jump to navigation

Ναι στις παρελάσεις: Απάντηση του ‘Εμπροσθοφύλακα’ στον Γεράσιμο Βέβη 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ.
Tags: , , , ,
comments closed

LEO2

LEO2

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Ναι στις παρελάσεις: Απάντηση του ‘Εμπροσθοφύλακα’ στον κ. Γεράσιμο Βέβη»
27 Ιανουαρίου 2010

Συντακτική Ομάδα

Με μεγάλη μας λύπη διαβάσαμε την είδηση κατάργησης της παρέλασης των μηχανοκίνητων τμημάτων. Αν και προσφάτως είχε γίνει προσπάθεια να ανακινηθεί, για πολλοστή φορά, το θέμα της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων [ερώτηση Τάσου Κουράκη, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Α’ Αθήνας 29/10/2009], είδαμε πως οι πιέσεις εναντίον των παρελάσεων, είχαν τελικά αποτέλεσμα προς μια διαφορετική κατεύθυνση: Την κατάργηση των μηχανοκίνητων παρελάσεων. Οι περισσότεροι, διαβάζοντας την είδηση αιφνιδιάστηκαν και προβληματίστηκαν, όχι τόσο για την ίδια την απόφαση αυτή καθεαυτή, όσο για τον διάχυτο πλέον φόβο πως αυτή η υπουργική απόφαση είναι μόνο ένα ενδιάμεσο βήμα μέχρι την ολοκληρωτική κατάργηση των στρατιωτικών παρελάσεων. Έχοντας σαν κύριο επικοινωνιακό στόχο τις μαθητικές παρελάσεις εδώ και χρόνια, οι στρατιωτικές μοιάζουν σαν ώριμο φρούτο για κατάργηση, αφού έχουν επιπλέον και την κατηγορία του στρατοκρατικού, της προβολής χρήσης βίας (μοιάζει τόσο αστεία στις μέρες μας μια τέτοια κατηγορία) και φυσικά, των εξόδων.

Προσφάτως, σε ένα άρθρο του περιοδικού ‘Πτήση’, [20/12/2009, τ.290, σελ. 5], δημοσιευμένο πριν την απόφαση του Υ.ΕΘ.Α., ο κ. Γεράσιμος Βέβης αναπτύσει τη θέση του για ολοκληρωτική κατάργηση ενός εκ των δύο μεγάλων παρελάσεων στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε, παράγραφο-παράγραφο.

«Στις 28 Οκτωβρίου που μας πέρασε παρακολούθησα την 71η «εθνική παρέλαση» της ζωής μου, στην οποία, κατά τα ειωθότα, η Ελλάδα «καμάρωσε τα εθνικά της νιάτα» και συνάμα «επιβεβαίωσε την πίστη της για το αξιόμαχο, το υψηλό εθνικό φρόνημα και την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων». Ουφ πια!»

Δεν καταλαβαίνουμε τα εισαγωγικά στην φράση εθνική παρέλαση. Είναι ή δεν είναι η παρέλαση της 28ης (και της 25ης) εθνική παρέλαση κ.Βέβη; Μα και ως προς τι το ξεφύσημα; Σας φαίνεται τόσο παράξενο που κάποιοι, ακόμα και σήμερα, καμαρώνουν τα παιδιά τους στις παρελάσεις;

«Τη μορφή και το χαρακτήρα που έχουν σήμερα τον πήραν σχετικά πρόσφατα, μετά τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και τη συγκρότηση αντίστοιχα, των εθνικών στρατών. Όταν οι λαοί απέκτησαν εθνική συνείδηση, άρχισαν να καμαρώνουν τον «εθνικό εαυτό» τους, αυτό που ένιωθαν τους ενώνει και τους αντπροσωπεύει.»

Είναι άστοχη αυτή η ταύτιση του χαρακτήρα των σύγχρονων παρελάσεων με το έθνος-κράτος και ό,τι σχετικό με το έθνος. Στα κομμουνιστικά κράτη δεν γινόταν στρατιωτικές παρελάσεις; Ο χαρακτήρας αυτών των παρελάσεων είχε να κάνει με την εθνική αυτοσυνειδησία των εθνών αυτών ή με την επικράτηση της κομμουνιστικής επανάστασης; (ή σοβιετικού πραξικοπήματος σε μερικές περιπτώσεις) Είναι υπεραπλουστευτικό να μιλάμε πως ο χαρακτήρας των στρατιωτικών παραλάσεων προσδιορίζεται αποκλειστικά από εθνικά χαρακτηριστικά. Η πολιτειακή δομή μιας χώρας, η πολιτική ιδεολογία της εκάστοτε εξουσίας-καθεστώτος, οι κοινωνικές πραγματικότητες, οι πολιτιστικές παραδόσεις, το επικρατών θρήσκευμα (ή η απουσία επίσημου θρησκεύματος), οι οικονομικές δυνατότητες, η παρουσία ή μη εξωτερικής απειλής, όλα αυτά είναι παράγοντες που καθορίζουν τον χαρακτήρα μιας παρέλασης.

«Η πορεία της συγκρότησης των εθνικών κρατών τις περισσότερες φορές περιελάμβανε πολέμους, επαναστάσεις και αιματηρές συγκρούσεις, η ανάμνηση των οποίων προσέδωσε ιδιαίτερο «εθνικό φορτίο» στις παρελάσεις, οι οποίες συμπίπτουν κατά κανόνα με την εθνική επέτειο.»

Δηλαδή η πορεία συγκρότησης μη-εθνικών κρατών πως έγινε; Με αγάπες και λουλούδια; Τα μη εθνικά κράτη, τα οποία πολύ συχνά στην ιστορία κατασκευάστηκαν με στρατιωτικές κατακτήσεις, προφανώς δημιουργήθηκαν αναίμακτα και με την σύμφωνη γνώμη των κατακτημένων. Συγγνώμη κ. Βέβη, μάλλον δεν έχετε καταλάβει πως απευθύνεστε σε Έλληνες και όχι Ισλανδούς. Και ευτυχώς, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε ξεχάσει πως με τη βία, άρα και αιματηρές συγκρούσεις, κατακτηθήκαμε από τους Τούρκους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και άλλους…

«Κάθε μικρή η μεγάλη πόλη βορειότερη της Λάρισας (και κάμποσες νοτιότερες) που είχε το «προνόμιο» να απελευθερωθεί από τους Τούρκους κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, έχει τη δική της παρέλαση.»

Δεν καταλαβαίνουμε γιατί πρέπει να ενοχλεί αυτό. Αυτοί οι ανθρώποι δεν πρέπει να γιορτάσουν τις εθνικες επετείους; Ποια είναι η λογική αντίρρησης σ’αυτό; Τα έξοδα; Πόσο κοστίζουν αυτές οι παρελάσεις; Τις βενζίνες των οχημάτων που μεταφέρουν τους στρατευμένους στο σημείο παρέλασης; Και γιατί η λέξη προνόμιο είναι σε εισαγωγικά; Έχετε υπόψη σας πόσοι (προ-παππούδες μας) σκοτώθηκαν το ’12-’13 για να έχουμε τη δυνατότητα σ’αυτές τις πόλεις σήμερα να κυματίζει η Ελληνική σημαία;

«Και, βέβαια, είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που διοργανώνουμε δύο παρελάσεις «μεγάλης κλίμακας». Μήπως είναι καιρός να το ξανασκεφτούμε

Δεν είναι έτσι. Για παράδειγμα, μεγαλύτερες από μία παρελάσεις «μεγάλης κλίμακας» διοργανώνει το Πακιστάν (23 Μαρτίου & 14 Αυγούστου), η Πολωνία (3 Μαίου & 11 Νοεμβρίου) αλλά και η …Τουρκία! (30 Αυγούστου & 29 Οκτωβρίου). Αλλά και να ήταν έτσι, είναι επιχείρημα αυτό; Επειδή το κάνουν οι άλλοι, πρέπει να το κάνουμε κι εμείς;

«Είναι σαφές πως οι παρελάσες έχουν χάσει το νόημα που είχαν παλιότερα, κι έχουν μετατραπεί σε πανηγύρι. Δεν είναι τίποτα άλλο από ευκαιρία προβολής κάθε λογής πολιτικών και πολιτικάντηδων, μια ευκαιρία για λεζάντα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη στη Θεσσαλονίκη, όπου στις θέσεις των επισήμων είχαν «παραταχθεί» χαμογελαστοί (πριν βγουν τα μαχαίρια της διαδοχής!) οι τέσσερις (ακόμη, τότε) υποψήφιοι πρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας.»

Και αυτό θα σταματήσει με την κατάργηση των στρατιωτικών παρελάσεων; Οι εκάστοτε πολιτικάντηδες πηγαίνουν εκεί για προβολή λόγω του εορτασμού των Εθνικών επετείων, κι όχι επειδή  ο εορτασμός έχει την δείνα ή την τάδε μορφή. Για να σταματήσει η προσπάθεια αυτοπροβολής τους και τα χαμόγελα μπροστά στις κάμερες, θα πρέπει να καταργηθούν εντελώς οι εορτασμοί. Τα ίδια δεν κάνουν και στην γιορτή αποκατάστασης της δημοκρατίας; Τα ίδια δεν κάνουν παντού; Να καταργήσουμε μήπως κάθε μορφή δημόσιου εορτασμού για να μην έχουν καμία ευκαιρία για προβολή; Επειδή η ευτελής κομματοκρατία ξεφτιλίζει το νόημα των παρελάσεων, πρέπει να μην έχουμε κι εμείς, οι υπόλοιποι, την ευκαιρία να γιορτάσουμε την απελευθέρωση της χώρας μας;

«Οι τηλεοπτικοί σχολιαστές καταβάλλουν αγωνιώδη προσπάθεια να μεταδώσουν το θαυμασμό τους για την απόλυτη προστασία της αντιεροπορικής μας άμυνας (τους S300 ακόμα περιμένουμε να τους δούμε σε παρέλαση…), το θαυμασμό τους για το μηχανοκίνητο πεζικό μας (τα «υπερσύγχρονα» Μ113 δίνουν την ίδια αίσθηση που δίνουν και τα κλασσικά ταξί της Αβάνας…), το θαυμασμό τους για τα «ευέλικτα» VBL, με τα οποία συμμετέχουμε σε ειρηνευτικές αποστολές (όπου δεν τολμάμε να ξεμυτίσουμε από το στρατόπεδο, γιατί τα οχηματά μας προσφέρουν την ίδια ασφάλεια όσο ένα ΙΧ πόλης), το θαυμασμό για την ακρίβεια και την ταχυβολία των Leopard, (βέβαια, η «ταχυβολία» προυποθέτει πως κάτι «βάλλεται», πυρομαχικά όμως δεν έχουμε….), το θαυμασμό για τα μαχητικά που σκίζουν τους αιθέρες (ευτυχώς που για την παρέλαση δεν χρειάζονται Link 16 και συστήματα αυτοπροστασιας…) το θαυμασμό για τα υπόλοιπα εναέρια μέσα (ειδικά τα νέα ΑΦΝΣ φέτος ήταν εντυπωσιακά…) να μη μιλήσουμε δε για την υπερηφάνεια με την οποία γεμίζουμε βλεποντας τα Zubr και τα νέα υποβρύχια (με πρώτο τον Παπανικολή…) στο Θερμαικό!»

