jump to navigation

Βιβλιοπαρουσίαση: «Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974» 20/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , ,
comments closed

ΕΛΔΥΚ, βιβλιοπαρουσίαση

Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου σας προσκαλεί την Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 19:00, στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου (παρά την Καλλιπόλεως, πρώην Παιδαγωγική Ακαδημία).

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:

«Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974»

Θα παρευρίσκεται ο συγγραφέας Αθανάσιος Χρυσάφης, πολεμιστής της ΕΛΔΥΚ 1974 και σήμερα Γυμναστής/Καθηγητής σε Λύκεια στη Θεσσαλονίκη.

Την εκδήλωση θα χαιρετίσουν ο σημερινός Διοικητής της ΕΛΔΥΚ και ο τότε Κύπριος λοχαγός του Χρυσάφη.

Παρουσιαστής του βιβλίου: Δρ Κώστας Μαυρίδης.

Η εκδήλωση θα διανθίζεται από φωτογραφικό υλικό.

Λίγα  Λόγια από την παρουσίαση του Κώστα Μαυρίδη:

Το βιβλίο καταγράφει τη μαρτυρία του συγγραφέα και άλλων επιζώντων πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ 1974 με επίκεντρο τη μάχη γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στην Α΄ και Β΄ φάση της εισβολής. Δεν πρόκειται για ένα επαγγελματία συγγραφέα. Και δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο εξιστόρησης μιας στρατιωτικής μάχης. Το βιβλίο αποτελεί ζωντανή μνήμη γεμάτη αίμα, πόνο, αυταπάρνηση και πικρή αλήθεια. Είναι άλλος ένας Τύμβος, όπως εκείνον στην Μακεδονίτισσα, που θα ορθώνεται αγέρωχος μέσα στο χρόνο για να συντρίβει κάθε προσπάθεια παραποίησης της ιστορικής αλήθειας.

Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό και βαθιά ανθρώπινο με όλη τη σημασία των λέξεων. Δεν πρέπει όμως να ειπωθούν πολλά διότι οφείλει ο αναγνώστης να βιώσει αυτό το ταξίδι μόνος του και χωρίς προειδοποιήσεις.

Για να νοιώσει  τη δίψα του κατακαλόκαιρου καθώς θα τρέχει μέσα στον φλεγόμενο κάμπο με τους Ελδυκάριους στην επίθεση στο Κιόνελι.

Για να αισθανθεί  την εγκατάλειψη και την προδοσία από τα υποχείρια της χούντας.

Για να ψηλαφήσει  την αγωνία του βαριά τραυματία που κρατάει τα έντερα του έξω και θα πρέπει να διασχίσει ακάλυπτος και βαλλόμενος το Ανατολικό χωράφι.

Για να κλάψει όταν το παλληκάρι σκοτώνεται και  η μάνα του με την κοπελιά του τον καρτερούν στη Νέα Σμύρνη.

Για να γελάσει  όταν ο Σιμίτας κι ο Βαλερτζής, στοιχηματίζοντας για ένα φραπέ, αρπάζουν το πολυβόλο και όρθιοι έξω από το όρυγμα  καθηλώνουν το επερχόμενο κύμα των Μεχμετζίκ.

Η κορύφωση της  τραγωδίας αλλά και του μεγαλείου: Καθώς τα τουρκικά άρματα ανεβαίνουν στο ύψωμα Β΄ στη δεύτερη φάση της εισβολής, οι Ελδυκάριοι παραμένουν ανυποχώρητοι μέσα στα ορύγματα με μόνο εφόδιο τον ατομικό τους οπλισμό. Σε κάποιους τα ραδιοφωνάκια πιάνουνε σταθμούς στην Αθήνα που παίζουν λαϊκά τραγούδια… Εκείνη την ώρα συντελείται η κορύφωση του μεγαλείου της ψυχής: μια φούχτα παλληκάρια συνειδητοποιούν το ύστατο χρέος απέναντι στην Ιστορία του Ελληνισμού.

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είχε άλλο τίτλο. Όπως,

«Η υπέρβαση των ανθρώπινων ορίων»,

«Οι νεκροί ζωντανοί αντιστέκονται»,

«Στην κόλαση της ΕΛΔΥΚ»,

«Πόνος  κι αγάπη Πατρίδας».

Η λογοκριμένη ταινία: «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα» 09/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

[πηγή φωτογραφίας: Σημερινή, 06/12/2009]

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η βραβευμένη ταινία μας «ΚΥΠΡΟΣ, η ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» και επί  επταετία (1977-1984) απαγορευμένη  στην Κύπρο προβάλλεται στο 1ο Φεστιβάλ Κυπρίων Σκηνοθετών που διοργανώνει η Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου.

Σας προσκαλούμε στο ΠΑΝΘΕΟΝ στην Λευκωσία την Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου στις 9.30 μ.μ για να παρακολουθήσετε την προβολή  της πολυσυζητημένης ταινίας.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Οι σκηνοθέτες:

– Θέκλα Κίττου

– Λάμπρος Παπαδημητράκης

Τηλέφωνα  επικοινωνίας: 96475772,  22675787

ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ: Κινηματογράφος  ΠΑΝΘΕΟΝ, Διαγόρου 29, Λευκωσία

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ:

Πολιτική ταινία-ντοκυμανταίρ, που, με αφετηρία την τουρκική εισβολή, επιχειρεί μια ανατομία του κυπριακού ζητήματος και μια τολμηρή ανάλυση πάνω στα βαθύτερα αίτιά του. Αποτελεί, παράλληλα, ένα ντοκουμέντο μιας ταραγμένης εποχής και μια κραυγή ελευθερίας των Ελλήνων της Κύπρου.

Η ταινία είναι προφητική. Στη διάρκεια της διετίας 1974-1976 που κράτησαν τα γυρίσματα, μέσα στο θρήνο για τη μεγάλη ήττα και μέσα στην αχλύ των υποσχέσεων και των ψευδαισθήσεων, οι νεαροί – τότε – σκηνοθέτες μπόρεσαν να δούν κατάματα και να εκθέσουν ενώπιον του θεατή τις δρομολογημένες ολέθριες πολιτικές, που θέτανε τις βάσεις για την εκ νέου υποδούλωση του νησιού στα ξένα κέντρα: την ανταλλαγή πληθυσμών, την εγκατάλειψη και τον αποπροσανατολισμό των προσφύγων, το ξεστράτισμα του αγώνα ελευθερίας και την κοντόφθαλμη οικονομική ευμάρεια.

33 χρόνια μετά, οι προβλέψεις της ταινίας δικαιώθηκαν τραγικά: ξένοι εξαργύρωσαν κυνικά τις πληγές, ο αγώνας επιστροφής εγκαταλείφθηκε και μια τυφλή οικονομική «ανάπτυξη» υποκατέστησε το αίτημα της απελευθέρωσης.

Η τόλμη της ταινίας να αποδώσει τις ευθύνες των ηγεσιών σε Ελλάδα και Κύπρο για την εθνική τραγωδία, ξεπερνούσε την ανοχή της μεταποικιακής κυπριακής πολιτείας: η επιτροπή λογοκρισίας, εφαρμόζοντας τον αποικιακό νόμο του 1931, απαγόρευσε τη ταινία και χρειάστηκαν 7 χρόνια δικαστικών αγώνων για να προβληθεί στην Κύπρο, μόλις το 1983.

Στην Ελλάδα η ταινία συγκέντρωσε πάνω από 500.000 θεατές, προκάλεσε δεκάδες δημοσιεύματα και θυελλώδεις συζητήσεις, ακόμα και διαδηλώσεις, ενώ θεωρείται ένα από τα καλύτερα και με τους περισσότερους θεατές πολιτικά ντοκυμανταίρ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα»
06 Δεκεμβρίου 2009

Οι παλαιότεροι θυμούνται και οι νεότεροι έχουμε ακούσει πως γύρω στα 1970 μια πολιτική ταινία είχε ταράξει τα νερά της κλειστής μας επαρχίας: Η ταινία με τον εύγλωττο τίτλο «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα», είχε αποσπάσει δύο σημαντικά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1976, είχε κάνει μια λαμπρή σταδιοδρομία στην Ελλάδα με 500.000 θεατές και είχε απαγορευθεί στον τόπο που τη γέννησε.

Οι τολμηροί νέοι -τότε- σκηνοθέτες Θέκλα Κίττου και Λάμπρος Παπαδημητράκης, ανέντακτοι αριστεροί διανοούμενοι, τόλμησαν «να βγάλουν το μέικ-άπ από το κυπριακό ζήτημα… να πουν ότι το νησί παραμένει δέσμιο της αποικιοκρατικής αλλοτρίωσης… για τον τρελό χορό των πολυεθνικών μονοπωλίων πάνω στο τραυματισμένο σώμα του… να καταγγείλουν την πολιτική της ελληνικής και κυπριακής ηγεσίας που οδηγεί «ντε φάκτο» στη διχοτόμηση, με την αποδοχή της ανταλλαγής των πληθυσμών… και να κάνουν μια ταινία όλο κουράγιο για πολλές αλήθειες πάνω σε πολλά ψέματα…» (απάνθισμα από τις κριτικές στον ελληνικό Τύπο). Με την ευκαιρία της επαναπροβολής της ταινίας στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ, που οργανώνει από 4-10 Δεκεμβρίου η «Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου» στο Πάνθεον, συναντήσαμε τους δυο σκηνοθέτες και είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Τριάντα-έξι χρόνια μετά την παραγωγή και βράβευσή της η ταινία σας παίρνει μέρος σε ένα κυπριακό Φεστιβάλ, τι έχετε να πείτε γι’ αυτή την καθυστέρηση;

Θ.Κ: Στην πραγματικότητα είναι 38 ολόκληρα χρόνια μετά το τράβηγμα του πρώτου πλάνου σε έναν τόπο που εξακολουθεί να μας πληγώνει, σε μια γη που φέρει ακόμα τις ίδιες πληγές, πληγές που από σωματικές γίνονται όλο και περισσότερο ψυχοσωματικές και μόνιμες. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1974 και κράτησαν -με ενδιάμεσες διακοπές- μέχρι τον Απρίλιο του 1976. Βλέποντας ξανά τις σκηνές της ταινίας, πονάω γιατί η δική μας γενιά δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος μιας απελευθερωτικής πορείας… Πιστεύω ότι το ευάλωτο κυπριακό κράτος εγκλωβίστηκε τόσο μέσα στην ανάγκη αυτοσυντήρησης, που δεν άφησε πολλά περιθώρια στη γενιά μας να αμφισβητήσει τις δομές εξουσίας και να ανοίξει νέους δρόμους …

Λ.Π.: …Απόδειξη, πόσο στενόκαρδα και κοντόφθαλμα αντιμετώπισε μια ταινία ανοικτής ανάγνωσης, όπως η δική μας… Η ταινία είπε τότε, την ώρα που ήταν απόλυτα αναγκαίο να ειπωθεί, για να υπήρχε δυνατότητα αλλαγής τροχιάς, αυτά που όλοι σήμερα διαγιγνώσκουν, αλλά είναι, πλέον, πολύ αργά. Πρέπει να πούμε ότι η ταινία κτυπήθηκε από το κυπριακό κράτος από την προβολή της ήδη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: παρενέβησαν υψηλοί παράγοντες για να μη βραβευθεί, ακολούθησαν δύο αλλεπάλληλες απορριπτικές αποφάσεις της Επιτροπής Λογοκρισίας το 1978. Μας υποχρέωσαν μάλιστα να επανεξαγάγουμε την ταινία στην Ελλάδα, δηλαδή την απέλασαν, ωσάν να επρόκειτο για μολυσματική νόσο. Ακολούθησε πολυετής αγώνας δικαστικός και πολιτικός, και τελικά την επέτρεψε η κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού το 1984. Ακόμα και μετά τη νίκη μας, που σήμανε μια νέα εποχή στην ελευθερία της έκφρασης και στην αποαποικοποίηση των θεσμών, το κρατικό ΡΙΚ μας αρνήθηκε συνέντευξη και παρουσίαση όταν προβλήθηκε..

Το «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» είναι μια καθαρά πολιτική ταινία. Ποιος ήταν ο στόχος της;

Θ.Κ: Η ταινία έθεσε το κυπριακό στη ρίζα του. Σαν ένα ζήτημα ελευθερίας, που παρά την κυριαρχία ισχυρών δυνάμεων στην περιοχή, με τις οποίες οι ηγεσίες συνδιαλλάσσονται, παρά τις επιμέρους όψεις του, παραμένει ένα ζήτημα σύγκρουσης ανάμεσα στο αναφαίρετο δικαίωμα αυτοδιάθεσης και στην παλιά αγγλική και νέα αγγλοαμερικανοτουρκική αποικιοκρατική αρπακτικότητα. Ένα, εντέλει, ζήτημα πολιτικής ηθικής και ανθρωπισμού. Η ταινία, ξεπερνώντας τα πολιτικά ταμπού, μίλησε για τα ιστορικά λάθη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που οδήγησαν στην εθνική απώλεια του ’74. Με άλλα λόγια, θέσαμε το εθνικό θέμα της Κύπρου με όρους ιδεολογικής και ταξικής ηγεμονίας. Μιλήσαμε χωρίς παρωπίδες και ιδεοληψίες για το δίκαιο της Ένωσης, μιλήσαμε χωρίς αποκρύψεις για τα εγκλήματα εναντίον των Τουρκοκυπρίων.

Πώς νομίζετε ότι θα λειτουργήσει η ταινία στο σημερινό κοινό και, μάλιστα, στους νέους;

Λ.Π: Η ταινία υπήρξε προφητική. Σε μια εποχή που όλοι μιλούσαν για αγώνα επιστροφής, μέχρι και ένοπλο, που οι κυπριακές πόλεις κατακλύζονταν καθημερινά από μάζες εξαθλιωμένων και προδομένων ανθρώπων, που γεμάτοι οργή ήταν δυνητικοί φορείς ανατροπής, μπορούσε ένας στοχαστικός παρατηρητής να διακρίνει τις δυνάμεις που δρομολογούσαν την υποταγή και τη διχοτόμηση. Η ταινία τελειώνει με μια σκηνή στο Χίλτον -στην οποία καθόλου τυχαία εστίασαν όλοι οι κριτικοί- όπου ήδη ένας κόσμος από πολυεθνικούς ατζέντηδες, τραπεζίτες, ξένους πράκτορες και ντόπιους μεγαλοεπιχειρηματίες στήνει τη νέα Κύπρο. Τη νέα Κύπρο, όπου οι μαυροφορεμένες και οι απελπισμένοι, που ακολουθούν στην επόμενη σκηνή, δεν έχουν θέση…

Θ.Κ: Η ταινία αυτή, όσο η Κύπρος παραμένει υπόδουλη, είναι πάντα επίκαιρη, γιατί ανέδειξε τα βαθύτερα αίτια της τραγωδίας. Που δεν είναι παρά η γεωπολιτική ομηρία και μια αδυναμία να την αποτινάξουμε, οφειλόμενη στη μη ανάληψη της ιστορικής ευθύνης σε βάθος. Και υπαινίχθη τη μόνη αποτελεσματική διέξοδο για την κάθαρση. Που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μακροχρόνιο αγώνα ελευθερίας. Από την άποψη αυτή, ειδικά οι νέοι θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν ένα βιωμένο ντοκουμέντο εκείνης της ταραγμένης εποχής, θα δουν μέσα από ποιες συνθήκες επιβίωσαν οι πατεράδες και οι μανάδες τους, και θα αντιληφθούν τις βαθιές αλήθειες και τις δικές τους ευθύνες απέναντι στην ανάγκη να επιβιώσει, όχι μόνο υλικά, αλλά με όλη του την πνευματική σκευή, ο κυπριακός Ελληνισμός. Η ταινία, τέλος, αποτελεί έκφραση μιας ανάγκης για αυτοσυνειδησία των Ελλήνων της Κύπρου.

