jump to navigation

Βάσος Λυσσαρίδης για το 2010: «Ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα» 01/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Χρόνια Πολλά σε όλους τους αναγνώστες μας, σε όλους τους σύντροφους και συναγωνιστές μας, σε όλους τους ιδεολογικούς φίλους και εχθρούς μας, σε όλους τους Έλληνες -Ελλαδίτες, Κύπριους και Ομογενείς- και σε όλη την Ανθρωπότητα.

Χρόνια Πολλά και στον αγέραστο αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη, που σήμερα, 1η Ιανουαρίου του Μέγα Βασίλειου, έχει την ονομαστική του εορτή.

Ας ξεκινήσουμε τον χρόνο με την πιο πρόσφατη ομιλία του, στις 04 Δεκεμβρίου 2009, με αφορμή τα 40χρονα της ΕΔΕΚ. Μια ομιλία που, καθώς μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της πρώτης δεκαετίας της δεύτερης χιλιετίας, δίνει και πάλι το ιδεολογικό στίγμα του Γιατρού για ένα νέο «αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα», πέραν από τις αποτυχημένες «ψευδο-εκσυγχρονιστικές, διαχειριστικές» σοσιαλδημοκρατικές συνταγές των τελευταίων δεκαετιών, αλλά βαθιά ριζωμένο στην αγωνιστική, δημοκρατική μας παράδοση, στην ελληνική μας ιστορία και στον οικουμενικό, πανανθρώπινο πολιτισμό μας.

Καλή Χρονιά και ευχές για ένα παραγωγικό, απελευθερωτικό και πολιτισμοφόρο 2010!

Βάσος Λυσσαρίδης

Βάσος Λυσσαρίδης
«Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση για τα 40χρονα του κόμματος»
04 Δεκεμβρίου 2009

Πεφήφανοι για τη διαδρομή σας, χωρίς αυτοϊκανοποίηση, γιατί μεγάλα καθήκοντα εκκρεμούν, με αμετάθετη την απόφαση να συνεχίσετε την περήφανη Εδεκίτικη πορεία ως την δικαίωση, συνεχίζετε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, λευτεριά και αξιοπρέπεια, σταθεροί στις επάλξεις με τον Δώρο να κρατάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ανθρωπότητας.

Κι εγώ, μικρός και ταπεινός, περήφανος γιατί μαθήτευσα στην Εδεκίτικη σχολή της συνέπειας καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου για όσα με διδάξατε, για όσα προσφέρατε, με την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο άνθρωπος του μόχθου αποτελεί τον μεγάλο δάσκαλο, τον μεγάλο οικοδόμο χωρίς ανάγκη ακροατηρίου και χωρίς προβολείς. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

Κι εσύ αδελφέ

με κείνα τα ατέλειωτα τα

ροζιασμένα χέρια

Τι καρτεράς;

Αν μια σφαλιάρα δόσεις στον

πλανήτη

Οι πληγωμένες ρύμες θα

γιομίσουν ένα ολάκερο

ουρανό.

Διανύουμε μια περίοδο διεστραμμένης παγκοσμιοποίησης με την ασυδοσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού να οδηγεί σε παγκόσμια κρίση και ανάθεση της θεραπευτικής αγωγής στους υπαίτιους της κρίσης.

Με την σύγχρονη εργατική τάξη πολυδιασπασμένη σε υπο-ομάδες. Με λαϊκά αντικινήματα ενάντια στη διαστροφή της παγκοσμιοποίησης όμως χωρίς αποτελεσματική πυξίδα.

Και με τα περιφερειακά προβλήματα όπως και το Κυπριακό να αντιμετωπίζονται με διαστρεβλωτικό φακό. Με σαφείς τις ενδείξεις για κατάργηση του πολιτικού πλανηταρχικού μονοπωλίου. Με πολυεθνικές οργανώσεις όπως η Ε.Ε. να αγωνίζονται ακόμα για ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και άμυνα χωρίς δορυφορικές διασυνδέσεις, (με απέραντες ερήμους ανέχειας και μικρο-οάσεις υπεραφθονίας πού και πάλι δεν διαχέονται στο σύνολο του εθνικού πληθυσμού), με την τρομοκρατία να ανθεί και να ενισχύεται από την κρατική τρομοκρατία και την διαιώνιση των ανισοτήτων, με τα μεταναστευτικά ρεύματα να διογκούνται, με την αποπολιτικοποίηση να απειλεί τη νεολαία και την αποεθνοποίηση πού θα ήταν επιθυμητή σε μια πραγματική παγκόσμια κοινωνία- να απειλεί λαούς με υποδούλωση ή και αφανισμό.

Διαφαινόμενη ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα όχι ψευδο-εκσυγχρονιστικό διαχειριστικό, αλλά, πραγματικά παγκόσμιο, πραγματικά πανεργατικό, πραγματικά πανανθρώπινο. Κι εσείς θάσαστε ανάμεσα στους οικοδόμους αυτού του κινήματος.

Όμως στόχος μου δεν είναι η κατάθεση αξιολόγησης του νέου διεθνούς στίγματος.

Σημειώνουμε 40 χρόνια ζωής και αγώνων. 40 χρόνια προσφοράς και θυσιών.

Μακρά η βιολογική μου διαδρομή. Κορυφαία τιμητική εμπειρία ότι υπήρξα μέλος του περήφανου, αγωνιστικού κινήματος της ΕΔΕΚ.

Φίλες και φίλοι πού ζήσαμε τα πρώτα οράματα μαζί.

Πού μέσα σε αντίξοες συνθήκες, με τη πόλωση να συνθλίβει κάθε νέα αντίληψη, κάθε νέα πρόταση, με θυσίες, ιδρώτα και αίμα, εδραιώσατε το περήφανο κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Φίλες και φίλοι πού διδάξατε πώς ζωή χωρίς αξιοπρέπεια και ελευθερία δεν έχει νόημα.

Σ΄αυτή την βιολογική καμπή σας καταθέτω την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.

Σας αναπολώ στα μετερίζια της αντιχουντικής πάλης δίπλα στον αλυσοδεμένο μα αδούλωτο Ελληνικό λαό των Ελλήνων Χριστιανών των καθολικώς διαμαρτυρομένων κατά Γ. Παπανδρέου να τρομοκρατείτε τους τρομοκράτες, χέρι με χέρι με τον Ανδρέα Παπανδρέου να κρατάτε ζωντανές τις δημοκρατικές παραδόσεις, με τα συνθήματα της ΕΔΕΚ να κοσμούν τους τοίχους του επαναστατημένου Πολυτεχνείου, να αντιπαρέρχεσθε τους γονατισμένους που αυτό-ανακηρύσσονται και σε όψιμους αντιστασιακούς.

Σας θυμάμαι στη κηδεία του πρωτομάρτυρα και πρωτοήρωα Φωτίου, του και μετά θάνατον γελαστού παιδιού της Λάρνακας πού παραμένει αθάνατος όταν οι δολοφόνοι του ενταφιάζονται στις ουμπλιέτ της ιστορίας. Μαύρη σελίδα της κοινοβουλευτικής ιστορίας η φίμωση του Λυσσαρίδη για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις Λευκωσίας και εθνικού κέντρου δηλαδή της χούντας.

Αντιφατικές εμπειρίες. Απογοητεύσεις για τα ανεκπλήρωτα, αγωνίες για τις εκκρεμότητες, αλλά και ικανοποίηση για τα επιτεύγματα.

Πολλοί από σας βρεθήκατε στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 55-59.