Εδώ αναδεικνύεται η ανεπάρκεια των τηλεοπτικών σχολιαστών, ανεπάρκεια για την οποία συμφωνούμε. Αναδεικνύεται όμως και η ανεπάρκεια, παλαιότητα και ακαταλληλότητα πολεμικού υλικού των ενόπλων δυνάμεων, κάτι για το οποίο επίσης συμφωνούμε. Αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε, είναι τι σχέση έχουν αυτά με την κατάργηση των στρατιωτικών παρελάσεων. Κάποιοι μερικές φορές ενοχλούνται με τα σχόλια αθλητικών δημοσιογράφων τη στιγμή μετάδοσης αθλητικών γεγονότων. Σκέφτηκε ποτέ κανένας να …καταργήσει τα πρωταθλήματα έτσι ώστε να μην ακούει τους τηλεσχολιαστές; Και αν οι ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν κάτι νέο να δείξουν, πρέπει να καταργήσουμε τις παρελάσεις; Μόνο που ο σκοπός δεν είναι μόνο η επίδειξη των οχημάτων/αρμάτων, αλλά και των ανθρώπων που τα κινούν και των μονάδων που ανήκουν. Προτιμούμε να αναδείξουμε το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η εγκατάλειψη των ενόπλων δυνάμεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, παρά να το χρησημοποιούμε ως δικαιολογία κατάργησης των παρελάσεων.

«Μήπως στο πλαίσιο μιας πιο συνετής, αποτελεσματικής και ουσιαστικής λειτουργίας των ενόπλων δυνάμεων, θα πρέπει να τις απαλλάξουμε από ένα μέρος των καθηκόντων «δημοσίων σχέσεων» που υποχρεώνονται να εκτελούν για λογαριασμό των πολιτικών μας

Μήπως τις ρώτησες αν θέλουν να απαλλαγούν οι ίδιες; Είναι λάθος, και πρωτοφανή διαστρέβλωση, η άποψη πως οι στρατιωτικές παρελάσεις γίνονται για να κάνουν δημόσιες σχέσεις οι – όποιοι- πολιτικοί «μας». Οι στρατιωτικές παρελάσεις γίνονται πρωτίστως για να εορταστούν οι θυσίες των ηρώων που θεμελίωσαν (ή διατήρησαν) με το αίμα τους το Ελληνικό κράτος. Οι ένοπλες μας δυνάμεις είναι ο φυσικός και νόμιμος συνεχιστής τους. Είναι παντελώς αστείο να απέχουν. Έπειτα, οι στρατιωτικές παρελάσεις είναι κι ένας τρόπος αναγνώρισης του θεσμικού ρόλου των ενόπλων δυνάμεων στην Ελληνική δημοκρατία. Αυτοί οι ανθρώποι, η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, που μένει μακρυά από τις κάμερες 363 μέρες το χρόνο, έχει την μοναδική ευκαιρία να δείξει με την σιωπηλή παρουσία της την θεσμική της θέση, κατοχυρώνοντας τη θέση των ενόπλων δύνάμεων στη συνείδηση του λαού. Δεν είναι τα πρόσωπα, είναι η στολή που φορούν και ο θεσμός που αντιπροσωπεύουν.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πτήση’
«Περνάει ο Στρατός…αλλά που πάει;»
20 Δεκεμβρίου 2009
Γερασιμος Βέβης

Στις 28 Οκτωβρίου που μας πέρασε παρακολούθησα την 71η «εθνική παρέλαση» της ζωής μου, στην οποία, κατά τα ειωθότα, η Ελλάδα «καμάρωσε τα εθνικά της νιάτα» και συνάμα «επιβεβαίωσε την πίστη της για το αξιόμαχο, το υψηλό εθνικό φρόνημα και την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων». Ουφ πια!

Οι παρελάσεις υπήρξαν από αρχαιοτάτων χρόνων ένας στρατιωτικός θεσμός που έδινε την ευκαιρία στη στρατιωτική δύναμη να τιμήσει, αλλά και να τιμηθεί. Τη μορφή και το χαρακτήρα που έχουν σήμερα τον πήραν σχετικά πρόσφατα, μετά τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και τη συγκρότηση αντίστοιχα, των εθνικών στρατών. Όταν οι λαοί απέκτησαν εθνική συνείδηση, άρχισαν να καμαρώνουν τον «εθνικό εαυτό» τους, αυτό που ένιωθαν τους ενώνει και τους αντπροσωπεύει. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εθνικές παρελάσεις τιμούνται από όλα τα κόμματα, τα οποία για μια συγκεκριμένη μέρα θυμούνται και αναγνωρίζουν το κοινό εθνικό, ηρωικό παρελθόν. Εκεί που διαφορποιούνται βέβαια, οι πολιτικοί αρχηγοί είναι στο πως αντιλαμβάνονται το μήνυμα της κάθε μέρας, είναι όμως όλοι εκεί!

Η πορεία της συγκρότησης των εθνικών κρατών τις περισσότερες φορές περιελάμβανε πολέμους, επαναστάσεις και αιματηρές συγκρούσεις, η ανάμνηση των οποίων προσέδωσε ιδιαίτερο «εθνικό φορτίο» στις παρελάσεις, οι οποίες συμπίπτουν κατά κανόνα με την εθνική επέτειο – με εξαίρεση κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις τριτοκοσμικών χωρών, όπου συμπίπτουν απλώς με τα …γενέθλια του βασιλιά ή τυράννου τους. Ενίοτε, συμπίπτουν και με δύο …εθνικές επετείους ή και πολλές περισσότερες. Όπως συμβαίνει συνήθως στη χώρα μας, έτσι και στις στρατιωτικές παρελάσεις, οι Νεοέλληνες χάσαμε το μέτρο. Κάθε μικρή η μεγάλη πόλη βορειότερη της Λάρισας (και κάμποσες νοτιότερες) που είχε το «προνόμιο» να απελευθερωθεί από τους Τούρκους κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, έχει τη δική της παρέλαση. Και, βέβαια, είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που διοργανώνουμε δύο παρελάσεις «μεγάλης κλίμακας». Μήπως είναι καιρός να το ξανασκεφτούμε;

Για να προλάβω όσους σπεύσουν να χαρακτηρίσουν το παρόν σχόλιο ως μέρος κάποιου ύπουλου σχεδίου διεθνιστικής, «νεο-ταξικής» ή ανθελληνικής σκευωρίας, σπεύδω να δηλώσω πως δεν προβάλλω «εθνικά» ή «μη εθνικά» επιχειρήματα. Η αφετηρία μου είναι εντελώς διαφορετική.

Είναι σαφές πως οι παρελάσες έχουν χάσει το νόημα που είχαν παλιότερα, κι έχουν μετατραπεί σε πανηγύρι. Δεν είναι τίποτα άλλο από ευκαιρία προβολής κάθε λογής πολιτικών και πολιτικάντηδων, μια ευκαιρία για λεζάντα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη στη Θεσσαλονίκη, όπου στις θέσεις των επισήμων είχαν «παραταχθεί» χαμογελαστοί (πριν βγουν τα μαχαίρια της διαδοχής!) οι τέσσερις (ακόμη, τότε) υποψήφιοι πρόεδροι της Νέας Δημοκρατίας.

Παράλληλα, ξοδεύονται σημαντικά ποσά, αλλά κυρίως, σημαντικός χρόνος, για την προετοιμασία και την πραγματοποίηση των δύο μεγάλων παρελάσεων στις οποίες, κατά τα άλλα, ξεχειλίζει η υποκρισία. Οι τηλεοπτικοί σχολιαστές καταβάλλουν αγωνιώδη προσπάθεια να μεταδώσουν το θαυμασμό τους για την απόλυτη προστασία της αντιεροπορικής μας άμυνας (τους S300 ακόμα περιμένουμε να τους δούμε σε παρέλαση…), το θαυμασμό τους για το μηχανοκίνητο πεζικό μας (τα «υπερσύγχρονα» Μ113 δίνουν την ίδια αίσθηση που δίνουν και τα κλασσικά ταξί της Αβάνας…), το θαυμασμό τους για τα «ευέλικτα» VBL, με τα οποία συμμετέχουμε σε ειρηνευτικές αποστολές (όπου δεν τολμάμε να ξεμυτίσουμε από το στρατόπεδο, γιατί τα οχηματά μας προσφέρουν την ίδια ασφάλεια όσο ένα ΙΧ πόλης), το θαυμασμό για την ακρίβεια και την ταχυβολία των Leopard, (βέβαια, η «ταχυβολία» προυποθέτει πως κάτι «βάλλεται», πυρομαχικά όμως δεν έχουμε….), το θαυμασμό για τα μαχητικά που σκίζουν τους αιθέρες (ευτυχώς που για την παρέλαση δεν χρειάζονται Link 16 και συστήματα αυτοπροστασιας..) το θαυμασμό για τα υπόλοιπα εναέρια μέσα (ειδικά τα νέα ΑΦΝΣ φέτος ήταν εντυπωσιακά…) να μη μιλήσουμε δε για την υπερηφάνεια με την οποία γεμίζουμε βλεποντας τα Zubr και τα νέα υποβρύχια (με πρώτο τον Παπανικολή…) στο Θερμαικό!

