jump to navigation

Η λογοκριμένη ταινία: «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα» 09/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

[πηγή φωτογραφίας: Σημερινή, 06/12/2009]

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η βραβευμένη ταινία μας «ΚΥΠΡΟΣ, η ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» και επί  επταετία (1977-1984) απαγορευμένη  στην Κύπρο προβάλλεται στο 1ο Φεστιβάλ Κυπρίων Σκηνοθετών που διοργανώνει η Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου.

Σας προσκαλούμε στο ΠΑΝΘΕΟΝ στην Λευκωσία την Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου στις 9.30 μ.μ για να παρακολουθήσετε την προβολή  της πολυσυζητημένης ταινίας.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Οι σκηνοθέτες:

– Θέκλα Κίττου

– Λάμπρος Παπαδημητράκης

Τηλέφωνα  επικοινωνίας: 96475772,  22675787

ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ: Κινηματογράφος  ΠΑΝΘΕΟΝ, Διαγόρου 29, Λευκωσία

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ:

Πολιτική ταινία-ντοκυμανταίρ, που, με αφετηρία την τουρκική εισβολή, επιχειρεί μια ανατομία του κυπριακού ζητήματος και μια τολμηρή ανάλυση πάνω στα βαθύτερα αίτιά του. Αποτελεί, παράλληλα, ένα ντοκουμέντο μιας ταραγμένης εποχής και μια κραυγή ελευθερίας των Ελλήνων της Κύπρου.

Η ταινία είναι προφητική. Στη διάρκεια της διετίας 1974-1976 που κράτησαν τα γυρίσματα, μέσα στο θρήνο για τη μεγάλη ήττα και μέσα στην αχλύ των υποσχέσεων και των ψευδαισθήσεων, οι νεαροί – τότε – σκηνοθέτες μπόρεσαν να δούν κατάματα και να εκθέσουν ενώπιον του θεατή τις δρομολογημένες ολέθριες πολιτικές, που θέτανε τις βάσεις για την εκ νέου υποδούλωση του νησιού στα ξένα κέντρα: την ανταλλαγή πληθυσμών, την εγκατάλειψη και τον αποπροσανατολισμό των προσφύγων, το ξεστράτισμα του αγώνα ελευθερίας και την κοντόφθαλμη οικονομική ευμάρεια.

33 χρόνια μετά, οι προβλέψεις της ταινίας δικαιώθηκαν τραγικά: ξένοι εξαργύρωσαν κυνικά τις πληγές, ο αγώνας επιστροφής εγκαταλείφθηκε και μια τυφλή οικονομική «ανάπτυξη» υποκατέστησε το αίτημα της απελευθέρωσης.

Η τόλμη της ταινίας να αποδώσει τις ευθύνες των ηγεσιών σε Ελλάδα και Κύπρο για την εθνική τραγωδία, ξεπερνούσε την ανοχή της μεταποικιακής κυπριακής πολιτείας: η επιτροπή λογοκρισίας, εφαρμόζοντας τον αποικιακό νόμο του 1931, απαγόρευσε τη ταινία και χρειάστηκαν 7 χρόνια δικαστικών αγώνων για να προβληθεί στην Κύπρο, μόλις το 1983.

Στην Ελλάδα η ταινία συγκέντρωσε πάνω από 500.000 θεατές, προκάλεσε δεκάδες δημοσιεύματα και θυελλώδεις συζητήσεις, ακόμα και διαδηλώσεις, ενώ θεωρείται ένα από τα καλύτερα και με τους περισσότερους θεατές πολιτικά ντοκυμανταίρ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα»
06 Δεκεμβρίου 2009

Οι παλαιότεροι θυμούνται και οι νεότεροι έχουμε ακούσει πως γύρω στα 1970 μια πολιτική ταινία είχε ταράξει τα νερά της κλειστής μας επαρχίας: Η ταινία με τον εύγλωττο τίτλο «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα», είχε αποσπάσει δύο σημαντικά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1976, είχε κάνει μια λαμπρή σταδιοδρομία στην Ελλάδα με 500.000 θεατές και είχε απαγορευθεί στον τόπο που τη γέννησε.

Οι τολμηροί νέοι -τότε- σκηνοθέτες Θέκλα Κίττου και Λάμπρος Παπαδημητράκης, ανέντακτοι αριστεροί διανοούμενοι, τόλμησαν «να βγάλουν το μέικ-άπ από το κυπριακό ζήτημα… να πουν ότι το νησί παραμένει δέσμιο της αποικιοκρατικής αλλοτρίωσης… για τον τρελό χορό των πολυεθνικών μονοπωλίων πάνω στο τραυματισμένο σώμα του… να καταγγείλουν την πολιτική της ελληνικής και κυπριακής ηγεσίας που οδηγεί «ντε φάκτο» στη διχοτόμηση, με την αποδοχή της ανταλλαγής των πληθυσμών… και να κάνουν μια ταινία όλο κουράγιο για πολλές αλήθειες πάνω σε πολλά ψέματα…» (απάνθισμα από τις κριτικές στον ελληνικό Τύπο). Με την ευκαιρία της επαναπροβολής της ταινίας στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ, που οργανώνει από 4-10 Δεκεμβρίου η «Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου» στο Πάνθεον, συναντήσαμε τους δυο σκηνοθέτες και είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Τριάντα-έξι χρόνια μετά την παραγωγή και βράβευσή της η ταινία σας παίρνει μέρος σε ένα κυπριακό Φεστιβάλ, τι έχετε να πείτε γι’ αυτή την καθυστέρηση;

Θ.Κ: Στην πραγματικότητα είναι 38 ολόκληρα χρόνια μετά το τράβηγμα του πρώτου πλάνου σε έναν τόπο που εξακολουθεί να μας πληγώνει, σε μια γη που φέρει ακόμα τις ίδιες πληγές, πληγές που από σωματικές γίνονται όλο και περισσότερο ψυχοσωματικές και μόνιμες. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1974 και κράτησαν -με ενδιάμεσες διακοπές- μέχρι τον Απρίλιο του 1976. Βλέποντας ξανά τις σκηνές της ταινίας, πονάω γιατί η δική μας γενιά δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος μιας απελευθερωτικής πορείας… Πιστεύω ότι το ευάλωτο κυπριακό κράτος εγκλωβίστηκε τόσο μέσα στην ανάγκη αυτοσυντήρησης, που δεν άφησε πολλά περιθώρια στη γενιά μας να αμφισβητήσει τις δομές εξουσίας και να ανοίξει νέους δρόμους …

Λ.Π.: …Απόδειξη, πόσο στενόκαρδα και κοντόφθαλμα αντιμετώπισε μια ταινία ανοικτής ανάγνωσης, όπως η δική μας… Η ταινία είπε τότε, την ώρα που ήταν απόλυτα αναγκαίο να ειπωθεί, για να υπήρχε δυνατότητα αλλαγής τροχιάς, αυτά που όλοι σήμερα διαγιγνώσκουν, αλλά είναι, πλέον, πολύ αργά. Πρέπει να πούμε ότι η ταινία κτυπήθηκε από το κυπριακό κράτος από την προβολή της ήδη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: παρενέβησαν υψηλοί παράγοντες για να μη βραβευθεί, ακολούθησαν δύο αλλεπάλληλες απορριπτικές αποφάσεις της Επιτροπής Λογοκρισίας το 1978. Μας υποχρέωσαν μάλιστα να επανεξαγάγουμε την ταινία στην Ελλάδα, δηλαδή την απέλασαν, ωσάν να επρόκειτο για μολυσματική νόσο. Ακολούθησε πολυετής αγώνας δικαστικός και πολιτικός, και τελικά την επέτρεψε η κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού το 1984. Ακόμα και μετά τη νίκη μας, που σήμανε μια νέα εποχή στην ελευθερία της έκφρασης και στην αποαποικοποίηση των θεσμών, το κρατικό ΡΙΚ μας αρνήθηκε συνέντευξη και παρουσίαση όταν προβλήθηκε..

Το «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» είναι μια καθαρά πολιτική ταινία. Ποιος ήταν ο στόχος της;

Θ.Κ: Η ταινία έθεσε το κυπριακό στη ρίζα του. Σαν ένα ζήτημα ελευθερίας, που παρά την κυριαρχία ισχυρών δυνάμεων στην περιοχή, με τις οποίες οι ηγεσίες συνδιαλλάσσονται, παρά τις επιμέρους όψεις του, παραμένει ένα ζήτημα σύγκρουσης ανάμεσα στο αναφαίρετο δικαίωμα αυτοδιάθεσης και στην παλιά αγγλική και νέα αγγλοαμερικανοτουρκική αποικιοκρατική αρπακτικότητα. Ένα, εντέλει, ζήτημα πολιτικής ηθικής και ανθρωπισμού. Η ταινία, ξεπερνώντας τα πολιτικά ταμπού, μίλησε για τα ιστορικά λάθη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που οδήγησαν στην εθνική απώλεια του ’74. Με άλλα λόγια, θέσαμε το εθνικό θέμα της Κύπρου με όρους ιδεολογικής και ταξικής ηγεμονίας. Μιλήσαμε χωρίς παρωπίδες και ιδεοληψίες για το δίκαιο της Ένωσης, μιλήσαμε χωρίς αποκρύψεις για τα εγκλήματα εναντίον των Τουρκοκυπρίων.

