ελληνισμός είναι ένα κατασκεύασμα.

‘Αντίβαρο’
«Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες»
06 Ιανουαρίου 2010
Κωνσταντίνος Χολέβας

Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Υπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:

Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.

Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους,  ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν  τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)

Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροκῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας…». (2)

Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα: Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:

Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων

Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων

Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)

Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.

Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει  τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!

Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5).  Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.

Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.

(1)    Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.

(2)    Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.

(3)    Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως τοῦ 1819, Νάξος 2009.

(4)    Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ: 1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.

(5)    Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65.

Βάσος Λυσσαρίδης για το 2010: «Ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα» 01/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Χρόνια Πολλά σε όλους τους αναγνώστες μας, σε όλους τους σύντροφους και συναγωνιστές μας, σε όλους τους ιδεολογικούς φίλους και εχθρούς μας, σε όλους τους Έλληνες -Ελλαδίτες, Κύπριους και Ομογενείς- και σε όλη την Ανθρωπότητα.

Χρόνια Πολλά και στον αγέραστο αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη, που σήμερα, 1η Ιανουαρίου του Μέγα Βασίλειου, έχει την ονομαστική του εορτή.

Ας ξεκινήσουμε τον χρόνο με την πιο πρόσφατη ομιλία του, στις 04 Δεκεμβρίου 2009, με αφορμή τα 40χρονα της ΕΔΕΚ. Μια ομιλία που, καθώς μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της πρώτης δεκαετίας της δεύτερης χιλιετίας, δίνει και πάλι το ιδεολογικό στίγμα του Γιατρού για ένα νέο «αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα», πέραν από τις αποτυχημένες «ψευδο-εκσυγχρονιστικές, διαχειριστικές» σοσιαλδημοκρατικές συνταγές των τελευταίων δεκαετιών, αλλά βαθιά ριζωμένο στην αγωνιστική, δημοκρατική μας παράδοση, στην ελληνική μας ιστορία και στον οικουμενικό, πανανθρώπινο πολιτισμό μας.

Καλή Χρονιά και ευχές για ένα παραγωγικό, απελευθερωτικό και πολιτισμοφόρο 2010!

Βάσος Λυσσαρίδης

Βάσος Λυσσαρίδης
«Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση για τα 40χρονα του κόμματος»
04 Δεκεμβρίου 2009

Πεφήφανοι για τη διαδρομή σας, χωρίς αυτοϊκανοποίηση, γιατί μεγάλα καθήκοντα εκκρεμούν, με αμετάθετη την απόφαση να συνεχίσετε την περήφανη Εδεκίτικη πορεία ως την δικαίωση, συνεχίζετε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, λευτεριά και αξιοπρέπεια, σταθεροί στις επάλξεις με τον Δώρο να κρατάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ανθρωπότητας.

Κι εγώ, μικρός και ταπεινός, περήφανος γιατί μαθήτευσα στην Εδεκίτικη σχολή της συνέπειας καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου για όσα με διδάξατε, για όσα προσφέρατε, με την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο άνθρωπος του μόχθου αποτελεί τον μεγάλο δάσκαλο, τον μεγάλο οικοδόμο χωρίς ανάγκη ακροατηρίου και χωρίς προβολείς. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

Κι εσύ αδελφέ

με κείνα τα ατέλειωτα τα

ροζιασμένα χέρια

Τι καρτεράς;

Αν μια σφαλιάρα δόσεις στον

πλανήτη

Οι πληγωμένες ρύμες θα

γιομίσουν ένα ολάκερο

ουρανό.

Διανύουμε μια περίοδο διεστραμμένης παγκοσμιοποίησης με την ασυδοσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού να οδηγεί σε παγκόσμια κρίση και ανάθεση της θεραπευτικής αγωγής στους υπαίτιους της κρίσης.

Με την σύγχρονη εργατική τάξη πολυδιασπασμένη σε υπο-ομάδες. Με λαϊκά αντικινήματα ενάντια στη διαστροφή της παγκοσμιοποίησης όμως χωρίς αποτελεσματική πυξίδα.

Και με τα περιφερειακά προβλήματα όπως και το Κυπριακό να αντιμετωπίζονται με διαστρεβλωτικό φακό. Με σαφείς τις ενδείξεις για κατάργηση του πολιτικού πλανηταρχικού μονοπωλίου. Με πολυεθνικές οργανώσεις όπως η Ε.Ε. να αγωνίζονται ακόμα για ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και άμυνα χωρίς δορυφορικές διασυνδέσεις, (με απέραντες ερήμους ανέχειας και μικρο-οάσεις υπεραφθονίας πού και πάλι δεν διαχέονται στο σύνολο του εθνικού πληθυσμού), με την τρομοκρατία να ανθεί και να ενισχύεται από την κρατική τρομοκρατία και την διαιώνιση των ανισοτήτων, με τα μεταναστευτικά ρεύματα να διογκούνται, με την αποπολιτικοποίηση να απειλεί τη νεολαία και την αποεθνοποίηση πού θα ήταν επιθυμητή σε μια πραγματική παγκόσμια κοινωνία- να απειλεί λαούς με υποδούλωση ή και αφανισμό.

Διαφαινόμενη ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα όχι ψευδο-εκσυγχρονιστικό διαχειριστικό, αλλά, πραγματικά παγκόσμιο, πραγματικά πανεργατικό, πραγματικά πανανθρώπινο. Κι εσείς θάσαστε ανάμεσα στους οικοδόμους αυτού του κινήματος.

Όμως στόχος μου δεν είναι η κατάθεση αξιολόγησης του νέου διεθνούς στίγματος.

Σημειώνουμε 40 χρόνια ζωής και αγώνων. 40 χρόνια προσφοράς και θυσιών.

Μακρά η βιολογική μου διαδρομή. Κορυφαία τιμητική εμπειρία ότι υπήρξα μέλος του περήφανου, αγωνιστικού κινήματος της ΕΔΕΚ.

Φίλες και φίλοι πού ζήσαμε τα πρώτα οράματα μαζί.

Πού μέσα σε αντίξοες συνθήκες, με τη πόλωση να συνθλίβει κάθε νέα αντίληψη, κάθε νέα πρόταση, με θυσίες, ιδρώτα και αίμα, εδραιώσατε το περήφανο κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Φίλες και φίλοι πού διδάξατε πώς ζωή χωρίς αξιοπρέπεια και ελευθερία δεν έχει νόημα.

Σ΄αυτή την βιολογική καμπή σας καταθέτω την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.

Σας αναπολώ στα μετερίζια της αντιχουντικής πάλης δίπλα στον αλυσοδεμένο μα αδούλωτο Ελληνικό λαό των Ελλήνων Χριστιανών των καθολικώς διαμαρτυρομένων κατά Γ. Παπανδρέου να τρομοκρατείτε τους τρομοκράτες, χέρι με χέρι με τον Ανδρέα Παπανδρέου να κρατάτε ζωντανές τις δημοκρατικές παραδόσεις, με τα συνθήματα της ΕΔΕΚ να κοσμούν τους τοίχους του επαναστατημένου Πολυτεχνείου, να αντιπαρέρχεσθε τους γονατισμένους που αυτό-ανακηρύσσονται και σε όψιμους αντιστασιακούς.

Σας θυμάμαι στη κηδεία του πρωτομάρτυρα και πρωτοήρωα Φωτίου, του και μετά θάνατον γελαστού παιδιού της Λάρνακας πού παραμένει αθάνατος όταν οι δολοφόνοι του ενταφιάζονται στις ουμπλιέτ της ιστορίας. Μαύρη σελίδα της κοινοβουλευτικής ιστορίας η φίμωση του Λυσσαρίδη για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις Λευκωσίας και εθνικού κέντρου δηλαδή της χούντας.

Αντιφατικές εμπειρίες. Απογοητεύσεις για τα ανεκπλήρωτα, αγωνίες για τις εκκρεμότητες, αλλά και ικανοποίηση για τα επιτεύγματα.

Πολλοί από σας βρεθήκατε στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 55-59.

Συναγωνιστές με τους Αυξεντίου και τους Παλληκαρίδηδες ηρωικούς νεκρούς από τους οποίους αρκετοί αγωνίσθηκαν όχι μόνο για την απολύτρωση από τα αποικιακά δεσμά, αλλά και για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων μέσα στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής διάρθρωσης με τον Κυριάκο Μάτση να αυτοτοποθετείται στο δημοκρατικό σοσιαλιστικό κίνημα.

Μακρά η περίοδος της Κυπριακής πολιτικής εγκυμοσύνης.

Με αγώνες ενάντια σε λύσεις φυλετικών διακρίσεων και σε μεταποικιοκρατικές κηδεμονίες πού επέβαλαν οι Βρετανοί με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου για να συντηρήσουν την πολιτικο-στρατιωτική τους παρουσία.

Πολλοί από σας αντισταθήκατε ενάντια στα σχέδια της Τουρκίας για πολιτικό έλεγχο των Κυπριακών εξελίξεων με διαχωρισμό των κοινοτήτων και δημιουργία ενός ομογενούς πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος.

Με όπλο τον έρωτα για πραγματική ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, με τα κόκκινα σκουφιά βρεθήκατε στον Πενταδάκτυλο με τον Δώρο, πού βλέπω εδώ, μπροστάρη για να λευτερώσετε όχι μονάχα τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους Τουρκοκύπριους που στην ουσία βρισκόντουσαν σε συνθήκες εξαναγκασμού.

Το κόκκινο σκουφί μού το έκλεψαν οι πραξικοπηματίες. Τους το χαρίζω με την ελπίδα ότι αυτό θα αποτελέσει ξυπνητήρι και πυξίδα για σωστό προσανατολισμό.

Μέσα σε συνθήκες συνεργασίας ή ανοχής προς τη χούντα η ΕΔΕΚ στάθηκε η δύναμη αντίστασης ενάντια στη χουντική διάβρωση και το παράρτημα της την ΕΟΚΑ-Β’. Η προάσπιση της δημοκρατίας δεν είναι αντιβία. Είναι συνταγματικό καθήκον.

Ματαιώσαμε το πραξικόπημα του 1972 όταν ο πρόεδρος Μακάριος προχώρησε σε μαζική σας ενσωμάτωση στις τάξεις της επικουρικής αστυνομίας.

Πολεμήσατε ενάντια στο πραξικόπημα, ακόμα και με αδειανά όπλα.

Ματαιώσατε το σχέδιο Γκιουνές κάτω από την απειλή των αυτομάτων όπλων παρασυρμένων παιδιών του λαού που ανένηψαν μέσα στην αίθουσα τού γραφείου πληροφοριών. Τα όπλα τότε σίγησαν αλλά το σχέδιο βρικολακιάζει έκτοτε.

Υπήρξατε η μόνη δύναμη λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στο μεταπραξικόπημα για επάνοδο του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Επακόλουθο η δολοφονία του Δώρου Λοϊζου πού έκτοτε άγρυπνος φυλάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ιστορίας με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα.

Κι εγώ με δανεική ζωή δίκαια να διαμαρτύρομαι γιατί μού στέρησε ένα όρθιο θάνατο.

Κακό να στερηθείς μια που

άλλη δεν έχεις ζωή

Χειρότερο να σου στερήσουν

ένα όρθιο θάνατο.

Προειδοποιήσατε ότι η Τουρκία δεν θα διαφοροποιήσει στάση με μινωταυρικές θυσίες και ότι το Κυπριακό ως θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης και κατοχής δεν μπορούσε να λυθεί με διακοινοτικό διάλογο πού πρόσφερε άλλοθι στην Τουρκία.

Τελικά ο Μακάριος με την τελευταία δραματική του ομιλία προσυπέγραφε αλλαγή πολιτικής πού δεν τηρήθηκε από τους επιγόνους.

Έτσι τα πλαίσια αναζήτησης λύσης μετατίθενται συνεχώς προς τις Τουρκικές απαιτήσεις.

Η επιδιαιτησία υπήρξε σφάλμα, αλλά ο λαός απέρριψε το διχοτομικό, μεταποικιοκρατικό σχέδιο Ανάν για μια πολυκηδεμονευόμενη Κύπρο. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος έγραψε την τελευταία του δραματική σελίδα πάνω σ΄αυτή τήν αγωνιστική βάση.

Όμως η εκκρεμότητα συνεχίζεται και η ένταξη μας στην Ε.Ε. ευεργετική, όμως δεν έφερε όλα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Ποια πρέπει να είναι η βάση των συνομιλιών.

Ποια η λαϊκή εντολή; Ποιες οι προεκλογικές δεσμεύσεις ;

Για λύση πού να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από εποίκους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Όπως άλλωστε αναφέρεται και στο τελευταίο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου.

Αδιανόητος τυχόν συνεταιρισμός πού καταδικάσθηκε το 1964 από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ούτε φυλετικές αντιδημοκρατικές πρόνοιες τύπου εκ περιτροπής προεδρία ή a priori νομιμοποίηση του εποικισμού ή δυαρχία η οποία οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις πού θα αξιοποιεί η Τουρκία.

Και τώρα καλείσθε και πάλι στην πρωτοπορία για μια πορεία σωτηρίας.

Επιβάλλεται ανασκευή παρεκκλίσεων. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν συνθήκες για ενότητα. Επιβάλλεται μια νέα πολυδιάστατη πανεθνική πολιτική για να αντιμετωπίσει τους Τουρκικούς σχεδιασμούς για Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου.

Και δεν έχετε διαφυγή. Γιατί σας παρακολουθεί η δική σας ιστορία. Γιατί σας παρακολουθούν οι δικοί σας νεκροί συναγωνιστές. Αλλά κυρίως γιατί σας καθοδηγεί η δική σας αντίληψη για πατριωτισμό.