Συναγωνιστές με τους Αυξεντίου και τους Παλληκαρίδηδες ηρωικούς νεκρούς από τους οποίους αρκετοί αγωνίσθηκαν όχι μόνο για την απολύτρωση από τα αποικιακά δεσμά, αλλά και για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων μέσα στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής διάρθρωσης με τον Κυριάκο Μάτση να αυτοτοποθετείται στο δημοκρατικό σοσιαλιστικό κίνημα.

Μακρά η περίοδος της Κυπριακής πολιτικής εγκυμοσύνης.

Με αγώνες ενάντια σε λύσεις φυλετικών διακρίσεων και σε μεταποικιοκρατικές κηδεμονίες πού επέβαλαν οι Βρετανοί με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου για να συντηρήσουν την πολιτικο-στρατιωτική τους παρουσία.

Πολλοί από σας αντισταθήκατε ενάντια στα σχέδια της Τουρκίας για πολιτικό έλεγχο των Κυπριακών εξελίξεων με διαχωρισμό των κοινοτήτων και δημιουργία ενός ομογενούς πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος.

Με όπλο τον έρωτα για πραγματική ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, με τα κόκκινα σκουφιά βρεθήκατε στον Πενταδάκτυλο με τον Δώρο, πού βλέπω εδώ, μπροστάρη για να λευτερώσετε όχι μονάχα τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους Τουρκοκύπριους που στην ουσία βρισκόντουσαν σε συνθήκες εξαναγκασμού.

Το κόκκινο σκουφί μού το έκλεψαν οι πραξικοπηματίες. Τους το χαρίζω με την ελπίδα ότι αυτό θα αποτελέσει ξυπνητήρι και πυξίδα για σωστό προσανατολισμό.

Μέσα σε συνθήκες συνεργασίας ή ανοχής προς τη χούντα η ΕΔΕΚ στάθηκε η δύναμη αντίστασης ενάντια στη χουντική διάβρωση και το παράρτημα της την ΕΟΚΑ-Β’. Η προάσπιση της δημοκρατίας δεν είναι αντιβία. Είναι συνταγματικό καθήκον.

Ματαιώσαμε το πραξικόπημα του 1972 όταν ο πρόεδρος Μακάριος προχώρησε σε μαζική σας ενσωμάτωση στις τάξεις της επικουρικής αστυνομίας.

Πολεμήσατε ενάντια στο πραξικόπημα, ακόμα και με αδειανά όπλα.

Ματαιώσατε το σχέδιο Γκιουνές κάτω από την απειλή των αυτομάτων όπλων παρασυρμένων παιδιών του λαού που ανένηψαν μέσα στην αίθουσα τού γραφείου πληροφοριών. Τα όπλα τότε σίγησαν αλλά το σχέδιο βρικολακιάζει έκτοτε.

Υπήρξατε η μόνη δύναμη λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στο μεταπραξικόπημα για επάνοδο του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Επακόλουθο η δολοφονία του Δώρου Λοϊζου πού έκτοτε άγρυπνος φυλάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ιστορίας με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα.

Κι εγώ με δανεική ζωή δίκαια να διαμαρτύρομαι γιατί μού στέρησε ένα όρθιο θάνατο.

Κακό να στερηθείς μια που

άλλη δεν έχεις ζωή

Χειρότερο να σου στερήσουν

ένα όρθιο θάνατο.

Προειδοποιήσατε ότι η Τουρκία δεν θα διαφοροποιήσει στάση με μινωταυρικές θυσίες και ότι το Κυπριακό ως θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης και κατοχής δεν μπορούσε να λυθεί με διακοινοτικό διάλογο πού πρόσφερε άλλοθι στην Τουρκία.

Τελικά ο Μακάριος με την τελευταία δραματική του ομιλία προσυπέγραφε αλλαγή πολιτικής πού δεν τηρήθηκε από τους επιγόνους.

Έτσι τα πλαίσια αναζήτησης λύσης μετατίθενται συνεχώς προς τις Τουρκικές απαιτήσεις.

Η επιδιαιτησία υπήρξε σφάλμα, αλλά ο λαός απέρριψε το διχοτομικό, μεταποικιοκρατικό σχέδιο Ανάν για μια πολυκηδεμονευόμενη Κύπρο. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος έγραψε την τελευταία του δραματική σελίδα πάνω σ΄αυτή τήν αγωνιστική βάση.

Όμως η εκκρεμότητα συνεχίζεται και η ένταξη μας στην Ε.Ε. ευεργετική, όμως δεν έφερε όλα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Ποια πρέπει να είναι η βάση των συνομιλιών.

Ποια η λαϊκή εντολή; Ποιες οι προεκλογικές δεσμεύσεις ;

Για λύση πού να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από εποίκους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Όπως άλλωστε αναφέρεται και στο τελευταίο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου.

Αδιανόητος τυχόν συνεταιρισμός πού καταδικάσθηκε το 1964 από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ούτε φυλετικές αντιδημοκρατικές πρόνοιες τύπου εκ περιτροπής προεδρία ή a priori νομιμοποίηση του εποικισμού ή δυαρχία η οποία οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις πού θα αξιοποιεί η Τουρκία.

Και τώρα καλείσθε και πάλι στην πρωτοπορία για μια πορεία σωτηρίας.

Επιβάλλεται ανασκευή παρεκκλίσεων. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν συνθήκες για ενότητα. Επιβάλλεται μια νέα πολυδιάστατη πανεθνική πολιτική για να αντιμετωπίσει τους Τουρκικούς σχεδιασμούς για Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου.

Και δεν έχετε διαφυγή. Γιατί σας παρακολουθεί η δική σας ιστορία. Γιατί σας παρακολουθούν οι δικοί σας νεκροί συναγωνιστές. Αλλά κυρίως γιατί σας καθοδηγεί η δική σας αντίληψη για πατριωτισμό.

Κι εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς. Σεβόμαστε την εθνική ταυτότητα κάθε λαού και κάθε ομάδας.

Θα προασπισθούμε τη δική μας. Χωρίς εθνική ταυτότητα στο παρόν και προβλεπτό παγκόσμιο στίγμα δεν υπάρχει οντότητα. Υπάρχει εθνική και πολιτισμική ορφάνια.

Είμαστε περήφανοι για την Ελληνική καταγωγή μας. Και σεβόμαστε την οντότητα όλων των άλλων ομάδων.

Δεν είναι εκσυγχρονισμός η παράδοση στην προσπάθεια είτε αποπολιτικοποίησης είτε αποεθνοποίησης. Άλλο κατάργηση συνόρων και ενοποίηση εθνικών οντοτήτων και άλλο παράδοση σε εμφανείς ή αφανείς κηδεμόνες που επιδιώκουν παγκοσμιοποίηση δικής τους κηδεμονίας.

Δυσκολεύομαι να τερματίσω.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αντικρύζω ανάμεσα σας αυτούς πού με κίνδυνο της ζωής τους στάθηκαν δίπλα μου. Τους πρώτους συναγωνιστές με τους οποίους μοιρασθήκαμε τα πρώτα οράματα και τις πρώτες επιθέσεις.

Τη Βαρβάρα πού μοιράσθηκε μαζί μου όλους τους κινδύνους και τις ταλαιπωρίες.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Δεν αναζητούμε διαφυγή.

Πιστοί στις Εδεκίτικες παραδόσεις θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Ωσότου παραδώσουμε στις νέες γενιές μια Κύπρο, λεύτερη για όλους. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους.

Εγώ ζωντανός ή νεκρός θάμαι πάντα μαζί σας.