Πώς νομίζετε ότι θα λειτουργήσει η ταινία στο σημερινό κοινό και, μάλιστα, στους νέους;

Λ.Π: Η ταινία υπήρξε προφητική. Σε μια εποχή που όλοι μιλούσαν για αγώνα επιστροφής, μέχρι και ένοπλο, που οι κυπριακές πόλεις κατακλύζονταν καθημερινά από μάζες εξαθλιωμένων και προδομένων ανθρώπων, που γεμάτοι οργή ήταν δυνητικοί φορείς ανατροπής, μπορούσε ένας στοχαστικός παρατηρητής να διακρίνει τις δυνάμεις που δρομολογούσαν την υποταγή και τη διχοτόμηση. Η ταινία τελειώνει με μια σκηνή στο Χίλτον -στην οποία καθόλου τυχαία εστίασαν όλοι οι κριτικοί- όπου ήδη ένας κόσμος από πολυεθνικούς ατζέντηδες, τραπεζίτες, ξένους πράκτορες και ντόπιους μεγαλοεπιχειρηματίες στήνει τη νέα Κύπρο. Τη νέα Κύπρο, όπου οι μαυροφορεμένες και οι απελπισμένοι, που ακολουθούν στην επόμενη σκηνή, δεν έχουν θέση…

Θ.Κ: Η ταινία αυτή, όσο η Κύπρος παραμένει υπόδουλη, είναι πάντα επίκαιρη, γιατί ανέδειξε τα βαθύτερα αίτια της τραγωδίας. Που δεν είναι παρά η γεωπολιτική ομηρία και μια αδυναμία να την αποτινάξουμε, οφειλόμενη στη μη ανάληψη της ιστορικής ευθύνης σε βάθος. Και υπαινίχθη τη μόνη αποτελεσματική διέξοδο για την κάθαρση. Που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μακροχρόνιο αγώνα ελευθερίας. Από την άποψη αυτή, ειδικά οι νέοι θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν ένα βιωμένο ντοκουμέντο εκείνης της ταραγμένης εποχής, θα δουν μέσα από ποιες συνθήκες επιβίωσαν οι πατεράδες και οι μανάδες τους, και θα αντιληφθούν τις βαθιές αλήθειες και τις δικές τους ευθύνες απέναντι στην ανάγκη να επιβιώσει, όχι μόνο υλικά, αλλά με όλη του την πνευματική σκευή, ο κυπριακός Ελληνισμός. Η ταινία, τέλος, αποτελεί έκφραση μιας ανάγκης για αυτοσυνειδησία των Ελλήνων της Κύπρου.

* Η ταινία «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» προβάλλεται την Τετάρτη 9/12/09, στις 9.30 μ.μ, στο Πάνθεον.

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Οι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974» 24/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Δυστυχώς η εισβολή του 1974 πάει να περάσει στο «ντούκου». Ίσως σε μερικά χρόνια καταφέρουν να μας εμπεδώσουν ότι ήταν ένα φανταστικό τέχνασμα και να την βρίσκουμε στο ίδιο ράφι με άλλα μυθιστορήματα ή βιβλία επιστημονικής φαντασίας.

Δυστυχώς, δεν έχουμε δει τους πραγματικούς πραξικοπηματίες πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Δηλαδή αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα, Κύπριους και Ελλαδίτες, και γνώριζαν τα επακόλουθα του, δηλαδή την τουρκική εισβολή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Κύπρου. Μέχρι και ο «αόρατος δικτάτορας» ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης δεν δικάστηκε για κανένα έγκλημα στην Κύπρο αφού καθησύχασε το δικαστήριο ότι δεν θα αποκαλύψει κρατικά μυστικά!

Ακόμη πιο αβάσταχτο πόνο κουβαλούν τα παλληκάρια που πολέμησαν σε αυτή την προδομένη μάχη, νομίζοντες πως θα υπεράσπίζαν τα ιδανικά της πατρίδας και της ελευθερίας. Δυστυχώς όμως η έκβαση του Αττίλα είχε ήδη διευθετηθεί και συμφωνηθεί. Αυτοί όμως δεν γνώριζαν. Εκείνες τις μαύρες μέρες του 1974, έδωσαν μάχες άνισες, προσπαθώντας να ανατρέψουν τα προδοτικά σχέδια των ηγετών τους δίνοντας συνάμα και το πιο πολύτιμο πράγμα που διέθεταν: την ζωή τους!

Σήμερα, 35 χρόνια μετά το μαύρο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν κάποια παλληκάρια που γλύτωσαν τότε τον θάνατο και είναι ακόμη εν ζωή. Ζουν σε μια γωνιά της γης ξεχασμένοι. Χωρίς οποιοδήποτε μετάλλιο ανδρείας, χωρίς κάποια τιμητική πλακέτα, χωρίς έστω ένα χαρτί απόδοσης τιμών από την πατρίδα τους που αγαπούν και πολέμησαν για αυτήν. Ζουν σε μια γωνιά της γης σαν ξεχασμένοι φανταστικοί ήρωες του «παραμυθιού της τουρκικής εισβολής του 1974»…

[πηγή φωτογραφίας: Φιλελεύθερος 21/09/2009]

‘Φιλελεύθερος’
Η μυστική αποστολή των «Βατράχων»
21 Σεπτεμβρίου 2009
Φρίξος Δαλίτης

Από τους 37 που έφτασαν στην Κύπρο από την Ελλάδα, επέζησαν οι τρεις.

«Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ευχαριστεί τον έφεδρο επικελευστή του πολεμικού ναυτικού της ομάδας υποβρυχίων καταστροφών Δαρζέντα Εμμανουήλ του Γεωργίου εκ Πύργου Θήρας Καλλίστης νομού Κυκλάδων διά την δράση του στη Μεγαλόνησο ενάντια στους Τούρκους και του απονέμει το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας».
Κύπρος 27/10/1974 Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Οι λίγες αυτές γραμμές, είναι η μοναδική αναγνώριση για την προσφορά του στις μάχες κατά των Τούρκων εισβολέων το 1974. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε, οι μνήμες φορτίζουν συγκινησιακά τον Μανώλη. Τα όσα πέρασε εκείνες τις μέρες στην Κύπρο, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην ψυχή του. Ένα κομμάτι του εαυτού του, μένει πάντα εδώ. Στα χώματα της Κύπρου που πότισε με το αίμα του και άφησε σε αυτό άλλους 34 συντρόφους της ομάδας του. Η φωνή τρεμάμενη, βουρκώνουν τα μάτια, σαν ιστορία ξετυλίγεται και ξαναζωντανεύει μέσα από τις αφηγήσεις. Είναι ακόμα τόσα ζωντανά και δυνατά τα όσα διαδραματίστηκαν εκείνες τις μέρες. Ο Μανώλης είναι ο ένας εκ των τριών βατραχανθρώπων, της ομάδας των υποβρύχιων καταστροφών από την Ελλάδα, που έφτασαν κρυφά στην Κύπρο ως Ειδική Δύναμη της ΕΔΥΚ για ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου, που επέζησε, αν και τραυματίστηκε βαριά σε αμφίβια μάχη, από τους 37 στο σύνολο. Σήμερα είναι 55χρόνων και ζει στο νησί της Σαντορίνης. Από τότε, δεν επέστρεψε ξανά στην Κύπρο. Δεν μπορεί. Αυτό το νησί που τόσο αγαπά, ακόμα τον πληγώνει. Μονάχα το μνήμα του Μακαρίου, θέλει να προσκυνήσει κάποια στιγμή, όπως λέει. Του μοναδικού εκπρόσωπου της Πολιτείας σε Κύπρο και Ελλάδα που τους ευχαρίστησε. Αυτή η τιμητική πλακέτα είναι και η μοναδική αναγνώριση των ηρωικών πράξεών τους. Η ελληνική Πολιτεία ποτέ δεν αναγνώρισε τη συμμετοχή τους στην εισβολή, καθώς είχαν σταλεί κρυφά στην Κύπρο. Κανένα επίδομα, καμία αναγνώριση.