* Η ταινία «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» προβάλλεται την Τετάρτη 9/12/09, στις 9.30 μ.μ, στο Πάνθεον.

Ο Μακάριος Δρουσιώτης, το Τζιάος και άλλα τινά 18/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Για όσους δεν γνωρίζετε, ο Μακάριος Δρουσιώτης είναι ο δημοσιογράφος που διοργάνωσε το φαγοπότι με τον Ντάουνερ και την λοιπή “Πλατφόρμα του ΝΑΙ” στο Τρόοδος. Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» τον τουρκικό στρατό αναφορικά με τις εκτελέσεις Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στο Τζιάος το 1974. Είναι ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» για δεύτερη φορά τον τουρκικό στρατό (μαζί με τον Αλέκο Κωνσταντινίδη), αμφισβητώντας τις μαρτυρίες για εκτελέσεις 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στην Κερύνεια το 1974, τον οποίο ξεμπρόστιασε μάλιστα ο Τουρκοκύπριος αντικατοχικός δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που με τις διχοτομικές απόψεις του και τα τρομοκείμενα του κτίζει την νέα περιρρέουσα ατμόσφαιρα για αποδοχή του επερχόμενου “Σχεδίου Ταλάτ”. Με άλλα λόγια, είναι ο «Μαγάριος» που τον πήρανε, πλέον, χαμπάρι όλοι.

Μακάριος Δρουσιώτης [πηγή φωτογραφίας: christofias-watch.blogspot.com]

‘Το Κυπριακό Ποντίκι’
«Προς Μακ. Δρουσ. και άλλα τινά»
13 Νοεμβρίου 2009

Προς Μακ. Δρουσ. (συγγραφέα, αυτοδίδακτο ιστορικό και με βάση τα εμπιστευτικά έγγραφα του ΟΗΕ, σημαίνων «επαναπροσεγγιστή» δημοσιογράφο): Ο Μακ. Δρουσ.  έκανε δύο εμφανίσεις την βδομάδα που πέρασε. Μια στον «Πολίτη» με ένα τεράστιο άρθρο και μια στην Ελίτα («Σίγμα») όπου μόνος του μας εξηγούσε επεισόδια από την πρόσφατη Ιστορία της Κύπρου! Ναι, αυτός μας εξηγούσε την πρόσφατη Ιστορία μας. Εντούτοις, δεν απάντησε ούτε στο άρθρο, ούτε στην εκπομπή το ερώτημα που τον κατατρέχει από τις αρχές Σεπτεμβρίου 2009.

Το ερώτημα έθεσε αρχικώς προς τον Μακ. Δρουσ. ο πανεπιστημιακός  Κώστας Μαυρίδης και το επαναλάβαμε αρκετές φορές εμείς στο «Ποντίκι».

Επειδή λοιπόν έδωσε σημάδια ζωής, τον ερωτούμε ξανά: Πως γνώριζε ο «πληροφοριοδότης» σου ότι έξη ώρες πριν την εκτέλεση στη 2η φάση της εισβολής των πέντε Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων (Α. Κορέλλη, Παπαλουκά και των υπολοίπων) στο Τζιάος και που έχει αποδεδειγμένα τεκμηριωθεί, εκτελέστηκαν στην ίδια περιοχή και με τον ίδιο τρόπο 4 Τουρκοκύπριοι;

Επειδή, ούτε μαρτυρία,  ούτε κάποιο στοιχείο υπάρχει που να προσδιορίζει την ώρα εκτέλεσης των Ε/κ, θα πρέπει να μας εξηγήσεις πως γνωρίζει την ώρα ο  «πληροφοριοδότης» σου, ο οποίος θυμίζουμε «ξεχάστηκε» και δήλωσε ότι δεν ήταν παρών στην εκτέλεση των Ε/κ αιχμαλώτων κι άρα δεν μπορεί να γνωρίζει την ώρα εκτέλεσής τους. Κι επειδή είναι και γνωστός σου όπως εσύ δήλωσες, γιατί δεν τον ρωτάς έστω και σήμερα;

Παρεμπιπτόντως, στο πρόγραμμα της «Ελίτας», κάποιος τηλεθεατής πήρε τηλέφωνο και κάκισε την στάση του Μακ. Δρουσ. για το περιβόητο πλέον θέμα στο Τζιάος. Ο κατά τα άλλα συμπαθής Μακ. Δρουσ. πήρε βαθιά ανάσα, κοίταξε ψηλά, αλλά δεν είπε λέξη για το θέμα. Εμείς θα επιμένουμε γιατί το χρωστάμε στους πέντε δολοφονημένους. Αν ο Μακ. Δρουσιώτης φαντάστηκε την ιστορία ή έκανε λάθος, ας μας το δηλώσει, για να βρει την ησυχία του τουλάχιστον από εμάς. Από την Ιστορία δεν ξέρουμε.

Υ.Γ. Χαιρετισμούς στον Ντάουνερ.

Η τουρκική αφηγηματική επεξήγηση κι εμείς 01/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
ασδφ

‘Σημερινή’
«Η τουρκική αφηγηματική επεξήγηση κι εμείς»
18 Οκτωβρίου 2009
Ανδρέας Θεοφάνους*

Ένας από τους πυλώνες στους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία στηρίχθηκε μετά την εισβολή του 1974 και την κατοχή ήταν η ηθική υπεροχή. Προβαλλόταν, μεταξύ άλλων, η θέση ότι η Τουρκία είχε εγκληματίσει στην Κύπρο και έπρεπε να τερματισθεί η κατοχή. Σταδιακά, η Τουρκία, πέρα από τη στρατιωτική της υπεροχή, κατανόησε και τη σημασία της ηθικής υπεροχής και προσπαθεί ποικιλοτρόπως να διαφοροποιήσει αντιλήψεις, επιβάλλοντας τη δική της «αφηγηματική επεξήγηση», αυτό που αποκαλείται «narrative».

Υπογραμμίζεται ότι η ηθική υπεροχή είναι σήμερα μαζί με τη στρατιωτική δύναμη, καθώς και την οικονομία (με την ευρύτερη έννοια του όρου), τρεις από τους βασικούς συντελεστές στις διεθνείς σχέσεις και το διεθνές περιβάλλον. Εάν κρίνουμε από τα αποτελέσματα, σήμερα βλέπουμε ότι και σ’ αυτόν τον τομέα, όπου είχε συγκριτικό πλεονέκτημα η Κυπριακή Δημοκρατία, η Τουρκία έχει κερδίσει τα τελευταία χρόνια σε πολλά σημεία.

Το ζητούμενο είναι να μην καταστεί η εξέλιξη αυτή μόνιμο δεδομένο. Ούτως ή άλλως, πρέπει να αξιολογηθεί πώς επιτεύχθηκε αυτή η σοβαρή διαφοροποίηση. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να αξιολογηθεί η «αφηγηματική επεξήγηση» της Τουρκίας (the Turkish «narrative») που έχει ως ακολούθως:

«Το 1974, μετά το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας, το οποίο αποσκοπούσε στην προσάρτηση της Κύπρου από την Ελλάδα, η Τουρκία επενέβη με βάση τη συναφή πρόνοια του άρθρου 4 του Συντάγματος, με στόχο την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης, την προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας και την αποτροπή της προσάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα. Η ειρηνευτική τουρκική επιχείρηση στην Κύπρο συνέβαλε επίσης στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έκτοτε στο νησί υπάρχει ειρήνη. Η Τουρκία προσπάθησε κατ’ επανάληψιν να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω της αδιαλλαξίας των Ελληνοκυπρίων. Το 2004 ήταν μια κορυφαία στιγμή, όπου η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι είπαν ναι σε ένα ισοζυγισμένο σχέδιο του ΟΗΕ και οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν, διότι δεν ήθελαν και δεν θέλουν να μοιρασθούν πλούτο, εξουσία και τα οφέλη της συμμετοχής στην ΕΕ μαζί με τους Τουρκοκυπρίους. Η ουσία του Κυπριακού είναι ότι οι Τουρκοκύπριοι βρίσκονται σε απομόνωση και η Τουρκία αδίκως κατηγορείται και αντιμετωπίζει προβλήματα και προσκόμματα σε σχέση με την ενταξιακή της πορεία».

Η τουρκική «αφηγηματική επεξήγηση» είναι γεμάτη από παραπλανητικές ανακρίβειες. Η ουσία, όμως, είναι ότι αυτό είναι ένα κεντρικό μήνυμα, το οποίο περνά. Έτσι βλέπουμε κατά καιρούς εκθέσεις και εισηγήσεις να τοποθετούνται με τρόπο που απαλλάσσουν την Τουρκία από τις ευθύνες της στην Κύπρο και προκρίνουν την απρόσκοπτη συνέχιση της ενταξιακής της πορείας. Δεν πρέπει να μας εκπλήττει η αποτελεσματικότητα της Τουρκίας. Άλλωστε, έχει και θετικούς αποδέκτες των μηνυμάτων της και σε Κύπρο και Ελλάδα. Η Τουρκία επενδύει εκατομμύρια δολάρια σε πανεπιστημιακές έδρες, κέντρα αποφάσεων, δεξαμενές σκέψης, μέσα μαζικής επικοινωνίας και σε ανθρώπους. Και έχει πετύχει σήμερα μία ουσιαστική διαφοροποίηση των «παραστάσεων». Ακόμα και στην κατεχόμενη Κύπρο, η Τουρκία έχει επενδύσει σε πανεπιστήμια και σε δεξαμενές σκέψης. Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία ακολουθεί μίαν απαρχαιωμένη πολιτική «διαφώτισης», που κάθε άλλο από διαφωτιστική είναι. Ούτε έχει δώσει την απαιτούμενη σημασία είτε σε ξένα είτε σε ντόπια συναφή ιδρύματα.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να εκπλήττει ότι κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει ελληνοκυπριακή «αφηγηματική επεξήγηση»/narrative. Αντί τούτου, αν ανατρέξει κανείς στα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ, προκύπτει το συμπέρασμα ότι στην καλύτερη περίπτωση υφίσταται μία ιδεολογική σύγχυση και στη χειρότερη περίπτωση αντιφατικά συναισθήματα υπεροχής, αλλά και ενοχής και ηττοπάθειας. Η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά το γεγονός ότι εντάχθηκε στην ΕΕ, δεν λειτουργεί με αυτοπεποίθηση, ενώ το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό υπόδειγμα δεν βασίζεται πάνω σε στέρεες βάσεις. Η Κύπρος καλείται να προχωρήσει με αυτοπεποίθηση και να έχει στόχους που να εμπνέουν. Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (βοσνιακού τύπου) είναι ένα μοντέλο το οποίο συνδέεται με αποτυχία και δεν εμπνέει.

Πέραν τούτου, σε σχέση με τη διακηρυγμένη πολιτική της επαναπροσέγγισης, πολλοί Ελληνοκύπριοι οι οποίοι επιθυμούν τη συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους διακρίνουν σε διάφορες επαφές υπερβολικά αλαζονικές τουρκοκυπριακές προσεγγίσεις, που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. Όταν για παράδειγμα παραλληλίζεται η τουρκική κατοχή της Κύπρου με «την κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους Ελληνοκυπρίους», πώς ενισχύεται η επαναπροσέγγιση; Αυτά λαμβάνουν χώρα σε ένα περιβάλλον όπου σε συμβολικό επίπεδο υπάρχει η τεράστια τούρκο(κυπριακή) σημαία στον Πενταδάκτυλο, που υπενθυμίζει τη σφραγίδα της τουρκική κατοχής. Αντίθετα, στις ελεύθερες περιοχές εν πολλοίς θεωρούνται εθνικισμός η ανάρτηση ελληνικής σημαίας, η αμφισβήτηση συγκεκριμένων θέσεων και πράξεων των Τουρκοκυπρίων, και οι κατηγορίες εναντίον της Τουρκίας και των πράξεών της… Πώς είναι, επομένως, δυνατόν να συγκροτήσουμε μια δική μας «αφηγηματική εξήγηση», όταν τελούμε υπό καθεστώς αυτοαναίρεσης;

* Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, και Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Εθνική ταυτότητα και εθνικισμός»
23 Οκτωβρίου 2009, σελ. 12
Ανδρέας Χαχολιάδης

Το Κυπριακό, από τις αρχές της δεκαετίας του Ά50, οριοθετείται από τη διάσταση της βούλησης με την πραγματικότητα. Και η ευθύνη ανήκει από τη μια στην Εθναρχία, που αγνοούσε τους συσχετισμούς δυνάμεων και παράβλεπε το γεγονός ότι η Ελλάδα έβγαινε, μετά από μια δεκαετία πολέμου και εμφυλίου αδύναμη, και από την άλλη στις ελληνικές κυβερνήσεις, που ενώ γνώριζαν, δεν είχαν το πολιτικό σθένος να αντισταθούν μέχρι τέλους στο λαϊκισμό και την πατριωτική ρητορεία της πρώτης. Αυτή η αναντιστοιχία παρακολουθεί το Κυπριακό. Η κολοβή ανεξαρτησία που προέκυψε μετά την ήττα του ηρωικού, αλλά πολιτικά άκαιρου ξεσηκωμού του ’55, δημιούργησε ένα υπαρκτό πρόβλημα που συνίστατο στη σχέση που έπρεπε να οικοδομηθεί ανάμεσα σε δύο έννοιες φαινομενικά αντίθετες: αυτές του κράτους και του έθνους. Από τη μια ένα κράτος δικοινοτικό, που επέβαλλε να αναπτυχθούν συμβιωτικές λειτουργίες και από την άλλη η εθνική ταυτότητα που προέβαλλε ως μοναδική προοπτική ολοκλήρωσής της την Ένωση.

Από το 1960 μέχρι το 1974, η έννοια του κράτους υποτιμήθηκε και χλευάστηκε σε αντίθεση με την αξία του εθνικού, που διογκώθηκε και κατέληξε στην ανάπτυξη ενός ανεγκέφαλου «εθνικού πατριωτισμού» που οδήγησε στην τραγωδία που βιώνουμε. Επειδή όμως ως λαός δεν χαρακτηριζόμαστε από το μέτρο και δεν εμβαθύνουμε στην ουσία των πραγμάτων, το εκκρεμές ανάμεσα στο κράτος και το εθνικό μετακινήθηκε μετά το ’74 στο άλλο άκρο.

