jump to navigation

Εκδήλωση 07/12/2009: «Οι επιπτώσεις σε Ελλάδα-Κύπρο-ΕΕ από την ένταξη της Τουρκίας» 06/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΕΥΡΩΠΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed
Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα, ΔΗΚΚΙ

Το ΔΗΚΚΙ σας προσκαλεί τη Δευτέρα 07/12/2009, στις 7 μ.μ. στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ όπου πραγματοποιεί πολιτική εκδήλωση-συζήτηση με θέμα «Η Ένταξη της Τουρκίας, οι επιπτώσεις σε Ελλάδα, Κύπρο, ΕΕ και η θέση της Αριστεράς».

Θα μιλήσουν οι:

* Καραμάνος Χρήστος, στέλεχος της ΚΟΕ, μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Αριστερά»

* Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος – συγγραφέας

* Λαφαζάνης Παναγιώτης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ

* Λιλλήκας Γιώργος, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας

* Νικολόπουλος Ηλίας, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΔΗΚΚΙ

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος και Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών Λεωνίδας Βατικιώτης.

Δεν θα είναι οι ξένοι πιο Κύπριοι από εμάς! 20/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι επισημάνσεις του κ. Κωνσταντακόπουλου δίνουν έμφαση σε μία πτυχή που συνηθίζουμε να ξεχνούμε: Δεν θα είναι πιο Κύπριοι οι ξένοι από εμάς! Ή μ’ άλλα λόγια, εάν η κυβέρνησή μας αποδέχεται εκπτώσεις στα δικαιώματα των πολιτών της και θέλει να επαναφέρει το Σχέδιο Ανάν -κατά παράβαση της λαϊκής εντολής του Απριλίου 2004 και του Φεβρουαρίου 2008-, δεν θα σταθεί εμπόδιο η Ρωσία ή οποιοσδήποτε άλλος ξένος!

Βλαντιμίρ Πούτιν - Γιασέρ Αραφάτ [πηγή φωτογραφίας: RIA Novosti, en.ria.ru]

‘Konstantakopoulos.blogspot.com’
«Πούτιν, Αραφάτ και Σχέδιο Ανάν»
16 Αυγούστου 2009
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Σε εκ πρώτης όψεως αλλοπρόσαλλη (και απαράδεκτη) δήλωση προέβη ο Πρωθυπουργός Πούτιν στην ‘Αγκυρα, υποστηρίζοντας το σχέδιο Ανάν. Αλλοπρόσαλλη, γιατί το σχέδιο δεν υπάρχει επισήμως. Η Ρωσία έβαλε δύο βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας το 2004 για να μην υιοθετηθεί. Μερίδα τουλάχιστον Ρώσων στρατηγικών αναλυτών (όχι βεβαίως το ισραηλινό και τουρκικό λόμπυ στη Μόσχα) εκτιμά ότι το σχέδιο εξυπηρετούσε αγγλοαμερικανικά συμφέροντα. (Εκτός αν προεξοφλούν ότι θα γίνει αποδεκτό και δεν έχει νόημα η αντίθεση γιατί, όπως είπε κάποτε ο Γάλλος Πρέσβης στη Λευκωσία, «δεν μπορούμε να είμαστε πιο Κύπριοι από τους Κύπριους»).

Στη διάρκεια συνάντησής του ο κ. Πούτιν διηγήθηκε την εξής ιστορία σε συνομιλητή του, που μας τη μετέφερε: «Ερχόταν ο Αραφάτ για βοήθεια κάθε φορά που ζοριζόταν. Μια φορά τού’ πα. Γιασέρ, πας στους Αμερικανούς για πρωτοβουλίες και όλα τα άλλα, έρχεσαι σε μένα μόνο όταν στραβώσουν τα πράγματα».

Οι Ρώσοι εξεπλάγησαν όταν ο κ. Χριστόφιας φάνηκε να στηρίζεται κυρίως στη Βρετανία για το κυπριακό, υπογράφοντας μνημόνιο με τον Γκόρντον Μπράουν που εγγυάται τις βρετανικές βάσεις. ‘Οταν ο Χριστόφιας πήγε στη Μόσχα, ο Πούτιν δεν τον συνάντησε, επικαλούμενος ασήμαντους λόγους. Ρώσοι και Γάλλοι δεν το εκδηλώνουν δημόσια, αλλά αισθάνονται παραμερισμένοι στο Κυπριακό, «καπελωμένοι» από το Λονδίνο.