Αρκετή δεν είναι τόση υποκρισία και ανοησία; Δεν έχουμε ακούσει πια αρκετές φορές τις ίδιες σαχλαμάρες από τους εκφωνητές της κρατικής τηλεόρασης, που, θαρρείς, διαβάζουν τα ίδια κείμενα για δεκαετίες, αλλάζοντας μόνο τα ονόματα των οπλικών συστημάτων. Αφού, έτσι κι αλλιώς, αυτά που λέγονται από τους επισήμους ή διαβάζονται από τους εκφωνητές δε τα πιστεύει κανείς και σίγουρα δεν τρομάζουν κανέναν από αυτούς, στους οποίους, υποτίθεται, στέλνουμε μήνυμα (τρομάρα μας!) μήπως είναι καιρός να κοιτάξουμε πως με έργα θα ενισχύσουμε το «το αξιόμαχο, το υψηλό φρόνημα και την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων»: Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με τη βιτρίνα και τις δημόσιες σχέσεις;

Μήπως στο πλαίσιο μιας πιο συνετής, αποτελεσματικής και ουσιαστικής λειτουργίας των ενόπλων δυνάμεων, θα πρέπει να τις απαλλάξουμε από ένα μέρος των καθηκόντων «δημοσίων σχέσεων» που υποχρεώνονται να εκτελούν για λογαριασμό των πολιτικών μας; Ας σκεφτούμε πως μήπως ήρθε καιρός να πάψουμε να έχουμε δύο στρατιωτικές παρελάσεις μεγάλης κλίμακας. Και επειδή, αν προτείνω να διατηρηθεί η παρέλαση των Αθηνών (πρωτεύουσα γαρ), διατρέχω σοβαρό κίνδυνο να δεχθώ επίθεση οργισμένου νομάρχη και να βρεθώ με το «Ψ» χαραγμένο στο στήθος μου, (σ.σ. είναι το μόνο σημείο όπου η έμφαση είναι δική μας) προτείνω με θάρρος και υψηλό και φρόνημα (είδατε τι κάνει μια παρέλαση;) να διατηρήσουμε μόνο την παρέλαση της Θεσσαλονίκης!

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πρώτο Θέμα’
«Χωρίς αεροπλάνα και τανκς οι παρελάσεις!»
22 Ιανουαρίου 2010

Στοπ στην παρουσία αρμάτων μάχης, τεθωρακισμένων οχημάτων και στρατιωτικών αυτοκινήτων κάθε είδους από τις παρελάσεις βάζει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας.

Με απόφαση του κ. Βαγγέλη Βενιζέλου, «στις παρελάσεις με την ευκαιρία εθνικών εορτών ή επετείων θα μετέχουν στο εξής μόνο πεζοπόρα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων». Οπως διευκρινίζει ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, «τα μηχανοκίνητα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων και το έργο των σχετικών μονάδων θα επιδεικνύεται κατά τη διάρκεια επιθεωρήσεων στους τόπους που εδρεύουν οι μονάδες αυτές».

Με απλά λόγια, η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη ήταν η τελευταία στην οποία συμμετείχαν άρματα μάχης, τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού, αλλά και αρματοφορείς, ή ειδικά ρυμουλκούμενα οχήματα. Αρά στο εξής στις παρελάσεις για τον εορτασμό των εθνικών επετείων δεν θα παρουσιάζονται ούτε τα συστήματα που χρησιμοποιεί το Πυροβολικό, ή οι πύραυλοι που χρησιμοποιούν για την αντιαεροπορική άμυνα οι Ενοπλες Δυνάμεις.

Και κυρίως όσοι πολίτες αρέσκονται στο να παρακολουθούν παρελάσεις δεν θα ξαναδούν από κοντά μαχητικά αεροσκάφη σε χαμηλές πτήσεις, ούτε και ελικόπτερα ή πυροσβεστικά αεροσκάφη να κάνουν διελεύσεις πάνω από τον χώρο όπου βρίσκονται οι συγκεντρωμένοι πολίτες.

Οι παρελάσεις στο εξής θα γίνουν κυριολεκτικά πεζές, αφού θα συμμετέχουν μόνο πεζοπόρα τμήματα. Για την απόφασή του αυτή ο κ. Βενιζέλος ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια.

Οπως διευκρινίζεται από το Πεντάγωνο, προφανής σκοπός της «απαγόρευσης» στην παρουσία αρμάτων, στρατιωτικών οχημάτων και μαχητικών αεροσκαφών στις παρελάσεις είναι να περιοριστούν τα έξοδα, προκειμένου να επιτευχθεί και ο στόχος για μείωση των λειτουργικών δαπανών στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας κατά 12,1% για το 2010.

Ανάλυση της εξωτερικής πολιτικής των πρώτων 100 ημερών της κυβέρνησης Παπανδρέου 25/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΥΡΩΠΗ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , , , ,
comments closed
γιωργάκης

‘Εμπροσθοφύλακας’
«Ανάλυση της εξωτερικής πολιτικής των πρώτων 100 ημερών της κυβέρνησης Παπανδρέου»
25 Ιανουαρίου 2010
Συντακτική Ομάδα

Η «Ατζέντα της Θεσσαλονίκης» και η φυσική συνέχεια της, η «Ατζέντα 2014», βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία και κινείται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Έτσι, μετά τη συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον πρόεδρο της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς, στις αρχές του έτους [‘Διπλωματία’ Δεκ. 2009, τ. 69], και την πρόσφατη συνάντηση του με τον Βούλγαρο Πρωθυπουργό, Μπόικο Μπορίσωφ [‘Καθημερινή’ 15/01/2010], οι επαφές πλέον γίνονται σε εβδομαδιαία βάση, αφού κατά δήλωση του κ. Παπανδρέου, η ένταξη των χωρών των δυτικών Βαλκανίων χρειάζεται «αποφασιστική ώθηση» [Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού 04/01/2010]. Επομένως, αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Είναι περιττό να σχολιάσουμε πως αυτή η «αποφασιστική ώθηση» της ένταξης των χωρών αυτών γίνεται χωρίς προηγουμένως να έχει υπάρξει καμία προσπάθεια για «αποφασιστική ώθηση» των προβλημάτων με την Ελλάδα, αντιθέτως η κυβέρνηση Παπανδρέου συμπεριφέρεται σαν να έχουν λυθεί όλα τα διμερή θέματα, τα οποία αφήνονται επίτηδες να χρονίζουν, με ολέθριες συνέπειες για την χώρα.

Μετά από αυτά, είναι φυσικό επόμενο να εμφανίζονται πιέσεις από όλες τις πλευρές για κλείσιμο του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων το γρηγορότερο δυνατό, ακόμα και με αστείο τρόπο. Έτσι εμφανίζεται ο …λούστρος πρωθυπουργός της  Σλοβενίας, μιας χώρας που διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με τα Σκόπια αλλά η οποία επ’ ουδενί δεν δύναται να πιέσει την Ελλάδα σε κανένα τομέα, να προσφέρεται ως διαμεσολαβητής! Είναι αμφίβολο εάν αυτές οι πιέσεις πρόκειται να αλλάξουν την πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, η οποία έτσι κι αλλιώς επείγεται περισσότερο απ’ όλους. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η αβίαστη ευκολία με την οποία ο κ. Παπανδρέου μιλά για γεωγραφικό προσδιορισμό, την χειρότερη και καταστρεπτικότερη εκδοχή «λύσης» στην παρούσα φάση;

Τα Σκόπια έχουν ήδη de facto αναγνωριστεί από τις περισσότερες χώρες του κόσμου ως «Μακεδονία». Καμία αποδοχή ονομασίας που να περιέχει τον όρο «Μακεδονία» δεν πρόκειται να αναχαιτίσει τη χρήση της λέξης «Μακεδονία» και μόνο ως ανεξάρτητη ονομασία, όπως και ποτέ δεν έγινε κάτι αντίστοιχο με την Κορέα ή το Βιετνάμ. Οποιαδήποτε αποδοχή μιας σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, μας εμπλέκει σε μια εφιαλτική διαδικασία αντίστοιχη με το Βόρεια – Νότια Κορέα, Βόρειο – Νότιο Βιετνάμ, Βόρεια – Νότια Υεμένη, Βόρεια – Νότια Κύπρος. Η δημιουργία μιας Βόρειας (ή κάτι παρόμοιο), ανεξάρτητης, Μακεδονίας σε συνδυασμό με την ύπαρξη μιας Νότιας Μακεδονίας σαν τμήμα της Ελληνικής επικράτειας είναι η πιο σίγουρη λύση για μόνιμες εντάσεις στην περιοχή. Όλα τα ιστορικά προηγούμενα αναφοράς μιας χώρας σε Βόρεια ή Νότια, υπονοούν πως η χώρα είναι μία αλλά πολιτικά διαιρεμένη, ενώ ποτέ δεν μπόρεσε να υπάρξει ειρηνική επίλυση ή επανένωση, έχοντας στην καλύτερη περίπτωση, διαιώνιση. Η αναγνώριση από την κυβέρνηση Παπανδρέου των Σκοπίων ως  «Μακεδονία» με ένα γεωγραφικό προσδιορισμό, είναι η πιο ασφαλής λύση για την περαιτέρω κλιμάκωση εδαφικών διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδος.