Αγιοποιήθηκε το κράτος και ρίχτηκε στα Τάρταρα ό,τι παράπεμπε στο εθνικό. Ιδεολογικός πάτρωνας αυτής της σύλληψης ήταν το ΑΚΕΛ που φαντασιωνόταν ένα μοντέλο τύπου Σοβιετικής Ένωσης, όπου οι εθνικές ταυτότητες θα υποχωρούσαν και θα αναδεικνυόταν το ταξικό ως το διακριτικό γνώρισμα των νέων αντιθέσεων και συσπειρώσεων. Αυτή όμως η ανιστόρητη προσέγγιση αποτελεί άλλη μια νεφελώδη ουτοπία, γιατί, όπως αποδείχτηκε και από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, η καταπίεση της εθνικής ταυτότητας όχι μόνο δεν οδηγεί στην εξαφάνισή της, αλλά αντίθετα καταλήγει στην αναβίωση του πιο ακραίου εθνικισμού.

Η ιδεολογική σύγχυση του ΑΚΕΛ και η αδυναμία του να συνταιριάσει αρμονικά την εθνική ταυτότητα με την κρατική οντότητα μέσα από μια συνθετική πρόταση όπως «η κρατική ανεξαρτησία είναι το κέλυφος για την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού», το εξώθησε να θεωρεί την καλλιέργεια της ελληνικής ταυτότητας ως έκφραση εθνικισμού με αποκορύφωμα η νεολαία του να χαρακτηρίζει τις ελληνικές σημαίες σοβινιστικά σύμβολα.

Και ενόσω το ΑΚΕΛ θα οπτασιάζεται σε κάθε έκφραση του εθνισμού έξαρση του εθνικισμού και θα επιχειρεί με καταγγελτικό λόγο και κατασταλτικές λογικές να τον αντιμετωπίσει, τόσο περισσότερο θα τρέφεται η προοπτική δυναμικής εμφάνισης στο μέλλον του εθνικισμού. Το ΑΚΕΛ αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται ως το κόμμα που ποτέ δεν έβλαψε τον τόπο κι αυτό γιατί δεν έχει συναίσθηση ότι μέσα από τις ανιστόρητες εμμονές του να υποβαθμίζει την εθνική καταγωγή και την πολιτιστική ταυτότητα των Ελλήνων της Κύπρου καλλιέργησε στις ψυχές των νεότερων ηλικιών έναν ιδιότυπο διχασμό (δηλώνουν ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Κύπριοι και όχι Έλληνες της Κύπρου ) που τείνει να προσλάβει απροσδιόριστες συνέπειες. Το ΑΚΕΛ συνειδητά και διαχρονικά πρότασσε, και σωστά, την ανάγκη ανάπτυξης των δεσμών ανάμεσα στις δύο κοινότητες.

Πλανώνται όμως πλάνη οικτρά όσοι ευελπιστούν ότι μπορεί να αναπτυχθεί συμβιωτική συνείδηση και να οικοδομηθούν λογικές συνύπαρξης με αμνήμoνες που πορεύονται στο μέλλον χωρίς συλλογική μνήμη και ιστορική συνείδηση. Γιατί μόνο κάποιος σεμνά υπερήφανος για την ιδιοπροσωπία του και με συνείδηση της ιστορικής του διαδρομής μπορεί όχι μόνο να σεβαστεί αλλά και να υπερασπιστεί το δικαίωμα του άλλου να αυτοπροσδιορίζεται.

Ποιος ήταν τελικά ο πληροφοριοδότης των «έξι ωρών» κ. Δρουσιώτη; 18/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Για όσους δεν γνωρίζετε, ο Μακάριος Δρουσιώτης είναι ο δημοσιογράφος που διοργάνωσε το φαγοπότι με τον Ντάουνερ και την λοιπή «Πλατφόρμα του ΝΑΙ» στο Τρόοδος. Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» τον τουρκικό στρατό αναφορικά με τις εκτελέσεις Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στο Τζιάος το 1974. Είναι ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» για δεύτερη φορά τον τουρκικό στρατό (μαζί με τον Αλέκο Κωνσταντινίδη), αμφισβητώντας τις μαρτυρίες για εκτελέσεις 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στην Κερύνεια το 1974, τον οποίο ξεμπρόστιασε μάλιστα ο Τουρκοκύπριος αντικατοχικός δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που με τις διχοτομικές απόψεις του και τα τρομοκείμενα του κτίζει την νέα περιρρέουσα ατμόσφαιρα για αποδοχή του επερχόμενου «Σχεδίου Ταλάτ». Με άλλα λόγια, είναι ο «Μαγάριος» που τον πήρανε, πλέον, χαμπάρι όλοι.

Ο Μακάριος Δρουσιώτης [πηγή φωτογραφίας: christofias-watch.blogspot.com]

‘Το Κυπριακό Ποντίκι’
«Προς Μακ. Δρους.»
09 Οκτωβρίου 2009

Προς Μακ. Δρους. (συγγραφέα, αυτοδίδακτο ιστορικό και προσφάτως, με βάση τα εμπιστευτικά έγγραφα του ΟΗΕ σημαντικό «επαναπροσεγγιστή» δημοσιογράφο):

Δεν ξεχνούμε ότι παρά τις επανειλημμένες μας εκκλήσεις να απαντήσεις στο ερώτημα που σου έθεσε εδώ και ενάμιση μήνα ο πανεπιστημιακός Κώστας Μαυρίδης, εσύ επιμένεις να «κρύβεσαι» και να αρνείσαι να απαντήσεις. Το ερώτημα είναι απλό: Πως γνώριζε ο «πληροφοριοδότης» σου ότι έξη ώρες πριν την εκτέλεση των πέντε Ε/κ αιχμαλώτων (Αντώνη Κορέλλη, Παπαλουκά και των υπολοίπων),  στην ίδια περιοχή του χωριού Τζιάος εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο 4 Τ/κ;  Ούτε μαρτυρία,  ούτε κάποιο στοιχείο υπάρχει που να προσδιορίζει την ώρα εκτέλεσης των Ε/κ. Πως όμως γνωρίζει την ώρα ο  «πληροφοριοδότης» σου, ο οποίος δήλωσε ότι δεν ήταν παρόν στην εκτέλεση των Ε/κ αιχμαλώτων; Κι επειδή δυνατόν να ξέχασες να τον ρωτήσεις (πόσα να φτάσεις…)  όταν σου έδωσε την «πληροφορία»,  αλλά εσύ την δημοσίευσες, για χάριν της αλήθειας  γιατί δεν τον ρωτάς έστω και σήμερα, αφού είναι και γνωστός σου όπως εσύ δήλωσες.

Πληροφοριακά, στην επόμενη έκδοσή μας, θα σας παρουσιάσουμε τα έγγραφα (σχετική καταγγελία και αλληλογραφία) που έγινε στην Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας εναντίον του Μακ. Δρουσ. αλλά η καταγγελία αγνοήθηκε. Η ίδια Επιτροπή είναι εκείνη που επέδειξε πρωτοφανή ευαισθησία να κινηθεί ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ ενάντια στο «Ποντίκι» επειδή χαριτολογώντας χρησιμοποιήσαμε επίθετα για τον Α. Ντάουνερ που ήταν εξόφθαλμα αστεϊσμοί π.χ. τουρκόσπορος, αφού όλοι γνωρίζουν ότι είναι Αυστραλός. Στην περίπτωση της καταγγελίας του Μακ. Δρουσ. που το θέμα είναι τόσο σοβαρό, δημιουργεί εξόφθαλμα ευθύνες και αφορά τη ζωή και την τιμή πέντε ανθρώπων που δεν ζουν, η Επιτροπή δεν νιώθει την ίδια ανάγκη για αυτεπάγγελτη έρευνα!

Παρεμπιπτόντως, τώρα που άρχισαν τα έγγραφα ένα-ένα να αποκαλύπτουν το ψηφιδωτό του Ντάουνερ, τι λένε οι κατά τα άλλα λαλίστατοι και επιθετικοί συνεργάτες του; Γιατί βώβωσαν;

Ποιος ήταν τελικά ο πληροφοριοδότης των «έξι ωρών» κ. Δρουσιώτη; 18/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Για όσους δεν γνωρίζετε, ο Μακάριος Δρουσιώτης είναι ο δημοσιογράφος που διοργάνωσε το φαγοπότι με τον Ντάουνερ και την λοιπή «Πλατφόρμα του ΝΑΙ» στο Τρόοδος. Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» τον τουρκικό στρατό αναφορικά με τις εκτελέσεις Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στο Τζιάος το 1974. Είναι ο δημοσιογράφος που «ξέπλυνε» για δεύτερη φορά τον τουρκικό στρατό (μαζί με τον Αλέκο Κωνσταντινίδη), αμφισβητώντας τις μαρτυρίες για εκτελέσεις 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων στην Κερύνεια το 1974, τον οποίο ξεμπρόστιασε μάλιστα ο Τουρκοκύπριος αντικατοχικός δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Είναι επίσης ο δημοσιογράφος που με τις διχοτομικές απόψεις του και τα τρομοκείμενα του κτίζει την νέα περιρρέουσα ατμόσφαιρα για αποδοχή του επερχόμενου «Σχεδίου Ταλάτ». Με άλλα λόγια, είναι ο «Μαγάριος» που τον πήρανε, πλέον, χαμπάρι όλοι.

Ο Μακάριος Δρουσιώτης [πηγή φωτογραφίας: christofias-watch.blogspot.com]

‘Το Κυπριακό Ποντίκι’
«Προς Μακ. Δρους.»
09 Οκτωβρίου 2009

Προς Μακ. Δρους. (συγγραφέα, αυτοδίδακτο ιστορικό και προσφάτως, με βάση τα εμπιστευτικά έγγραφα του ΟΗΕ σημαντικό «επαναπροσεγγιστή» δημοσιογράφο):

Δεν ξεχνούμε ότι παρά τις επανειλημμένες μας εκκλήσεις να απαντήσεις στο ερώτημα που σου έθεσε εδώ και ενάμιση μήνα ο πανεπιστημιακός Κώστας Μαυρίδης, εσύ επιμένεις να «κρύβεσαι» και να αρνείσαι να απαντήσεις. Το ερώτημα είναι απλό: Πως γνώριζε ο «πληροφοριοδότης» σου ότι έξη ώρες πριν την εκτέλεση των πέντε Ε/κ αιχμαλώτων (Αντώνη Κορέλλη, Παπαλουκά και των υπολοίπων),  στην ίδια περιοχή του χωριού Τζιάος εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο 4 Τ/κ;  Ούτε μαρτυρία,  ούτε κάποιο στοιχείο υπάρχει που να προσδιορίζει την ώρα εκτέλεσης των Ε/κ. Πως όμως γνωρίζει την ώρα ο  «πληροφοριοδότης» σου, ο οποίος δήλωσε ότι δεν ήταν παρόν στην εκτέλεση των Ε/κ αιχμαλώτων; Κι επειδή δυνατόν να ξέχασες να τον ρωτήσεις (πόσα να φτάσεις…)  όταν σου έδωσε την «πληροφορία»,  αλλά εσύ την δημοσίευσες, για χάριν της αλήθειας  γιατί δεν τον ρωτάς έστω και σήμερα, αφού είναι και γνωστός σου όπως εσύ δήλωσες.

Πληροφοριακά, στην επόμενη έκδοσή μας, θα σας παρουσιάσουμε τα έγγραφα (σχετική καταγγελία και αλληλογραφία) που έγινε στην Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας εναντίον του Μακ. Δρουσ. αλλά η καταγγελία αγνοήθηκε. Η ίδια Επιτροπή είναι εκείνη που επέδειξε πρωτοφανή ευαισθησία να κινηθεί ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ ενάντια στο «Ποντίκι» επειδή χαριτολογώντας χρησιμοποιήσαμε επίθετα για τον Α. Ντάουνερ που ήταν εξόφθαλμα αστεϊσμοί π.χ. τουρκόσπορος, αφού όλοι γνωρίζουν ότι είναι Αυστραλός. Στην περίπτωση της καταγγελίας του Μακ. Δρουσ. που το θέμα είναι τόσο σοβαρό, δημιουργεί εξόφθαλμα ευθύνες και αφορά τη ζωή και την τιμή πέντε ανθρώπων που δεν ζουν, η Επιτροπή δεν νιώθει την ίδια ανάγκη για αυτεπάγγελτη έρευνα!

Παρεμπιπτόντως, τώρα που άρχισαν τα έγγραφα ένα-ένα να αποκαλύπτουν το ψηφιδωτό του Ντάουνερ, τι λένε οι κατά τα άλλα λαλίστατοι και επιθετικοί συνεργάτες του; Γιατί βώβωσαν;

Άλλοι επτά από το πηγάδι στο Τζιάος: Όλοι με σημάδι εν ψυχρώ εκτέλεσης 13/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Να περιμένουμε άρθρο-«διάψευση» του Μακάριου Δρουσιώτη και πάλι; Να περιμένουμε νέα «ανώνυμη μαρτυρία» που θα ξεπλένει -κατά το πρότυπο της αρλούμπας των «έξι ωρών»– και πάλι τον τουρκικό στρατό από τα εγκλήματά του;

Από τις κυβερνήσεις Ελλάδας – Κύπρου να περιμένουμε καταγγελία σε διεθνείς οργανισμούς; Ή θα διαλέξουν την σιωπή, όπως και στις περιπτώσεις των 320 δολοφονημένων που «κοκκίνησαν» την θάλασσα με το αίμα τους στην Κερύνεια, τους 5 στο Τζιάος και τον μαρτυρία Ολγκάτς; Θα απαιτήσουν από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να ανακριθεί για την δράση του ως ένοπλος μουτζαχίντ τον ματωμένο καλοκαίρι του 1974;

Αγνοούμενοι [πηγή: Καθημερινή Κύπρου 11/10/2009]

‘Καθημερινή Κύπρου’
«Άλλοι επτά από το πηγάδι στο Τζιάος: Ανασύρθηκαν από το πηγάδι, όλοι με σημάδι εν ψυχρώ εκτέλεσης»
11 Οκτωβρίου 2009
Ανδρέας Παράσχος

Ο Μάριος Πολυβίου ήταν δύο χρονών το ’74, όταν το όνομα του πατέρα του, Γιώργου Μιχαήλ Πολυβίου, καταχωρήθηκε στον κατάλογο των αγνοουμένων. Την Τετάρτη, όταν τον συνάντησα στη Λάρνακα, μου είπε το συγκλονιστικό: «Την Παρασκευή στο Ανθρωπολογικό Εργαστήριο θα συναντήσω για πρώτη φορά τον πατέρα μου»… Και δεν είναι ο μόνος που είχε αυτές τις μέρες «συνάντηση» με τον πατέρα του. Από τους εφτά αγνοουμένους, τα λείψανα των οποίων έχουν επιστραφεί τις τελευταίες μέρες στους οικείους τους, υπάρχουν άλλα δέκα παιδιά που «συνάντησαν» τον πατέρα τους, στην πραγματικότητα για έσχατη φορά. Διότι πρώτη στην ουσία δεν υπήρξε…

Οι εφτά είχαν εκταφεί το 2006, μαζί με άλλους δώδεκα, από το περιβόητο πια πηγάδι στο Τζιάος. Εκεί που ήσαν θαμμένοι οι πέντε αγνοούμενοι της φωτογραφίας-σύμβολο των αγνοουμένων.