Η δήλωση Πούτιν συνιστά πιθανώς «χάρη» προς τον Ερντογάν. Προηγήθηκε αντίστοιχη δήλωση του προεδρεύοντος του Συμβουλίου της ΕΕ, επικεφαλής του φιλοτουρκικού, ατλαντικού λόμπυ Καρλ Μπιλντ, που απέδωσε στους Ελληνοκύπριους την ευθύνη παραμονής του τουρκικού στρατού λόγω του 2004 (και στην Ελλάδα την ευθύνη της τουρκικής εισβολής το 1974!). Οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν ένα από τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν ίσως τον Δεκέμβριο στην αξιολόγηση της Τουρκίας. Φταίνε οι Ελληνοκύπριοι που απέρριψαν το σχέδιο, έστω και αν, θεωρητικά τουλάχιστον, στα δημοψηφίσματα ο λαός έχει δικαίωμα να ψηφίσει ότι νομίζει, αλλοιώς γιατί να γίνονται; Το ίδιο το σχέδιο Ανάν αναφέρει ρητά ότι θεωρείται άκυρο και μηδέτοποτε γενόμενο εφόσον καταψηφισθεί, δηλαδή δεν παράγει νομικές συνέπειες.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου δεν υπερασπίζονται πολιτικά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που μπορεί να αρέσει ή όχι, πρέπει όμως να γίνεται ουσιαστικά σεβαστό στις δημοκρατίες. Ουδεμία απάντηση στον κ. Πούτιν, ψελλίσματα για τον κ. Μπιλντ από Λευκωσία-Αθήνα, ενώ δεν υπάρχουν ούτε δύο σελίδες στα αγγλικά να εξηγούν με καταληπτό τρόπο τους λόγους απόρριψης του σχεδίου, όπως και τι συνέβη το 1974! ‘Ετσι οργανώνονται οι ήττες.

Δεν θα είναι οι ξένοι πιο Κύπριοι από εμάς! 20/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι επισημάνσεις του κ. Κωνσταντακόπουλου δίνουν έμφαση σε μία πτυχή που συνηθίζουμε να ξεχνούμε: Δεν θα είναι πιο Κύπριοι οι ξένοι από εμάς! Ή μ’ άλλα λόγια, εάν η κυβέρνησή μας αποδέχεται εκπτώσεις στα δικαιώματα των πολιτών της και θέλει να επαναφέρει το Σχέδιο Ανάν -κατά παράβαση της λαϊκής εντολής του Απριλίου 2004 και του Φεβρουαρίου 2008-, δεν θα σταθεί εμπόδιο η Ρωσία ή οποιοσδήποτε άλλος ξένος!

Βλαντιμίρ Πούτιν - Γιασέρ Αραφάτ [πηγή φωτογραφίας: RIA Novosti, en.ria.ru]

‘Konstantakopoulos.blogspot.com’
«Πούτιν, Αραφάτ και Σχέδιο Ανάν»
16 Αυγούστου 2009
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Σε εκ πρώτης όψεως αλλοπρόσαλλη (και απαράδεκτη) δήλωση προέβη ο Πρωθυπουργός Πούτιν στην ‘Αγκυρα, υποστηρίζοντας το σχέδιο Ανάν. Αλλοπρόσαλλη, γιατί το σχέδιο δεν υπάρχει επισήμως. Η Ρωσία έβαλε δύο βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας το 2004 για να μην υιοθετηθεί. Μερίδα τουλάχιστον Ρώσων στρατηγικών αναλυτών (όχι βεβαίως το ισραηλινό και τουρκικό λόμπυ στη Μόσχα) εκτιμά ότι το σχέδιο εξυπηρετούσε αγγλοαμερικανικά συμφέροντα. (Εκτός αν προεξοφλούν ότι θα γίνει αποδεκτό και δεν έχει νόημα η αντίθεση γιατί, όπως είπε κάποτε ο Γάλλος Πρέσβης στη Λευκωσία, «δεν μπορούμε να είμαστε πιο Κύπριοι από τους Κύπριους»).