Φυσικά, οποιαδήποτε πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου στα Βαλκάνια είναι πάντοτε άμεσα συνδεδεμένη με την άλλη μεγάλη, σταθερή και μονομανιακή επιδίωξη της ελλαδοκυπριακής ψωροελίτ, την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Έτσι μετά τη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., όπου παρουσιάστηκε ως η τελευταία μας μεγάλη ευκαιρία αναχαίτισης της Τουρκικής ένταξης και πως μετά αυτήν την χαμένη ευκαιρία, τα πάντα έχουν χαθεί. Είναι όμως έτσι; Όπως μας αποκαλύπτει ο Αυστριακός ΥΠ.Ε.Ξ., η Τουρκική ένταξη είναι πάντα ανοιχτή, αφού οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις είναι πρακτικά παγωμένες με υπαιτιότητα της Τουρκίας, παρά την έντονη επιθυμία – για κάποιους ειλημμένη απόφαση – ένταξης της στην Ε.Ε., κάτι που εκφράζεται κι από τις προθέσεις της Ισπανικής προεδρίας. Το πέρασμα του χρόνου έδειξε το προφανές: Πώς οι ενστάσεις των Ευρωπαίων,  με αποκορύφωμα τις απόψεις του Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν [‘Ελευθεροτυπία’ 25/11/2004],  αποδεικνύονται κάτι παραπάνω από βάσιμες. Το σημαντικότερο όλων είναι πως σε κάθε περίπτωση όπως είπε, ο δρόμος της ένταξης περνάει από την Κύπρο, κάτι που σημαίνει πως τίποτα δεν έχει χαθεί, ούτε ο χρόνος πιέζει την δική μας πλευρά, αλλά τη δική τους. Σε πολύ απλά λόγια αυτό σημαίνει πως αν ήθελαν πραγματικά να κάμψουν την Τουρκική αδιαλλαξία, τα περιθώρια κινήσεων των κυβερνήσεων Παπανδρέου – Χριστόφια είναι ακόμα μεγάλα.

Αν και η παρούσα Ελλαδική κυβέρνηση ουδέποτε έκρυψε πως ποσώς ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα της Ελλάδος, και πάλι κάποιες  συγκεκριμένες δηλώσεις και ενέργειες δεν παύουν να προξενούν ιδιαίτερη εντύπωση. Έτσι, είναι εντυπωσιακή η αναφορά σε ανύποπτο χρόνο του κ.Δρούτσα πως «στο 1914 βρίσκονται οι ρίζες όλων των προβλημάτων και διενέξεων που υπάρχουν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη», δρώντας απροκάλυπτα σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος της Τουρκίας. Ώστε περί αυτού πρόκειται; Όλες οι κατακτήσεις και οι αγώνες των λαών της Βαλκανικής της περιόδου 1912-1914 «πρέπει» να ακυρωθούν;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

YΠΕΞ Αυστρίας

‘Καθημερινή’
«Σε συμβιβασμό για την ονομασία προτρέπει ο ΥΠ.Ε.Ξ. Αυστρίας»
23 Ιανουαρίου 2010
συνέντευξη στη Δώρα Aντωνίου

Την ελπίδα ότι το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ μπορεί να λυθεί μέσα στους επόμενους έξι μήνες εκφράζει ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Dr Michael Spindelegger, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ». Για την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας, τονίζει ότι η Αγκυρα θα πρέπει να προβεί στις κατάλληλες κινήσεις προκειμένου να ανοίξουν τα παγωμένα κεφάλαια της διαπραγμάτευσης με την Ε.Ε. Τέλος, υποστηρίζει την ανάγκη ευρέος διαλόγου εντός της Ε.Ε. για την επόμενη μέρα της οικονομικής κρίσης.

– Η πρωτοβουλία για τα δυτικά Βαλκάνια, για την οποία συνεργάζεστε με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών κ. Δημήτρη Δρούτσα, περιλαμβάνει συγκεκριμένα βήματα που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι χώρες της περιοχής για να επιτύχουν τον στόχο ένταξης στην Ε.Ε.;

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία που βοηθάει στο να φέρουμε τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων πιο κοντά στην Ευρώπη. Αναφέρομαι στην απεμπλοκή της ενταξιακής διαδικασίας της Κροατίας, την απεμπλοκή της ενδιάμεσης συμφωνίας με τη Σερβία, την πρόοδο που έχει καταγραφεί από πλευράς Αλβανίας. Τρεις διαφορετικές χώρες, με τρία διαφορετικά συμβάντα, διαμορφώνουν τη συγκυρία ώθησης προς τα εμπρός. Επιθυμία μας είναι να σχεδιάσουμε ένα χρονοδιάγραμμα. Είναι σημαντικό ότι η Ελλάδα ως εταίρος του Νότου και η Αυστρία ως εταίρος από τον Βορρά συνεργάζονται σε ένα τέτοιο σχέδιο και ελπίζουμε ότι μια μέρα δεν θα υπάρχει ανάμεσα στις χώρες μας κάποια χώρα εκτός Ε.Ε.

– Αναφέρατε θετικές περιπτώσεις, ωστόσο στην περιοχή υπάρχουν θέματα, όπως για παράδειγμα το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εσχάτως τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά, υπάρχει το Κόσοβο. Η κατάσταση στην περιοχή παραμένει πολύπλοκη. Τι γίνεται με αυτές τις περιπτώσεις;

Δεν έχουμε άμεση λύση για όλα τα προβλήματα, αλλά επιθυμούμε να αξιοποιήσουμε τη θετική συγκυρία σαν μια παρότρυνση προς τις άλλες χώρες να επιταχύνουν τις μεταρρυθμίσεις και τους δίνουμε το μήνυμα ότι θέλουμε να τις στηρίξουμε στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και στην προσέγγιση με την Ε.Ε. Ασφαλώς θα πρέπει να δούμε την κάθε χώρα ξεχωριστά, ποια είναι τα ιδιαίτερα προβλήματα, ποια είναι η υποστήριξη που μπορούμε να προσφέρουμε για να δοθούν λύσεις.

– Εκ μέρους της χώρας σας, προσφέρατε μεσολάβηση μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων για το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένος για τη μεσολάβηση αυτή;

Το θέμα του ονόματος θα πρέπει να λυθεί πολύ σύντομα. Αν κοιτάξει κανείς τα συμπεράσματα του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα δει ότι αναμένει κάποια κίνηση προς τα εμπρός μέσα στους επόμενους έξι μήνες. Η Αυστρία είναι έτοιμη να λειτουργήσει υποστηρικτικά. Πιστεύω ότι πρέπει να προβάλουμε μια νέα διάσταση καλύτερης κατανόησης ανάμεσα στις δύο πλευρές και θεωρώ απαραίτητο να εστιάσουμε στο ζήτημα, το οποίο πρωταρχικά παραμένει ζήτημα ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ. Οι δύο πλευρές θα πρέπει κατ’ αρχάς να προσπαθήσουν για λύση. Εμείς είμαστε έτοιμοι να υποστηρίξουμε τις προσπάθειές τους. Πιστεύω ότι υπάρχουν πιθανότητες για λύση.

– Μεταφέρετε κάποιο μήνυμα της Αθήνας προς τα Σκόπια;

Θα μεταφέρω τις εντυπώσεις μου και τη δική μου οπτική για το θέμα και την υποστήριξή μου. Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουμε να κλείσουμε το ζήτημα μέσα στους επόμενους έξι μήνες.

– Στη διαδικασία διεύρυνσης της Ε.Ε., σημαντικό κομμάτι είναι η Τουρκία. Πώς αξιολογείτε την πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και τι περιμένετε στο μέλλον;

Οκτώ κεφάλαια είναι μπλοκαρισμένα, λόγω των αρχών της Ε.Ε. Στην Τουρκία θα πρέπει να αντιληφθούν ότι αυτοί θα πρέπει να κινηθούν προκειμένου να ξεμπλοκαριστούν αυτά τα κεφάλαια. Αυτή τη στιγμή εξελίσσεται η διαπραγματευτική διαδικασία και με την ολοκλήρωσή της θα πρέπει να αποφασίσουμε εάν η Τουρκία θα καταστεί μέλος της Ε.Ε. και η Τουρκία θα πρέπει να αποφασίσει εάν είναι έτοιμη να γίνει μέλος της Ε.Ε. Στο τέλος της διαδικασίας θα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις και από τις δύο πλευρές. Δεν μπορούμε από τώρα να προδιαγράψουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα.

– Η Ευρώπη διέρχεται μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο λόγω της οικονομικής κρίσης και η Ελλάδα διέρχεται μια ακόμα πιο δύσκολη περίοδο. Πόσο σύντομα πιστεύετε ότι η Ευρώπη θα ξεπεράσει την κατάσταση αυτή και πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει;

Όλοι θα πρέπει να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση σύντομα. Υπάρχουν ορισμένες θετικές ενδείξεις, η οικονομική ανάπτυξη αρχίζει ξανά, αλλά υπάρχουν ακόμα προβλήματα, η κρίση δεν έχει τελειώσει. Το σημαντικό είναι η επόμενη μέρα, πώς θα χειριστούμε την οικονομική κατάσταση μετά την κρίση, τι συνθήκες πρέπει να διαμορφώσουμε ώστε να αποφύγουμε κάτι ανάλογο στο μέλλον. Γίνονται συζητήσεις στο G8, στο G20, πιστεύω ότι πρέπει να αρχίσει μια συζήτηση εντός της Ε.Ε. με όλα τα κράτη-μέλη, καθώς όλοι επηρεαζόμαστε από την οικονομική κρίση. Στην Ευρωζώνη θα πρέπει να συζητήσουμε πώς θα σταθεροποιήσουμε το ευρώ μακροπρόθεσμα και πώς θα λειτουργήσουμε στον ανταγωνισμό με τις άλλες περιοχές του κόσμου, που θα είναι σκληρός στο μέλλον.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Εξπρές’ [πηγή: ΑΠΕ]
«Αυστρία-Από την Αθήνα να σταλεί το μήνυμα για την Πρωτοβουλία για τα Δυτικά Βαλκάνια, αναμένει η επίσημη Βιέννη»
20 Ιανουαρίου 2010

Την ελπίδα, πως κατά την αυριανή συνάντηση στην Αθήνα, του Αυστριακού υπουργού Εξωτερικών Μίχαελ Σπίντελεγκερ, με τον Έλληνα αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, θα συζητηθούν συγκεκριμένες πτυχές της Πρωτοβουλίας για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων, και θα υπάρξει κοινό έγγραφο προς τους κοινοτικούς ομολόγους τους, εξέφραζε σε αποψινή συνομιλία του με το ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, ο εκπρόσωπος Τύπου του αυστριακού Υπουργείου Εξωτερικών.

