jump to navigation

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση και η παρωχημένη προπαγάνδα 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι απαντήσεις του καθηγητή κ. Βασίλη Φίλια είναι συντριπτικές ως προς στις κατηγορίες του Διονύση Γουσέτη πως ο Ελληνισμός πάσχει από …παρωχημένη εθνική συνείδηση! Μέσα στην παραζάλη του, ο Διονύσης Γουσέτης ανακαλύπτει μια φανταστική σύνδεση ενός τοπικιστικού επαρχιωτισμού και εθνικής συνείδησης, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χτυπήσει συμπλέγματα κατωτερότητας των Ελλήνων. Ποιος είπε πως οι Έλληνες που νιώθουν Ευρωπαίοι έχουν αυτές τις απόψεις; Εμείς κύριε Γουσέτη, δεν συμφωνούμε με τις απόψεις σας…

φίλιας

‘Επιτροπή Ενημερώσεως επί Εθνικών Θεμάτων’
«Καθηγητής Βασίλης Φίλιας γράφει»
25 Ιανουαρίου 2010
Βασίλης Φίλιας (Καθηγητής Κοινωνιολογίας)

Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει. Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.

Είναι γεγονός ότι η έννοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10ο και 11ο αιώνα.

Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα, δηλαδή η γέννηση του Εθνους-Κράτους. Επομένως η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις, όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών , ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν , αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης» [Κ. Μάρξ] και να την καθυποτάξει , γνωρίζοντας τους νόμους της. Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές» και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.

Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει , αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός; ] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο. Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος] ή περιπίπτει σε μεγαλοιδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.

Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ ‘ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα , υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.

Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή , προιόν του ρωμαντισμού του 19ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού προτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης , που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού , όπως συνέβη στη Δύση. Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη. Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη … «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προυποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας. Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων , αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο. Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδεολογιών» , της κατάργησης του Έθνους , της πολιτισμικής εξομοίωσης. Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής , ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *

Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.

Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπαμοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα , που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία , που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου» , στις εκδόσεις Παπαζήση.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Η θλίψη της παρωχημένης εθνικής συνείδησης»
13 Ιανουαρίου 2010
Διονύσης Γουσέτης

Είναι να θλίβεσαι. Το μάλλον συντηρητικό γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του, απομυθοποιεί την ιστορία της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του αφιερώματος καθηγητής Μισέλ Βινόκ, συγγραφέας 30 ιστορικών συγγραμμάτων, εξηγεί: «Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας». Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του «Εξπρές» είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι’ αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Ερνεστ Γκέλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ε. Ε., όπου κάθε κράτος-μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στη χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην Ε. Ε. σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για τον διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Ελληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ετσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Μια απάντηση στους «μη εθνικιστές» της «λύσης» 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Το άρθρο του κ. Ηγουμενίδη αναμασά τις απόψεις των λεγόμενων «αντεθνικιστών» και των υποστηρικτών μιας «λύσης χθες». Αυτό τελικά αποδεικνύεται παγίδα, αφού αυτοεγκλωβίζονται στο σύνθημά τους και οδηγούνται στην αποδοχή οποιουδήποτε σχεδίου τους παρουσιάσουν οι ξένοι!

Οι ''φίλοι της λύσης'' [πηγή: http://www.eretiko-istologio.blogspot.com]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
«Σχολιάζοντας ένα σχόλιο»
20 Σεπτεμβρίου 2009
Ευαγόρας Γονέμης

Έχει πολλές φορές ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναγιγνώσκεις τα σχόλια των διαφωνούντων με σένα. Κάποτε, ω του θαύματος, εκκινώντας από εντελώς διαφορετικά μονοπάτια και σκέψεις καταλήγεις έκπληκτος ενώπιον μιας σαγηνευτικής συμφωνίας απόψεων. Άλλοτε, και συνήθως αυτό συμβαίνει, βρίσκεσαι ενώπιον μιας ακόμη ασυμφωνίας, σχεδόν προκαθορισμένης από τα ιδεολογικά μονοπάτια απ’ όπου εκκινήσατε.

