jump to navigation

Η Ασφάλεια ως βασική πτυχή επίλυσης του κυπριακού προβλήματος 08/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
comments closed
Η Εθνική Φρουρά παρελαύνει με σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας [πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

‘Σημερινή’
«Αποστρατικοποίηση = Αναμονή αφανισμού του κυπριακού Ελληνισμού»
07 Δεκεμβρίου 2009

Η αποστρατικοποίηση της Κύπρου συμφέρει και εξυπηρετεί μόνο την Τουρκία και την Αγγλία

Η διάλεξη  του πρώην Υπουργού Άμυνας και πρώην Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ, αντιστράτηγου εν αποστρατεία Φοίβου Κλόκκαρη, την Τετάρτη 2α Δεκεμβρίου 2009, στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στη Λευκωσία, σε εκδήλωση της Κίνησης για Ελευθερία & Δικαιοσύνη στην Κύπρο, υπό τον τίτλο «Η Ασφάλεια ως Βασική Πτυχή Επίλυσης του Κυπριακού Προβλήματος».

Ηχογραφημένη η διάλεξη Κλόκκαρη, μεταδόθηκε ραδιοφωνικά, σε δύο μέρη από την 1η Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο, την Πέμπτη και την Παρασκευή 3η και 4η Δεκεμβρίου 2009, ώρα 08.20.

————————————————

«Η  Ασφάλεια ως Βασική Πτυχή Επίλυσης του Κυπριακού Προβλήματος»

Φοίβου Κλόκκαρη
Αντιστρατήγου ε.α.
2 Δεκεμβρίου 2009

1.  Γενικά

Η ασφάλεια είναι ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια στις συνομιλίες για λύση του Κυπριακού Προβλήματος, αφού το Κυπριακό πρωτίστως είναι πρόβλημα ασφάλειας, που πηγάζει από την επιβουλή και τις βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου.  Σήμερα, η σοβαρότερη απειλή για την ασφάλεια της Κύπρου είναι:

* Η συνεχιζόμενη Τουρκική κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και

* Η δημογραφική αλλοίωση του βορείου τμήματος με τον συνεχιζόμενο εποικισμό και την παρεμπόδιση επιστροφής των ξεριζωμένων προσφύγων και του νοτίου τμήματος με τη συστηματική διοχέτευση λαθρομεταναστών.

    Κάθε χρόνο διοχετεύονται 3000 περίπου λαθρομετανάστες στις ελεύθερες περιοχές από τη Τουρκία μέσω των κατεχομένων εδαφών και η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) δεν μπορεί να τους εκδώσει, επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τη κρατική οντότητα της.

    Κατά την άποψη μου, το κύριο ζητούμενο με τους παράνομους μετανάστες είναι η παρεμπόδιση εισόδου τους στη χώρα, και στο τομέα αυτό παρουσιάζεται μεγάλη αδυναμία του κράτους και ιδιαίτερα:

    * Στον έλεγχο και επέμβαση της αστυνομίας στη γραμμή αντιπαρατάξεως.

    * Στην αντιμετώπιση του κενού που παρουσιάζεται στα όρια των βρετανικών βάσεων Δεκελείας με τη κατεχόμενη περιοχή.

    * Στον έλεγχο του μεγάλου θαλάσσιου χώρου, αφού η ΚΔ δεν διαθέτει κανένα εξοπλισμένο σκάφος ανοικτής θαλάσσης.

      Τα υπόλοιπα Μεσογειακά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) επικεντρώνουν τη προσπάθεια τους στη παρεμπόδιση εισόδου παράνομων μεταναστών στο έδαφος τους, ενώ η ΚΔ στο χειρισμό μετά την είσοδο τους.

      Βίαια, παράνομα, συστηματικά και με γοργούς ρυθμούς η Κύπρος αλλάζει δημογραφικό χαρακτήρα.  Στόχος της Τουρκίας, η επικράτηση του Μουσουλμανικού στοιχείου σε βάρος του Χριστιανισμού, του Τουρκικού στοιχείου σε βάρος του Ελληνικού και σε βάθος χρόνου ο αφανισμός του.

      2.  Στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο

      Η Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950 (εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ συμβούλου του πρωθυπουργού Μεντερές 1956, επιτελικό «Σχέδιο Ανάκτησης Κύπρου» του Γραφείου Ειδικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1958), έθεσε ως στρατηγικό στόχο τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου και την ανατροπή της πληθυσμιακής υπεροχής των Ελλήνων, για λόγους που σχετίζονται με την ασφάλεια της και τoν ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο.

      Η Τουρκία προώθησε με επιμονή τη στοχοθεσία της, ακολουθώντας την αρχή του πολέμου «εκλογή του σκοπού και εμμονή εις αυτόν» και επέτυχε σε μεγάλο βαθμό την υλοποίηση της με κύριους σταθμούς:

      · 1960

      Με τις Συνθήκες Εγκαθίδρυσης, Εγγυήσεως , Συμμαχίας πέτυχε:

      –  Επεμβατικά δικαιώματα και διατήρηση στρατευμάτων στη Κύπρο (Δικαιώματα που είχε απωλέσει με την Συνθήκη της Λοζάνης 1923).

      –  Λειτουργική διχοτόμηση (Βέτο Αντιπροέδρου, ξεχωριστές πλειοψηφίες στη Βουλή, ξεχωριστούς εκλογικούς καταλόγους, ξεχωριστά Δημοτικά Συμβούλια).

      –  Υπερβολικά προνόμια στους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι από μειονότητα του 18% έγιναν κοινότητα με δυσανάλογη συμμετοχή στο κρατικό μηχανισμό.

      · 1974

      Με την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό, τον ξεριζωμό των Ελλήνων από το Βόρειο τμήμα της Κύπρου και τη δημιουργία του παράνομου καθεστώτος της «ΤΔΒΚ» πέτυχε:

      – Γεωγραφική διχοτόμηση.

      – Δημογραφική αλλοίωση.

      – Να θέσει τις βάσεις δημιουργίας συνεταιρικού κράτους στη Κύπρο.

      · 2004

      Με το σχέδιο λύσης του κυπριακού προβλήματος (Σχέδιο Ανάν) θα ολοκλήρωνε τους στόχους της, εάν υιοθετείτο, και θα έθετε υπό τον έλεγχο και την κηδεμονία της την Κύπρο, η οποία θα αφοπλίζετο και θα ενομιμοποιούντο τα τετελεσμένα της κατοχής και το ψευδοκράτος.

      Σήμερα, η Τουρκία συνεχίζει τις προσπάθειες για ολοκλήρωση του στόχου της, με ενέργειες προς τρεις άξονες:

      · 1ος Άξονας

      Λύση συνομοσπονδίας για το κυπριακό πρόβλημα, στη βάση της παρθενογένεσης και του συνεταιρισμού δύο ισοτίμων κρατών, με διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων και στρατευμάτων στο νησί.  Στην ουσία, επιδιώκει οι κατεχόμενες περιοχές να γίνουν επαρχία της Τουρκίας και οι ελεύθερες περιοχές να αφοπλισθούν και να τεθούν υπό τον έλεγχο της, όπως θα συνέβαινε εάν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν, με το οποίο η Τουρκία θα επετύγχανε:

      Διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων και στρατευμάτων στη Κύπρο.

      Αφοπλισμό του κυπριακού κράτους και περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων του στη ξηρά, την θάλασσα και τον αέρα.

      Ενσωμάτωση στο σχέδιο, άνω των 60 διμερών συμφωνιών του ψευδοκράτους με την Τουρκία. Με αυτές, η Τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία ουσιαστικά γινόταν επαρχία της Τουρκίας και η Τουρκία αποκτούσε δικαίωμα παρουσίας αεροναυτικών δυνάμεων στο χώρο της Κύπρου, χωρίς να χρειάζεται έγκριση του κυπριακού κράτους. Η τελική κατάληξη είναι, ότι μόνο η Ελλάδα και το Κυπριακό κράτος δεν θα είχαν δικαίωμα παρουσίας αεροναυτικών δυνάμεων στο νησί, που αποτελεί σημαντική παράμετρο της στρατηγικής αξίας του.

      Η Τουρκία δεν επιδιώκει πλήρη διχοτόμηση και δύο κράτη στη Κύπρο, επειδή αυτό αφήνει στους Έλληνες της Κύπρου περιθώρια αυτονομίας και επιλογών στην ασφάλεια, που προσκρούουν στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας και στο στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.  Η επιλογή αυτή δυνατόν να δημιουργήσει προβλήματα στην ασφάλεια της Τουρκίας, όπως η ίδια εκτιμά.

      Χαρακτηριστική είναι η δήλωση το 1976, μετά την τουρκική εισβολή, του Τουράν Γκιουνές, υπουργού εξωτερικών της κυβέρνησης Ετσεβίτ, ότι η διχοτόμηση είναι καθαρή παραφροσύνη γιατί θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της κεντρικής και ανατολικής Μικράς Ασίας (συνέντευξη στη εφημερίδα ‘ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ’ των Αθηνών στις 11 Σεπτεμβρίου 1976).

      Αν η επιλογή των δύο κρατών εξυπηρετούσε τη Τουρκία, τότε μετά την ίδρυση του ψευδοκράτους το 1983, δεν θα συναινούσε σε οποιεσδήποτε συνομιλίες για λύση του κυπριακού προβλήματος.

      · 2ος Άξονας

      Υποβάθμιση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Στα πλαίσια αυτής της στόχευσης η Τουρκία:

      – Δεν αναγνωρίζει τη κρατική οντότητα της ΚΔ.  Δεν ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμια της σε σκάφη και αεροσκάφη της Κύπρου, όπως δεσμεύεται να πράττει για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

      – Παραβιάζει το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της ΚΔ, δεν αναγνωρίζει την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της και παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.

      – Δεν αποσύρει τις Τουρκικές Δυνάμεις Κατοχής (ΤΔΚ) και συνεχίζει τον παράνομο εποικισμό.

      · 3ος Άξονας

      Αναβάθμιση του ψευδοκράτους και εξάλειψη κάθε Ελληνικού στοιχείου. Εξόντωση εγκλωβισμένων, παρεμπόδιση επιστροφής προσφύγων, εκμετάλλευση των περιουσιών τους, καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλαγή των τοπωνυμίων.  Στόχος, να εμφανιστεί το ψευδοκράτος ως κράτος ισότιμο προς τη ΚΔ, στα πλαίσια συνεταιρισμού δύο ισοτίμων κρατών.

      3.  Παρούσα κατάσταση από πλευράς Ασφάλειας στη Κύπρο

      Τουρκική Απειλή

      Η Κύπρος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας λόγω της κατοχής του βορείου τμήματος της (37% του εδάφους της), του συνεχιζόμενου εποικισμού (πέραν των 250.000 εποίκων, για κάθε Τουρκοκύπριο [Τ/Κ] αντιστοιχούν 2-3 Τούρκοι έποικοι), της συστηματικής διοχέτευσης λαθρομεταναστών στις ελεύθερες περιοχές από τη Τουρκία μέσω των κατεχομένων και της πολυδιάσπασης της κυριαρχίας της.  Η ΚΔ ασκεί κυριαρχία στις ελεύθερες περιοχές, η Τουρκία στις κατεχόμενες, η Βρετανία στις βρετανικές βάσεις (ΒΒ) και τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ) στην ουδετέρα ζώνη (ΟΖ).

      Παρά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ (το 2004) και τη διάνοιξη σημείων διέλευσης στη γραμμή αντιπαρατάξεως (το 2003), η στρατιωτική απειλή δεν μεταβλήθηκε γιατί δεν μεταβλήθηκαν τα συστατικά στοιχεία της, ήτοι:

      * Η Δύναμη (43.000 άνδρες, 300 άρματα, 200 πυροβόλα, 650 τεθωρακισμένα [ΤΘ]), η Σύνθεση (2 Μηχανοκίνητες Μεραρχίες Πεζικού, 1 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, 1 Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, Διοίκηση Πυροβολικού, Σύνταγμα Καταδρομών) και η Διάταξη (επιθετική, προωθημένη) των ΤΔΚ.

      * Η στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο, που επαναβεβαιώθηκε με την απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) της Τουρκίας την 1η Ιουλίου 2009.

        Η Τουρκία διατηρεί αναλογία πέραν του 3:1 των ΤΔΚ σε σχέση με την Εθνική Φρουρά (ΕΦ) με στόχο την άσκηση ψυχολογικής βίας, προκειμένου οι Έλληνες της Κύπρου να αποδεχθούν λύση, η οποία να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.

        Η Τουρκία χρησιμοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), ως μοχλό πίεσης για να επιτυγχάνει πολιτικά και άλλα οφέλη, χωρίς να εμπλέκεται σε πόλεμο (περίπτωση Ίμια στην Ελλάδα και Στροβίλια, Λουρουτζίνα στη Κύπρο).

        Η Τουρκία, όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής μετά το 1974, «έκτισε» στη Κύπρο επιθετικές δυνατότητες και συγκεκριμένα:

        * Μετέφερε δυνάμεις και σύγχρονα οπλικά συστήματα από τη Τουρκία.

        * Αναδιοργάνωσε τις δύο μεραρχίες πεζικού (την 28ΜΠ και 39ΜΠ) σε μηχανοκίνητες μεραρχίες πεζικού και την ΤΟΥΡΔΥΚ σε μηχανοκίνητη ταξιαρχία.

        * Αναβάθμισε τα άρματα μάχης Μ48Α5Τ1 σε Μ48Α5Τ2, με δυνατότητα διεξαγωγής νυκτερινών επιχειρήσεων και εκτέλεσης βολών εν κινήσει.

        * Αντικατέστησε το Πυροβολικό των 105χιλ με αυτοκινούμενα πυροβόλα των 155χιλ, με μεγαλύτερη ευκινησία και ισχύ πυρός.

        * Δημιούργησε υποδομές Διοικητικής Μέριμνας (αποθηκεύσεις καυσίμων, πυρομαχικών κλπ).

        * Ανέπτυξε όλες τις δυνάμεις των κατοχικών στρατευμάτων σε προωθημένη διάταξη εντεύθεν του Πενταδακτύλου.