Ο κ. Σπίντελεγκερ θα έχει αύριο το βράδυ στην ελληνική πρωτεύουσα, συνομιλίες με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα και την Παρασκευή το πρωί θα μεταβεί στα Σκόπια.

Όπως τόνισε ο Αυστριακός αξιωματούχος, ένα τέτοιο έγγραφο θα είναι ένα είδος μηνύματος απέναντι στους αρχηγούς της διπλωματίας των υπόλοιπων χωρών-μελών της ΕΕ αλλά και προς τη νέα ύπατη εκπρόσωπο της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ.

Όπως ανέφερε ο ίδιος, στόχος της Πρωτοβουλίας (ΣΣ. την οποία είχε πρωτοδιατυπώσει ήδη σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της τον περασμένο Οκτώβριο η νέα ελληνική κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου) είναι να δοθεί μία ώθηση στην προσέγγιση των Δυτικών Βαλκανίων με την ΕΕ, καθώς οι δύο χώρες, Αυστρία και Ελλάδα έχουν κοινά ενδιαφέροντα.

Σύμφωνα με την άποψή του, αυτά τα κοινά ενδιαφέρονται εστιάζονται στους τομείς πολιτικής ασφάλειας, ένταξης μεταναστών, οικονομίας, ενώ υπάρχουν και ιστορικοί λόγοι, με σχεδόν ένα εκατομμύριο του αυστριακού πληθυσμού να προέρχεται ιστορικά από χώρες των Βαλκανίων, και στην Ελλάδα να ζουν τελευταία εκατοντάδες χιλιάδες ατόμων αλβανικής καταγωγής.

Ο Αυστριακός αξιωματούχος επισήμανε τις εξελίξεις στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, όπως απεμπλοκή της προσέγγισης με τη Σερβία, απεμπλοκή στη διένεξη Σλοβενίας-Κροατίας, πρόοδος στην αλβανική αίτηση ένταξης, ενδεχόμενο για μία προοπτική στη λύση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ, αλλά και η έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας που ανοίγει σημαντικά τις δυνατότητες στην ΕΕ να ασχοληθεί εντατικότερα με θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Οι εξελίξεις αυτές, όπως σημείωσε ο ίδιος, ενισχύουν την προοπτική για την Πρωτοβουλία προσέγγισης των Δυτικών Βαλκανίων, που θα προωθήσουν τώρα από κοινού Αθήνα και Βιέννη.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση και ενόψει της αυριανής επίσκεψής του στην Αθήνα, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Μίχαελ Σπίντελεγκερ είχε ανακοινώσει τη σαφή υποστήριξη της Ελληνικής Πρωτοβουλίας για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων από την επίσημη Βιέννη, και μία προώθησή της από κοινού με την Αθήνα.

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας σε συνέντευξή του τον περασμένο Νοέμβριο στην αυστριακή εφημερίδα «Ντι Πρέσε» είχε τονίσει πως η νέα ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει ως μεγάλο στόχο να είναι η Ελλάδα και πάλι παρούσα σε όλες τις μεγάλες διεθνείς εξελίξεις, με το κέντρο βάρος να βρίσκεται σαφώς στα Βαλκάνια, όπου η Ελλάδα επιθυμεί να αποτελέσει ένα είδος κινητήριας δύναμης για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων μέχρι το 2014.

Η ημερομηνία αυτή, 100 χρόνια από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι, κατά την άποψή του, συμβολική, καθώς στο 1914 βρίσκονται οι ρίζες όλων των προβλημάτων και διενέξεων που υπάρχουν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως το πλέον επιτυχημένο μοντέλο ειρήνης που γνωρίζουμε, θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη και για αυτό το τμήμα της Ευρώπης και να φροντίσει για ειρήνη και σταθερότητα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Εξπρές’ [πηγή: ΑΠΕ]
«Αυστρία – Στην Ελληνική Πρωτοβουλία για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων θα συμμετάσχει η Βιέννη»

18 Ιανουαρίου 2010
Πηγή ΑΠΕ

η σαφή υποστήριξη της Ελληνικής Πρωτοβουλίας για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων από την επίσημη Βιέννη, και την προώθησή της από κοινού με την Αθήνα, ανακοίνωσε σε συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Τηλεόραση, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Μίχαελ Σπίντελεγκερ, ο οποίος αναμένεται την ερχόμενη Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου, στην ελληνική πρωτεύουσα για συνομιλίες με τον Ελληνα αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα.

Αναφερόμενος στην «απεμπλοκή», που σημειώθηκε στα τέλη του 2009, στη μακροχρόνια διένεξη ανάμεσα στην Κροατία και τη Σλοβενία, ο κ. Σπίντελεγκερ εξέφρασε την ελπίδα πως θα υπάρξουν ήδη μέσα στο 2010 συγκεκριμένα γεγονότα και ως προς την ΠΓΔΜ, με την οποία, όπως σημείωσε, «έχει προβλήματα η Αθήνα, καθώς η Ελλάδα, για ιστορικούς λόγους, δεν θέλει να δεχθεί την ονομασία Μακεδονία για τη χώρα αυτή».

Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών τόνισε πως η χώρα του προσφέρεται να βοηθήσει στην υπόθεση αυτή ως μεσολαβητής και πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει μία λύση αυτής της διαφοράς για την ονομασία ακόμη και μέσα στην Ανοιξη.

Συγχρόνως ανακοίνωσε, πως ο ίδιος, μετά την επίσκεψή του Αθήνα, πρόκειται να μεταβεί στα Σκόπια.

Ο κ. Σπίντελεγκερ ανέφερε πως η από κοινού «πρωτοβουλία για τα Δυτικά Βαλκάνια» θα διατυπωθεί επίσημα κατά τις συνομιλίες του στην Αθήνα, ενώ έκανε λόγο για ένα μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα, μέχρι το 2020, που ο ίδιος πιστεύει να έχει γίνει η ένταξη στην Ευρωπαική Ενωση χωρών όπως η Κροατία, η ΠΓΔΜ, το Μαυροβούνιο, η Σερβία και η Αλβανία.

Αρκετά προσεκτικός ήταν ο ίδιος ως προς το Κόσοβο, όπου, όπως είπε, πρέπει να γίνουν ακόμη αρκετά πράγματα, με πρώτη προϋπόθεση μία αναγνώρισή του από όλους τους κοινοτικούς εταίρους.

Σε σχέση με την Τουρκία, ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών τόνισε πως η Αγκυρα θα πρέπει να κάνει ένα βήμα εμπρός στο Κυπριακό, καθώς όπως είπε, ο δρόμος της ένταξης περνάει από την Κύπρο, ενώ επισήμανε πως έχει υπάρξει πάγωμα, «και αυτό θα παραμείνει», για τα οκτώ επίκαιρα κεφάλαια διαπραγμάτευσης.

Τα σχέδια της ισπανικής προεδρίας στην Ε.Ε., να δρομολογήσει ή να ανοίξει τα τέσσερα κεφάλαια, ο ίδιος τα χαρακτήρισε ως πολύ φιλόδοξα, και επανέλαβε εκ νέου την πάγια αυστριακή θέση πως, οι τουρκικές ενταξιακές διαπραγματεύσεις παραμένουν, σε κάθε περίπτωση, με ανοικτή κατάληξη.

Σημείωσε ακόμη, πως το δικό του κόμμα – το συγκυβερνών με τους Σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα – υποστηρίζει τη διενέργεια δημοψηφίσματος στην Αυστρία για την ένταξη της Τουρκίας και πως προτιμά μία προνομιακή σχέση για την Τουρκία, από μια πλήρη ένταξή της στην ΕΕ.

Ο Ελληνας αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας σε συνέντευξή του τον περασμένο Νοέμβριο στην αυστριακή εφημερίδα «Ντι Πρέσε» είχε τονίσει πως η νέα ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει ως μεγάλο στόχο να είναι η Ελλάδα και πάλι παρούσα σε όλες τις μεγάλες διεθνείς εξελίξεις, με το κέντρο βάρος να βρίσκεται σαφώς στα Βαλκάνια, όπου η Ελλάδα επιθυμεί να αποτελέσει ένα είδος κινητήριας δύναμης για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση των Δυτικών Βαλκανίων μέχρι το 2014.

Η ημερομηνία αυτή, 100 χρόνια από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι, κατά την άποψή του κ. Δρούτσα, συμβολική, καθώς στο 1914 βρίσκονται οι ρίζες όλων των προβλημάτων και διενέξεων που υπάρχουν στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, και η Ευρωπαϊκή Ενωση, ως το πλέον επιτυχημένο μοντέλο ειρήνης που γνωρίζουμε, θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη και για αυτό το τμήμα της Ευρώπης και να φροντίσει για ειρήνη και σταθερότητα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«Ικανός ο Γκρουέφσκι να επιλύσει το ζήτημα της ονομασίας»
18 Ιανουαρίου 2010

Ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας, Μπόρουτ Πάχορ ύστερα από συνάντηση που είχε με τον ομόλογό του της ΠΓΔΜ, Νίκολα Γκρούεφσκι αποφάνθηκε πως ο τελευταίος είναι αρκετά ικανός, ώστε να επιλύσει το ζήτημα της ονομασίας, σε μια κρίσιμη φάση, όπως η παρούσα.