Γεώργιος Μιχαήλ Πολυβίου
Ο Γιώργος, γεννηθείς στις 11/11/1944 στη Λάρνακα, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα, παντρεμένος με τη Στέφη και είχε έναν γιο, τον Μάριο, μόλις δύο χρονών όταν χάθηκε στις 14 Αυγούστου 1974. Έφεδρος του 226 Τ.Π., βρέθηκε μαζί με άλλους συμπολεμιστές του σχεδόν περικυκλωμένος στο Παλαίκυθρο, όταν έσπασε η γραμμή κατάπαυσης του πυρός. Κατέφυγαν όλοι σε ένα σπίτι του χωριού, όπου άλλαξαν ρούχα και πήραν τον δρόμο της οπισθοχώρησης προς τη Λευκωσία. Περνώντας δίπλα από το τ/κ χωριό Μόρα, πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Εκεί τα ίχνη τους χάθηκαν. Ο γιος του Μάριος μάς λέει ότι στην αρχή ήλπιζαν, διότι τον είδαν από τηλεοράσεως σε εκείνο το βίντεο των μερικών δευτερολέπτων, που δείχνουν συχνά οι ειδήσεις. Είναι ο αιχμάλωτος με τα δεμένα – με άσπρο μαντήλι – μάτια, που μεταφέρεται σε ανοικτό λαντρόβερ. «Η μητέρα μου σιγά-σιγά κατανοούσε ότι οι ελπίδες ήταν μηδαμινές. Εγώ νιώθω ότι θάβω μιαν ιδέα. Την ιδέα του πατέρα, με ό,τι αυτό σημαίνει για έναν άνθρωπο που δεν έζησε τον πατέρα του». Ο Γιώργος χάθηκε στις 14 Αυγούστου 1974. Στις 14 Αυγούστου του 2005, ο αδελφός του Κυριάκος σκοτώθηκε στην αεροπορική τραγωδία της «Ήλιος»…

Ανδρέας Αποστόλου Χριστοφόρου
Έφεδρος του 226 Τ.Π. από τη Λάρνακα, ο Ανδρέας, 29 ετών τότε, έφυγε για τον πόλεμο, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Ανδρούλα με τα τέσσερα παιδιά τους. Τη Μαρία 5 ετών, τον Μιχάλη 7, τον Χριστάκη 8 και την Παρασκευούλα 10. Είχε την ίδια τύχη με τον Πολυβίου. Πιάστηκε αιχμάλωτος και τα ίχνη του χάθηκαν. Τα λείψανά του ανασύρθηκαν από το πηγάδι στο Τζιάος. Ο γιος του Χριστάκης μάς λέει ότι «μέχρι την τελευταία στιγμή ελπίζεις. Μια μάνα με τέσσερα μικρά παιδιά, να αγωνίζεται να τ’ αναστήσει. Κι εκείνη η έντονη, η καθημερινή απουσία, πάντα εκεί. Να σε ακολουθεί παντού. Κι ύστερα, 35 χρόνια μετά, να βρίσκεσαι μπροστά σε ένα τραπέζι, με τα λείψανα του πατέρα σου. Σκληρή εμπειρία. Μακάρι να μην τύχει σε κανέναν. Όμως τώρα ξέρουμε…

Νίκος Αγαπίου
Γεννήθηκε στις 30/12/1945 στον Λυθροδόντα. Το 1974 ζούσε στο Καϊμακλί με τη γυναίκα του Γεωργία και τα τρία παιδάκια του. Τον τρίχρονο Σάββα, τη δίχρονη Κωνσταντία και τον μόλις δέκα μηνών Κυριάκο. «Ο Νίκος, ένας έντιμος βιοπαλαιστής, έφυγε τον Ιούλιο για το μέτωπο, οργισμένος που η αφροσύνη των πραξικοπηματιών τον ανάγκαζε να αφήσει πίσω την οικογένειά του», λέει ο γιος του Κυριάκος. Στις 14 Αυγούστου βρέθηκε στον Κορνόκηπο μαζί με μερικούς άλλους. Χωρίς ασύρματο και χωρίς πυρομαχικά. Από τότε, για το επίσημο κράτος ήταν ο αριθμός 9 στον κατάλογο των αγνοουμένων. Για την οικογένειά του όμως; Ο Κυριάκος λέει: «Ξέρεις τι είναι να ακούς τα άλλα παιδιά να φωνάζουν “παπά” κι εσύ να μην μπορείς; Να σου λένε ότι κι εσύ έχεις πατέρα, αλλά είναι αγνοούμενος. Εγώ δεν ήθελα όμως ο πατέρας μου να είναι μια μαυρόασπρη φωτογραφία. Κι ύστερα είναι και οι εφιάλτες. Ξυπνάς και δεν ξέρεις. Πού είναι; Πού τον έχουν; Είναι σε φυλακές; Η αβεβαιότητα περνά στο DNA σου. Χάνεις την αυτοσυγκέντρωσή σου. Είσαι παιδί που αναζητάς τον πατέρα που ποτέ δεν γνώρισες. Έχεις πρόβλημα. Και τώρα διερωτώμαι: Είναι απάντηση η εκδίκηση; Νομίζω όμως ότι το αίμα μόνο η ειρήνη μπορεί να το καθαρίσει».

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γεννήθηκε στη Βώνη στις 28 Ιουλίου του 1943. Ο Γιώργος ήταν οικοδόμος και στα 31 του χρόνια είχε με τη γυναίκα του Στυλιανή τρία παιδάκια. Τη Χρυστάλλα πέντε χρονών, τον Κώστα τριών και τη Χαραλαμπία μόλις ενός έτους. Φιλότιμος, προσπαθούσε καθημερινά να τα φέρει βόλτα με τις δυσκολίες της ζωής, ώσπου ο γενέθλιος μήνας του έφερε τη συμφορά. Στις 14 Αυγούστου 1974 ήταν κι εκείνος με τους άλλους στρατιώτες του 398 Τ.Π. που χάθηκαν προδομένοι στον Κορνόκηπο. Μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν έφτασε το μαντάτο. Ο γιος του Κώστας λέει στην «Κ» ότι «πάντα περιμένεις ότι ο αγνοούμενός σου θα επιστρέψει. Όσο περνούν τα χρόνια, σκέφτεσαι κι άλλα ενδεχόμενα, αλλά η σκέψη της επιστροφής είναι η κυρίαρχη. Όταν μαθαίνεις την αλήθεια, στην ουσία απελευθερώνεσαι».

Ανδρέας Θεοχάρη Σταυράκη
Ο Ανδρέας καταγόταν επίσης από τη Βώνη. Όπως μας είπε η αδελφή του, Μαρία Γιωργάκη, ο Ανδρέας αποφοίτησε από την Επαγγελματική Σχολή Λαμπράκη και μετά τη θητεία του στην Ε.Φ., εργάστηκε στο Ελεγκτικό Γραφείο Παπακυριακού στη Λευκωσία. Με την εισβολή, κατατάσσεται στο 398 Τ.Π. Στις 14 Αυγούστου βρίσκεται στον Κορνόκηπο μαζί με άλλους συμπολεμιστές του, προδομένος. Ήταν 27 χρονών, όταν χάθηκε. Χωρίς μάνα να τον περιμένει, αφού είχε πεθάνει το 1972, αλλά και χωρίς τον πατέρα του, Θεοχάρη Σταυράκη (67 ετών τότε), ο οποίος δολοφονήθηκε επίσης από τους Τούρκους στη Βώνη εκείνες τις μέρες και ετάφη στο χωριό από συγχωριανούς του.

Θεοφύλακτος Κυριακίδης
Δεν είχε συμπληρώσει τα 18 του χρόνια ο Θεοφύλακτος, όταν εκτελέστηκε εν ψυχρώ τον Αύγουστο του ’74 στο Τζιάος. Γεννημένος τον Νοέμβρη του 1956 στη Λευκωσία, ήθελε να καταταγεί νωρίς στον στρατό, όπως λέει η αδελφή του Άννα, για να αρχίσει τη ζωή του. Οι γονείς του, Πέτρος (πέθανε το 1999 σε ηλικία 67 χρονών) και η Ανδριανή (πέθανε το 2000 και ήταν επίσης 67 χρονών), είχαν άλλα πέντε παιδιά. Τον Κώστα, τον Χαράλαμπο, τον Δημήτρη, την Άννα και τη Θεοπίστη. Η Άννα λέει ότι νιώθει ανακούφιση που οι γονείς της δεν έζησαν τη σκληρή εμπειρία να δουν το λείψανο του παιδιού τους. Από την άλλη, προσθέτει η Άννα ότι «είναι λυτρωτικό, διότι τώρα ξέρουμε και μπορούμε να του κάνουμε μια κηδεία κι ένα μνημόσυνο. Την Παρασκευή, ημέρα που μας ενημέρωσαν, ένιωσα ως ο αδελφός μου να είχε πεθάνει εκείνη τη στιγμή. Όταν πήγαμε στο Ανθρωπολογικό Εργαστήριο, φοβόμουνα να μπω στον θάλαμο που ήταν το λείψανο, αλλά παράλληλα ήθελα. Δύσκολο συναίσθημα, πολύπλοκο και σκληρό. Ιδιαίτερα όταν βλέπεις τις δύο τρύπες στο κρανίο».

Χαρίτος Χαρίτου
Ο Χαρίτος, από το χωριό Πολιτικό της Λευκωσίας, ήταν το τρίτο παιδί του Φωτίου και της Ειρήνης. Οι γονείς του έφυγαν από τη ζωή, ο ένας μετά τον άλλο, πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια και με την αγωνία για την τύχη του παιδιού τους, όπως μας είπαν από την οικογένεια. Το θλιβερό καθήκον της παραλαβής των οστών του Χαρίτου έπεσε στις αδελφές του, Μαργαρίτα, Αρετή και Ανθή. Όταν χάθηκε στο Τζιάος τον Αύγουστο του 1974, ο Χαρίτος ήταν 23 ετών. Πριν από την εισβολή, εργαζόταν ως ηλεκτροκολλητής στην εταιρεία TEKLIMA, ήταν αρραβωνιασμένος κι έκανε σχέδια για τη ζωή του και την οικογένειά του. Όπως μας είπε μία από τις αδελφές του, τώρα που οι ελπίδες για να επιστρέψει ζωντανός πέθαναν, «τουλάχιστον τελειώνουν τα 35 πέτρινα χρόνια του άγχους. Επίσης, θα μπορέσουμε να του κάνουμε μια κηδεία και να του ανάβουμε το καντήλι του, μαζί με αυτά των γονιών μας»…

Άλλοι επτά από το πηγάδι στο Τζιάος: Όλοι με σημάδι εν ψυχρώ εκτέλεσης 13/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Να περιμένουμε άρθρο-«διάψευση» του Μακάριου Δρουσιώτη και πάλι; Να περιμένουμε νέα «ανώνυμη μαρτυρία» που θα ξεπλένει -κατά το πρότυπο της αρλούμπας των «έξι ωρών»– και πάλι τον τουρκικό στρατό από τα εγκλήματά του;

Από τις κυβερνήσεις Ελλάδας – Κύπρου να περιμένουμε καταγγελία σε διεθνείς οργανισμούς; Ή θα διαλέξουν την σιωπή, όπως και στις περιπτώσεις των 320 δολοφονημένων που «κοκκίνησαν» την θάλασσα με το αίμα τους στην Κερύνεια, τους 5 στο Τζιάος και τον μαρτυρία Ολγκάτς; Θα απαιτήσουν από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να ανακριθεί για την δράση του ως ένοπλος μουτζαχίντ τον ματωμένο καλοκαίρι του 1974;

Αγνοούμενοι [πηγή: Καθημερινή Κύπρου 11/10/2009]

‘Καθημερινή Κύπρου’
«Άλλοι επτά από το πηγάδι στο Τζιάος: Ανασύρθηκαν από το πηγάδι, όλοι με σημάδι εν ψυχρώ εκτέλεσης»
11 Οκτωβρίου 2009
Ανδρέας Παράσχος

Ο Μάριος Πολυβίου ήταν δύο χρονών το ’74, όταν το όνομα του πατέρα του, Γιώργου Μιχαήλ Πολυβίου, καταχωρήθηκε στον κατάλογο των αγνοουμένων. Την Τετάρτη, όταν τον συνάντησα στη Λάρνακα, μου είπε το συγκλονιστικό: «Την Παρασκευή στο Ανθρωπολογικό Εργαστήριο θα συναντήσω για πρώτη φορά τον πατέρα μου»… Και δεν είναι ο μόνος που είχε αυτές τις μέρες «συνάντηση» με τον πατέρα του. Από τους εφτά αγνοουμένους, τα λείψανα των οποίων έχουν επιστραφεί τις τελευταίες μέρες στους οικείους τους, υπάρχουν άλλα δέκα παιδιά που «συνάντησαν» τον πατέρα τους, στην πραγματικότητα για έσχατη φορά. Διότι πρώτη στην ουσία δεν υπήρξε…

Οι εφτά είχαν εκταφεί το 2006, μαζί με άλλους δώδεκα, από το περιβόητο πια πηγάδι στο Τζιάος. Εκεί που ήσαν θαμμένοι οι πέντε αγνοούμενοι της φωτογραφίας-σύμβολο των αγνοουμένων.

