jump to navigation

Μια απάντηση στους «μη εθνικιστές» της «λύσης» 21/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Το άρθρο του κ. Ηγουμενίδη αναμασά τις απόψεις των λεγόμενων «αντεθνικιστών» και των υποστηρικτών μιας «λύσης χθες». Αυτό τελικά αποδεικνύεται παγίδα, αφού αυτοεγκλωβίζονται στο σύνθημά τους και οδηγούνται στην αποδοχή οποιουδήποτε σχεδίου τους παρουσιάσουν οι ξένοι!

Οι ''φίλοι της λύσης'' [πηγή: http://www.eretiko-istologio.blogspot.com]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
«Σχολιάζοντας ένα σχόλιο»
20 Σεπτεμβρίου 2009
Ευαγόρας Γονέμης

Έχει πολλές φορές ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναγιγνώσκεις τα σχόλια των διαφωνούντων με σένα. Κάποτε, ω του θαύματος, εκκινώντας από εντελώς διαφορετικά μονοπάτια και σκέψεις καταλήγεις έκπληκτος ενώπιον μιας σαγηνευτικής συμφωνίας απόψεων. Άλλοτε, και συνήθως αυτό συμβαίνει, βρίσκεσαι ενώπιον μιας ακόμη ασυμφωνίας, σχεδόν προκαθορισμένης από τα ιδεολογικά μονοπάτια απ’ όπου εκκινήσατε.

Ένα παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης θα σχολιάσουμε. Διαβάσαμε το άρθρο του Λούη Ηγουμενίδη (Πολίτης, 20/9/2009), κατά καιρούς πλησίον των ΕΔΗ, του Κληρίδη, του Θεμιστοκλέους και του Χριστόφια. Εκείνο φυσικά που καθορίζει την πολιτική του στάση είναι η προτίμησή του σε μια «λύση χθες», κατά την προσφιλή έκφραση του πρώην προέδρου Βασιλείου. Το τραγικό σφάλμα είναι ότι αυτή η υποτιθέμενη λύση θα φέρει μόνο τη διάλυση αφού δεν έχει καμία σοβαρή πιθανότητα να επιζήσει και να ανθοφορήσει για αμφότερες τις αντιμαχόμενες εθνότητες του νησιού: Έλληνες και Τούρκους. Θεωρούμε ότι τελικά ο εγκλωβισμός στο σύνθημα της «λύσης χθες» οδηγεί τους ανθρώπους στην αποδοχή οτιδήποτε κι αν τους προσφέρουν με την ταμπέλα της λύσης!

Οι κύριες αφορμές που ασχολούμαστε είναι δύο σημεία του άρθρου:

(α) «Όλοι γνωρίζουν και εντός και εκτός Κύπρου, ότι την απόφαση θα την πάρουν τα κόμματα. Οι Κύπριοι δεν ενεργούν έξω από τις υποδείξεις των κομμάτων τους. […] Ας αξιοποιήσουν επιτέλους και τις υποδείξεις του διεθνούς παράγοντα.»

(β) «Δεν βρισκόμαστε σε εποχές που τις ιστορικές εξελίξεις τις καθόριζαν τα φυλετικά πάθη και τα εθνικιστικά μίση, ούτε τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Η παγκόσμια κοινότητα βλέπει την Κύπρο με τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν ιδρώνει τ’ αφτί κανενός αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα. Εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη στο τέλος και το τίμημα θα είναι βαρύτατο.»

Ξεκινώντας από το πρώτο, μήπως το κάλεσμα να ακούσουν οι πολιτικοί μας τις ξένες υποδείξεις είναι απλώς μια υπόδειξη να γίνουν τα καλά παιδιά των ξένων εναρμονιζόμενοι με τα συμφέροντά τους; Εάν όχι, πώς αλλιώς να το συλλάβουμε; Και τι το ήθελε εκείνο το συμπέρασμα ότι οι Κύπριοι θα ακολουθήσουν ως πρόβατα επί σφαγήν τις αποφάσεις του τάδε ή του δείνα κόμματος; Τελικά τίποτα δεν έχουν καταλάβει από το 2004!

Πάντως, αυτή είναι και η νοοτροπία όλων των δήθεν δημοκρατών: αποφασίζομεν και διατάζομεν. Οι άλλοι απλώς υποχρεούστε να ακολουθήσετε και να συναινέσετε! Έτσι δεν επικρίνεται η εν κρυπτώ και παραβύστω διαπραγμάτευση του μέλλοντός μας, ούτε οι αδικαιολόγητες υποχωρήσεις του Χριστόφια. Οι ηγεσίες του ΔΗΣΑΚΕΛ πρέπει πάση θυσία να συνεργαστούν -επιτέλους!- για να υπερψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν! Το ότι, έτσι ή αλλιώς, το 76% του λαού πριν από μόλις 5 χρόνια καταψήφισε το σχέδιο είναι ψιλά γράμματα για τον Ηγουμενίδη και τον κάθε μη εθνικιστή και μη φασίστα κύριο Ηγουμενίδη!

