jump to navigation

Αποικιοκρατικές οι ρίζες της αφελληνιστικής «Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» 04/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

‘Σημερινή’
«Σχολική «καλλιέργεια κουλτούρων» (ΚΛΕΙΩ-5)»
02 Νοεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πλην του Πάλμερ, των λοιπών τα ονόματα σε κανέναν ίσως δεν θυμίζουν τίποτε. Ήσαν, όμως, οι κατά σειράν Βρετανοί κυβερνήτες «μας», μετά τον σερ Ρόναλντ Στορς, το κυβερνείο του οποίου πυρπολήσαμε στην Εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931. Reginald E. Stubbs κυβερνήτης 1932-33, Herbert Richmont Palmer 1993-39, William D. Battershill 1939-41 και Charles C. Woolley 1941-46. Ακολούθησαν κι άλλοι ώς τον τελευταίο σερ Χιου Φουτ του 1959. Άπαντες επιχείρησαν να επιβάλουν τη διατεταγμένη ανθελληνική «καλλιέργεια κουλτούρας» στην παιδεία. Επειδή, καθώς δημοσίευαν οι λονδίνιοι “TIMES” τον Δεκέμβριο του 1931, μετά την εθνικολαϊκή μας, υπέρ Ενώσεως με τη μητέρα Ελλάδα, αντι-αποικιοκρατική Εξέγερση των Οκτωβριανών: «Εάν τα δημοτικά Σχολεία παίζουσιν αρνητικόν μέρος όσον αφορά την διδασκαλίαν νομιμοφροσύνης προς την Μ. Βρεττανίαν, τα σχολεία της Μέσης παιδείας κατήντησαν κατά τα τελευταία έτη να διδάσκωσι την απιστίαν εις αυτήν. Εις κανένα άλλο μέρος η ανάγκη αποτινάξεως της Βρεττανικής κυριαρχίας εκηρύχθη περισσότερον επιμελώς παρά εις τα Ελληνικά Γυμνάσια της Νήσου και το αποτέλεσμα της τοιαύτης μορφώσεως είναι πολύ φανερόν εις την ασεβή στάσιν των μαθητών προς παν το Βρεττανικόν» (23.12.1931).

Εκτενής μελέτη για τις «Βρετανικές επεμβάσεις στην εκπαίδευση της Κύπρου τη δεκαετία του 1930: Η περίπτωση των αναλυτικών προγραμμμάτων», δημοσιεύεται στο τεύχος 5, «ΚΛΕΙΩ», περιοδικής έκδοσης για τη νεότερη ιστορία, Σεπτ. 2009, εκδόσεις «Επίκεντρο», με την υπογραφή του Θωμά Παπαγεωργίου, υποψηφίου διδάκτορα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μελέτη-θησαυρός, καθώς αναδεικνύει και την αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων απέναντι στη βρετανική πολιτική αφελληνισμού της Κύπρου: Ψηφίσματα προς τον κυβερνήτη Woolley, με την ευκαιρία του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1942 από το νεοσύστατο, τότε, ΑΚΕΛ και τις εργατικές συντεχνίες Λεμεσού, με σαφείς αναφορές στο αίτημα της Ενώσεως αξίωναν την επαναφορά της διδασκαλίας της ελληνικής ιστορίας και των εικόνων των ηρώων του 1821 στα δημοτικά σχολεία. Επιπλέον η επιτροπή του ΑΚΕΛ ζητούσε τον τερματισμό της πολιτικής που απαγόρευε στους Έλληνες της Κύπρου να αποκαλούνται Έλληνες “τη μόνη αυθεντική ονομασία που δόθηκε σ’ αυτούς από την Ιστορία”…(Κλειώ, σελ.87).

