jump to navigation

Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς 02/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , ,
comments closed
Ο Βίας Λειβαδάς τον καιρό της ΕΟΚΑ [πηγή φωτογραφίας: www.efylakas.com]

‘Σημερινή’
«Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς»
24 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φτώχυνε από χθες η αρετή. Πέθανε χθες ο Βίας ο Λειβαδάς. Διά βίου ενσάρκωση της ελληνικής αρετής. Με το πλήρες περιεχόμενο του αρχαιοελληνικού όρου. Εκείνην ακριβώς την αρετή, που από του Ηροδότου την Ιστορίη για τους 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες του 480 π.Χρ., την πέταξε κατάμουτρα στον Εγγλέζο αρχιδήμιο, στρατάρχη σερ Τζον Χάρτινγκ, Γενάρη του 1956, στα κολαστήρια της Ομορφίτας, ο εκ των πανευφήμων και ενδόξων αρχαγγέλων της λευτεριάς, Κυριάκος Μάτσης: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Υπό το λάβαρο της εθνικοαπελευθερωτικής Ε.Ο.Κ.Α. στα 21 του ο Βίας Λειβαδάς, αυτοπροαιρέτως έσπευσε να χρεωθεί της πατρίδος τα όπλα τα ιερά. Και παρέμεινε ενεργός, ακάματος κι ασυνθηκολόγητος αγωνιστής, σε όλη τη διάρκεια του επίγειου 75χρονου βίου του. Η συμμετοχή του στους αγώνες, από το αντάρτικο της ΕΟΚΑ στις φυλακές της Αγγλίας, με τους Ιρλανδούς αγωνιστές του IRA και στην εθελοντική εθνοφρουρά κατά της τουρκανταρσίας, από τον Ανένδοτο του Γεωργίου Πανανδρέου ως την αντιχουντική πάλη κι από την ίδρυση της ΕΔΕΚ ως τη νυχθημερόν συμμετοχή στην απόκρουση του εκτρώματος του Σχεδίου Ανάν, δεν ήταν ποτέ για τον Βία Λειβαδά, παράσημα και δάφνες για οποιαδήποτε επανάπαυση. Ήταν, κάθε φορά, μια επιπλέον προσωπική ανάληψη επιπρόσθετου χρέους. Και ευθύνης, έναντι της αδικαίωτης πατρίδας.

Υπόλογος σ’ Εκείνους που για την ελευθερία θυσιάστηκαν στους αγώνες του έθνους. Υπόλογος στις νέες και τις επερχόμενες ελληνικές γενιές της Κύπρου. Με καθημερινή τη συνείδηση του εθνικού, δημοκρατικού και κοινωνικού καθήκοντος. Στο μετερίζι του αγώνα της απελευθέρωσης, μάχιμος πάντα κι ενεργός, άφησε την τελευταία του πνοή ο Βίας ο Λειβαδάς. Το πιστοποιούν οι οργανώσεις και οι επιτροπές των οποίων υπήρξε άχρι τέλους ακούραστο στέλεχος. Το κραυγάζουν τα κορυφαία βιβλία που συνέγραψε. Η εφηβικού σφρίγους και πανάρχαιας ελληνικής σοφίας, μαχητική του αρθρογραφία. Το μαρτυρούν οι κάθε φορά συναγωνιστές του. Το γνωρίζουν οι δημοσιογράφοι ραδιοφώνου και εφημερίδων.

Ο Βίας Λειβαδάς, τη Γαλανόλευκη που ενόρκως κι ενόπλως παρέλαβε το 1955, ουδέποτε την υπέστειλε. Ακόμα και στη διάρκεια της πανούκλας του εμφύλιου διχασμού και της ταπεινωτικής ήττας, αλώβητη τη διέσωσε. Η Γαλανόλευκη σήμερα θα σκεπάσει το φέρετρό του. Τιμητικά να τον συνοδεύσει, έτσι που του αξίζει, στην τελευταία του κατοικία. Ξέρουμε τη μέγιστη του έγνοια: Ποιοι και πόσο αποτελεσματικά θ’ αδράξουν τη σκυτάλη που αφήνει.

Χαίρε εν Χώρα Ζώντων, Βία Λειβαδά.

Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Διαβάζοντας Βία Λειβαδά»
25 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πορεία προς Αμμόχωστο, είναι ο τίτλος ενός από τα σπουδαία βιβλία που έγραψε (εκδόσεις Γκοβόστης, 2001), ο κηδευθείς χθες, αγωνιστής άχρι τέλους, Βίας Λειβαδάς. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Κάθε σελίδα του κι ένα ποτάμι δακρύων. 639 ποτάμια δακρύων. Ένα βιβλίο από το 1955 ώς το 2001. Σαράντα έξι χρόνια σε 639 σελίδες μαστιγώματος. Για όσους αντέχουν την ντροπή που, μετά βεβαιότητας, θα υποστούν και θα νιώσουν, διαβάζοντάς το. Καθώς θ’ αντηχούν ίσως στη σκέψη τους εκείνοι οι ανελέητοι στίχοι του Μιχάλη Πασιαρδή, «δεν είν’ η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε, το ‘χετε ξανακάνει, αιώνες πρίν, όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες». Που το τραγούδησε, με τον τίτλο «Είμαστε Έλληνες», ο Γιώργος Νταλάρας με τη «Διάσταση», στο «Ες γην εναλίαν Κύπρον» του Μιχάλη Χριστοδουλίδη. Και καθώς ρέει ανάμεσα στις γραμμές του Βία Λειβαδά, ανάγλυφο κι απεχθές το πύο, που επιχείρησε ν’ αφαιρέσει για να καθαρίσει τις κακοφορμίζουσες και παρά λίγο θανατηφόρες πληγές, στο σώμα της πατρίδας, απόκριση μοιάζει να λαμβάνει από τους στίχους ενός άλλου της Αμμοχώστου ποιητή. Του Κυριάκου Χαραλαμπίδη. Έτσι όπως τους τραγούδησε, με φωνή λυγμό, ο Δημήτρης ο Μητροπάνος στο κορυφαίο «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα» του Μάριου Τόκα: «Αν ο λαός μας δεν μπορεί ν’ αντλήσει απ’ τα δεινά του, τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία»