Κι εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς. Σεβόμαστε την εθνική ταυτότητα κάθε λαού και κάθε ομάδας.

Θα προασπισθούμε τη δική μας. Χωρίς εθνική ταυτότητα στο παρόν και προβλεπτό παγκόσμιο στίγμα δεν υπάρχει οντότητα. Υπάρχει εθνική και πολιτισμική ορφάνια.

Είμαστε περήφανοι για την Ελληνική καταγωγή μας. Και σεβόμαστε την οντότητα όλων των άλλων ομάδων.

Δεν είναι εκσυγχρονισμός η παράδοση στην προσπάθεια είτε αποπολιτικοποίησης είτε αποεθνοποίησης. Άλλο κατάργηση συνόρων και ενοποίηση εθνικών οντοτήτων και άλλο παράδοση σε εμφανείς ή αφανείς κηδεμόνες που επιδιώκουν παγκοσμιοποίηση δικής τους κηδεμονίας.

Δυσκολεύομαι να τερματίσω.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αντικρύζω ανάμεσα σας αυτούς πού με κίνδυνο της ζωής τους στάθηκαν δίπλα μου. Τους πρώτους συναγωνιστές με τους οποίους μοιρασθήκαμε τα πρώτα οράματα και τις πρώτες επιθέσεις.

Τη Βαρβάρα πού μοιράσθηκε μαζί μου όλους τους κινδύνους και τις ταλαιπωρίες.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Δεν αναζητούμε διαφυγή.

Πιστοί στις Εδεκίτικες παραδόσεις θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Ωσότου παραδώσουμε στις νέες γενιές μια Κύπρο, λεύτερη για όλους. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους.

Εγώ ζωντανός ή νεκρός θάμαι πάντα μαζί σας.

Αν γονάτισες μπροστά στον θεό

του θανάτου και της εκδίκησης

Αν προσκύνησες ασπόνδυλος τον

πανίσχυρο αφέντη

Αν αλυσοδέθηκες στις χρυσές αλυσίδες

των εχόντων και μη διδόντων

Αν προσπέλασες αδιάφορος

τον απροσκύνητο σταυρωμένο

του μόχθου

Αν άφησες αθέατο ένα

θλιμμένο ηλιοβασίλεμα

Αν φοβήθηκες να χαιρετίσεις

τον πληγωμένο επαναστάτη

Αν δεν αγάπησες πιο δυνατά

από την αυτοαγάπη

Αν δεν βρέθηκες στα σταυροδρόμια

της ανθρωπότητας

αγωνιστής αγονάτιστος

για λευτεριά κι αξιοπρέπεια

Αν δεν έκλαψες γι΄αυτόν

που τού’ κλεψαν τη ζωή

οι κλέφτες

Τότε γιατί ζεις ;

Μίκης Θεοδωράκης: «Ο «μπάτσος» είναι το εύκολο θύμα του αχαλίνωτου λαϊκισμού» 29/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Μίκης Θεοδωράκης [πηγή φωτογραφίας: Τύπος της κυριακής, 22/11/2009

‘Τύπος της Κυριακής’
«Απάντηση Μίκη στους «Πυρήνες»: «Δεν επιτρέπω σε κανέναν να φτύνει πάνω στο όνομά μου»»
22 Νοεμβρίου 2009
συνέντευξη στην Άννα Παναγιωταρέα

ΕΡ. Σας θυμάμαι, έφηβη, να είστε  ωραίος ως Έλλην, επικεφαλής των Λαμπράκηδων. Και τότε διεκδικούσατε με σκληρούς αγώνες. Και τότε ξηλώνονταν πεζοδρόμια. Τι έχει αλλάξει από τότε;

Μ.Θ. Δεν συμφωνώ. Όπως επανειλημμένα έχω τονίσει, η Νεολαία Λαμπράκη ήταν μια πολιτική νεολαία με αρχές και ιδανικά. Ποτέ δεν έγινε το παραμικρό στις άπειρες συγκεντρώσεις που κάναμε τότε και που ελέγχαμε απόλυτα, ώστε κανείς να μην μπορέσει να τις αμαυρώσει με πράξεις που δεν μας εξέφραζαν.

Με ρωτάτε τι άλλαξε από τότε. Πολλά. Πρώτα απ’ όλα ο κόσμος, η υφήλιος, η Ευρώπη. Σαν αντανάκλαση των ΗΠΑ, που από χώρα της τζαζ, του χορού, της ξεγνοιασιάς και της ελευθερίας, μεταβλήθηκε σε μια γιγαντιαία και πολεμοχαρή δύναμη δηλητηριάζοντας με τα δόγματα της βίας και της παγκόσμιας επικράτησης -κυρίως με τον φόβο- τον ίδιο τον αμερικανικό λαό και στη συνέχεια τους δορυφόρους της και ανάμεσά τους την Ελλάδα.

ΕΡ. Εν τω μεταξύ όμως, κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση.

Μ.Θ. Αυτό είναι το δεύτερο μεγάλο κακό, ότι δηλαδή μαζί με την εξαφάνιση του ανατολικού κόσμου -με επί κεφαλής την Σοβιετική Ένωση- κατέρρευσαν τα ιδανικά του Σοσιαλισμού, δηλαδή το όραμα όλων των καταπιεσμένων για μια διαφορετική ζωή έξω από τα δεσμά του Νόμου της Ζούγκλας, που είναι το πραγματικό όνομα και η πραγματική φύση της Ελεύθερης Αγοράς. Της ελεύθερης για ποιους; Για όλους αυτούς τους μεγαλοκαρχαρίες, που ευθύνονται για τη σημερινή οικονομική κρίση που την πληρώνουν οι ανήμποροι ψηφοφόροι της κάθε τέσσερα χρόνια εκλογής, δηλ. αυτό που αποτελεί το βασικό γνώρισμα, για το οποίο υπερηφανεύεται ο λεγόμενος  Ελεύθερος Κόσμος. Έτσι οι λαοί, πιασμένοι στη δαγκάνα (από τη μια πλευρά ο φόβος, από την άλλη το αδιέξοδο) βιώνουν μια από τις πιο σκοτεινές και δύσκολες περιόδους μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.

ΕΡ. Όμως έχουμε περάσει πολλές περιόδους δύσκολες. Δεν είναι η πρώτη φορά…

Μ.Θ. Φυσικά. Και από τον κανόνα αυτόν δεν μπορούσαν να εξαιρεθούν η ελληνική κοινωνία και τα ελληνικά νιάτα, που τη θέση τους την κάνει ακόμα πιο δύσκολη το γεγονός ότι έχουν μια ολόκληρη ιστορία πίσω τους, αφού ο λαός αυτός ξεχώρισε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με το θάρρος και την προσφορά του σε θυσίες για μεγάλα ιδανικά όπως η Ελευθερία, ο Πατριωτισμός, η Δημοκρατία, ο Πολιτισμός και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έναν αγώνα που κράτησε από το 1940 έως το 1974 (Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος, Δημοκρατικοί αγώνες, Χούντα και πάλι Αντίσταση) και όπου μπροστάρηδες ήταν οι νέοι και οι νέες της Ελλάδας.

ΕΡ. Έχετε ταλαιπωρηθεί αφάνταστα από την  Αστυνομία. Σήμερα η Αστυνομία γίνεται στόχος τυφλής βίας και οι άντρες της λένε: «Είμαστε κι εμείς παιδιά του λαού». Εσείς πώς την βλέπετε;

Μ.Θ. Δεν μπορεί να υπάρξει σύγκριση του χτες με το σήμερα. Ειδικά σε συνθήκες εμφύλιας σύρραξης, που την ακολούθησε ένα σκληρό αστυνομικό καθεστώς που αντιμετώπιζε σαν εχθρούς τους μισούς Έλληνες. Το αίμα που χύθηκε κι από τις δύο πλευρές ήταν φυσικό να μας φανατίσει όλους και να μας χωρίσει σε αντίπαλα στρατόπεδα με μοναδική «ιδεολογία» το μίσος και την απαξίωση του ενός από τον άλλον.

ΕΡ. Η δικτατορία της Επταετίας δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο για συμφιλίωση;

Μ.Θ. Ούτε συζήτηση. Σας θυμίζω ότι η Χούντα που μεσολάβησε, μας έβαλε όλους στο ίδιο τσουβάλι και κατάφερε τελικά να μας συμφιλιώσει… μέσα στις φυλακές και τις κοινές δοκιμασίες.

Εμείς λ.χ. στις φυλακές Αβέρωφ έτυχε να έχουμε στο ίδιο κελί και μάλιστα να κοιμούνται σε διπλανά κρεβάτια τους δύο στρατηγούς, τον εθνικιστή και τον κομμουνιστή, που διηύθυναν ο καθένας απ’ την πλευρά του την μεγάλη μάχη της Φλώρινας με τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Και η συμφιλίωση αυτή έδειξε με τον καλλίτερο τρόπο, ότι η διαίρεση του λαού μας δεν ήταν φυσιολογική αλλά μας επιβλήθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Τουλάχιστον αυτή είναι η άποψή μου, που σχηματίστηκε μέσα στη φωτιά των γεγονότων, που τα έζησα και τα γνώρισα προσωπικά και που είδα την ίδια τη ζωή να την επιβεβαιώνει.

ΕΡ. Νομίζω ότι και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου βοήθησε στη συμφιλίωση.

Μ.Θ.  Ναι, αυτή η διαίρεση, η διεθνής διαίρεση αυτή τη φορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβ. Ένωση, που περνούσε μέσα σε πολλές χώρες -και τη δική μας- και χώριζε τους λαούς στα δύο, εξέλιπε ύστερα από την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης αναγκάζοντας τους λαούς να αντιμετωπίζουν όσο γίνεται πιο ενωμένοι την μοναδική Υπερδύναμη και τα … καπρίτσια της. Όταν ήρθε λοιπόν η ώρα του τέλους της Χούντας, μαζί του είχαμε και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, μαζί με όλα τα θλιβερά της σύμβολα: θρόνος, καταπίεση, στρατοκρατία, φόβος, αστυνομοκρατία.

Για ποιο λόγο λοιπόν και ποιος έχει συμφέρον να ξύνει παλιές πληγές και να νεκρανασταίνει παλιούς εφιάλτες κι έτσι να δηλητηριάζει τη ζωή μας και ιδιαίτερα τις ευαίσθητες ψυχές των παιδιών μας;

ΕΡ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν προσπάθησε να αναμορφώσει και την Αστυνομία;

Μ.Θ. Ας τους κάνω το χατήρι να παραδεχθώ ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να αναμορφώσει την Αστυνομία. Όμως δεν ακολούθησαν είκοσι χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ; Τι έγινε λοιπόν; Άφησαν κι αυτοί άθικτους τους βρυκόλακες του θλιβερού παρελθόντος; Δηλαδή τους αστυνομικούς της εποχής του Εμφυλίου και της αστυνομοκρατίας που ακολούθησε; Άρα και το αριστερό ΠΑΣΟΚ είναι συνένοχο; Όλα αυτά είναι γελοιότητες. Βέβαια μέσα σε ένα Σώμα που βρίσκεται καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με το έγκλημα, την παραβατικότητα και πολλές φορές τον ίδιο τον θάνατο, είναι ίσως αναπόφευκτο να υπάρχουν κάποιοι -ελάχιστες εξαιρέσεις, θέλω να πιστεύω- που συμπεριφέρονται σκληρά και βεβαίως απολύτως ανεπίτρεπτα. Όμως εγώ δεν συνήθισα να λέω ψέματα, έστω και αν ο αχαλίνωτος λαϊκισμός βρήκε εύκολο θύμα τον «μπάτσο» για να εκτονώσει και κυρίως για να στρέψει την προσοχή μας μακριά από τους πραγματικούς ενόχους και βιαστές των συμφερόντων του λαού μας. Ψάξτε αλλού, εάν θέλετε πραγματικά να διορθώσετε τα κακώς κείμενα.

Μίκης Θεοδωράκης, πρωτοσέλιδο 'Τύπος της Κυπριακής' 22/11/2009

ΕΡ. Κάποιος, δηλαδή, πρέπει κάποτε να αποφασίσει να τα βάλει με τους ισχυρούς…

Μ.Θ. Το να τα βάλεις με τους πραγματικά ισχυρούς, θέλει κότσια και το τίμημα που θα πληρώσεις θα είναι ακριβό. Γι’ αυτό καλλίτερα να χτυπάμε το σαμάρι παρά το μουλάρι -ίσως γιατί στο βάθος το θαυμάζουμε και θέλουμε να του μοιάσουμε. Μέσα σε μια ανήμπορη κοινωνία, όπως η δική μας, η υποκρισία τείνει να γίνει κυρίαρχη ιδεολογία, έτσι που να μπορεί να πει κανείς ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

ΕΡ. Όσα φρικτά  είδαμε να γίνονται στην Αθήνα από τους κουκουλοφόρους τον περασμένο Δεκέμβρη-που  προσπάθησε να δικαιολογήσει η αριστερά- εσείς πώς τα αντιμετωπίσατε; Γιατί  τόση συσσωρευμένη οργή σε μια μερίδα νέων;

Μ.Θ. Στην καλλίτερη περίπτωση αυτοί που σπάνε τις βιτρίνες και καίνε μαγαζιά, τράπεζες και αστυνομικούς, πιστεύουν ότι έτσι θα καταλύσουν το Σύστημα και το Κράτος, χωρίς όμως να ξέρουν τι θα κάνουν μετά. Όμως στην ουσία ο σκληρός πυρήνας που καθοδηγεί αυτές τις πράξεις, είναι προβοκάτορες που θα ήταν δύσκολο να αναλύσει κανείς μέσα σε μια συνέντευξη σε τι Θεό πιστεύουν και με ποια πλοκάμια έχουν διασυνδέσεις. Έτσι ή αλλοιώς πάντως πιστεύω ότι είναι ελάχιστοι.