«Εμείς ήρθαμε στην Κύπρο περίπου τρεις μήνες πριν από την εισβολή. Ήρθαμε κρυφά σαν ειδική δύναμη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου. Δεν είμαστε δικαιολογημένοι. Ήρθαμε σαν μια ενίσχυση της Εθνοφρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος τότε, με την αναταραχή που υπήρχε στην Κύπρο, τις απόπειρες κατά του προέδρου Μακαρίου», αναφέρει ο κ. Μανώλης Δαρζέντας. «Εμείς σαν ειδική Ελληνική Δύναμη, βατραχάνθρωποι ήμασταν, συμμετείχαμε σε αποστολές δολιοφθοράς τους εχθρού. Ανατινάξαμε αποθήκες καυσίμων, αποθήκες πυρομαχικών, ίλες αρμάτων, τουρκικά ραντάρ, αλλά η μεγαλύτερή μας επιτυχία ήταν με την ανατίναξη του τουρκικού αντιτορπιλικού Αμίτ Πασά, το οποίο έβαζε κατά των θέσεών μας. Οι Τούρκοι υποστήριξαν ότι το βύθισαν αυτοί κατά λάθος διότι το πήραν για ελληνικό, αλλά η αλήθεια είναι άλλη και γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη», προσθέτει με καμάρι.
«Ήμασταν 37 άτομα βατραχάνθρωποι και γλυτώσαμε τρεις. Οι υπόλοιποι 34 είναι απώλειες. Χάθηκαν σε διάφορες αποστολές. Εγώ τραυματίστηκα σε μία αμφίβια μάχη. Ανατινάξαμε ένα ραντάρ τουρκικό στην Κερύνεια. Ήμασταν εφτά άτομα στην ομάδα εκείνη τη μέρα και γλυτώσαμε μόνο οι δύο. Έγινε μάχη αμφίβια, στην οποία τραυματίστηκα και εγώ με καμάκι. Νοσηλεύτηκα έξι μήνες στο Νοσοκομείο στη Λευκωσία και άλλους έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για αποθεραπεία. Με μετέφεραν μετά με Νοράτλας», αφηγείται ο κ. Μανώλης.

Έφτασαν με υποβρύχιο
«Με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου»

Η αποστολή της ομάδας στην Κύπρο έγινε με πάσα μυστικότητα. Η παρουσία τους δεν έπρεπε να γίνει σε καμία περίπτωση γνωστή. Γι’ αυτό τους απαγορευόταν ακόμα και να έχουν αλληλογραφία με τις οικογένειές τους. «Για δύο χρόνια περίπου με είχαν για αγνοούμενο οι δικοί μου», αναφέρει. «Τότε όταν είχαμε έρθει στην Κύπρο, επειδή είχαμε φτάσει μυστικά και δεν έπρεπε να ξέρει κανείς για την παρουσία μας στο νησί, για να μην μας εντοπίσουν, απαγορευόταν ακόμη και η αλληλογραφία. Τηλέφωνα δεν υπήρχαν. Η κάθε επαφή με τους δικούς μας ανθρώπους, είχε διακοπεί. Μετά τραυματίστηκα. Έξι μήνες στο Νοσοκομείο Λευκωσίας για διαμπερές τραύμα από καμάκι, μετά έξι μήνες στο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Όλο αυτό το διάστημα, από την ημέρα δηλαδή που ήρθαμε στην Κύπρο, οι δικοί μου δεν ήξεραν πού βρίσκομαι, ούτε αν ζω ή αν είχα πεθάνει. Είχα μόνο προλάβει να κάνω ένα τηλεφώνημα πριν μας βάλουν στο υποβρύχιο για να μας φέρουν στην Κύπρο στην αδελφή μου και της είπα ότι πάμε Κύπρο, αλλά δεν κατάλαβε ακριβώς περί τίνος επρόκειτο», αναφέρει. Στην Ελλάδα επέστρεψε αρχές του 1975, μετά την νοσηλεία του για έξι μήνες στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του πήρε και την τιμητική πλακέτα εκ μέρους του Προέδρου Μακαρίου. «Εδώ στην Ελλάδα κανείς δεν μάς αναγνώρισε. Κανείς από εμάς δεν πήρε μία σύνταξη, ένα επίδομα.

Ούτε από εμάς που ζήσαμε, ούτε από τους συγγενείς αυτών που σκοτώθηκαν. Δεν αναγνωρίζουν τη συμμετοχή μας στον πόλεμο. Δεν το κάναμε μόνο από καθήκον. Το κάναμε από αγάπη για την πατρίδα μας», αναφέρει με παράπονο. Πρόσφατα, το Τοπικό Συμβούλιο του Δημοτικού Διαμερίσματος Πύργου Καλλίστης, ως ένδειξη τιμής προς το πρόσωπο του Μανώλη Δαρζέντα, αποφάσισε ομόφωνα να αναρτηθεί στα Γραφεία του Δημοτικού τους Διαμερίσματος το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας της πόλεως της Λευκωσίας, ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Σήμερα ο Μανώλης είναι 55 χρονών. Από τότε δεν ήρθε ξανά στην Κύπρο. «Την αγαπάω την Κύπρο. Ξέρετε έχασα τριάντα τέσσερις άνδρες εκεί. Δεν θα περάσω καλά. Με επηρεάζει. Μόνο στο μνήμα του Μακαρίου ήθελα να έρθω να προσκυνήσω. Δεν έχω ούτε την οικονομική δυνατότητα. Ένας φτωχός οικογενειάρχης με πέντε παιδιά είμαι», αναφέρει.

Ο Σενέρ Λεβέντ ξεμπροστιάζει τον Μακάριο Δρουσιώτη 18/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Σενέρ Λεβέντ [πηγη: lifo.gr]

‘Πολίτης’
«Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δρουσιώτης»
16 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Διάβασα με έκπληξη ορισμένα κομμάτια στο άρθρο του Μακάριου Δρουισιώτη που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στις εφημερίδες «Sunday Mail» και «Χαβαντίς» ταυτόχρονα. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ένιωσα την ανάγκη να γράψω το παρόν άρθρο. Διότι αυτό αφορά άμεσα εμένα και την εφημερίδα «Αφρίκα». Ο τίτλος του άρθρου του Δρουσιώτη είναι ο εξής: «Εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης». Δεν είμαι από εκείνους που δίνουν αξία σε αυτό που ονομάζεται «θεωρίες της συνωμοσίας», ό,τι και αν είναι αυτές. Πιστεύω ότι δεν έχουν καλές προθέσεις εκείνοι που προβάλλουν αυτή την έννοια για να καταρρίψουν μιαν άποψη που γράφτηκε και ότι καταφεύγουν στην εύκολη λύση. Προσπαθούν να αποδείξουν την ορθότητα των δικών τους απόψεων δείχνοντας ότι ο εκφραστής τής εν λόγω (άλλης) άποψης συνεργάζεται πάντα με ορισμένα κέντρα ισχύος. Αλλά νομίζω ότι δεν έχει την ίδια άποψη μαζί μου πάνω σε αυτό το θέμα ο Μακάριος Δρουσιώτης. Δίδει σημασία στις «θεωρίες της συνωμοσίας». ‘Αλλωστε αυτό είναι που ουσιαστικά μου προκάλεσε έκπληξη. Ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, βουλιάζει σε αυτό το τέλμα.

Νομίζει ότι πλήττονται οργανωμένα από κάποιο κέντρο οι διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, που θεωρεί ότι προχωρούν προς λύση. Όπως δεν κατέχω συγκεκριμένες πληροφορίες για το τι είδους παιχνίδια παίζονται μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν είμαι βέβαιος και για την ύπαρξη ενός τέτοιου κέντρου. Ξέρω μονάχα το εξής: Υπάρχουν κάποιοι που έχουν πολύ διαφορετική μορφή λύσης μέσα στο μυαλό τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει και εδώ σε εμάς. Δεν τους αποκαλώ «αντίθετους με τη λύση». Δεν αποκαλώ έτσι ούτε καν τον Ντενκτάς. Ούτε τον Λυσσαρίδη και τον Ομήρου. Διότι έχουν και αυτοί από μια (δική τους) λύση. Μπορεί εμείς να μην την υιοθετούμε, αλλά έχουν. Δίκαιη ή άδικη. Μπορεί ακόμη και να είναι μια μορφή λύσης που ωφελεί στη συνέχιση της μη λύσης. Ας είναι. Αυτή είναι η λύση τους.

Τέλος πάντων. Αν ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν συμπεριελάμβανε και εμάς στην εκστρατεία που αποκαλεί «οργανωμένη εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης», σίγουρα δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο. Αλλά πίστεψε τόσο πολύ σε αυτή την «οργανωμένη εκστρατεία», που δεν απόφυγε να συμπεριλάβει σε αυτήν και δημοσίευμά μας στην «Αφρίκα». Κάνει αναφορά στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Ακτή της Απόβασης το 1974. Και κοιτάξτε τι λέει:

«Με χρήση ανώνυμων μαρτυριών, η ορθότητα των οποίων είναι αμφίβολη, έγιναν «τρομερές» αποκαλύψεις αναφορικά με το ότι δολοφονήθηκαν μαζικά αγνοούμενοι. Όπως για παράδειγμα η πληροφορία ότι δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα καράβια της απόβασης στο Πέντε Μίλι 320 αιχμάλωτοι στα τέλη του μηνός Αυγούστου. Όσο και αν δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα αυτή η «αποκάλυψη» (όπως για παράδειγμα το μήπως δεν είχαν όπλα για να τους σκοτώσουν και σκότωσαν 320 άτομα με ξιφολόγχες και το γιατί δεν βρέθηκε έστω και ένα άτομο να αναφερθεί σε αυτό το γεγονός εδώ και 35 χρόνια), αυτό παρουσιάστηκε σαν να ήταν αληθινό γεγονός».