          Η Τουρκία στη Κύπρο διατηρεί συνεχώς το στρατιωτικό πλεονέκτημα της δυνατότητας, να διεξαγάγει αιφνιδιαστικά επιθετικές επιχειρήσεις, χωρίς κινητοποίηση και μεταφορά ενισχύσεων από τη Τουρκία, και να επιτύχει εντός μικρού χρονικού διαστήματος στρατηγικά πλεονεκτήματα.  Μεγάλη τρωτότητα παρουσιάζουν η Λευκωσία, η Λάρνακα και τα Κοκκινοχώρια.

          Οι στρατιωτικές δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα που έχει η Τουρκία στη Κύπρο οφείλονται:

          • * Στο μέγεθος της χώρας και την ισχυρή πολεμική μηχανή της.
          • * Στην εγγύτητα των αεροναυτικών βάσεων της.
          • * Στη δύναμη, σύνθεση και διάταξη των ΤΔΚ.
          • * Στο πεδινό του εδάφους στη γραμμή αντιπαράταξης.
          • * Στην ύπαρξη ζωτικών χώρων σε μικρό βάθος από την γραμμή αντιπαράταξης και στις αδυναμίες της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ).

          Οι κύριες αδυναμίες της ΕΦ είναι:

          • * Το μικρό μέγεθος της σε σύγκριση με τις Τουρκικές ΕΔ.
          • * Η μεγάλη εξάρτηση της επάνδρωσης της από την επιστράτευση.
          • * Η ουσιαστική έλλειψη πολεμικού ναυτικού και πολεμικής αεροπορίας, σε συνδυασμό με τη φθίνουσα πορεία του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) Ελλάδος-Κύπρου.
          • * Οι μεγάλες ανάγκες αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού των μέσων και οπλικών συστημάτων. Η συμπίεση του Προϋπολογισμού Άμυνας (ΠΥ) τα τελευταία χρόνια δημιούργησε σοβαρά προβλήματα.
          • * Προβλήματα στην εκπαίδευση και το ηθικό του προσωπικού, που επηρεάζονται και από το αρνητικό κλίμα για την άμυνα που καλλιεργεί μέρος του πολιτικού κόσμου και του λαού.

          Η στρατιωτική αξιολόγηση της κατάστασης στη Κύπρο (Risk assessment) παρουσιάζει υψηλό βαθμό κινδύνου για τη ΚΔ, λόγω της Τουρκικής απειλής, που μπορεί να μειωθεί αν ενισχυθεί:

          • * Η μαχητική Ισχύς της ΕΦ.
          • * Το δόγμα του ΕΑΧ.
          • * Η συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ.
          • * Η στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με Χώρες της ΕΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Γαλλία, Ρωσία κλπ).

          Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας

          Άλλη μια σοβαρή παράμετρος, που επηρεάζει αρνητικά το ανισοζύγιο των δυνάμεων στη Κύπρο και το αξιόμαχο της ΕΦ, είναι η απουσία θεσμοθέτησης Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) από τη Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), η οποία δεν έχει αντίστοιχα κείμενα, όπως «Η Λευκή Βίβλος για την Άμυνα» της Αγγλίας και Γαλλίας, η ΣΕΑ των ΗΠΑ (συντάσσεται από το National Security Council) και η Πολιτική Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ) της Ελλάδος.

          Η ΣΕΑ προσδιορίζει μακροπρόθεσμους στόχους, οι οποίοι ακολουθούνται από όλες τις κυβερνήσεις και αναπροσαρμόζονται αναλόγως. Οι στόχοι αυτοί αποτελούν τη πυξίδα της εξωτερικής πολιτικής και των αμυντικών απαιτήσεων.  Είναι ο φάρος, που καθοδηγεί τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, την ετοιμότητα τους και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

          Η ΚΔ θα έπρεπε να είχε θέσει ως κύρια στοχοθεσία και να εργασθεί με αποφασιστικότητα για την απομάκρυνση των ΤΔΚ και εποίκων (δύο εγκλήματα κατά του Διεθνούς Δικαίου), ως προϋποθέσεων για έναρξη οποιωνδήποτε συνομιλιών για τη λύση του κυπριακού προβλήματος.

          Δυστυχώς αποτύχαμε στην υιοθέτηση και υλοποίηση τέτοιας στοχοθεσίας, με αποτέλεσμα:

          • * Η βάση του προβλήματος, από θέμα εισβολής κατοχής και εποικισμού, να καταλήξει σε δικοινοτική διαφορά.
          • * Η Τουρκία να παραμένει στο απυρόβλητο και η διεθνής πίεση να ασκείται στη πλευρά μας. Στο θύμα αντί στο θύτη.
          • * Η διχοτόμηση, ο εποικισμός, η τουρκοποίηση των κατεχομένων να παγιώνονται, με τις ατέρμονες, μακροχρόνιες διακοινοτικές συνομιλίες.

          4.  Γεωπολιτική Σημασία της Κύπρου

          Γενικά

          Η Γεωπολιτική σημασία της Κύπρου είναι θέμα άμεσα συνδεδεμένο με τον παράγοντα ασφάλεια.  Η Γεωπολιτική σημασία της Κύπρου απορρέει βασικά από τη γεωγραφική θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, στο σταυροδρόμι τριών Ηπείρων (Ευρώπη, Ασία, Αφρική) και τις υποδομές στο έδαφος της.

          Η θέση της Κύπρου ακουμπά σε δύο καυτά θέματα, την ενέργεια και την ασφάλεια, που αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν την παγκόσμια ειρήνη, σταθερότητα, ευημερία και οικονομία.

          Ενέργεια

          Η Κύπρος ευρίσκεται ανάμεσα σε δύο ζώνες μεγάλης στρατηγικής σημασίας.  Προς Ανατολάς, η ζώνη η οποία διαθέτει το 70% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και εκτείνεται από την ευρύτερη περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου μέχρι τη Κασπία Θάλασσα.  Προς Δυσμάς, η ζώνη των χωρών της ΕΕ που αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους καταναλωτές ενέργειας στο κόσμο.

          Η Κύπρος λοιπόν, εγκατεστημένη στην Ανατολική Μεσόγειο, μοιάζει με εξέδρα ανάμεσα στη ζώνη που παράγει την ενέργεια και την ζώνη που καταναλώνει την ενέργεια.  Βρίσκεται στο σταυροδρόμι διακίνησης της ενέργειας, έναντι της απολήξεως των αγωγών πετρελαίου στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου και του Σουέζ, που αποτελεί την πύλη εισόδου πετρελαιοφόρων στη Μεσόγειο.

          Το πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο, το Σουέζ και τις νότιες θάλασσες της Κύπρου, διακινείται προς την ΕΕ και τη Δύση γενικότερα.

          Το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα, δια του μεγάλου μήκους αγωγού BTC (Μπακού-Τυφλίδα-Τσεϊχάν) με δυνατότητα διακίνησης 1 εκατομμυρίου βαρελιών ημερησίως, καταλήγει στο λιμάνι Τσεϊχάν της Τουρκίας και από εκεί, δια των θαλασσίων ζωνών της Κύπρου, μεταφέρεται προς τη Δύση.

          Το πετρέλαιο από το Βόρειο Ιράκ, δια του 600 μιλίων αγωγού Κιρκούκ-Τσεϊχάν με δυνατότητα να διακινεί 1,6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, καταλήγει στο λιμάνι του Τσεϊχάν και από εκεί μεταφέρεται στη Δύση.  Επίσης από το Βόρειο Ιράκ, το πετρέλαιο με αγωγούς διακινείται στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου έναντι της Κύπρου (Συρία, Ισραήλ).

          Το λιμάνι του Τσεϊχάν, στο Κόλπο της Αλεξανδρέττας έναντι της Κύπρου, εξελίσσεται σε μεγάλο ενεργειακό κόμβο για τη διακίνηση της ενέργειας από την Κασπία και το Βόρειο Ιράκ προς τη Δύση.  Προγραμματίζεται και η διακίνηση ενέργειας από Τσεϊχάν και προς Ανατολή, μέσω της ανατολικής θαλάσσιας ζώνης της Κύπρου, στο λιμάνι Ασκελόν του Ισραήλ, από εκεί με αγωγό προς το λιμάνι Εϊλάτ στο Κόλπο Άκαμπα και ακολούθως με πετρελαιοφόρα προς την Ινδία.  Επίσης προγραμματίζεται, η διακίνηση ενέργειας από Τσεϊχάν προς Μέση Ανατολή (Νοβορόσικ-Σαμψούντα-Τσεϊχάν-Μέση Ανατολή).

          Στο θαλάσσιο χώρο νοτίως της Κύπρου, στις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της Αιγύπτου και Ισραήλ, έχουν εντοπισθεί μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου.  Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις, ότι παρόμοια αποθέματα υπάρχουν και στην ΑΟΖ της Κύπρου. Το στοιχείο αυτό δίδει νέα διάσταση στη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου.

          Η Ανατολική Μεσόγειος εξελίσσεται σε περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για:

          • * Διακίνηση της ενέργειας.
          • * Παραγωγή φυσικού αερίου.
          • * Αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών που πηγάζουν από τη Μέση Ανατολή.

          Οι μεγάλες δυνάμεις και οι εταιρείες πετρελαίου, επειδή διακυβεύονται ύψιστα ζωτικά συμφέροντα τους, ενδιαφέρονται και επενδύουν στην ενεργειακή ασφάλεια που αφορά τις πηγές και τους δρόμους της ενέργειας (Αγωγοί-Πετρελαιοφόρα).

          Η Κύπρος, λόγω της θέσεως της, μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο αν ενταχθεί πλήρως στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της ΕΕ.

          Η Τουρκία επιβουλεύεται το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου, δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay 1982 και δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ούτε τις συμφωνίες που υπέγραψε η ΚΔ για οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο (2003) και το Ισραήλ (2007). Παραβιάζει συστηματικά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της ΚΔ και παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες που πραγματοποιεί η ΚΔ στην ΑΟΖ της.

          Η Τουρκία θεωρεί την αλυσίδα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, της Δωδεκανήσου και τη Κύπρο ως αναχώματα, που παρεμποδίζουν την επέκταση της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και ως εν δυνάμει βατήρες επιθετικών ενεργειών εναντίον της.  Για το λόγο αυτό, επιδιώκει την αποστρατιωτικοποίηση και τον έλεγχο τους. Επισημαίνεται, ότι η Τουρκία, με το σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, θα επετύγχανε το στόχο της αποστρατιωτικοποίησης της Κύπρου, αν υιοθετείτο το σχέδιο.

          Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο

          Η Κύπρος γειτνιάζει προς την ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής στο πιο ευαίσθητο τμήμα των συνόρων της ΕΕ, από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές κατά της ασφάλειας της, αλλά και της ΕΕ.  Κυρίως ασύμμετρες απειλές, όπως:

          • * Τρομοκρατία.
          • * Διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής.
          • * Λαθρεμπόριο όπλων.
          • * Οργανωμένο έγκλημα, διακίνηση ναρκωτικών και παράνομων μεταναστών.
          • * Θρησκευτικός φανατισμός.

          Οι ασύμμετρες απειλές είναι ασαφείς, πολύμορφες, λιγότερο ευδιάκριτες, λιγότερο προβλέψιμες.  Η αντιμετώπιση τους απαιτεί συλλογική προσπάθεια σε διεθνές επίπεδο, συνεργασία ιδίως στις πληροφορίες και μεγάλο κόστος.  Σήμερα, καμιά χώρα δεν μπορεί μόνη να αντιμετωπίσει όλες τις απειλές κατά της ασφάλειας της.  Ενδεικτική είναι η συλλογική προσπάθεια με την ναυτική επιχείρηση ‘ΑΤΑΛΑΝΤΑ’ του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για την αντιμετώπιση των πειρατών της Σομαλίας, που απειλούν τη διακίνηση της ενέργειας και του εμπορίου από Άπω και Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη.

          Υποδομές στο έδαφος της Κύπρου – Λοιπά Στοιχεία

          Η Κύπρος διαθέτει υποδομές στο έδαφος της (Κυπριακή Δημοκρατία, Βρετανικές Βάσεις) για:

          • * Αεροναυτικές διευκολύνσεις (λιμάνια, αεροδρόμια, Αεροπορικές/Ναυτικές βάσεις).
          • * Επιτήρηση του θαλάσσιου και εναέριου χώρου (Ραντάρ ερεύνης Αέρος, Εδάφους).
          • * Παρακολούθηση επικοινωνιών και συλλογή πληροφοριών σε ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη (Επικοινωνιακές εγκαταστάσεις, συμμετοχή στο παγκοσμίου εμβέλειας σύστημα ‘ECHELON’ από τη Βρετανία με επικοινωνιακές εγκαταστάσεις στις Βρετανικές Βάσεις).

          Η Κύπρος αποτελεί γέφυρα επικοινωνίας τριών Ηπείρων για θέματα εμπορίου, οικονομίας, ανθρωπιστικά, επικοινωνιών, συγκοινωνιών, πολιτιστικά, και θέματα πολιτικής και ασφάλειας.

          Διαθέτει εκτεταμένο χώρο FIR και έρευνας-διάσωσης που καλύπτει μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου, από όπου διέρχεται μεγάλος όγκος θαλασσίων και εναερίων συγκοινωνιών που αποφέρουν οικονομικά οφέλη στη χώρα.

          Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)

          Η γεωγραφική θέση της Κύπρου εξυπηρετεί τους στρατηγικούς στόχους της ΕΕ, που τέθηκαν με τη νέα Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας που υιοθετήθηκε το 2003 (European Security Strategy [ESS]).

          Οι δύο από τους τρεις στρατηγικούς στόχους της ESS ακουμπούν στη Κύπρο και συγκεκριμένα:

          • * Η αντιμετώπιση των ασύμμετρων απειλών.
          • * Η δημιουργία ζώνης ασφάλειας στη περίμετρο της ΕΕ, ενός δακτυλίου χωρών στο Ανατολικό τμήμα της Μεσογείου, με τις οποίες να συνεργάζεται η ΕΕ.