Στη διάρκεια συνάντησής του ο κ. Πούτιν διηγήθηκε την εξής ιστορία σε συνομιλητή του, που μας τη μετέφερε: «Ερχόταν ο Αραφάτ για βοήθεια κάθε φορά που ζοριζόταν. Μια φορά τού’ πα. Γιασέρ, πας στους Αμερικανούς για πρωτοβουλίες και όλα τα άλλα, έρχεσαι σε μένα μόνο όταν στραβώσουν τα πράγματα».

Οι Ρώσοι εξεπλάγησαν όταν ο κ. Χριστόφιας φάνηκε να στηρίζεται κυρίως στη Βρετανία για το κυπριακό, υπογράφοντας μνημόνιο με τον Γκόρντον Μπράουν που εγγυάται τις βρετανικές βάσεις. ‘Οταν ο Χριστόφιας πήγε στη Μόσχα, ο Πούτιν δεν τον συνάντησε, επικαλούμενος ασήμαντους λόγους. Ρώσοι και Γάλλοι δεν το εκδηλώνουν δημόσια, αλλά αισθάνονται παραμερισμένοι στο Κυπριακό, «καπελωμένοι» από το Λονδίνο.

Η δήλωση Πούτιν συνιστά πιθανώς «χάρη» προς τον Ερντογάν. Προηγήθηκε αντίστοιχη δήλωση του προεδρεύοντος του Συμβουλίου της ΕΕ, επικεφαλής του φιλοτουρκικού, ατλαντικού λόμπυ Καρλ Μπιλντ, που απέδωσε στους Ελληνοκύπριους την ευθύνη παραμονής του τουρκικού στρατού λόγω του 2004 (και στην Ελλάδα την ευθύνη της τουρκικής εισβολής το 1974!). Οι δηλώσεις αυτές αποκαλύπτουν ένα από τα επιχειρήματα που θα χρησιμοποιηθούν ίσως τον Δεκέμβριο στην αξιολόγηση της Τουρκίας. Φταίνε οι Ελληνοκύπριοι που απέρριψαν το σχέδιο, έστω και αν, θεωρητικά τουλάχιστον, στα δημοψηφίσματα ο λαός έχει δικαίωμα να ψηφίσει ότι νομίζει, αλλοιώς γιατί να γίνονται; Το ίδιο το σχέδιο Ανάν αναφέρει ρητά ότι θεωρείται άκυρο και μηδέτοποτε γενόμενο εφόσον καταψηφισθεί, δηλαδή δεν παράγει νομικές συνέπειες.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου δεν υπερασπίζονται πολιτικά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, που μπορεί να αρέσει ή όχι, πρέπει όμως να γίνεται ουσιαστικά σεβαστό στις δημοκρατίες. Ουδεμία απάντηση στον κ. Πούτιν, ψελλίσματα για τον κ. Μπιλντ από Λευκωσία-Αθήνα, ενώ δεν υπάρχουν ούτε δύο σελίδες στα αγγλικά να εξηγούν με καταληπτό τρόπο τους λόγους απόρριψης του σχεδίου, όπως και τι συνέβη το 1974! ‘Ετσι οργανώνονται οι ήττες.

Η Κύπρος σε παγίδα! 26/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
"Η Κύπρος σε Παγίδα", εκδόσεις Λιβάνη

‘Αντίβαρο’
18 Ιουλίου 2009
Κυριάκος Σ. Κολοβός

Τη Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009 παρουσιάστηκε στη Λευκωσία, το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος σε παγίδα», που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια εκδήλωσης, με θέμα: «Κυπριακό, Ελλάδα, Ευρωτουρκικά».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος- δημοσιογράφος με αριστερές καταβολές– αμφισβητώντας εκείνους που ισχυρίζονται ότι το Κυπριακό δεν «πουλάει», συνεχίζει με την αρθρογραφία του και το συγγραφικό του έργο να επαναλαμβάνει τη γνωστή ρήση του αείμνηστου Ανδ. Παπανδρέου ότι «αν χαθεί η Κύπρος θα χαθεί η Ελλάδα!».

«Η Κύπρος σε παγίδα» είναι η συνέχεια του βιβλίου «Η αρπαγή της Κύπρου» που συνέγραψε ο ίδιος, πριν από την κατάθεση του Σχ. Ανάν 5.