Εκτός αυτού ο Δρουσιώτης πρόσθεσε σε αυτό (το δημοσίευμα) και τον ομαδικό τάφο των 800-1000 ατόμων στη Λάπηθο. Και το παρουσίασε και αυτό ως κομμάτι της «οργανωμένης» εκστρατείας που πλήττει τις συνομιλίες. Το άρθρο αυτό δημοσίευσε πρώτα στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο αγαπητός φίλος Ανδρέας Παράσχος. Και μετά από αυτόν το δημοσιεύσαμε και εμείς. Έτσι στο μυαλό του Δρουσιώτη, τόσο εγώ όσο και ο Παράσχος, γίναμε τμήμα της «οργανωμένης» εκστρατείας να πληγούν οι συνομιλίες! Τι είδους αντίληψη είναι αυτή, τι είδους θεωρία της συνωμοσίας; Αρμόζει κάτι τέτοιο σε έναν αξιόλογο ερευνητή και οπαδό της ειρήνης όπως τον Μακάριο Δρουσιώτη;

Υπάρχει και είναι εκεί ο μάρτυρας του εγκλήματος στο Πέντε Μίλι. Αν υπάρχει η Επιτροπή των Αγνοουμένων ή μια επιτροπή που διερευνά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, θα πάει να τον βρει. Στενοχωρήθηκε, λέει, για το ότι προβλήθηκε ο ισχυρισμός πως τα εγκλήματα διαπράχθηκαν μόνο εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων και ήρθε και μας τα είπε αυτά, δηλαδή μας περίγραψε αυτά που είδε με τα μάτια του. Και εμείς δεν τα κρατήσαμε μυστικά, τα μοιραστήκαμε με την κοινωνία. Τι επιλήψιμο υπάρχει σε αυτό, αδελφέ Μακάριε; Κακώς κάναμε; Έπρεπε δηλαδή να τα είχαμε αποκρύψει και εμείς; Δεν βλέπεις πώς τα κέντρα ισχύος του κόσμου πλήττουν εκείνες τις διαπραγματεύσεις και το βλέπεις αυτό;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Απάντηση στον Λεβέντ»
17 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 12
Μακάριος Δρουσιώτης

Σχετικά με το χθεσινό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στον «Πολίτη» («Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δορυσιώτης»), έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:

1. Επειδή απεχθάνομαι τις συνωμοσιολογίες δεν μίλησα για συνωμοσία υπονόμευσης των συνομιλιών, αλλά για επικοινωνιακό σχεδιασμό με στόχο τη διατήρηση του στάτους κβο.

2. Δεν θεωρώ τον Λεβέντ μέρος αυτής της στρατηγικής, αλλά υποστηρίζω ότι οι μη σοβαρές πληροφορίες που ενίοτε δημοσιεύει (π.χ. ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έσφαξαν με ξιφολόγχες 320 Ελληνοκύπριους) αξιοποιούνται προς αυτό το σκοπό.

3. Στο ερώτημά του αν έπρεπε να δημοσιοποιήσει ή όχι την πληροφορία, που εξακολουθεί να την παρουσιάζει σαν γεγονός, αφού μου ζητά τη γνώμη, η απάντησή μου είναι «όχι». Έπρεπε να τη διερευνήσει. Τότε θα διαπίστωνε πως στα τέλη Αυγούστου δεν αποβιβάζονταν στρατιώτες στο Πέντε Μίλι. Έβγαιναν σαν «κύριοι» από τα λιμάνια που είχαν καταλάβει, ελέω προδοσίας.

4. Τα ίδια ισχύουν και για τον φίλο μας Αντρέα Παράσχο για την «αποκάλυψη» ότι οι Τούρκοι μάζεψαν 800-1000 νεκρούς Ελληνοκύπριους σε «όλο το μέτωπο της τουρκικής απόβασης» από τη Λάπηθο μέχρι τη Βασίλεια και τους έθαψαν κοντά στην ακτή. Μια απλή επαλήθευση αν έχουμε 1000 αγνοούμενους από τις μάχες στην περιοχή, θα καθιστούσε την πληροφορία αναξιόπιστη.

Ο Σενέρ Λεβέντ ξεμπροστιάζει τον Μακάριο Δρουσιώτη 18/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Σενέρ Λεβέντ [πηγη: lifo.gr]

‘Πολίτης’
«Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δρουσιώτης»
16 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 13
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Διάβασα με έκπληξη ορισμένα κομμάτια στο άρθρο του Μακάριου Δρουισιώτη που δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή στις εφημερίδες «Sunday Mail» και «Χαβαντίς» ταυτόχρονα. Και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ένιωσα την ανάγκη να γράψω το παρόν άρθρο. Διότι αυτό αφορά άμεσα εμένα και την εφημερίδα «Αφρίκα». Ο τίτλος του άρθρου του Δρουσιώτη είναι ο εξής: «Εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης». Δεν είμαι από εκείνους που δίνουν αξία σε αυτό που ονομάζεται «θεωρίες της συνωμοσίας», ό,τι και αν είναι αυτές. Πιστεύω ότι δεν έχουν καλές προθέσεις εκείνοι που προβάλλουν αυτή την έννοια για να καταρρίψουν μιαν άποψη που γράφτηκε και ότι καταφεύγουν στην εύκολη λύση. Προσπαθούν να αποδείξουν την ορθότητα των δικών τους απόψεων δείχνοντας ότι ο εκφραστής τής εν λόγω (άλλης) άποψης συνεργάζεται πάντα με ορισμένα κέντρα ισχύος. Αλλά νομίζω ότι δεν έχει την ίδια άποψη μαζί μου πάνω σε αυτό το θέμα ο Μακάριος Δρουσιώτης. Δίδει σημασία στις «θεωρίες της συνωμοσίας». ‘Αλλωστε αυτό είναι που ουσιαστικά μου προκάλεσε έκπληξη. Ίσως χωρίς να το αντιλαμβάνεται, βουλιάζει σε αυτό το τέλμα.

Νομίζει ότι πλήττονται οργανωμένα από κάποιο κέντρο οι διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, που θεωρεί ότι προχωρούν προς λύση. Όπως δεν κατέχω συγκεκριμένες πληροφορίες για το τι είδους παιχνίδια παίζονται μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, δεν είμαι βέβαιος και για την ύπαρξη ενός τέτοιου κέντρου. Ξέρω μονάχα το εξής: Υπάρχουν κάποιοι που έχουν πολύ διαφορετική μορφή λύσης μέσα στο μυαλό τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει και εδώ σε εμάς. Δεν τους αποκαλώ «αντίθετους με τη λύση». Δεν αποκαλώ έτσι ούτε καν τον Ντενκτάς. Ούτε τον Λυσσαρίδη και τον Ομήρου. Διότι έχουν και αυτοί από μια (δική τους) λύση. Μπορεί εμείς να μην την υιοθετούμε, αλλά έχουν. Δίκαιη ή άδικη. Μπορεί ακόμη και να είναι μια μορφή λύσης που ωφελεί στη συνέχιση της μη λύσης. Ας είναι. Αυτή είναι η λύση τους.

Τέλος πάντων. Αν ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν συμπεριελάμβανε και εμάς στην εκστρατεία που αποκαλεί «οργανωμένη εκστρατεία σαμποταρίσματος της λύσης», σίγουρα δεν θα έγραφα αυτό το άρθρο. Αλλά πίστεψε τόσο πολύ σε αυτή την «οργανωμένη εκστρατεία», που δεν απόφυγε να συμπεριλάβει σε αυτήν και δημοσίευμά μας στην «Αφρίκα». Κάνει αναφορά στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Ακτή της Απόβασης το 1974. Και κοιτάξτε τι λέει:

«Με χρήση ανώνυμων μαρτυριών, η ορθότητα των οποίων είναι αμφίβολη, έγιναν «τρομερές» αποκαλύψεις αναφορικά με το ότι δολοφονήθηκαν μαζικά αγνοούμενοι. Όπως για παράδειγμα η πληροφορία ότι δολοφονήθηκαν με ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες που αποβιβάζονταν από τα καράβια της απόβασης στο Πέντε Μίλι 320 αιχμάλωτοι στα τέλη του μηνός Αυγούστου. Όσο και αν δεν απαντά σε βασικά ερωτήματα αυτή η «αποκάλυψη» (όπως για παράδειγμα το μήπως δεν είχαν όπλα για να τους σκοτώσουν και σκότωσαν 320 άτομα με ξιφολόγχες και το γιατί δεν βρέθηκε έστω και ένα άτομο να αναφερθεί σε αυτό το γεγονός εδώ και 35 χρόνια), αυτό παρουσιάστηκε σαν να ήταν αληθινό γεγονός».