          Η Κύπρος πληρεί όλες τις προϋποθέσεις για να αποτελεί προωθημένο παρατηρητήριο/φυλάκιο της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο έναντι της Μέσης Ανατολής, για θέματα ασφάλειας και ενέργειας, σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη.

          Επειδή η Κύπρος δεν είναι μέλος του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη (Partnership for Peace  [PfP]) δεν συμμετέχει πλήρως στο πυλώνα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ, με δυσμενείς επιπτώσεις στην ασφάλεια της και στην αξιοποίηση της γεωπολιτικής αξίας της.  Συγκεκριμένα:

          • * Δεν λαμβάνει διαβαθμισμένες πληροφορίες ΝΑΤΟ για θέματα ασφάλειας.
          • * Δεν συμμετέχει στις συνομιλίες ΝΑΤΟ-ΕΕ για θέματα ασφάλειας που αφορούν όλες τις χώρες της ΕΕ.
          • * Δεν μπορεί να αξιοποιήσει τη διάθεση στην ΕΕ του εδάφους της (λιμάνια, αεροδρόμια, Ραντάρ) για στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ, όταν χρησιμοποιείται υποδομή ΝΑΤΟ (διαδικασία «Berlin+»).

          Στη PfP συμμετέχουν όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, αλλά και όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου (Ελβετία, Ρωσία, Ουκρανία κλπ).  Εξαίρεση αποτελεί μόνο η Κύπρος. Οι περιορισμοί, που τέθηκαν στη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ, πηγάζουν από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 12 Δεκεμβρίου 2002 στη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης, όπου καθορίστηκε ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ ή της PfP και δεν έχουν υπογράψει συμφωνία ασφάλειας με το ΝΑΤΟ, δεν θα συμμετέχουν στις επιχειρήσεις της ΕΕ όταν χρησιμοποιείται υποδομή ΝΑΤΟ.

          Οι περιορισμοί που υφίσταται η Κύπρος στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ, επειδή δεν είναι μέλος της PfP, μειώνουν το γεωπολιτικό βάρος που έχει η Κύπρος για την ΕΕ, αφού δεν γίνεται πλήρης εκμετάλλευση της γεωστρατηγικής αξίας της.

          Βρετανία – Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

          Οι ΒΒ είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας για τα συμφέροντα της Βρετανίας, ιδιαίτερα εκείνα τα οποία συνδέονται με την ενέργεια και την ασφάλεια.

          Τα διεθνή γεγονότα των τελευταίων χρόνων αναβάθμισαν το ρόλο των ΒΒ (επιλογές στη διακίνηση της ενέργειας, ευρείας κλίμακος τρομοκρατικές ενέργειες, πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία).

          Οι ΒΒ χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη των στρατευμάτων της Βρετανίας και ΗΠΑ στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και Αφχανιστάν, καθώς και της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στη κρίση του Λιβάνου.

          Στα πλαίσια λύσης του Κυπριακού, η Βρετανία επιδιώκει ισχυροποίηση, εδραίωση και διαιώνιση του καθεστώτος των ΒΒ. Αυτό θα επιτευχθεί με αφοπλισμό του Κυπριακού Κράτους, για να εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της γεωγραφικής θέσης της Κύπρου, και με λύση του Κυπριακού, η οποία να αποκλείει τη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους. Λύση, η οποία να βασίζεται στην εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δύο κοινοτήτων, για να μην απειλείται το απαράδεκτο καθεστώς των ΒΒ που παραβιάζει την κυριαρχία και αυτονομία της ΚΔ.

          Επισημαίνεται, ότι η Βρετανία, όπως εξ άλλου και η Τουρκία, επιδιώκει την αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους και θα το επετύγχανε εάν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν.  Η Βρετανία, με το σχέδιο αυτό, επετύγχανε εδραίωση του καθεστώτος των ΒΒ (συμπληρωματικό πρωτόκολλο στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, για να ισχυροποιηθεί με τη ψήφο του λαού), μεγαλύτερη πρόσβαση στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου (επαναχάραξη θαλασσίων ζωνών από ένα μόνο Άγγλο εμπειρογνώμονα),  κίνηση των πλοίων της στο θαλάσσιο χώρο των ΒΒ «για οποιοδήποτε σκοπό» και έθετε φραγμό στη δυνατότητα της Κύπρου να προσφεύγει σε διεθνή βήματα για επίλυση διαφορών με τη Βρετανία.

          ΗΠΑ

          Οι ΗΠΑ θεωρούν την Ανατολική Μεσόγειο «την λεωφόρο» που τους εισαγάγει μέσω των λιμένων και αεροδρομίων της στο ζωτικό χώρο της Μέσης Ανατολής, όπου έχουν στρατηγικά συμφέροντα που σχετίζονται κυρίως με την ενέργεια και την ασφάλεια (ιδιαίτερα το πρόβλημα της τρομοκρατίας).

          Η Ανατολική Μεσόγειος ελέγχεται από τη Τουρκία, το Ισραήλ και τη Βρετανία (ΒΒ), υπό τη στρατηγική ομπρέλα των ΗΠΑ.

          Τουρκία

          Επιδιώκει να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο, με:

          • * Εκμετάλλευση της γεωγραφικής θέσης της, του μεγέθους της και της δημογραφικής ευρωστίας της.
          • * Προβολή της στρατιωτικής ισχύος της και, ιδιαίτερα, των αεροναυτικών δυνάμεων της και την αύξηση της αυτάρκειας της πολεμικής βιομηχανίας της.
          • * Έλεγχο της διακίνησης της ενέργειας προς την ΕΕ (πλέγμα αγωγών) και των υδάτων προς την Μέση Ανατολή (πλέγμα υδατοφρακτών στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη).
          • * Προώθηση ενός νεο-οθωμανικού εθνικισμού.
          • * Επιβολή ηγεμονικού ρόλου στις γειτονικές της χώρες (Ελλάδα, Αρμενία, Συρία, Ιράκ κλπ).
          • * Πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου.
          • * Ανατροπή του status quo στο Αιγαίο και περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος στο θαλάσσιο χώρο, μεταξύ Καστελλορίζου και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

          Ελλάδα

          Η ανατροπή του γεωπολιτικού δυναμικού προς όφελος της Τουρκίας, οδήγησε σε:

          • * Περιορισμό του ρόλου και της επιρροής της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο.
          • * Υποχωρητικότητα της Ελλάδος έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας στο Αιγαίο, για ανατροπή του status quo.
          • * Φθίνουσα πορεία του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου και αποδυνάμωση του αμυντικού άξονα μεταξύ των δύο χωρών.
          • * Επέκταση των αξιώσεων της Τουρκίας στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Καστελλορίζου-Κύπρου (Η φωνή του Θουκυδίδη αντηχεί από τα βάθη της Ιστορίας: «Ο ισχυρός προχωρεί, όσο του επιτρέπει η δύναμη του»). Δραστηριοποιείται με αεροναυτικές ασκήσεις, ασκήσεις έρευνας-διάσωσης, παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες, χαράσσει αυθαίρετα την ΑΟΖ της σε βάρος της Ελλάδος και Κύπρου.

          Υπάρχει ανάγκη επαναφοράς της ισορροπίας του στρατιωτικού δυναμικού, ιδιαίτερα στη θάλασσα και τον αέρα, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά η Ελλάδα την επιθετικότητα της Τουρκίας και να διεκδικήσει μεγαλύτερο ρόλο στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.  Αυτό θα προσδώσει μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάρος στην Ελλάδα, αφού η περιοχή αυτή αποτελεί ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη.

          5.  Η Ασφάλεια στα πλαίσια Λύσης του Κυπριακού

          Γενικά

          Οι επιδιώξεις μας θα πρέπει να στοχεύουν προς δύο άξονες:

          • * Κατάργηση του υφιστάμενου Συστήματος Ασφάλειας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.
          • * Αντικατάσταση του με νέο Σύστημα Ασφάλειας, το οποίο να διασφαλίζει την:

          – Ανεξαρτησία,

          – Εδαφική Ακεραιότητα,

          – Κυριαρχία,

          – Ασφάλεια των Πολιτών και

          – Προστασία των Εθνικών Συμφερόντων της Κύπρου.

          Υφιστάμενο Σύστημα Ασφάλειας

          Βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960, που επιβλήθηκαν στη Κύπρο για να της παραχωρηθεί περιορισμένη ανεξαρτησία.

          Λειτούργησαν καταστροφικά για τη Κύπρο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις και κυρίως η Τουρκία τις εκμεταλλεύθηκαν για την προώθηση των συμφερόντων τους σε βάρος της Κύπρου.

          Η Τουρκία δίδει τη δική της ερμηνεία στο άρθρο IV της Συνθήκης Εγγυήσεως, περί μονομερούς επέμβασης των εγγυητριών δυνάμεων.  Υποστηρίζει, ότι της παρέχει το δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης όπως έπραξε το 1964 (αεροπορικοί βομβαρδισμοί) και το 1974 (εισβολή).  Αυτό αντίκειται προς τα άρθρα του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ 2(4), περί απειλής ή χρήσης βίας στις Διεθνείς Σχέσεις, και 53, που καθορίζει ότι μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να εξουσιοδοτήσει στρατιωτική δράση.

          Ουσιαστικά είναι άκυρες, γιατί παραβιάζουν αρχές και καταναγκαστικούς κανόνες διεθνούς δικαίου (άρθρο 53 Συνθήκης Βιέννης 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών) και οι διατάξεις τους παραβιάζονται συνεχώς επί 35 χρόνια (άρθρο 60 Συνθήκης Βιέννης 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών).

          Είναι αναχρονιστικές και η διατήρηση τους θα αποτελεί μόνιμη πληγή.

          Νέο Σύστημα Ασφάλειας

          Είναι αναγκαίο να λαμβάνει υπόψη:

          • * Τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος (στοχοθεσία Τουρκίας).
          • * Την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το νέο Διεθνές Περιβάλλον Ασφάλειας.
          • * Τη θέση της Κύπρου σε περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας.

          Πρέπει να βασίζεται σε τρεις πυλώνες:

          • * Στη Δυνατότητα Αυτοάμυνας της Κύπρου.
          • * Στην πλήρη συμμετοχή της στην ΚΕΠΠΑ/ΕΕ.
          • * Στην ένταξη της σε περισσότερους Οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας.

          Η υιοθέτηση ενός νέου Συστήματος Ασφάλειας επιβάλλει:

          1)      Μη αποδοχή επεμβατικών δικαιωμάτων ξένων χωρών, απομάκρυνση των  ξένων στρατευμάτων και εποίκων, κατάργηση των αναχρονιστικών συνθηκών Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960.  Αν δεν καταργηθούν θα αποτελούν μόνιμη πηγή ανωμαλίας και κηδεμόνευσης.  Δεν μπορούμε να αναθέσουμε πάλιν «ρόλο προστάτη» στον σφαγέα και καταπατητή επί 35 χρόνια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας. Καμιά χώρα της ΕΕ δεν έχει εγγυητές και προστάτες.

          Η Τουρκική πλευρά στις συνομιλίες υποστηρίζει τη διατήρηση των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960, ενώ η δική μας την κατάργηση τους.  Κατά την άποψη μου, η θέση μας για κατάργηση των Συνθηκών αποδυναμώνεται:

          • * Από το γεγονός ότι, η πλευρά μας υποστηρίζει αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους. Αυτό δημιουργεί κενό ασφάλειας, το οποίο θα εκμεταλλευθεί η Τουρκία για εμμονή στη διατήρηση των Συνθηκών.
          • * Από την υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας την 5η Ιουνίου 2008 μεταξύ ΚΔ και ΗΒ, που περιλαμβάνει δέσμευση συμμόρφωσης προς τις Συνθήκες («The two Countries, reiterate their commitment to their respective obligations under the Treaties signed in 1960»). Οι Συνθήκες του 1960 περιλαμβάνουν τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης (προσδιορίζει το καθεστώς των ΒΒ), τη Συνθήκη Εγγυήσεως (επεμβατικά δικαιώματα εγγυητριών δυνάμεων) και τη Συνθήκη Συμμαχίας (διατήρηση Τουρκικών και Ελληνικών στρατευμάτων στη Κύπρο).

          2)      Μη αποδοχή περιορισμών:

          • * Στα Κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στη θάλασσα και στον αέρα.
          • * Στη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ.
          • * Στη διάθεση του εδάφους της για υποστήριξη διεθνών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

          Αυτοί οι περιορισμοί είχαν τεθεί και στο σχέδιο Ανάν και υποστηρίζονται και σήμερα από τη Τουρκία.

          3)      Διασφάλιση Αποτελεσματικού Συστήματος εφαρμογής της λύσης (επιστροφή εδαφών, προσφύγων, περιουσιών, αποχώρηση στρατευμάτων).

          4)      Πλήρη συμμετοχή της Κύπρου στο πυλώνα ΚΕΠΠΑ της ΕΕ.

          Αυτό προϋποθέτει ένταξη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (PfP) και υπογραφή Συμφωνίας Ασφαλείας με το ΝΑΤΟ.

          Η πλευρά μας δεν υιοθετεί αυτή τη θέση.  Κατά την άποψη μου είναι λανθασμένη επιλογή και πρέπει να αναθεωρηθεί, όπως ζήτησε και η Βουλή της Κύπρου κατά πλειοψηφία.

          5)      Διατήρηση από την Κύπρο του Δικαιώματος Αυτοάμυνας και διάθεσης ιδίων Ενόπλων Δυνάμεων κατά τη βούληση του Κυπριακού Κράτους.

          Το δικαίωμα της Αυτοάμυνας κατοχυρώνεται από το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ και αποτελεί βασική παράμετρο της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

          Στις συνομιλίες για τη λύση, η πλευρά μας συμφώνησε στην αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, θέση την οποία υποστηρίζουν η Τουρκία και Βρετανία.  Η Κύπρος να μην έχει Ένοπλες Δυνάμεις, να έχει μόνο Αστυνομία.