Καλόν είναι να το μελετήσουν και όσοι περί της και νυν διατεταγμένης «καλλιέργειας κουλτούρας» στα σχολεία ενδιαφέρονται, αρθρογραφούν και κανοναρχούν από τηλεοράσεων. Ιδίως για τις ομοιότητες με την καλλιεργούμενη στις «διόδους επαναπροσέγισης» νομιμοφροσύνη προς το κατοχικό καθεστώς του Αττίλα…

Ερώτηση:
Συνήλθε, άραγε, σε κάποια συνεδρία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΔηΣυ, το Διευρυμένο ή μη Πολιτικό Γραφείο του κόμματος, κάποιο Συνέδριο ή οιονδήποτε έτερο συλλογικό όργανο, προκειμένου να εγκρίνει την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%; Παρόμοιο τοιούτον τι συνέβη ποτέ σε οιονδήποτε άλλο κόμμα, «κύτταρο» κατά τ’ άλλα της δημοκρατίας, ήτις πάσχει φαίνεται από βαρύτατην… κυτταρίτιδα;

Αποικιοκρατικές οι ρίζες της αφελληνιστικής «Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» 04/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

‘Σημερινή’
«Σχολική «καλλιέργεια κουλτούρων» (ΚΛΕΙΩ-5)»
02 Νοεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πλην του Πάλμερ, των λοιπών τα ονόματα σε κανέναν ίσως δεν θυμίζουν τίποτε. Ήσαν, όμως, οι κατά σειράν Βρετανοί κυβερνήτες «μας», μετά τον σερ Ρόναλντ Στορς, το κυβερνείο του οποίου πυρπολήσαμε στην Εξέγερση των Οκτωβριανών του 1931. Reginald E. Stubbs κυβερνήτης 1932-33, Herbert Richmont Palmer 1993-39, William D. Battershill 1939-41 και Charles C. Woolley 1941-46. Ακολούθησαν κι άλλοι ώς τον τελευταίο σερ Χιου Φουτ του 1959. Άπαντες επιχείρησαν να επιβάλουν τη διατεταγμένη ανθελληνική «καλλιέργεια κουλτούρας» στην παιδεία. Επειδή, καθώς δημοσίευαν οι λονδίνιοι “TIMES” τον Δεκέμβριο του 1931, μετά την εθνικολαϊκή μας, υπέρ Ενώσεως με τη μητέρα Ελλάδα, αντι-αποικιοκρατική Εξέγερση των Οκτωβριανών: «Εάν τα δημοτικά Σχολεία παίζουσιν αρνητικόν μέρος όσον αφορά την διδασκαλίαν νομιμοφροσύνης προς την Μ. Βρεττανίαν, τα σχολεία της Μέσης παιδείας κατήντησαν κατά τα τελευταία έτη να διδάσκωσι την απιστίαν εις αυτήν. Εις κανένα άλλο μέρος η ανάγκη αποτινάξεως της Βρεττανικής κυριαρχίας εκηρύχθη περισσότερον επιμελώς παρά εις τα Ελληνικά Γυμνάσια της Νήσου και το αποτέλεσμα της τοιαύτης μορφώσεως είναι πολύ φανερόν εις την ασεβή στάσιν των μαθητών προς παν το Βρεττανικόν» (23.12.1931).

Εκτενής μελέτη για τις «Βρετανικές επεμβάσεις στην εκπαίδευση της Κύπρου τη δεκαετία του 1930: Η περίπτωση των αναλυτικών προγραμμμάτων», δημοσιεύεται στο τεύχος 5, «ΚΛΕΙΩ», περιοδικής έκδοσης για τη νεότερη ιστορία, Σεπτ. 2009, εκδόσεις «Επίκεντρο», με την υπογραφή του Θωμά Παπαγεωργίου, υποψηφίου διδάκτορα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μελέτη-θησαυρός, καθώς αναδεικνύει και την αντίσταση των Ελλήνων Κυπρίων απέναντι στη βρετανική πολιτική αφελληνισμού της Κύπρου: Ψηφίσματα προς τον κυβερνήτη Woolley, με την ευκαιρία του εορτασμού της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1942 από το νεοσύστατο, τότε, ΑΚΕΛ και τις εργατικές συντεχνίες Λεμεσού, με σαφείς αναφορές στο αίτημα της Ενώσεως αξίωναν την επαναφορά της διδασκαλίας της ελληνικής ιστορίας και των εικόνων των ηρώων του 1821 στα δημοτικά σχολεία. Επιπλέον η επιτροπή του ΑΚΕΛ ζητούσε τον τερματισμό της πολιτικής που απαγόρευε στους Έλληνες της Κύπρου να αποκαλούνται Έλληνες “τη μόνη αυθεντική ονομασία που δόθηκε σ’ αυτούς από την Ιστορία”…(Κλειώ, σελ.87).