Αν γονάτισες μπροστά στον θεό

του θανάτου και της εκδίκησης

Αν προσκύνησες ασπόνδυλος τον

πανίσχυρο αφέντη

Αν αλυσοδέθηκες στις χρυσές αλυσίδες

των εχόντων και μη διδόντων

Αν προσπέλασες αδιάφορος

τον απροσκύνητο σταυρωμένο

του μόχθου

Αν άφησες αθέατο ένα

θλιμμένο ηλιοβασίλεμα

Αν φοβήθηκες να χαιρετίσεις

τον πληγωμένο επαναστάτη

Αν δεν αγάπησες πιο δυνατά

από την αυτοαγάπη

Αν δεν βρέθηκες στα σταυροδρόμια

της ανθρωπότητας

αγωνιστής αγονάτιστος

για λευτεριά κι αξιοπρέπεια

Αν δεν έκλαψες γι΄αυτόν

που τού’ κλεψαν τη ζωή

οι κλέφτες

Τότε γιατί ζεις ;

Δημοψήφισμα για τη μετανάστευση: Γιατί όχι; 24/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.
Tags: , ,
comments closed
Μετανάστης [πηγή εικόνας: lawyersvoice.gr]

‘Macedonia on the Web’
«Δημοψήφισμα για τη μετανάστευση: Γιατί όχι; »
19 Δεκεμβρίου 2009
Φ. Χ. Γιαπουτζίδου

Είμαστε μια δημοκρατική χώρα; Βεβαίως. Ο λαός είναι ο κυρίαρχος του πολιτεύματος; Βεβαίως. Στη δημοκρατία ο λαός δεν είναι αυτός που αποφασίζει για την τύχη τη δική του και της χώρας του; Βεβαίως.

Τότε, γιατί να μη δοθεί η δυνατότητα και η ελευθερία στο λαό να εκφράσει τις πραγματικές επιθυμίες του για ένα από τα πιο ακανθώδη ζητήματα για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, τη (λαθρο)μετανάστευση.

Η Ελβετία έδωσε το παράδειγμα, γιατί να μην ακολουθήσει η Ελλάδα, αφού, είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι, είναι πραγματικά το λίκνο της δημοκρατίας;

Είναι, ίσως, ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί και η πολυπόθητη (;) επιστροφή του έλληνα πολίτη στα πολιτικά πράγματα του τόπου του, αφού, όπως υποστηρίζουν όλοι, είναι ανησυχητικό το γεγονός πως το ποσοστό της αποχής από τα κοινά ολοένα και διευρύνεται, όπως και το ποσοστό όσων αμφιβάλλουν για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Τι καλύτερο, για να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον του έλληνα πολίτη για τα κοινά, από μια δημοκρατική διαδικασία με την οποία θα του δοθεί για πρώτη φορά η δυνατότητα να αποφασίσει άμεσα για ένα καθημερινό ζήτημα – πρόβλημα που ταλανίζει το παρόν, αλλά και προβληματίζει για το μέλλον.

Εκτός κι αν κάποιοι φοβούνται το αποτέλεσμα ενός τέτοιου δημοψηφίσματος, γιατί σε περίπτωση, αρκετά πιθανή, που το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό από τις προσωπικές τους επιθυμίες και τα συμφέροντα ορισμένων, θα είναι υποχρεωμένοι να το σεβαστούν. Οπότε το τελικό ερώτημα – δίλημμα δεν είναι: δημοψήφισμα, ή όχι, αλλά: δημοκρατία, ή συμφέροντα;

«Ναι» των Καταλανών σε άτυπο Δημοψήφισμα για ανεξαρτησία από την Ισπανία 23/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΥΡΩΠΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Το αποτέλεσμα του άτυπου δημοψηφίσματος στην Καταλονία ήταν ΝΑΙ [πηγή φωτογραφίας: Ελευθεροτυπία 20/12/2009]

‘Ελευθεροτυπία’
«Αυτονομία με φιλοδοξίες»
20 Δεκεμβρίου 2009
Κ.Β.

Με την πρώτη ματιά, αυτό μοιάζει να έγινε. Διενεργήθηκε ένα «δημοψήφισμα» -για την ακρίβεια, διερευνητική ψηφοφορία- με το ερώτημα «συμφωνείτε να κηρυχθεί η Καταλονία ανεξάρτητο κράτος;» σε 171 δήμους της περιοχής.

Η ψηφοφορία δεν είχε καμία νομική ισχύ, καθώς δεν είχε την επίσημη έγκριση ούτε των κομμάτων ούτε του τοπικού κοινοβουλίου και ξεκίνησε με πρωτοβουλία μιας πλατφόρμας πολιτών που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας. Το «ναι» επικράτησε με συντριπτική πλειοψηφία (94,71%). Μόνο που στην κάλπη προσήλθε μόλις το 30% των 700.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ποσοστό κατώτερο των προσδοκιών των διοργανωτών και ελάχιστα αντιπροσωπευτικό σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού της Καταλονίας (γύρω στα 7,3 εκατομμύρια).

Οπως σωστά όμως έγραψε η εφημερίδα «El Mundo», η ψηφοφορία της 13ης Δεκεμβρίου ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή πλάκα και κάνουν λάθος όσοι την προσεγγίζουν κατ’ αυτό τον τρόπο. «Θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Καταλονίας με το ισπανικό κράτος», είπαν κάποιοι από τους διοργανωτές και σε κάποιο βαθμό φαίνεται ότι το πέτυχαν. Γιατί, την ίδια εποχή που κάποιοι διοργανώνουν «δημοψηφίσματα της πλάκας», αναμένεται η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ισπανίας σχετικά με το νέο καταστατικό αυτονομίας της Καταλονίας.

Από το 1979, όταν η Ισπανία απέκτησε νέο σύνταγμα και το κράτος αποκεντρώθηκε, η Καταλονία και η Χώρα των Βάσκων με τις γλωσσικές, ιστορικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητές τους, απολαμβάνουν ένα διευρυμένο καθεστώς αυτονομίας. Το 2006, ύστερα από επίπονες διαβουλεύσεις, οι Καταλανοί κατάρτισαν ένα νέο καταστατικό αυτονομίας το οποίο τους παραχωρεί νέα φορολογικά και διοικητικά προνόμια, ενώ παράλληλα για πρώτη φορά αναγνωρίζει συμβολικά την Καταλονία ως έθνος στο πλαίσιο του ισπανικού κράτους.

Το καταστατικό αυτονομίας εγκρίθηκε από την κυβέρνηση του Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο, όχι όμως και από το δεξιό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο το προσέβαλε στο Συνταγματικό Δικαστήριο με την κατηγορία ότι ανοίγει το δρόμο για την απόσχιση από την Ισπανία. Κι ενώ η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται άμεσα, οι Καταλανοί, αυτονομιστές και μη, τάσσονται σύσσωμοι υπέρ του νέου καταστατικού, με εξαίρεση τους λίγους ψηφοφόρους του Λαϊκού Κόμματος.

Στο μεταξύ, η οικονομική κρίση που πλήττει άσχημα την Ισπανία, φαίνεται πως εντείνει τις τάσεις φυγής. «Δεν έχω τίποτα εναντίον των Ισπανών, αλλά προτιμώ να αποφασίζουμε εμείς για τους εαυτούς μας. Τώρα μάλιστα με την κρίση, μια ανεξάρτητη, άρα πλουσιότερη Καταλονία, θα μας επέτρεπε να δημιουργήσουμε περισσότερες θέσεις εργασίας», λέει ο Ζόρντι Φαμπρέγκα, δήμαρχος του Σαντ Πέρε, μιας μικρής πόλης που πήρε μέρος στο δημοψήφισμα.