          Κατά την άποψη μου, αυτό θα δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας και επιβίωσης του Ελληνισμού στη Κύπρο. Είναι τόσα πολλά τα μειονεκτήματα, που δημιουργείται εύλογα η απορία πόσο σοβαρά μελετήθηκαν από τη πλευρά μας:

          • * Η γεωπολιτική διάσταση του θέματος. Η Κύπρος βρίσκεται σε περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας και σε περίπτωση κρίσης η αποστρατιωτικοποίηση θα παραβιασθεί από γειτονικές ή άλλες Δυνάμεις.
          • * Το νέο Διεθνές Περιβάλλον Ασφάλειας. Η Κύπρος βρίσκεται εγγύς της ασταθούς περιοχής της Μέσης Ανατολής, από όπου ενδέχεται να προκύψουν ασύμμετρες απειλές κατά της ασφάλειας της Κύπρου, αλλά και της ασφάλειας της ΕΕ (τρομοκρατία, διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής, λαθρεμπόριο όπλων κλπ). Θα είναι ένα ασπόνδυλο κράτος, ανίσχυρο να ασκεί πλήρη εξουσία στην επικράτεια του σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη, έρμαιο στη βουλιμία των ξένων και της Τουρκίας.
          • * Η Στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο και η πολιτική της Βρετανίας για τις ΒΒ.

          Η αποστρατιωτικοποίηση εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας και Βρετανίας που θα εκμεταλλεύονται μονοπωλιακά τη γεωστρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου.

          Μια ανοχύρωτη Κύπρος, πλησίον των ακτών της Τουρκίας, εξυπηρετεί την αποδεδειγμένη επεκτατική πολιτική της, που υλοποιείται συστηματικά και αδίστακτα με τελικό στόχο τον πλήρη έλεγχο και δημογραφική αλλοίωση της Κύπρου, για λόγους οι οποίοι σχετίζονται με την ασφάλεια της και τον ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο.

          Μια ανοχύρωτη Κύπρος, στο ζωτικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, εξυπηρετεί τη δικαιολόγηση της εσαεί παραμονής των ΒΒ, για την προάσπιση των συμφερόντων και των απαιτήσεων ασφαλείας της Δύσης.  Αν απομακρυνθούν οι ΒΒ και η Κύπρος είναι αφοπλισμένη, ποιος θα καλύψει αυτή την απαίτηση;

          • * Οι υποχρεώσεις της Κύπρου στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ και των δεσμεύσεων της Συνθήκης της Λισσαβόνας, που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Δεκεμβρίου 2009 και αποτελεί πλέον ευρωπαϊκό κεκτημένο. Το άρθρο 42 της Συνθήκης δεσμεύει τα κράτη μέλη να βελτιώνουν τις στρατιωτικές δυνατότητες τους και να παρέχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα τους σε κράτος μέλος που θα δεχθεί ένοπλη επίθεση, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ.

          Αυτό σημαίνει ότι, για να νομιμοποιείται η βοήθεια των κρατών μελών της ΕΕ προς ένα άλλο κράτος που δέχεται ένοπλη επίθεση, θα πρέπει αυτό το κράτος να ασκήσει το δικαίωμα αυτοάμυνας στα πλαίσια του άρθρου 51.  Η αφοπλισμένη Κύπρος δεν θα μπορέσει να το πράξει χωρίς Ένοπλες Δυνάμεις.

          Γιατί θα πρέπει, με δική μας βούληση, να αποκλίνουμε από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να απολακτίσουμε την ομπρέλα ασφάλειας που μας προσφέρει η ΕΕ;

          · Η Δυνατότητα της Κύπρου:

          – Να ασκεί τα Κυριαρχικά Δικαιώματα της στη ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα (μπορεί π.χ. η αστυνομία να ελέγχει τον εναέριο χώρο και να χειρίζεται την αντιαεροπορική άμυνα και την παράκτια άμυνα;).

          – Να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα της.

          – Να εξασφαλίζει Συνθήκες Ασφάλειας στους πολίτες της.

          • * Οι επιπτώσεις από το γεγονός, ότι η Κύπρος θα είναι:

          – Το μοναδικό κράτος μέλος της ΕΕ χωρίς Ένοπλες Δυνάμεις.

          – Το μοναδικό κράτος μέλος του ΟΗΕ που θα στερηθεί το δικαιώμα της αυτοάμυνας.  Υπάρχουν ελάχιστα κράτη στο κόσμο που δεν έχουν Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), κανένα όμως δεν υπάρχει που να στερείται το δικαίωμα να αποκτήσει, εάν το ίδιο κρίνει ότι χρειάζεται ΕΔ, με εξαίρεση βέβαια τα υπό κηδεμονία κράτη (προτεκτοράτα).

          Αν δεν μεριμνήσουμε οι ίδιοι για την ασφάλεια μας ποιος θα το πράξει;

          Τι έπραξαν οι εγγυήτριες δυνάμεις και τα ΗΕ για την προστασία μας το 1974;  Ό,τι Ελληνικό περισώθηκε, οφείλεται στο αίμα κάποιων ηρωικών μονάδων της ΕΦ και της ΕΛΔΥΚ.  Τα ψηφίσματα των ΗΕ για απόσυρση των στρατευμάτων εισβολής παραμένουν ανεκτέλεστα για 35 χρόνια.

          Ποιος προστάτευσε τους κατοίκους της Καρπασίας;  Μήπως η Συμφωνία της Γ’ Βιέννης του 1975;  Από 15.000 παρέμειναν σήμερα μόνο 200, λόγω των συνθηκών τρομοκρατίας και καταπίεσης που επέβαλε η Τουρκία στους ανυπεράσπιστους αδελφούς μας.  Ό,τι έπραξε στην Ίμβρο, την Τένεδο, την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξανδρέττα.  Αυτό θα συνέβαινε και με τον Ελληνισμό της Κύπρου, αν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν, με μια αφοπλισμένη και ανυπεράσπιστη Κύπρο σε καθεστώς ανασφάλειας υπό την ομηρία της Τουρκίας.  Αυτό θα συμβεί και σε μελλοντική λύση, αν δεν αποσύρουμε τις θέσεις μας.

          Το ερώτημα που τίθεται, δεν είναι «γιατί η πανίσχυρη Τουρκία και Βρετανία επιζητούν την αποστρατιωτικοποίηση του μικρού κράτους μας»; Το βασανιστικό ερώτημα είναι «γιατί το ζητούμε εμείς»!; Επιζητούμε να τελούμε εσαεί υπό την κηδεμονία της Τουρκίας και Βρετανίας;

          Σο επιχείρημα «τι μπορούμε να κάνουμε έναντι της πανίσχυρης Τουρκίας», η απάντηση είναι:

          Οι ισχυροί δεν σέβονται τις ανοχύρωτες πολιτείες και λειτουργούν χωρίς συναισθηματισμούς, με γνώμονα τα συμφέροντα τους.  Υπολογίζουν μόνο το κόστος, που θα τους προκαλέσει ο αντίπαλος, όσο μικρός κι αν είναι. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο όλες οι χώρες έχουν ΕΔ και όχι μόνο οι ισχυρές, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

          Στο επιχείρημα ότι «σε μια λύση η Τουρκία δεν θα είναι αντίπαλος», την απάντηση δίδει η γνώση της αμετακίνητης στοχοθεσίας της Τουρκίας για τη Κύπρο, όπως επαναβεβαιώνεται περιοδικά από το ΣΕΑ.

          Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» σημειώνει, ότι «η Τουρκία πρέπει να έχει ρόλο στη Κύπρο λόγω της στρατηγικής θέσης της, ακόμα και στην περίπτωση που δεν θα έχει υπήρχε κανένας Τούρκος στο νησί» (σελ. 179).

          Καμιά λύση του Κυπριακού δεν θα είναι βιώσιμη, αν το υπόβαθρο ασφάλειας είναι σαθρό. Το οικοδόμημα θα καταρρεύσει, όπως κατέρρευσε εκείνο της Ζυρίχης, όπως θα κατέρρεε εκείνο του σχεδίου Ανάν.  Είχαν ως υπόβαθρο, ένα προβληματικό σύστημα ασφάλειας, βασισμένο στην απαράδεκτη στρατηγική των προτεκτοράτων, που επιβάλλουν οι ισχυρές χώρες στις αδύνατες.

          Ας μη βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα, ότι θα αναθέσουμε σε άλλους την ασφάλεια μας, ότι θα αναλάβουν άλλοι το κόστος και την ευθύνη της ασφάλειας μας.  Ουδείς θα το πράξει χωρίς οφέλη και χωρίς σοβαρές συνέπειες στην αυτονομία και κυριαρχία μας.

          Είναι αναγκαίο, να αναθεωρήσει η πλευρά μας τη θεση για αποστρατιωτικοποίηση και να αποσύρει την πρόταση.  Είναι αυτοκτονία να θυσιάζουμε το δικαίωμα της αυτοάμυνας με αντάλλαγμα, όχι την αποστρατιωτικοποίηση της Τουρκίας, αλλά «το ενδεχόμενο, να παύσει αυτή η χώρα να παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο (δηλαδή να αποσύρει τις ΤΔΚ)».

          Τίθενται τα ερωτήματα:

          Τι ανταλλάγματα πήραμε για την αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, που αποτελεί επιδίωξη της Τουρκίας και Βρετανίας;

          Το κεφάλαιο της Ασφάλειας, εκτός από την αποστρατιωτικοποίηση, περιλαμβάνει και άλλα θέματα:

          – Συνθήκες Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960,

          – Απομάκρυνση ξένων στρατευμάτων και εποίκων,

          – Συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ,

          – Διασφάλιση αποτελεσματικής μεθόδου εφαρμογής της λύσης.

          Γιατί απομονώθηκε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση του συνολικού πακέτου της Ασφάλειας;

          Εξασφαλίσαμε την κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960 και την απομάκρυνση των κατοχικών δυνάμεων και εποίκων;

          Είναι άγνωστες οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, αφού δεν γνωρίζουμε αν συζητήθηκε επίσημα το πακέτο της Ασφάλειας, στο οποίο αναπόφευκτα εμπλέκονται οι Εγγυήτριες Δυνάμεις.

          Αυτό που γνωρίζουμε, είναι η επιβεβαίωση του προέδρου της ΚΔ την 20η Νοεμβρίου 2009, ότι συμφωνήθηκε η αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, σε σχόλιο του επί δημοσιευμάτων της Τουρκικής εφημερίδας Huriyet.  Δήλωσε, ότι η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα έχει στρατό, αλλά μόνο Αστυνομία.

          Δεν είναι ανησυχητικό, ότι το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους είναι ίσως η μοναδική πρόταση της πλευράς μας, για την οποία συμφωνούν Τουρκία και Βρετανία, χωρίς να προβάλλουν ενστάσεις όπως για όλα τα άλλα κεφάλαια;  Τόσο εύκολο είναι το κεφάλαιο της Ασφάλειας;

          Η πλευρά μας από καιρού υποστηρίζει τη θέση της πλήρους αποστρατιωτικοποίησης της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Κυπριακού Κράτους.  Υπάρχουν επί τούτου και ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, όπως εκείνη του 1989 (30 Ιανουαρίου), όπου όλα τα κόμματα συμφώνησαν σ’ αυτή τη λανθασμένη και επικίνδυνη, κατά την άποψη μου, επιλογή.

          Ίσως είναι αυτός ο λόγος, για τον οποίο δεν υπήρχε ανάλογη ευαισθησία, προβληματισμός και αντίδραση του πολιτικού κόσμου, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε για τα άλλα κεφάλαια των συνομιλιών, όπως διακυβέρνηση, περιουσίες, έποικοι.

          Φαίνεται ότι γίνεται επανεκτίμηση του θέματος και είναι πολύ ενθαρρυντικό, ότι την 1η Δεκεμβρίου 2009 (ημέρα ενεργοποίησης της Συνθήκης της Λισσαβόνας) υπήρξε για πρώτη φορά δημόσια αντίδραση από τα πολιτικά κόμματα, πλην του κυβερνώντος.

          Προβλήθηκε στο Λαό, ότι η αποστρατιωτικοποίηση που προτείνουμε δεν αφορά μόνο τα ξένα στρατεύματα, αλλά και του ίδιου του Κράτους μας, με δυσμενείς συνέπειες για την ασφάλεια.  Αν έγινε μια λανθασμένη επιλογή στο παρελθόν, είναι προς το συμφέρον μας να επιμένουμε σ’ αυτή;

          Ο πολιτικός κόσμος και τα οργανωμένα σύνολα πρέπει να ασκήσουν την επιρροή τους, για να αποσύρει η πλευρά μας την πρόταση αφοπλισμού του Κράτους  μας. Αν δεν το πράξουμε, θα οδηγηθούμε σε λύση με σαθρό υπόβαθρο ασφάλειας, όπου ο Ελληνισμός της Κύπρου θα τηρείται σε κατάσταση «σιωπής των αμνών», σε αναμονή του αφανισμού του.

          6.  Δυσχέρειες στο κεφάλαιο Ασφάλεια

          Η υιοθέτηση ενός νέου συστήματος ασφάλειας, όπως το περιγράψαμε, προσκρούει σε δύο σκοπέλους:

          • * Η Τουρκία εμμένει στο στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, που επιτυγχάνεται με τη διατήρηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.
          • * Οι Τουρκοκύπριοι (Τ/Κ) στις συνομιλίες υποστηρίζουν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας, σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Όπως συνέβη και στο σχέδιο Ανάν (Υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, Έρευνα-Διάσωση, Συνθήκη Μοντρέ, Διμερείς Συμφωνίες Τουρκίας-ψευδοκράτους κλπ).

          Η στάση των Τ/Κ δυνατόν να οφείλεται στη πίεση που ασκούν οι ΤΔΚ και οι έποικοι.  Αλλά και οι ΤΔΚ και έποικοι να αποσυρθούν, δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η συμπεριφορά τους, αφού συρρικνώθηκαν πληθυσμιακά και πλειοψηφούν οι έποικοι που πήραν την «Τ/Κ υπηκοότητα».  Η στάση τους στις συνομιλίες «να υποστηρίζουν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος εκείνων της Κύπρου» δημιουργεί σοβαρά αδιέξοδα.