ΕΡ. Μπορώ και να συμφωνήσω μαζί σας γι’ αυτούς. Αλλά όλοι οι άλλοι;

Μ.Θ. Όσο για την οργή των πολλών άλλων, πιστεύω ότι είναι κατευθυνόμενη, γιατί δεν είναι δυνατόν ένας μορφωμένος νέος να μην γνωρίζει ότι η αληθινή οργή που νοιώθει θα πρέπει να στραφεί με οργανωμένες ενέργειες εκεί που βρίσκεται η ρίζα του Κακού. Δηλαδή στην ασυδοσία της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας, που κατάφερε χάρη στην κυριαρχία της στα ΜΜΕ που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, να τυλίξει στα πλοκάμια της το πολιτικό μας σύστημα και να το κάνει σε ανεπίτρεπτο βαθμό υποχείριό της.

Έτσι λαός και νεολαία μοιάζουμε με ανοχύρωτη πόλη, που την λεηλατούν οι ισχυροί ανενόχλητοι, καθώς οι φυσικοί μας προστάτες, δηλαδή οι θεσμοί, το Σύνταγμα, η Βουλή, τα κόμματα και ο πνευματικός κόσμος έχουν στην ουσία αχρηστευθεί από την διαπλοκή και τα ΜΜΕ που βρίσκονται στην υπηρεσία των ισχυρών και των ξένων συμμάχων τους.

ΕΡ. Θα μπορούσατε να καταμερίσετε τις ευθύνες;

Μ.Θ. Δυστυχώς σ’ αυτή την ουσιαστική ομηρία στην οποία είναι καταδικασμένος ο ελληνικός λαός, συνέτειναν και τα δύο κόμματα εξουσίας και το 80% των Ελλήνων ψηφοφόρων, που είναι ουσιαστικά κι αυτοί συνένοχοι, χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι βάζουν οι ίδιοι τη θηλιά στο λαιμό τους. Η οργή των παιδιών αυτών επομένως θα πρέπει να αφορά και τον μπαμπά που ψήφισε διαπλοκή, δηλαδή την υποβάθμιση των κυριοτέρων ερεισμάτων πάνω στα οποία στηρίζεται η ανάπτυξη και η πρόοδος ενός λαού. Δηλαδή της Υγείας, της Παιδείας και του Πολιτισμού σε συνδυασμό με την έλλειψη της φτώχιας, της ανεργίας, της υπανάπτυξης και του σκοταδισμού.

ΕΡ. Τι σας εξόργισε πιο πολύ και γράψατε αυτό το συγκλονιστικό γράμμα  στους λεγόμενους «πυρήνες»;

Μ.Θ. Δεν επιτρέπω σε κανένα να φτύνει επάνω στο όνομα και τη ζωή μου. Και μάλιστα σε μερικά παλιόπαιδα δειλά και απρόσωπα, που δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των λόγων και των πράξεών τους υπογράφοντας με το όνομά τους, για να ξέρει και ο λαός ποιος είναι ποιος και ποιος κρίνει ποιον. Και αυτό όπως γνωρίζετε, δεν το κάνω μόνο για μένα αλλά και για όσους γίνονται θύματα κακόβουλων ισχυρισμών. Όπως στην περίπτωση Οτσαλάν, που και εκεί με εξόργισε το γεγονός ότι κατηγορούσαν μπροστά στην διεθνή κοινή γνώμη τον πρωθυπουργό και τον υπουργό εξωτερικών της χώρας, ότι είναι δήθεν πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών. Δηλαδή και εκεί λάσπη και δηλητήριο εναντίον δύο από τους κύριους θεσμικούς εκπροσώπους του λαού μας. Όλα αυτά είναι σημάδια σήψης και παρακμής και πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα και αποφασιστικά, σαν το αυγό του φιδιού…

ΕΡ. Με το πολιτικό ένστικτο που έχετε θα βλέπατε να κρύβονται πίσω από τους τρομοκράτες  και εξωγενείς παράγοντες;

Μ.Θ. Εάν η τρομοκρατία ξεκινούσε μέσα από την κοινωνία ως αντίδραση για όσα υφίσταται σήμερα, θα έπρεπε λογικά να στελεχωθεί από τους νέους που είναι και τα μεγαλύτερα θύματα. Τους νέους άνεργους, αγρότες, εργάτες, υπαλλήλους που ζουν κυριολεκτικά με ένα κομμάτι ψωμί έχοντας απέναντί τους την προκλητική ευμάρεια των νεόπλουτων και των λογής-λογής παράσιτων, που κολυμπούν στον πλούτο και την προκλητική επίδειξη.

ΕΡ. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα;

Μ.Θ. Πράγματι το ΚΚΕ είναι πανταχού παρόν. Μέσα σ’ αυτό οι αδικημένοι και οργισμένοι διδάσκονται την πολιτική πάλη και τους κοινωνικούς αγώνες, που μέσα στις σημερινές συνθήκες είναι το μοναδικό όπλο άμυνας και ελπίδας. Επομένως από ποια κοινωνικά στρώματα προέρχονται οι σημερινοί τρομοκράτες; Ποια είναι τα κίνητρά τους, η ιδεολογία τους, οι στόχοι και η προοπτική που διανοίγουν με τις πράξεις τους; Έτσι αναγκαστικά καταλήγουμε σε ψυχολογικές αιτίες και προσωπικά αδιέξοδα, που όμως λόγω των μέσων που χρησιμοποιούν, δηλαδή τις ένοπλες ενέργειες, δεν μπορούν να μείνουν έξω από το ενδιαφέρον των λογής-λογής μυστικών υπηρεσιών (κυρίως ξένων), που έχουν όπως φαίνεται συμφέρον να εμφανίζεται ο τόπος μας με ένα πρόσωπο που δεν του αξίζει, μιας κι αυτές οι σκόρπιες ενέργειες μεγιστοποιούνται από ορισμένα ΜΜΕ είτε λόγω ακροαματικότητας είτε λόγω πονηρών συμφερόντων, πράγμα που δεν θα ήθελα ειλικρινά να πιστέψω, γιατί εγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας.

ΕΡ. Μπορεί λοιπόν η νέα κυβέρνηση να ανοίξει ένα νέο δρόμο ανάμεσα σε διαπλεκόμενα, συντεχνίες και λοιπές πληγές;

Μ.Θ. Το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου βγήκαν παντοδύναμοι από τις τελευταίες εκλογές. Επί πλέον είναι μόνοι χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση λόγω της κατάστασης στην οποία βρέθηκε η Νέα Δημοκρατία. Θα μπορούσαν λοιπόν αν το ήθελαν να απαλλάξουν τη χώρα από δύο πληγές του Φαραώ, που ευθύνονται στον μεγαλύτερο βαθμό για την κακοδαιμονία της χώρας μας: Τις συντεχνίες και τα διαπλεκόμενα.

Φυσικά οι πρώτες είναι δημιούργημα δικό τους, όμως πιστεύω ότι τελικά η εργατική και υπαλληλική «αριστοκρατία» έχει ουσιαστικά χάσει το πράσινο χρώμα της και τώρα είναι… κατάμαυρη. Δηλαδή εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι τα προσωπικά τους συμφέροντα και μονάχα αυτά. Κι αν ο Γιώργος τολμήσει να τα θίξει, θα τους βρει απέναντί του περισσότερο άγριους απ’ ότι ήταν με τον Καραμανλή. Όμως εάν τώρα που είναι παντοδύναμος δεν τολμήσει, η χώρα θα χάσει μια μεγάλη ευκαιρία όπως και ο ίδιος, γιατί θα έχει ξεχάσει ότι το όνομά του συνδέεται με έναν Άγιο, που σκοτώνει τον Δράκο.

ΕΡ.  Και τα διαπλεκόμενα που σας ρώτησα;

Μ.Θ. Όσο για τα διαπλεκόμενα, που ρωτάτε, νομίζω ότι είναι πια καιρός η τηλεόρασή μας στο σύνολό της να γίνει εθνική -όπως άλλωστε είναι εθνικές και οι συχνότητες που αν δεν κάνω λάθος τις εκμεταλλεύονται παρανόμως- και όχι υποχείριο ιδιωτικών συμφερόντων. Να ένα ακόμα τριτοκοσμικό φαινόμενο που μας προσβάλλει. Ο Λαός μας θα πρέπει να έχει αντικειμενική και ουσιαστική πληροφόρηση και σωστή διαπαιδαγώγηση και γι’ αυτό είναι υπεύθυνοι όλοι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού και πάνω απ’ όλους η κυβέρνηση.

Έτσι εάν δεν θεραπευθούν τώρα αμέσως αυτές οι δυο βαθειές πληγές, όσα μέτρα κι αν παρθούν, θα εκμηδενιστούν γρήγορα από τα οργανωμένα συμφέροντα, που αντιμετωπίζουν την προκοπή του λαού μας σαν εμπόδιο στη δική τους βουλιμία, απληστία και έλλειψη κάθε αίσθησης εθνικού συμφέροντος.

ΕΡ. Η χώρα αντιμετωπίζεται από τους εταίρους μας στη ΕΕ ως τριτοκοσμική. Σαν να μην έχουμε θέση ή σαν να μας χαρίστηκε η θέση ανάμεσά τους. Ποια θα έπρεπε να είναι η απάντηση μας;

Μ.Θ. Το συμπέρασμα αυτό με οδηγεί στο ερώτημά σας, γιατί η ΕΕ μας αντιμετωπίζει σαν τριτοκοσμική χώρα. Μα γιατί πίσω από τη βιτρίνα, τι άλλο καταντήσαμε να γίνουμε παρά μια τριτοκοσμική χώρα; Μήπως δεν έχουμε όλα τα κύρια χαρακτηριστικά της; Ξεκινώντας από το ήθος και φτάνοντας στην γενικευμένη απάτη σε όλα τα επίπεδα και όλους τους κλάδους.

Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες 06/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Το κείμενο του Δρ. Γεωπολιτικής κ. Θεόδωρου Μπατρακούλη είναι συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του. Λέει τα αυτονόητα με τρόπο τόσο αφοπλιστικό, τα αυτονόητα που μέσα στην δήθεν «προοδευτική», δήθεν «εκσυγχρονιστική» και δήθεν «αντιφασιστική» υστερία των τελευταίων ετών είχαμε ξεχάσει.

Η πολύπλευρη κρίση του Ελληνισμού, που έχει επιφέρει η εγκληματική διαχείριση της εξουσίας από τις υπάρχουσες ελλαδικές πολιτικές ελίτ, δημιουργεί την ανάγκη για ένα εκ νέου ξεκίνημα όπου θα αντιμετωπιστεί η διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών.

Και βεβαίως, μέσα σ’ολα τ’άλλα που αναφέρει, το προβλημά του Ελληνισμού είναι πρωτίστως και ηθικό. Η κοινωνία μας χρειάζεται να αναδείξει ξανά τις συλλογικές της αξίες που η υπάρχουσα με το στανιό προσπάθεια επικράτησης ενός διεθνιστικού πολυπολιτισμικού μοντέλου τις θεωρεί σαν το μέγιστο κακό. Και φυσικά αυτό θα το κάνει με τη δημιουργία αυτόχθονης σκέψης.

Θεόδωρος Μπατρακούλης, Δρ. Γεωπολιτικής [πηγή φωτογραφίας: Εμπροσθοφύλακας, www.efylakas.com 06/12/2009]

Δρ. Θεόδωρος Μπατρακούλης

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες»
06 Δεκεμβρίου 2009
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης (Δρ. Γεωπολιτικής, ΣΕΠ στο ΕΑΠ)

35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και την κυπριακή τραγωδία, η Ελλάδα γνωρίζει μια πολύπλευρη κρίση. Κυριαρχία του μεταπρατισμού στην οικονομία, συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η παιδεία, το σύστημα υγείας ουσιαστικά καμμένα. Πολιτισμική αλλοτρίωση, κυριαρχία των εισαγόμενων πολιτισμικών προïόντων. Στο σύγχρονο σχολείο της αμάθειας η ελληνική παράδοση παραμένει στα αζήτητα, σαν άγνωστη λέξη. Εξαφάνιση στην περίοδο της Μεταπολίτευσης περισσότερο ίσως από το 60% του υπάρχοντος το 1974 δασικού πλούτου της χώρας.

Συνεχίζονται οι προσπάθειες υποταγής της Κύπρου στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Τουρκίας, με την προώθηση »λύσης» παρόμοιας με το διαλυτικό της Κυπριακής Δημοκρατίας σχέδιο Ανάν. Στο Αιγαίο σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας (και του Ερντογάν) είναι να εγγράψει έναντι πάντων τον παραδοσιακό τουρκικό κατάλογο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Τον στόχο αυτό προωθεί με όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί: απειλή ένοπλης σύρραξης (casus belli) σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., παραβιάσεις και παραβάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου, θεωρία των »γκρίζων ζωνών», υπόθεση Ιμίων (1996), έρευνα/διάσωση κλπ. Στη Θράκη, μετά και τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου (»Κοσόβας»), επιτάθηκαν οι κινήσεις που έδειχναν ότι η τουρκική διπλωματία χρησιμοποιεί το μουσουλμανικό μειονοτικό στοιχείο ως «στρατηγική μειονότητα».