Εκτός αυτού ο Δρουσιώτης πρόσθεσε σε αυτό (το δημοσίευμα) και τον ομαδικό τάφο των 800-1000 ατόμων στη Λάπηθο. Και το παρουσίασε και αυτό ως κομμάτι της «οργανωμένης» εκστρατείας που πλήττει τις συνομιλίες. Το άρθρο αυτό δημοσίευσε πρώτα στην εφημερίδα «Καθημερινή» ο αγαπητός φίλος Ανδρέας Παράσχος. Και μετά από αυτόν το δημοσιεύσαμε και εμείς. Έτσι στο μυαλό του Δρουσιώτη, τόσο εγώ όσο και ο Παράσχος, γίναμε τμήμα της «οργανωμένης» εκστρατείας να πληγούν οι συνομιλίες! Τι είδους αντίληψη είναι αυτή, τι είδους θεωρία της συνωμοσίας; Αρμόζει κάτι τέτοιο σε έναν αξιόλογο ερευνητή και οπαδό της ειρήνης όπως τον Μακάριο Δρουσιώτη;

Υπάρχει και είναι εκεί ο μάρτυρας του εγκλήματος στο Πέντε Μίλι. Αν υπάρχει η Επιτροπή των Αγνοουμένων ή μια επιτροπή που διερευνά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, θα πάει να τον βρει. Στενοχωρήθηκε, λέει, για το ότι προβλήθηκε ο ισχυρισμός πως τα εγκλήματα διαπράχθηκαν μόνο εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων και ήρθε και μας τα είπε αυτά, δηλαδή μας περίγραψε αυτά που είδε με τα μάτια του. Και εμείς δεν τα κρατήσαμε μυστικά, τα μοιραστήκαμε με την κοινωνία. Τι επιλήψιμο υπάρχει σε αυτό, αδελφέ Μακάριε; Κακώς κάναμε; Έπρεπε δηλαδή να τα είχαμε αποκρύψει και εμείς; Δεν βλέπεις πώς τα κέντρα ισχύος του κόσμου πλήττουν εκείνες τις διαπραγματεύσεις και το βλέπεις αυτό;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Απάντηση στον Λεβέντ»
17 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 12
Μακάριος Δρουσιώτης

Σχετικά με το χθεσινό άρθρο του Σενέρ Λεβέντ στον «Πολίτη» («Οι θεωρίες συνωμοσίας και ο Μακάριος Δορυσιώτης»), έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα:

1. Επειδή απεχθάνομαι τις συνωμοσιολογίες δεν μίλησα για συνωμοσία υπονόμευσης των συνομιλιών, αλλά για επικοινωνιακό σχεδιασμό με στόχο τη διατήρηση του στάτους κβο.

2. Δεν θεωρώ τον Λεβέντ μέρος αυτής της στρατηγικής, αλλά υποστηρίζω ότι οι μη σοβαρές πληροφορίες που ενίοτε δημοσιεύει (π.χ. ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έσφαξαν με ξιφολόγχες 320 Ελληνοκύπριους) αξιοποιούνται προς αυτό το σκοπό.

3. Στο ερώτημά του αν έπρεπε να δημοσιοποιήσει ή όχι την πληροφορία, που εξακολουθεί να την παρουσιάζει σαν γεγονός, αφού μου ζητά τη γνώμη, η απάντησή μου είναι «όχι». Έπρεπε να τη διερευνήσει. Τότε θα διαπίστωνε πως στα τέλη Αυγούστου δεν αποβιβάζονταν στρατιώτες στο Πέντε Μίλι. Έβγαιναν σαν «κύριοι» από τα λιμάνια που είχαν καταλάβει, ελέω προδοσίας.

4. Τα ίδια ισχύουν και για τον φίλο μας Αντρέα Παράσχο για την «αποκάλυψη» ότι οι Τούρκοι μάζεψαν 800-1000 νεκρούς Ελληνοκύπριους σε «όλο το μέτωπο της τουρκικής απόβασης» από τη Λάπηθο μέχρι τη Βασίλεια και τους έθαψαν κοντά στην ακτή. Μια απλή επαλήθευση αν έχουμε 1000 αγνοούμενους από τις μάχες στην περιοχή, θα καθιστούσε την πληροφορία αναξιόπιστη.

Οι Άγγλοι «επέβαλαν» στον Κίσινγκερ τη διζωνική ομοσπονδία 31/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , , ,
comments closed
Τα αρχεία του Foreign Office για τον Κίσσινγκερ [πηγή: Σημερινή 03/08/2009]

‘Σημερινή’
«Οι Άγγλοι επέβαλαν στον Κίσινγκερ τη διζωνική ομοσπονδία»
03 Αυγούστου 2009, σελ. 18-19
Φανούλα Αργυρού

Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επεδίωκε επιστροφή στη Ζυρίχη, αλλά τελικά υπέκυψε
Η Χούντα υποστήριζε Σαμψών, η Τουρκία και η Βρετανία επιστροφή του Μακαρίου, και ο Κίσιγκερ προτιμούσε τον Γλαύκο Κληρίδη.

ΗΠΑ-ΑΓΓΛΙΑ: Μπλοκάρουν την Ελλάδα από του να επέμβει
Εδώ και 35 χρόνια, άρθρα και ειδησεογραφικές πληροφορίες προβάλλουν τον δρα Χένρι Κίσινγκερ, Υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ το 1974, ως φέροντα την ευθύνη για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ασφαλώς οι ΗΠΑ φέρουν τη δική τους ευθύνη για την ανοχή που υπέδειξαν και άφησαν την Τουρκία ανενόχλητη να εισβάλει δίχως να τη σταματήσουν. Όμως, τη μεγαλύτερη ευθύνη και εγκληματική προμελετημένη ανοχή για το τουρκικό έγκλημα φέρουν οι Βρετανοί. Δυστυχώς, πολλά δημοσιεύματα αναφορικά με αμερικανικά έγγραφα, δίχως αυτά να μελετώνται σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα (και πολύ πιο λεπτομερή και άμεσα) βρετανικά τέτοια, δεν αποδίδουν τη σωστή εικόνα των γεγονότων. Με αποτέλεσμα να βοηθούνται οι Βρετανοί, που μένουν στο απυρόβλητο.

Και παρόλον ότι τα βρετανικά έγγραφα που αναφέρονται στο πραξικόπημα λογοκρίθηκαν και θα μείνουν κλειστά μέχρι το 2060, εντούτoις καταφέραμε, με πεισματική έρευνα στο Βρετανικό Κρατικό Αρχείο, να εξασφαλίσουμε ορισμένα, που μας δίνουν, επιτέλους, κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις σχέσεις και το ρόλο Βρετανών και Αμερικανών τις μαύρες εκείνες μέρες.

Τα έγγραφα φανερώνουν ότι οι Βρετανοί ηγούνταν της όλης επιχείρησης, έχοντας βοηθούς τους Αμερικανούς και όχι αντιστρόφως. Το Λονδίνο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εμποδίσει την Ελλάδα να αντιδράσει και παρόλον ότι η Τουρκία είχε ήδη εισβάλει στο νησί, αυτοί συνέχιζαν να την υπερασπίζονται και να απαιτούν παράλογα πράγματα από την Ελλάδα. Πολύ ενδιαφέρουσες οι δηλώσεις Κίσινγκερ 19 Ιουλίου 1974 και 27 Αυγούστου 1974.

Στα χέρια του Λονδίνου

Τα έγγραφα στα οποία αναφερόμαστε στην παρουσίαση αυτή δεν αφήνουν πλέον αμφιβολία ότι ο δρ Χένρι Κίσινγκερ δεν υποστήριζε κατ’ αρχήν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, αλλά αυτή ήταν λύση που επέβαλαν οι Βρετανοί και έκτοτε συμβάδισε μαζί τους. Κατά καιρούς τα έγγραφα φανερώνουν αμφιταλαντεύσεις του Κίσινγκερ για τη Διζωνική, κάτι που κράτησε μέχρι το τέλος του 1974, αλλά τελικά κέρδισαν οι Βρετανοί. Πρώτον, επειδή το Κυπριακό ήταν και παραμένει στα χέρια του Λονδίνου και όχι της Ουάσινγκτον, και δεύτερον γιατί οι ΗΠΑ χρειαζόντουσαν τους Βρετανούς για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων μέσω των βρετανικών βάσεων στο νησί…