Από την πλευρά του ο Ν. Γκρουέφσκι, δήλωσε πως επιθυμεί να βρεθεί λύση στο πρόβλημα, ούτως ώστε να ανοίξει και ο δρόμος της εισόδου της χώρας στις ευρωατλαντικές δομές. Όπως σημείωσε, η επίλυση του ζητήματος εξαρτάται άμεσα από τη στάση που θα επιδείξει τόσο η χώρα του, όσο και η Ελλάδα.

Ο Σλοβένος πρωθυπουργός εμφανίστηκε πρόθυμος να μεσολαβήσει, αν του ζητηθεί, ώστε να βρεθεί λύση στο θέμα της ονομασίας. Επιπλέον, εξέφρασε την υποστήριξη της χώρας του στην προοπτική ένταξης της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.

Υπόθεση Οραμς: The party is over! 23/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed

orams-2-thumb-large

‘Χριστόφιας – Watch: Παρατηρητήριο για τη Διακυβέρνηση Χριστόφια’
«Η πολιτική των χαμένων ευκαιριών»
21 Ιανουαρίου 2010

‘The party is over’ δήλωσε ο δικηγόρος του Μελέτη Αποστολίδη μετά την απόφαση του βρετανικού εφετείου στην γνωστή υπόθεση του ελληνοκύπριου πρόσφυγα κατά των βρετανών σφετεριστών της περιουσίας του. The party is over για 14000 ευρωπαίους σφετεριστές καθώς πολλές νέες υποθέσεις παίρνουν το δρόμο της δικαιοσύνης.

Με δηλώσεις του οι Τσάρλι και Λίντα Όραμς αντιλαμβάνονται ότι το θέμα είναι πολιτικό και όχι προσωπικό. Επιπλέον πρέπει να απαντήσουν πως σκοπεύουν να εφαρμόσουν την απόφαση του δικαστηρίου. Και εδώ είναι που έγινε το μεγάλο βήμα. Καθώς πλέον δεν έχουν απλά να αντιμετωπίσουν τα Κυπριακά δικαστήρια και το Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Έχουν πλέον να αντιμετωπίσουν τα δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου, της ίδιας τους της πατρίδας. Παρόλο που είναι αδύνατο να επέμβει εντός των κατεχόμενων εδαφών το Ηνωμένο Βασίλειο, απαιτεί από την οικογένεια Όραμς να εκκενώσει την περιουσία του Μ.Αποστολίδη και να αποποιηθεί κάθε δικαιώματος που λανθασμένα και παράνομα – νόμιζε πως – είχε. Σε κίνδυνο βρίσκεται ακόμα και η περιπουσία του ζεύγους Όραμς στο Σάσσεξ.

Τριγμοί προκλήθηκαν στα κατεχόμενα. Σύσκεψη πραγματοποίησαν οι Ταλάτ και Έρογλου με σκοπό να παρθούν αποφάσεις για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της απόφασης, που κατά τον εκπρόσωπο του Αττίλα (Μ.Α.Ταλάτ) θα είναι πολιτικές και οικονομικές και ίσως πάρουν μεγάλες και ανεπιθύμητες διαστάσεις. Η Τουρκία όπως πάντα παρέχει στήριξη και συμβουλές.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση αρκέστηκε σε εθιμοτυπικές δηλώσεις οι οποίες μας επιτρέπουν να αμφιβάλλουμε για τον τρόπο με τον οποίο θα αξιοποιηθεί η απόφαση αυτή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ.Στεφάνου δήλωσε πως «αυτές οι νομικές αποφάσεις είναι πολύ σημαντικές, μας δίνουν όπλα για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών και για επίλυση αυτών των προβλημάτων στη βάση αρχών. Θα αξιοποιήσουμε με διάφορους τρόπους αυτή την απόφαση, προς διάφορες κατευθύνσεις και στις ίδιες τις διαπραγματεύσεις».

Αν λοιπόν αξιοποιήσουμε μια τέτοια απόφαση, αντιλαμβάνεσθε πως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις θέσεις μας και να απαιτήσουμε το δίκαιο. Τίποτα λιγότερο από επιστροφή όλων των προσφύγων στις πατρογονικές του εστίες.

Πως θα το πετύχουμε όμως αυτό σ’ ένα Διζωνικό-Δικοινοτικό Ομόσπονδο κράτος; Πουλώντας το δίκαιο με αντάλλαγμα τις αποζημιώσεις; Χαρίζοντας τα δικαιώματα μας στο νομιμοποιημένο, με την υπογραφή μας, ψευδοκράτος; Αποδεχόμενοι τα τετελεσμένα της εισβολής και ελπίζοντες στην επιστροφή μικρού αριθμού προσφύγων όταν και εφόσον η Τουρκία αποφασίσει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της;

Άλλη μια ευκαιρία φαίνεται να θυσιάζεται στο βωμό των γενναίων παραχωρήσεων.

Άλλη μια φορά οι πολίτες δείχνουν το δρόμο και το κράτος αρνείται να ακολουθήσει.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Φιλελεύθερος’
«Φαινόμενα: Όταν θα μας ρωτήσει η Ιστορία»
21 Ιανουαρίου 2010
Άριστος Μιχαηλίδης

Κάποτε βέβαια θα μας ρωτήσει η Ιστορία: Σας έδωσα τόσες ευκαιρίες, τι στο καλό κάνατε και τα θαλασσώσατε έτσι;

Σας έδωσα την απόφαση της Τιτίνας Λοϊζίδου και πανηγυρίζατε. Και μετά πολλές άλλες και πάντα πανηγυρίζατε. Αποφάσεις που καταδίκαζαν την Τουρκία, και έδειχναν την ευθύνη της για όσα συμβαίνουν στα κατεχόμενα και την καλούσαν να αποκαταστήσει τα δικαιώματα των ιδιοκτητών περιουσιών, που κατέχει και εκμεταλλεύεται παράνομα.

Θα μας πει, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την εισβολή, σας έδωσα την «πιο σημαντική υπόθεση που έχει απασχολήσει ώς τώρα τα δικαστικά όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης τα τελευταία 50 χρόνια», όπως έλεγε ο Εισαγγελέας Αλέκος Μαρκίδης. Κερδίσατε απόφαση «ιστορική για το διεθνές δίκαιο», όπως έλεγε, τη διακρατική προσφυγή, που καταδίκαζε την Τουρκία για μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των προσφύγων και των συγγενών των αγνοουμένων, παραβίαζε δεκατέσσερα άρθρα της Ευρωπαϊκής Σύμβασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποφάσιζε, το ανώτατο νομικό όργανο της Ευρώπης, ότι αυτή η χώρα έχει ευθύνη για την κατεχόμενη Κύπρο και όχι το ψευδοκράτος.

Σας έδωσα, θα μας πει η Ιστορία, έρευνες και εκθέσεις από το Συμβούλιο της Ευρώπης που κατέγραφαν τους έποικους με το όνομα τους και όχι ως «Τούρκους πολίτες που ζουν στην Κύπρο» ή «οικονομικούς μετανάστες» ή «μάναμου τους καημένους», τους ονόμαζαν παράνομους έποικους και τους θεωρούσαν αποτέλεσμα παραβίασης του διεθνούς δικαίου, που δεν παραγράφεται όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Σας έδωσα αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ότι καμιά χώρα δεν μπορεί να παραβιάσει το διεθνές δίκαιο και να αναγνωρίσει τις δήθεν αρχές του ψευδοκράτους για σκοπούς εμπορίου και ότι μόνο η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να έχει στην Κύπρο εμπορικές συναλλαγές με άλλες χώρες.

Σας έδωσα, μόλις το 2008, απόφαση, που καταδικάζει την Τουρκία για τη δολοφονία του Τάσσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Αλλά και το 2009, σας έδωσα απόφαση βρετανικού δικαστηρίου, που απαγορεύει στην Πολιτική Αεροπορία της Βρετανίας να οργανώνει απευθείας πτήσεις της Βρετανίας με το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου.

Τώρα, ιδού ακόμα πιο σημαντικό όπλο: Την απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου στην υπόθεση Αποστολίδη Όραμς, που 35 χρόνια μετά την εισβολή θεωρεί ότι τα δικαιώματα των προσφύγων στην περιουσία τους δεν παραγράφονται και, κυρίως, οι αποφάσεις των κυπριακών δικαστηρίων αναγνωρίζονται σε όλη την Ευρώπη και άρα οι σφετεριστές των ελληνοκυπριακών περιουσιών δεν μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.

Θα μας ρωτήσει λοιπόν, κάποτε η Ιστορία και οι απόγονοι μας: Εσείς τι κάνατε; Γιατί κρύψατε στα συρτάρια όλα αυτά τα πανίσχυρα όπλα; Γιατί παραβιάζετε μόνοι σας το διεθνές δίκαιο; Αποδέχεστε τους εποίκους, συζητάτε τις περιουσίες, συζητάτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαλλάσσετε την Τουρκία από τις ευθύνες που της αποδίδει και το Ευρωπαϊκό και το Βρετανικό Δικαστήριο, διακηρύσσετε αφελώς ότι το Κυπριακό δεν είναι νομικό ζήτημα λες και δεν αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχετε άλλο τρόπο εκτός από το να προβάλλετε παντού το διεθνές δίκαιο.

Τι στο καλό θα πούμε, λοιπόν;

Ότι εμείς δεν θέλαμε να χαλάσουμε το κλίμα;»

Η ψωροελίτ, η αποτυχημένη διπλωματία και τα δύο μέτρα και δυο σταθμά στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ 23/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΘΡΑΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , ,
comments closed

Πούτιν - Καραμανλής

‘Πολίτες’
«Η ψωροελίτ, η αποτυχημένη διπλωματία και τα δύο μέτρα και δυο σταθμά στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ»
22 Ιανουαρίου 2010

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα οι δήθεν πνευματικοί ταγοί που έχουν επικρατήσει στη χώρα μας προσπαθούν να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα ενοχής στον ελληνικό λαό και την κοινή γνώμη. Η κοσμοθεωρία της ψωροελίτ διαδίδει προς πάσα κατεύθυνση πως οι Έλληνες βλέπουμε αόρατους εχθρούς και πως αδικαιολόγητα παρουσιάζουμε εαυτούς αδικημένους απο τις «Μεγάλες Δυνάμεις».