Καλόν είναι να το μελετήσουν και όσοι περί της και νυν διατεταγμένης «καλλιέργειας κουλτούρας» στα σχολεία ενδιαφέρονται, αρθρογραφούν και κανοναρχούν από τηλεοράσεων. Ιδίως για τις ομοιότητες με την καλλιεργούμενη στις «διόδους επαναπροσέγισης» νομιμοφροσύνη προς το κατοχικό καθεστώς του Αττίλα…

Ερώτηση:
Συνήλθε, άραγε, σε κάποια συνεδρία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΔηΣυ, το Διευρυμένο ή μη Πολιτικό Γραφείο του κόμματος, κάποιο Συνέδριο ή οιονδήποτε έτερο συλλογικό όργανο, προκειμένου να εγκρίνει την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία και τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%; Παρόμοιο τοιούτον τι συνέβη ποτέ σε οιονδήποτε άλλο κόμμα, «κύτταρο» κατά τ’ άλλα της δημοκρατίας, ήτις πάσχει φαίνεται από βαρύτατην… κυτταρίτιδα;

Εκπαιδευτική ή κοινωνική μεταρρύθμιση; 18/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags:
add a comment

‘Msovolos.blogspot.com’
17 Ιουλίου 2009
Μανόλης Σόβολος
Γενικός Αντιπρόσωπος ΠΟΕΔ με τη Ριζοσπαστική Αγωνιστική Κίνηση

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από περίπου τέσσερα χρόνια στην τοπική εφημερίδα των Λατσιών «Κακκαρίστρα». Επειδή πιστεύω διατηρεί την επικαιρότητά του το αναδημοσιεύω. Δυστυχώς, με πίκρα διαπιστώνουμε, ότι τίποτα ουσιαστικό για την καθημερινότητα των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των σχολείων δεν έγινε μέσα στα τέσσερα χρόνια. Ακόμα και η θεσμοθέτηση του γραμματειακού προσωπικού πριν λίγους μήνες άλλαξαν τη σύσταση της επιτροπής πρόσληψης (έχοντας απόλυτη πλειοψηφία τα μέλη της Σχολικής Εφορείας) ώστε να υποβαθμιστεί ο ρόλος και ο λόγος του σχολείου. Με τον τρόπο αυτό ανοίχτηκε άλλο ένα πεδίο δόξης λαμπρό για ρουσφετολογικές προσλήψεις. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ αρκέστηκε να συστήσει στα μέλη της να μη συμμετέχουν στις επιτροπές. Αντί, σε συνεργασία με τους οργανωμένους γονείς, να αντιδράσει άμεσα και δυναμικά και να καταγγείλει τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις «έκανε την πάπια» για άλλη μια φορά.

Το απόκομμα της εφημερίδας 'Κακκαρίστρα', Νοέμβριου 2005 [πηγή: msovolos.blogspot.com]

Τους τελευταίους μήνες μεγάλη συζήτηση γίνεται γύρω από τη λεγόμενη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Ξεκίνησε, είναι αλήθεια, με πολλές φιλοδοξίες, «τυμπανοκρουσίες» και προσπάθησαν οι υπεύθυνοι να τραβήξουν την προσοχή όλων όσων ενδιαφέρονται ή ασχολούνται με τα θέματα της εκπαίδευσης.