Παρ’όλα τα προαναφερόμενα, η Αθήνα από το 1999 (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι) υποστήριξε, στην ουσία χωρίς όρους και χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα και διαφοροποιήσεις της Αγκυρας, την ένταξη της ηγεμονιστικής, νεοοθωμανικής Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα τελευταία χρόνια, με βάση μια επιχειρηματολογία εσωτερικού χώρου, προειδοποιούνταν η Αγκυρα ότι αν δεν αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους ευρωπαϊκούς κανόνες έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα συνεχιστεί η ενταξιακή πορεία της γείτονος. Ωστόσο, η σχετική επιχειρηματολογία αποδείχτηκε ότι ήταν ελιγμοί διαχείριση της ελληνικής κοινής γνώμης, ενώ η ελλαδική διπλωματία παρέμεινε εκκωφαντικά σιωπηλή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Επόμενο ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις αξιολογήσεις της ενόψει και της επικείμενης Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου, να μη βλέπει σοβαρά προβλήματα στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας και στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ. Πραγματικό διπλωματικό φιάσκο της Ελλάδας.

Το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης και της κατάστασης/μεταχείρισης των λαθρομεταναστών αποτελεί κεντρικό πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών, σύμφυτο με την κρίση της ολιγαρχικής και καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Συνιστά πρόκληση και για τις πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα. Οι τρόποι εκδήλωσής του, η έκταση και οι συνέπειες ποικίλλουν, αναλόγως της γεωπολιτικής θέσης, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης της κάθε χώρας. Το πρόβλημα εμφανίζεται στην Ελλάδα με οξύτητα. Παίρνει και τη μορφή παράνομης εισδοχής μεταναστών προερχόμενων από χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής διά μέσου Τουρκίας. Η γειτονική χώρα ενώ είχε υπογράψει με την Ελλάδα το 2001 πρωτόκολλο αναφορικά με την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών, δεν σέβεται στην πράξη τη συμφωνία. Δεν ανταποκρινόταν, όπως όφειλε, στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι τουρκικές αρχές κάλυπταν τα κυκλώματα των σύγχρονων δουλεμπόρων. Η στάση αυτή των τουρκικών αρχών αποτελούσε και διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Aπό το 2002, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε λάβει εντολή από το Συμβούλιο Υπουργών να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, η Τουρκία κρατούσε αρνητική στάση. Η χώρα που υπογράφει Συμφωνία Επανεισδοχής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεώνεται να πάρει πίσω τους μετανάστες που προήρθαν η διήλθαν από αυτήν και διαμένουν σε ένα κράτος της ΕΕ παράνομα, εφόσον της το ζητήσει το κράτος αυτό.

Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τώρα την σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής λαθρομεταναστών για να ασκήσει πίεση στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα εν όψει του επικείμενου κρίσιμου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στις 22 Σεπτεμβρίου συμφωνήθηκε η έναρξη των σχετικών ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου, έξι ημέρες πριν από τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (10 και 11 Δεκεμβρίου 2009), όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στην ουσία, η Τουρκία εκβιάζει με την όλη στάση της την Ε.Ε. και την Ελλάδα για να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό της ικανοποίησης των στρατηγικών της στόχων.

Αλλοπρόσαλλη πολιτική στο σύγχρονο »Μακεδονικό» έναντι του αλυτρωτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, που υποθάλπεται από τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Σόρος.

Επίσημη αδράνεια έναντι των προσπαθειών της Αλβανίας να προβάλει το »ζήτημα των Τσάμηδων» αλλά και μια προπαγάνδα περί »ιστορικού αλβανικού χαρακτήρα της Ηπείρου». Επί πλέον, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας αμφισβητούσε τη συμφωνία που η κυβέρνηση Μπερίσα υπέγραψε με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο Πέλαγος.

Απεμπόληση γενικά των εθνικών και λαïκών δικαιωμάτων, όπως επιτάσσουν πολυεθνικοί κολοσσοί και μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα πληθυσμιακής ομάδας που βιώνει ανασφάλεια, άγχος και έλλειμμα εμπιστοσύνης αποτελεί η γενιά των τριαντάρηδων (‘‘γενιά των 700 ευρώ»). Η μεγάλη πλειονότητα των τριαντάρηδων καταλαβαίνει ότι αυτή θα »πληρώσει τη νύφη».

Η χώρα χρειαζόταν εδώ και αρκετά χρόνια πραγματική (όχι προπαγανδιστική) ανασυγκρότηση του κράτους με κριτήρια την αξιοκρατία, την υπέρβαση του κομματισμού και την δημιουργικότητα και αποδοτικότητα των λειτουργιών των υπηρεσιών. Η διοικητική επαναθεμελίωση του κράτους είναι σημαντικό να γίνει στη βάση των ιστορικών περιφερειών της. Με Κυβερνήτες και αιρετά Περιφερειακά Συμβούλια, που να διαθέτουν ευρείες, ουσιαστικές αρμοδιότητες και προυπολογισμούς επαρκείς για την υλοποίηση του περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδίου. Μια τέτοια επαναθεμελίωση θα έπρεπε να εμπνέεται από αυτόνομα κινήματα ενεργών πολιτών, κινήματα που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους τα στοιχεία που θα συνέθεταν την αγροτική αναγέννηση και την προαγωγή του τοπικού, λαïκού πολιτισμού.

Στην υπαρκτή Ελληνική Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες της – πρώτα τα πολιτικά κόμματα που ψηφίζονται και ασκούν διαχείριση – είμαστε στον ένα ή στον άλλο βαθμό υπεύθυνοι. Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, απεγκλωβισμός από ιδιοτέλειες, ανευθυνουπευθυνότητα, σφιχταγκαλιάσματα δημοσίων λειτουργημάτων και κομματικής/συνδικαλιστικής ένταξης. Χρειάζεται οικολογική συνείδηση και δράση από όλο και περισσότερους ενεργούς πολίτες στην καθημερινή ζωή, και η οποία να συνεισφέρει στον απεγκλωβισμό από τις επιλογές που επιβάλλει το σύστημα, η συνεχιζόμενη – με τη μια ή την άλλη ηγεσία – νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκόσμια Νέα Τάξη. Πρέπει να δούμε σοβαρά την διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών και ηθικής. Η κάθε μια και ο κάθε ένας μας χρειαζόμαστε ένα νόημα ζωής, αγάπη για την πατρίδα, συλλογικές αξίες! Χρειαζόμαστε ενίσχυση της αυτόχθονης σκέψης, όραμα, νέα συλλογικότητα.

Ο διάλογος που έχει ανοίξει σε σειρά από ζητήματα χρειάζεται να οργανωθεί καλύτερα ανάμεσα στις κατά το δυνατόν ευρύτερες συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες.

Να αποκασταθούν οι πολίτες θεσμικά στο δικαίωμά τους να ασκούν ελεύθερα κοινωνικό έλεγχο ώστε να καρπώνονται τα αγαθά της συλλογικής γνώσης. Να διεκδικήσουμε αποφασιστικά κατά την επικείμενη αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος την τροποποίηση του άρθρου 44, που προβλέπει την δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και στη χώρα μας – όπου δεν στα 35 χρόνια μεταπολιτευτικής ζωής ουδέποτε εκδηλώθηκε η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί αυτή η μέγιστη δημοκρατική δυνατότητα για λήψη αποφάσεων από τον ελληνικό λαό σε μείζονα ζητήματα του εθνικού μας βίου. Να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές δυνατότητες καταγραφής γνώμης πλήθους στις σύγχρονες μορφές δημοψηφισμάτων (π. χ. Δίκτυο »Περικλής» του ΕΜΠ).

Να αντιταχθούμε με συντονισμένες κινητοποιήσεις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα στην Ευρωπαική Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου!

Όχι στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. εφόσον η Τουρκία:

– Δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της στην Κύπρο.

– Δεν καταργεί το casus belli στο Αιγαίο.

– Δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).

– Δεν σέβεται τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ του εδάφους της Ελλάδας, από εξαθλιωμένους ανθρώπους (που μπορούν να γίνουν όργανα οποιουδήποτε εγκληματικού εγκεφάλου ή/και σύμμαχοι οποιασδήποτε ηγεμονικής δύναμης ή γειτονικού κράτους), διά μέσου των μαζικών μεταναστευτικών κυμάτων που προκαλεί η κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ με τη FYROM, εφόσον δεν έχουν καταλήξει τα δύο μέρη σε συμφωνία αναφορικά με μια ονομασία της FYROM έναντι όλων και δεν παύσουν τα Σκόπια να ενεργούν βάσει της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας ότι υφίσταται »μακεδονικό έθνος» και ότι υπάρχουν αλύτρωτα »μακεδονικά εδάφη».

Να ζητήσουμε την διεξαγωγή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ στα μεγάλης σπουδαιότητας ζητήματα: Εθνικών δημοψηφισμάτων στα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα της ένταξης της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τοπικών δημοψηφισμάτων σε σπουδαία ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική, η αναπτυξιακή και η ενεργειακή πολιτική, καθώς και η μεταναστευτική και οι όροι εγκατάστασης μεταναστών.

Παρουσίαση βιβλίου «Ο Πολιτικός Θεοδωράκης», 02/12/2009 30/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ.
Tags: ,
comments closed
Μίκης Θεοδωράκης [πηγή φωτογραφίας: http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2009/05/blog-post_2975.html]

«Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ»

Παρουσίαση του βιβλίου του Παύλου Πετρίδη

O Εκδοτικός Οργανισμός Π. Κυριακίδη παρουσιάζει το βιβλίο του Παύλου Πετρίδη «Ο πολιτικός Θεοδωράκης» και διοργανώνει, την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου και ώρα 20:00 στο βιβλιοπωλείο  επί της οδού Μητροπόλεως 62 στην Αθήνα, εκδήλωση προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη.

Για το πολιτικό πρόσωπο του Μίκη Θεοδωράκη θα μιλήσουν οι:

– Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου / Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

– Αδαμάντιος Πεπελάσης / Οικονομολόγος

– Δημήτρης Τσάτσος / Συνταγματολόγος

– Χριστόφορος Αργυρόπουλος / Δικηγόρος, Πρόεδρος των Ελλήνων ποινικολόγων

– Βασίλης Κατσαρός / πρόεδρος Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών & καθηγητής Αριστοτελείου      Πανεπιστημίου

– Γιώργος Μαλούχος / Δημοσιογράφος

Στην εκδήλωση θα παρευρεθεί ο Μίκης Θεοδωράκης.

Έργα του τιμώμενου θα παρουσιάσει η Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» με τους Δημήτρη Μπάση, Αλέξανδρο Χατζή και Δώρο Δημοσθένους.

Εκδοτικός Οργανισμός Π. Κυριακίδη: Μητροπόλεως 62, Αθήνα

Ώρα: 20.00

Τηλ. επικοινωνίας : 210-3227830

Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός; 24/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Αλέξανδρος Σβώλος [πηγή φωτογραφίας: Τα Νέα, στις 16 Δεκεμβρίου 1999]

‘Arcadia’
«Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός;»
31 Οκτωβρίου 2009

Σας σκανάρισα σήμερα ένα μικρό απόσπασμα από το πόνημα του Α.Ι. Σβώλου «ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ». Αφιερωμένο ιδιαίτερα στους σημερινούς πλανεμένους αριστερούς…

Οπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Σαράντος Καργάκος, «Το βιβλίο του Σβώλου είναι ένα αγνοημένο βιβλίο. Εσκεμμένα αγνοημένο. Η λεγόμενη Δεξιά (χρησιμοποιώ τους «καθιερωμένους» όρους συμβατικά) το έθαψε γιά νά μη φανεί πώς η «άλλη πλευρά» είχε πατριωτικά ιδανικά, ενώ η Αριστερά τό «έθαψε» γιατί ερχόταν σε αντίθεση προς παλαιές διακηρυγμένες θέσεις της και προς αυτές πού διακηρύχθηκαν άπο τον Ζαχαριάδη και τούς συνεργάτες του, μηδέ του Καραγιώργη εξαιρουμένου, στη διάρκεια του Εμφυλίου και μετά.»

Αλέξανδρος Σβώλος, "Για τη Μακεδονία και τη Θράκη" [πηγή εξωφύλλου: skinious.blogspot.com]

«…Σ’ όλα τα πλάτη της γης, ένας είναι ο όρος και ο δρόμος της μόνιμης ειρήνης και της μόνιμης φιλίας μεταξύ των εθνών -η Δημοκρατία- κι’ ένα είναι το βάθρο της καινούργιας ζωής των λαών – ο Σοσιαλισμός. Σημερα ξέρουμε πολύ σοβαρότερες αλήθειες παρά μια γενεά πρίν. Ο αστικός κόσμος πού αύξησε τις διαιρέσεις τών λαών, πού έκανε από ανάγκη του τον πόλεμο δυο φορές μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια, πού κατέφυγε στο φασισμό για νά σωθη, δε μπορεί να ασφαλίση μόνιμα την ειρήνη της γης.