Διαφωνία Κίσινγκερ – Κάλαχαν/Γουίλσον

Στις 18 Ιουλίου 1974, ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών δρ Χ. Κίσινγκερ τηλεφωνεί ο ίδιος στον Βρετανό ομόλογό του Τζέιμς Κάλαχαν και διαφωνεί μαζί του στο θέμα της απόσυρσης των Ελλήνων αξιωματικών. Ο Κίσινγκερ επανέλαβε τη θέση του ότι το να πιέζει η Βρετανία για την άμεση αποχώρησή τους από την Κύπρο μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα επικίνδυνο ρήγμα στο ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο και πίστευε (ο Κίσινγκερ) ότι η απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών θα μπορούσε να ενθαρρύνει ενδο-κοινοτική διαμάχη. Ο Κίσινγκερ υποστήριζε ότι δεν ήταν εναντίον της αποχώρησής τους, αλλά όχι προτού επιτευχθεί συνταγματική λύση. Προτιμούσε να μιλήσει ο Μακάριος στις 19 (την επομένη) σε συνεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, και προτού παρθεί οποιαδήποτε απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ήθελε τους Βρετανούς να συμφωνήσουν να διευθετήσουν συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων στο Λονδίνο, για την Κυριακή 21 Ιουλίου, για να διαπραγματεύονταν κάποια συνταγματική λύση, βασισμένη στις συνθήκες του 1960. Σύμφωνα με τη σχετική αναφορά στο βρετανικό έγγραφο: «…Οι ΗΠΑ, είπε, θα δώσουν πλήρη υποστήριξη και θα λάβουν μέρος στη συνάντηση με πρόταση και μετά να ακολουθήσει ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο Κάλαχαν ρώτησε τι είδος συνταγματικής λύσης είχε υπόψη του ο Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ εισηγήθηκε όπως οι Βρετανοί προσπαθήσουν να διαμορφώσουν τα πράγματα, ούτως ώστε να βρεθεί εναλλακτική αποδεκτή λύση γι’ απαλλαγή τόσο από τον Σαμψών όσο και τον Μακάριο…». Ο Κίσινγκερ θεωρούσε τον Γλ. Κληρίδη ως το πρόσωπο αυτό. Με τον Κληρίδη πίστευε ότι οι Έλληνες θα εγκατέλειπαν τον Σαμψών και οι Βρετανοί και Τούρκοι τον Μακάριο. Για τους Τούρκους, πίστευε ο Κίσινγκερ, δεν θα ήταν και μεγάλη θυσία, καθώς ποτέ δεν τον είχαν εμπιστευθεί. Ο Κίσινγκερ ήταν πολύ προβληματισμένος με τους Βρετανούς οι οποίοι, πίστευε, δέσμευαν τους εαυτούς των πολύ μακριά, δίχως να υπολογίζουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Ο Τζέιμς Κάλαχαν ενημέρωσε τον Βρετανό πρωθυπουργό σχετικά.

«Πρώτες βοήθειες»
Την επομένη, 19 Ιουλίου, ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον σημειώνει προς τον Σύμβουλό του κ. Άκλαντ:

«…Υπήρξαν κάποιες μικρές διαφωνίες μεταξύ μας και των Αμερικανών σχετικά με τον Μακάριο και πώς να τον χειριστούμε. Φυσικά αυτό είναι παράπλευρο θέμα, όμως είναι ένα σημαντικό θέμα. Εκείνο που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο δρ Κίσινγκερ σήμερα είναι πως το πραξικόπημα στην Κύπρο έχει αφαιρέσει την όποια σταθερότητα είχε απομείνει από της συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Εκείνη η σταθερότητα ήταν πολύ εύθραυστη τα τελευταία δέκα χρόνια. Οι βασικές ερωτήσεις τώρα είναι: Μπορούμε να μπαλώσουμε τις παλαιές συνθήκες; Ή πρέπει τώρα να προχωρήσουμε με νέες διευθετήσεις; Αν ναι, ποιοι θα είναι οι συμμετέχοντες και οι εγγυητές των συνθηκών που θα αντικαταστήσουν τις παλαιές;

Μου φαίνεται, και απ΄ό,τι άκουσα όσον αφορά τις απόψεις του δρος Κίσινγκερ, ο τελευταίος προφανώς βλέπει την κατάσταση επιφανειακά. Αν θέλει να μπαλώσει (χρησιμοποιεί μεταφορικά τη λέξη επιδέσμους) τις σημερινές συνθήκες, θα πρέπει να δράσει πολύ πιο δυναμικά με τους Έλληνες απ΄ ό,τι έκανε μέχρι σήμερα. Το γεγονός είναι ότι σήμερα υπάρχει μια νέα μεγάλη πηγή αστάθειας, και η επέμβαση «πρώτων βοηθειών» σύντομα θα καταντήσει αδύνατη».

Μπλόκο στην Ελλάδα
Σημείωση 1): Ο Βρετανός πρωθυπουργός και ο Υπ. Εξωτερικών της Βρετανίας από τις 17 Ιουλίου, κατά τη συνάντηση που είχαν στο Λονδίνο με τον Τούρκο πρωθυπουργό της εισβολής Μπ. Ετσεβίτ, του είχαν δώσει το πράσινο φως για την εισβολή, υποσχόμενοι να μην επέμβουν και να μπλοκάρουν την Ελλάδα από του να τρέξει εις βοήθεια της Κύπρου.

Σημείωση 2): Η πολιτική αυτή ήταν πλήρως ταυτισμένη με το βρετανικό σχέδιο «Το Μέλλον της Κύπρου», που είχε εκπονήσει το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις τον Φεβρουάριο του 1964. Το σχέδιο προέβλεπε και προνοούσε όπως εμποδιστεί η Ελλάδα από το βοηθήσει την Κύπρο σε περίπτωση τουρκικής εισβολής, για να αφεθεί η Τουρκία για 48 τόσες ώρες να κάνει την επιχείρησή της. Προνοούσε τόσο τη χρησιμοποίηση και του 6ου Αμερικανικού Στόλου όσο και την πιθανότητα ανάγκης πραξικοπήματος για να επιτευχθεί ο στόχος… Υπενθυμίζεται ότι τον ίδιο καιρό (Φεβρουάριος του 1964) και οι Τουρκοκύπριοι (με την ανταρσία τους εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας) είχαν εκπονήσει συνταγματικές προτάσεις για Δύο Ομόσπονδα Κράτη.

Σημείωση 3): Άκρως λανθασμένος και ιστορικά ανακριβής ο ισχυρισμός (όπως π.χ. εκείνος του Βρετανού Μάρτιν Πάκαρτ) ότι τότε υπήρχε Αμερικανικό Σχέδιο εις βάρος της Κύπρου. Το σχέδιο ήταν καθαρώς βρετανικό. Τα ίδια τα βρετανικά έγγραφα ανατρέπουν συλλήβδην τέτοιον ισχυρισμό.

Ο ρόλος του Βρετανού πρέσβη
Το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα Σερ Χούπερ είδε τον αναπληρωτή Υπ. Εξωτερικών της χουντικής κυβέρνησης κ. Κυπραίο και προσπάθησε να του διαλύσει την εντύπωση που είχε ήδη κυκλοφορήσει, ότι η Βρετανία είχε εκ των προτέρων γνώση για το πραξικόπημα. (Εδώ υπενθυμίζεται ότι τα βρετανικά έγγραφα για το πραξικόπημα παραμένουν κλειστά).

Ο κ. Κυπραίος του είπε ότι τα τουρκικά στρατεύματα είχαν επιτεθεί στην ΕΛΔΥΚ. Η Ελλάδα ζητούσε άμεση κατάπαυση του πυρός και τη συγκέντρωση όλων των τουρκικών στρατευμάτων και αλεξιπτωτιστών στους τουρκικούς θυλάκους μέχρι τις 2.μ.μ. Ο Βρετανός πρέσβης βρήκε ότι η στάση του κ. Κυπραίου ήταν διαφορετική από εκείνη που τους είχαν ενημερώσει οι Αμερικανοί στην Ουάσινγκτον.

Ο Χούπερ είπε στον Κυπραίο ότι η απαίτηση της Αθήνας με τελεσίγραφο μέχρι τις 2.μ.μ. θα εξέπληττε το Λονδίνο. Ουσιαστικά η ελληνική κυβέρνηση ζητούσε από την Τουρκία να διαλέξει είτε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της Αθήνας είτε να πάνε σε πόλεμο.

Κατ’ αρχήν ο Έλληνας αναπληρωτής Υπ.Εξ. κ. Κυπραίος είπε ότι καλά κατάλαβε ο πρέσβης, και ο κ. Σωσσίδης δίπλα του πρόσθεσε «πόλεμος σε όλα τα μέτωπα». Αργότερα, όμως, ο Κυπραίος κατέβασε τους τόνους, επισημαίνει στην αναφορά του προς τον Τζέιμς Κάλαχαν ο Βρετανός πρέσβης, τονίζοντας ότι τελικά ο Κυπραίος, στο μήνυμά του προς την τουρκική κυβέρνηση, είπε ότι οι Έλληνες προσέφεραν στην Τουρκία την ευκαιρία να λύσουν τις διαφορές τους και να σταθεροποιήσουν την κατάσταση για τα επόμενα χρόνια.