Σε περίπτωση που το συνταγματικό δικαστήριο αποφανθεί αρνητικά για το νέο καταστατικό αυτονομίας της Καταλονίας, αφενός θα ρίξει νερό στο μύλο των ακραίων εθνικιστών, αφετέρου θα δυσκολέψει τον πρωθυπουργό Θαπατέρο ο οποίος έχει σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη των καταλανικών κομμάτων. Και στην εποχή της παρούσας κρίσης, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι «για πλάκα».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

"Catalonia is not Spain" - "Η Καταλονία δεν είναι Ισπανία" [πηγή φωτογραφίας: http://www.motorcyclecruiser.com/rideanddest/0912_crup_catalonia_is_not_spain/index.html]

‘Ημερήσια’
«Δημοψήφισμα στην Καταλονία»
14 Δεκεμβρίου 2009
Κ.Β.

Χαμηλή ήταν μέχρι το απόγευμα χθες η προσέλευση των πολιτών της Καταλονίας στο άτυπο δημοψήφισμα που διοργάνωσαν οι υπέρμαχοι της ανεξαρτησίας της πλούσιας αυτής ισπανικής περιοχής.

Το δημοψήφισμα -απάντηση στο ερώτημα εάν οι πολίτες θέλουν η Καταλονία να γίνει ανεξάρτητο κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης- έγινε μόνον σε 170 πόλεις και χωριά και δεν είναι δεσμευτικού χαρακτήρα.

Τυχόν υψηλό ποσοστό προσέλευσης, όμως, αλλά και υψηλό ποσοστό υπέρ της απόσχισης από την Ισπανία θα δημιουργήσουν αυξημένες πιέσεις τόσο στα κόμματα της Καταλονίας όσο και στον Ισπανό πρωθυπουργό, Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο.

Αδιέξοδο
Η ισπανική κυβέρνηση, που αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης τον Ιανουάριο, παράλληλα με τη μάχη που δίνει για την έξοδο της χώρας από την ύφεση, έχει, πάντως, χαρακτηρίσει «αδιέξοδη» τη συζήτηση γύρω από την ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Αντίθετα, οι υπέρμαχοι της αυτοδιάθεσης ευελπιστούν ότι η συμμετοχή στη χθεσινή διαδικασία θα ξεπεράσει το 40%, θα είναι δηλαδή αρκετά μεγάλη ώστε να δικαιολογήσει και τη διενέργεια άτυπου δημοψηφίσματος και στην πρωτεύουσα της Καταλονίας, Βαρκελώνη, στις αρχές του 2010.

«Η Καταλονία πεθαίνει και έχει δικαίωμα να ανακηρυχθεί σε κράτος», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Χοάν Λαπόρτα, πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας «Μπαρτσελόνα».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Guardian’
«Catalans vote in emblematic referendum on independence»
13 Δεκεμβρίου 2009
Giles Tremlett

Several hundred thousand people in small towns and villages across Catalonia voted today in an emblematic, if partial and unofficial, referendum on whether Spain’s north-east region should declare independence.

The referendum was held in towns and municipalities that are home to 15% of voters in an economically powerful region of 7 million inhabitants. Polling stations were manned by separatists and were mostly set up in areas of strong support.

Joan Laporta, the president of Champions League-winning football club Barcelona, has emerged as one of the figureheads of the independence movement. He told El País newspaper: «We are a nation and I want us to have a state of our own.»

The only result available early today came from the village of Sant Jaume de Frontanyà, where 19 of the 20 who went to the polling station voted in favour.

While even the organisers recognised the result would not provide an accurate measure of separatist feeling within Catalonia, they claimed to be breaking ground for a region-wide vote in the future.

Most observers agreed, however, that such a vote was unlikely any time soon as separatist sentiment was weak and a valid referendum needed the approval of the Spanish parliament in Madrid. Separatist parties won 14% in the last elections to the Catalan regional parliament in 2006.

«A vote on separatism would show that Catalonia wants to remain Spanish,» said Artur Mas, leader of Catalonia’s moderate nationalist Convergence and Union coalition, in a recent newspaper interview.

Today’s vote comes as Spain’s constitutional court prepares to rule on a charter of autonomy, which increased the regional government’s powers in 2006.

The country’s rightwing opposition People’s party, which receives few Catalan votes, lodged an appeal against the charter. The court’s deliberations have dragged on for three years and it was reportedly set to strike out significant sections – including those that give greater judicial autonomy, establish a bilateral relationship with central government or define Catalonia as a «nation».

An expected decision against the charter has already provoked a dozen Catalan newspapers to publish a joint editorial in defence of «the dignity» of Catalonia.

Spain’s 1978 constitution confusingly defines Catalonia as a «nationality». This was seen as an attempt to fudge a difficult and divisive issue as the country returned to democracy after four decades of Francisco Franco’s centralist dictatorship.

The court must now, in effect, decide on the limits of devolving power to Catalonia and other independently minded regions like the Basque country and Galicia.

Spain’s socialist deputy prime minister, Manuel Chaves, dismissed today’s vote as a piece of stage-managed political propaganda, adding: «It does not have the value, the format or the coverage of a real referendum.»

Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες 06/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Το κείμενο του Δρ. Γεωπολιτικής κ. Θεόδωρου Μπατρακούλη είναι συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του. Λέει τα αυτονόητα με τρόπο τόσο αφοπλιστικό, τα αυτονόητα που μέσα στην δήθεν «προοδευτική», δήθεν «εκσυγχρονιστική» και δήθεν «αντιφασιστική» υστερία των τελευταίων ετών είχαμε ξεχάσει.

Η πολύπλευρη κρίση του Ελληνισμού, που έχει επιφέρει η εγκληματική διαχείριση της εξουσίας από τις υπάρχουσες ελλαδικές πολιτικές ελίτ, δημιουργεί την ανάγκη για ένα εκ νέου ξεκίνημα όπου θα αντιμετωπιστεί η διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών.

Και βεβαίως, μέσα σ’ολα τ’άλλα που αναφέρει, το προβλημά του Ελληνισμού είναι πρωτίστως και ηθικό. Η κοινωνία μας χρειάζεται να αναδείξει ξανά τις συλλογικές της αξίες που η υπάρχουσα με το στανιό προσπάθεια επικράτησης ενός διεθνιστικού πολυπολιτισμικού μοντέλου τις θεωρεί σαν το μέγιστο κακό. Και φυσικά αυτό θα το κάνει με τη δημιουργία αυτόχθονης σκέψης.

Θεόδωρος Μπατρακούλης, Δρ. Γεωπολιτικής [πηγή φωτογραφίας: Εμπροσθοφύλακας, www.efylakas.com 06/12/2009]

Δρ. Θεόδωρος Μπατρακούλης

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες»
06 Δεκεμβρίου 2009
Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης (Δρ. Γεωπολιτικής, ΣΕΠ στο ΕΑΠ)

35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και την κυπριακή τραγωδία, η Ελλάδα γνωρίζει μια πολύπλευρη κρίση. Κυριαρχία του μεταπρατισμού στην οικονομία, συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η παιδεία, το σύστημα υγείας ουσιαστικά καμμένα. Πολιτισμική αλλοτρίωση, κυριαρχία των εισαγόμενων πολιτισμικών προïόντων. Στο σύγχρονο σχολείο της αμάθειας η ελληνική παράδοση παραμένει στα αζήτητα, σαν άγνωστη λέξη. Εξαφάνιση στην περίοδο της Μεταπολίτευσης περισσότερο ίσως από το 60% του υπάρχοντος το 1974 δασικού πλούτου της χώρας.