Την ώρα της μόνιμης ειρήνης θα τη φέρη μόνο ο Σοσιαλισμός, γιατί είναι, ηθικά, τό μόνο σχημα πού μπορεί νά ένωση μέσα του τά έθνη και τις πατρίδες. Όπως τό είδαμε και στον τόπο μας, ο απελευθερωτικός αγώνας τών λαών έδειξε πόσον ισχυρό είναι τό εθνικό αίσθημα, στην ωραιότερη του εκδήλωση -εκείνη πού ταυτίζεται μέ την αγάπη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας- εκείνη πού ανεβάζει τούς λαούς σε παράγοντες ιστορικής προόδου και σε δημιουργικά μέλη της πανανθρώπινης κοινωνίας. Καθένας αγαπά την πατρίδα του. Και κανένας λαός δέν είναι μόνο κακός ή μόνο καλός. Ολοι έχουν νά συνεισφέρουν κάτι στο κοινό αγαθό του πολιτισμού. Άλλά γι’ αυτό ακριβώς, κανένας λαός δέν ημπορεί νά ζήση μόνος. «Ο Σοσιαλισμός -έλεγε πριν λίγες μέρες ό Leon Blum- είναι η σύνθεση του αληθινού πατριωτισμού και του αληθινού διεθνισμού». Μόνο τά δημοκρατούμενα, τ’ αντιφασιστικά έθνη θα συνεννοηθούν εύκολα και θα ενωθούν μεταξύ των μ’ ένα τρόπο πού νά σέβεται του καθενός την ανεξαρτησία, τη θέση και τά δικαιώματα. Και μόνο όταν ταχθούν κάτω απ’ τον αστέρα του Σοσιαλισμού, πού οδηγεί στη Βηθλεέμ ενός νέου κόσμου, oι λαοί θα σκοτώσουν τον πόλεμο και θ’ ανοίξουν την οριστική περίοδο της ειρηνης – της pax democrattica.

Η φιλία κι’ η συνεργασία τών εθνών περιμένει την κοινωνικη μεταβολη γιά να γίνη ο ανθρώπινος θεσμός. Το πρόβλημα των εθνοτήτων, όπως το απέδειξε τόσο λαμπρά μια μεγάλη μας Σύμμαχος, η σοβιετική Ρωσσία, μόνο ό Σοσιαλισμός μπορεί να το λύση, έτσι πού απ’ τις αιματηρές αντιθέσεις νά δημιουργήση αρμονίες συνειδήσεων και συμφερόντων. Κι’ οι εθνότητες υπήρξαν επιχείρημα η πρόφαση πολέμου, μαζί μέ τόσα άλλα αίτια, πού μόνο ο Σοσιαλισμός θα ξερριζώση, ώστε νά μη μπορούν οι λίγοι, όπως τώρα, να σπρώχνουν στην περιοδική σφαγή τό άνθος της ανθρώπινης βλάστησης ολάκερης. Στο Σοσιαλισμό τελικά θα βρη την πραγματική και την ηθική της έκφραση κι’ η έμφυτη Ιδέα του μεγαλείου πού καθένας τρέφει για τη δική του την πατρίδα. Το μεγαλείο αυτό δέν είναι ποσοτικη αξία, αλλά μετριέται μέ την πνευματική ηγεσία πού κατακτά ο φορέας του μέσα στην κίνηση του κόσμου γιά την πανανθρώπινη πρόοδο, για τό ανέβασμα όλων, χωρίς εξαίρεση, στις ανώτερες μορφές της ζωης και της δημιουργίας. Αυτή η πίστη μας θερμαίνει. Αλλά πρέπει ειλικρινά νά την ενστερνισθούν και όσοι στάθηκαν εχθροί μας ή θέλουν τό κακό μας. Η προοπτική της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού ας δημιουργήση και στη ζωή της Βαλκανικης -της πολύπαθης και πολυτάραχης Βαλκανικής- την απαντοχή της μόνιμης φιλίας και της ειρήνης. Μόνο μέσα σε τέτοια νέα πλαίσια μπορεί ν’ άλλάξη οριστικά η μοίρα των Βαλκανίων και να δουν την άσπρη μέρα πού περιμένουν οι λαοί της. Η απαντοχή αυτή ας είναι κι η παρηγοριά γιά όσο αίμα χύθηκε ως τώρα.»

Ιούνιος 1945

Αλέξανδρος Σβώλος, Έλληνας Σοσιαλιστής, γεννηθείς στο Κρούσεβο της Μακεδονίας. Εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ, Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ).

Η ομιλία του απροσκύνητου σοσιαλιστή Βάσου Λυσσαρίδη στο Πολεμικό Μουσείο, 09/11/2009 23/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Η Ομιλία  του Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση στην Αθήνα στο Πολεμικό Μουσείο πού διοργάνωσε το Σωματείο «Συμπαράστασης Αγώνα Κύπρου» και η «Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο» στις 09 Νοεμβρίου 2009»

Και πάλιν ενώπιος ενωπίω με την ιστορία.

Και πάλιν  ενώπιος ενωπίω με τον μητροπολιτικό Ελληνισμό, με ανεπαρκή απολογισμό πεπραγμένων.

50 χρόνια κολοβής  ανεξαρτησίας.

50 χρόνια  αλλεπάλληλων κρίσεων και αλλεπάλληλων  αδιεξόδων.

Οι καρποί της Βρετανικής πολιτικής πικροί. Στόχος η συντήρηση πολιτικοστρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Η εμπλοκή της Τουρκίας με Βρετανική πρωτοβουλία και δυστυχώς με τη συγκατάθεση της τότε Ελληνικής κυβέρνησης ενέπλεξε περαιτέρω το πρόβλημα. Έτσι καταλήξαμε στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με φυλετικούς διαχωρισμούς και μη λειτουργικό σύνταγμα.

Το μόρφωμα  Ζυρίχης-Λονδίνου ως ανεμένετο οδήγησε σε κρίσεις και αδιέξοδα με αποκορύφωμα την Τουρκική εισβολή

Στην  Κύπρο αλυσοδέθηκαν τα όνειρα.

Στην  Κύπρο εξευτελίστηκαν οι διακηρύξεις  του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου για αυτοδιάθεση, για ελευθερία, για δημοκρατία.

Οι Κύπριοι νεκροί του πολέμου επαναστατημένοι διαμαρτύρονται.

Διαμαρτύρονται  ενάντια στην Βρετανική μεταποικιοκρατική  πολιτική.

Αλλά  πιο έντονα διαμαρτύρονται ενάντια  στους σημερινούς ριψάσπιδες. Ενάντια σ΄αυτούς πού εξευτέλισαν τα μηνύματα των Θερμοπυλών, της Κορυτσάς, του Μαχαιρά και του Λιοπετρίου.

Ενάντια στους μηδίζοντες και τους μηδενίζοντες αξίες και άξιους.

Ενάντια σ΄αυτούς που ανταλλάσσουν πατρίδες για ένα πινάκιο φακής αποδέχονται εθελόδουλα διαγραφή δικαιωμάτων και πατρογονικών εστιών πού φιλοξενούν πολυχιλιόχρονες Ελληνικές παραδόσεις. Κι ας μη μέμφονται τα άψυχα.

Όχι. Δεν μας τους έφερε η

αγαπημένη θάλασσα της

Κερύνειας

Ξάγρυπνοι οι Εφιάλτες

Στο λήθαργο οι Ολύμπιοι Θεοί

Τριήρεις  αλυσοδεμένες στις

απόμακρες τις βορεινές

ακτές

Και αυλοκόλακες, θεραπαινίδες

και αργυρώνητοι διαλαλούντες του Κίμωνα

τον θάνατο στο Κίτι)

Μπήκε στην πόλη ο εχθρός

Και τ΄άρματα κλειδώθηκαν

στις  αποθήκες

Κι  ένας λαός πολέμαγε

με  νύχια, δόντια και  γροθιές

Κι  ύστερα φυτρώσανε  συρματοπλέγματα

και ερημώθηκε η Μεσαριά

του Μόρφου, η Κερύνεια

κι  αλυσοδέθηκε στον Πενταδάκτυλο

ο αετός

(Να μη σ΄ακούω να βογγάς

με  δάκρυα δεν διώχνεται

ο οχτρός

Θα  σου δανείσει ο Ήφαιστος

του Αχιλλέα την πανάρχαια

πανοπλία

Ο αιωνόβιος τραγουδιστής θα

σου χαρίσει του Λεωνίδα  την αθάνατη

κραυγή

Στο μυστικό τον όρμο στο

Δαυλό

αράζουνε  τριήρεις

Ο Άης Μάμας καβαλάρης

Καρτερά)

Και κλείσε τ΄αυτιά που

πολεμόχαρο  σ΄ορίζουνε

Εμείς δεν εκστρατεύουμε

για την Τροία ή τον Εύξεινο

(Εμείς βάλαμε ρότα ειρηνική

για την Κερύνεια

Κι  εκεί θ΄αράξουμε

μ΄αγάπη για όλους

Ακόμα και γι΄αυτούς

που δεν την αξίζουν)

Στην  άλλη άκρη μας

καρτερά καρτερικά ο Κανάρης

Θα  ψάλουμε τρισάγιο στου

Μούσκου τον ερημωμένο

τάφο

Κι  εμείς με την Ελληνική

αρετή

Θα  συνοδέψουμε και  τον

Ομέρη στο δικό

του το τζαμί

Όχι. Δεν μας τους έφερε

η αγαπημένη θάλασσα  της

Κερύνειας

Απλά  τώρα τους έχει ετοιμάσει

τον δικό τους μισεμό.

Κι  εμείς δεν θα ζητάμε από τον άψυχο τον ψυχωμένο βράχο ν΄ανασηκώσει την πλάτη. Εμείς θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στο λευτερωμένο από μας Πενταδάκτυλο. Πού βρισκόμαστε 50 χρόνια μετά την ανεξαρτησία;

Με  παραλείψεις ημετέρων και σχεδιασμούς ξένων φτάσαμε στο τραγελαφικό σημείο να εγκαταλείπεται η κατοχική υφή του προβλήματος, να προβάλλεται ως διακοινοτική διαμάχη και να προσφέρεται άλλοθι στην Τουρκία. Και να προωθούνται λύσεις ή καλύτερα διαλύσεις πάνω σ΄αυτή τη βάση.

Έτσι μαρτυρούμε το απαράδεκτο να οδηγούν στο εδώλιο του κατηγορούμενου όσους δεν προσαρμόζονται με μοιρολατρικό ρεαλισμό στην αποδοχή της κατοχής, στην άνευ όρων ενσωμάτωση της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, στις φυλετικές διακρίσεις με τη ρεαλιστική αποδοχή ότι μια Τουρκοκυπριακή ψήφος ισοδυναμεί με πέντε Ελληνοκυπριακές ή χειρότερα ότι ένας έποικος έχει δικαιώματα στον σφετερισμό Ελληνοκυπριακών περιουσιών.

Όμως  εμείς θα παραμείνουμε ανεπανόρθωτοι νοσταλγοί πολιτικών ηθικών αξιών και ανυποχώρητοι αγωνιστές για ίσα δικαιώματα για κάθε λαό και για κάθε πολίτη.

Εμείς δεν θα καλούμε τον Πενταδάκτυλο να τους αποδιώξει.

Εμείς θ΄αναλάβουμε τις  ευθύνες μας.

Εμείς προειδοποιούμε και πάλιν.

Αυτά  τα χώματα δεν

ξεδιψούν  με σκλαβωμένο νερό

Αυτά  τα δέντρα δεν ανθίζουν

με  ντροπιασμένο ήλιο

Αυτά  τα νεκροταφεία διώχνουν

τους  ξανασκοτωμένους  νεκρούς

Αυτό  το πείσμα

δεν νικιέται με το όπλο

τ΄αφέντη

(Στην Αμμόχωστο ξαναζωντανεύουν

οι  γόνοι του Τεύκρου

Στην  Στοά ο Ζήνωνας  για

πρώτη φορά φοράει πανοπλία

Στην  Έπια ο Σοφοκλής

ξαναγράφει  τα χορικά

Κι  εκεί στον μακρινό  ουρανό

ο Φοίβος ξαναβρίσκει  την

πυξίδα.

Κι  εγώ σας το λέω.

Δεν είναι να πεθάνει

αυτή  η γενιά.)

Και καλούμε τους νεόσοφους του πολιτικού ρεαλισμού να μελετήσουν τα δημοσιοποιηθέντα αρχεία Κίσσιντζερ για να διαπιστώσουν τις πάγιες διαχρονικές προθέσεις των μεγάλων εμπλεκομένων. Και να μη προσφέρουν άλλοθι στην Τουρκία με το ότι δήθεν τα 13 σημεία του Μακαρίου αποτέλεσαν την αιτία των καλούμενων διακοινοτικών ταραχών. Από πότε απλές προτάσεις οδηγούν σε κρίσεις. Και γιατί παραγνωρίζουν το συμπέρασμα του τότε Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.  U Thand ότι επρόκειτο για υλοποίηση της πάγιας Τουρκικής πολιτικής για δημιουργία ενός πολιτικοστρατιωτικού προγεφυρώματος.

Ποιο  είναι το πολιτικό στίγμα 50 χρόνια μετά την ανακήρυξη  της ανεξαρτησίας;

Διεξάγεται  ένας ψευδεπίγραφος  διακοινοτικός διάλογος.

Πάνω  σε ποια βάση.

Είναι εύκολο να αναθεματίζουμε τις απαράδεκτες Τουρκικές προτάσεις. Αναμενόμενες.

Σημαντικό είναι τι εμείς προτείνουμε. Τι εμείς επιδιώκουμε.

Θάταν ανεπίτρεπτο να προτείνουμε ή να επιτρέψουμε παρθενογένεση με το ψευδώνυμο δυο κρατών, και συνεταιρισμού πού ενταφιάσθηκε το 1964. Όταν η Τουρκία επέβαλε στους Τουρκοκύπριους να εγκαταλείψουν τα πολιτειακά αξιώματα και πρόβαλε ότι το τάχατες συνεταιρικό καθεστώς της Ζυρίχης-Λονδίνου διελύθη σε δυο καθεστώτα, ολόκληρη η ανθρωπότητα απέρριψε την άποψη και αποδέχθηκε τον Μακάριο ως τον πρόεδρο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ολόκληρης της Κυπριακής επικράτειας. Δεν θα προσυπογράψουμε νομιμοποίηση του εποικισμού πού αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εκ περιτροπής προεδρία και δυαρχία πού οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις. Και η μη αριθμητική ισοτιμία στα διάφορα σώματα δεν αποκλείει την δυαρχία όταν σχεδόν για κάθε απόφαση χρειάζεται η συγκατάθεση της Τουρκοκυπριακής πλευράς δηλαδή της Τουρκίας δεδομένου ότι την Τουρκοκυπριακή ηγεσία καθορίζει η Τουρκία με τους έποικους πού αποτελούν την πλειοψηφία στις κατεχόμενες περιοχές και στους εκλογικούς καταλόγους στα κατεχόμενα.