Πρώτος, εκ των παρουσιαστών, ήταν ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος διερωτήθηκε για πόσο καιρό ακόμα η δική μας πλευρά θα συνηγορεί σε μορφές λύσης που εμπεριέχουν την ανανική, ρατσιστική, φιλοσοφία, συμφωνώντας απόλυτα με τις «εύστοχες», όπως χαρακτηριστικά είπε, επισημάνσεις του Δ. Κωνσταντακόπουλου. Σαφέστατη η προειδοποίηση του γιατρού πως τυχόν μονογραφή του όποιου σχεδίου, πριν από δημοψήφισμα, θα αποτελεί αρνητική εξέλιξη και θα καταστεί εκβιασμός για τον ίδιο το λαό και έκλεισε την τοποθέτησή του λέγοντας ότι: «Στόχος της Τουρκίας είναι η ‘Αλεξανδρεττοποίηση’ της Κύπρου, δημιουργώντας, αρχικά, πλειοψηφία από Τούρκους και στη συνέχεια να ζητήσει την αυτοδιάθεση του νησιού».

Ο Αντρέας Λοβέρδος, ακαδημαϊκός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, αφού εκθείασε την πολιτική Σημίτη στο Ελσίνκι το 1999, σημείωσε ότι «αυτή η πολιτική θα αξιολογηθεί στο τέλος αυτού του χρόνου», εννοώντας φυσικά την αξιολόγηση της Τουρκίας τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε αίσθηση με την τοποθέτησή του: «Ο Κωνσταντακόπουλος παραμένει από τους ελάχιστους που ασχολούνται με το Κυπριακό» και συνέχισε: «Οι Κωνσταντακόπουλοι θα πληθαίνουν διότι πρέπει να δυναμώσουμε το δεσμό Κύπρου-Ελλάδας […] Τα λάθη γίνονται όταν ο λαός βρίσκεται σε αφασία. Όταν υπάρχει συμφωνία όλης της ελίτ. Η συμφωνία της Νέας Υόρκης, το Φεβρουάριο του 2004, μόνο σε αποικίες μπορεί να επιτευχθεί. Η ελληνική πολιτική είναι πολιτική νεοϋποτέλειας στο Αιγαίο και στην Κύπρο».

Ο ακαδημαϊκός Ανδρέας Θεοφάνους επισήμανε ότι: «Η φράση ‘οδυνηρός συμβιβασμός’ αποτελεί μια αντίφαση. Άλλο έντιμος συμβιβασμός και άλλο επιδείνωση του status quo. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας στην προσπάθειά του ν’ αποφύγει την επιδιαιτησία οδηγήθηκε στο δρόμο της ‘ενδοκυπριακής λύσης’, χωρίς τη διεύρυνση της βάσης των διακοινοτικών συνομιλιών».

Τέλος, το λόγο πήρε ο ίδιος ο συγγραφέας. Στην καταρχήν του αναφορά καυτηρίασε το γεγονός της απουσίας εκπροσώπου του ΑΚΕΛ, παρά την πρόσκληση να συμμετάσχει το Κόμμα στη συζήτηση. Ο συγγραφέας ανάφερθηκε σε διάφορες παραδοξότητες που συμβαίνουν σε σχέση με το Κυπριακό:

1. Ο Ερντογάν το 2003 είπε «Όχι» στους Αμερικανούς για το Ιράκ και σήμερα ανταμείβεται, σ’ αντίθεση με μας.

2. Στο Κυπριακό οι πολιτικοί όροι έχουν μετατραπεί σε όρους αστικού δικαίου, φωτογραφίζοντας το περιουσιακό.

3. «Τι είναι οι κόκκινες γραμμές;» διερωτήθηκε «και ποιες είν’ αυτές όταν σ’ ένα κανονικό κράτος δεν υπάρχει α) αυτοκυβέρνηση και β) αυτοάμυνα;»

4. Γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε που είμαστε πλειοψηφία (εννοεί τους Ε/κ) και πώς μπορεί να λειτουργήσει η αρχή της πλειοψηφίας σ’ ένα μόρφωμα όπως το κυοφορούμενο;

5. Αφού στο ΑΚΕΛ δηλώνουν μαρξιστές-λενινιστές γιατί δεν δημοσιοποιούν τα όσα συζητούνται στις συνομιλίες με τον Ταλάτ, τη στιγμή που ο Λένιν, το πρώτο πράγμα που έκανε στις συνομιλίες με τους Γερμανούς ήταν η δημοσίευση των πρακτικών των συνομιλιών.