Η έκθεση των «εφτά σοφών» για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που δημοσιοποιήθηκε, έδωσε αφορμή για δημόσιες συζητήσεις, διαλέξεις, ημερίδες, συνέδρια και σεμινάρια. Η έκθεση ασχολήθηκε, κυρίως, με θεωρητικά ζητήματα και τα όποια πρακτικά θέματα τα παραπέμπει σε άλλες επιτροπές που θα συσταθούν ή έχουν ήδη συσταθεί.

Εδώ ελλοχεύει βέβαια και ο κίνδυνος οι επιτροπές αυτές να ξεφύγουν τελείως από το πνεύμα της έκθεσης και των κατευθύνσεων τις οποίες έχει τροχιοδρομήσει. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει αν σταθούμε σε δυο θέματα από όσα τον τελευταίο καιρό είδαν το φως της δημοσιότητας: την αξιολόγηση και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο πρόεδρος της επιτροπής που εκπόνησε την έκθεση δημόσια, καθαρά και έντονα διαφώνησε με τους προσανατολισμούς της επιτροπής για την αξιολόγηση και με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων κερδοσκοπικού χαρακτήρα όπως η βουλή πρόσφατα ψήφισε.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως παρά τις φιλόδοξες προσπάθειες η πολιτεία πορεύεται αποσπασματικά, νομοθετεί πρόχειρα ή κάτω από σκοπιμότητες και ποικιλόμορφες πιέσεις. Πολύ φοβάμαι ότι, αν συνεχιστεί ο ίδιος δρόμος, σε λίγο θα ξεφουσκώσει άδοξα και αυτή η προσπάθεια, αφήνοντας πίσω της άλλο ένα εκπαιδευτικό ναυάγιο.

Είναι απορίας άξιο πως όλοι οι υπεύθυνοι για τις εκθέσεις, επιτροπές κ.λ.π. δεν ξεκινούν από τη στοιχειώδη παραδοχή ότι δεν χτίζουμε εκπαίδευση και παιδεία σε κενό αέρα ή σε προστατευμένη γυάλα. Η εκπαίδευση λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένο περιβάλλον και κοινωνικές συνθήκες. Αυτές τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν, εργάζονται και αγωνίζονται οι γονείς των μαθητών μας και όλες οι οικογένειες οι επιτροπές δεν τις αγγίζουν καθόλου.

Τα παιδιά δεν έρχονται στο σχολείο με τα ίδια εφόδια. Οι οικογένειες των παιδιών δεν έχουν όλες τις ίδιες δυνατότητες για προσφορά αγωγής, βοήθειας στις μαθησιακές δυσκολίες, πολιτιστικών εμπειριών κ.λ.π.

Το ωράριο των εργαζόμενων γονιών είναι τις περισσότερες φορές εξοντωτικό και απάνθρωπο έτσι που ο χρόνος που τους απομένει με τα παιδιά τους είναι ελάχιστος ως μηδενικός.

Τελευταίο τρανό παράδειγμα είναι η λειτουργία των μεγάλων υπεραγορών την 1η του Οκτώβρη. Στο βωμό του κέρδους οι μεγαλοκαρχαρίες των υπεραγορών γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια νόμους, εθνικές γιορτές και ποιότητα ζωής των εργαζομένων.

Λες και οι εργαζόμενοι γονείς δεν δικαιούνται να γιορτάσουν μαζί με τα παιδιά τους την ημέρα αυτή. Το περίεργο(;) είναι ότι οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια αδιαφορούν προκλητικά δίνοντας το σύνθημα ότι οι εθνικές ή θρησκευτικές γιορτές είναι για λίγους και εκλεκτούς.