Το βιβλίο του κηδευθέντος χθες υπό την σκέπη της Γαλανόλευκης, Βία Λειβαδά, είναι συν τοις άλλοις και μια εκ βαθέων αυθεντική και εις βάθος χειρουργική, πολύτιμη διατριβή για την παρ’ Έλλησι πανάρχαια πανούκλα του εθνικού διχασμού και των εμφυλίων παθών:

«Ποιος φταίει; Οι επεμβάσεις των ξένων συμφερόντων, λένε οι πολλοί. Σπείραν τη διχόνοια για να μας διαιρέσουν και να μας κυβερνήσουν. Οι κακοί δαίμονες της Κύπρου. Μα ποια βάση θα ‘βρίσκαν τα ξένα συμφέροντα, αν άνθρωποι που φέρουν ελληνικά ονόματα δεν τους την πρόσφεραν; Ο ξένος κυβερνά μέσω των ντόπιων οργάνων του. Εμείς φέρουμε την ευθύνη! Γιατί αν δεν υπήρχαν άνθρωποι από μας να τους ανοίξουν την πόρτα και να τους δώσουν βήμα να σταθούν, θα μένανε πάντα ξένοι για τον τόπο. Και δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Μα εμείς πρώτοι επιτρέψαμε το ρήγμα ανάμεσά μας και τη διάσπαση του μετώπου μας» (σελ. 290).

Με πόνο δυσβάστακτο και τόλμη ασυγκράτητη, ανατέμνει όλα τα μικρά και μεγάλα καθέκαστα αυτού του «εμείς φέρουμε την ευθύνη», στην πλοκή γνωστών και πασίγνωστων πεπραγμένων. Ορθοτομώντας λόγον άντλησης, επιτέλους, της αναγκαίας, γι’ απόκρουση των εμφυλίων παθών, σοφίας. Ως να ήταν φωτισμένος, ο Βίας Λειβαδάς, να δώσει συνέχεια στα όσα περί εμφυλίων συνέγραψε (μα πάντα τον περιφρονούσαμε) ο Θουκυδίδης.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Denksexnw.blogspot.com’
«Λιοντάρι των βουνοκορφών Βία Λειβαδά σε αποχαιρετούμε»
24 Σεπτεμβρίου 2009

Μαύρισε ο ουρανός και ήρθε η ώρα για να ανοίξει τις αγκάλες της η περήφανη Ελληνική ιστορία να σε φιλοξενήσει. Έγινες ένα με αυτή, γιατί από αυτή πήγασε ολόκληρη σου η ζωή, μεγάλε αγωνιστή της Κύπρου, Βία Λειβαδά.

Παντού και πάντοτε όποτε χρειάστηκε ήσουν εκεί, άγγελος της επίλεκτης στρατιάς των πρωτοπόρων σύγχρονε ιερολοχίτη. Πενθούμε το χαμό ενός κομματιού της δικής μας συνειδησιακής φωνής. Αποχαιρετούμε την ιαχή της ξεκάθαρης εντολής για ανυποχώρητο αγώνα για σκοπούς αγνούς που δεν χωρούν σε κατατρομοκρατημένα μυαλά. Ο φόβος δεν ήταν καλεσμένος στο δικό σου περήφανο δρόμο, οι συνέπειες της αξιοπρεπούς στάσης σου στον σκοτεινό κόσμο των συμφερόντων ποτέ δεν σε λύγισαν. Σε εξόργιζαν, σε πείσμωναν και σαν γνήσιος και σωστά γαλουχημένος Έλληνας πρότασσες το κορμί σου σου μπροστά στα αδίστακτα αρπακτικά. Για μας όλους και ποτέ για εσένα, έδωσες πολλά και στερήθηκες άλλα τόσα, για τους αφελής που ξεπουλούν τόσο εύκολα ότι με αίμα εσύ και άλλοι τόσοι κέρδισαν. Ακόμη και αυτούς όμως που σε απαρνήθηκαν εσύ τους προστάτευσες όταν η δικιά τους πόλη τους συνάντησε και ο ανδρισμός τους είχε εγκαταλείψει.

Η πύρινη σου θέληση, η ημίθεη σου αντοχή και ο μεγάλος σου πόθος που ανάστησε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού σε κατέτησταν λιοντάρι στις βουνοκορφές των βασανισμένων. Η δράση σου, τα λόγια σου και ότι είχε να κάνει σχέση μαζί σου ήταν καθαρό και ξάστερο. Πιστός σε αρχές και άξιες έκτισες αυτό που πολλοί δοκίμασαν να συντρίψουν μα απέτυχαν, ένα αγέρωχο αγωνιστή που δεν μετρούσε με τον πήχη της ισχύς αλλά με το δίκαιο. Δεν σε μέτρησαν σωστά οι αφελής, νόμισαν πως θα σε λύγιζαν, δεν μελέτησαν καλά την καταγωγή σου

Αγονάτιστος ήρθες και σαν αητός φεύγεις, πάντα περήφανος και ούτε σπιθαμή μακρυά από τον σκοπό για τον οποίο ο θεός σε έστειλε κοντά μας. Σε ευχαριστούμε αντάρτη της καρδιάς μας, σε αποχαιρετούμε με περηφάνια και πιο φλογερή πίστη από ποτέ. Το δικό σου καινό παράγει νέο χρέος, σε αποχαιρετούμε λοιπόν άτρωτη καρδιά του Ελληνισμού με δύο στιχάκια που τόσο πιστά και εσύ ακολούθησες:

«Ελευθεριά για σένα χάνομαι μα θά΄ρθουν πίσω μου άλλοι…

στρατοί οι γιοί μου και τα εγγόνια μου και θα σε ελευθερώσουν»

Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη 30/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed
Ο Δώρος Λοΐζου, Οργανωτικός Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας ΕΔΕΝ

‘Χριστόφιας-watch: Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια’
«Δώρο, αγωνιζόμαστε για να γίνουν τα οράματα σου πράξη»
30 Αυγούστου 2009
Ευαγόρας (Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο)

Σήμερα, 30 Αυγούστου, επέτειο δολοφονίας του, θυμόμαστε τον Δώρο της αντίστασης και του αγώνα, τον αλησμόνητο, ανήσυχο νέο και διανοούμενο.