Υποστηρίζοντας περαιτέρω την Τουρκία, ο Βρετανός πρέσβης είπε στον Κυπραίο ότι και η Βρετανία επιθυμούσε εκεχειρία, αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να δεχθούν, υπό το φως των απειλών που αντιμετώπιζαν από τους Έλληνες και πως οι Έλληνες έπρεπε να τους βοηθήσουν να διαπραγματευτούν. Ο Χούπερ ζήτησε, μάλιστα, να μάθει το σκεπτικό της απαίτησης της Ελλάδας για τη συγκέντρωση των τουρκικών στρατευμάτων στους θυλάκους. Ο Κυπραίος είπε ότι δεν ήταν σκοπός τους να απειλήσουν την Τουρκία, αλλά έχοντας υπόψη την υπεροχή της Τουρκίας, έπρεπε να βοηθηθούν και οι ίδιοι να διαπραγματευτούν από θέση ισχύος. Οι Τούρκοι είχαν επιτεθεί κατά των ελληνικών στρατευμάτων και ήδη είχε δημιουργηθεί κατάσταση πολέμου, κάτι για το οποίο δεν ευθυνόταν η Ελλάδα. Και σημειώνει ο Χούπερ σε παρένθεση «Εδώ έχει κάποιο δίκαιο».

Όμως ο Χούπερ δεν πίστευε ότι οι Έλληνες θα επέμεναν για τις 2.μ.μ. Γιατί ο Κυπραίος του είχε επίσης πει πως νοουμένου ότι αυτό γινόταν εντός 24 ή 48 ωρών, δεν θα έκαναν τίποτα.

Ο Κυπραίος είπε ότι η Ελλάδα δεν ήθελε την Ένωση, αλλά αν ο κυπριακός λαός την ήθελε, τότε ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Όμως, έγραψε ο Χούπερ, ο Κυπραίος δεν είχε γνώση για πρόταση διχοτόμησης.

Από το ενημερωτικό τηλεγράφημα του Βρετανού πρέσβη προς τον Τζέιμς Κάλαχαν, φαίνεται ότι ο Αμερικανός απεσταλμένος κ. Σίσκο είχε εντολές να πιέσει την Ελλάδα, απειλώντας να διακόψει κάθε στρατιωτική βοήθεια, αν αντιδρούσε (η Ελλάδα). Αλλά μέχρι τότε ο Σίσκο, με τη συγκατάθεση της Ουάσινγκτον, δεν το είχε κάνει.

Έξαλλος ο Ιωαννίδης
Μετά την επιστροφή του Σίσκο από την Άγκυρα, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα ενημέρωσε τον Βρετανό ομόλογό του κ. Χούπερ για τις επαφές Σίσκο και του ιδίου στην Αθήνα, ζητώντας να διατηρηθεί η αναφορά άκρως εμπιστευτική.

Γράφει η ενημέρωση προς το Λονδίνο:

«Στις 7.30 πρωινή της 20ής Ιουλίου, ο Αμερικανός πρέσβης κ. Τάσκα πήγε στο ελληνικό Υπ. Άμυνας, όπου θα ξεκινούσε συνεδρία του Συμβουλίου Πολέμου στις 8.00 πρωινή, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού. Ο Τάσκα έδωσε αυστηρές προειδοποιήσεις εναντίον οποιασδήποτε ενέργειας. Οι ανώτεροι στρατηγοί δεν αντέδρασαν, αλλά ο Ιωαννίδης ήταν ιδιαίτερα έξαλλος. Στις 7.50 ήλθε και ο Σίσκο, ο οποίος μίλησε στις ίδιες γραμμές, με τον Ιωαννίδη να διατηρεί την ίδια στάση και να τονίζει πως αν οι Τούρκοι δεν έφευγαν από την Κύπρο, οι συνέπειες θα ήταν διπλή ένωση και πόλεμος. Αμέσως μετά, ο Ιωαννίδης αποχώρησε από την αίθουσα. Μετά από περαιτέρω συζήτηση με τους Τάσκα, Σίσκο και Συμβούλιο, συμφωνήθηκε όπως συνεχίσει η συνεδρία, αλλά να μη ληφθούν αποφάσεις προτού διαβουλευθούν ξανά με τους Τάσκα και Σίσκο. Όμως αυτό δεν ακολουθήθηκε».

Η Χούντα κάνει πίσω
Αργότερα το ίδιο πρωινό, οι Τάσκα και Σίσκο είδαν τον Κυπραίο στο Υπ. Εξωτερικών, ο οποίος τους μίλησε όπως και στον Χούπερ ενωρίτερα, για τη διορία που έδιδαν μέχρι τις 2 μ.μ. και πως ήδη αποχωρούσαν τα ελληνικά στρατεύματα από το αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Ο Σίσκο του είπε ότι η ελληνική πρόταση προσφερόταν ως βάση για διαπραγμάτευση, θα τη μετέφερε στην Άγκυρα, αλλά χρειαζόταν χρόνο, γι΄ αυτό έβρισκε ότι η διορία μέχρι τις 2μ.μ. δεν ήταν ρεαλιστική. Ο Τάσκα επιβεβαίωσε ότι τα όσα έλεγε ο Κυπραίος είχαν την υποστήριξη των Ιωαννίδη και Μπονάνου.

Στη συνάντηση με τον Κυπραίο, τελικά ο Τάσκα προέβη στην απειλή διακοπής αμερικανικής βοήθειας, αν η Ελλάδα προχωρούσε με ένοπλη δράση. Λίγο πριν από τις 2μ.μ., τηλεφώνησε στον Κυπραίο να μάθει αν η Ελλάδα θα αντιδρούσε μετά τις 2.μ.μ. και ο Κυπραίος του επιβεβαίωσε πως δεν θα έκαναν τίποτα. Τηλεφώνησε και στον Μπονάνο, γράφει η αναφορά, ο οποίος επίσης επιβεβαίωσε το ίδιο, όμως αυτός είπε ότι δεν θα περίμεναν επ΄ αόριστον.

Έξω φρενών ο Σίσκο
Ο Σίσκο, γράφει η αναφορά, έγινε έξω φρενών με τη διπλοπροσωπία των Τούρκων σε σχέση με την εισβολή και περιέγραψε, γράφει ο Χούπερ, τη συμπεριφορά των Τούρκων ως άκρως απαράδεκτη.

Σύμφωνα με την περιγραφή, ο Ετσεβίτ κορόιδευε τον Σίσκο και απέφευγε να του δώσει συγκεκριμένη απάντηση, πότε θα τερμάτιζαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ο Ετσεβίτ του είπε ότι εφόσον άρχισαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, θα έπρεπε να πάρουν το χρόνο τους, δεν μπορούσαν να σταματήσουν προτού επιτευχθούν κάποιοι στόχοι. Εξάλλου, δεν μπορούσε να του δώσει απάντηση προτού συναντηθεί την επομένη με τους Στρατιωτικούς και το Υπουργικό του. Ο Σίσκο εκνευρίστηκε και του έβαλε τις φωνές λέγοντας:

«…Είπα στον Ετσεβιτ ότι είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να αφήσει την Τουρκία να κάνει όπως ήθελε εκείνη (αντί να τη σταματούσαν από το να πολεμήσει, όπως έκαναν το 1964), είχα ζητήσει από την αμερικανική κυβέρνηση να πείσει την Ελλάδα να μην αναμιχθεί σε εχθροπραξίες, και είχα πει ότι έτσι και οι τουρκικές δυνάμεις έφερναν εις πέρας ένα ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο, σε σχέση με τις ελληνικές δυνάμεις, η τουρκική κυβέρνηση θα ήταν έτοιμη να εμπλακεί σε συνομιλίες με το Ηνωμένο Βασίλειο και τους Έλληνες στο πνεύμα των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Όλα αυτά είχαν πάει περίπατο πια. Υπολογίζαμε ότι ο Ετσεβίτ μιλούσε εκ μέρους της Τουρκίας και αναμέναμε να δούμε την Τουρκία να συμφωνεί για εκεχειρία, προτού η ελληνική κυβέρνηση αναγκαστεί να εμπλακεί σε εχθροπραξίες. Εμείς είχαμε τηρήσει τα δικά μας και αναμέναμε να τηρούσε και εκείνος το λόγο του. Αν η Τουρκία δεν ανταποκρινόταν, αυτό θα είχε δυσάρεστα αποτελέσματα για τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, περιλαμβανομένης και της στρατιωτικής βοήθειας…».

Λίγα ψίχουλα
Όσον αφορά τη συνάντηση που είχε στο Υπ. Άμυνας με το Πολεμικό Συμβούλιο, o Τάσκα είπε ότι του έκαναν εντύπωση οι διαφορές μεταξύ των ιεράκων υπό την ηγεσία του Ιωαννίδη και των σχετικώς εριφίων υπό την ηγεσία του Μπονάνου και ανώτερων στρατηγών. Και κλείνει η αναφορά προς το Φόρεϊν Όφις με το εξής άκρως αινιγματικό για το βρετανικό ρόλο: «Θα πρέπει να δώσουμε στον τελευταίο (δηλαδή τον Μπονάνο) λίγα ψίχουλα παρηγοριάς προτού είναι αργά», έγραψε χαρακτηριστικά ο Βρετανός πρέσβης Χούπερ.

