jump to navigation

Αποστρατικοποίηση: Η πρώτη παρέκκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο 02/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Άρματα Τ-80 της Εθνικής Φρουράς [πηγή φωτογραφίας: geopolitics-gr.blogspot.com]

‘Geopolitics-GR’
«Αποστρατικοποίηση: Η πρώτη παρέκκλιση από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο»
21 Νοεμβρίου 2009
Υποστράτηγος ε.α. Ανδρέας Πενταράς

Με μεγάλη έκπληξη αλλά και πολύ προβληματισμό ακούσαμε δια στόματος του ίδιου του προέδρου της Δημοκρατίας να επιβεβαιώνει δημοσίευμα της εφημερίδας Χουριέτ αναφορικά με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με το Ταλάτ για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου.

Το πρώτο ερώτημα που αμέσως γεννάται, είναι αν έγινε ή δεν έγινε η συζήτηση όλων των θεμάτων σχετικά με την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Από όσα μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, τα ζητήματα αυτά θα συζητούνταν στο τρίτο μέρος των διαπραγματεύσεων. Σήμερα ακούμε ότι συμφωνήθηκε το πιο σημαντικό κομμάτι του πλέγματος της ασφάλειας που είναι η αποστρατιωτικοποίηση του νέου ομόσπονδου κράτους.

Το δεύτερο ερώτημα, είναι, γιατί απομονώθηκε η αποστρατιωτικοποίηση από τα υπόλοιπα ζητήματα της ασφάλειας και συγκεκριμένα από τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα, από τη συνθήκη συμμαχίας, από το ζήτημα της παραμονής ή όχι στρατιωτικών αποσπασμάτων από Τουρκία και Ελλάδα, από την ύπαρξη ή όχι τριμερούς στρατηγείου, από την ύπαρξη ή όχι ενισχυμένης ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, από τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ, από τις Βρετανικές βάσεις κλπ. Όλα αυτά είναι ζητήματα που έχουν άμεση σχέση ή καλύτερα εξαρτώνται από τη δυνατότητα του νέου ομόσπονδου κράτους να έχει τις δικές του Ένοπλες Δυνάμεις.

Εφόσον λοιπόν έχει συμφωνηθεί η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, γίνεται φανερό ότι η οποιαδήποτε άλλη συζήτηση των θεμάτων ασφάλειας απλοποιείται εις βάρος της δικής μας πλευράς και υπέρ των Τούρκων. Συγκεκριμένα, διευκολύνεται η αποδοχή της Τουρκικής θέσης για την ύπαρξη εγγυήσεων μια και το νέο κράτος δεν θα έχει τη δική του ασφάλεια. Διευκολύνεται η Τουρκική θέση για τη παραμονή Τουρκικού και Ελληνικού στρατιωτικού αποσπάσματος. Και διευκολύνεται επίσης ο γεωστρατηγικός έλεγχος της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου από τη Τουρκία (δόγμα Νιχάτ Ερίμ και Νταβούτογλου) αφού τον έλεγχο του FIR Λευκωσίας θα έχουν -μετά την απομάκρυνση των ραντάρ της ΕΦ – παράλληλα με τα Βρεττανικά ραντάρ του Τροόδους και τα Τουρκικά ραντάρ του Αναμούρ (έναντι της Κύπρου). Η δε έρευνα και διάσωση εντός του Κυπριακού FIR θα ανατεθεί από τον ΙCΑΟ στα γειτονικά κράτη με πρώτη τη Τουρκία η οποία είναι και η πιο κοντινή και διαθέτει και τα κατάλληλα μέσα.

Το πιο σημαντικό όμως και ταυτόχρονα αρνητικό για τη πλευρά μας με τη συμφωνία αποστρατιωτικοποίησης, είναι το γεγονός ότι η Κύπρος αποποιείται τη στρατιωτική βοήθεια που παρέχει η ΕΕ σε περίπτωση που θα δεχθεί επίθεση από άλλη χώρα. Ως γνωστό, στο άρθρο 42 παρ. 7 της συνθήκης της Λισσαβώνας καθορίζεται ότι «σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ». Η διασύνδεση της όποιας βοήθειας με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ δεν είναι τυχαία. Το άρθρο 51 αναφέρεται στο δικαίωμα των κρατών στην αυτοάμυνα και αυτή είναι η μόνη περίπτωση που το διεθνές δίκαιο επιτρέπει τη χρήση ένοπλης βίας από τα κράτη. Κατά συνέπεια, αν δεν υπάρξει αυτοάμυνα από το κράτος που θα υποστεί την επίθεση, δεν νομιμοποιείται κανένα άλλο κράτος να προστρέξει σε βοήθειά του. Αλλά για να υπάρξει αυτοάμυνα θα πρέπει το κράτος να έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Και η ομόσπονδη Κύπρος, με την αποστρατιωτικοποίηση που συμφωνήθηκε δεν θα έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Η συμφωνία λοιπόν για αποστρατιωτικοποίηση, αφήνει εσαεί τη Κύπρο εκτεθειμένη στη Τουρκική βουλιμία αφού κατά τρόπο αυτοκαταστροφικό η Ε/Κ πλευρά αποποιείται τη μόνη και ουσιαστική ασφάλεια που θα είχε το νέο κράτος, προερχόμενη όχι από εγγυήτριες δυνάμεις αλλά από την ίδια την ΕΕ.