Συνεχίζονται οι προσπάθειες υποταγής της Κύπρου στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Τουρκίας, με την προώθηση »λύσης» παρόμοιας με το διαλυτικό της Κυπριακής Δημοκρατίας σχέδιο Ανάν. Στο Αιγαίο σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας (και του Ερντογάν) είναι να εγγράψει έναντι πάντων τον παραδοσιακό τουρκικό κατάλογο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Τον στόχο αυτό προωθεί με όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί: απειλή ένοπλης σύρραξης (casus belli) σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., παραβιάσεις και παραβάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου, θεωρία των »γκρίζων ζωνών», υπόθεση Ιμίων (1996), έρευνα/διάσωση κλπ. Στη Θράκη, μετά και τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου (»Κοσόβας»), επιτάθηκαν οι κινήσεις που έδειχναν ότι η τουρκική διπλωματία χρησιμοποιεί το μουσουλμανικό μειονοτικό στοιχείο ως «στρατηγική μειονότητα».

Παρ’όλα τα προαναφερόμενα, η Αθήνα από το 1999 (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι) υποστήριξε, στην ουσία χωρίς όρους και χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα και διαφοροποιήσεις της Αγκυρας, την ένταξη της ηγεμονιστικής, νεοοθωμανικής Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα τελευταία χρόνια, με βάση μια επιχειρηματολογία εσωτερικού χώρου, προειδοποιούνταν η Αγκυρα ότι αν δεν αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους ευρωπαϊκούς κανόνες έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα συνεχιστεί η ενταξιακή πορεία της γείτονος. Ωστόσο, η σχετική επιχειρηματολογία αποδείχτηκε ότι ήταν ελιγμοί διαχείριση της ελληνικής κοινής γνώμης, ενώ η ελλαδική διπλωματία παρέμεινε εκκωφαντικά σιωπηλή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Επόμενο ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις αξιολογήσεις της ενόψει και της επικείμενης Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου, να μη βλέπει σοβαρά προβλήματα στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας και στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ. Πραγματικό διπλωματικό φιάσκο της Ελλάδας.

Το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης και της κατάστασης/μεταχείρισης των λαθρομεταναστών αποτελεί κεντρικό πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών, σύμφυτο με την κρίση της ολιγαρχικής και καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Συνιστά πρόκληση και για τις πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα. Οι τρόποι εκδήλωσής του, η έκταση και οι συνέπειες ποικίλλουν, αναλόγως της γεωπολιτικής θέσης, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης της κάθε χώρας. Το πρόβλημα εμφανίζεται στην Ελλάδα με οξύτητα. Παίρνει και τη μορφή παράνομης εισδοχής μεταναστών προερχόμενων από χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής διά μέσου Τουρκίας. Η γειτονική χώρα ενώ είχε υπογράψει με την Ελλάδα το 2001 πρωτόκολλο αναφορικά με την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών, δεν σέβεται στην πράξη τη συμφωνία. Δεν ανταποκρινόταν, όπως όφειλε, στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι τουρκικές αρχές κάλυπταν τα κυκλώματα των σύγχρονων δουλεμπόρων. Η στάση αυτή των τουρκικών αρχών αποτελούσε και διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Aπό το 2002, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε λάβει εντολή από το Συμβούλιο Υπουργών να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, η Τουρκία κρατούσε αρνητική στάση. Η χώρα που υπογράφει Συμφωνία Επανεισδοχής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεώνεται να πάρει πίσω τους μετανάστες που προήρθαν η διήλθαν από αυτήν και διαμένουν σε ένα κράτος της ΕΕ παράνομα, εφόσον της το ζητήσει το κράτος αυτό.

Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τώρα την σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής λαθρομεταναστών για να ασκήσει πίεση στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα εν όψει του επικείμενου κρίσιμου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στις 22 Σεπτεμβρίου συμφωνήθηκε η έναρξη των σχετικών ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου, έξι ημέρες πριν από τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (10 και 11 Δεκεμβρίου 2009), όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στην ουσία, η Τουρκία εκβιάζει με την όλη στάση της την Ε.Ε. και την Ελλάδα για να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό της ικανοποίησης των στρατηγικών της στόχων.

Αλλοπρόσαλλη πολιτική στο σύγχρονο »Μακεδονικό» έναντι του αλυτρωτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, που υποθάλπεται από τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Σόρος.

Επίσημη αδράνεια έναντι των προσπαθειών της Αλβανίας να προβάλει το »ζήτημα των Τσάμηδων» αλλά και μια προπαγάνδα περί »ιστορικού αλβανικού χαρακτήρα της Ηπείρου». Επί πλέον, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας αμφισβητούσε τη συμφωνία που η κυβέρνηση Μπερίσα υπέγραψε με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο Πέλαγος.

Απεμπόληση γενικά των εθνικών και λαïκών δικαιωμάτων, όπως επιτάσσουν πολυεθνικοί κολοσσοί και μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα πληθυσμιακής ομάδας που βιώνει ανασφάλεια, άγχος και έλλειμμα εμπιστοσύνης αποτελεί η γενιά των τριαντάρηδων (‘‘γενιά των 700 ευρώ»). Η μεγάλη πλειονότητα των τριαντάρηδων καταλαβαίνει ότι αυτή θα »πληρώσει τη νύφη».

Η χώρα χρειαζόταν εδώ και αρκετά χρόνια πραγματική (όχι προπαγανδιστική) ανασυγκρότηση του κράτους με κριτήρια την αξιοκρατία, την υπέρβαση του κομματισμού και την δημιουργικότητα και αποδοτικότητα των λειτουργιών των υπηρεσιών. Η διοικητική επαναθεμελίωση του κράτους είναι σημαντικό να γίνει στη βάση των ιστορικών περιφερειών της. Με Κυβερνήτες και αιρετά Περιφερειακά Συμβούλια, που να διαθέτουν ευρείες, ουσιαστικές αρμοδιότητες και προυπολογισμούς επαρκείς για την υλοποίηση του περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδίου. Μια τέτοια επαναθεμελίωση θα έπρεπε να εμπνέεται από αυτόνομα κινήματα ενεργών πολιτών, κινήματα που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους τα στοιχεία που θα συνέθεταν την αγροτική αναγέννηση και την προαγωγή του τοπικού, λαïκού πολιτισμού.

Στην υπαρκτή Ελληνική Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες της – πρώτα τα πολιτικά κόμματα που ψηφίζονται και ασκούν διαχείριση – είμαστε στον ένα ή στον άλλο βαθμό υπεύθυνοι. Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, απεγκλωβισμός από ιδιοτέλειες, ανευθυνουπευθυνότητα, σφιχταγκαλιάσματα δημοσίων λειτουργημάτων και κομματικής/συνδικαλιστικής ένταξης. Χρειάζεται οικολογική συνείδηση και δράση από όλο και περισσότερους ενεργούς πολίτες στην καθημερινή ζωή, και η οποία να συνεισφέρει στον απεγκλωβισμό από τις επιλογές που επιβάλλει το σύστημα, η συνεχιζόμενη – με τη μια ή την άλλη ηγεσία – νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκόσμια Νέα Τάξη. Πρέπει να δούμε σοβαρά την διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών και ηθικής. Η κάθε μια και ο κάθε ένας μας χρειαζόμαστε ένα νόημα ζωής, αγάπη για την πατρίδα, συλλογικές αξίες! Χρειαζόμαστε ενίσχυση της αυτόχθονης σκέψης, όραμα, νέα συλλογικότητα.

Ο διάλογος που έχει ανοίξει σε σειρά από ζητήματα χρειάζεται να οργανωθεί καλύτερα ανάμεσα στις κατά το δυνατόν ευρύτερες συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες.