Πώς η πολιτεία στηρίζει τις οικογένειες για να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους ως γονείς; Η οικονομική εξαθλίωση πολλών εργαζόμενων οικογενειών, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, το κυνήγι της δεύτερης δουλειάς για να αντιμετωπίσουν στις αυξημένες υποχρεώσεις είναι ήδη μια πραγματικότητα.

Η πολιτεία περιμένει τα παιδιά αυτών των οικογενειών να έρθουν στο σχολείο και μετά να πάρει, αν πάρει, οποιαδήποτε μέτρα (ενισχυτική διδασκαλία κ.λ.π.). Μα τότε είναι ήδη αργά για τις περισσότερες περιπτώσεις. Καμιά προληπτική πολιτική, καμιά ουσιαστική βοήθεια από την αρχή της δημιουργίας της οικογένειας. Η άδεια για τις νέες μητέρες ελάχιστη, παντελής έλλειψη κρατικών παιδικών σταθμών στις πιο ευαίσθητες ηλικίες για την ανάπτυξη του παιδιού. Αρκεί να δούμε ότι μόλις την τελευταία χρονιά(!!!) θεσμοθετήθηκε η υποχρεωτική, δωρεάν προδημοτική τάξη στα νηπιαγωγεία. Τα παιδιά και οι οικογένειές τους έρμαια της τηλεοπτικής υποκουλτούρας, χωρίς εκπαιδευτική τηλεόραση, παιδαγωγικό πρόγραμμα στηριγμένο στις πραγματικές ανάγκες της νεολαίας και της εργαζόμενης οικογένειας.

Οι επιτροπές επίσης αφήνουν στην άκρη, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους δασκάλους των σχολείων, οι οποίοι έχουν άμεση γνώση των καθημερινών προβλημάτων και μπορούν να εισηγηθούν άμεσα μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Μέτρα που δε χρειάζεται να είναι κανείς «σοφός» για να τα προτείνει. Μέτρα που δεν αποτελούν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά είναι βασικά προαπαιτούμενα για μια στοιχειώδη αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Σταχυολογώ μερικά από αυτά που μπορεί καθένας να ακούσει σε συζητήσεις με δασκάλους:

• Πλήρης εξοπλισμός όλων των σχολείων με αίθουσες εργαστηρίων, αίθουσες πολλαπλής χρήσης, εστιατόριο, ιατρείο κ.λ.π
• Γραμματειακό και βοηθητικό προσωπικό σε όλα τα σχολεία.
• 10 – 15 μαθητές το πολύ σε κάθε τμήμα.
• Εργαστήρια υπολογιστών σε όλα τα σχολεία.
• Εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές και άλλες υποστηρικτικές ειδικότητες με εβδομαδιαία τουλάχιστον παρουσία σε κάθε σχολείο.
• Αν εφαρμοστεί «ολοήμερο σχολείο» πρέπει να υπάρχει η απαραίτητη υποδομή, με εστιατόριο, προσωπικό, διδακτικά μέσα. Να είναι ενιαίο πρόγραμμα για όλα τα παιδιά και ο σκοπός της λειτουργίας του να είναι παιδαγωγικός και όχι χώρος στάθμευσης παιδιών εργαζόμενων γονιών.
• Σχέδιο για συνεχή περιοδική επιμόρφωση όλων των δασκάλων σε νέα προγράμματα και καινοτομίες.

Όλα αυτά βέβαια, και πολλά άλλα, απαιτούν γενναία χρηματοδότηση της παιδείας. Τα μεγάλα λόγια είναι ανέξοδα και συνήθως απατηλά και αποπροσανατολιστικά. Το βασικό είναι να κατανοήσουμε όλοι γονείς και δάσκαλοι ότι εκείνο που χρειάζεται δεν είναι μια απλή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή όπως αλλιώς θα βαφτιστεί, αλλά κοινωνική μεταρρύθμιση προς όφελος όλων των εργαζόμενων γονιών.