Η διζωνική ήταν βρετανικής έμπνευσης
Το έγγραφο αυτό είναι ένα πολυσέλιδο ντοκουμέντο, που περιέχει τα πρακτικά της πλέον κρίσιμης συνεδρίας που έλαβε χώρα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μετά τις δύο τουρκικές εισβολές. Η συνάντηση έγινε στις 27 Αυγούστου 1974, μεταξύ ανώτερων αξιωματούχων του Φόρεϊν Όφις και του δρος Χένρι Κίσινγκερ, κατ΄ εντολήν του Βρετανού Υπ. Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν. Ο Κάλαχαν ήθελε πλέον να προχωρήσει με την προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας, αλλά ήθελε να σιγουρευτεί για την υποστήριξη του δρος Κίσινγκερ στη βρετανική αυτή πρωτοβουλία, γιατί οι Βρετανοί στο Λονδίνο είχαν επισημάνει αμφιβολίες για την αμερικανική υποστήριξη. Τα πρακτικά αυτά, διά μαρτυρίας του ιδίου του δρος Κίσινγκερ, μας ξεκαθαρίζουν πλέον, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, ότι οι Βρετανοί ήσαν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων του 1974, όσο και της προώθησης της τουρκικής απαίτησης για γεωγραφική ομοσπονδία (διζωνική) και όχι οι Αμερικανοί.

Οι απεσταλμένοι του Φόρεϊν Όφις είπαν στον Κίσινγκερ ότι ο Τζέιμς Κάλαχαν σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους στη διπλωματία, όταν και διέκοψε ο δρ Κισινγκερ για να τονίσει ότι ήδη είχε επιτευχθεί η μεγάλη (βρετανική) διπλωματική νίκη, με το να χαρακτηρίζεται πλέον ο ίδιος ως ο κακός της όλης κατάστασης.

Οι Βρετανοί θυμήθηκαν ότι ο Σίσκο (ο Αμερικανός απεσταλμένος) μέσα Ιουλίου είχε ρωτήσει το Φόρεϊν Όφις κατά πόσο μπορούσε να βρεθεί μια λύση πακέτο, αλλά τότε του είχαν πει ότι ήταν ακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο.
Και συνέχισαν στη συνάντηση οι Βρετανοί, λέγοντας ότι οποιαδήποτε άποψη και να είχαν για τις τουρκικές ενέργειες, η λύση θα ήταν διπεριφερειακή ομοσπονδία και θα συνεπάγετο ανταλλαγή πληθυσμών. Η λύση αυτή, είπαν στον δρα Κίσινγκερ, θα έχει την ευχέρεια να αυτο-αστυνομεύεται και να μη χρειάζεται την ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών. Ήδη, πρόσθεσαν, πολλοί τους κατηγορούν ότι δεν ανέλαβαν τις εγγυητικές τους υποχρεώσεις, για να διακόψει και πάλιν ο Κίσινγκερ, για να πει ότι αυτό δεν ίσχυε για τους Τούρκους. Οι Τούρκοι, είπε, «δεν πιστεύω να έχουν τέτοιο παράπονο».

Διζωνική στη θεωρία
Οι Βρετανοί σχεδιαστές της λύσης είπαν πως η λύση που η Βρετανία υποστήριζε, δηλαδή η διπεριφερειακή ομοσπονδία (ουσιαστικά η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), ήταν ακόμα στο στάδιο της θεωρίας, ήταν δύσκολο να επιβληθεί. Ο δρ Κίσινγκερ ρώτησε αν η ελληνική κυβέρνηση την υποστήριζε και οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι ο Κ. Καραμανλής αδυνατούσε. Αλλά οι Τούρκοι ήταν αδύνατο να αποτραβηχτούν στη γραμμή που κρατούσαν στις 9 Αυγούστου. Ο Κληρίδης όμως, είπαν, είχε προωθήσει πιο λογικές προτάσεις. Οι Βρετανοί αξιωματούχοι είπαν πως για τη λύση αυτή, θα έπρεπε να γίνουν σημαντικές αναπροσαρμογές και πως ο Τούρκος καθηγητής Ουλμάν τους είχε πει στο Λονδίνο ότι θα χρειαζόντουσαν πέραν του 28% του εδάφους για λόγους ασφάλειας, κάτι που θα συζητηθεί στις διαπραγματεύσεις. Και συμπλήρωσαν ότι οι ίδιοι πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες ίσως να μη θέλουν πλέον να επιστρέψουν, μιας και τους επιτραπεί να επισκεφθούν τις περιουσίες τους.

Ο δρ Κίσινγκερ είπε ότι ο χρόνος δεν ήταν υπέρ των Ελλήνων. Ο ίδιος ήθελε χρόνο για να καλυτερεύσουν οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Οι Βρετανοί, σε μια προσπάθεια να πιέσουν τον δρα Κίσινγκερ, χρησιμοποίησαν την κινδυνολογία ότι αν δεν λυόταν το θέμα σύντομα, φοβόντουσαν για ανταρτοπόλεμο εκ μέρους των Ελλήνων. Όμως ο Κίσινγκερ το απέρριψε και είπε ότι δεν πίστευε σε τέτοια.

Οι Βρετανοί στη συνέχεια είπαν πως θα άρχιζε ο εποικισμός από την Τουρκία. Ο Κίσινγκερ ρώτησε αν μπορούσε ένα κομμάτι να ενωθεί με την Ελλάδα και το άλλο με την Τουρκία, αλλά οι Βρετανοί κηδεμόνες, αν και δεν το απέρριψαν, είπαν ότι τέτοια λύση θα ήταν ό,τι χειρότερο για τη Σοβιετική Ένωση.

Ο Κίσινγκερ υποστήριξε να ξεκινούσε η βρετανική πρωτοβουλία, για διπεριφερειακή ομοσπονδία, αλλά, τους είπε ότι ήταν πολύ διστακτικός να ξανα-μπλέξει τις ΗΠΑ σε μια υπόθεση δίχως να γνωρίζει τις τακτικές. Την τελευταία φορά, είπε, οι ΗΠΑ είχαν αναμιχθεί με κάποια ευθύνη, όμως όχι αρκετή που να τους έδιδε και τον έλεγχο. Δίσταζε να το επαναλάβει. Ο ίδιος ήταν πολύ απασχολημένος με τα δικά τους στις ΗΠΑ και δεν ασχολήθηκε έντονα με όσα συνέβησαν στη Γενεύη τον Αύγουστο.

Θα αποτύγχανε η διζωνική
Η δεύτερη ανησυχία του, είπε ο δρ Κίσινγκερ, ήταν πως αν η βρετανική πρωτοβουλία αποτύγχανε, θα έλεγαν πως φταίει η Αμερική που δεν πίεσε αρκετά την Άγκυρα. Έτσι και πάλιν θα έφταιγαν οι ΗΠΑ και όχι το Ηνωμένο Βασίλειο, που ήταν δική του η πρωτοβουλία.

Οι Βρετανοί παραδέχθηκαν ότι στη Γενεύη έγιναν λάθη και πως εκ των υστέρων έβλεπαν πως θα ήταν καλύτερα αν είχαν προωθήσει και υποστηρίξει στη Γενεύη εξαρχής την περιφερειακή λύση. Ο Κίσινγκερ συμφώνησε πως τότε θα είχαν προοπτικές επιτυχίας. Ο Κίσινγκερ εξήγησε πως η πρότασή του για λύση καντονίων ήταν με στόχο να διευκολύνει τη διζωνική σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο Κίσινγκερ ήταν βέβαιος ότι η βρετανική πρωτοβουλία για διπεριφερειακή/διζωνική λύση θα αποτύγχανε, και δεν ήθελε τις ΗΠΑ να φορτωθούν την ευθύνη της αποτυχίας. Αν η Βρετανία ήθελε να προωθήσει την πρωτοβουλία της από μόνη της, θα έδιδε την ευλογία του.

Εν κατακλείδι, οι Βρετανοί ζήτησαν από τον Κίσινγκερ αν μπορούσαν να βασιστούν στην πλήρη κάλυψη της πρωτοβουλίας τους στην προώθηση της διπεριφερειακής ομοσπονδίας. Ο Κίσινγκερ τους υποσχέθηκε να το συζητήσει με τον Αμερικανό πρόεδρο και θα τους έδιδε την απάντησή του την επομένη.

Σύμφωνα με άλλα έγγραφα, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Ο Κίσινγκερ έκανε όπως τους είπε. Τους έδωσε την ευλογία του, αλλά δεν ήθελε με κανένα τρόπο να εμπλακεί σε κάτι για το οποίο δεν είχε τον έλεγχο, τον οποίο και τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, όπως και τον Ιανουάριο του 1964, είχαν οι Βρετανοί και όχι οι Αμερικανοί.