Να αποκασταθούν οι πολίτες θεσμικά στο δικαίωμά τους να ασκούν ελεύθερα κοινωνικό έλεγχο ώστε να καρπώνονται τα αγαθά της συλλογικής γνώσης. Να διεκδικήσουμε αποφασιστικά κατά την επικείμενη αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος την τροποποίηση του άρθρου 44, που προβλέπει την δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και στη χώρα μας – όπου δεν στα 35 χρόνια μεταπολιτευτικής ζωής ουδέποτε εκδηλώθηκε η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί αυτή η μέγιστη δημοκρατική δυνατότητα για λήψη αποφάσεων από τον ελληνικό λαό σε μείζονα ζητήματα του εθνικού μας βίου. Να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές δυνατότητες καταγραφής γνώμης πλήθους στις σύγχρονες μορφές δημοψηφισμάτων (π. χ. Δίκτυο »Περικλής» του ΕΜΠ).

Να αντιταχθούμε με συντονισμένες κινητοποιήσεις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα στην Ευρωπαική Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου!

Όχι στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. εφόσον η Τουρκία:

– Δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της στην Κύπρο.

– Δεν καταργεί το casus belli στο Αιγαίο.

– Δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).

– Δεν σέβεται τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ του εδάφους της Ελλάδας, από εξαθλιωμένους ανθρώπους (που μπορούν να γίνουν όργανα οποιουδήποτε εγκληματικού εγκεφάλου ή/και σύμμαχοι οποιασδήποτε ηγεμονικής δύναμης ή γειτονικού κράτους), διά μέσου των μαζικών μεταναστευτικών κυμάτων που προκαλεί η κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ με τη FYROM, εφόσον δεν έχουν καταλήξει τα δύο μέρη σε συμφωνία αναφορικά με μια ονομασία της FYROM έναντι όλων και δεν παύσουν τα Σκόπια να ενεργούν βάσει της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας ότι υφίσταται »μακεδονικό έθνος» και ότι υπάρχουν αλύτρωτα »μακεδονικά εδάφη».

Να ζητήσουμε την διεξαγωγή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ στα μεγάλης σπουδαιότητας ζητήματα: Εθνικών δημοψηφισμάτων στα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα της ένταξης της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τοπικών δημοψηφισμάτων σε σπουδαία ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική, η αναπτυξιακή και η ενεργειακή πολιτική, καθώς και η μεταναστευτική και οι όροι εγκατάστασης μεταναστών.

Σκέψεις και προτάσεις για την άμεση δημοκρατία με αφορμή την αποχή στις Ευρωεκλογές 2009 14/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: ,
add a comment

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μερικές επίκαιρες σκέψεις και προτάσεις του Λάζαρου Μαύρου που εκφράστηκαν τις τελευταίες μέρες για την (Άμεση) Δημοκρατία και την ανάγκη εμπέδωσης δημοκρατικής συνείδησης, με αφορμή την τεράστια αποχή που καταγράφηκε στις πρόσφατες Ευρωεκλογές.

Λάζαρος Μαύρος [πηγή φωτογραφίας: 'Σημερινή']

‘Σημερινή’
«Α.Ψ.Μ. Δημοκρατίας»
12 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Πόσες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και αστυφύλακες και έμμισθοι κομμάτων πληρώθηκαν, πόσες χιλιάδες υπερωρίες στα πόσες εκατοντάδες εκλογικά κέντρα, Σάββατο 6.6.2009, για τις ευρωεκλογές, όπου ψήφισαν 306.325 έγκυροι ψηφοφόροι (58,23%), 6.154 άκυροι – λευκοί (1,16%) και δεν πάτησαν το πόδι τους οι 213.531 της αποχής (40,6%);

Πόσα χρήματα και προσωπικό θα εξοικονομούσε το κράτος ΕΑΝ, αντί για τα παραδοσιακά εκλογικά κέντρα με τις κάλπες στα σχολεία, είχε ήδη εγκαταστημένο ένα ηλεκτρονικό σύστημα ανάλογο των Α.Τ.Μ. – αυτόματων ταμειακών μηχανών – που ανέπτυξαν σε κάθε γειτονιά οι τράπεζες; Όπου κάθε πολίτης – ψηφοφόρος, με «πολιτοκάρτα», ανάλογη της τραπεζοκάρτας, με προσωπικό μυστικό αριθμό πρόσβασης και τεχνολογίες απόλυτης διασφάλισης της αποφυγής πλαστοπροσωπίας, θα μπορούσε να ψηφίζει, στις Α.Ψ.Μ. (Αυτόματης Ψηφοφορίας Μηχανές) κατ’ απολύτως αδιάβλητο τρόπο, σε ώρες και μέρες που ο ίδιος θα βολευόταν, στο περιθώριο ημερών που το κράτος θα καθόριζε ως επαρκές;

Πόσο πιο συμμετοχική θα ήταν η Δημοκρατία αν ο Κ.Ηλ.Υ.Δη. (κεντρικός ηλεκτρονικός υπολογιστής της Δημοκρατίας), συνδεδεμένος με τις Α.Ψ.Μ., πίστωνε αυτομάτως, στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του Φόρου Εισοδήματος, την υπό του νόμου προβλεπομένη φορολογική έκπτωση σε κάθε ψηφίσαντα και, αντιστοίχως, χρέωνε φορολογική επιβάρυνση σε κάθε απέχοντα της ψηφοφορίας;

Πόσο πιο δημοκρατική θα ήταν η λειτουργία του πολιτεύματος αν: Για κάθε σημαντικό της διακυβέρνησης και της πολιτικής ζήτημα, των εκατέρωθεν πολλών διαφωνιών, μετά από τις προβλεπόμενες υπό του νόμου δημόσιες συζητήσεις στις προβαλλόμενες από τηλεοράσεως ολομέλειες της Βουλής, στις ομοίως προβαλλόμενες συζητήσεις στα κομματικά όργανα, με επιπρόσθετη της ισηγορίας προβολή των διαφορετικών απόψεων και εισηγήσεων των όποιων ενδιαφερομένων πολιτών, ακολουθούσε ψηφοφορία, με χαρακτήρα δημοψηφίσματος, στις Α.Ψ.Μ;

Πόσο πιο εφικτή καθίσταται, με την κατάλληλη αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών, η λειτουργία μορφών Άμεσης Δημοκρατίας; Όπου, οι πολίτες θα μπορούσαν, συν τοις άλλοις, να έχουν, βάσει νομοθεσίας, τη δυνατότητα τής ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ άμεσης ανάκλησης του οποιουδήποτε εκλελεγμένου που αποδεικνύεται ανεπαρκής;