Ναι. Αντίπαλη πλευρά δεν είναι οι Τουρκοκύπριοι πού είναι θύματα του Τουρκικού επεκτατισμού. Όμως δεν θα προσφέρουμε γην και ύδωρ στην Τουρκική πολιτική με το πρόσχημα προστασίας των Τουρκοκυπρίων. Δεν θα ανεχθούμε Αλεξανδρετοποίηση με εθελούσια διαγραφή των εγκλημάτων του εποικισμού.

Επισείουν τη διχοτόμηση, πού αποτελεί υπαρκτό κίνδυνο.

Απαντούμε. Δεν θα αποδεχθούμε  νέο-ανανικά σχέδια πού νομιμοποιούν την διχοτόμηση και επεκτείνουν Τουρκική επικυριαρχία στις τώρα ελεύθερες περιοχές για να αποφύγουμε τη διχοτόμηση.

Μας λένε Είσαστε μικροί. Η Τουρκία είναι πανίσχυρη με προστάτες πλανητάρχες. Τι μπορείτε να εξασφαλίσετε. Απαντούμε για πολλοστή φορά.

Επαναλαμβάναμε  και θα επαναλαμβάνουμε το βιωματικό μας σύνθημα τροποποιημένο

Μας είπαν

Είστε μικροί. Αν κάνετε ένα ακόμα βήμα

θα  σας αφανίσουν

Απαντούμε. Αν δεν το κάνουμε θα

αφανισθούμε με την

υπογραφή  μας.

Έλειψε  και λείπει μια  ολοκληρωμένη στρατηγική πού θα αντιμετωπίζει τους Τουρκικούς στόχους πού με ωμότητα προβάλλονται ακόμα και μέσα στην αίθουσα του Ο.Η.Ε.

Για δυο λαούς, δυο  κράτη, εγγυητικά  δικαιώματα, στρατιωτική  παρουσία και καθεστώς φυλετικών διακρίσεων πού έχουν κατ΄επανάληψη  καταδικαστεί από του διεθνείς οργανισμούς. Με τελικό στόχο την αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης και τελικά την Αλεξανδρετοποίηση. Χωρίς σωστή διάγνωση δεν υπάρχει θεραπευτική αγωγή. Η Τουρκία επιδιώκει Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου. Χρειαζόμαστε ενιαία πανεθνική στρατηγική για ολόκληρο τον Ελληνισμό πού θα αναιρεί τους Τουρκικούς στόχους. Η απάντησή μας είναι πανεθνικά ΟΧΙ.

Χρειαζόμαστε  μια πολυδιάστατη στρατηγική πού

(α)  Θα προβάλλει τον  αντικατοχικό χαρακτήρα  του προβλήματος

(β)  Θα θέτει την Τουρκία στο εδώλιο του κατηγορουμένου για

(1) την κατοχή (2) τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κατεχόμενες περιοχές στη βάση Ευρωπαϊκών δικαστικών αποφάσεων πού θεωρούν την Τουρκία υπεύθυνη και το δορυφορικό κατοχικό καθεστώς ως νομικά μη υπαρκτό.

(γ)  Να καταγγέλλει  την Τουρκία για  εγκλήματα κατά  της ανθρωπότητας  για

(1) εποικισμό και (2) εκτελέσεις αιχμαλώτων

(δ)  Να δημιουργεί  συμμαχίες μέσα στον Ευρωπαϊκό χώρο με τις χώρες πού θεωρούν την Τουρκία ως Δούρειο ίππο της Αμερικανικής πολιτικής. Θα απευθύνεται στις φιλικές δυνάμεις στο Αμερικανικό Κογκρέσο και να αξιοποιεί την Ελληνική ομογένεια. Να αξιοποιεί τις υπάρχουσες συμμαχικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία, και άλλους).

Θα  αναπτύσσει τις φιλικές  σχέσεις με τις  χώρες της Μ. Ανατολής, αναβαθμίζοντας έτσι τη γεωστρατηγική θέση της Κύπρου ως γέφυρας Ε.Ε. και Μ.Ανατολής.

Να  αυξάνει την αμυντική μας δυνατότητα.

Να  κινητοποιεί τον λαό, ο οποίος πρέπει να κρατείται ενήμερος.

Σ΄αυτό  τον τομέα θα πρέπει να θέσουμε τέρμα  στην προσπάθεια νεόσοφων του πολιτικού  αμοραλισμού πού  θεωρούν την φυσιολογική  αναφορά στις Ελληνικές  ρίζες ως σοβινισμό και πού μαζοχιστικά προσπαθούν να εξισώσουν την οργανωμένη εγκληματική κρατική τρομοκρατία της Τουρκίας με μεμονωμένα εγκλήματα ανεύθυνων.

Χωρίς εθνική ταυτότητα  δεν υπάρχει αγώνας.

Κι  αν η προάσπιση  της εθνικής ταυτότητας με ταυτόχρονο σεβασμό  της ταυτότητας όλων ισοδυναμεί με εθνικισμό για πολλοστή φορά δηλώνω και πάλιν αδιόρθωτος εθνικιστής.

Ετούτη η ακρογιαλιά

δεν αλυσοδένεται από

κουρσάρους

Εκείνο  τo πανάρχαιο

θέατρο

όσο και να το χαλούν

ξαναγενιέται  πιο ζωντανό

Εκείνο  το αίμα στην

αυλή  του Λιοπετριού

δεν ξηραίνεται ούτε απ΄

τον ήλιο

ούτε  από ναπάλμ

Εκείνο  το σχοινί της

αγχόνης

κρατάει ακριβό φυλαχτό

Τον ιδρώτα του απροσκύνητου

επαναστάτη

Ετούτη  η γης δεν

αλλάζει

Κι  εσύ ανιστόρητε οσφυοκάμπτη

Κράτα τη σοφία σου

για τους ασπόνδυλους.

Να  διαλύσουμε τον μύθο της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων  πού απολαμβάνουν όλα τα πλεονεκτήματα  του Ευρωπαίου  πολίτη, χωρίς τις  υποχρεώσεις.

Να  προτάξουμε στον διάλογο  τα θέματα ουσίας (Ασφάλεια, εγγυήσεις, εδαφικό, περιουσιακό)

Να  δημιουργήσουμε από τώρα τις προϋποθέσεις για την αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκέμβρη. Είναι επικίνδυνο να εμμείνουμε απλώς στην αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και το άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων δηλαδή διχοτομική αναγνώριση αναγνωρίζοντας τα δύο δήθεν de facto λειτουργούντα κράτη. Μια τέτοια ανώδυνη για την Τουρκία ενέργεια θα δημιουργήσει έντονο θετικό κλίμα για την Τουρκία.

Η Τουρκία πρέπει να κληθεί να τερματίσει την κατοχή Ευρωπαϊκών εδαφών.

Όλοι  δηλώνουμε ότι  η λύση πρέπει να εναρμονίζεται με το διεθνές δίκαιο και τις Ευρωπαϊκές αξίες. Κατοχή και Ευρωπαϊκό δίκαιο είναι έννοιες ασυμβίβαστες.

Πρέπει  με σαφήνεια από τώρα να προειδοποιήσουμε ότι αν ως τον Δεκέμβρη η Τουρκία δεν  διαφοροποιήσει την  στάση της -και δεν θα την διαφοροποιήσει- θα αξιοποιήσουμε όλα τα εις τη διάθεση μας μέτρα.

Προβάλλεται το επιχείρημα ότι  διακοπή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας δυνατό να δημιουργήσει στην Ελλάδα και Κύπρο  περισσότερα προβλήματα.

Ανεξαρτήτως της ορθότητας  ή όχι της διαπίστωσης  από την ίδια την  Τουρκία εξαρτάται η συνέχιση της ενταξιακής της πορείας.

Με  συμμόρφωση της στις Ευρωπαϊκές αρχές  και αξίες και  όχι με απαίτηση για  κατολίσθηση αυτών  των αξιών στις εξωφρενικές απαιτήσεις της Τουρκίας.

Πάντα κατάθετα στον μητροπολιτικό  χώρο ότι είναι  προσβολή να αιτούμαι αλληλεγγύη και συμπαράσταση από το Ελληνικό έθνος. Κοινή η εθνική ταυτότητα, κοινές οι προοπτικές, κοινοί οι κίνδυνοι. Μαζί θα συμπορευθούμε.

Δεν θάμαστε η τελευταία  γενιά Ελληνοκυπρίων  στα χώματα του  Ζήνωνα, του Ρε, του  Αυξεντίου.

Δεν θα μετατρέψουμε τη Θράκη σε Τουρκικό προτεκτοράτο.

Δεν θα εκχωρήσουμε διεθνώς  αναγνωριζόμενα δικαιώματα στο Αιγαίο.

Ναι. Είμαστε ρεαλιστές. Όχι μοιρολάτρες.

Δεν θα αναφερόμαστε σε περασμένα μεγαλεία δακρύβρεχτοι.

Θα  αναλάβουμε την τύχη μας στα χέρια  μας.

Θα  αξιοποιήσουμε την παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Θα  αναδείξουμε τη στρατηγική μας σημασία.

Τα  δικαιώματα μας -όπως  και κάθε λαού- δεν  είναι υπό διαπραγμάτευση.

Με  παρρησία να αγωνιζόμαστε για τα αυτονόητα  δίκαια μας με την  επίγνωση ότι δεν  υπάρχει αλληλεγγύη σε ανύπαρκτο αγώνα.

Στην  τελευταία πολυήμερη  συνεδρία του Εθνικού  Συμβουλίου καθορίσαμε τη βάση ενότητας. Να τηρηθεί. Το ανακοινωθέν  του Εθνικού Συμβουλίου τονίζει ότι η  λύση (ανεξαρτήτως  αδόκιμων ονοματολογιών) πρέπει να διασφαλίζει  την ενότητα του  κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από έποικους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Να αναζωογονήσουμε το ενιαίο αμυντικό δόγμα.

Και απευθυνόμενος σ΄όσους  δεν έχουν πάρει τα σωστά μηνύματα των καιρών λέγω

Αν  αντικρύζεις την  κατοχική σημαία

στον  Πενταδάκτυλο

και δεν σε πνίγει η  οργή

Αν  προσκυνάς τα φυλακισμένα

μνήματα

και γυρνάς στο σπιτικό  με ήρεμη

συνείδηση

Αν  προσπερνάς

τον Μαχαιρά του Αυξεντίου

ως  ένα απλό αξιοθέατο

Αν  νυχτοβραδιάζεις  στα αλυσοδεμένο

λιμανάκι  της Κερύνειας

παρέα με τον δεσμοφύλακα

του κάστρου που φιλοξενεί

το  αίμα μαρτύρων αιώνων

με  την κατοχική

σημαία  θεματοφύλακα της

πλαστογραφίας

Αν  έχεις διαγράψει  τα΄ αχνάρια

του Κανάρη από  την

πονεμένη  ακτή της Λαπήθου

Αν  έχεις ξεγράψει το πατρικό

σου για μερικά

αργύρια

Τότε  όσο κι αν αγαπώ

όλους τους ανθρώπους

όσο κι αν συγχωρώ, εγκλήματα

και δειλίες

όσο κι αν αντικρύζω το βορρά

αδιόρθωτος

Τότε  ταπεινά σου λέω

δεν σε θέλω στην παρέα  μου

Εγώ θέλω τον Τούρκο λεύτερο

σε  λεύτερη Τουρκία

Και λεύτερο τον γερο-Μίχαλο

σε  λεύτερη πατρίδα.

Από την δόξα στον εμφύλιο 03/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
[πηγή φωτογραφίας: http://www.athensinfoguide.com/gr/history/t9-95war.htm]

‘Σημερινή’
«Από την δόξα στον εμφύλιο»
29 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Από 28η Οκτωβρίου 1940 μέχρι Απρίλιο 1941, η οικουμένη παρακολουθούσε το απίστευτο: Η μικρή Ελλάς να κατορθώνει την 1η ήττα του Άξονα του Φασισμού και Ναζισμού. Από το 1941 μέχρι και το 1944, ο ελλαδικός λαός υπέστη φρικτή, τριπλή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Εναντίον της, αγωνίστηκε ασταμάτητα. Θυσιαζόταν και μεγαλουργούσε. Μέχρι τη νίκη των ελευθέρων λαών. Τη συντριβή του Ναζισμού.

Όμως: Όταν γλυκοχάραζε η λευτεριά, η θυσιασθείσα για τη νίκη Ελλάδα δεν ήταν όρθια ανάμεσα στις νικήτριες για να εισπράξει το μερτικό της. Φροντίσαμε γι’ αυτό οι Έλληνες: Την καταντήσαμε να εισπράξει έναν Εμφύλιο Πόλεμο. Χειρότερων καταστροφών και πολύ διαρκέστερων επιπτώσεων, απ’ ό,τι η κατοχή.