Σήμερα τιμούμε τον «επικίνδυνο ποιητή» για όλα τα κατεστημένα και για όλους τους φορείς της αδικίας. Aυτόν που τόσο αγάπησε την ελληνική μας γλώσσα και ιστορία.

Σήμερα εμπνεόμαστε από τον Δώρο των πολλαπλών οραμάτων το συνειδητό σοσιαλιστή που μετουσίωνε σε πράξη τα οράματα. Το μεγάλο ανθρωπιστή που «μοίρασε σαν ψωμί την καρδιά του και δεν του ‘μεινε κανένα ψίχουλο».

Ο Δώρος Λοϊζου γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1944 στη Λευκωσία. Στα δεκαεννιά του αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και εγγράφηκε στη Σχολή Θεάτρου της Λευκωσίας, την οποία όμως δεν έμελλε να τελειώσει λόγω των ταραχών που ξέσπασαν. Το 1966 μετέβηκε στη Ρόδο για να σπουδάσει ξενοδοχειακά. Κατά την διάρκεια των σπουδών του η αμερικανοκίνητη Χούντα ξεκίνησε να γράφει την μαύρη της επταετία στην ιστορία της Ελλάδας.

Ο επαναστατικός του χαρακτήρας δεν του επιτρέπει να μείνει άπραγος, γι’αυτό και ξεσηκώνει τους συμφοιτητές του σε απεργία για διαμαρτυρία προς τους απάνθρωπους όρους ζωής που επέβαλαν οι επαίσχυντοι δικτάτορες. Συνέπεια της αντιδικτατορικής του δράσης και «διατάραξης της ησυχίας», ήταν η εκδίωξη του από τη Σχολή.

Ο Δώρος εγκατέλειψε οριστικά τον κλάδο των ξενοδοχειακών και το 1969 εγγράφηκε στο Hellenic College της Βοστώνης, από το οποίο αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα με το πτυχίο Ιστορίας.

Με το πέρας των σπουδών του επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο σοσιαλιστικό χώρο, στην ΕΔΕΚ, όπου και δραστηριοποιήθηκε ως Οργανωτικός Γραμματέας της ΕΔΕΝ και ως διευθυντής της εφημερίδας «Σοσιαλιστική Έκφραση», γεγονός που τον έθεσε αυτόματα στο στόχαστρο των υπάκουων σκυλιών της Χούντας, στην οποία ο Δώρος ήταν ήδη πολύ καλά γνωστός ως ένας ακαταπόνητος πολέμιος της, με αξιόλογη δράση σε Ελλάδα και Αμερική.

Πολύ καλά γνωστός σε ξένους και ντόπιους συνωμότες ήταν (και είναι) ο αγέραστος αγωνιστής, τότε πρόεδρος της ΕΔΕΚ και ηγέτης του αντιστασιακού κινήματος Βάσος Λυσσαρίδης, ο οποίος στη γνωστή σύσκεψη του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, που έγινε υπό την παρουσία οπλοφόρων της ΕΟΚΑ-Β’, κάλεσε όλους να παραμερίσουν τα μικρά και τα μίση, τόνισε ότι η επιστροφή του νόμιμου συνταγματικού Προέδρου Μακαρίου αποτελούσε άμεση εθνική αναγκαιότητα και εισηγήθηκε την συσπείρωση όλων κάτω από την ηγεσία του τόπου για να δοθεί η πολιτική μάχη της Κύπρου. Αυτό το μαρτύρησε και ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος, επίσης μισητό πρόσωπο από τους χουντοφασίστες και τους συνομώτες.

Ποτέ πια φασισμός: Αγώνας - Λευτεριά - Δημοκρατία [πηγή φωτογραφίας: Σοσιαλιστική Νεολαία ΕΔΕΚ Πάφου]

Μπορεί τα όπλα να μην μίλησαν εκείνη τη μέρα, αλλά η εντολή είχε δοθεί. «Να πυροβοληθεί (ο Γιατρός) χωρίς προειδοποίηση». Τρεις αμερικανοτσολιάδες της ΕΟΚΑ-Β’, στις 9:00 το πρωί της 30ης Αυγούστου του 1974, έστησαν καρτέρι στην πλατεία του ΟΧΙ και γάζωσαν με σφαίρες το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Με αυτό το απεχθές και επονείδιστο έγκλημα, ήλπιζαν στον αποκεφαλισμό του αντιστασιακού κινήματος και στην πλήρη εφαρμογή των ξένων συνωμοτικών σχεδίων που προνοούσαν προέλαση και εδραίωση του κατοχικού Αττίλα.

Οι σφαίρες των δολοφόνων δεν βρήκαν το στόχο τους αλλά τον αγωνιστή ποιητή Δώρο Λοΐζου, που οδηγούσε το αυτοκίνητο, ο οποίος με τα μαλλιά ριγμένα πίσω και με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα, έπεσε νεκρός, αφήνοντας την τελευταία του πνοή, για να γίνει για όλους μας φάρος που φωτίζει και οδηγεί τα αγωνιστικά μονοπάτια που ακόμα είμαστε υποχρεωμένοι να διανύουμε.

Ο Δώρος άφησε πίσω του ως υποθήκη, πολλά μηνύματα που πηγάζουν από τα ποιήματα του. Εμπνευσμένος ο ίδιος από πολλούς επαναστατικούς ποιητές, κυρίως ισπανούς, έργα των οποίων μετέφρασε στα ελληνικά, έλεγε ότι «Κι όταν νοιώθεις την ανάγκη να γράψεις, δεν συζητάς το θέμα αλλά παίρνεις την πέννα και γράφεις…Γράφεις ώσπου να λυτρωθείς…». Κι ο Δώρος έγραψε:

Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω, θα φορέσω το πρόσωπό ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές, με συνθήματα

να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος,

να βάλω φωτιά στην Πρεσβεία του θανάτου.

Θα ‘ρθουν οι γνωστικοί να μου βάλουν τρικλοποδιά

γιατί τους διώχνω τους πελάτες από τα μαγαζιά.

Θα ‘ρθουν οι «ειδικοί αστυνομικοί»

για να μου σπάσουν τα πλευρά

γιατί βάζω οργή και φωτιά στα παιδιά.