Υπάρχει και κάτι άλλο όμως που δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας. Η κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια ενέκρινε ως γνωστό τη συνθήκη της Λισσαβώνας και τη παρέπεμψε στη Βουλή για επικύρωση, κάτι που έγινε με την αποχή του ΑΚΕΛ. Στη συνθήκη της Λισσαβώνας και συγκεκριμένα στο άρθρο 42 παρ. 3 καθορίζεται ότι «τα κράτη μέλη δεσμεύονται να βελτιώσουν προοδευτικά τις στρατιωτικές τους δυνατότητες…». Αντί λοιπόν η Κύπρος να βελτιώσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες, όπως δεσμεύθηκαν Κυβέρνηση και Βουλή, τις μηδενίζει με την απόφαση της αποστρατιωτικοποίησης. Αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί τη πρώτη παρέκλιση από το κοινοτικό κεκτημένο, στη λύση του Κυπριακού. Παρέκλιση που από μόνη της η Ε/Κ πλευρά επιδίωξε και πέτυχε. Εις βάρος βέβαια της ασφάλειας του Ελληνισμού της Κύπρου αλλά και του μητροπολιτικού Ελληνισμού όπως θα αναλύσουμε σε άλλο άρθρο.

Είναι αποδεκτή η διχοτόμηση από την Τουρκία; 20/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Το άρθρο του Υποστράτηγου ε.α. Ανδρέα Πενταρά έρχεται ως μια ακόμη απάντηση στα επιχειρήματα των Διχοτομιστών, όπως τα παρουσιάσαμε την ανάρτηση «Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζωνική Διχοτόμηση». Αποτελεί επίσης ισχυρό ράπισμα σε όλους αυτούς που σπεύδουν να χαρακτηρίσουν όλους όσους διαφωνούν με την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ως δήθεν «οπαδούς της διχοτόμησης» που υποβοηθούν, δήθεν, τα σχέδια της Τουρκίας.

Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως αυτή τη στιγμή η μόνη σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση λύσης του Κυπριακού είναι η Πρόταση του «Ορθού ΝΑΙ», αφού είναι η μόνη που τυχόν εφαρμογή της θα διατηρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα λειτουργικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, ικανό για ειρηνική και βιώσιμη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκύπριων.

‘Geopolitics-GR’
«Είναι αποδεκτή η διχοτόμηση από την Τουρκία;»
17 Νοεμβρίου 2009
Υποστράτηγος ε.α. Ανδρέας Πενταράς

Σε δημοσκόπηση που δημοσίευσε η εφημερίδα ‘Σημερινή’ της 15 Νοε.09, αναφορικά με το είδος της λύσης που επιθυμούν οι Ε/Κ, ένα ποσοστό της τάξης του 60% των νέων από 18 έως 24 απάντησε ότι προτιμά τη διχοτόμηση.

Σκοπός βέβαια του άρθρου αυτού δεν είναι να διερευνηθούν οι λόγοι και τα αίτια του πως κατάντησε η Κυπριακή νεολαία που δυό γενιές πριν γονάτισε μια Βρεττανική αυτοκρατορία, να στρέφεται σήμερα στη κατεύθυνση της διχοτόμησης ως της καλύτερης λύσης, αλλά να αποδείξω ότι όσοι σήμερα προσδοκούν σε μια τέτοια λύση, απλά λογαριάζουν χωρίς το ξενοδόχο που είναι η Τουρκία.

Προκειμένου όμως να ανιχνεύσουμε τη στάση της Τουρκίας απέναντι στη λύση της διχοτόμησης, θα πρέπει να πάμε στις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν η Τουρκία άρχισε να ενδιαφέρεται ξανά για τη Κύπρο. Τότε λοιπόν, με αφορμή τη προσφυγή της Ελλάδας στον ΟΗΕ και την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ με σκοπό την Ένωση, η κυβέρνηση του Ατνάν Μεντερές χάραξε τη στρατηγική της απέναντι στη Κύπρο. Μια στρατηγική η οποία ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις, τα πραξικοπήματα και τις πολλές διακυμάνσεις του Τουρκικού πολιτικού συστήματος, τηρείται πιστά μέχρι σήμερα. Το γενικό πλαίσιο της στρατηγικής αυτής ανέλυσε ο τότε υπουργός εξωτερικών Φατίν Ζορλού στη διάσκεψη του Λονδίνου τον Αύγουστο του 1955. Είπε ο Ζορλού τότε: «Η Τουρκία σε περίπτωση πολέμου μπορεί να διασφαλίσει τον ανεφοδιασμό της μόνο από τα λιμάνια της νότιας και νοτιοανατολικής χώρας, μια και τα λιμάνια της δυτικής Τουρκίας ελέγχονται από τα Ελληνικά νησιά. Εάν η Κύπρος κατέχεται από εχθρική χώρα (δηλ. την Ελλάδα) η Τουρκία θα πρέπει να αυτοκτονήσει». Με λίγα λόγια, εκείνο που ήθελε να πει ο Ζορλού είναι ότι η Ελληνική αεροπορία και το Ελληνικό ναυτικό επιχειρώντας από βάσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, δεν μπορούν να απειλήσουν τις στρατηγικές εγκαταστάσεις στη νότια και ανατολική Τουρκία (λιμάνια, αεροδρόμια, πολεμικά εργοστάσια, υδατοφράκτες κλπ). Εάν όμως πραγματοποιηθεί η Ένωση ή η διχοτόμηση, η Ελλάδα με αεροναυτικές βάσεις που θα εγκαθιστούσε στο νησί, όλες αυτές οι απυρόβλητες λόγω απόστασης ζωτικές εγκαταστάσεις μπορούν να προσβληθούν και να καταστραφούν.