Εν κατακλείδι, αυτοαξιολογώντας το έργο του είπε: «Δυστυχώς, όσα έχω γράψει έχουν βγει αληθινά και φαίνεται ότι τα ‘ χω καταφέρει καλά».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ιθαγενείς’
«Δ. Κωνσταντακόπουλος: Η Κύπρος σε παγίδα- τελικά συμπεράσματα»
11 Φεβρουαρίου 2008

«Μέριασε βράχε να διαβώ». Αυτή είναι η «κατηγορική προσταγή» της Αυτοκρατορίας, η επιδίωξη να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη, να φύγουν από τη «μέση» τα εμπόδια που λέγονται Κύπρος με κυπριακό, Ελλάδα με ελληνοτουρκικά και Αιγαίο. Αυτή η Θέληση οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν το 2004, αυτή η Θέληση συνδυάζεται τώρα με τη διάσπαση της Κεντροαριστεράς, του μετώπου που στήριξε πολιτικά το «’Οχι», του μετώπου που εξέφρασε τη θέληση του κυρίαρχου λαού, για να απειλήσει και πάλι την ύπαρξη και το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού ελληνισμού, της ίδιας της Ελλάδας. Το κυπριακό δεν «ξανάνοιξε», τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή της Τουρκίας, γιατί ξεσηκώθηκαν τα θύματά της ή γιατί θυμήθηκαν οι πολιτικοί της Αθήνας τις υποχρεώσεις τους. «Ξανάνοιξε» γιατί ζητάει ο Αυτοκράτορας να ανοίξει. ‘Εχει μπει πλέον σε δυναμική φάση, ξέφυγε από τη σχετικά «στατική» των τριών προηγούμενων δεκαετιών.

Το Σχέδιο Ανάν εκφράζει την πάγια πολιτική της Αυτοκρατορίας που ποτέ δεν ανέχθηκε την ανεξαρτησία της Κύπρου και της Ελλάδας (βλ. παράρτημα 1) (1). Υλοποιεί την ιδέα περί Δικτατορίας του ναζιστή Καρλ Σμιτ, Δικτατορίας του (Αγγλοαμερικανού) Κυρίαρχου, του «Κράτους των Τριων Ξένων Δικαστών και των Τριων Ξένων Στρατών». Επειδή όμως το πολίτευμα της ίδιας της Αυτοκρατορίας είναι ακόμη δημοκρατικό, δεν μπορεί η ίδια να προτείνει κάτι τέτοιο, για λόγους σεβασμού της ίδιας της δικής της δομής, δεν μπορεί απερίφραστα να υιοθετήσει την συνεπή προς τον εαυτό της ιδεολογία του Σμιτ. Ανήκει στους εκπροσώπους των Ραγιάδων η αμφίβολη τιμή να προτείνουν τέτοια πράγματα (το έκανε το 1973 ο Ευάγγελος Αβέρωφ με τους τρεις ξένους σοφούς στους οποίους πρότεινε να δοθεί η Κύπρος, και μάλιστα με τις ίδιες διαδικασίες επιδιατησίας και ασφυκτικών, «βιαστικών» χρονοδιαγραμμάτων και δημοψφησμάτων που ανακάλυψε πολύ αργότερα ο Ανάν, το έκαναν οι διαπραγματευτές Αθήνας και Λευκωσίας το 2000-02, που εισήγαγαν, με δική τους πρωτοβουλία, τα εξωφρενικά δικαιώματα του Ανώτατου Δικαστηρίου και των τριών ξένων δικαστών του και χάρηκαν μάλιστα γιατί έγιναν αποδεκτές οι προτάσεις τους! Αυτή είναι η τυπική εικόνα του Μεσαίωνα, αλίμονο, αρκετά συχνή και για τη σχέση του πολιτικού προσωπικού της νεώτερης Ελλάδας έναντι του Δυτικού Επικυρίαρχου, η εικόνα δηλαδή του υποτελούς που εμφανίζεται ενώπιον του Δεσπότη, υποκλίνεται, τίθεται υπό την απόλυτο εξουσία του και ελπίζει στο ‘Ελεός του).