Πόσο πιο πολύ θα γοήτευε και, με τον ζήλο από τα βιώματα αποτελεσματικής συμμετοχής στην πολιτική, θα διαπαιδαγωγούσε τους πολίτες, συχνότερα συμμέτοχους στη λαϊκή κυριαρχία, μια τέτοιας ανάπτυξης δημοκρατία; Διαθέσιμη προς αντιγραφή και υιοθέτηση και στην κραυγάζουσα, για περισσότερη και ουσιαστικότερη δημοκρατία, Ευρωπαϊκή μας Ένωση;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Παρακμή Δημοκρατίας»
10 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Αλματωδώς αυξανόμενα ποσοστά αποχής των πολιτών από τις εκλογές, σημαίνει αυξανόμενη παρακμή της δημοκρατίας. Παρακμή του δημοκρατικού πολιτεύματος. Του πολιτεύειν, ως πράξης ενσάρκωσης της ελευθερίας. Υπεύθυνης και υπερήφανης συμμετοχής των πολιτών στα της πατρίδος. Δραστήριας κι έμπρακτης παρέας αγάπης του προσώπου με την κοινωνία – πατρίδα. Το πολίτευμα της οποίας αποτελεί μέρος της έννοιας και της ύπαρξής της, μαζί με το έδαφος, μαζί με τον λαό, μαζί με την έννοια του έθνους. Παρακμή της δημοκρατίας σημαίνει παρακμή της φιλοπατρίας. Η οποία, δεν σηματοδοτείται μόνο από τα αυξανόμενα ποσοστά της αποχής στις ευρωεκλογές. Που ενδεχομένως δύνανται να αποδοθούν στο δήθεν «ανούσιο» ή και «ανωφελές» της παρουσίας έξι Κυπρίων Ευρωβουλευτών στο ανεπαρκές και… αβολίδωτο Ευρωκοινοβούλιο. Η παρακμή κραυγάζεται μέσα και από τ’ αυξανόμενα ποσοστά των φυγοστράτων. Των νέων αρρένων πολιτών που βρίσκουν δολίως τρόπο να ξεγελάσουν την πατρίδα για να μην υπηρετήσουν στην Εθνική Φρουρά, την ένοπλη άμυνά της απέναντι στους Τούρκους κατακτητές. Κραυγάζεται κι από πλήθος άλλες εκφάνσεις. Μετρημένες π.χ. στα καζίνο του Αττίλα, στα κατάστιχα της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Ναρκωτικών, στη φοροδιαφυγή, στη διαπλοκή, στο ρουσφέτι, στον εκμαυλισμό, στην αναξιοκρατία, στην οικονομική θηριωδία κατά της κοινωνικής αλληλεγγύης…

Δημοκρατία και φιλοπατρία δεν γοητεύουν πια τους πολίτες. Ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό των πολιτών, που μεταπίπτουν σε… υπηκόους! Αυτό δεν είναι μόνο, προϊόν, ευθύνη, ολιγωρία και φταίξιμο, κατ’ αναλογίαν ποσοστών, των επιφανεστέρων εν εξουσία ισχυρότερων, κ.κ. Χριστόφια, Αναστασιάδη, Άντρου Κυπριανού, Καρογιάν, Ομήρου, Συλλούρη, Περδίκη (των κομμάτων), των σπουδαιοτέρων σε τηλεθέαση και, άρα, σε επιρροή, «Σίγμα», «Αντένα», «ΡΙΚ», «Μέγα», των κατά σειράν ύψους κυκλοφορίας εφημερίδων, ακροαματικότητας ραδιοφώνων και αναγνωσιμότητας αρθρογράφων. Δεν είναι μόνο φταίξιμο και συνέπεια της απαίδευτης και μη παιδαγωγούσας πλέον Παιδείας και των κομματικών δημαγωγών, που σαν θορυβώδη σκιάχτρα, ξηφαράζουν, διώχνουν και λαώννουν τους πολίτες. Είναι και ευθύνη, ολιγωρία και φταίξιμο των ιδίων των πολιτών. Του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Που ανενεργός στον καναπέ της τηλεόρασης κατήντησε, απλώς, παθητικός τηλεθεατής της ίδιας της ζωής. Εντελώς αποξενωμένος από τα δρώμενα της πολιτικής. Κοάζων τις μεμψιμοιρίες του εν μέσω των συν-ταβλιζομένων στον καφενέ ή τις απαξιωτικές για τους πολιτικούς εξυπνάδες του, ανάμεσα στ’ ανέραστα φραπεδάκια των χαχανιζόντων στα «κκαφέ» και στα μπαράκια, αρνούμενος να προβάλει έμπρακτη αντίσταση στην παρακμή. Έστω και με στοχευμένη ψήφο διαμαρτυρίας…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Μισοδότζιν «Δημο»κρατία: Αποχή & Φυγοστρατία…»
08 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Για να ψηφίσει κάποιος το Σάββατο στις Ευρωκάλπες του εκλογικού κέντρου στο σχολείο της γειτονιάς του, χρειαζόταν πολύ λιγότερη ώρα απ’ όσο στην ουρά του ταμείου της απέναντι συνοικιακής υπεραγοράς. Χρειαζόταν μόνο μια «κάρτα», την ταυτότητά του, ενώ στην υπεραγορά δύο, δωροκάρτα και τραπεζοκάρτα. Για να ψηφίσει κάποιος χρειαζόταν τόσο χρόνο περίπου, όσο στο περίπτερο για να διαλέξει τρία παγωτά για τα παιδιά του. Ελάχιστα περισσότερο χρόνο, απ’ όσο να γεμίσει καύσιμα στο βενζινάδικο, ή για να πάρει μετρητά από την ΑΤΜ, αυτόματη ταμειακή μηχανή, τη «λεφταρία», όπως την βάφτισε 5ετές θυγάτριον δημοσιογράφου, κατά το «φρουταρία», «πιτσαρία», «καφετερία» κ.ο.κ.

Ωστόσο, το 40% των Ευρωπαίων πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν πήγαν να ψηφίσουν. Παραιτήθηκαν από την ιδιότητα του πολίτη, στην αρχέγονα στοιχειωδέστερη ενσάρκωσή της: Το εκλέγειν. Αποχή 40% σημαίνει, χοντρά-χοντρά, ημιδημοκρατία. Ή «μισοδότζιν «δημο»κρατία», κυπριακότερα!

Αποχή 40% σημαίνει παρακμή της δημοκρατίας. Της «δημο»κρατίας, με κατά σειράν αντίστοιχη ποσοστιαία ευθύνη, των κ.κ. Χριστόφια, Αναστασιάδη, Άντρου Κυπριανού, Καρογιάν, Ομήρου, Συλλούρη, Περδίκη των κομμάτων, της «δημο»κρατίας των τηλεοράσεων Σίγμα, Αντένα, Μέγα, ΡΙΚ κ.ά, της «δημο»κρατίας του «Φιλελευθέρου», της «Σημερινής», της «Χαραυγής», της «Αλήθειας», της «Μάχης», του «Πολίτη», της «δημο»κρατίας πάντων των ραδιοφώνων και ημών των αρθρογράφων.

Βέβαια και 90% να ήταν η αποχή, πάλι θα πανηγύριζαν τα κόμματα, ποιο ήρθε πρώτο και ποιο δεύτερο. Πάλι θα γιόρταζαν οι έξι εκλεγέντες από το 10% του εκ…«λογικού»(;) σώματος ευρωβουλευτές. Πάλι θα κόρδωναν με εκπομπές οι τηλεοράσεις και θα καμαρώναμε στα άρθρα μας οι δημοσιογράφοι! Διότι, παρακμάζουσα η «δημο»κρατία είναι σε τέτοιο βαθμό λαστιχένια, ξεχειλωμένη και συρρικνωμένη ώστε, Κυρίαρχος Λαός και Εκλογικό Σώμα να λογίζεται το όποιο ελάχιστο ποσοστό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεήσει να προσέλθει στις κάλπες, χωρίς ποτέ κωλύματα… απαρτίας! Το εν εξουσία κατεστημένο θα μπορούσε, πάντως, ν’ αντιγράψει κάποια απ’ όσα επινόησαν οι γεννήτορες της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα, για να αυξήσει αλματωδώς τη συμμετοχή στις εκάστοτε εκλογές. Κάποια λ.χ. φορολογική απαλλαγή για όσους ψηφίζουν. Αλλ’ αυτό δεν αλλάζει την ουσία και την ποιότητα της παρακμής. Η δημοκρατία – φιλοπατρία, όλο και περισσότερο, ΔΕΝ ΓΟΗΤΕΥΕΙ πλέον τους πολίτες. Το κραυγάζουν και κάποια άλλα επικίνδυνα ποσοστά: Των αυξανομένων αριθμών των φυγοστράτων…