          Η δημιουργία ενός κοινού κράτους με μια κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, προϋποθέτει όπως οι δύο κοινότητες μοιράζονται κοινά συμφέροντα και αυτό δεν συμβαίνει. Το βλέπουμε να διαχέεται σε όλα τα κεφάλαια των συνομιλιών, όπου στις απόψεις των δύο πλευρών υπάρχει έντονη συγκρουσιακή σχέση, έλλειψη εμπιστοσύνης και κοινού οράματος. Αυτό οδηγεί σε πολύπλοκες και μη δοκιμασμένες ρυθμίσεις και μηχανισμούς επίλυσης διαφορών, που προοιωνίζουν αναρίθμητα αδιέξοδα, αφού παραβιάζεται η αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων.

          7.  Συμπέρασμα

          Συμπερασματικά, μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στο θέμα της Ασφάλειας προϋποθέτει:

          • * Να αποσύρει η πλευρά μας την πρόταση αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους. Το Δικαίωμα αυτοάμυνας είναι απαραβίαστο και αναφαίρετο. Το δικαιούται και ο Ελληνισμός της Κύπρου, όπως όλοι οι ελεύθεροι λαοί. Είναι απαραίτητο εφόδιο για την επιβίωση του. Δεν πρέπει να διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.
          • * Να αγωνισθούμε, εκμεταλλευόμενοι και την ιδιότητα μας ως κράτος μέλος της ΕΕ για να πιεσθεί η Τουρκία:

          – Να εγκαταλείψει τις επεκτατικές βλέψεις της επί της Κύπρου.

          – Να αποσύρει τις ΤΔΚ και τους εποίκους.

          – Να αναγκασθεί σε κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.

          Αυτές οι προϋποθέσεις θα πρέπει να αποτελούν τις κόκκινες γραμμές μας για την Ασφάλεια, που αποτελεί με βάση και την εμπειρία της Παγκόσμιας Ιστορίας το θεμέλιο της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Ειρήνης.

          Αν παραβιάσουμε αυτές τις γραμμές, πιστεύω ότι δεν θα έχουμε ελπίδα επιβίωσης.

          Είναι αποδεκτή η διχοτόμηση από την Τουρκία; 20/11/2009

          Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
          Tags: , , ,
          comments closed

          Σχόλιο Σ.Ο.: Το άρθρο του Υποστράτηγου ε.α. Ανδρέα Πενταρά έρχεται ως μια ακόμη απάντηση στα επιχειρήματα των Διχοτομιστών, όπως τα παρουσιάσαμε την ανάρτηση «Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζωνική Διχοτόμηση». Αποτελεί επίσης ισχυρό ράπισμα σε όλους αυτούς που σπεύδουν να χαρακτηρίσουν όλους όσους διαφωνούν με την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως δήθεν «οπαδούς της διχοτόμησης» που υποβοηθούν, δήθεν, τα σχέδια της Τουρκίας.

          Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως αυτή τη στιγμή η μόνη σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση λύσης του Κυπριακού είναι η Πρόταση του «Ορθού ΝΑΙ», αφού είναι η μόνη που τυχόν εφαρμογή της θα διατηρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα λειτουργικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, ικανό για ειρηνική και βιώσιμη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκύπριων.

          ‘Geopolitics-GR’
          «Είναι αποδεκτή η διχοτόμηση από την Τουρκία;»
          17 Νοεμβρίου 2009
          Υποστράτηγος ε.α. Ανδρέας Πενταράς

          Σε δημοσκόπηση που δημοσίευσε η εφημερίδα ‘Σημερινή’ της 15 Νοε.09, αναφορικά με το είδος της λύσης που επιθυμούν οι Ε/Κ, ένα ποσοστό της τάξης του 60% των νέων από 18 έως 24 απάντησε ότι προτιμά τη διχοτόμηση.

          Σκοπός βέβαια του άρθρου αυτού δεν είναι να διερευνηθούν οι λόγοι και τα αίτια του πως κατάντησε η Κυπριακή νεολαία που δυό γενιές πριν γονάτισε μια Βρεττανική αυτοκρατορία, να στρέφεται σήμερα στη κατεύθυνση της διχοτόμησης ως της καλύτερης λύσης, αλλά να αποδείξω ότι όσοι σήμερα προσδοκούν σε μια τέτοια λύση, απλά λογαριάζουν χωρίς το ξενοδόχο που είναι η Τουρκία.

          Προκειμένου όμως να ανιχνεύσουμε τη στάση της Τουρκίας απέναντι στη λύση της διχοτόμησης, θα πρέπει να πάμε στις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν η Τουρκία άρχισε να ενδιαφέρεται ξανά για τη Κύπρο. Τότε λοιπόν, με αφορμή τη προσφυγή της Ελλάδας στον ΟΗΕ και την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ με σκοπό την Ένωση, η κυβέρνηση του Ατνάν Μεντερές χάραξε τη στρατηγική της απέναντι στη Κύπρο. Μια στρατηγική η οποία ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις, τα πραξικοπήματα και τις πολλές διακυμάνσεις του Τουρκικού πολιτικού συστήματος, τηρείται πιστά μέχρι σήμερα. Το γενικό πλαίσιο της στρατηγικής αυτής ανέλυσε ο τότε υπουργός εξωτερικών Φατίν Ζορλού στη διάσκεψη του Λονδίνου τον Αύγουστο του 1955. Είπε ο Ζορλού τότε: «Η Τουρκία σε περίπτωση πολέμου μπορεί να διασφαλίσει τον ανεφοδιασμό της μόνο από τα λιμάνια της νότιας και νοτιοανατολικής χώρας, μια και τα λιμάνια της δυτικής Τουρκίας ελέγχονται από τα Ελληνικά νησιά. Εάν η Κύπρος κατέχεται από εχθρική χώρα (δηλ. την Ελλάδα) η Τουρκία θα πρέπει να αυτοκτονήσει». Με λίγα λόγια, εκείνο που ήθελε να πει ο Ζορλού είναι ότι η Ελληνική αεροπορία και το Ελληνικό ναυτικό επιχειρώντας από βάσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, δεν μπορούν να απειλήσουν τις στρατηγικές εγκαταστάσεις στη νότια και ανατολική Τουρκία (λιμάνια, αεροδρόμια, πολεμικά εργοστάσια, υδατοφράκτες κλπ). Εάν όμως πραγματοποιηθεί η Ένωση ή η διχοτόμηση, η Ελλάδα με αεροναυτικές βάσεις που θα εγκαθιστούσε στο νησί, όλες αυτές οι απυρόβλητες λόγω απόστασης ζωτικές εγκαταστάσεις μπορούν να προσβληθούν και να καταστραφούν.

          Τη στρατηγική αυτή απέναντι στη Κύπρο, υλοποίησε η Τουρκία με τη βοήθεια και των Άγγλων, μέσα από τη συνθήκη εγγυήσεων των συμφωνιών Ζυρίχης -Λονδίνου. Στο άρθρο 2 της συνθήκης καθορίζεται ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Αγγλία) αναλαμβάνουν την υποχρέωση να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια για ένωση της Κύπρου με άλλη χώρα ή τη διχοτόμηση της Κύπρου, ενώ στο άρθρο 3 οι εγγυήτριες δυνάμεις αναλαμβάνουν την υποχρέωση να παρεμβαίνουν από κοινού ή και μεμονωμένα σε περίπτωση που διαταράσσετο το στάτους κβο (δηλ. αν γινόταν προσπάθεια ένωσης ή διχοτόμησης.) Το γεγονός ότι οι Τούρκοι αποδέχθηκαν να περιληφθεί στη συνθήκη και η περίπτωση της διχοτόμησης ως μιας κατάστασης που θα μπορούσε να επιφέρει την αντίδραση των εγγυητριών δυνάμεων, δεν ήταν τυχαίο. Η Τουρκία γνωρίζει ότι είτε με την Ένωση είτε με τη διχοτόμηση οι αρνητικές επιπτώσεις γι αυτήν είναι οι ίδιες.

          Δύο είναι οι βασικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι ότι η διχοτόμηση, αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε τα δύο μέρη στην αγκαλιά των μητέρων πατρίδων και αυτό θα επέτρεπε στην Ελλάδα να εγκαταστήσει αεροναυτικές βάσεις στο Ελληνικό τμήμα του νησιού, που θα μπορούσαν να απειλήσουν το μαλακό της υπογάστριο, όπως ονομάσθηκε η ευαίσθητη περιοχή της νότιας και νοτιανατολικής Τουρκίας. Το δεύτερο, είναι ότι η διχοτόμηση -που θα οδηγούσε στη διπλή ένωση – για μεν την Ελλάδα θα επέφερε σημαντικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα στην ανατολική Μεσόγειο, κάτι που θα άλλαζε τους συσχετισμούς δυνάμεων στη περιοχή, ενώ για τη Τουρκία η διχοτόμηση δεν θα επέφερε κανένα απολύτως πλεονέκτημα, πέραν της προσθήκης 120 χιλιάδων Τ/Κ στα 75 εκατομμύρια Τούρκων και 3,5 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων γής στα 750 χιλιάδες της Τουρκίας! Η επέκταση του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων κατά μερικά χιλιόμετρα νότια των υφισταμένων, κανένα ουσιαστικό πρόσθετο πλεονέκτημα θα είχε για τη Τουρκία πέραν των όσων έχει σήμερα.

          Είναι γι αυτούς τους λόγους που το επίσημο τουρκικό κράτος ουδέποτε μέχρι σήμερα έθεσε σαν στόχο λύσης του Κυπριακού τη διχοτόμηση της Κύπρου. Η διχοτόμηση «έπαιζε» βέβαια κατά καιρούς σαν σύνθημα για ικανοποίηση των μαζών και των εθνικιστικών κύκλων της Τουρκίας και της Κύπρου απέναντι στο δικό μας σύνθημα για Ένωση. Ουδέποτε όμως υπήρξε η επίσημη θέση των τουρκικών κυβερνήσεων και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για λύση του Κυπριακού. Αυτό θα πρέπει να γνωρίζουν οι οπαδοί της διχοτόμησης στην αποδώ πλευρά και όχι μόνο. Δυστυχώς γι αυτούς, λογαριάζουν χωρίς το ξενοδόχο. Και ο ξενοδόχος είναι η Τουρκία η οποία θα πολεμήσει σε κάθε περίπτωση τη διχοτόμηση όσο πολέμησε και στο παρελθόν την Ένωση.

          Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζωνική Διχοτόμηση 13/11/2009

          Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
          Tags: , , ,
          comments closed

          Σχόλιο Σ.Ο.: Παραθέτουμε από το ιστολόγιο ‘Παντός Καιρού’ μια πολύ καλή γενική παρουσίαση και περίληψη του διχοτομικού «Σχεδίου Β’» του Τάκη Γεωργίου. Μετά ακολουθούν πέντε διαδοχικά κείμενα του Λάζαρου Μαύρου όπου αποδομούνται τα επιχειρήματα των Διχοτομιστών, δηλαδή των οπαδών της καθαρής διχοτόμησης των δύο ξεχωριστών κρατών, οι οποίοι είναι πολέμιοι των οπαδών της διζωνικής διχοτόμησης των δύο συνιστώντων κρατών.

          Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως αυτή τη στιγμή η μόνη σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση λύσης του Κυπριακού είναι η Πρόταση του «Ορθού ΝΑΙ», αφού είναι η μόνη που τυχόν εφαρμογή της θα διατηρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα λειτουργικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, ικανό για ειρηνική και βιώσιμη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκύπριων.

          Δρ. Τάκης Γεωργίου, «Σχέδιο Β'»

          ‘Παντός Καιρού’
          «Σχέδιο Β’ – Συγχαίρω τον Τάκη Γεωργίου»
          12 Οκτωβρίου 2009
          Μιχάλης Μιχαήλ

          Πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο κάλεσα όσους βρίσκουν διάφορες προφάσεις για να απορρίψουν την επιδιωκόμενη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, να βγουν ξεκάθαρα και να πούνε ποια είναι η πρόταση τους.

          Δυστυχώς κανένας δεν έδωσε ξεκάθαρη απάντηση και όσοι επιχείρησαν κατά καιρούς να πούνε τι προτείνουν, δεν κατάφεραν να μας πουν με σαφήνεια ποια τακτική και ποια στρατηγική προτείνουν για να επιτευχθεί ο στόχος τους.

          Το περιεχόμενο της πρότασης

          Προ ημερών (αν δεν με απατά η μνήμη μου την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου), ο Φιλελεύθερος διένειμε ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο: «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ» του γιατρού Τάκη Γεωργίου.

          Οι πιο παλιοί γνωρίζουν ότι ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού ήταν (δεν ξέρω αν είναι ακόμα) στέλεχος της ΕΔΕΚ, γνωστός για τις απόψεις του όσον αφορά το κυπριακό και την ταύτιση του με το λεγόμενο «απορριπτικό μέτωπο».

          Συγχαίρω τον κ. Γεωργίου διότι είναι ο μόνος που τόλμησε να εκφράσει τις απόψεις του καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές και μισόλογα.

          Και προτείνει αυτό που λέει και ο τίτλος του βιβλίου του: την παραχώρηση κυριαρχίας στα κατεχόμενα (δηλαδή αναγνώριση) υπό τον όρο ότι θα επιστρέψουν ένα ποσοστό εδάφους και θα ξεκαθαρίσει το περιουσιακό.

          Είτε διαφωνεί κάποιος είτε όχι με την άποψη του κ. Γεωργίου θα έλεγα ότι δεν παύει να είναι μια πρόταση.

          Και ο Τ. Γεωργίου επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης του.

          Τον άκουσα (μεγάλο μέρος) και στο ραδιόφωνο του Λόγου την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου.

          Οι απόψεις του έτυχαν αποδοχής από κάποιους ακροατές που στην ουσία (με βάση και παλαιότερες παρεμβάσεις τους) έβαζαν εναντίον της Δ.Δ.Ο.