Γεώργιος Μιχαήλ Πολυβίου
Ο Γιώργος, γεννηθείς στις 11/11/1944 στη Λάρνακα, ήταν μαραγκός στο επάγγελμα, παντρεμένος με τη Στέφη και είχε έναν γιο, τον Μάριο, μόλις δύο χρονών όταν χάθηκε στις 14 Αυγούστου 1974. Έφεδρος του 226 Τ.Π., βρέθηκε μαζί με άλλους συμπολεμιστές του σχεδόν περικυκλωμένος στο Παλαίκυθρο, όταν έσπασε η γραμμή κατάπαυσης του πυρός. Κατέφυγαν όλοι σε ένα σπίτι του χωριού, όπου άλλαξαν ρούχα και πήραν τον δρόμο της οπισθοχώρησης προς τη Λευκωσία. Περνώντας δίπλα από το τ/κ χωριό Μόρα, πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Εκεί τα ίχνη τους χάθηκαν. Ο γιος του Μάριος μάς λέει ότι στην αρχή ήλπιζαν, διότι τον είδαν από τηλεοράσεως σε εκείνο το βίντεο των μερικών δευτερολέπτων, που δείχνουν συχνά οι ειδήσεις. Είναι ο αιχμάλωτος με τα δεμένα – με άσπρο μαντήλι – μάτια, που μεταφέρεται σε ανοικτό λαντρόβερ. «Η μητέρα μου σιγά-σιγά κατανοούσε ότι οι ελπίδες ήταν μηδαμινές. Εγώ νιώθω ότι θάβω μιαν ιδέα. Την ιδέα του πατέρα, με ό,τι αυτό σημαίνει για έναν άνθρωπο που δεν έζησε τον πατέρα του». Ο Γιώργος χάθηκε στις 14 Αυγούστου 1974. Στις 14 Αυγούστου του 2005, ο αδελφός του Κυριάκος σκοτώθηκε στην αεροπορική τραγωδία της «Ήλιος»…

Ανδρέας Αποστόλου Χριστοφόρου
Έφεδρος του 226 Τ.Π. από τη Λάρνακα, ο Ανδρέας, 29 ετών τότε, έφυγε για τον πόλεμο, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Ανδρούλα με τα τέσσερα παιδιά τους. Τη Μαρία 5 ετών, τον Μιχάλη 7, τον Χριστάκη 8 και την Παρασκευούλα 10. Είχε την ίδια τύχη με τον Πολυβίου. Πιάστηκε αιχμάλωτος και τα ίχνη του χάθηκαν. Τα λείψανά του ανασύρθηκαν από το πηγάδι στο Τζιάος. Ο γιος του Χριστάκης μάς λέει ότι «μέχρι την τελευταία στιγμή ελπίζεις. Μια μάνα με τέσσερα μικρά παιδιά, να αγωνίζεται να τ’ αναστήσει. Κι εκείνη η έντονη, η καθημερινή απουσία, πάντα εκεί. Να σε ακολουθεί παντού. Κι ύστερα, 35 χρόνια μετά, να βρίσκεσαι μπροστά σε ένα τραπέζι, με τα λείψανα του πατέρα σου. Σκληρή εμπειρία. Μακάρι να μην τύχει σε κανέναν. Όμως τώρα ξέρουμε…

Νίκος Αγαπίου
Γεννήθηκε στις 30/12/1945 στον Λυθροδόντα. Το 1974 ζούσε στο Καϊμακλί με τη γυναίκα του Γεωργία και τα τρία παιδάκια του. Τον τρίχρονο Σάββα, τη δίχρονη Κωνσταντία και τον μόλις δέκα μηνών Κυριάκο. «Ο Νίκος, ένας έντιμος βιοπαλαιστής, έφυγε τον Ιούλιο για το μέτωπο, οργισμένος που η αφροσύνη των πραξικοπηματιών τον ανάγκαζε να αφήσει πίσω την οικογένειά του», λέει ο γιος του Κυριάκος. Στις 14 Αυγούστου βρέθηκε στον Κορνόκηπο μαζί με μερικούς άλλους. Χωρίς ασύρματο και χωρίς πυρομαχικά. Από τότε, για το επίσημο κράτος ήταν ο αριθμός 9 στον κατάλογο των αγνοουμένων. Για την οικογένειά του όμως; Ο Κυριάκος λέει: «Ξέρεις τι είναι να ακούς τα άλλα παιδιά να φωνάζουν “παπά” κι εσύ να μην μπορείς; Να σου λένε ότι κι εσύ έχεις πατέρα, αλλά είναι αγνοούμενος. Εγώ δεν ήθελα όμως ο πατέρας μου να είναι μια μαυρόασπρη φωτογραφία. Κι ύστερα είναι και οι εφιάλτες. Ξυπνάς και δεν ξέρεις. Πού είναι; Πού τον έχουν; Είναι σε φυλακές; Η αβεβαιότητα περνά στο DNA σου. Χάνεις την αυτοσυγκέντρωσή σου. Είσαι παιδί που αναζητάς τον πατέρα που ποτέ δεν γνώρισες. Έχεις πρόβλημα. Και τώρα διερωτώμαι: Είναι απάντηση η εκδίκηση; Νομίζω όμως ότι το αίμα μόνο η ειρήνη μπορεί να το καθαρίσει».

Γιώργος Παπαγεωργίου
Γεννήθηκε στη Βώνη στις 28 Ιουλίου του 1943. Ο Γιώργος ήταν οικοδόμος και στα 31 του χρόνια είχε με τη γυναίκα του Στυλιανή τρία παιδάκια. Τη Χρυστάλλα πέντε χρονών, τον Κώστα τριών και τη Χαραλαμπία μόλις ενός έτους. Φιλότιμος, προσπαθούσε καθημερινά να τα φέρει βόλτα με τις δυσκολίες της ζωής, ώσπου ο γενέθλιος μήνας του έφερε τη συμφορά. Στις 14 Αυγούστου 1974 ήταν κι εκείνος με τους άλλους στρατιώτες του 398 Τ.Π. που χάθηκαν προδομένοι στον Κορνόκηπο. Μέχρι πριν μερικές μέρες, όταν έφτασε το μαντάτο. Ο γιος του Κώστας λέει στην «Κ» ότι «πάντα περιμένεις ότι ο αγνοούμενός σου θα επιστρέψει. Όσο περνούν τα χρόνια, σκέφτεσαι κι άλλα ενδεχόμενα, αλλά η σκέψη της επιστροφής είναι η κυρίαρχη. Όταν μαθαίνεις την αλήθεια, στην ουσία απελευθερώνεσαι».

Ανδρέας Θεοχάρη Σταυράκη
Ο Ανδρέας καταγόταν επίσης από τη Βώνη. Όπως μας είπε η αδελφή του, Μαρία Γιωργάκη, ο Ανδρέας αποφοίτησε από την Επαγγελματική Σχολή Λαμπράκη και μετά τη θητεία του στην Ε.Φ., εργάστηκε στο Ελεγκτικό Γραφείο Παπακυριακού στη Λευκωσία. Με την εισβολή, κατατάσσεται στο 398 Τ.Π. Στις 14 Αυγούστου βρίσκεται στον Κορνόκηπο μαζί με άλλους συμπολεμιστές του, προδομένος. Ήταν 27 χρονών, όταν χάθηκε. Χωρίς μάνα να τον περιμένει, αφού είχε πεθάνει το 1972, αλλά και χωρίς τον πατέρα του, Θεοχάρη Σταυράκη (67 ετών τότε), ο οποίος δολοφονήθηκε επίσης από τους Τούρκους στη Βώνη εκείνες τις μέρες και ετάφη στο χωριό από συγχωριανούς του.

Θεοφύλακτος Κυριακίδης
Δεν είχε συμπληρώσει τα 18 του χρόνια ο Θεοφύλακτος, όταν εκτελέστηκε εν ψυχρώ τον Αύγουστο του ’74 στο Τζιάος. Γεννημένος τον Νοέμβρη του 1956 στη Λευκωσία, ήθελε να καταταγεί νωρίς στον στρατό, όπως λέει η αδελφή του Άννα, για να αρχίσει τη ζωή του. Οι γονείς του, Πέτρος (πέθανε το 1999 σε ηλικία 67 χρονών) και η Ανδριανή (πέθανε το 2000 και ήταν επίσης 67 χρονών), είχαν άλλα πέντε παιδιά. Τον Κώστα, τον Χαράλαμπο, τον Δημήτρη, την Άννα και τη Θεοπίστη. Η Άννα λέει ότι νιώθει ανακούφιση που οι γονείς της δεν έζησαν τη σκληρή εμπειρία να δουν το λείψανο του παιδιού τους. Από την άλλη, προσθέτει η Άννα ότι «είναι λυτρωτικό, διότι τώρα ξέρουμε και μπορούμε να του κάνουμε μια κηδεία κι ένα μνημόσυνο. Την Παρασκευή, ημέρα που μας ενημέρωσαν, ένιωσα ως ο αδελφός μου να είχε πεθάνει εκείνη τη στιγμή. Όταν πήγαμε στο Ανθρωπολογικό Εργαστήριο, φοβόμουνα να μπω στον θάλαμο που ήταν το λείψανο, αλλά παράλληλα ήθελα. Δύσκολο συναίσθημα, πολύπλοκο και σκληρό. Ιδιαίτερα όταν βλέπεις τις δύο τρύπες στο κρανίο».

Χαρίτος Χαρίτου
Ο Χαρίτος, από το χωριό Πολιτικό της Λευκωσίας, ήταν το τρίτο παιδί του Φωτίου και της Ειρήνης. Οι γονείς του έφυγαν από τη ζωή, ο ένας μετά τον άλλο, πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια και με την αγωνία για την τύχη του παιδιού τους, όπως μας είπαν από την οικογένεια. Το θλιβερό καθήκον της παραλαβής των οστών του Χαρίτου έπεσε στις αδελφές του, Μαργαρίτα, Αρετή και Ανθή. Όταν χάθηκε στο Τζιάος τον Αύγουστο του 1974, ο Χαρίτος ήταν 23 ετών. Πριν από την εισβολή, εργαζόταν ως ηλεκτροκολλητής στην εταιρεία TEKLIMA, ήταν αρραβωνιασμένος κι έκανε σχέδια για τη ζωή του και την οικογένειά του. Όπως μας είπε μία από τις αδελφές του, τώρα που οι ελπίδες για να επιστρέψει ζωντανός πέθαναν, «τουλάχιστον τελειώνουν τα 35 πέτρινα χρόνια του άγχους. Επίσης, θα μπορέσουμε να του κάνουμε μια κηδεία και να του ανάβουμε το καντήλι του, μαζί με αυτά των γονιών μας»…

Αρλούμπες οι πληροφορίες του Μακάριου Δρουσιώτη για το Τζιάος 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μετά από απαίτηση αναγνωστών μας, αναδημοσιεύουμε το γνωστό άρθρο του ακαδημαϊκού Κώστα Μαυρίδη, το οποίο έχουν επικαλεστεί αρκετοί επώνυμοι και ανώνυμοι αρθρογράφοι στην Κύπρο, και στο οποίο τίθενται σοβαρά ερωτήματα για το πως ο δημοσιογράφος Μακάριος Δρουσιώτης έφτασε στο συμπέρασμα πως «έξι ώρες» πριν από την εκτέλεση των Ελληνοκυπρίων στο Τζιάος είχαν δήθεν εκτελεστεί Τουρκοκύπριοι «με τον ίδιο τρόπο». Υπενθυμίζουμε πως ο δημοσιογράφος ακόμη δεν έχει απαντήσει.

Μεταφέρουμε επίσης την επώνυμη μαρτυρία του τότε έφεδρου υπολοχαγού της Εθνικής Φρουράς Χριστόδουλου Γρουτίδη, η οποία ανατρέπει την ιστορία όπως την «μαγείρεψε» ο Μακάριος Δρουσιώτης.

Αν η επώνυμη μαρτυρία Γρουτίδη ευσταθεί, εύλογα τίθεται το ερώτημα: Γιατί ο κ. Δρουσιώτης επικαλείται ανώνυμη μαρτυρία [‘Πολίτης’, 15/08/2009], η οποία ουσιαστικά εξισώνει το οργανωμένο έγκλημα του τουρκικού στρατού και καλλιεργεί αχρείαστες ενοχές στην ελληνοκυπριακή πλευρά; Και αφού ο κ. Γρουτίδης επώνυμα διαψεύδει τα όσα ισχυρίζεται ο ανώνυμος μάρτυρας του κ. Δρουσιώτη, γιατί ο τελευταίος εμμένει στην εκδοχή του, με συμψηφιστικές μάλιστα ψευδοδικαιολογίες του τύπου «για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος» [‘Πολίτης’, 18/08/2009];  Μήπως για να διευκολυνθεί η «χώνεψη» αυτών που μαγειρεύονται, μεταξύ άλλων, και στα φαγοπότια Ντάουνερ-Δρουσιώτη, δηλαδή του επερχομένου «Σχεδίου Ταλάτ»;

Υ.Γ. Υπενθυμίζουμε επίσης πως ενώ ο κ. Δρουσιώτης δεν ζητά συγγνώμη για την ανώνυμη «μαρτυρία» των «έξι ωρών», επιμένει να θεωρεί την αποκάλυψη της τουρκοκυπριακής εφημερίδας ‘Αφρίκα’ για εκτέλεση 320 Ελληνοκυπρίων ως «δημοσιογραφικά σκουπίδια» (!), και για τούτο τον έχει ξεμπροστιάσει δημόσια και ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ.

Μακάριος Δρουσιώτης

‘Φιλελεύθερος’
«Φτάνει πια τόση «αλήθεια» για το Τζιάος!»
29 Αυγούστου 2009
Κώστας Μαυρίδης (Ακαδημαϊκός)

Το φρικιαστικό έγκλημα της εν ψυχρώ δολοφονίας των 5 Ελληνοκυπρίων συγκλόνισε την κοινή γνώμη σε Κύπρο (ακόμη και Τ/κ εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους), Ελλάδα και αλλού. Μερικές μέρες μετά την αποκάλυψη του εγκλήματος, δύο δημοσιεύματα στον «Πολίτη» (15.8.09 και 18.8.09 με τίτλο «Η αλήθεια για το Τζιάος») του ιδίου δημοσιογράφου (Μ. Δρουσιώτη ο οποίος αρθρογραφεί και στην αθηναϊκή «Ελευθεροτυπία»), ανέφεραν ότι κάποιος Ανθυπολογαχός της Εθνικής Φρουράς το 1974 με τον οποίο γνωρίζονται, επικοινώνησε ΤΩΡΑ μαζί του και «έδωσε την πληροφορία πως έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι» στην ίδια περιοχή. Σημειώστε την ακρίβεια των έξι ωρών! Ο «πληροφοριοδότης» ζήτησε να μην δημοσιευτεί το όνομά του. Αυτά όλα σύμφωνα με το δημοσιογράφο της εφημερίδας.

Την αξιοπιστία του δημοσιογράφου που επέλεξε να προβάλει την «πληροφορία» από κάποιον που δεν μας αποκαλύπτει το όνομά του και υποχρεωτικά πρέπει να εμπιστευτούμε το δημοσιογράφο, επαφίεται στον καθένα να την αξιολογήσει. Πάντως, όπως εξηγούμε πιο κάτω, η «πληροφορία» είναι προϊόν στρέβλωσης,  φαντασίωσης ή σκόπιμης απάτης που απαιτεί παρέμβαση της Επιτροπής Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας ή και λήψη νομικών μέτρων.

Για τη δολοφονία των 5 Ελληνοκυπρίων, δεν υπάρχει πουθενά οποιοδήποτε αδιάσειστο στοιχείο ή έστω μαρτυρία, που να καταδεικνύει την ακριβή ώρα εκτέλεσής τους. Ούτε υπάρχει επιστημονική μέθοδος που εντοπίζει την ώρα δολοφονίας που συνέβηκε πριν 35 χρόνια. Ο σημερινός «πληροφοριοδότης» έμαθε για την εκτέλεση των 5 όπως όλοι μας πρόσφατα, μετά τον εντοπισμό των οστών τους σε πηγάδι. Ούτε γνώριζε τότε, ούτε έμαθε σήμερα με κάποιο τρόπο την ώρα δολοφονίας τους. Πως γίνεται, λοιπόν, να γνωρίζει την ακριβή ώρα διάπραξης του εγκλήματος, τη στιγμή που παραμένει απροσδιόριστη; Και πως ένας δημοσιογράφος που παρουσιάζεται ως ερευνητής με ιστορικό να αναλύει εξαντλητικά πληροφορίες και να διεισδύει σ΄ αυτές για να αποκαλύψει την «αλήθεια για το Τζιάος», πρόβαλε μια τέτοια «πληροφορία», χωρίς καν να διερωτηθεί για το πως «εντόπισε» την ώρα εκτέλεσης των 5 ο «πληροφοριοδότης» του;

Αν σκοπός των δημοσιευμάτων ήταν να δημιουργηθούν εντυπώσεις ότι οι πέντε έπαθαν αυτό που οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι Ελληνοκύπριοι έκαναν έξι ώρες προηγουμένως στην ίδια περιοχή  σε Τουρκοκύπριους, το έχει καταφέρει. Και το έχει καταφέρει με τρόπο που ο τουρκικός στρατός να απαλλάσσεται της ευθύνης και το θέμα να παρουσιάζεται ως άλλη μια «εξίσωση» των δύο κοινοτήτων, αυτή τη φορά μέσω των… αλληλοσκοτωμών. Σε  ευθυγράμμιση με τις ψευδολογίες του Ντενκτάς για να απαλλάξει τα «ένδοξα μεχμετζίκ».