Θα κατακριθούν έντονα οι κακοί «απορριπτικοί», αυτοί που δεν θέλουν τη Δ.Δ. Ομοσπονδία κι επιθυμούν τάχα τη διχοτόμηση. Ακόμη κι αν όλα αυτά ισχύουν (όλοι πλην ΔΗΣΑΚΕΛ είναι δηλ. απορριπτικοί, αντιομοσπονδιακοί και διχοτομικοί), δεν μας εξήγησε πώς οδηγηθήκαμε εδώ. Μήπως οι εξυφαινόμενες συμφωνίες και σχέδια που μόνο την καταστροφή και την περιστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας απεργάζονται; Μήπως έτσι δικαιολογείται ο κατά Ηγουμενίδην αρνητισμός τους; Λέω εγώ, μήπως;

Ο Ανάν στηρίζει το ΝΑΙ [πηγή: http://www.eretiko-istologio.blogspot.com]

Το δεύτερο τραγελαφικό σημείο είναι η επίκληση στη νέα εποχή που ξεπερνά τα εθνικιστικά μίση και τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Ανταπαντούμε: στη νέα εποχή πρέπει μήπως να δημιουργούνται νέα κράτη και προπαντός νέα έθνη απλώς και μόνο για να διατελούν υποτελή στα μεγαλοσυμφέροντα των πλανηταρχών; Όταν κατά παραδοχή του «δεν ιδρώνει το αφτί κανενός [ενν. ξένου] αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα» η εισήγησή του είναι να γίνουμε πειθήνια όργανά τους συμβάλλοντας στην καταστροφή μας; Τελικά μόνο τους ξένους πρέπει να εξυπηρετούμε;

Αλλά ας το δούμε κι από άλλη άποψη: η διχοτόμηση της Κύπρου, η νομιμοποίηση της εισβολής και της κατοχής, η παραμονή του τουρκικού στρατού, η μονιμοποίηση των εποίκων και η διαγραφή των δικαιωμάτων μας θα αποδείξει επιτέλους στους «ορκισμένους εχθρούς του εθνικισμού» ότι έχουν εκλείψει τα εθνικιστικά μίση; Κι αν ναι για την πλευρά μας, τι γίνεται με την άλλη πλευρά;

Τι σόι μη εθνικιστής είναι αυτός που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα του πρόσφυγα να επιστρέψει στο σπίτι του; Τι σόι μη φυλετικά πάθη τον εμποδίζουν από το να αναγνωρίσει ότι δεν μπορεί το 18% να εξισώνεται με το 82% και να το εγκλωβίζει συνεχώς σε αδιέξοδα; Όταν ψάχνει για φασίστες μήπως πρέπει να κοιτάζει αλλού κι όχι σε μας; Και τέλος μήπως κινδυνεύει να γίνει κι ο ίδιος ρατσιστής, ρατσιστής κατά των Ελλήνων, αφού δεν τον νοιάζει η φασιστική συμπεριφορά των άλλων… «Κυπρίων» (εποίκων ή Τ/κ μάλλον δεν έχει για κείνο σημασία!);!

Υ/Γ. (ι) Είναι εκπληκτικό πως ακόμη και με τόσο μεγάλους ρυθμούς γεννητικότητας οι Τούρκοι δεν επιθυμούν τη θεμελίωση μιας πραγματικής Δημοκρατίας, την οποία πιθανώς θα μπορούσαν να αλώσουν πληθυσμιακά με σταδιακή αύξηση του πληθυσμού τους, αλλά προτιμούν τη σιγουριά της ρατσιστικής Ομοσπονδίας! Άλλωστε έτσι θα διασφαλιστεί ένας νόμιμος Τουρκικός βορράς (με βάση τις ποσοστώσεις, αλλά και την πάγια τουρκική πολιτική των διώξεων) και ένας μεικτός νότος, εγκλωβισμένος τελικά στη θέληση της ισχυρής γείτονος Τουρκίας.
(ιι) Ας μας συγχωρέσει ο κ. Ηγουμενίδης, δεν απευθυνόμαστε μόνο σ’ αυτόν. Αναφερόμαστε στον κάθε κύριο Ηγουμενίδη. Εξάλλου, παρόμοιες κενολογίες υπέρ ενός οιουδήποτε κλεισίματος του Κυπριακού γράφονται πληθώρα στον Πολίτη και τις λοιπές φιλοανανικές εφημερίδες.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Οι «δυο σχολές» στο προσκήνιο…»
20 Σεπτεμβρίου 2009, σελ. 15
Λούης Ηγουμενίδης, στήλη ‘Εν πλω’

Αχρείαστες αποδείχθηκαν οι πολυήμερες συνεδριάσεις του εθνικού συμβουλίου, αφού εκείνο που επαναβεβαιώθηκε ήταν η επάνοδος στο προσκήνιο των δυο σχολών σκέψης, που συγκρούονται για τη μορφή λύσης του Κυπριακού. Οι απορριπτικοί επανέλαβαν, μετά φορτικότητας, την εμμονή τους σε απόρριψη της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και οι ρεαλιστές προσπάθησαν, με διάφορες παραλλαγές προτάσεων, να κερδίσουν την ανοχή των άλλων για συνέχιση των συνομιλιών, με την ελπίδα οι αντικειμενικές εξελίξεις να τους υποχρεώσουν να υποχωρήσουν προς ένα συμβιβασμό, που οι συνθήκες τον επιβάλλουν κάθε φορά και οδυνηρότερο.