Θα ‘ρθουν οι κόκκινοι να μου κοκκινίσουν το μούτρο

γιατί είμαι πιο κόκκινος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι λευκοί να μου μαυρίσουν το μάτι

γιατί είμαι πιο λευκός από αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι φωτισμένοι να μου αλλάξουν τα φώτα

γιατί είμαι πιο φωτισμένος απ’ αυτούς.

Θα ‘ρθουν οι γελοίοι, οι σοβαροί, οι ανατολικοί, οι δυτικοί,

οι προτεστάντες, οι καθολικοί, οι δικοί, οι οχτροί, οι διαόλοι,

οι θεοί, τέλος πάντων όλοι, εκείνοι κι αυτοί

που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής.

Μα εγώ, θα ξαναρίξω τα μαλλιά μου πίσω

θα ξαναφορέσω το ματωμένο πρόσωπο, ανάποδα

και θα βγω στους δρόμους και στις πλατέες

με ντουφέκια, φωνές και συνθήματα

να διεκδικήσω: Ψωμί και Ελευθερία.

–Δώρος Λοΐζου, «Το Τραγούδι του Λεύτερου»

Σήμερα που η κατοχική σημαία ντροπιάζει τον Πενταδάχτυλο, που δήθεν πολιτισμένοι ευρωπαίοι προσπαθούν να μας πείσουν να συνθηκολογήσουμε με τους όρους του εισβολέα , που οι δήθεν προοδευτικοί θεωρούν ως εθνικισμό το να διεκδικείς «Λευτεριά», που «ξεριζωμένοι περνούν τη Γραμμή για μια πoρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα», εμείς επιβεβαιώνουμε την αταλάντευτη μας πίστη στον αγώνα για δικαίωση, για απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων, για απομάκρυνση όλων των εποίκων και για επιστροφή όλων των προσφύγων.

«Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε.
Όποιοι κι αν είναι.
Όσο δυνατοί κι αν είναι.»

–Δώρος Λοϊζου

Διαβεβαιώνουμε τον αθάνατο συναγωνιστή μας, πως θα αναζωπυρώσουμε τη φλόγα του αγώνα με κάθε μέσο και κάθε θυσία, κι ας έρθουν οι κόκκινοι να μας κοκκινίσουν τα μούτρα, κι ας έρθουν οι ειδικοί αστυνομικοί να μας φωτογραφίσουν, κι ας έρθουν αυτοί που παίρνουν τη ζωή σαν καπρίτσιο της στιγμής να μας χλευάσουν. Εμείς θα ρεζιλέψουμε τους οπαδούς του συρματομπλέγματος!

Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε σε μικροκομματικά συμφέροντα και σε πιόνια της «διεθνούς κοινότητας» την ισοπέδωση της μνήμης του Δώρου και των μηνυμάτων που πηγάζουν από τη δολοφονία του, την εξουδετέρωση του οράματος του για ψωμί κι ελευθερία.

«Όσο μακραίνει ο χρόνος,
Όσο οι συνθήκες γίνονται πιο δύσκολες,
Όσο δολοφονούνται τα οράματα,
Τόσο πιο πολύ μας λείπει ο Δώρος.»

–Βάσος Λυσσαρίδης

‘Σημερινή’
«Το έγκλημα της 3οης Αυγούστου 1974»
30 Αυγούστου 2009
Γιαννάκης Λ. Ομήρου (Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ)

Στις 30 Αυγούστου 1974 διενεργήθηκε ένα από τα πλέον απεχθή εγκλήματα σε βάρος του Κυπριακού Ελληνισμού. Σε βάρος της ενότητάς του. Σε βάρος του αιμάσσοντος ακόμα από το πραξικόπημα και την εισβολή σώματος της Κύπρου. Η απόπειρα δολοφονίας του Βάσου Λυσσαρίδη και η δολοφονία του Δώρου Λοΐζου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οργανώθηκε από τις δυνάμεις που επιδίωκαν την ολοκλήρωση του δίδυμου εγκλήματος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής. Να επαναφέρουμε το τότε σκηνικό. Μετά και την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής και τη συνειδητοποίηση από το λαό μας του μεγέθους της προδοσίας της χούντας και της ΕΟΚΑ Β, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις επανόδου του Προέδρου Μακαρίου στην Κύπρο. Ο δημοκρατικός μας λαός, με το Βάσο Λυσσαρίδη και την ΕΔΕΚ στην πρωτοπορία, απαιτούσαν ασυμβίβαστα την πλήρη αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης που προσωποποιείτο στην επάνοδο στην προεδρία τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Το καθεστώς τρομοκρατίας που είχε επιβάλει η ΕΟΚΑ Β ακόμα και μετά την τουρκική εισβολή είχε αρχίσει να καταρρέει υπό το βάρος των φοβερών συνεπειών του κακουργήματος του πραξικοπήματος. Παρά τη δυσμενή συγκυρία, ένα ευρύτατο αγωνιστικό – δημοκρατικό κλίμα άρχισε να δημιουργείται.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δολοφονία ενός πολιτικού ηγέτη που στεκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την επιστροφή του Μακαρίου, αναμενόταν από τους ξένους και επιτόπιους συνωμότες ότι θα δημιουργούσε συνθήκες αναζωπύρωσης της εσωτερικής ανωμαλίας με ένα νέο κύκλο αίματος και συνεπώς τις προϋποθέσεις είτε για επιβολή λύσης βασισμένης στα τετελεσμένα είτε ακόμα και νέας τουρκικής προέλασης, με την επίκληση του προσχήματος της ανωμαλίας μεταξύ των Ελληνοκυπρίων. Άλλωστε είχε προηγηθεί στις 15 Αυγούστου 1974 η γνωστή απόπειρα επιβολής του διχοτομικού Σχεδίου Γκιουνές, που ματαιώθηκε ως αποτέλεσμα της σθεναρής αντίδρασης της ηγεσίας της ΕΔΕΚ και του τότε Μητροπολίτη Πάφου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου.