Μετά τα δύο δημοσιεύματα, άλλος Ανθυπολοχαγός που υπηρετούσε στο 398 Τάγμα της Ε.Φ. που επιχειρούσε τότε στην περιοχή του Τζιάος (επώνυμα και ενσυνείδητα όπως χαρακτηριστικά υποδεικνύει στις 19.8.09) δίνει τη δική του μαρτυρία. Για το πρώτο δημοσίευμα του «Πολίτη», όπως ο ίδιος τα είδε, «τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετικά». Για το δεύτερο, υποδεικνύει ότι «δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα». Ποιος όμως θα ανατρέψει τις εντυπώσεις και το κακό που προκλήθηκε από «πληροφορίες» που βασίστηκαν στη στρέβλωση ή την φαντασίωση;

Δεν είναι βέβαιο αν ποτέ μάθουμε όλα τα γεγονότα και την ακριβή αλήθεια. Από τις ως τώρα πληροφορίες, είναι βέβαιο ότι δημοσιεύματα του τύπου «Η αλήθεια για το Τζιάος» δεν υπηρετούν την αλήθεια και πιθανόν να εκκινούν από κίνητρα και απωθημένα που μόνο ψυχολογικές αναλύσεις μπορούν να εξηγήσουν. Όσοι όμως πραγματικά νοιαζόμαστε για να αποκαλυφθεί «η αλήθεια για το Τζιάος», δεν εξισώνουμε εγκλήματα για να απαλλάσσονται οι φονιάδες όποιας εθνικότητας και να είναι. Διότι μόνο μέσα από πανανθρώπινες αρχές και δικαιοσύνη μπορούμε να λυτρωθούμε από το παρελθόν και να συμβιώσουμε Ε/κ και Τ/κ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Για το 398 ΤΠ και το Τζιάος: Ενσυνειδήτως* και επωνύμως**
»
19 Αυγούστου 2009, σελ. 11
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Τις τελευταίες μέρες, λόγω της ταυτοποίησης των οστών των πέντε Ε/Κ που εκτελέστηκαν στο Τζιάος, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας συζητήσεις για τα τότε γεγονότα. Θεωρώ χρέος μου να καταθέσω, συνοπτικά και σημειολογικά, τα ακόλουθα:

1. Η ανωνυμία δεν πρέπει να καταστεί «μόδα» και να καθορίσει ώς ένα βαθμό την ιστορία του 1974. Οι απόψεις πρέπει να κατατίθενται επώνυμα, αφού ανωνύμως ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Για παράδειγμα, στο «Φιλελεύθερο» δημοσιεύτηκε στις 12/8 μαρτυρία ανωνύμου λοχία, από την ανάγνωση της οποίας δεν αντλείται καθαρό νόημα, αλλά υπάρχουν και ανακρίβειες, όπως: «Στην περιοχή υπήρχε και στρατόπεδο κοντά. Δεν υπήρχε ούτε ένας αξιωματικός. Ήταν απού φύγει ? φύγει, για να γλιτώσει ο καθένας το τομάρι του». Η κατηγορία είναι βαρύτατη, γενική και αόριστη. Είναι πάνω από όλα λανθασμένη. Οι ε/κ δυνάμεις δεν είχαμε στρατόπεδο, ούτε η διοίκηση έκανε χρήση του στρατοπέδου που είχαν οι Τούρκοι στο Τζιάος. Το κυριότερο: Κανένας αξιωματικός δεν έφυγε «για να γλιτώσει το τομάρι του». Όλοι βιώσαμε με τον ίδιο τρόπο τα γεγονότα και τους κινδύνους. Υπάρχει μία τάση να επιρρίπτονται αόριστα και ατεκμηρίωτα όλες οι ευθύνες στους αξιωματικούς, κυρίως στους εξ Ελλάδος. Αισθάνομαι χρέος, παρόλο ότι κανένας δεν του έχει καταλογίσει οτιδήποτε, να υπερασπιστώ ευθαρσώς τον τότε διοικητή μας, αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Μπριτζολάκη.

2. Ο Μπριτζολάκης είχε μέσα του ατόφια την κρητική λεβεντιά. Διακινδύνευσε τη ζωή του εξίσου ή και περισσότερο από εμάς. Στις επιχειρήσεις που έγιναν από τις 20 ? 22 Ιουλίου διοίκησε το τάγμα από την πρώτη γραμμή, όχι από τα μετόπισθεν. Τον θυμάμαι στα υψώματα του Τζιάους, κάποια στιγμή, να βρίσκεται 15-20 μέτρα μπροστά από όλους μας και να δίδει οδηγίες όρθιος. Του φώναξα: «Πέσε κάτω κ. Διοικητικά, θα σε σκοτώσουν οι Τούρκοι». Κι αυτός: «Εμένα δε με πιάνουν οι σφαίρες».

3. Στις 14 Αυγούστου, το 398 ΤΠ βρισκόταν κυρίως μέσα στο Τζιάος, το μισό του οποίου είχαμε καταλάβει τον πρώτο γύρο. Ήμουν, μάλλον, ο τελευταίος με τον οποίο ο Μπριτζολάκης επικοινώνησε με το ενσύρματο τηλέφωνο για να μου δώσει την εντολή υποχώρησης. Είχαμε την εξής συνομιλία: «Κύριε Γρουτίδη ? συνήθης προσφώνησή του – είμαι ο διοικητής σου. Να συμπτυχθούμε αμέσως προς το Μαραθόβουνο. Στείλε ένα φαντάρο να ειδοποιήσει και τον Γιαννή μπροστά». «Κύριε διοικητά, περιμένω εντολή για επίθεση και εσείς μου λέτε οπισθοχώρηση;» «Αυτά που σου λέω, Γρουτίδη παιδί μου, και κοίταξε μην καταστεί η σύμπτυξη άτακτος φυγή. Κόβω το τηλέφωνο». Με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, έδωσε τις οδηγίες οπισθοχώρησης σε όλα τα τμήματα του τάγματος. Εάν σε κάποιους αυτές δεν έφτασαν, δεν ευθύνεται ο ίδιος. Το μεγάλο πρόβλημά μας, όμως, ήταν αλλού. Στον, μάλλον, λανθασμένο σχεδιασμό από το ΓΕΕΦ για το ρόλο του 398 ΤΠ στο δεύτερο γύρο και στην απουσία έγκαιρης πληροφόρησης για το τι συνέβαινε στην περιοχή της Μιας Μηλιάς. Το πρώτο στοιχείο μας εγκλώβισε στο Τζιάος, το δεύτερο κατέστησε την οπισθοχώρηση επείγουσα και ανοργάνωτη.

4. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου, ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον- άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσω μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ – σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου – παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και ανασήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

5. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

6. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

7. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος.

* Η συνείδησή μου από μέρες με οδήγησε στην απόφαση να καταθέσω δημοσίως και τη δική μου εκδοχή για κάποια από τα γεγονότα του Τζιάους. Υπηρέτησα – ως δόκιμος και ως έφεδρος ανθυπολοχαγός – στο 398 ΤΠ για 18 ολόκληρους μήνες, από το Μάρτιο του 1974 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1975. Συμμετείχα, ως διμοιρίτης, στις πολεμικές επιχειρήσεις του τάγματος στην Επηχώ και στο Τζιάος. Γνωρίζω πρόσωπα και γεγονότα και έχω μια σφαιρική αντίληψη για τα όσα συνέβηκαν τότε. Αυτό δε σημαίνει ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε όλα.

** Τονίζω τη λέξη επωνύμως για λόγους αρχής: Πιστεύω ότι απόψεις για ζητήματα τόσο σοβαρά, με πολλές και ανεξέλεγκτες προεκτάσεις, πρέπει να κατατίθενται επωνύμως. Επίσης, επειδή σχετικό απόσπασμα από το χτεσινό άρθρο του Μ. Δρουσιώτη («Π» 18/8) δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Το Σάββατο 15 Αυγούστου, μόλις διάβασα το επίμαχο απόσπασμα στο άρθρο του, επικοινώνησα μαζί του και του έδωσα τη δική μου εκδοχή. Μιλήσαμε ξανά στις17/8, οπόταν και του είπα ότι μπορεί να κάμει χρήση του ονόματός μου. Αντί αυτού, ίσως επειδή δεν κατάλαβε ότι δεν είχα καμιά αντίρρηση, έγραψε: «Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής». Μέχρι σήμερα, τουλάχιστον, δεν έχω υποταχτεί στο «φόβο και το νόμο της σιωπής». Αυτό μαρτυρείται, άλλωστε, και από τη σωρεία των δημοσίων τοποθετήσεων και άρθρων που υπάρχουν στο ενεργητικό μου. Τέλος, κάτι ανάλογο συνέβηκε και με τον κ. Λ. Μαύρο. Το Σάββατο 15 Αυγούστου μιλήσαμε, κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας, και του έδωσα την ίδια εκδοχή για τα γεγονότα, λέγοντάς του ότι δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιήσει το όνομά μου. Αντί αυτού, ο κ. Μαύρος στη στήλη του στις 17/8 στη Σημερινή με «εγκαλεί» εμμέσως να μιλήσω, σάμπως και κρύβομαι. Το πράττω αυτοβούλως και όχι σαν αποτέλεσμα οποιουδήποτε «κλητηρίου σαλπίσματος».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Η αλήθεια για το Τζιάος
»
18 Αυγούστου 2009, σελ. 13
Μακάριος Δρουσιώτης

Η περίπτωση της εκτέλεσης των πέντε αιχμαλώτων στο Τζιάος, στις 14 Αυγούστου 1974, έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη. Υπάρχει μια δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση για το έγκλημα αυτό και μια απαίτηση ν’ αποδοθεί δικαιοσύνη.

Αναμφίβολα, οι συγγενείς των νεκρών μπορούν (οφείλουν κατά την άποψή μου) να προσφύγουν όπου μπορούν και να απαιτήσουν την τιμωρία όποιων ενέχονται, είτε είναι οι Τούρκοι αξιωματικοί που τους είχαν συλλάβει ζωντανούς είτε οι μαχητές της ΤΜΤ στους οποίους τους παρέδωσαν. Κατά τον ίδιο τρόπο οφείλει να πράξει και ο κάθε συγγενής του όποιου Τουρκοκύπριου δολοφονήθηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

Αν δεν αποδοθεί στοιχειώδης δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην Κύπρο, από το ’50 που μπήκαμε σε αυτή την εθνική περιπέτεια μέχρι την εισβολή που πληρώσαμε το βαρύ τίμημα, κι αν δεν αδειάσουν τα πηγάδια από τους νεκρούς, η χώρα μας δεν θα απαλλαγεί από τη θανατίλα που την έχει στοιχειώσει.

Η κυβέρνηση, ως κράτος, δεν μπορεί να μπει σε αυτή τη διαδικασία και να απαιτήσει διεθνή καταδίκη της Τουρκίας, διότι το τίμημα θα είναι πολλαπλάσιο του αμφίβολου κέρδους. Το πρώτο τίμημα θα είναι η διάλυση της Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων (CMP), επειδή όταν ιδρύθηκε αποφασίστηκε ότι οι αρμοδιότητές της θα περιοριστούν μόνο στην ανθρωπιστική πτυχή και οι πληροφορίες που θα συλλεγούν δεν θα χρησιμοποιηθούν για ποινικές υποθέσεις. Αν δεν υπήρχε η ΔΕΑ οι πέντε θα ήταν ακόμη στο πηγάδι στο Τζιάος, με τους συγγενείς τους να βιώνουν τον πόνο της άγνοιας. Από την άλλη, η ένταση στις σχέσεις που θα υπάρξει θα πλήξει καίρια την τελευταία προσπάθεια που καταβάλλεται για λύση του Κυπριακού.

Η ανακάλυψη των λειψάνων των πέντε και το ξεδίπλωμα της τραγικής ιστορίας πίσω από τη γνωστή φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε από μια μερίδα πολιτικών και ΜΜΕ σαν άλλη μια ευκαιρία για να «κάτσουν την Τουρκία στο σκαμνί». Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα και τόσο απλά τα πράγματα, μακάρι το ενδιαφέρον τους να ήταν η δικαιοσύνη και όχι μια ευκαιρία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης για το πόσο άγριοι και αιμοβόροι είναι εκ φύσεως οι απέναντι.

Αν ήταν πραγματικά ευαίσθητοι στο δίκαιο, πρώτα και κύρια θα απομόνωναν τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της τραγωδίας. Δεν θα συναγελάζονταν μαζί τους, δεν θα συνένωναν τις δυνάμεις τους για να κλείσουν τις πληγές που οι ίδιοι άνοιξαν.

Πέντε άνθρωποι έμειναν μόνοι σ’ ένα λόφο να υπερασπίζονται μια προδομένη υπόθεση. Να πολεμούν με πρωτόγονα μέσα έναν σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο στρατό. Πού ήταν η ηγεσία τους όταν έσπασε η γραμμή της Μιας Μηλιάς να τους ειδοποιήσει, αν μη τι άλλο, να υποχωρήσουν; Ποιοι ευθύνονται που οδήγησαν τα τάγματα στους τουρκοκυπριακούς θύλακες ενώ οι Αττίλες αποβιβάζονταν ανενόχλητοι στην Κερύνεια; Ποιος ξέρει έστω κι έναν που να υπέχει ευθύνη και να έχει λογοδοτήσει;

Αυτοί που τα έκαναν ή τα εξέθρεψαν και αυτοί που σήμερα ασπάζονται την ίδια ιδεολογία με εκείνην του ’60 και του ’70 που μαυροφόρεσε την Κύπρο, ας αναλογιστούν ότι με τα ίδια μυαλά θα χάσουμε οριστικά το βόρειο μέρος της Κύπρου και θα θέσουμε υπό κίνδυνο και το υπόλοιπο μισό.

Στην προσπάθειά μας να δώσουμε μια όσο το δυνατό σφαιρική εικόνα του τι είχε συμβεί στην κόλαση στο Τζιάος, τον πυρωμένο Αύγουστο του 1974, συλλέξαμε διάφορες πληροφορίες, χωρίς να διαχωρίσουμε τα θύματα αν είναι Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι. Για μας, ο εθνικισμός, είτε φοράει κόκκινα είτε γαλάζια, είναι ο ίδιος. Είναι αυτός που γέμισε τα πηγάδια πτώματα, που έκλεψε τις ζωές από αμέτρητα παλικάρια, σαν τους πέντε της φωτογραφίας-σύμβολο, και ακολούθως καπηλεύτηκε τη μνήμη και τη θυσία τους.

Ένας ανθυπολοχαγός που έζησε τα γεγονότα στο Τζιάος, τον οποίο γνωρίζουμε και ήταν πειστικός στις περιγραφές του, υποστήριξε ότι έξι ώρες πριν τη δολοφονία των πέντε, δολοφονήθηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι (δεν τους συνέδεσε με τους πέντε της φωτογραφίας που έτσι κι αλλιώς δεν βρίσκονταν καν στο χωριό). Δημοσιεύσαμε την πληροφορία, σεβόμενοι την παράκλησή του για ανωνυμία. Ο άνθρωπος αυτός επιμένει σημειώνοντας ότι ο ίδιος είδε τη σκηνή από πολύ κοντινή απόσταση.