          Κάποια συμπάθεια προς τις απόψεις του διαπίστωσα και από τους δύο παρουσιαστές της εκπομπής που κι αυτοί καθημερινά (και δικαίωμά τους) βάζουν κατά της διαδικασίας των συνομιλιών και απορρίπτουν από τώρα τη λύση που θα έρθει, άσχετα αν ακόμα δεν ξέρουμε το περιεχόμενο της.

          Ο Τ. Γεωργίου αναφέρεται αρχικά στα προτεινόμενα – όπως τα ονομάζει – δόγματα λύσης του κυπριακού, που κατά τη γνώμη του δεν μπορούν να δώσουν μια σωστή λύση. Κατά σειρά παραθέτει:

          – Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: Θεωρεί ότι αυτή δεν είναι αποδεχτή, φέροντας ως απόδειξη την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

          Μόνο που κάνει – κατά την άποψη μου – το ίδιο – μάλλον ηθελημένο – λάθος με κάποιους άλλους, αφού το σχέδιο Ανάν δεν ήταν η ομοσπονδία αλλά ένα μοντέλο ομοσπονδίας.

          – Επαναπροσέγγιση με τους τ/κύπριους: Καταρχήν θα πρέπει να πούμε ότι η πολιτική της Επαναπροσέγγισης δεν αποτελεί ούτε δόγμα ούτε είναι στρατηγική ή τρόπος επίλυσης του κυπριακού. Είναι μια βοηθητική διαδικασία.

          Και θεωρεί ότι είναι αχρείαστη αφού πλέον δεν υπάρχει έχθρα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μόνο που λησμονεί ότι στόχος της Επαναπροσέγγισης είναι και η γνωριμία με το άλλο στοιχείο και η εξοικείωση μαζί του.

          – Η επιβολή μιας δίκαιης λύσης δια της ισχύος: Εδώ συμφωνώ μαζί του, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα στρατιωτικής ή άλλης δυναμικής ενέργειας για την εκδίωξη του κατοχικού στρατού.

          – Να μείνουμε όπως είμαστε: Κι εδώ θα έλεγα ότι συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό μαζί του, όταν δηλώνει ότι αυτή η «λύση» θα οδηγήσει σε ταϊβανοποίηση ή σε ένα βελούδινο διαζύγιο χωρίς την επιστροφή εδαφών.

          – Ενιαίο κράτος: Διερωτάται πως είναι δυνατόν να επιδιώκουμε επιστροφή σε κάτι που απέτυχε.

          – Η Ε.Ε.: αναφέρεται (και έχει δίκαιο) στη μυθική διάσταση που δώσαμε στην ένταξη μας και εκφράζει την ευχή ότι η καταναγκαστική προσγείωση δεν θα είναι ολότελα καταστροφική.

          – Το απορριπτικό δόγμα: Υποστηρίζει ότι έχει ευρεία απήχηση μέσα στο λαό αλλά δεν ευτύχησε να αποκτήσει κομματική στέγη.

          – Το τείχος: Λέει ότι είναι η ακατέργαστη μορφή της θέσης για την εγκαθίδρυση ενός καθαρά ε/κυπριακού κράτους (εννοεί τα δύο κράτη).

          – Δυο κράτη: Ισχυρίζεται ότι κι αυτή η άποψη έχει ευρεία απήχηση στο λαό, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιστραφούν όσο το δυνατό περισσότερα εδάφη και θα καταργηθούν τα επεμβατικά δικαιώματα κλπ.

          Σημειώνει ότι αυτή η άποψη δεν έχει υποστηριχθεί δημόσια.

          Στη συνέχεια προσπαθεί να καταγράψει τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας στην Κύπρο και ισχυρίζεται ότι στόχος είναι η πλήρης τουρκοποίηση της, γι αυτό και έχει καταστρώσει σχέδιο με διάφορες πτυχές:

          – Κτυπήματα στις πολιτιστικές μας ρίζες: Αναφέρεται στη γνωστή (αμφιβόλου εγκυρότητας) προτροπή του Κίσινγκερ και υποστηρίζει ότι αυτή έχει τεθεί σε εφαρμογή. Παραθέτει κάποια παραδείγματα που κατά τη γνώμη μου είτε είναι ανύπαρκτα, είτε δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει.

          – Κύπρος Αλεξανδρέττα δύο παράλληλες ιστορίες: Βλέπει ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων και περιγράφει πως έγινε η προσάρτηση της Αλεξανδρέττας, μόνο που λησμονεί και πάλι ότι οι συνθήκες στις αρχές του 20ου αιώνα είναι πολύ διαφορετικές από τις συνθήκες των αρχών του 21ου αιώνα.

          – Κατακλυσμιαίος δημογραφικός εκτουρκισμός: Επισημαίνει – ορθά – τον κίνδυνο του εποικισμού.

          Μόνο που παραλείπει να αναφέρει τι θα γίνει σε περίπτωση που το άλλο κομμάτι (σε περίπτωση οριστικού διαχωρισμού και αναγνώρισης) ενταχθεί στην Ε.Ε. και οι τούρκοι πολίτες έχουν το δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης στο έδαφος της επικράτειας της Ε.Ε.

          – Εθνοκάθαρση: Υποστηρίζει ότι οι τούρκοι δεν επιδιώκουν εθνοκάθαρση στην Κύπρο μόνο σε σχέση με τους ε/κύπριους αλλά και εθνοκάθαρση [εξαφάνιση] των τ/κυπρίων. (Ακολουθούν άλλα δύο υποκεφάλαια με παρόμοιο περιεχόμενο).

          – Αστάθμητες καταστάσεις: Σημειώνει ότι σε περίπτωση λύσης μπορεί να γίνουν κάποιες προβοκατόρικες ενέργειες που να προκαλέσουν επέμβαση της Τουρκίας, όπως μεγάλα ή μικρά πραξικοπήματα, στάση στρατιωτικών μονάδων, συνδικαλιστικές διαφορές, δολοφονία προέδρου, προβοκάτσιες τύπου ΕΟΚΑ Β’.

          Άποψη μου ότι το στοιχείο της υπερβολής είναι έκδηλο.

          – Οικονομική καταστροφή και μαζική μετανάστευση των ε/κυπρίων: Ισχυρίζεται ότι με την Δ.Δ.Ο. η Τουρκία θα εξαναγκάσει τους ε/κύπριους να μεταναστεύσουν.

          Ισχυρίζεται ότι σε ένα ομόσπονδο συνεταιρικό κράτος, οι Τούρκοι θα έχουν «βέτο» το οποίο θα προτάσσουν ανά πάσα στιγμή. Όσον αφορά το δικό μας «βέτο» υποστηρίζει ότι θα είναι ανίσχυρο επειδή – όπως λέει – η Τουρκία είναι πιο ισχυρή και θα φοβόμαστε να προβάλουμε «βέτο».

          Ωστόσο και πάλι δεν λαμβάνει υπόψη ότι δεν έχει αποφασιστεί κατά πόσο θα υπάρχει ή όχι βέτο. Η αποδοχή και από τις δύο πλευρές της εκ περιτροπής προεδρίας αλλά και η ε/κυπριακή πρόταση περί εκλογής από κοινό ψηφοδέλτιο μας απαλλάσσουν από τα βέτο.

          Στα επόμενα υποκεφάλαια ισχυρίζεται ότι οι τούρκοι θα προκαλέσουν συνθήκες οικονομικής κρίσης οι οποίες θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο αρχικά με ταξικό χαρακτήρα που στη συνέχεια θα εξελιχθεί σε εθνικιστικό!

          Υπάρχουν και άλλα κεφάλαια, παρόμοια με τα προηγούμενα που θεωρώ περιττό να σας κουράσω περισσότερο αναφέροντας τα.

          Πάντως, το γενικό συμπέρασμα που εγώ καταλήγω είναι ότι ο κ. Τ. Γεωργίου θεωρεί πολλά υποθετικά σενάρια ως πραγματικά και δεν παραλείπει – προκειμένου να στηρίξει τη δική του πρόταση – να κινδυνολογεί και να υπερβάλλει.

          ΣΧΕΔΙΟ Β’

          Και μετά απ’ όλη αυτή την ανάλυση, καταλήγει στην πρόταση του την οποία ονομάζει «Σχέδιο Β’».

          Ο Τάκης Γεωργίου τονίζει ότι «ο κεντρικός στόχος της νέας στρατηγικής είναι η εγκαθίδρυση ενός καθαρά Ελληνοκυπριακού κράτους» υπό κάποιες προϋποθέσεις:

          1) Κατάργηση όλων των εγγυητικών δικαιωμάτων από τρίτους.

          2) Επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ε/κυπριακό κράτος και όχι στα Ηνωμένα Έθνη.

          3) Κατοχύρωση της ασφάλειας του ε/κυπριακού κράτους με:

          α) Κατάργηση επεμβατικών δικαιωμάτων από τρίτους.

          β) Πλήρης κυριαρχία του ε/κυπριακού κράτους.

          γ) Μη αποστρατικοποίηση του ε/κυπριακου κράτους.

          δ) Το ε/κυπριακό κράτος να διατηρεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

          ε) Να έχει δικαίωμα για τη σύναψη πάσης φύσεως συμφωνιών με άλλα κράτη.

          Μόνο που και πάλι παραλείπει να εξηγήσει πως θα προωθηθεί αυτή η λύση. Πέρα από τις διαπιστώσεις και τις εισηγήσεις, δεν μας εξηγεί με ποια στρατηγική και ποια στρατηγική θα εφαρμοστεί η πρόταση του και ποια θα είναι η αντίδραση της Ε.Ε., των Η.Ε. αλλά και γενικότερα της Διεθνούς Κοινότητας.

          Τα παράδοξα:

          – Ο κ. Γεωργίου απορρίπτει κατηγορηματικά την διχοτόμηση η οποία – όπως λέει θα έρθει με τη Δ.Δ.Ο.

          Όμως, εισηγείται ξεκάθαρα τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών!

          – Θεωρεί ότι η κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας εξασφαλίζει την ασφάλεια και την επιβίωση του ε/κυπριακού κράτους.

          – Εισηγείται τη διαγραφή από τα μητρώα του ε/κυπριακού κράτους όλων των τ/κυπρίων που έχουν επανακτήσει την ταυτότητα του πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την διάνοιξη των οδοφραγμάτων.

          Κατά συνέπεια, ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει με σθένος την πλήρη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ της Κύπρου και το χάρισμα των κατεχομένων στην Τουρκία.

          Προσθέτει μάλιστα ότι μια προοπτική του καθαρού ε/κυπριακού κράτους θα είναι και η ένωση του με την Ελλάδα!

          Ο συγγραφέας καταλήγει με το εξής συμπέρασμα:

          «Χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας και θα έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος».

          Ερωτώ λοιπόν:

          Σε τι διαφέρει αυτή η πρόταση από τους στόχους του σχεδίου Άτσεσον, της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, που σύμφωνα με τον κ. Γεωργίου (η τελευταία έδρασε προβοκατόρικα;).

          Σημειώνω ότι δειλά δειλά (θυμίζω και τη δήλωση του αρχιεπισκόπου ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει η λέξη διχοτόμηση) κάποιοι άρχισαν να αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις αλλά και το πού βασίζονται οι αντιρρήσεις τους ως προς την λύση της ομοσπονδίας.

          Δικαιώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτούς που λένε ότι όσοι αντιδρούν στη Δ.Δ.Ο. έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τη μη λύση, τη μη επανένωση και τη διχοτόμηση.

          Τη δημιουργία, δηλαδή, καθαρών λύσεων.

          Να μου το θυμηθείτε ότι παρά τις χλιαρές αντιδράσεις κάποιων από αυτούς στην πρόταση Γεωργίου, στο τέλος θα βρεθούν και πάλι στην ίδια γραμμή.

          Είναι καιρός λοιπόν, ο καθένας να καθορίσει το πού στέκει. Να διατυπώσει ξεκάθαρα τις απόψεις του και παράλληλα να προτείνει συγκεκριμένους τρόπους υλοποίησης αυτών των απόψεων. Οι αοριστίες, οι γενικεύσεις και τα μασημένα λόγια δεν βοηθούν.

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          ‘Σημερινή’
          «Δρ Τάκης Γεωργίου»
          07 Οκτωβρίου 2009
          Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

          Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δ’ αλήθεια. Και φίλος μεν, παλαιόθεν μάλιστα, ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, φιλτέρα δε, κατά παρασάγγας και ασυγκρίτως, η Κερύνεια. Και η λευτεριά. Και ο Ελληνισμός. Ο νυν, ο επόμενος και ο μεθεπόμενος. Που δεν έχει δικαίωμα να τον θάψει ή να τον ακρωτηριάσει, η όποια αισθανομένη εν παρακμή γηράσκουσα, ηττημένη, ατιμασμένη, εξουθενωμένη, ανήμπορη, πελαγωμένη, παραλυμένη, αποκαμωμένη ή έστω, απλώς αδέξια, ανάξια, ανίκανη και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα μερίδα της ημετέρας γενεάς… Αυτό είναι, με δικά μας λόγια αντιστρεφόμενο, το κύριο επιχείρημα που με τα δικά του λόγια αναπτύσσει ο δρ Τ. Γεωργίου στο βιβλιαράκι του «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας» («Φ» 27.9.09).

          Διότι περί αυτού πρόκειται: Επειδή θεωρεί ότι η σημερινή ιθύνουσα των ελληνικών πραγμάτων γενιά, μετά από αλλεπάλληλες ήττες, αποδεικνύεται ανίκανη, στερούμενη σθένους και αποφασιστικότητας στην επιτέλεση του απελευθερωτικού της καθήκοντος απέναντι στη σκλαβωμένη από τον Αττίλα πατρίδα, ο εκ των πρεσβυτέρων αυτής της γενιάς δρ Τ. Γεωργίου, αντίθετα πρεσβεύων κατά το παρελθόν, μετά από 35 έτη κατοχής, συνέγραψε και διά της εφημερίδος «Φιλελεύθερος» διένειμε δωρεάν, βιβλιάριο 110 σελίδων, όπου εισηγείται να παραδώσουμε τελεσίδικα στους Τούρκους κατακτητές μέρος της κατεχόμενης γης: (α) Να αναγνωρίσουμε και να νομιμοποιήσουμε την κυριαρχία τους και το «κράτος» τους στις σκλαβωμένες περιοχές της πατρίδας, εφόσον (β) εξασφαλίσουμε, ως… αντάλλαγμα, «επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ελληνοκυπριακό κράτος» και (γ) «ασφάλεια του ελληνοκυπριακού κράτους»! Ήτοι: Δύο κράτη, νόμιμη διχοτόμηση και εσαεί τουρκοποίηση όσων εδαφών «δεν θα επιστραφούν».