Η αποτυχία επιβολής εκείνου του σχεδίου λύσης σε συνδυασμό με την προοπτική επανόδου του Μακαρίου δεν άφηναν περιθώρια παθητικής στάσης από τους καραδοκούντες συνωμότες. Ως εκ τούτου, το έγκλημα της 30ής Αυγούστου 1974 ήταν η απελπισμένη κίνηση για ανακοπή του ασυγκράτητου λαϊκού ρεύματος για επάνοδο του Μακαρίου και αποτροπή επιβολής αντεθνικής λύσης. Οι επιδιώξεις αυτής της κίνησης ναυάγησαν, πρώτον, διότι οι εντεταλμένοι δολοφόνοι απέτυχαν στο βασικό τους στόχο και, δεύτερον, διότι επιδείχθηκε μία θαυμαστή ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση από το δημοκρατικό κίνημα.

Τριάντα πέντε χρόνια από το έγκλημα εκείνο υπάρχουν κάποια αναπάντητα ερωτηματικά, τα οποία δεν έχουν ακόμα απαντηθεί όχι απλώς από τους φυσικούς αλλά κυρίως από τους ηθικούς αυτουργούς του. Όλη αυτή η εγκληματική συνομοταξία των στυλοβατών της ΕΟΚΑ Β, του πραξικοπήματος, αυτών που πολέμησαν με λύσσα τον Μακάριο, είχαν σαν βασικό τους επιχείρημα ότι το έπραξαν με ελατήρια πατριωτικά και στόχους εθνικούς.

Αν όμως έτσι είχαν τα πράγματα, πώς δικαιολογούν τις αδιαμφισβήτητες ιστορικές αλήθειες, πρώτον, ότι ταυτίστηκαν με τα πλέον αντικυπριακά κέντρα εξύφανσης συνωμοσιών σε βάρος της Κύπρου; Δεύτερον, πώς είχαν κοινό στόχο, μαζί με τη CΙΑ και τη Χούντα, τον Πρόεδρο Μακάριο; Τρίτον, πώς απαντούν στο αμείλικτο ερώτημα και κατηγορώ της Ιστορίας για το γεγονός ότι κι όταν ακόμα ολοφάνερα αποκαλύφθηκε ότι Χούντα και CIΑ επιδίωκαν τη διχοτόμηση της Κύπρου με τη δολοφονία του Μακαρίου, αυτοί συνέχιζαν να εμποδίζουν την επιστροφή του, ολόκληρο το δεύτερο εξάμηνο του 1974; Και τέλος, πώς μπορούν να εξηγήσουν ότι από τις δικές τους γραμμές οργανώθηκε και εκτελέσθηκε το έγκλημα της 30ής Αυγούστου με στόχο την πρόκληση εμφύλιας διαμάχης, ενώ ο Αττίλας ευρίσκετο εντός των πυλών; Δεν αισθάνονται την ανάγκη αυτοκριτικής; Δεν διακατέχονται από αίσθηση εξιλέωσης, εξομολόγησης και απολογίας ενώπιον του λαού και της Ιστορίας; Είναι αξίωμα ότι η ιστορική μνήμη υπάρχει για να φωτίζει κυρίως το μέλλον.

Όμως η κάθαρση της τραγωδίας του 1974 επιβάλλει την ανάληψη ευθυνών για εγκλήματα και λάθη από όσους βαρύνονται με συμμετοχή στα τότε γεγονότα. Θα βρουν, άραγε, το θάρρος, έστω και σήμερα, 35 χρόνια μετά, να το πράξουν, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στον αγώνα για τη σωτηρία της Κύπρου με μια σωστά θεμελιωμένη λαϊκή ενότητα;

Απάντηση Σταύρου Βιτάλη στα ψεύδη της εφημερίδας Frankfurter για τους Έλληνες εθελοντές στη Σερβία 10/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.
Tags: , , ,
comments closed
Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Σταύρος Βιτάλης [πηγή φωτογραφίας: http://www.danagennisi.eu/grafeiotypoy.html]

‘Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο’
«Απάντηση Βιτάλη στα ψεύδη της γερμανικής εφημερίδας Φρανκφούρτερ»
05 Αυγούστου 2009
Σταύρος Βιτάλης

Σχολιάζοντας την αναφορά της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter στους Έλληνες εθελοντές στη Σερβική Δημοκρατία και την επιμονή της στα ίδια ψεύδη, ότι δηλαδή συμμετείχαν σε σφαγές κατά το διάστημα του πολέμου στη Βοσνία, 1993 – 1995, ο δημοσιογράφος και εκπρόσωπος Τύπου του Πανελληνίου Μακεδονικού Μετώπου κ. Σταύρος Βιτάλης, δήλωσε:

«Ως πιστοί μαθητές του εμπνευστή της μαύρης προπαγάνδας συμπατριώτη τους Τζότζεφ Γκαίμπελς, οι κύριοι της Frankfurter επιμένουν στη λογική του «όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο εύκολα θα γίνει πιστευτό» και ακόμη του «λέγε ψέματα συνέχεια, στο τέλος κάτι θα μείνει».

Χωρίς κανένα στοιχείο στα χέρια τους, με αναφορές του τύπου «κάποιος, κάπου, κάτι είπε» κλπ μπουρδολογήματα, επιμένουν να λένε το ίδιο ψέμα, που ως ηχώ, όλη η νεοταξική συμμορία ανά τον κόσμο, επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή.

Φυσικά δεν μας κάνει εντύπωση η λογική της Frankfurter. Όντας μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας εκείνης, που ανέλαβε εργολαβικά την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, προκαλώντας το αιματοκύλισμα που επακολούθησε, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τα συμπλέγματά της για την κάλυψη των ενοχών της. Αναδεικνύοντας και αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το άσβεστο μίσος του κεντρικού διαχειριστικού συστήματος που κυβερνάει τη Γερμανία από την εποχή του Αντενάουερ μέχρι σήμερα, εναντίον των λαών εκείνων που αντιστάθηκαν στους Ναζί, όπως οι παρτιζάνοι Σέρβοι των Τίτο και Μιχαήλοβιτς και οι αντάρτες Έλληνες του ΕΛΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, των Βελουχιώτη και Ζέρβα. Ένα μίσος διαμετρικά αντίθετο μάλιστα με τα φιλοσερβικά και φιλελληνικά αισθήματα του Γερμανικού λαού.