Ένας άλλος ανθυπολοχαγός, τον οποίο επίσης γνωρίζουμε και εκτιμούμε την ακεραιότητά του, επικοινώνησε μαζί μας για να μας πληροφορήσει πως τέτοιο περιστατικό δεν έγινε ποτέ. Όμως, ούτε αυτός επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Διότι ζούμε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο φόβος και ο νόμος της σιωπής.

Τριανταπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, όποιος γνωρίζει πρέπει να μιλήσει. Να γίνει μια αξιολόγηση των πληροφοριών και μια σοβαρή έρευνα που να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Ό,τι έγινε, από οποιονδήποτε κι αν έγινε, πρέπει να ειπωθεί, χωρίς αναστολές και χωρίς φιλτραρίσματα, με γνώμονα την αλήθεια, όχι την προπαγάνδα. Αυτή θα είναι μια ύψιστη υπηρεσία στην πατρίδα και ένα χρέος προς τους νεκρούς. Σε μια χώρα που τα πηγάδια είναι γεμάτα πτώματα, η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, είναι αναίδεια να χαρακτηρίζεται προδοτική. Όπως είπε και ο εθνικός μας ποιητής, εθνικόν είναι το αληθές.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Παραποιήσεις από τον «Κοριό»
»
26 Αυγούστου 2009, σελ. 14
Χριστόδουλος Γρουτίδης

Στην έκδοση του «Π» με ημερομηνία 23/8/09, στη σελίδα 11, την οποία γράφει ο «Κοριός», υπάρχει η ακόλουθη αναφορά στο όνομά μου: «Μας είπαν προδότες, επειδή γράψαμε πως τέσσερις Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν στο Τζιάος, ενώ ήταν αιχμάλωτοι. Την πληροφορία την επιβεβαίωσε στον «Πολίτη» ο δόκιμος ανθυπολοχαγός Χρ. Γρουτίδης (ο ίδιος βέβαια δίνει διαφορετική ερμηνεία), που υπηρέτησε στο 398 ΤΠ όταν πολιόρκησε το Τζιάος».

Προς υποστήριξη, ακολουθεί απόσπασμα από άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στον «Π» την Τετάρτη 19 Αυγούστου. Ο «Κοριός», άθελά του ίσως, παραποιεί και το γράμμα και το πνεύμα των απόψεών μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το άρθρο μου της 19/8: »

1. Σε άρθρο του στον «Π» το Σάββατο 15 Αυγούστου ο Μ. Δρουσιώτης αναφέρεται σε ανώνυμη μαρτυρία, με βάση την οποία «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τ/Κ». Η μαρτυρία ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα. Η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική. Στις 14 Αυγούστου το τάγμα υποχώρησε «άρον άρον». Κανένας Τ/Κ δε συνελήφθη αιχμάλωτος, πόσο μάλλον να εκτελέστηκαν τέσσερις. Όπως μου λέχθηκε από τον κ. Δρουσιώτη πρόκειται για λάθος και η μαρτυρία αναφέρεται στις 22 Ιουλίου. Όλες οι τότε διαθέσιμες πληροφορίες και συζητήσεις συνέκλιναν στο ακόλουθο γεγονός: Κατά τη διάρκεια της επίθεσής μας στο Τζιάος στις 22 Ιουλίου, τέσσερις Τ/Κ -σε άλλο σημείο από αυτό που επιχειρούσε η διμοιρία μου- παρέμειναν πάνω στα υψώματα. Ενώ δεχόντουσαν επίθεση, σηκώθηκαν και πυροβόλησαν, τραυματίζοντας στην παλάμη έναν Ε/Κ στρατιώτη. Αμέσως παράτησαν τα όπλα τους και σήκωσαν τα χέρια. Μέσα σε εκείνες τις συνθήκες πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν όλοι.

2. Προσφέρθηκα και προσφέρομαι να συνομιλήσω με τον ανθυπολοχαγό που έδωσε εκείνη τη μαρτυρία. Να καταλήξουμε σε κοινό συμπέρασμα για τα γεγονότα και στη συνέχεια ας δώσει ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

3. Στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός. Η περίπτωση των Τ/Κ στους οποίους εγώ αναφέρομαι, ούτε παραλληλίζεται ούτε προσομοιάζει με την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Η περίπτωσή τους αφορά εκτέλεση σε ώρα μάχης υπό εξέλιξη και αφού προηγήθηκαν πυροβολισμοί και τραυματισμός Ε/Κ στρατιώτη. Αντίθετα με όλα όσα συνέβηκαν με τους πέντε Ε/Κ, κανένας ανώτερος αξιωματικός δεν παρέλαβε τους Τ/Κ σαν αιχμαλώτους, κανένας δεν τους παρέδωσε παρακάτω για φύλαξη και κανένας δεν τους εκτέλεσε εν ψυχρώ.

4. Και εάν ακόμη κάποιος θεωρεί ότι ο θάνατος των τεσσάρων Τ/Κ μπορούσε ή έπρεπε να αποφευχθεί, οποιοσδήποτε παραλληλισμός με την περίπτωση των πέντε Ε/Κ είναι λανθασμένος, αχρείαστος και επιζήμιος. «.

Σημειώνω με έμφαση τα ακόλουθα:

1. Το άρθρο μου είναι ξεκάθαρο και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες. Ειδικά όταν τονίζω ότι «η δική μου εκδοχή για τα γεγονότα είναι εντελώς διαφορετική» και ότι «στη δική μου ερμηνεία είμαι κατηγορηματικός».

2. Κατά συνέπεια το συμπέρασμα του «Κοριού» ότι «επιβεβαίωσα» την πληροφορία ότι οι Τ/Κ σκοτώθηκαν ενώ ήταν αιχμάλωτοι αποτελεί βάναυση παραποίηση του κειμένου και των απόψεών μου. Άλλωστε το άρθρο μου προέκυψε ως γραπτή και επώνυμη αντίδραση σε άρθρο του «Π» που περιείχε «ανώνυμη μαρτυρία» για εκτέλεση Τ/Κ αιχμαλώτων.

3. Δυστυχώς, η πιο πάνω δεν είναι η μοναδική παραποίηση, αλλά υπάρχουν ακόμη δύο. Η παραπομπή στο άρθρο μου είναι επιλεκτική, κατά τρόπο που βολεύει την άποψη του «Κοριού», η οποία -όπως φαίνεται- επικυρώνει την ανώνυμη μαρτυρία. Και, δεύτερον, η επιλεκτική παραπομπή δεν απεικονίζει τον κεντρικό πυρήνα της άποψής μου.

4. Σύμφωνα με την ανώνυμη μαρτυρία, όπως αυτή καταγράφηκε στον «Π» στις 15/8/2009 η «εκτέλεση» των Τ/Κ έγινε έξι ώρες πριν την εκτέλεση των πέντε Ε/Κ. Χρονολογικά αυτό σημαίνει 14 Αυγούστου 1974. Ως αποτέλεσμα της δικής μου αντίδρασης -και μόνο- η ημερομηνία αυτή αναιρέθηκε, αν και τυπικώς ο «Π» δεν την έχει διορθώσει. Το σημαντικό αυτό λάθος χρεώνει με «αδύνατη μνήμη» τον φορέα της ανώνυμης μαρτυρίας.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (2)…»
18 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Αλλ’ όταν ο τουρκικός στρατός εισβολής, το Σάββατο 20ή και την Κυριακή 21η Ιουλίου 1974 εκτελούσε εν ψυχρώ άοπλους, άμαχους και γυναικόπαιδα στο Πέντε Μίλι, στο Τριμύθι και στην Ελιά, όταν εξολόθρευε εκεί τους 12 της οικογένειας της Χαρίτας Μάντολες και των συγχωριανών της, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ η Τόχνη κι η Μαράθα, Αλόα, Σανταλάρης της 14ης και 15ης Αυγούστου 1974, για να… προφασιστεί κανείς λόγους… αντεκδίκησης! Ούτε καν για να μεταθέσει την ευθύνη στους αιμοβόρους Τουρκοκυπρίους «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, που έδρασαν υπό διοίκηση των μονάδων του τουρκικού στρατού τις επόμενες μέρες. Όταν οι αξιωματικοί και οπλίτες της 39ης και της 28ης Μεραρχίας των ενόπλων δυνάμεων του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ διατάσσονταν και εκτελούσαν τις συστηματικές, μαζικές, εν ψυχρώ εκτελέσεις αιχμαλώτων, αμάχων και γυναικοπαίδων, στις περιοχές που καταλάμβαναν, που, από τις μαρτυρίες επωνύμων στρατιωτών του Αττίλα, κατέγραψε στο βιβλίο «Διαταγή: Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους» ο Κούρδος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ρόνυ Αλάσορ, ΟΥΔΕΝΑ έγκλημα Ελληνοκυπρίων σε βάρος Τουρκοκυπρίων υπήρξε προς… αντεκδίκηση!

Τον μύθο περί «αντεκδικήσεων» από Τ/κ «μουτζαχίντ» σκαρφίστηκε ο Ραούφ Ντενκτάς, με σκοπό ν’ απαλύνει τις ευθύνες του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ) για τα διαπραχθέντα Εγκλήματα Πολέμου, το 1996 στην ιστορική (γι’ αυτό) συνέντευξή του στον Σταύρο Σιδερά της τηλεόρασης του «Σίγμα». Αποκρύπτοντας το ΓΕΓΟΝΟΣ ότι, και οι «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ, αποτελούσαν συντεταγμένα στρατιωτικά τμήματα, πάντα υπό τας διαταγάς του τουρκικού στρατού (και ΚΡΑΤΟΥΣ).

Επί 35 χρόνια ήταν πασίγνωστη η φωτογραφία (ενσωματωμένου σε επιλαρχία του Αττίλα δημοσιογράφου) με τα στιγμιότυπα της αιχμαλώτισης των πολεμιστών του 398 Τ.Π. εφέδρων, Κορέλλη, Παπαγιάννη, Νικολάου, Σκορδή και Χατζηκυριάκου, στο Τζιάος. ΟΥΔΕΙΣ ποτέ, στα 35χρόνια, κατηγόρησε, για το παραμικρό, το 398 Τ.Π. και τους άνδρες της Ε.Φ. είτε στο Τζιάος είτε αλλού. Ούτε οι πολυγραφότατοι και στις ε/κ εφημερίδες Τ/κ δημοσιογράφοι, Σεβγκιούλ Ουλούνταγ και Σιενέρ Λεβέντ, που ερεύνησαν πλήθος μαρτυρίες (και για Τόχνη, Μαράθα κ.ο.κ.) έγραψαν το παραμικρό για το 398 Τ.Π. στο Τζιάος ή αλλού.

Παρ’ ολ’ αυτά, 35 χρόνια από τότε, μόλις ΤΩΡΑ αποκαλύφθηκαν στα μαρτυρικά οστά των πέντε εκτελεσθέντων του 398 Τ.Π. τα τεκμήρια του Εγκλήματος Πολέμου που διέπραξε το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ, έσπευσε η ε/κ εφημερίδα «Πολίτης» να κατασκευάσει, να εφεύρει και να δημοσιεύσει ψευδώς, δήθεν μαρτυρία ότι, «έξι ώρες πριν το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Ερώτηση:
Αφού ατιμώρητη, ακόμα και όταν, με πράξεις απειλής πολέμου του πολεμικού της στόλου, προωθεί τον επεκτατισμό της σε βάρος και των θαλασσίων Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών Κύπρου και Ελλάδος, επιβραβεύεται μάλιστα, Κατακτητής ούσα, με εκλογή της στο Σ.Α. του ΟΗΕ και με συνέχιση των ενταξιακών της στην ΕΕ, τι και ποιος θα την υποχρεώσει, την Τουρκία, «να απεκδυθεί τον επεκτατισμό της»; Μετά τον Ομπάμα και τον Πούτιν, ποιοι άλλοι, άραγε, διαγκωνίζονται στην πόρτα της;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«398 Τ.Π. & Τζιάος για πρώτη φορά (3)…»
19 Αυγούστου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Κάθε φορά που οι εκταφές λειψάνων στα κατεχόμενα, Καζάφανι, Κνώδαρα, Καρπασία, Λάπηθο, Μαραθόβουνο, Τζιάος κ.α., αποκαλύπτουν τα τεκμήρια του διαπραχθέντος από το τουρκικό ΚΡΑΤΟΣ (39η, 28η Μεραρχία και ΤΜΤ) Εγκλήματος Πολέμου, της συστηματικής, μαζικής εκτέλεσης Αδηλώτων Αιχμαλώτων, Αμάχων και Γυναικοπαίδων, με εμφανή, στα μαρτυρικά οστά, τα σημάδια του πισθάγκωνου δεσίματος και στα κρανία την οπή από τη «χαριστική βολή», δύο είναι οι συνήθεις ενέργειες «αντιπερισπασμού» προς υπεράσπιση και απαλλαγή της Τουρκίας:

– Το μεν τουρκικό κατοχικό καθεστώς «απειλεί» ότι Τουρκοκύπριοι συγγενείς των θυμάτων της Τόχνης και Μαράθας θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

– Οι δε, Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα στον ελληνοκυπριακό Τύπο φτάνουν μέχρι του σημείου να κατασκευάζουν «ιστορικά» δήθεν «γεγονότα» ακροτήτων, που διαπράχθηκαν 1963-64 σε βάρος Τ/κ, όπως η περίπτωση της ταφής από τους αρμόδιους του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, 21 νεκρών σε μάχες Τ/κ, στο τουρκικό κοιμητήριο Αγ. Βασιλείου («Χαραυγή» 14.1.1964) που επιχειρήθηκε, το 2009, να… «εφευρεθεί» ως ταφή «δήθεν» δολοφονηθέντων!

– Τώρα, με την ανακάλυψη των οστών των εκτελεσθέντων (γνωστότατων από το 1974 και από τη φωτογραφία – τεκμήριο της αιχμαλώτισής τους) Κορέλλη, Νικολάου, Παπαγιάννη, Χατζηκυριάκου και Σκορδή του 398 Τ.Π. η εφημερίδα «Πολίτης» έσπευσε να τους… «ξανα-εκτελέσει»: Αποδίδοντας στη μονάδα τους, το 398 Τ.Π. (ίσως και στους ιδίους;) ότι, δήθεν, «έξι ώρες πριν από το μαρτυρικό τέλος των πέντε αιχμαλώτων, εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο τέσσερις Τουρκοκύπριοι»!!!