Η μετατροπή της πλειοψηφίας σε μειοψηφία στα όργανα αποφάσεων, ο κεντρικός μετασχηματισμός δηλαδή που επιφέρει το Σχέδιο Ανάν στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο, δεν καταλύει απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά εισάγει μια κατάσταση παραλογισμού, αδικίας και ασάφειας στο νομικό καθεστώς του νησιού, τον μηχανισμό δηλαδή που επιτρέπει την εξαπόλυση μιας εθνοτικής διαμάχης τύπου Βοσνίας ή Κοσόβου, όπως οι συμφωνίες του 1960 ενέγραφαν στις νομικές πρόνοιές τους ως δυνατότητα τις διακοινοτικές του 1964 και την εισβολή του 1974. Επειδή η ελληνική πλευρά, και όχι η τουρκοκυπριακή, είναι η πραγματικά πιο αδύνατη, η ασάφεια των ρυθμίσεων θα λειτουργήσει εις βάρος της. Μια τέτοια ρύθμιση θέτει ερωτηματικό στην ίδια την επιβίωση, μαροχρόνια, των Ελλήνων στην Κύπρο.

Η αγγλοαμερικανική, «αυτοκρατορική» πίεση οδηγεί στην εμφάνιση τέτοιων αποτελεσμάτων, όχι μόνο εξαιτίας των δικών της επιδιώξεων, αλλά και του τρόπου που αποφεύγει να συγκροτηθεί το ελληνικό υποκείμενο, των προβλημάτων «δομής» του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας και ιδεολογίας, της ναθειάς, πολύπλευρης, «εξάρτησης», χωρίς την οποία είναι αδύνατο να ερμηνευθεί το ελληνικό κρατικό, κοινωνικό, ιστορικο φαινόμενο. Βλέπουμε πάλι, στην περίπτωση της κυπριακής κεντροαριστεράς, να εμφανίζονται οι ίδιοι μηχανισμοί διάσπασης και αντιπαράθεσης ταυτοτήτων, που έχουν προηγηθεί όλων των μεγάλων καταστροφών του ελληνικού χώρου τους τελευταίους δύο αιώνες. (2) Η επικίνδυνη σύγχυση που καταδείξαμε ότι επικρατεί στην ηγεσία του ΑΚΕΛ (και όχι μόνο) γύρω από τα κορυφαία ζητήματα κρατικής συγκρότησης, εξουσίας και εθνικής ταυτότητας, σχέσεων Αριστεράς και ‘Εθνους, εθνισμού, εθνικισμού και σωβινισμού, σύγχυση αναγκαία σε ένα αριστερό κόμμα που θέλει να συνεργασθεί, αλλά καθόλου χρήσιμη σε ένα κόμμα που θέλει να αντισταθεί στην «Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης», επιτείνουν τον κίνδυνο «καταστροφικών», «χαοτικών» εξελίξεων, που δεν μπορεί να μείνουν περιορισμένες στην Κύπρο.

Η ελλαδική και κυπριακή Αριστερά, όπως και το ΠΑΣΟΚ άλλωστε, δεν δρουν στα πλαίσια μιας ιμπεριαλιστικής, επεκτατικής, επιθετικής Ελλάδας, που θα όφειλαν να καταγγείλουν. Δρουν στα πλαίσια μιας χώρας που βρίσκεται, δυστυχώς, πάνω στον δρόμο κύριων στρατηγικών της Αυτοκρατορίας, που η άρχουσα τάξη της δεν θέλει να υπερασπίσει τα θεμιτά εθνικά συμφέροντά της, που υπόκειται στη γεωπολιτική πίεση της Τουρκίας. Η Τουρκία έδιωξε τους ‘Ελληνες από τα εδάφη της, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Δεν εισέβαλε η Κύπρος στην Τουρκία, δεν έδιωξε η Ελλάδα τις μειονότητές της. Η εξίσωση επιτιθέμενου και αμυνόμενου, θύτη και θύματος, εν ονόματι της γενικής αποδοκιμασίας του εθνικισμού, δεν ωφελεί τη ειρήνη αλλά τη μόνιμη επιδίωξη του «αμερικανικού ιμπεριαλισμού», που κάποτε λέγαμε, να χαϊδεύει για να χρησιμοποιεί στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ τον τουρκικό επεκτατισμό, η μεγάλη τη μικρή αυτοκρατορία. Αυτή δεν μπορεί όμως να είναι πολιτική της Αριστεράς, αυτή είναι η πολιτική της ατλαντικής Δεξιάς, που χρειάζεται αριστερούς Συμμάχους να την εκδώσουν πιστοποιητικό προοδευτικότητας. Αν το κάνουν θα είναι και η τελευταία τους υπηρεσία. Ούτε βέβαια η ελληνική κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα, πιο προοδευτικά τα προβλήματά της, σε συνθήκες μεγαλύτερης εξάρτησης και υποτέλειας, ενδιαφερόμενη τάχα μου για την αφηρημένη, καθαρά «ταξική» όψη των συγκρούσεων, αδιαφορώντας για το περιβάλλον της χώρας, εκλαμβάνοντας τις ιδεολογίες που παράγει η σύγκρουση ως αιτία της και κάνοντας ότι δεν βλέπει τον στρατιωτικό μηχανισμό που παρατάσσεται απέναντι στη χώρα, από τη Θράκη έως νοτίως της Κύπρου. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μακροχρόνια παρακμή την αριστερά. Χημικά καθαρές, «ταξικές» συγκρούσεις δεν υπάρχουν πουθενά, ζούμε σε έναν βαθιά ιεραρχημένο και πολλαπλά δομημένο κόσμο. Η Αριστερά χρειάζεται την Ελλάδα και η Ελλάδα την Αριστερά της, μιαν Αριστερά όμως που να ενσαρκώνει τις ισχυρές ανεξαρτησιακές παραδόσεις των Ελλήνων, πρωτοπόρο στην υπεράπσιση του ‘Εθνους της, για να μπορεί και να τον συγκρατεί όταν πάει να περάσει από τον εθνισμό στον εθνικισμό, από τον εθνικισμό στον σωβινισμό.