Τα ψεύδη της Frankfurter, δεν θα μείνουν αναπάντητα. Θα κληθούν και αυτοί να λογοδοτήσουν ενώπιον της ελληνικής και γερμανικής δικαιοσύνης. Και φυσικά εκεί, δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν την προπαγάνδα των γεωπολιτικών παιχνιδιών που υπηρετούν, αλλά θα κληθούν να παρουσιάσουν τα στοιχεία τους εναντίον των Ελλήνων εθελοντών, τα οποία απόλυτα γνωρίζω ότι δεν υπάρχουν, γιατί πολύ απλά, ποτέ δεν υπήρξαν.

Σε σχέση με τις κατηγορίες για εθνικισμούς κλπ γνωστές καραμέλες τις οποίες αναπαράγουν εναντίον μου, θα ήθελα να πω τα εξής:

Είμαι περήφανος που ακολούθησα σε όλη μου τη διαδρομή την παράδοση της αντίστασης κατά του φασισμού, του ολοκληρωτισμού και του εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που μου άφησε η νοσοκόμα του ΕΛΛΑΣ, μητέρα μου, Μορφούλα Ασσαρίδου. Μια παράδοση που την κράτησα ως οδηγό μου, από τα γεγονότα στο μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου και το Πολυτεχνείο το 1973, έως την πρόσφατη φυλάκισή μου στις φυλακές των Διαβατών. Όταν ως Πρόεδρος του ανεξάρτητου Συνδικάτου Αγροτών Πέλλας και Ημαθίας, αρνήθηκα να δεχθώ την ποινικοποίηση των αγώνων μου για την προστασία των φτωχομεσαίων αγροτών, και επέλεξα τον δρόμο των φυλακών.

Είμαι περήφανος που πολέμησα τον φασισμό, τον ολοκληρωτισμό και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μαζί με το Frente Santinista Liberacion National κατά των αμερικανοκίνητων μισθοφόρων Contras στη Νικαράγουα, μαζί με το Farabunto Marti (FMLN) κατά του φασιστικού καθεστώτος του Ναπολέοντα Ντουάρτε και των Ταγμάτων Θανάτου στο Ελ Σαλβαδόρ, μαζί με την PLO για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μαζί με το PKK για τα δικαιώματα των Κούρδων, μαζί με το Polisario των Sahraui για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρας, μαζί με τους Ιρακινούς κατά της άθλιας αμερικανοαγγλικής εισβολής στη χώρα τους, μαζί με τις αντιστασιακές οργανώσεις της Τουρκίας, κατά του φασιστικού κεμαλικού καθεστώτος, μαζί με τους Σκοπιανούς πατριώτες κατά του εθνικιστικού υστερικού καθεστώτος του VMRO και του Γκρούεφσκυ και τέλος μαζί με τους Σέρβους κατά της διεθνούς συμμορίας που ξέσχισε τις σάρκες του σερβικού λαού, βομβαρδίζοντας αμάχους, γέφυρες, τηλεοπτικούς σταθμούς και κλέβοντας τα σπίτια τις περιουσίες και την αξιοπρέπειά τους.

Στους μουσουλμάνους τους οποίους προσπαθούν να ξαναβάλουν στο παιχνίδι της αναπαραγωγής μίσους εναντίον μας οι νεοταξίτες – όπως με ευκολία έκαναν στη Βοσνία, οδηγώντας δυο λαούς στην αλληλοεξόντωση – υπενθυμίζω αν και το γνωρίζουν:

Δεν ξεχωρίσαμε κανέναν σε σουνίτη, σιίτη, μαρωνίτη, αλεβίτη κλπ, όταν αγωνιστήκαμε πλάι-πλάι με τους μουσουλμανικούς λαούς, στους αγώνες τους για ελευθερία και δικαιοσύνη και πιο συγκεκριμένα όταν:

Σταθήκαμε δίπλα στον αγωνιζόμενο για την ελευθερία του λαό Σαχραούι και του κινήματος Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας. Ενισχύσαμε με φάρμακα και βοήθεια τον Ιρακινό λαό σε Βασόρα, Βαγδάτη και Μοσούλη όταν οι διεθνείς συμμορίες του επιτέθηκαν για να του κλέψουν τα πετρέλαια. Ορθώσαμε το ανάστημά μας στις σφαγές της Σάμπρα και Σατίλα δίπλα στους Παλαιστίνιους και ήμασταν οι μόνοι που ζητήσαμε δημοσίως την σύλληψη Ισραηλινών αξιωματούχων σε ευρωπαϊκό έδαφος, στο πρόσφατο έγκλημα του Ισραήλ στη Γάζα. Ενισχύσαμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα του Κουρδικού λαού για ελευθερία. Συνεργασθήκαμε με αντιστασιακές τούρκικες οργανώσεις, κατά του φασιστικού κεμαλικού καθεστώτος της Τουρκίας.

Ακόμη τους υπενθυμίζω πως προσωπική και δική μου ήταν η παρέμβαση στο Γενικό Επιτελείο της Voiska Republika Srpska (Στρατός της Σερβικής Δημοκρατίας), από το οποίο και έγινε αποδεκτό πως οι Έλληνες εθελοντές, δεν βρίσκονται στη Σερβική Δημοκρατία απέναντι στους μουσουλμάνους, αλλά απέναντι στους άθλιους μισθοφόρους της Νέας Τάξης, που σακάτεψαν την περιοχή για τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα. Μια τοποθέτηση, που και οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας αλλά και τα διεθνή ΜΜΕ γνωρίζουν, μια που έγινε και δημοσίως, όταν διατυπώθηκε στο Σαράγεβο το 1995, μερικές μόνο μέρες πριν 250.000 Σέρβοι διωχθούν από τα σπίτια τους, στη μεγάλη συγκέντρωση των κατοίκων της Γκρμπαβίτσα, όπου ήμουν κεντρικός ομιλητής.