Σχεδόν οι Έλληνες παρουσιαζόμαστε ως γραφικοί Ιθαγενείς που πιστεύουμε πως όλοι συνομωτούν εναντίον μας. Είναι όμως τελικά ο ελληνικός λαός γραφικός και με αχαλίνωτη φαντασία ή μήπως τελικά αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική καλύτερα απο την «καταξιωμένη» ψωροελίτ;

Βρισκόμαστε στο 2008. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή έχει προχωρήσει σε διάφορες συμφωνίες με τη Ρωσία. Ξεκινώντας απο τον ενεργειακό τομέα με τον αγωγό South Stream και καταλήγωντας στη στρατιωτική συνεργασία και τους εξοπλισμούς με τα ΤΟΜΑ BMP-3.

Ο υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μ.Μπράιζα δηλώνει ενοχλημένος και υποβάλλει τις ενστάσεις αναφερόμενος σχεδόν σε μυστική στην ουσία διπλωματία της Ελλάδας με την Ρωσία φτάνοντας στο σημείο να εννοηθεί πως οι Έλληνες ξεγέλασαν τις ΗΠΑ!

Παράλληλα η ίδια ψωροελίτ στη χώρα μας ανέφερε πόσο ενοχλημένες είναι οι ΗΠΑ για αυτή τη συμφωνία και αφήνουν και αυτοί με τη σειρά τους να εννοηθεί πως ενδέχεται να υπάρξουν κυρώσεις εναντίον της Ελλάδος.

Λίγα χιλιόμετρα πιο ανατολικά η Τουρκία συμμαχεί με τη Ρωσία σε πολλαπλά επίπεδα με τον αγωγό South Stream, τον πετρελαιαγωγό Σαμσούντας-Τσεϊχάν και την κατασκευή πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ηλεκρικού ρεύματος πάντα με Ρωσική συνεργασία! Εδώ οι ΗΠΑ σε αυτόν τον καταιγισμό συμφωνιών σιωπούν. Δεν ενοχλούνται. Καμία αντίδραση. Η δε ψωροελίτ στην Ελλάδα σιωπά…

Είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ στην εξωτερική τους πολιτική έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά και αδικούν ξεκάθαρα την Ελλάδα πάντα υπερ της Τουρκίας. Συνεπώς οι Έλληνες όχι απλώς δεν γκρινιάζουμε άδικα αλλά αντιθέτως σιωπούμε επικίνδυνα και δεν διαμαρτυρόμαστε όπως αρμόζει.

Σε αυτό το σημείο βεβαίως ξεκινούν και οι δικές μας ευθύνες αφού ούτε φροντίσαμε να πείσουμε τις ΗΠΑ πως τα συμφέροντα τους μπορούμε εμείς να τα εξυπηρετήσουμε καλύτερα στην περιοχή αλλά ούτε και διαμαρτυρόμαστε όπως έπρεπε για τις καταφανείς αδικίες κατά της χώρας μας.

Μήπως είναι καιρός να αποκτήσουμε εξωτερική πολιτική;
Μήπως είναι καιρός να απομονώσουμε την ψωροελίτ;

Άγνωστος Στρατιώτης: Της Ελλάδος φρουρός 12/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Οι Έυζωνες του Αγνώστου Στρατιώτη στον Πρόεδρο Παπούλια [πηγή φωτογραφίας: Ναυτεμπορική]

‘Δίκτυο 21’
«…της Ελλάδος φρουρός»
11 Ιανουαρίου 2010
Φάηλος Μ. Κρανιδιώτης

Απ’ αλλού το περιμένεις κι απ’ αλλού σου έρχεται. Ποιό; Το παράδειγμα. Μια μικρή ελπίδα.

Η «πνευματική ηγεσία», παχιά – παχιά, περιφέρει κούτσα – κούτσα την ιδεοληπτική καμπουρίτσα της στις στήλες των συγκροτημάτων. Η κοντοστούπα ψυχή τους πότε μας έδωσε, εδώ και χρόνια μια ανάταση; Αν δεν ήταν κάτι κοσμοκαλόγεροι των βιβλιοθηκών και της έρευνας κι ο Μίκης, που και που, θα κοντεύαμε να ξεχάσουμε πως είναι η πνευματική πρωτοπορία μ’ όλους αυτούς τους γκρίζους που πάνε από ΜΚΟ σε «Ανεξάρτητη Αρχή» και τούμπαλιν.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε ή ακούσατε για μια πράξη τους και είπατε; Αααα, μα τι είπε ή τι έκανε ο άνθρωπος και τρέξατε να το μοιραστείτε με τους φίλους σας, το φέρατε σαν παράδειγμα στα παιδιά σας; Πότε νοιώσατε τη βαθιά συγκίνηση που προκαλεί ο αυθεντικός, πρωτογενής Λόγος από μια ψυχή που αναζητά την αλήθεια, την γνώση κι αγαπάει βαθιά τον τόπο και το λαό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που νοιώσατε ότι το παράδειγμα κάποιου σας συγκλονίζει και σας καλεί στο καθήκον;

Ήρθανε λοιπόν τρεις πιτσιρικάδες Εύζωνες και αδιαφορώντας για τον προφανή κι άμεσο κίνδυνο, απλώς παρέμειναν στη θέση τους. Άγρυπνοι Φρουροί. Αγέρωχοι. Ακίνητοι. Αμίλητοι. Οι αυτοϊκανοποιούμενοι «επαναστάτες» της πλάκας διατάραξαν την τάξη αλλά έδωσαν την ευκαιρία σε τρεις γιους, αδελφούς κι εγγόνια μας να δώσουν σε όλους ένα μεγάλο μάθημα. Τιμή στους ίδιους και στους γονείς που τους ανάθρεψαν. Τιμή στον Έλληνα Δάσκαλο που τους έμαθε γράμματα και φιλότιμο. Τιμή στον Διοικητή και τους Αξιωματικούς που εμπνέουν τέτοια Πίστη , τέτοια Τιμή.

Λοιπόν, είσαστε να κάνουμε κάτι; Να δώσουμε μια απάντηση στους ρουφιάνους, στους προβοκάτορες, στους ένοπλους «ιαχωβάδες» και στα πρακτόρια;

Αυτή τη Κυριακή το πρωΐ, να πάρουμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας και να πάμε στο Σύνταγμα, στην μεγάλη αλλαγή της Φρουράς. Βγαίνει όλη, με την Σημαία της μπροστά. Με την επίσημη στολή με την χρυσοποίκιλτη φέρμελη. Πάμε να τιμήσουμε το παράδειγμα. Να τιμήσουμε το ένοπλο χέρι του Έθνους, τον θεματοφύλακα της Ελευθερίας μας. Αντε, αφήστε τα πληκτρολόγια και πάμε. Πάμε να δούμε να «περνάει ο Στρατός της Ελλάδος φρουρός». Ναι, ρε, ο Στρατός. Αμ’ ποιος; Ο …Αλιβιζάτος;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ναυτεμπορική’
«Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οι εύζωνοι»
11 Ιανουαρίου 2010

Δεκτοί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έγιναν σήμερα οι εύζωνοι της Προεδρικής Φρουράς που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τη σκοπιά τους στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη παρά την προειδοποίηση για την τοποθέτηση βόμβας λίγα μέτρα μακριά από το σημείο.

Πρόκειται για τους Μάριο Θεοδώρου (στρατιώτη-παρατηρητή στο Μ.Α.Σ) από τη Λειβαδιά, Βασίλειο Βερνίκο (στρατιώτη-σκοπό στο Μ.Α.Σ) από τη Νάξο και Ιωάννη Ανδρεάκο (στρατιώτη-σκοπό στο Μ.Α.Σ) από την Ελιά Μάνης, τους οποίους συνόδευαν ο διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου της Προεδρίας της Δημοκρατίας Δ.Μανδύλης και ο υποδιοικητής της Προεδρικής Φρουράς ταγματάρχης Ν.Θάνος.

«Θερμά συγχαρητήρια για την αφοσίωσή σας στο καθήκον. Μπράβο σας. Δώσατε ένα μήνυμα που, επαναλαμβάνω, ότι στα δύσκολα φαίνεται η ψυχή του Έλληνα», δήλωσε ο Κάρολος Παπούλιας υποδεχόμενους τους ευζώνους και πρόσθεσε:

«Είστε λεβέντες. Και καλοί πολίτες. Γιατί είμαι βέβαιος ότι θα είστε και καλοί πολίτες».

Την ίδια ώρα στην αστυνομία εξετάζεται το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας, σε αναζήτηση τυχόν στοιχείων που θα οδηγήσουν στον εντοπισμό των δραστών της βομβιστικής επίθεσης.

«Το υλικό από τις κάμερες δεν είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό όσον αφορά τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους, ενώ το ένα άτομο φοράει καπέλο τύπου τζόκεϊ. Από την ανάλυση φαίνεται πως πρόκειται μάλλον για δύο άντρες νεαρής ηλικίας, για τους οποίους ελπίζουμε πως με την επιπλέον επεξεργασία του υλικού από τις κάμερες ασφαλείας θα προκύψουν περισσότερες στοιχεία», δήλωσε στην εφημερίδα «Τα Νέα» ανώτερος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ..