Η έως τώρα εμπειρία από τις πολιτικές εξελίξεις στο νησί μετά τη διάσπαση της συγκυβέρνησης επιβεβαιώνει την ορθότητα αυτής της διάγνωσης, ότι είναι δηλαδή στη Θέση και όχι στην Πρόθεση των πρωταγωνιστών η δυνατότητα καταστροφικής εξέλιξης, κάτι που την καθιστά πολύ πιο απειλητική. Από την ίδια την ανάγκη της προεκλογικής εκστρατείας της, η ηγεσία του ΑΚΕΛ απευθύνεται όλο και περισσότερο στους οπαδούς του «Ναι» στο δημοψήφισμα και τείνει να ευθυγραμμισθεί με την αγγλοαμερικανική πίεση και τη δομή επιχειρημάτων της «διεθνούς κοινότητας», μετασχηματίζοντάς την ιδεολογικά σε ανάγκη επείγουσας «λύσης του κυπριακού». Μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού σε Κύπρο και Ελλάδα γύρισε τώρα το κεφάλι προς τα μέσα, δεν αγωνίζεται με μέτωπο τις εξωτερικές δυνάμεις, του «αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού», στη μέχρι πρότινος χρησιμοποιούμενη και πολυ εύλογα πλέον εγκαταλειφθείσα ορολογία της ηγεσίας του ΑΚΕΛ. Αλλά προσπαθεί να οικοδομήσει τη πολιτική και ιδεολογική βάση όχι ενός συμβιβασμού, αλλά μιας συνθηκολόγησης, γεγονός που δεν θέτει σε κίνδυνο την α’ ή β΄ δυνατή λύση του κυπριακού, αλλά την ασφάλεια, κυριαρχία και ελευθερία των Ελλήνων νοτίως της πράσινης γραμμής. Μετά από μια ενδεχόμενη νίκη του, ο Δημήτρης Χριστόφιας, που δεν αναγνωρίζει καν, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του, το διακύβευμα, θα πιεσθεί αφόρητα να επαναφέρει γρήγορα το Σχέδιο Ανάν, ανεξαρτήτως της ονομασίας του, εκμεταλλευόμενος την αποθάρρυνση που λογικά θα επικρατήσει τότε ακριβώς μεταξύ των οπαδών του Προέδρου Παπαδόπουλου.

Είναι τελείως επιτακτική ανάγκη, ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η αποκατάσταση της λαϊκής ενότητας γύρω από το ‘Οχι του 2004, η αποκατάσταση πολιτικών συνθηκών που θα επιτρέψουν στον κυπριακό λαο να υπερασπιστεί το κράτος του, η επιβεβαίωση στις προεδρικές εκλογές της ανάγκης να προτατευθεί ο πυρήνας της εξουσίας του κυπριακού κράτους. Χρειάζεται να συνεηδητοποιηθεί και να ανακοπεί, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των προσεχών εκλογών, η καταστροφική εξέλιξη που έχει ήδη ξεκινήσει.