Ένα παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης θα σχολιάσουμε. Διαβάσαμε το άρθρο του Λούη Ηγουμενίδη (Πολίτης, 20/9/2009), κατά καιρούς πλησίον των ΕΔΗ, του Κληρίδη, του Θεμιστοκλέους και του Χριστόφια. Εκείνο φυσικά που καθορίζει την πολιτική του στάση είναι η προτίμησή του σε μια «λύση χθες», κατά την προσφιλή έκφραση του πρώην προέδρου Βασιλείου. Το τραγικό σφάλμα είναι ότι αυτή η υποτιθέμενη λύση θα φέρει μόνο τη διάλυση αφού δεν έχει καμία σοβαρή πιθανότητα να επιζήσει και να ανθοφορήσει για αμφότερες τις αντιμαχόμενες εθνότητες του νησιού: Έλληνες και Τούρκους. Θεωρούμε ότι τελικά ο εγκλωβισμός στο σύνθημα της «λύσης χθες» οδηγεί τους ανθρώπους στην αποδοχή οτιδήποτε κι αν τους προσφέρουν με την ταμπέλα της λύσης!

Οι κύριες αφορμές που ασχολούμαστε είναι δύο σημεία του άρθρου:

(α) «Όλοι γνωρίζουν και εντός και εκτός Κύπρου, ότι την απόφαση θα την πάρουν τα κόμματα. Οι Κύπριοι δεν ενεργούν έξω από τις υποδείξεις των κομμάτων τους. […] Ας αξιοποιήσουν επιτέλους και τις υποδείξεις του διεθνούς παράγοντα.»

(β) «Δεν βρισκόμαστε σε εποχές που τις ιστορικές εξελίξεις τις καθόριζαν τα φυλετικά πάθη και τα εθνικιστικά μίση, ούτε τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Η παγκόσμια κοινότητα βλέπει την Κύπρο με τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν ιδρώνει τ’ αφτί κανενός αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα. Εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη στο τέλος και το τίμημα θα είναι βαρύτατο.»

Ξεκινώντας από το πρώτο, μήπως το κάλεσμα να ακούσουν οι πολιτικοί μας τις ξένες υποδείξεις είναι απλώς μια υπόδειξη να γίνουν τα καλά παιδιά των ξένων εναρμονιζόμενοι με τα συμφέροντά τους; Εάν όχι, πώς αλλιώς να το συλλάβουμε; Και τι το ήθελε εκείνο το συμπέρασμα ότι οι Κύπριοι θα ακολουθήσουν ως πρόβατα επί σφαγήν τις αποφάσεις του τάδε ή του δείνα κόμματος; Τελικά τίποτα δεν έχουν καταλάβει από το 2004!

Πάντως, αυτή είναι και η νοοτροπία όλων των δήθεν δημοκρατών: αποφασίζομεν και διατάζομεν. Οι άλλοι απλώς υποχρεούστε να ακολουθήσετε και να συναινέσετε! Έτσι δεν επικρίνεται η εν κρυπτώ και παραβύστω διαπραγμάτευση του μέλλοντός μας, ούτε οι αδικαιολόγητες υποχωρήσεις του Χριστόφια. Οι ηγεσίες του ΔΗΣΑΚΕΛ πρέπει πάση θυσία να συνεργαστούν -επιτέλους!- για να υπερψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν! Το ότι, έτσι ή αλλιώς, το 76% του λαού πριν από μόλις 5 χρόνια καταψήφισε το σχέδιο είναι ψιλά γράμματα για τον Ηγουμενίδη και τον κάθε μη εθνικιστή και μη φασίστα κύριο Ηγουμενίδη!

Θα κατακριθούν έντονα οι κακοί «απορριπτικοί», αυτοί που δεν θέλουν τη Δ.Δ. Ομοσπονδία κι επιθυμούν τάχα τη διχοτόμηση. Ακόμη κι αν όλα αυτά ισχύουν (όλοι πλην ΔΗΣΑΚΕΛ είναι δηλ. απορριπτικοί, αντιομοσπονδιακοί και διχοτομικοί), δεν μας εξήγησε πώς οδηγηθήκαμε εδώ. Μήπως οι εξυφαινόμενες συμφωνίες και σχέδια που μόνο την καταστροφή και την περιστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας απεργάζονται; Μήπως έτσι δικαιολογείται ο κατά Ηγουμενίδην αρνητισμός τους; Λέω εγώ, μήπως;

Ο Ανάν στηρίζει το ΝΑΙ [πηγή: http://www.eretiko-istologio.blogspot.com]