Τη στρατηγική αυτή απέναντι στη Κύπρο, υλοποίησε η Τουρκία με τη βοήθεια και των Άγγλων, μέσα από τη συνθήκη εγγυήσεων των συμφωνιών Ζυρίχης -Λονδίνου. Στο άρθρο 2 της συνθήκης καθορίζεται ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Αγγλία) αναλαμβάνουν την υποχρέωση να αποτρέψουν κάθε προσπάθεια για ένωση της Κύπρου με άλλη χώρα ή τη διχοτόμηση της Κύπρου, ενώ στο άρθρο 3 οι εγγυήτριες δυνάμεις αναλαμβάνουν την υποχρέωση να παρεμβαίνουν από κοινού ή και μεμονωμένα σε περίπτωση που διαταράσσετο το στάτους κβο (δηλ. αν γινόταν προσπάθεια ένωσης ή διχοτόμησης.) Το γεγονός ότι οι Τούρκοι αποδέχθηκαν να περιληφθεί στη συνθήκη και η περίπτωση της διχοτόμησης ως μιας κατάστασης που θα μπορούσε να επιφέρει την αντίδραση των εγγυητριών δυνάμεων, δεν ήταν τυχαίο. Η Τουρκία γνωρίζει ότι είτε με την Ένωση είτε με τη διχοτόμηση οι αρνητικές επιπτώσεις γι αυτήν είναι οι ίδιες.

Δύο είναι οι βασικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι ότι η διχοτόμηση, αργά ή γρήγορα θα οδηγούσε τα δύο μέρη στην αγκαλιά των μητέρων πατρίδων και αυτό θα επέτρεπε στην Ελλάδα να εγκαταστήσει αεροναυτικές βάσεις στο Ελληνικό τμήμα του νησιού, που θα μπορούσαν να απειλήσουν το μαλακό της υπογάστριο, όπως ονομάσθηκε η ευαίσθητη περιοχή της νότιας και νοτιανατολικής Τουρκίας. Το δεύτερο, είναι ότι η διχοτόμηση -που θα οδηγούσε στη διπλή ένωση – για μεν την Ελλάδα θα επέφερε σημαντικά γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα στην ανατολική Μεσόγειο, κάτι που θα άλλαζε τους συσχετισμούς δυνάμεων στη περιοχή, ενώ για τη Τουρκία η διχοτόμηση δεν θα επέφερε κανένα απολύτως πλεονέκτημα, πέραν της προσθήκης 120 χιλιάδων Τ/Κ στα 75 εκατομμύρια Τούρκων και 3,5 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων γής στα 750 χιλιάδες της Τουρκίας! Η επέκταση του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων κατά μερικά χιλιόμετρα νότια των υφισταμένων, κανένα ουσιαστικό πρόσθετο πλεονέκτημα θα είχε για τη Τουρκία πέραν των όσων έχει σήμερα.

Είναι γι αυτούς τους λόγους που το επίσημο τουρκικό κράτος ουδέποτε μέχρι σήμερα έθεσε σαν στόχο λύσης του Κυπριακού τη διχοτόμηση της Κύπρου. Η διχοτόμηση «έπαιζε» βέβαια κατά καιρούς σαν σύνθημα για ικανοποίηση των μαζών και των εθνικιστικών κύκλων της Τουρκίας και της Κύπρου απέναντι στο δικό μας σύνθημα για Ένωση. Ουδέποτε όμως υπήρξε η επίσημη θέση των τουρκικών κυβερνήσεων και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για λύση του Κυπριακού. Αυτό θα πρέπει να γνωρίζουν οι οπαδοί της διχοτόμησης στην αποδώ πλευρά και όχι μόνο. Δυστυχώς γι αυτούς, λογαριάζουν χωρίς το ξενοδόχο. Και ο ξενοδόχος είναι η Τουρκία η οποία θα πολεμήσει σε κάθε περίπτωση τη διχοτόμηση όσο πολέμησε και στο παρελθόν την Ένωση.