          Βεβαίως η αισθανόμενη εαυτήν ακμαιότατη, νεάζουσα, νικήτρια, σφριγηλή, άξια, σθεναρή, εύρωστη, άλκιμη, επιδέξια, πρόθυμη, ικανή και υπερηφάνως τροπαιούχα, ιθύνουσα τουρκική γενιά, δεν έδωσε δείγματα ότι… αίφνης παλάβωσε, για να συνδιαλλαγεί επ’ ανταλλάγμασι με την αποκαμωμένη τωρινή ελληνική γενιά. Η καλπάζουσα παρακμή της οποίας προεξοφλεί, μέσω «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς», ως πιθανότερη κατάληξη, την επέκταση του τουρκικού ελέγχου εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου, επί του μισού Αιγαίου κατόπιν και, αμέσως μετά, της Δ. Θράκης. Άμα δηλαδή ο Ελληνισμός κηρύξει εαυτόν αποκαμωμένο και δεν έχει πλέον τα κότσια να υπερασπίσει έμπρακτα το πολύτιμο χαράκωμά του που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία, μαζί και το σπουδαιότερο δικαίωμά του να διεκδικεί την απελευθέρωση όλων των εδαφών της έναντι του παράνομου Αττίλα, με ποια κότσια θα διαφυλάξει το όποιο μισό «ε/κ κράτος» απέναντι στον υπό του ιδίου νομιμοποιηθησόμενο Αττίλα; Αυτό είναι μία απάντηση στον κεντρικό πυρήνα της σκέψης που παρήγαγε το «Σχέδιο Β΄- Έδαφος αντί Κυριαρχίας» του ιατρού Τάκη Γεωργίου. Αύριο η δεύτερη. 

          Ερώτηση:
          Είναι, άραγε, αποτέλεσμα της κυβερνώσας πολιτικής της «επαναπροσέγγισης» και της διατεταγμένης διζωνικής «κουλτούρας» του υπουργείου «παιδείας» και των προεδρικών «γενναίων προσφορών προς την τ/κ κοινότητα» στις «απευθείας διαπραγματεύσεις» και της χρήσης των διόδων επίδειξης νομιμοφροσύνης προς τα όργανα και τους «νόμους» του Αττίλα και των «παραγωγικότατων» συναντήσεων ε/κ και τ/κ κομμάτων στο Λήδρα Πάλας, η τόσο μεγάλη αύξηση των ποσοστών των οπαδών των «δύο κρατών», των οπαδών του «τζείνοι ποτζεί τζι’ εμείς ποδά» και των ποσοστών της δόλιας φυγοστρατίας;

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          Τάκης Γεωργίου

          Ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, συντάκτης του «Σχεδίου Β’»
          όπου εισηγείται ουσιαστικά διχοτόμηση

          ‘Σημερινή’
          «Δρ Τάκης Γεωργίου (2)»
          08 Οκτωβρίου 2009
          Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

          Απελπισία και απόγνωση είναι ίσως τα βαθύτερα αίτια εμφάνισης των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης και των δύο κρατών. Το 2002-04 που μεσουράνησε απειλητικό το Σχέδιο Ανάν, ο Ελληνισμός πλειοψηφικά και κάθε πολίτης ξεχωριστά, είδε και συνειδητοποίησε ότι:

          1. Η πολιτική που ακολούθησαν στο Κυπριακό επί 30 χρόνια (1974-2004), οι διαδοχικές ηγεσίες, είχε ως αποτέλεσμα και προϊόν τη «λύση Ανάν» και:

          2. Ότι, εκείνη η «λύση» θα ήταν πολύ χειρότερη από την απεχθέστατη διχοτόμηση, που από το 1974 εμπεδώνουν ατιμώρητοι κι ανενόχλητοι οι Τούρκοι κατακτητές.

          Είδε και οίδε ειδήμων ο λαός ότι: Τα 30 χρόνια των δήθεν «αγώνων», της δήθεν «πάνσοφης» ηγεσίας, το μόνο που απέδωσαν τελικά ήταν η «λύση Ανάν». Που θα επιδείνωνε κατά πολύ τη θέση του Ελληνισμού, ακόμα και σε σύγκριση με το αποκρουστικό διχοτομικό κατοχικό «στάτους κβο». Ότι θα διαλυόταν και θα χανόταν το πολύτιμο αποκούμπι, η Κυπριακή Δημοκρατία. Και η Κύπρος θα μετατρεπόταν ολόκληρη σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο. Όπου, νόμιμος πλέον ο Αττίλας και το κατοχικό του καθεστώς, ως «συνιστών στέιτ», θα επεξέτεινε τον τουρκικό έλεγχο ΚΑΙ στις ελεύθερες περιοχές.

          Με συντριπτική πλειοψηφία ο Ελληνισμός, βεβαίως, απέκρουσε στις 24.4.04 το Σχ. Ανάν. ΔΕΝ κατάφερε όμως ο λαός να απαλλαγεί από την απελπισία και απόγνωση στην οποία τον οδήγησε η εκλελεγμένη υπό του ιδίου ηγεσία. Ιδίως διότι, μετά το ΟΧΙ του 76%, ουδεμία κομματική ηγεσία έδειξε την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής για την κραυγαλέα αποτυχημένη πολιτική της 30ετίας. Ούτε την ελαχιστότατη προθυμία ή έστω προβληματισμό, για την κατεπείγουσα ανάγκη εγκατάλειψης της αποδεδειγμένα καταστροφικής πολιτικής και αναζήτησης μιας άλλης στρατηγικής και τακτικής αγώνα. Συνάμα οι πολίτες, ακόμα και όσοι αυτοπροαιρέτως δραστηριοποιήθηκαν προ της 24.4.04 ενάντια στο Σχ. Ανάν (μέχρι και ενάντια σε οικείες κομματικές ηγεσίες), δεν επεξέτειναν τον πολιτικό τους αγώνα, για να υποχρεώσουν τις ηγεσίες σε αλλαγή πολιτικής. Η «γραμμή» «διακοινοτικές συνομιλίες για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», που οδήγησε και παρήγαγε το καταστροφικό Σχέδιο Ανάν, εξακολουθεί να είναι η μόνη και αναλλοίωτη. Και παράγει ΜΟΝΟ την απειλή επιβολής της «λύσης Δ.Δ.Ο.» του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς»: Τρισχειρότερης κι από την κάκιστη διχοτόμηση. Έτσι κάποιοι από τους απελπισμένους και εν απογνώσει πολίτες, κατέληξαν να εκλαμβάνουν τη «λύση δύο κρατών» ως σανίδα σωτηρίας. Ανάμεσά τους κι ο δρ Τάκης Γεωργίου, που εξέδωσε το βιβλιάριο «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας». Υποκινούμενος, επιπρόσθετα κι από τις «βιολογικές διαγνώσεις» του περί σκάρτου πλέον, από τα… κληρονομικά χρωματοσώματα και γονίδιά του Ελληνισμού. Περί τούτων, όμως, αύριο.

          Ερώτηση:
          Γιατί χαίρεται η Άγκυρα που κέρδισε τις εκλογές το ΠαΣοΚ κι έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας ο κ. Γιώργος Α. Παπανδρέου; Γιατί απέδωσε η Άγκυρα την προεκλογική, έναντι της Τουρκίας, «σκλήρυνση» των θέσεων του κ. Γ.Α.Π. στις «εσωτερικές συνθήκες»; Γιατί η Άγκυρα δηλώνει αισιόδοξη για το Κυπριακό από την εξαγγελία της επικείμενης επίσκεψης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας στην Κύπρο; Γιατί χαμογελάνε στην Άγκυρα που τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας τα ανέλαβαν οι κ.κ. Γ.Α.Π., Δημ. Δρούτσας, Ευ. Βενιζέλος και Πάν. Μπεγλίτης;

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          ‘Σημερινή’
          «Δρ Τάκης Γεωργίου (3)»
          09 Οκτωβρίου 2009
          Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

          Και… βιολογικό επιχείρημα γενετικής και κληρονομικότητας, με χρωμοσώματα και γονίδια, εισάγει στην πολιτική του πρόταση, υπέρ της οριστικής εγκατάλειψης της ιδέας για απελευθερωτικό αγώνα, αυτής ή κάποιας επόμενης γενιάς και υπέρ της εισήγησής του για την υποχώρηση των Ελλήνων Κυπρίων στην «καθαρή λύση των δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών» (ενός τ/κ και ενός ε/κ) ο ιατρός Τ. Γεωργίου. Ο σημερινός Ελληνισμός είναι σκάρτος, χωρίς λεβεντιά, δίχως σθένος και αποφασιστικότητα, αποφαίνεται ο δρ. Γεωργίου. Και, συνεπώς, από γεννησιμιού του και από τα γονίδιά του, ανίκανος! Γράφει ότι: «Οι βιολογικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στη δεκαετία του 1940, τότε που ο ελληνικός λαός απώλεσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ικμάδας του, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκ. Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης εναντίον της γερμανικής κατοχής, καθώς και αργότερα, στον εμφύλιο πόλεμο». Απαριθμεί, μάλιστα, τις απώλειες, από την Πίνδο του 1940 ώς την… Κορέα του 1953, με σύνολο 815.000 νεκρών και αποφασίζει ότι: «Το ένα δέκατο του ελληνικού πληθυσμού θυσιάστηκε για την ελευθερία. Από αυτούς οι πλείστοι ήσαν πολεμιστές και αποτελούσαν το άνθος του Ελληνισμού. Μαζί τους χάθηκαν και οι κληρονομικές ιδιότητες της λεβεντιάς που θα περνούσαν στις επόμενες γενιές. Το γεγονός ότι πολλοί ήσαν νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να αφήσουν πίσω τους απογόνους, είχε ως αποτέλεσμα να αραιώσουν ανάμεσα στον ελληνικό λαό τα άτομα που διέθεταν μέσα στα χρωμοσώματά τους το γονίδιο της λεβεντιάς»!

          Η στήλη δεν διαθέτει επιστημονικές γνώσεις γενετικής και κληρονομικότητας. Τρόμαζε, παλαιότερα, μελετώντας τις διατεταγμένες επιχειρήσεις των ναζιστών να εξασφαλίσουν και γενετικά την καθαρότητα της Αρίας Φυλής. Ωστόσο, στο επιχείρημα του δρος Γεωργίου υπάρχει μια ελληνική, εξίσου αριθμητική, απάντηση: Πολύ μεγαλύτερες και πολλαπλάσιες απώλειες του ανθού του, είχε υποστεί ο Ελληνισμός τη δεκαετία 1912-1922: Δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α΄ Παγκ. Πόλεμος, η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή 1919-22. Όπου θυσιάστηκαν πολύ περισσότερες χιλιάδες πολεμιστές, «νέοι που δεν πρόλαβαν ν’ αφήσουν απογόνους». Εντούτοις: Μόλις 18 χρόνια μετά το Εικοσιδυό, ο Ελληνισμός βρήκε τη λεβεντιά να ορθώσει, παγκοσμίως, περίλαμπρο και νικηφόρο, το ένοπλο ΟΧΙ του 1940. Και την Εθνική Αντίσταση 1940-45. Και τη λεβεντογενιά (από ποια άραγε γονίδια;) της ΕΟΚΑ 1955-59. Και αν σε μια μάχη θυσιαστεί π.χ. το 1/10 μιας ηρωικής μονάδας, δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα 9/10 που επέζησαν, ήσαν όλοι λιγότερο ηρωικοί και λεβέντες σε σύγκριση με τους πεσόντες συμπολεμιστές τους ή ότι δεν… τεκνοποιούν! Τελικά: Πόσα, άραγε, «γονίδια» της ανθελληνικής θεωρίας Φαλμεράιερ του 1830 -εναντίον της οποίας συνέγραψε ο Κων. Παπαρρηγόπουλος (1815-1891) την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους- «κληρονομήθηκαν» παραλλαγμένα στη θεωρία του δρος Τάκη Γεωργίου;

          Ερώτηση:
          Ο νέος υφυπουργός «Εθνικής» «Άμυνας» της μητρός Ελλάδος, ονόματι Πάνος Μπεγλίτης, που διόρισε ο νέος πρωθυπουργός μας κ. Γ.Α.Παπανδρέου, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Yunan Beglitis, ευρωβουλευτή του Πα.Σο.Κ., τον οποίο εκθείαζαν οι τουρκικές εφημερίδες, Μιλιέτ, Ραντικάλ, Βατάν, Χαλκίν Σεσί κ.ά. την Τετάρτη 29η Νοεμ. 2006, πανηγυρίζουσες ότι, στη Μικτή Επιτροπή ΕΕ-Τουρκίας, «μαστίγωσε θαρραλέα την ελληνοκυπριακή διοίκηση για την απομόνωση του τουρκοκυπριακού λαού»;

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          ‘Σημερινή’
          «Δρ Τάκης Γεωργίου (4)»
          10 Οκτωβρίου 2009
          Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