Το δεύτερο τραγελαφικό σημείο είναι η επίκληση στη νέα εποχή που ξεπερνά τα εθνικιστικά μίση και τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Ανταπαντούμε: στη νέα εποχή πρέπει μήπως να δημιουργούνται νέα κράτη και προπαντός νέα έθνη απλώς και μόνο για να διατελούν υποτελή στα μεγαλοσυμφέροντα των πλανηταρχών; Όταν κατά παραδοχή του «δεν ιδρώνει το αφτί κανενός [ενν. ξένου] αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα» η εισήγησή του είναι να γίνουμε πειθήνια όργανά τους συμβάλλοντας στην καταστροφή μας; Τελικά μόνο τους ξένους πρέπει να εξυπηρετούμε;

Αλλά ας το δούμε κι από άλλη άποψη: η διχοτόμηση της Κύπρου, η νομιμοποίηση της εισβολής και της κατοχής, η παραμονή του τουρκικού στρατού, η μονιμοποίηση των εποίκων και η διαγραφή των δικαιωμάτων μας θα αποδείξει επιτέλους στους «ορκισμένους εχθρούς του εθνικισμού» ότι έχουν εκλείψει τα εθνικιστικά μίση; Κι αν ναι για την πλευρά μας, τι γίνεται με την άλλη πλευρά;

Τι σόι μη εθνικιστής είναι αυτός που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα του πρόσφυγα να επιστρέψει στο σπίτι του; Τι σόι μη φυλετικά πάθη τον εμποδίζουν από το να αναγνωρίσει ότι δεν μπορεί το 18% να εξισώνεται με το 82% και να το εγκλωβίζει συνεχώς σε αδιέξοδα; Όταν ψάχνει για φασίστες μήπως πρέπει να κοιτάζει αλλού κι όχι σε μας; Και τέλος μήπως κινδυνεύει να γίνει κι ο ίδιος ρατσιστής, ρατσιστής κατά των Ελλήνων, αφού δεν τον νοιάζει η φασιστική συμπεριφορά των άλλων… «Κυπρίων» (εποίκων ή Τ/κ μάλλον δεν έχει για κείνο σημασία!);!

Υ/Γ. (ι) Είναι εκπληκτικό πως ακόμη και με τόσο μεγάλους ρυθμούς γεννητικότητας οι Τούρκοι δεν επιθυμούν τη θεμελίωση μιας πραγματικής Δημοκρατίας, την οποία πιθανώς θα μπορούσαν να αλώσουν πληθυσμιακά με σταδιακή αύξηση του πληθυσμού τους, αλλά προτιμούν τη σιγουριά της ρατσιστικής Ομοσπονδίας! Άλλωστε έτσι θα διασφαλιστεί ένας νόμιμος Τουρκικός βορράς (με βάση τις ποσοστώσεις, αλλά και την πάγια τουρκική πολιτική των διώξεων) και ένας μεικτός νότος, εγκλωβισμένος τελικά στη θέληση της ισχυρής γείτονος Τουρκίας.
(ιι) Ας μας συγχωρέσει ο κ. Ηγουμενίδης, δεν απευθυνόμαστε μόνο σ’ αυτόν. Αναφερόμαστε στον κάθε κύριο Ηγουμενίδη. Εξάλλου, παρόμοιες κενολογίες υπέρ ενός οιουδήποτε κλεισίματος του Κυπριακού γράφονται πληθώρα στον Πολίτη και τις λοιπές φιλοανανικές εφημερίδες.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Οι «δυο σχολές» στο προσκήνιο…»
20 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 15
Λούης Ηγουμενίδης, στήλη ‘Εν πλω’

Αχρείαστες αποδείχθηκαν οι πολυήμερες συνεδριάσεις του εθνικού συμβουλίου, αφού εκείνο που επαναβεβαιώθηκε ήταν η επάνοδος στο προσκήνιο των δυο σχολών σκέψης, που συγκρούονται για τη μορφή λύσης του Κυπριακού. Οι απορριπτικοί επανέλαβαν, μετά φορτικότητας, την εμμονή τους σε απόρριψη της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και οι ρεαλιστές προσπάθησαν, με διάφορες παραλλαγές προτάσεων, να κερδίσουν την ανοχή των άλλων για συνέχιση των συνομιλιών, με την ελπίδα οι αντικειμενικές εξελίξεις να τους υποχρεώσουν να υποχωρήσουν προς ένα συμβιβασμό, που οι συνθήκες τον επιβάλλουν κάθε φορά και οδυνηρότερο.