Κλείνοντας, καλώ τους Έλληνες Εθελοντές να μην προβληματισθούν ούτε στιγμή για το αν έκαναν καλά που βρέθηκαν δίπλα στον βασανισμένο σερβικό λαό. Είχαμε την τιμή να σταθούμε κοντά στον λαό αυτό, που οι διεθνείς συμμορίες είχαν αποφασίσει να τον εξαφανίσουν από τον χάρτη, γιατί είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του, από την εποχή που οι Σέρβοι Παρτιζάνοι του δεν άφηναν σε χλωρό κλαρί τους κατακτητές Ναζί και τους συμμάχους τους Ούστασα. Το ίδιο κάνουν εξάλλου και με την πατρίδα μας την Ελλάδα, η οποία αν και πολέμησε δίπλα τους κατά των Γερμανών Ναζί, αν και της αναγνωρίσθηκε από τον Τσώρτσιλ το δικαίωμα να λέγεται λαός ηρώων, βιώνει σήμερα το μίσος τους. Ένα αβυσσαλέο μίσος που εκφράζεται με την κάλυψη των τουρκικών παρανομιών σε βάρος της Κύπρου και του εθνικού μας χώρου στο Αιγαίο, αλλά και με την στήριξή τους στο εθνικιστικό καθεστώς Γκρουέφσκυ, για την κλοπή του ονόματός της Μακεδονίας μας και φυσικά στο πλαίσιο της προσπάθειάς τους για κονιορτοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων.

Για επίλογο, σχετικά με το ερώτημα που πλανάται για το αν βρεθούμε στη Χάγη, στα λευκά κελιά της Στουντγκάρδης ή στο Γκουαντανάμο της Κούβας, προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες και ως μήνυμα προς τους Έλληνες, θα κλείσω με δυο στροφές από παλιότερο τραγούδι του Νιόνιου του Σαββόπουλου: Ζήτω η Ελλάδα και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό. Η Ελλάδα που πονάει, η Ελλάδα που ελπίζει, η Ελλάδα που αντιστέκεται».

Απάντηση Σταύρου Βιτάλη στα ψεύδη της εφημερίδας Frankfurter για τους Έλληνες εθελοντές στη Σερβία 10/08/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.
Tags: , , ,
comments closed
Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Σταύρος Βιτάλης [πηγή φωτογραφίας: http://www.danagennisi.eu/grafeiotypoy.html]

‘Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο’
«Απάντηση Βιτάλη στα ψεύδη της γερμανικής εφημερίδας Φρανκφούρτερ»
05 Αυγούστου 2009
Σταύρος Βιτάλης

Σχολιάζοντας την αναφορά της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter στους Έλληνες εθελοντές στη Σερβική Δημοκρατία και την επιμονή της στα ίδια ψεύδη, ότι δηλαδή συμμετείχαν σε σφαγές κατά το διάστημα του πολέμου στη Βοσνία, 1993 – 1995, ο δημοσιογράφος και εκπρόσωπος Τύπου του Πανελληνίου Μακεδονικού Μετώπου κ. Σταύρος Βιτάλης, δήλωσε:

«Ως πιστοί μαθητές του εμπνευστή της μαύρης προπαγάνδας συμπατριώτη τους Τζότζεφ Γκαίμπελς, οι κύριοι της Frankfurter επιμένουν στη λογική του «όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο εύκολα θα γίνει πιστευτό» και ακόμη του «λέγε ψέματα συνέχεια, στο τέλος κάτι θα μείνει».

Χωρίς κανένα στοιχείο στα χέρια τους, με αναφορές του τύπου «κάποιος, κάπου, κάτι είπε» κλπ μπουρδολογήματα, επιμένουν να λένε το ίδιο ψέμα, που ως ηχώ, όλη η νεοταξική συμμορία ανά τον κόσμο, επαναλαμβάνει χωρίς ντροπή.

Φυσικά δεν μας κάνει εντύπωση η λογική της Frankfurter. Όντας μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας εκείνης, που ανέλαβε εργολαβικά την διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, προκαλώντας το αιματοκύλισμα που επακολούθησε, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τα συμπλέγματά της για την κάλυψη των ενοχών της. Αναδεικνύοντας και αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το άσβεστο μίσος του κεντρικού διαχειριστικού συστήματος που κυβερνάει τη Γερμανία από την εποχή του Αντενάουερ μέχρι σήμερα, εναντίον των λαών εκείνων που αντιστάθηκαν στους Ναζί, όπως οι παρτιζάνοι Σέρβοι των Τίτο και Μιχαήλοβιτς και οι αντάρτες Έλληνες του ΕΛΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, των Βελουχιώτη και Ζέρβα. Ένα μίσος διαμετρικά αντίθετο μάλιστα με τα φιλοσερβικά και φιλελληνικά αισθήματα του Γερμανικού λαού.

Τα ψεύδη της Frankfurter, δεν θα μείνουν αναπάντητα. Θα κληθούν και αυτοί να λογοδοτήσουν ενώπιον της ελληνικής και γερμανικής δικαιοσύνης. Και φυσικά εκεί, δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν την προπαγάνδα των γεωπολιτικών παιχνιδιών που υπηρετούν, αλλά θα κληθούν να παρουσιάσουν τα στοιχεία τους εναντίον των Ελλήνων εθελοντών, τα οποία απόλυτα γνωρίζω ότι δεν υπάρχουν, γιατί πολύ απλά, ποτέ δεν υπήρξαν.

Σε σχέση με τις κατηγορίες για εθνικισμούς κλπ γνωστές καραμέλες τις οποίες αναπαράγουν εναντίον μου, θα ήθελα να πω τα εξής:

Είμαι περήφανος που ακολούθησα σε όλη μου τη διαδρομή την παράδοση της αντίστασης κατά του φασισμού, του ολοκληρωτισμού και του εξευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που μου άφησε η νοσοκόμα του ΕΛΛΑΣ, μητέρα μου, Μορφούλα Ασσαρίδου. Μια παράδοση που την κράτησα ως οδηγό μου, από τα γεγονότα στο μνημόσυνο του Γεωργίου Παπανδρέου και το Πολυτεχνείο το 1973, έως την πρόσφατη φυλάκισή μου στις φυλακές των Διαβατών. Όταν ως Πρόεδρος του ανεξάρτητου Συνδικάτου Αγροτών Πέλλας και Ημαθίας, αρνήθηκα να δεχθώ την ποινικοποίηση των αγώνων μου για την προστασία των φτωχομεσαίων αγροτών, και επέλεξα τον δρόμο των φυλακών.