Μνησθητω ότι: Όταν το έθνος ηγέρθη με τα καριοφίλια το 1821, για Ελευθερία ή Θάνατο, προτού καλά-καλά λευτερώσουμε τον Μωριά και τη Ρούμελη, καταντήσαμε οι Έλληνες ν’ αλληλοσφαχτούμε πάλι σε Εμφύλιο. Ελλαδίτσα παραπληγική με τρεις «Προστάτιδες» και ξένο βασιλιά. Κι όταν, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, το έθνος ισχυρό και με διπλάσια εδάφη από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, μπορούσε με τις μεραρχίες του να διεκδικήσει ότι η νίκη στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο το 1918, θα ξημέρωνε και την ελευθερία στην Αν. Θράκη, την Κων/πολη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο, φροντίσαμε και πάλι οι Έλληνες έναν ακόμα Εθνικό Διχασμό. Πρώτα διχοτομήσαμε την Ελλάδα σε κράτος της Θεσσαλονίκης και κράτος των Αθηνών. Και το 1922 καταστρέψαμε τη Μικρασιατική μας υπόσταση. Στην Κύπρο, το τραγικό 1974, δικές μας κάννες στράφηκαν εμφύλιες εναντίον δικών μας αδελφών. Και καμιά δεν ήταν στο Πέντε Μίλι στις 05.00 το πρωί του Σαββάτου, 20ή Ιουλίου 1974, για ν’ ανακόψει την αποβίβαση του Αττίλα.

Αρχέγονα παρ’ Έλλησι τα Εμφύλια Πάθη. Έχουν δε και την ιδιότητα να μετατρέπουν τους εκάστοτε αγωνιστές σε χρήσιμους ηλίθιους για την καταστροφή της πατρίδας. Κατ’ επανάληψιν διά μέσου των αιώνων: Από το εναρκτήριο της Ιλιάδος «μήνιν άειδε θεά» του Ομήρου, ώς το φρικτό ραδιοφωνικό «ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός» της 15.7.74. Έχουμε από την αρχαιότητα, πολλά κουσούρια οι Έλληνες. Ένα, όμως, είναι το καρκίνωμά μας: Το Εμφύλιο Πάθος. Το απελπιστικό είναι ότι τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα. Το απελπιστικότερο είναι ότι, από τα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. μάς τα έγραψε, χαρτί και καλαμάρι, στο Γ-82 και 83 της Ιστορίας του, για να μας διδάσκει ες αιεί ο μέγιστος Θουκυδίδης, αλλ’ εμείς, κούτσουρ’ απελέκητα αυτοκαταστροφικής ξεροκεφαλιάς…

Ερώτηση:
Πώς γίνεται ο εκλαμπρότατος πρόεδρος του ΔηΣυ να διατείνεται ότι έγινε από παλαιότερα αποδεκτή η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία κι εμείς να μη βρίσκουμε ούτ’ ένα στέλεχος του ΔηΣυ, αναπληρωτή πρόεδρο λ.χ., βουλευτή ή ευρωβουλευτή, που να θυμάται αν συζητήθηκε καν ποτέ κάτι τέτοιο, έστω και του… φτέρου, σε οιονδήποτε συλλογικό όργανο του κόμματος;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Εμφυλίων Εγχειρίδιον»
30 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Ως ο εμπειρότατος των χειρουργών, λες κι είχε νυστέρι ηλεκτρονικής ακρίβειας 21ου αιώνος μ.Χρ., παν-Επιστήμονας πολιτικής, κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, ανθρωπολογίας, πολεμολογίας κ.ά., ο Θουκυδίδης συνέγραψε το, καθ’ ημάς, περί «Εμφυλίων Εγχειρίδιό» του. Μ’ αφορμή στα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. την εμφύλια σφαγή μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών, κατά τον 27ετή Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.). Στο Γ- 82, 83 και 84 της Ιστορίας του, ανέλυσε και ανέδειξε:

– Τα αίτια και τους λόγους που προκαλούν το Εμφύλιο Καρκίνωμα.

– Τα συμπτώματα της προϊούσας εξάπλωσής του, κατά τη μετάπτωση από την ειρηνική στην πολεμική περίοδο.

– Τις συνθήκες μέσα στις οποίες το Καρκίνωμα υφίσταται μεταστάσεις επιδείνωσης.

– Τις ολέθριες, πάντα, για την πατρίδα – πολιτεία και για τους, καθ’ έκαστον, ανθρώπους, φρικτές επιπτώσεις του.

«Πάντων δ’ αυτών αίτιον αρχή η διά πλεονεξίαν και φιλοτιμίαν, εκ δ’ αυτών και ες το φιλονικείν καθισταμένων το πρόθυμον» («Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία, και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς έριδας», ως μετέφρασε ο Ελ. Βενιζέλος, «μια και μπούνε στη διαμάχη των κομμάτων», κατά μετάφραση Έλ. Λαμπρίδη).

Και πρόβλεψε ο Θουκυδίδης στο «δυσαγγέλιό» του ότι: Τα ίδια «αιεί» θα συμβαίνουν όσο παραμένει η ίδια η φύση των ανθρώπων, φοβερότερα ή ηπιότερα και με διαφορετική μορφή, αναλόγως της μεταβολής των παρουσιαζομένων εκάστοτε περιστάσεων: «γιγνόμενα μεν και αιεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις των ανθρώπων η, μάλλον δε και ησυχαίτερα και τοις είδεσι διηλλαγμένα, ως αν έκασται αι μεταβολαί των ξυντυχιών εφιστώνται».

Ιδού πώς το κραύγαζε 2.250 έτη αργότερα, το 1823, στις 20 τελευταίες από τις 158 στροφές του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», ο Διονύσιος Σολωμός: «Η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, πάρ’ το λέγοντας και συ. Κειό το σκήπτρο, που σας δείχνει, έχει αλήθεια ωραία θωριά. Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα όπου φθονάει, παλικάρια ας μην ‘πωθεί, πώς το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή. Μην ειπούν στον στοχασμό τους, τα ξένα έθνη αληθινά: Αν μισούνται αναμεσό τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά… Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος σαν του Άβελ καταβοά. Δεν είν’ φύσημα του αέρος που σφυρίζει εις τα μαλιά. Τι θα κάνετε; Θ’ αφήστε, να αποκτήσομεν εμείς Λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας Πολιτικής;»…

Αλλ’ οι έκτοτε Έλληνες, Ελλήνων απόγονοι, ούτε από Θουκυδίδη ούτε από Διονύσιο Σολωμό καταδεχόμαστε να διδαχθούμε. Μας αρκούν τα… κόμματά μας, κομμάτια να γινόμαστε!

Ερώτηση:
Ώστε, εκλαμπρότατε διζωνικέ κύριε Τορναρίτη, στο «πολίτευμά» σας στερούνται την ισηγορία και το δικαίωμα έκφρασης οι πολίτες που διαφωνούν με την «ομοσπονδία»; Εκτός από την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία, εκτός από τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%, θα καταργήσετε και το άρθρο 19 του Συντάγματος (και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης), ποινικοποιώντας, άραγε, όσα η εκλαμπρότης σας αποφασίζει ως «συνθήματα πατριδοκαπηλίας»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Πατριδοκαπηλία και αντι-ομοσπονδιακοί»
31 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Βγήκε στις τηλεοράσεις, γνώριμος για το ζήλο αυτοπροβολής του πολιτικός και εκτόξευσε κατηγορίες περί «πατριδοκαπηλίας» εναντίον απλών πολιτών, οίτινες θεώρησαν ότι συνάδει με την επέτειο του «ΟΧΙ» του Σαράντα, να εκφωνήσουν δημοσίως το δικό τους «ΟΧΙ» στη λύση ομοσπονδίας. Την ομοσπονδία και, μάλιστα, διζωνική και δικοινοτική, δεν την είχε απαιτήσει με το τελεσίγραφο που επέδωσε στις 03.00 της Δευτέρας 28.10.1940 στον αγουροξυπνημένο πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, στο σπίτι του, γωνία Κεφαλληνίας και Δαγκλή στην Κηφισιά, ο εν Αθήναις πρέσβης της φασιστικής Ιταλίας, Γκράτσι. Την απαίτησε, ως όρο συνθηκολόγησης και υποταγής των προδομένων και ηττημένων Ελλήνων, μετά που εισέβαλε το 1974 στην Κύπρο, ως κατακτητής, ο τουρκικός Αττίλας…

Αλλ’ η ίδια η έννοια της πατριδοκαπηλίας είναι δύσκολο να προσάπτεται σε απλούς πολίτες. Και δη «ανώνυμους». Που δεν αυτοπροβάλλονται καν επωνύμως για να καπηλευθούν την πατρίδα προς επίτευξη (ποιων;) ιδιοτελών σκοπών. Ως προς τούτο, φαίνεται ότι έσφαλε ο εν λόγω πολιτικός. Κρίνοντας, ίσως, εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι πολιτικοί, οι κομματάρχες, οι δημαγωγοί, τα δημόσια πρόσωπα, ακόμα και δημοσιογράφοι, είναι νοητό να κατηγορούνται συχνάκις και ν’ αλληλοκατηγορούνται πολλάκις, δικαίως ή αδίκως, βασίμως ή μη, για πατριδοκαπηλία, θρησκοκαπηλία, ηρωοκαπηλία, εργατοκαπηλία, προσφυγοκαπηλία, μαθητοκαπηλία, ποδοσφαιροκαπηλία και πάσης άλλης φύσεως καπηλεία. Είναι σύνηθες «άθλημα» για την επίτευξη ιδιοτελών, κομματικών και πολιτικών στόχων. Οι απλοί πολίτες, όμως;

Βέβαια ο συγκεκριμένος πολιτικός, βουλευτής και ανώτερο στέλεχος του ΔηΣυ, που στην άκρη της γλώσσας του κρέμεται πρόχειρη η πατριδοκαπηλία, έχει, φαίνεται, στα «απωθημένα» του σοβαρό πρόβλημα με όσους εκ των πολιτών εκφράζουν την εναντίωσή τους στην τουρκική απαίτηση για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Είναι το πρόβλημα εκείνων στην ηγεσία του ΔηΣυ που υποστήριξαν, προ της 24ης Απριλίου 2004, «με το χέρι εις το ευαγγέλιο» την Αναν-ική κι Ερντογαν-ική ομοσπονδία, και είδαν στο δημοψήφισμα το 66% των ψηφοφόρων του κόμματός τους να τους γυρίζουν την πλάτη και να υπερψηφίζουν το «ΟΧΙ».

Έχουμε, όμως, εισέτι, φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν έχει επιβληθεί, ακόμα, η «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%. Ούτε η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία. Ούτε κι οι φασιστο-νόμοι που θα είναι -ως εκ των ων ουκ άνευ- αναγκαίοι σε τοιαύτης έκτασης αντιδημοκρατικό πολίτευμα. Άρα, δικαιούνται, προς το παρόν, οι πολίτες να εκφράζουν ελεύθερα και δημοσίως (άρθρο 19 του Συντάγματος) και την εναντίωσή τους στην ομοσπονδία…

Ερώτηση:
Αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι επί 35 χρόνια η Τουρκία αλωνίζει ανενόχλητη με το «χαρτί» της διαδικασίας των «διακοινοτικών συνομιλιών», πώς και με τόση εμπειρία και σοφία τριών δεκαετιών, δεν αποκτήσαμε ακόμα την επιδεξιότητα, με αριστοτεχνική ευελιξία, να το μετατρέψουμε σε μπούμερανγκ και να τής ψήσουμε το ψάρι στα χείλη; Ποια προσόντα, άραγε, ελλείπουν για κάτι τέτοιο;

Η τουρκική αφηγηματική επεξήγηση κι εμείς 01/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
ασδφ

‘Σημερινή’
«Η τουρκική αφηγηματική επεξήγηση κι εμείς»
18 Οκτωβρίου 2009
Ανδρέας Θεοφάνους*

Ένας από τους πυλώνες στους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία στηρίχθηκε μετά την εισβολή του 1974 και την κατοχή ήταν η ηθική υπεροχή. Προβαλλόταν, μεταξύ άλλων, η θέση ότι η Τουρκία είχε εγκληματίσει στην Κύπρο και έπρεπε να τερματισθεί η κατοχή. Σταδιακά, η Τουρκία, πέρα από τη στρατιωτική της υπεροχή, κατανόησε και τη σημασία της ηθικής υπεροχής και προσπαθεί ποικιλοτρόπως να διαφοροποιήσει αντιλήψεις, επιβάλλοντας τη δική της «αφηγηματική επεξήγηση», αυτό που αποκαλείται «narrative».

Υπογραμμίζεται ότι η ηθική υπεροχή είναι σήμερα μαζί με τη στρατιωτική δύναμη, καθώς και την οικονομία (με την ευρύτερη έννοια του όρου), τρεις από τους βασικούς συντελεστές στις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές περιβάλλον. Εάν κρίνουμε από τα αποτελέσματα, σήμερα βλέπουμε ότι και σ’ αυτόν τον τομέα, όπου είχε συγκριτικό πλεονέκτημα η Κυπριακή Δημοκρατία, η Τουρκία έχει κερδίσει τα τελευταία χρόνια σε πολλά σημεία.