          Ούτε ο κ. Χριστόφιας, ούτε το ΑΚΕΛ είναι λιγότερο φιλοπάτριδες, από όλους τους προηγούμενους προέδρους της ΚΔ, τα κόμματα, τις παρατάξεις ή συνασπισμούς που κυβέρνησαν, από το ’74 κι εντεύθεν. Αυτό παράγει βάσιμες ελπίδες ότι ούτε ο Χριστόφιας πρόκειται να δεχθεί την «λύση». Ήδη καταρρέουν και οι ψευδαισθήσεις εκείνων των σημαντικών μερίδων του λαού που πλανήθηκαν με τους ευσεβείς πόθους ότι, επιτέλους, το ΑΚΕΛ και η «αριστεροσύνη» του, «μπορούν καλύτερα», να λύσουν, δήθεν, το Κυπριακό, με τους «αδελφούς και συντρόφους» αριστερούς Τ/κ Τύπου Ταλάτ ή οιουδήποτε άλλου Τύπου. Ξοφλά και το παραμύθι της Αριστεράς των δήθεν αντικατοχικών επαναπροσεγγίσεων. Όπως ξόφλησε και το παραμύθι της Δεξιάς των «ούκ ελάττω παραδώσω». Όπως ξόφλησε και το παραμύθι των Κεντρώων, με το δήθεν «σωστό περιεχόμενο» της τουρκικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Με την φιλοπατρία του Χριστόφια, ξοφλά δηλαδή και η «γραμμή»… Χριστόφιας! Οπότε, τι;

          Απάντηση: Παραμένει και διασώζεται η Κυπριακή Δημοκρατία. Σε αντιπαράθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό. Και αντιστεκόμενη στην εμπεδωνόμενη επί των κατεχομένων εδαφών τουρκική κατοχή. Οπότε, καλείται ο λαός, ο Ελληνισμός, να εφεύρει και να επινοήσει μιαν άλλη πολιτική. Μακριά από τον Μακάριο, τον Κυπριανού, τον Βασιλείου, τον Κληρίδη, τον Τάσσο, τον Χριστόφια, το ΑΚΕΛ, τον ΔηΣυ, το ΔηΚο, την ΕΔΕΚ, το ΕυρωΚο, του Οικολόγους κ.ο.κ. Το σπέρμα της είναι ήδη υπαρκτό εντός του λαού του ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004. Είναι τα φτερά που το 76% του λαού έδωσε εκείνο το Σάββατο 24.4.04 στον τότε Π.τ.Δ., αλλ’ ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος… δεν ήξερε να πετά! Το σπέρμα λοιπόν θα πρέπει να βρεθούν λαϊκές δυνάμεις σε Κύπρο ΚΑΙ Ελλάδα, να το σπρώξουν στη γονιμοποίηση. Δυνάμεις που, εγκαταλείποντας τον «καναπέ» θα κάνουν πολιτική. Η οποία να περιμαζέψει και να αναπτύξει και να οργανώσει και να ενδυναμώσει, τα ερείσματα ΙΣΧΥΟΣ του Ελληνισμού. Απολύτως απαραίτητα (ανέκαθεν) για να αναλάβει ο Ελληνισμός το καθήκον του απελευθερωτικού αγώνα: Να βρει πρώτ’ απ’ όλα Ηγέτη. Άξιο, πρόθυμο και ικανό, να εμπνεύσει και να ηγηθεί του αγώνα. Να βρει και ηγέτες για τα κόμματα, άξιους για αγώνα ενδυνάμωσης του Ελληνισμού. Υπομονή, λοιπόν. Χρειάστηκαν 384 χρόνια, από το 1571 ως το 1955. Και 368 χρόνια από 1453 έως 1821. Αρκεί, πρώτον, να μην υπογράψει «λύση» ο Χριστόφιας. Και, δεύτερον, να μην πλειοψηφήσει η «γραμμή» απόγνωσης και απελπισίας του δρος Τάκη Γεωργίου και άλλων, για «λύση» «δύο κρατών», για νομιμοποίηση της διχοτόμησης και τελεσίδικη τουρκοποίηση της Κερύνειας. Ναι, είμαστε η αδύνατη πλευρά. Να γίνουμε λοιπόν δυνατοί. Υπάρχει πιο πρώτιστο;

          Ερώτηση:
          Με το λαχείο – τετράδυμο (1) Γιωργάκης Παπανδρέου (2) Ντόρα Μπακογιάννη (3) Δημήτρης Χριστόφιας (4) Νίκος Αναστασιάδης, στο χείλος του κρημνού, να ελπίζουμε, άραγε, (α) οι Κύπριοι (β) οι Αιγαιοπελαγίτες (γ) οι Θρακιώτες και (δ) οι λοιποί, ως μόνο σωσίβιο τον υπ’ αριθμόν τρία στη σειρά; Ή μήπως θα μας στείλει ο Πανάγαθος κάποια Θεία Πρόνοια για να μη μας παίξουν μονότερμα Τούρκοι, Αμερικανοί, Εγγλέζοι και λοιποί;

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          ‘Σημερινή’
          «Ανδ. Γκιούρωφ της «Χαραυγής»»
          12 Οκτωβρίου 2009
          Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

          Φιλτάτη μεν και ηγαπημένη η διευθύντρια της κυβερνώσας «Χαραυγής» κ. Ανδρούλα Γκιούρωφ. Θα πρέπει, όμως, ν’ αντακώσει, τσας, να αισχύνεται νακκουρίν. Δι’ ολισθήματα εις άτινα υπέπεσε, αρθρογραφούσα προχθές Σάββατο υπό τον τίτλο «Οι συνήγοροι της διχοτόμησης». Αναφερόταν απρεπώς και στον υπογράφοντα! Απρεπέστατο πρώτο ολίσθημα: Χρειάζεται θράσος απροσμέτρητο, που φκάλλει τζιαι το σhοινίν τζιαι το παλλούτζιν, να επιχειρείς να στιγματίσεις από τη «Χαραυγή» έναν δημοσιογράφο ως «συνήγορο της διχοτόμησης», την ημέρα μάλιστα που ο μαυρογέρημος δημοσίευε στη «Σημερινή» το τέταρτο στη σειρά άρθρο του ενάντια στη «λύση» «δύο κρατών», ενάντια στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης. Η στήλη «Ειρήσθω» από την Τετάρτη μέχρι και το Σάββατο 7-10.10.09, ονομαστικά αναφερόμενη στο βιβλιαράκι του ιατρού Τ. Γεωργίου «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας», εναντιώθηκε στα επιχειρήματα των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης. Όπως ανέκαθεν και ενάντια στα επιχειρήματα των «συνεργών» του διζωνικού και ανομιμοποίητου «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς».

          Ολίσθημα δεύτερο: Διαστροφική μονομανία κατά του… τεθνεώτος προ 3 ετών Δούντα! Αποτελεί ευκόλως αποδείξιμη αήθεια και σκοπίμως παραπλανητική διαστρέβλωση, να κατηγορείς μετά θάνατον τον και γραπτώς διαφανέστατο Μιχάλη Δούντα ως «διχοτόμο», όταν ο καθένας μπορεί (α) να διαβάσει στο βιβλίο του «Είναι ανεξάρτητη η Ελλάς;» (εκδ. Κάκτος 2006, σελ. 595), την 25χρονη αρθρογραφία του 1981-2006, (β) να κρίνει και (γ) να εντοπίσει την υμετέραν εν «Χαραυγή» επαναλαμβανόμενη απρέπεια.

          Τρίτο και χειρότερο ολίσθημα: Να γράφεις στη «Χ» το Σάββατο, 10 Οκτ. 2009, ότι: «Ακόμα και στο εκδοτικό συγκρότημα όπου εργάζεται ο Λ. Μαύρος υπάρχουν οπαδοί της διχοτόμησης αν αληθεύουν όσα έγραψε ο Σ. Λεβέντ για τον κ. Κ. Χατζηκωστή, εργοδότη του Λ. Μαύρου, ο οποίος τάχθηκε υπέρ των δύο ξεχωριστών κρατών». Και είναι χειρότερο το ολίσθημα διότι: Η ίδια η «Χ» της κ. Γκιούρωφ, την Τετάρτη 17η Ιουν. 09, (α) δημοσίευσε την ορθότατη τότε άρνησή της να σχολιάσει τα γραφόμενα υπό του κ. Λεβέντ στις 27 Μαΐου 09, (β) δήλωνε ότι «δεν σχολιάζουμε γεγονότα και συνομιλίες που δεν γνωρίζουμε» και (γ) ότι, «η Χαραυγή δεν στηρίζεται σε φήμες». Κότζαμ διευθύντρια, λοιπόν, της κότζαμ κυβερνώσας Χαραυγάρας, η φιλτάτη Γκιούροβα, από 27η Μαΐου μέχρι 10η Οκτωβρίου, τέσσερις ολόκληρους μήνες, δεν βρήκε καιρό να πράξει το απλούστερο: Ένα τηλεφώνημα στον Χατζηκωστή για να μάθει από τον ίδιο ΑΝ αληθεύουν ή όχι τα του κ. Λεβέντ και αν… «τάχθηκε» ή όχι; Δεν το έπραξε! Καίπερ δημοσιογράφος! Για να κοτσάρει, μήπως, όποτε της καπνίσει, εκείνο το «αν αληθεύουν» της άνευ ήθους «επιχειρηματολογίας» της; Είδε ποτέ η κ. Γκιούρωφ στα άρθρα τής «Σ» την παραμικρή «συνηγορία της διχοτόμησης»; Αυτό γιατί δεν το γυρίζει η γλώσσα της να το γράψει; Ή μήπως για να κλωτσά αλλού την μάππαν; Λόγω αδυναμίας επιχειρημάτων, άραγε, απέναντι στο πολύ σημαντικότερο; Ότι, ο διζωνικός «Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Στέιτς», που η αφεντιά της κυβερνητικώς εντέλλεται και κομματικώς αποδέχεται, είναι χειρότερος της απεχθούς διχοτόμησης; Και ότι μεγαλύτερος, εγγύτερος και απειλητικότερος είναι ο κίνδυνος από τους κυβερνώντες διζωνικούς, ανομιμοποίητους κουστωδούς του «Συνεταιρισμού των Δύο Στέιτς», παρά ο κίνδυνος από τους όποιους περιθωριακούς «οπαδούς» της όποιας διχοτόμησης, τεθνεώτες ή μη;

          Ερώτηση:
          Αλλά το μέγιστο πρόβλημα από τις «εξαρτήσεις των μητέρων πατρίδων», εκλαμπρότατε νυν Πρωθυπουργέ της μητρός Ελλάδος, μήπως είναι ότι Υμείς, ως Υπ.Εξ. του κ. Σημίτη, αστόργως και ατάκτως λιποτακτήσατε Οκτώβριο του 2001 από τον στρατηγικό ρόλο του ενιαίου αμυντικού χώρου μετά της θυγατρός στην Αν. Μεσόγειο, αφήνοντας την αρσενική «Τουρκ-ανάβαταν» να βιάζει κατ’ εξακολούθησιν, όχι μόνο την έκθετη στο… εκθετοτροφείο Κύπρο, αλλά και το μισό Αιγαίο, από Καστελόριζο, Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι, ως πάνω από την Άνδρο, στα καθ’ Υμάς και ημάς «ζητήματα που μας αφορούν και μας πονάνε»;

          – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

          ‘Έλληνες Αντεπίθεση’
          «Η λύση διχοτόμησης σύμφωνα με το «Σχέδιο Β»»
          10 Οκτωβρίου 2009

          Διάβασα σε διάφορα μπλόγκς για ένα βιβλιαράκι που δόθηκε μαζί με τον Φιλελεύθερο και ονομάζεται «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ». Ούτε λίγο ούτε πολύ ο συγγραφέας Τάκης Γεωργίου προτείνει ως λύση του κυπριακού την δημιουργία δύο κυπριακών κρατών.

          Παραθέτω απόσπασμα από το μπλόγκ spapalagi.blogspot.com

          «Συμπερασματικά, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου Ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας κι θα έχει καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος»

          Όσο και να σκεφτώ μόνο αρνητικά βρίσκω σε μια τέτοια λύση και μάλιστα πολλά!

          Καταρχήν γίνεται οριστικό ξεπούλημα πατρίδαςπροσέξτε-με την υπογραφή μας. Ολοκληρώνουμε από μόνοι μας το σχέδιο της Τουρκίας από το 1958 και της Χούντας για διχοτόμηση.

          Επιπρόσθετα η γραμμή αντιπαράταξης θα γίνει επίσημο σύνορο Ελληνοκυπριακού και Τουρκοκυπριακού κράτους.Η προοπτική ένωσης του ε/κ κράτους με την Ελλάδα και του τ/κ κράτους με την Τουρκία δεν θα είναι μακρυά.Η διπλή ένωση για την οποία έγινε το προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή θα γίνει πραγματικότητα.Τότε το σχέδιο Άτσεσον(1964) που προνοούσε ένωση Κύπρου-Ελλάδας με αντάλλαγμα τουρκική βάση 4,5% του εδάφους στην Καρπασία ήταν…ευλογία…γελοία πράγματα…
          Όποια θετικά έχει η λύση αυτή-αν έχει-δεν ενδιαφέρουν εφόσον ξεπουλούμε πατρίδες.Βέβαια ο συγγραφέας μάλλον θα έχει κατα νού την διαφύλαξη τουλάχιστον της μισής Κύπρου.(υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκτός της διχοτόμησης)

          Έχω όμως να παρατηρήσω ότι έχουμε τρεις προτάσεις μπροστά μας και νομίζω βρίσκουν πολλούς υποστηρικτές απ όλες τις μεριές. Η Δ.Δ.Ο η οποία κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό (και που ακόμη να μας εξηγήσουν τι στο…κακό είναι!), «η Πρόταση του ορθού ΝΑΙ» (ουσιαστικά ενιαίο κράτος) που για κάποιους είναι ουτοπική «αφού η Τουρκία ποτέ δεν θα την δεχθεί» και η λύση διχοτόμησης.

          Πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα κατεχόμενα είναι ουσιαστικά ενωμένα και εξαρτώμενα από την Τουρκία και όσο εύκολο είναι να φύγουν οι Τούρκοι από την Σμύρνη, τόσο εύκολο είναι να φύγουν και από την Κερύνεια.

          Η προσωπική μου άποψη είναι η άσκηση της πολιτικής της ΣΥΖΕΥΞΗΣ Κύπρου-Ελλάδας με παράλληλη πολιτική πρωτοβουλία την προώθηση της «Πρότασης του ορθού ΝΑΙ».

          Περιμένω απόψεις και σχόλια!