Είμαι περήφανος που πολέμησα τον φασισμό, τον ολοκληρωτισμό και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μαζί με το Frente Santinista Liberacion National κατά των αμερικανοκίνητων μισθοφόρων Contras στη Νικαράγουα, μαζί με το Farabunto Marti (FMLN) κατά του φασιστικού καθεστώτος του Ναπολέοντα Ντουάρτε και των Ταγμάτων Θανάτου στο Ελ Σαλβαδόρ, μαζί με την PLO για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μαζί με το PKK για τα δικαιώματα των Κούρδων, μαζί με το Polisario των Sahraui για την απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρας, μαζί με τους Ιρακινούς κατά της άθλιας αμερικανοαγγλικής εισβολής στη χώρα τους, μαζί με τις αντιστασιακές οργανώσεις της Τουρκίας, κατά του φασιστικού κεμαλικού καθεστώτος, μαζί με τους Σκοπιανούς πατριώτες κατά του εθνικιστικού υστερικού καθεστώτος του VMRO και του Γκρούεφσκυ και τέλος μαζί με τους Σέρβους κατά της διεθνούς συμμορίας που ξέσχισε τις σάρκες του σερβικού λαού, βομβαρδίζοντας αμάχους, γέφυρες, τηλεοπτικούς σταθμούς και κλέβοντας τα σπίτια τις περιουσίες και την αξιοπρέπειά τους.

Στους μουσουλμάνους τους οποίους προσπαθούν να ξαναβάλουν στο παιχνίδι της αναπαραγωγής μίσους εναντίον μας οι νεοταξίτες – όπως με ευκολία έκαναν στη Βοσνία, οδηγώντας δυο λαούς στην αλληλοεξόντωση – υπενθυμίζω αν και το γνωρίζουν:

Δεν ξεχωρίσαμε κανέναν σε σουνίτη, σιίτη, μαρωνίτη, αλεβίτη κλπ, όταν αγωνιστήκαμε πλάι-πλάι με τους μουσουλμανικούς λαούς, στους αγώνες τους για ελευθερία και δικαιοσύνη και πιο συγκεκριμένα όταν:

Σταθήκαμε δίπλα στον αγωνιζόμενο για την ελευθερία του λαό Σαχραούι και του κινήματος Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας. Ενισχύσαμε με φάρμακα και βοήθεια τον Ιρακινό λαό σε Βασόρα, Βαγδάτη και Μοσούλη όταν οι διεθνείς συμμορίες του επιτέθηκαν για να του κλέψουν τα πετρέλαια. Ορθώσαμε το ανάστημά μας στις σφαγές της Σάμπρα και Σατίλα δίπλα στους Παλαιστίνιους και ήμασταν οι μόνοι που ζητήσαμε δημοσίως την σύλληψη Ισραηλινών αξιωματούχων σε ευρωπαϊκό έδαφος, στο πρόσφατο έγκλημα του Ισραήλ στη Γάζα. Ενισχύσαμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα του Κουρδικού λαού για ελευθερία. Συνεργασθήκαμε με αντιστασιακές τούρκικες οργανώσεις, κατά του φασιστικού κεμαλικού καθεστώτος της Τουρκίας.

Ακόμη τους υπενθυμίζω πως προσωπική και δική μου ήταν η παρέμβαση στο Γενικό Επιτελείο της Voiska Republika Srpska (Στρατός της Σερβικής Δημοκρατίας), από το οποίο και έγινε αποδεκτό πως οι Έλληνες εθελοντές, δεν βρίσκονται στη Σερβική Δημοκρατία απέναντι στους μουσουλμάνους, αλλά απέναντι στους άθλιους μισθοφόρους της Νέας Τάξης, που σακάτεψαν την περιοχή για τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα. Μια τοποθέτηση, που και οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας αλλά και τα διεθνή ΜΜΕ γνωρίζουν, μια που έγινε και δημοσίως, όταν διατυπώθηκε στο Σαράγεβο το 1995, μερικές μόνο μέρες πριν 250.000 Σέρβοι διωχθούν από τα σπίτια τους, στη μεγάλη συγκέντρωση των κατοίκων της Γκρμπαβίτσα, όπου ήμουν κεντρικός ομιλητής.

Κλείνοντας, καλώ τους Έλληνες Εθελοντές να μην προβληματισθούν ούτε στιγμή για το αν έκαναν καλά που βρέθηκαν δίπλα στον βασανισμένο σερβικό λαό. Είχαμε την τιμή να σταθούμε κοντά στον λαό αυτό, που οι διεθνείς συμμορίες είχαν αποφασίσει να τον εξαφανίσουν από τον χάρτη, γιατί είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του, από την εποχή που οι Σέρβοι Παρτιζάνοι του δεν άφηναν σε χλωρό κλαρί τους κατακτητές Ναζί και τους συμμάχους τους Ούστασα. Το ίδιο κάνουν εξάλλου και με την πατρίδα μας την Ελλάδα, η οποία αν και πολέμησε δίπλα τους κατά των Γερμανών Ναζί, αν και της αναγνωρίσθηκε από τον Τσώρτσιλ το δικαίωμα να λέγεται λαός ηρώων, βιώνει σήμερα το μίσος τους. Ένα αβυσσαλέο μίσος που εκφράζεται με την κάλυψη των τουρκικών παρανομιών σε βάρος της Κύπρου και του εθνικού μας χώρου στο Αιγαίο, αλλά και με την στήριξή τους στο εθνικιστικό καθεστώς Γκρουέφσκυ, για την κλοπή του ονόματός της Μακεδονίας μας και φυσικά στο πλαίσιο της προσπάθειάς τους για κονιορτοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων.

Για επίλογο, σχετικά με το ερώτημα που πλανάται για το αν βρεθούμε στη Χάγη, στα λευκά κελιά της Στουντγκάρδης ή στο Γκουαντανάμο της Κούβας, προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες και ως μήνυμα προς τους Έλληνες, θα κλείσω με δυο στροφές από παλιότερο τραγούδι του Νιόνιου του Σαββόπουλου: Ζήτω η Ελλάδα και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό. Η Ελλάδα που πονάει, η Ελλάδα που ελπίζει, η Ελλάδα που αντιστέκεται».