Τα όσα ανακοινώθηκαν ήταν προϊόν αμηχανίας και αποφυγής ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, φυλάγοντας ο καθένας τις προσδοκίες του να κυβερνήσει, με την ανοχή των άλλων, αφού εξασφαλίζουν όλοι την επικίνδυνη στασιμότητα, που μας έφερε στο κατώφλι της διχοτόμησης. Η κάθε σχολή φρόντισε να διαρρεύσει διαστρεβλωμένες τις απόψεις της άλλης, για να φανατίσει τους οπαδούς της και όλοι μαζί τόνισαν την αδιαλλαξία της Άγκυρας, που είναι ο βασικός υπεύθυνος της μη λύσης… Ακόμα έριξαν στάχτη στα μάτια του λαού, οι μεν απορριπτικοί μη καταδικάζοντας την ομοσπονδία απροκάλυπτα, οι δε ρεαλιστές αποδίδοντας εύσημα πατριωτισμού στους άλλους για να διατηρούν το στάτους κβο… Όμως οι μεν απορριπτικοί δεν έκρυψαν τη δυσφορία τους όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για προσήλωση στο στόχο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στην εκδήλωση για τη μνήμη του Γιάννου Κρανιδιώτη, με παγερή σιωπή, ενώ χειροκροτούσαν έξαλλα τα περί εισβολής-κατοχής και συνεχιζόμενης τουρκικής αδιαλλαξίας…, οι δε ρεαλιστές δεν έκρυβαν τη δυσφορία τους για τη στάση των απορριπτικών και τους φόβους τους για το πού μας οδηγεί ο εθνικιστικός φανατισμός. Έτσι και η συνόψιση Χριστόφια που αναμενόταν στο εθνικό συμβούλιο της Παρασκευής, μετά το κατευναστικό δείπνο στο Κελλάκι, θα είναι μία από τα ίδια της «σούπας» των αοριστιών και της υπεκφυγής, που μας σερβίρουν για τόσες δεκαετίες… Και συ λαέ προδομένε ελπίζεις…

Και για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, οι μεν απορριπτικοί του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων και άλλοι, υπόλοιπα των μεγάλων κομμάτων, δεν θέλουν τη λύση της ομοσπονδίας που είναι ρεαλιστικά εφικτή, οι δε ρεαλιστές του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ δεν φαίνονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν στη ρήξη με τους απορριπτικούς και να συνεργαστούν για τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Τέτοια υπέρβαση φαντάζει, προς το παρόν, ανέφικτη. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ηγήθηκε των απορριπτικών, ο Χριστόφιας θα ηγηθεί των δυνάμεων του ρεαλισμού για τη λύση;

Όλοι γνωρίζουν και εντός και εκτός Κύπρου, ότι την απόφαση θα την πάρουν τα κόμματα. Οι Κύπριοι δεν ενεργούν έξω από τις υποδείξεις των κομμάτων τους. Και το 2004, αν το ΑΚΕΛ ψήφιζε ΝΑΙ, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα ήταν διαφορετικό. Και τώρα, αν το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ ταχθούν υπέρ της λύσης, ό,τι και να κάνουν οι απορριπτικοί το αποτέλεσμα θα το καθορίσουν τα μεγάλα κόμματα. Γι’ αυτό και δεν μπορούν άλλο να υπεκφεύγουν. Ή συνεργάζονται και καλούν το λαό να πει ΝΑΙ στη λύση ή επιλέγουν την καρέκλα της εξουσίας και αφήνουν τον τόπο να οδηγηθεί στη διχοτόμηση. Μέση λύση δεν υπάρχει…

Ας αξιοποιήσουν επιτέλους και τις υποδείξεις του διεθνούς παράγοντα. Ας αφήσουν την καραμέλα της συνωμοσιολογίας και ας δουν σοβαρά ποιες θα είναι οι συνέπειες αν αγνοήσουμε τις προσδοκίες του ΟΗΕ, της ΕΕ και τόσων άλλων που αναμένουν να δουν το Κυπριακό να λύεται και να ανοίγει ο δρόμος της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή μας. Δεν βρισκόμαστε σε εποχές που τις ιστορικές εξελίξεις τις καθόριζαν τα φυλετικά πάθη και τα εθνικιστικά μίση, ούτε τα μικροσυμφέροντα των τριτοκοσμικών φυλάρχων. Η παγκόσμια κοινότητα βλέπει την Κύπρο με τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν ιδρώνει τ’ αφτί κανενός αν θα λυθεί το πρόβλημά μας δίκαια ή άδικα. Εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη στο τέλος και το τίμημα θα είναι βαρύτατο…