Από χρόνια η Γενική Εισαγγελία έπρεπε, όφειλε, είχε αυτεπάγγελτη υποχρέωση (και πρέπει) να διατάξει την ποινική έρευνα και δίωξη των φρικτών εγκλημάτων που «αδέσποτοι», φυγόστρατοι, ανθρωπόμορφα τέρατα, εγκληματίες που ΔΕΝ ανήκαν σε κανένα στρατιωτικό τμήμα, διέπραξαν εναντίον αόπλων, αμάχων κι ανυπεράσπιστων Τ/κ, 14-15.8.1974 στην Τόχνη και στη Μαράθα (Αλόα, Σανταλάρη). Όπως καταδικάστηκε από Τριμελές Κακουργιοδικείο των Δικαστών Λώρη, Χατζητσαγγάρη και Πιτσιλλίδη στις 11/1/75, ο Γιάννης Αντωνίου Βουνιώτης, στην εσχάτη των ποινών, όταν βρέθηκε ένοχος για τη δολοφονία Τ/κ γυναικοπαίδων, τα οποία μετέφερε με το ταξί του στις 10/11/74. Το άγος της μη δίωξης Τόχνης και Μαράθας βαρύνει την αμέτοχη στα εγκλήματα Κ.Δ. Και αξιοποιείται επιτήδεια, τόσο από το κατοχικό καθεστώς, όσο και από τις Ιδεολογικές Ερπύστριες του Αττίλα, υπέρ του τουρκικού ΚΡΑΤΟΥΣ και, με όρους ψυχολογικού πολέμου, σε βάρος όλων των Ελλήνων Κυπρίων. 

Ερώτηση:
Τώρα που ο Ερντογάν με τον Νταβούτογλου «παίζουν», αποδοτικότατα για την Τουρκία, και τον Ομπάμα και τον Πούτιν, έχει κανείς όρεξη σε Λευκωσία και Αθήνα, στα Υπουργεία μας των Εξωτερικών, να θυμηθεί και να μελετήσει (για να ξέρει και το Μαξίμου και το Προεδρικό των Αγίων Ομολογητών) πώς «έπαιζε» 1920 κ.ε. με τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους της νεοσύστατης τότε ΕΣΣΔ, αλλά με και τους νικητές της ηττημένης στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο Οθωμανικής Τουρκίας, Ιταλούς, Γάλλους, Άγγλους και ΗΠΑ, αποδοτικότατα υπέρ της Κεμαλικής Τουρκίας, ο τετραπέρατος Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα «Ατατούρκ»;

Μακάριος Δρουσιώτης: Ως πότε θα «κρύβεται»; 16/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Το άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη στον Πολίτη

‘Το Κυπριακό Ποντίκι’
«Μακάριος Δρουσιώτης: Ως πότε θα «κρύβεται»;»
11 Σεπτεμβρίου 2009

Στον «Πολίτη» (15 και 18 Αυγούστου 2009), ο Μ. Δρουσιώτης δημοσίευσε  «πληροφορία» από κάποιον με τον οποίο γνωρίζονται -έτσι ισχυρίστηκε- με βάση την οποία έξι ώρες πριν την εκτέλεση των 5 Ελληνοκυπρίων στο Τζιάος, προηγήθηκε εκτέλεση 4 Τουρκοκυπρίων με τον ίδιο τρόπο στην ίδια περιοχή. Τέτοια σύμπτωση μόνο σε σινεμά του Χόλιγουντ συνήθως συμβαίνει!

Ο ακαδημαϊκός Κώστας Μαυρίδης με άρθρο του (29.8.2009 στο Φιλελεύθερο)  έθεσε το εξής απλό ερώτημα: Πως ο  «πληροφοριοδότης» -με τον οποίο ο δημοσιογράφος γνωρίζεται και επομένως μπορεί να ερωτηθεί έστω και τώρα- γνώριζε την ώρα εκτέλεσης των 5 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων; Σημειώνεται ότι, ο «πληροφοριοδότης» δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας με βάση τα δημοσιεύματα και δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο ή μαρτυρία που να φανερώνουν την ώρα εκτέλεσης των 5 Ελληνοκυπρίων. Ειδικά προς τον Μ. Δρουσιώτη, τέθηκε το εξής ερώτημα: «Πως ένας δημοσιογράφος που παρουσιάζεται ως ερευνητής με ιστορικό να αναλύει εξαντλητικά πληροφορίες…, πρόβαλε μια τέτοια ‘πληροφορία’ χωρίς καν να διερωτηθεί για το πως εντόπισε την ώρα εκτέλεσης των 5 ο πληροφοριοδότης του;» Έκτοτε ο λαλίστατος και σε άλλες περιπτώσεις επιθετικότατος δημοσιογράφος,   «κρύβεται» χωρίς να απαντά στο εύλογο ερώτημα που τον αφορά.

Για το θέμα, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας δεν κινήθηκε αυτεπάγγελτα, αν και κλήθηκε επανειλημμένα και δημόσια από τον Κ. Μαυρίδη να διενεργήσει έρευνα για «φτιάξιμο» ειδήσεων και παραπλάνηση. Στην Επιτροπή υποβλήθηκε και επίσημη καταγγελία. Είμαστε βέβαιοι πως υπάρχουν ακόμη πολλοί με αξιοπρέπεια και αναμένουμε πως θα διενεργηθεί η απαιτούμενη έρευνα για να αποκαλυφθεί η αναξιοπιστία και ενδεχομένη σκοπιμότητα των δημοσιευμάτων. Με λύπη μας όμως σημειώνουμε ότι η Επιτροπή αυτή ενώ κινήθηκε αυτεπάγγελτα ενάντια στο «Ποντίκι» για δημοσιεύματα που αφορούσαν τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, τώρα σπρώχνεται με το ζόρι.

Έχουμε και συνέχεια… Πριν δυο βδομάδες περίπου, η Τ/κ εφημερίδα «Αφρίκα» δημοσίευσε μαρτυρία Τουρκοκύπριου που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας ότι, Τούρκοι στρατιώτες δολοφόνησαν με ξιφολόγχες και σφαγίασαν 320 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους δεμένους πισθάγκωνα. Ποιος διαμαρτυρήθηκε έντονα διότι δεν υπήρξε η απαιτούμενη διερεύνηση της μαρτυρίας πριν τη δημοσίευση της από την «Αφρίκα»;  Ναι, ο Μ. Δρουσιώτης! Θαυμάστε αδιαντροπιά. Αυθάδεια. Θράσος. Ενώ εκείνος δημοσίευσε «πληροφορία» χωρίς υποτυπώδη έρευνα και χωρίς καν να  υποβάλει το εύλογο ερώτημα που θα την καθιστούσε εξόφθαλμα παραπλανητική, ο ίδιος έγραψε στην «Ελευθεροτυπία» στις 4.9.2009 για την είδηση στην  «Αφρίκα»: «Μια στοιχειώδης έστω διερεύνηση της μαρτυρίας αυτής θα καταδείκνυε ότι της λείπει η σοβαρότητα. Λογικά, θα έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια… Όμως, αν ο σκοπός δεν είναι η πληροφόρηση αλλά η προπαγάνδα, η μαρτυρία αυτή αξίζει χρυσάφι». Τα πιο πάνω γράφτηκαν από εκείνον που επέλεξε να προβάλει «πληροφορία» χωρίς οποιαδήποτε διερεύνηση και που εύλογα θα μπορούσε να αποκαλυφθεί ότι ήταν στην  ουσία φαντασίωση ή στρέβλωση.

Επισημαίνεται ότι για την ύπαρξη του Τουρκοκύπριου μάρτυρα πέραν από την  «Αφρίκα» και τον δημοσιογράφο Σ. Λεβέντ που το επιβεβαιώνει με δημοσιεύματα και στον «Πολίτη», το επιβεβαίωσε και ο  δημοσιογράφος Αντρέας Παράσχος, πρώην συνάδελφος του Μ. Δρουσιώτη στον «Πολίτη». Ο Μ. Δρουσιώτης χαρακτηρίζει «σκουπίδια» την μαρτυρία ενός υπαρκτού προσώπου που τυγχάνει να είναι Τουρκοκύπριος και που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας των ωμοτήτων και φρικαλεοτήτων του τουρκικού στρατού. Η δική του «μαρτυρία» που δημοσίευσε ήταν από «πληροφοριοδότη» που δεν μας αποκαλύπτει το όνομά του και αρνείται να μας πει τον μυστηριώδη τρόπο με τον οποίο «φαντάστηκε» την ώρα εκτέλεσης των Ελληνοκυπρίων. Με βάση τα ίδια κριτήρια, αν η δημοσίευση της μαρτυρίας του Τ/κ αξιολογείται ως σκουπίδια, εμείς θα περιγράφαμε τη δική του δημοσίευση ως βόθρο. Κι επειδή δηλώνει πως γνωρίζει καλά πόσο εύκολα υπό τον μανδύα της πληροφόρησης κάποιος μπορεί να διεξαγάγει προπαγάνδα, προκύπτει άλλο ένα ερώτημα: Ποιος ήταν ο σκοπός της «μαρτυρίας» που ο ίδιος δημοσίευσε: η πληροφόρηση ή η προπαγάνδα;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Σχόλιο Σ.Ο.: Ακολουθεί το επίμαχο κείμενο του Μακάριου Δρουσιώτη, στο οποίο θεωρεί πως οι αποκαλύψεις του Σενέρ Λεβέντ και της ‘Αφρίκα’ είναι «δημοσιογραφικά σκουπίδια»…

Το άρθρο του κ. Δρουσιώτη όπου παρουσιάζεται η ανεπιβεβαίωτη και περίεργη πληροφορία πως Ελληνοκύπριοι «εκτέλεσαν» δήθεν Τουρκοκύπριους «έξι ώρες» πριν εκτελεστούν οι Ελληνοκύπριοι στο Τζιάος, μειώνοντας έτσι την σημασία του εγκλήματος του τουρκικού στρατού και των Τ/κ εντεταλμένων φονιάδων του, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: «Η αλήθεια για την κόλαση στο Τζιάος: Όλη η ιστορία των πέντε της φωτογραφίας»


‘Ελευθεροτυπία’
«Ψυχολογικό πόλεμος στον Χριστόφια»
04 Σεπτεμβρίου 2009
Μακάριος Δρουσιώτης

Τις προάλλες μια εφημερίδα της Λευκωσίας, υπό τον πηχυαίο πρωτοσέλιδο τίτλο «Κοκκίνισε η θάλασσα από το αίμα Ελληνοκυπρίων», αναδημοσίευσε τη μαρτυρία ενός ανωνύμου Τουρκοκύπριου, σύμφωνα με την οποία Τούρκοι στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα πλοία στην Κερύνεια επιτέθηκαν με ξιφολόγχες και σφαγίασαν 320 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους: «Οι Αττίλες κτυπούσαν με μανία με τις ξιφολόγχες και τους υποκοπάνους των όπλων, με τα κράνη.

Μέσα σε λίγο χρόνο τα ουρλιαχτά των αιχμαλώτων σταμάτησαν, γιατί δεν έμεινε κανείς ζωντανός»…

Υστερα από 35 χρόνια, υπάρχει επαρκής γνώση για τα εγκλήματα του 1974 και η περιγραφή αυτή δεν κολλάει πουθενά. Η κυβέρνηση της Κύπρου, διά του εκπροσώπου της, κάλεσε τα ΜΜΕ «να σεβαστούν τον πόνο και την αγωνία των συγγενών των αγνοουμένων και να μην αναδημοσιεύουν μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες».

Μια στοιχειώδης έστω διερεύνηση της μαρτυρίας αυτής θα καταδείκνυε ότι της λείπει η σοβαρότητα. Λογικά, θα έπρεπε να πεταχτεί στα σκουπίδια, καθώς δεν είχε καμιά δημοσιογραφική αξία. Ομως, αν ο σκοπός δεν είναι η πληροφόρηση αλλά η προπαγάνδα, η μαρτυρία αυτή αξίζει χρυσάφι. Για μία εβδομάδα, λοιπόν, αυτή η ανώνυμη περιγραφή ήταν μέγα γεγονός στις εφημερίδες και σε όλα τα κανάλια της Κύπρου, σαν να ήταν τεκμηριωμένο γεγονός.

Εδώ και ένα μήνα τα ΜΜΕ και κυρίως τα κανάλια ανασκάλισαν όλες τις τραυματικές μνήμες του 1974. Με φανταχτερά χρώματα και άφθονα επίθετα, χωρίς στοιχειώδη σεβασμό, αν μη τι άλλο, στον πόνο των συγγενών των θυμάτων και δη των αγνοουμένων, ξύνουν τις πληγές και καλλιεργούν τον φόβο.

Οσοι έχουν στοιχειώδη πολιτική αντίληψη και κρίση αντιλαμβάνονται ότι οι υπό εξέλιξη συνομιλίες είναι η τελευταία προσπάθεια για να υπάρξει ξανά η Κύπρος ως ενιαίος γεωγραφικός χώρος. Καλώς ή κακώς, ο πρόεδρος Χριστόφιας μπήκε σε αυτή τη διαδικασία και δεν υπάρχει δρόμος προς τα πίσω. Είτε θα πετύχει είτε θα αποτύχει και η καταληκτική ημερομηνία είναι το τέλος αυτού του χρόνου.

Στην Κύπρο υπάρχει ένα ισχυρό ρεύμα, με καταβολές στην προ του ’74 περίοδο, που σπρώχνει τα πράγματα προς το ναυάγιο, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Εστω κι αν θα τουρκέψει εσαεί το βόρειο τμήμα του νησιού. Οσο πλησιάζει ο χρόνος προς το τέλος τόσο πιο έντονος γίνεται αυτός ο ανελέητος ψυχολογικός πόλεμος, με αποδέχτη την κοινωνία.

Χθες, θα άρχιζε ο δεύτερος και πιο κρίσιμος γύρος των συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ. Προχθές, ήταν προγραμματισμένη επίσκεψη προσκυνητών από την περιοχή Τηλλυρίας στην εκκλησία του εορτάζοντος αγίου Μάμα στη Μόρφου. Για δέκα μέρες τα κανάλια προδίκαζαν το άδοξο τέλος αυτής της προσπάθειας. Ετσι κι έγινε. Οι ευθύνες επιρρίφθηκαν εξ ολοκλήρου στην άλλη πλευρά. Ο Χριστόφιας, από το Παρίσι που βρισκόταν, χωρίς επαρκή ενημέρωση, ακύρωσε τη χθεσινή συνάντηση, προκαλώντας κρίση στις συνομιλίες. Χθες, η κυπριακή κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι έπεσε θύμα αυτών που υπονομεύουν τις συνομιλίες και άρχισε να τα μαζεύει. Ομως, το κλίμα επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο, με την κοινωνία να χάνει όλο και πιο πολύ την πίστη της σε μια συμφωνημένη διευθέτηση του Κυπριακού.

Μέσα σε αυτό το μπάχαλο, εκείνο που περνάει σαν μήνυμα στις συνειδήσεις του κόσμου είναι πως δεν μπορούν να υπάρξουν συμβίωση και συνεργασία «με αυτούς που μας έσφαξαν», ούτε να εφαρμοστεί μια περίπλοκη συμφωνία λύσης «με αυτούς που είναι εκ προοιμίου αναξιόπιστοι και δόλιοι».

Οι εξελίξεις είναι θλιβερές, έως και δραματικές. Ομως, αυτοί που υπονομεύουν τις συνομιλίες έχουν κάθε λόγο να αισθάνονται ευτυχείς. Χθες, η εφημερίδα των Γκρίζων Λύκων, «Βολκάν», κυκλοφόρησε με τον πρωτοσέλιδο τίτλο: «Μπράβο Χριστόφια»…