Γενικότερα, η ελληνική πολιτική τάξη, στην Ελλάδα και την Κύπρο, πρέπει να συνειδητοποιήσει τον δυναμικό χαρακτήρα της φάσης στην οποία μπήκαν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό, των πλεονεκτημάτων που έχει σήμερα η χώρα εν σχέσει με το παρελθόν και του ότι μια πιο ανεξάρτητη πολιτική είναι ενδεχομένως πιο εύκολη σήμερα, λόγω των προβλημάτων της «Αυτοκρατορίας» διεθνώς, από ότι ήταν στους μεγάλους κύκλους αγγλικής και αμερικανικής ηγεμονίας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ενστικτωδώς το αντελήφθησαν εξάλλου και η Αθήνα και η Λευκωσία, αποφασίζοντας τη σύναψη πολύ στενότερων σχέσεων με την αναδυόμενη πάλι Ρωσία του Πούτιν.

Από τον τρόπο που θα τοποθετηθούν απέναντι στα διακυβεύματα οι πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο θα κριθεί ενδεχομένως το μέλλον τους για δεκαετίες. Η στάση των πολιτικών δυνάμεων απέναντι στο ζήτημα του έθνους ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διεκδίκηση της πολιτικής ηγεμονίας σε όλη τγ νεώτερη ελληνική ιστορία. Υπάρχουν άλλωστε υπόγειες, «δομικές» σχέσεις ανάμεσα στις πολύ διαφορετικών μορφών κρίσεις στις δύο χώρες, την «εσωτερική» μορφή που παίρνει η συστημική κρίση στην Ελλάδα, την «εξωτερική» που παίρνει στην Κύπρο.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πάντως άλλη διέξοδο από το να προσπαθήσει να γίνει υποκείμενο και στα εσωτερικά της προβλήματα και διεθνώς. Το ένα είναι προϋπόθεση για το άλλο και δεν πρέπει να αντιπαρατίθενται αλλά να συνδυάζονται οι προσπάθειες αυτές. Ο ελληνικός χώρος (Ελλάδα-Κύπρος) δεν θα μπορέσει να επιβιώσει πολύ, ούτε «εσωτερικά», ούτε «εξωτερικά» με τα σημερινά δεδομένα του, αν δεν προσπαθήσει να αλλάξει ριζικά. Το ελληνικό «σύστημά» ολόκληρο καταρρέει, όχι το ένα ή το άλλο κόμμα, η μια ή η άλλη πολιτική. Πρέπει να συνειδητοποιήσει έγκαιρα την απειλή και να τη μετατρέψει σε ευκαιρία. Δεν έχει άλλο δρόμο.

*Απόσπασμα από τα τελικά συμπεράσματα του νέου βιβλίου του Δ. Κωνσταντακόπουλου, Η Κύπρος σε παγίδα το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Εκδήλωση – συζήτηση με θέμα «Κυπριακό, Ελλάδα, Ευρωτουρκικά» και παρουσίαση του βιβλίου «Η Κύπρος σε παγίδα» 21/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: ,
1 comment so far
Η Κύπρος σε Παγίδα, εκδόσεις Λιβάνη

Την ερχόμενη Δευτέρα 22/6/2009, στις 19:15 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τίτλο «Κυπριακό, Ελλάδα, Ευρωτουρκικά». Η εκδήλωση διοργανώνεται από το Κυπριακό Κέντρο Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Κύπρου και το περιοδικό ‘Σύγχρονη Άποψη’ . Στα πλαίσια της εκδήλωσης, θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος σε παγίδα« (εκδόσεις Λιβάνη, 2008). Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Πολιτιστικό Κέντρο της Λαϊκής Τράπεζας, Οδός Μπουμπουλίνας, πάροδος Μακαρίου, Λευκωσία.

Ομιλητές:

Βάσος Λυσσαρίδης, Επίτιμος Πρόεδρος ΕΔΕΚ, πρώην Πρόεδρος της Βουλής

Ανδρέας Λοβέρδος, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ, Πολιτικός Εκπρόσωπος για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής

Παναγιώτης Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ

Ανδρέας Θεοφάνους, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλoς, Δημοσιογράφος-συγγραφέας

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος. Θα ακολουθήσει δεξίωση.

(Το προσωπικό ιστολόγιο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου: konstantakopoulos.blogspot.com)