Τα όσα ανακοινώθηκαν ήταν προϊόν αμηχανίας και αποφυγής ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, φυλάγοντας ο καθένας τις προσδοκίες του να κυβερνήσει, με την ανοχή των άλλων, αφού εξασφαλίζουν όλοι την επικίνδυνη στασιμότητα, που μας έφερε στο κατώφλι της διχοτόμησης. Η κάθε σχολή φρόντισε να διαρρεύσει διαστρεβλωμένες τις απόψεις της άλλης, για να φανατίσει τους οπαδούς της και όλοι μαζί τόνισαν την αδιαλλαξία της Άγκυρας, που είναι ο βασικός υπεύθυνος της μη λύσης… Ακόμα έριξαν στάχτη στα μάτια του λαού, οι μεν απορριπτικοί μη καταδικάζοντας την ομοσπονδία απροκάλυπτα, οι δε ρεαλιστές αποδίδοντας εύσημα πατριωτισμού στους άλλους για να διατηρούν το στάτους κβο… Όμως οι μεν απορριπτικοί δεν έκρυψαν τη δυσφορία τους όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για προσήλωση στο στόχο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στην εκδήλωση για τη μνήμη του Γιάννου Κρανιδιώτη, με παγερή σιωπή, ενώ χειροκροτούσαν έξαλλα τα περί εισβολής-κατοχής και συνεχιζόμενης τουρκικής αδιαλλαξίας…, οι δε ρεαλιστές δεν έκρυβαν τη δυσφορία τους για τη στάση των απορριπτικών και τους φόβους τους για το πού μας οδηγεί ο εθνικιστικός φανατισμός. Έτσι και η συνόψιση Χριστόφια που αναμενόταν στο εθνικό συμβούλιο της Παρασκευής, μετά το κατευναστικό δείπνο στο Κελλάκι, θα είναι μία από τα ίδια της «σούπας» των αοριστιών και της υπεκφυγής, που μας σερβίρουν για τόσες δεκαετίες… Και συ λαέ προδομένε ελπίζεις…

Και για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, οι μεν απορριπτικοί του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων και άλλοι, υπόλοιπα των μεγάλων κομμάτων, δεν θέλουν τη λύση της ομοσπονδίας που είναι ρεαλιστικά εφικτή, οι δε ρεαλιστές του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ δεν φαίνονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν στη ρήξη με τους απορριπτικούς και να συνεργαστούν για τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Τέτοια υπέρβαση φαντάζει, προς το παρόν, ανέφικτη. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ηγήθηκε των απορριπτικών, ο Χριστόφιας θα ηγηθεί των δυνάμεων του ρεαλισμού για τη λύση;

Όλοι γνωρίζουν και εντός και εκτός Κύπρου, ότι την απόφαση θα την πάρουν τα κόμματα. Οι Κύπριοι δεν ενεργούν έξω από τις υποδείξεις των κομμάτων τους. Και το 2004, αν το ΑΚΕΛ ψήφιζε ΝΑΙ, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ήταν διαφορετικό. Και τώρα, αν το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ ταχθούν υπέρ της λύσης, ό,τι και να κάνουν οι απορριπτικοί το αποτέλεσμα θα το καθορίσουν τα μεγάλα κόμματα. Γι’ αυτό και δεν μπορούν άλλο να υπεκφεύγουν. Ή συνεργάζονται και καλούν το λαό να πει ΝΑΙ στη λύση ή επιλέγουν την καρέκλα της εξουσίας και αφήνουν τον τόπο να οδηγηθεί στη διχοτόμηση. Μέση λύση δεν υπάρχει…

Ας αξιοποιήσουν επιτέλους και τις υποδείξεις του διεθνούς παράγοντα. Ας αφήσουν την καραμέλα της συνωμοσιολογίας και ας δουν σοβαρά ποιες θα είναι οι συνέπειες αν αγνοήσουμε τις προσδοκίες του ΟΗΕ, της ΕΕ και τόσων άλλων που αναμένουν να δουν το Κυπριακό να λύεται και να ανοίγει ο δρόμος της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή μας. Δεν βρισκόμαστε σε εποχές που τις ιστορικές εξελίξεις τις καθόριζαν τα φυλετικά πάθη και τα εθνικιστικά μίση, ούτε τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Η παγκόσμια κοινότητα βλέπει την Κύπρο με τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν ιδρώνει τ’ αφτί κανενός αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα. Εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη στο τέλος και το τίμημα θα είναι βαρύτατο…