Ερώτηση
Αλλ’ εάν είχαμε μια πιο ΥΠΕΥΘΥΝΗ δημοκρατία στο σύγχρονο πολίτευμα της αναπτυγμένης προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κατοχύρωσης ΕΠΩΝΥΜΩΣ των πολιτικών ελευθεριών, χωρίς πλέον τον απαράδεκτο αναχρονισμό (καταφύγιο, «κουκκούλα» και υπόθαλψη της ανευθυνότητας) ονόματι «ΜΥΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΥ» στις εκάστοτε εκλογές, θα ξέραμε τουλάχιστον ποιοι, άραγε, τέσσερις, από κάθε δέκα πολίτες, από το Σάββατο 6.7.09 μέχρι και τις επόμενες εκλογές, δεν δικαιούνται να παραπονιούνται, να μεμψιμοιρούν και να επικρίνουν καν, για όσα τους φαίνονται απαράδεκτα στο πολιτεύειν;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Γιατί δεν ψήφισα»
10 Ιουνίου 2009
κάτοικος Σολέας

Επειδή ψηφίζω για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια και μπούχτισα από όλους.
Επειδή ήμουν κομματοποιημένη και πολιτικοποιημένη και δεν ζήτησα ποτέ τίποτα για εμένα, μα για την κοινωνία που ζω και αυτό που ζήτησα και προσδόκησα έμεινε μόνο στα λόγια.
Επειδή ζω σ΄ενα χωριό εξήντα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα και δεν νοιάστηκε κανείς να φτιάξει ένα δρόμο, επειδή στο χωριό μου δεν έρχονται τουρίστες αλλά χωριάτες.
Επειδή άφησαν τη Σολέα και όπως τόσες άλλες περιοχές να πεθάνουν.
Επειδή εδώ που ζω δεν έχει νοσοκομείο για το παιδί μου.
Επειδή πρέπει να αρπάζω ένα παιδί μέσα στη νύκτα για να προλάβω να φτάσω στη δουλειά μου έγκαιρα, γιατί οι εκάστοτε προύχοντες αυτού του τόπου δεν είχαν συμφέροντα για να φτιάξουν ένα δρόμο της προκοπής.
Επειδή όταν πάω στην Ευρώπη και βλέπω την ύπαιθρο, θέλω να κλαίω από αγανάκτηση.
Επειδή είμαι μια γυναίκα που ψηφίζω για δεκαεφτά χρόνια και ανακάλυψα πως πρέπει να φτύσω όλους εκείνους που ψήφιζα τόσα χρόνια και κρατούσαν τη ζωή μου στα χέρια τους.
Επειδή δεν ψήφισα;
Επειδή κανείς δεν νοιάστηκε τόσα χρόνια για μας και όσο κανείς δεν θα νοιάζεται, εγώ δεν θα ψηφίζω.
Επειδή δεν θα ξαναψηφίσω;
Επειδή μέχρι να καταλάβουν πως και εμείς οι «χωριάτες» θέλουμε δρόμους και όχι μονοπάτια, νοσοκομεία και όχι τρώγλες, ζωή και όχι υποσχέσεις, δεν θα ξαναψηφίσω όπως εκατοντάδες άλλοι νέοι που κρατιούνται στην ύπαιθρο με νύχια και με δόντια!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Αποχή = Αχρείαστη η απαρτία του λαού»
11 Ιουνίου 2009, στήλη ‘Ειρήσθω’
Λάζαρος Α. Μαύρος

Λάθος είναι – νομίζουμε – η άποψη ότι η αποχή 40,6% από τις εκλογές αποτελεί, δήθεν, «κόλαφο» προς κάθε κόμμα και κάθε ηγέτη και ότι «την επόμενη φορά το χαστούκι θα είναι ισχυρότερο»! Διότι, ούτε τα κόμματα ούτε οι ηγέτες τους ούτε το σύστημα εκλογής της Εξουσίας χρειάζεται την… απαρτία του λαού! Η αποχή, ακόμα κι αν εκτοξευθεί στο 90% του εκλογικού σώματος, μόνο δημαγωγικές ρητορείες «κλαψούρας» κι «ανησυχίας» θα προκαλέσει τα πρώτα δύο 24ωρα. Η «αριθμητική» της Εξουσίας και των κομμάτων θα παρουσιάσει τα έγκυρα ψηφοδέλτια ως εκλογικό σώμα, θα βγάλει πρώτο κόμμα τον ΔηΣυ, δεύτερο, σε απόσταση αναπνοής το ΑΚΕΛ, ή αντίστροφα και στην ουρά τα υπόλοιπα, με πανηγυρίζοντες νικητές εκείνους που ΚΑΙ ΠΑΛΙ θα εκλεγούν με την… εντολή του λαού! Του οποίου, ξανά υπογραμμίζεται, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΡΤΙΑ. Παρά μόνο για να πληρώνει, ως υπάκουος υπήκοος, τους φόρους, το ΦΠΑ κ.ο.κ. ώστε να γεμίζουν τα δημόσια ταμεία από τα οποία εισπράττουν οι εξουσίες τις αντιμισθίες, τ’ αφορολόγητα και τα τυχερά τους και τα κόμματα τις χρηματοδοτήσεις τους.

Η αποχή από τις εκλογές διαγράφει κι εξαφανίζει τους απέχοντες από το εκλογικό σώμα. Παύουν, εθελουσίως, να είναι εντολέας λαός. Ο απέχων αυτοκαταργείται από πολίτης. Παραμένει φορολογούμενος υπήκοος. Είτε σιωπά είτε εκβάλλει θορυβώδεις αβολίδωτες φωνασκίες, διά ζώσης ή αρθρογραφικώς…

Ιδού η απόδειξη, στην «αριθμητική» της Εξουσίας: Στις εκλογές του Σαββάτου 6ης Ιουνίου 2009, μέχρι τις 6π.μ. το εκλογικό σώμα αποτελείτο από 526.060 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Μετά τις 8μ.μ. προέκυψαν τα εξής:
– 213.581 Αποχή: 40,6%
– 6.154 Άκυρα – Λευκά: 1,16%
– 306.325 Έγκυρα: 58,23%
– 109.209 ΔηΣυ: 20,75%
– 106.922 ΑΚΕΛ: 20,32%
– 37.625 ΔηΚο: 7,15%
– 30,169 ΕΔΕΚ: 5,73%
– 12.630 ΕυρωΚο: 2,40%
– 4.602 Οικολόγοι: 0,87%
– 5.168 Υπόλοιποι: 0,98%

Αλλ’ η Εξουσία και τα κόμματα – που ΔΕΝ έχουν ανάγκη την απαρτία του λαού – ανακοίνωσαν άλλα ποσοστά. Αφού εξαφάνισαν Αποχή, Λευκά και Άκυρα, αναγόρευσαν σε 100% εκλογικό σώμα ΜΟΝΟ τα έγκυρα κι έβγαλαν: ΔηΣυ 35,65%, ΑΚΕΛ 34,90%, ΔηΚο 12,28%, ΕΔΕΚ 9,84%, ΕυρωΚο 4,12%, Οικολ. 1,50% κ.ο.κ. Άρα, ούτε «κόλαφος» ούτε «χαστούκι». Ακόμα κι αν τα έγκυρα ήταν μόνο 52.606 οι πρωταίτιοι παρακμής της δημοκρατίας, ουδόλως θα έχαναν τούς, εν απαρτία φορολογούμενους υπηκόους των…