Το ζητούμενο είναι να μην καταστεί η εξέλιξη αυτή μόνιμο δεδομένο. Ούτως ή άλλως, πρέπει να αξιολογηθεί πώς επιτεύχθηκε αυτή η σοβαρή διαφοροποίηση. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να αξιολογηθεί η «αφηγηματική επεξήγηση» της Τουρκίας (the Turkish «narrative») που έχει ως ακολούθως:

«Το 1974, μετά το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας, το οποίο αποσκοπούσε στην προσάρτηση της Κύπρου από την Ελλάδα, η Τουρκία επενέβη με βάση τη συναφή πρόνοια του άρθρου 4 του Συντάγματος, με στόχο την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης, την προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας και την αποτροπή της προσάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα. Η ειρηνευτική τουρκική επιχείρηση στην Κύπρο συνέβαλε επίσης στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έκτοτε στο νησί υπάρχει ειρήνη. Η Τουρκία προσπάθησε κατ’ επανάληψιν να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω της αδιαλλαξίας των Ελληνοκυπρίων. Το 2004 ήταν μια κορυφαία στιγμή, όπου η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι είπαν ναι σε ένα ισοζυγισμένο σχέδιο του ΟΗΕ και οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν, διότι δεν ήθελαν και δεν θέλουν να μοιρασθούν πλούτο, εξουσία και τα οφέλη της συμμετοχής στην ΕΕ μαζί με τους Τουρκοκυπρίους. Η ουσία του Κυπριακού είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται σε απομόνωση και η Τουρκία αδίκως κατηγορείται και αντιμετωπίζει προβλήματα και προσκόμματα σε σχέση με την ενταξιακή της πορεία».

Η τουρκική «αφηγηματική επεξήγηση» είναι γεμάτη από παραπλανητικές ανακρίβειες. Η ουσία, όμως, είναι ότι αυτό είναι ένα κεντρικό μήνυμα, το οποίο περνά. Έτσι βλέπουμε κατά καιρούς εκθέσεις και εισηγήσεις να τοποθετούνται με τρόπο που απαλλάσσουν την Τουρκία από τις ευθύνες της στην Κύπρο και προκρίνουν την απρόσκοπτη συνέχιση της ενταξιακής της πορείας. Δεν πρέπει να μας εκπλήττει η αποτελεσματικότητα της Τουρκίας. Άλλωστε, έχει και θετικούς αποδέκτες των μηνυμάτων της και σε Κύπρο και Ελλάδα. Η Τουρκία επενδύει εκατομμύρια δολάρια σε πανεπιστημιακές έδρες, κέντρα αποφάσεων, δεξαμενές σκέψης, μέσα μαζικής επικοινωνίας και σε ανθρώπους. Και έχει πετύχει σήμερα μία ουσιαστική διαφοροποίηση των «παραστάσεων». Ακόμα και στην κατεχόμενη Κύπρο, η Τουρκία έχει επενδύσει σε πανεπιστήμια και σε δεξαμενές σκέψης. Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία ακολουθεί μίαν απαρχαιωμένη πολιτική «διαφώτισης», που κάθε άλλο από διαφωτιστική είναι. Ούτε έχει δώσει την απαιτούμενη σημασία είτε σε ξένα είτε σε ντόπια συναφή ιδρύματα.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να εκπλήττει ότι κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει ελληνοκυπριακή «αφηγηματική επεξήγηση»/narrative. Αντί τούτου, αν ανατρέξει κανείς στα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ, προκύπτει το συμπέρασμα ότι στην καλύτερη περίπτωση υφίσταται μία ιδεολογική σύγχυση και στη χειρότερη περίπτωση αντιφατικά συναισθήματα υπεροχής, αλλά και ενοχής και ηττοπάθειας. Η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά το γεγονός ότι εντάχθηκε στην ΕΕ, δεν λειτουργεί με αυτοπεποίθηση, ενώ το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό υπόδειγμα δεν βασίζεται πάνω σε στέρεες βάσεις. Η Κύπρος καλείται να προχωρήσει με αυτοπεποίθηση και να έχει στόχους που να εμπνέουν. Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (βοσνιακού τύπου) είναι ένα μοντέλο το οποίο συνδέεται με αποτυχία και δεν εμπνέει.

Πέραν τούτου, σε σχέση με τη διακηρυγμένη πολιτική της επαναπροσέγγισης, πολλοί Ελληνοκύπριοι οι οποίοι επιθυμούν τη συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους διακρίνουν σε διάφορες επαφές υπερβολικά αλαζονικές τουρκοκυπριακές προσεγγίσεις, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. Όταν για παράδειγμα παραλληλίζεται η τουρκική κατοχή της Κύπρου με «την κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους Ελληνοκυπρίους», πώς ενισχύεται η επαναπροσέγγιση; Αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα περιβάλλον όπου σε συμβολικό επίπεδο υπάρχει η τεράστια τούρκο(κυπριακή) σημαία στον Πενταδάκτυλο, που υπενθυμίζει τη σφραγίδα της τουρκική κατοχής. Αντίθετα, στις ελεύθερες περιοχές εν πολλοίς θεωρούνται εθνικισμός η ανάρτηση ελληνικής σημαίας, η αμφισβήτηση συγκεκριμένων θέσεων και πράξεων των Τουρκοκυπρίων, και οι κατηγορίες εναντίον της Τουρκίας και των πράξεών της… Πώς είναι, επομένως, δυνατόν να συγκροτήσουμε μια δική μας «αφηγηματική εξήγηση», όταν τελούμε υπό καθεστώς αυτοαναίρεσης;

* Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, και Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Εθνική ταυτότητα και εθνικισμός»
23 Οκτωβρίου 2009, σελ. 12
Ανδρέας Χαχολιάδης

Το Κυπριακό, από τις αρχές της δεκαετίας του Ά50, οριοθετείται από τη διάσταση της βούλησης με την πραγματικότητα. Και η ευθύνη ανήκει από τη μια στην Εθναρχία, που αγνοούσε τους συσχετισμούς δυνάμεων και παράβλεπε το γεγονός ότι η Ελλάδα έβγαινε, μετά από μια δεκαετία πολέμου και εμφυλίου αδύναμη, και από την άλλη στις ελληνικές κυβερνήσεις, που ενώ γνώριζαν, δεν είχαν το πολιτικό σθένος να αντισταθούν μέχρι τέλους στο λαϊκισμό και την πατριωτική ρητορεία της πρώτης. Αυτή η αναντιστοιχία παρακολουθεί το Κυπριακό. Η κολοβή ανεξαρτησία που προέκυψε μετά την ήττα του ηρωικού, αλλά πολιτικά άκαιρου ξεσηκωμού του ’55, δημιούργησε ένα υπαρκτό πρόβλημα που συνίστατο στη σχέση που έπρεπε να οικοδομηθεί ανάμεσα σε δύο έννοιες φαινομενικά αντίθετες: αυτές του κράτους και του έθνους. Από τη μια ένα κράτος δικοινοτικό, που επέβαλλε να αναπτυχθούν συμβιωτικές λειτουργίες και από την άλλη η εθνική ταυτότητα που προέβαλλε ως μοναδική προοπτική ολοκλήρωσής της την Ένωση.

Από το 1960 μέχρι το 1974, η έννοια του κράτους υποτιμήθηκε και χλευάστηκε σε αντίθεση με την αξία του εθνικού, που διογκώθηκε και κατέληξε στην ανάπτυξη ενός ανεγκέφαλου «εθνικού πατριωτισμού» που οδήγησε στην τραγωδία που βιώνουμε. Επειδή όμως ως λαός δεν χαρακτηριζόμαστε από το μέτρο και δεν εμβαθύνουμε στην ουσία των πραγμάτων, το εκκρεμές ανάμεσα στο κράτος και το εθνικό μετακινήθηκε μετά το ’74 στο άλλο άκρο.

Αγιοποιήθηκε το κράτος και ρίχτηκε στα Τάρταρα ό,τι παράπεμπε στο εθνικό. Ιδεολογικός πάτρωνας αυτής της σύλληψης ήταν το ΑΚΕΛ που φαντασιωνόταν ένα μοντέλο τύπου Σοβιετικής Ένωσης, όπου οι εθνικές ταυτότητες θα υποχωρούσαν και θα αναδεικνυόταν το ταξικό ως το διακριτικό γνώρισμα των νέων αντιθέσεων και συσπειρώσεων. Αυτή όμως η ανιστόρητη προσέγγιση αποτελεί άλλη μια νεφελώδη ουτοπία, γιατί, όπως αποδείχτηκε και από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, η καταπίεση της εθνικής ταυτότητας όχι μόνο δεν οδηγεί στην εξαφάνισή της, αλλά αντίθετα καταλήγει στην αναβίωση του πιο ακραίου εθνικισμού.

Η ιδεολογική σύγχυση του ΑΚΕΛ και η αδυναμία του να συνταιριάσει αρμονικά την εθνική ταυτότητα με την κρατική οντότητα μέσα από μια συνθετική πρόταση όπως «η κρατική ανεξαρτησία είναι το κέλυφος για την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού», το εξώθησε να θεωρεί την καλλιέργεια της ελληνικής ταυτότητας ως έκφραση εθνικισμού με αποκορύφωμα η νεολαία του να χαρακτηρίζει τις ελληνικές σημαίες σοβινιστικά σύμβολα.

Και ενόσω το ΑΚΕΛ θα οπτασιάζεται σε κάθε έκφραση του εθνισμού έξαρση του εθνικισμού και θα επιχειρεί με καταγγελτικό λόγο και κατασταλτικές λογικές να τον αντιμετωπίσει, τόσο περισσότερο θα τρέφεται η προοπτική δυναμικής εμφάνισης στο μέλλον του εθνικισμού. Το ΑΚΕΛ αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως το κόμμα που ποτέ δεν έβλαψε τον τόπο κι αυτό γιατί δεν έχει συναίσθηση ότι μέσα από τις ανιστόρητες εμμονές του να υποβαθμίζει την εθνική καταγωγή και την πολιτιστική ταυτότητα των Ελλήνων της Κύπρου καλλιέργησε στις ψυχές των νεότερων ηλικιών έναν ιδιότυπο διχασμό (δηλώνουν ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Κύπριοι και όχι Έλληνες της Κύπρου ) που τείνει να προσλάβει απροσδιόριστες συνέπειες. Το ΑΚΕΛ συνειδητά και διαχρονικά πρότασσε, και σωστά, την ανάγκη ανάπτυξης των δεσμών ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Πλανώνται όμως πλάνη οικτρά όσοι ευελπιστούν ότι μπορεί να αναπτυχθεί συμβιωτική συνείδηση και να οικοδομηθούν λογικές συνύπαρξης με αμνήμoνες που πορεύονται στο μέλλον χωρίς συλλογική μνήμη και ιστορική συνείδηση. Γιατί μόνο κάποιος σεμνά υπερήφανος για την ιδιοπροσωπία του και με συνείδηση της ιστορικής του διαδρομής μπορεί όχι μόνο να σεβαστεί αλλά και να υπερασπιστεί το δικαίωμα του άλλου να αυτοπροσδιορίζεται.

Παρουσίαση βιβλίου «12/2008: Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος» στις 03 Νοεμβρίου 2009 31/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Tags: , , ,
comments closed

Το βιβλίο του καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη "12/2008: Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος"

Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης θα παρουσιάσει το βιβλίο του «12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος» και θα συζητήσει με τους πολίτες που θα παρίστανται, για τα θέματα του βιβλίου, την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009, στις 20.30, στο café του Βιβλιοπωλείου IANOS (Σταδίου 24).

Από τις εκδόσεις IANOS κυκλοφορεί το νέο  βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη «12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος», στο οποίο ανατέμνει την κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τον χαρακτήρα του αδιεξόδου της νεοτερικότητας με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση της νεολαίας και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική αναταραχή. Συγχρόνως διαλογίζεται για την κατεύθυνση της εξέλιξης που αναμένεται να λάβει ο κόσμος στο περιβάλλον του 21ου αιώνα.

Όντως ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι η στασιαστική έκφραση της οργής των νέων του περασμένου Δεκεμβρίου, ανεξαρτήτως της αφορμής που την προκάλεσε και της άμεσης αιτιολογίας της, ανέδειξε με μεγάλη καθαρότητα το αδιέξοδο της εποχής μας. Αδιέξοδο που οφείλεται στην ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, υπέρ της πολιτικής κυριαρχίας της τελευταίας. Αδιέξοδο με ειδικότερα ελληνικά χαρακτηριστικά, τα οποία τη φορά αυτή προέβαλαν στην παγκόσμια σκηνή ως προάγγελος γενικότερων εξελίξεων που δεν εγγράφονται στην περιοχή της παραδοσιακής αμφισβήτησης.

Το γεγονός αυτό εξηγεί, άλλωστε, γιατί οι πολιτικές δυνάμεις παρακάμφθηκαν με τόση ευκολία από τους νέους, στα συναισθήματα των οποίων οι διακινητές της ιδεολογίας της καταστροφής επικράτησαν κατά κράτος και καρπώθηκαν εξ ολοκλήρου την οργή τους, δίδοντάς της διαστάσεις τυπικής εξέγερσης. Με δεδομένη την αίσθηση του αδιεξόδου, που έγινε εμφανής στο πρόταγμα της ελληνικής νεολαίας, είναι όμως εξίσου κατάδηλη στο σύνολο της νεοτερικής σκέψης, ο συγγραφέας επέλεξε να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στη διερώτηση για τη σημειολογία της κρίσης, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας προβληματικής για την κατεύθυνση της εξέλιξης. Στο πλαίσιο αυτό, διεξάγει ένα γόνιμο διάλογο με θεμελιώδεις έννοιες της εποχής μας, όπως της δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης, της αγοράς και του οικονομικού συστήματος, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, της αναρχίας και της ιδεολογίας της καταστροφής, της συλλογικής ταυτότητας και της κοσμο-πολιτειότητας, προκειμένου να αναδείξει το βάθος του γνωσιολογικού αδιεξόδου και του συντηρητικού εγκιβωτισμού της νεοτερικότητας. Πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι να κατευθύνει τη σκέψη των νέων, αλλά να συμβάλλει στην αποδέσμευσή της από τα απολιθωμένα στερεότυπα της νεοτερικής γνωσιολογίας που  την κρατούν δέσμια ποικίλλων όσων αναχρονισμών και προκαταλήψεων.