Περισφίγγουν την Σύμη οι Τούρκοι, «βομβαρδίζουν» την Βουλή 10/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Παρά τις εγκληματικές υποχωρήσεις Παπανδρέου για χάρη της «ελληνοτουρκικής φιλίας», ο οποίος πολλαπλασίασε τις εγκληματικές υποχωρήσεις Καραμανλή για χάρη και πάλι της «ελληνοτουρκικής φιλίας», οι Τούρκοι συνεχίζουν να δείχνουν πως την αντιλαμβάνονται…

Και να σκεφτεί κανείς πως -κατά σύμπτωση…- σήμερα είχαμε έκρηξη βόμβας δίπλα από την Βουλή, και πάλι κατά του Άγνωστου Στρατιώτη, όπως το 2007…

Οι Τούρκοι «βομβαρδίζουν» την Βουλή των Ελλήνων! [πηγή φωτογραφίας: defencenet.gr, 08/01/2010]

‘DefenceNet’
«Mεγάλες τουρκικές ασκήσεις στο Αιγαίο – Περισφίγγουν τη Σύμη – Φωτό-πρόκληση από ROKETSAN»
08 Ιανουαρίου 2010
Τμήμα Ειδήσεων

Δύο μεγάλες τακτικές ασκήσεις (ΤASMO) με χρήση πυρών οι οποίες «μυρίζουν» νέες υπερπτήσεις ξεκινούν οι Τούρκοι στα Δωδεκάνησα την Τρίτη 12/01 και την Πέμπτη 14/01, ενώ την Δευτέρα έχουν προγραμματιστεί ασκήσεις της τουρκικής Αεροπορίας στην περιοχή από Κω μέχρι την θαλάσσια περιοχή δυτικά του Καστελλόριζου. Η Σύμη βρίσκεται στη μέση αυτής των ασκήσεων και μάλιστα τα όρια της τουρκικής εναέριας άσκησης «πιάνουν» το εσωτερικό προς Ελλάδα, της συνοριακής γραμμής των δύο χωρών!

Συγκεκριμένα η Τουρκία στις 4 και 5 Ιανουαρίου δέσμευσε την θαλάσσια περιοχή Καρπάθου-Ρόδου-Τήλου-Νίσυρου για μία πρώτη ΤΑSMO στις 12/01/2010. Η δεύτερη δέσμευση αφορά σχεδόν την ίδια περιοχή επίσης για ΤASMO στις 14-15/01, στην οποία δεσμεύονται και περιοχές του βόρειου Αιγαίου.

Η περιοχή Καρπάθου-Ρόδου-Τήλου-Νισύρου, είχε δεσμευθεί και προ τριμήνου για πρώτη φορά, όπως είχε αποκαλύψει το defencenet.gr, αλλά εκείνη την ημέρα είχε κακοκαιρία και η άσκηση ματαιώθηκε. Εδώ η ιδιαιτερότητα είναι ότι πρόκειται για έναν σχεδιασμό ο οποίος «δείχνει» διάθεση υπερπτήσεων σε επιπλέον νησιά, πέραν των τριών (Φούρνοι, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι) στα οποία πραγματοποιούνται συστηματικά εδώ και ένα χρόνο υπερπτήσεις (51 το 2009).

Στο  ΓΕΕΘΑ που είναι και αρμόδιο για την αεράμυνα της χώρας, οι αναλυτές θεωρούν ότι η Τήλος είναι η πλέον επίφοβη για να δεχθεί επισκέψεις τουρκικών μαχητικών. Πριν ξεκινήσουν οι υπερπτήσεις στα τρία προαναφερθέντα νησιά, ξεκίνησε η Άγκυρα να δεσμεύει με ανάλογο σχεδιασμό την περιοχή Μυκόνου-Ικαρίας-Φούρνων, η οποία σήμερα θεωρείται η «μήτρα» των υπερπτήσεων.

Έτσι ή αλλιώς τα Επιτελεία, όπως ήδη έχει γράψει το defencenet.gr, περιμένουν κατακόρυφη αύξηση της έντασης εντός των επόμενων ημερών μετά και τα γεγονότα των Θεοφανείων. «Το 2010 θα είναι μια κρίσιμη χρονιά. Η «ψαλίδα» στον συσχετισμό δυνάμεων δεν έχει ανοίξει ακόμα σε τέτοιο βαθμό για να δοκιμάσουν κάτι, αλλά θα θέσουν τις βάσεις για την μεγάλη τους κίνηση» ανέφερε στο defencenet.gr, ανώτατος Αξιωματικός του ΓΕΕΘΑ.

Πάντως σήμερα η ΥΠΑ εξέδωσε NOTAM που απορρίπτει την τουρκική δέσμευση των περιοχών αυτών.

Οι δύο τουρκικές NOTAM είναι η εξής:

A0018/10 – TURKISH NAVY AND AIRFORCE WILL MAKE A  FIRING TASMO EXERCISE
WITHIN ATHINAI FIR AS DESCRIBED BELOW:
1.- EXERCISE AREA (FIRING) : 360100N0270830E 361930N0265430E
362400N0270815E 360800N0272500E.
AWYS L52(NAXAS-LINRO) V57(TIPAS-LOKNA) AFFECTED.
VERTICAL LIMITS: 0-10000FT AMSL.
DATES AND TIMES: JAN 12 O730-1300.
2.- PROCEDURES FOR EXERCISE AIRCRAFT:
2.1.- EXERCISE AIRCRAFT SHALL FLY VFR AND SHALL DISPLAY NAVIGATION
AND ANTI-COLLISION LIGHTS CONTINUOUSLY.
2.2.- EXERCISE AIRCRAFT SHALL NOT AFFECT HELLENIC NATIONAL AIRSPACE
LESS THAN 10NM ACCORDING TO AIP-GREECE RAC 0-1, PARA 1.2.1.
2.3.- EXERCISE AIRCRAFT SHALL SUBMIT FLIGHT PLANS ACCORDING TO
AIP-GREECE, RAC 1-1.1, PARA 2.1.4.1. 00000FT AMSL – FL100, AS IN ITEM E, 12
JAN 07:30 2010 UNTIL 12 JAN 13:00 2010. CREATED: 05 JAN 09:37 2010

B0012/10 – TRAINING FLIGHTS WILL TAKE PLACE
1ST AREA:364130N0281330E 365130N0281430E 365300N0282800E
364900N0283600E 364158N0283518E
DATE AND TIME:JAN 11 0730-0830
WITHIN DALAMAN TMA
2ND AREA:363600N0272130E 364240N0272150E 370030N0273500E
370400N0281945E 365800N0282230E 363515N0273715E
DATE AND TIME:JAN 13 1200-1400
AFFECTED MILAS TMA
3RD AREA:365130N0281430E 365300N0282800E 364818N0283724E
363212N0283708E 362818N0285035E 361930N0285100E 362430N0283400E
363500N0282100E 363500N0280600E 363130N0275800E 363530N0275530E
DATE AND TIME:JAN 13 1200-1400
AFFECTED DALAMAN TMA. SFC – FL100, 11 JAN 07:30 2010 UNTIL 13 JAN 14:00 2010.
CREATED: 04 JAN 15:31 2010

Και η ελληνική απάντηση από την ΥΠΑ

A0030/10 – NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNED:
THIS NOTAM IS ISSUED TO STATE THAT WITH REFERENCE TO TURKISH NOTAM
B0012/10 (041531 EUECYIYN JAN 2010), WE POINT OUT THE FOLLOWING:
PART OF THE TRAINING FLIGHTS AREA DEFINED BY COORDINATES
363500N0282100E 362430N0283400E 361930N0285100E 362010N0285110E THEN
ALONG ATHINAI/ISTANBUL FIR BOUNDARY TO BEGINNING, STRICTLY LIES
WITHIN ATHINAI FIR AND NOT WITHIN DALAMAN TMA. MOREOVER, PART OF THE
SAID AREA OVERLAPS PART OF RODOS TMA.
REGARDING THE AFOREMENTIONED AREA THE ONLY COMPETENT AUTHORITY TO
PROMULGATE NOTAMS ACCORDING TO ICAO RULES AND REGULATIONS IS THE
HELLENIC CIVIL AVIATION AUTHORITY.
THE ABOVE MENTIONED TURKISH NOTAM B0012/10 LTAAYNYX HAS BEEN ISSUED
WITHOUT ANY PRIOR COORDINATION BETWEEN THE TWO STATES AND THEREFORE
IT IS CONSIDERED NULL AND VOID AS TO ITS PART REFERRING TO ATHINAI
FIR AND TO RODOS TMA. SFC – FL100, 11 JAN 07:30 2010 UNTIL 13 JAN 14:00 2010.
CREATED: 08 JAN 10:39 2010

Μέσα στο κλίμα των διαρκώς κλιμακούμενων τουρκικών προκλήσεων είχαμε και την δημοσίευση σε τουρκικό site, προφανώς από την εταιρεία ROKETSAN, κατασκευάστριας των βαλλιστικών πυραύλων μικρού και μέσου βεληνεκούς (σύμφωνα με πληροφορίες η έκδοση μέσου βεληνεκούς θα είναι έτοιμη στις αρχές του 2011) εδάφους-εδάφους YILDIRIM, μια «καλλιτεχνική» προσέγγιση της ελληνικής Βουλής μετά από βολή του YILDIRIM, άκρως χαρακτηριστική για το πώς βλέπουν το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων οι γείτονες.

Ιδού η…καλλιτεχνική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών σχέσεων:

Οι Τούρκοι «βομβαρδίζουν» την Βουλή των Ελλήνων! [πηγή φωτογραφίας: defencenet.gr, 08/01/2010]

«Μηδενική αντίδραση» στην τουρκική αμφισβήτηση ορίων και συνόρων σε Έβρο και Αιγαίο 14/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΘΡΑΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , ,
comments closed
Ο τουρκικός Στρατός επισπεύδει την κατασκευή γεφυρών και πορθμείων στον Έβρο! [πηγή φωτογραφίας: defencenet.gr 18/11/2009]

Μακέτα της υπό ανάπτυξη τουρκικής επιθετικής αμφίβιας γέφυρας

‘DefenceNet’
«Με «μηδενική αντίδραση» απαντά η Ελλάδα στην τουρκική αμφισβήτηση ορίων και συνόρων»
18 Νοεμβρίου 2009
Τμήμα Ειδήσεων

Με «μηδενική αντίδραση», τουλάχιστον σε επίπεδο πρακτικών κινήσεων απαντά η Ελλάδα στην τουρκική ΝΟΤΑΜ με την οποία η Άγκυρα «βάπτισε» τουρκικό τον εναέριο χώρο μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου και τουρκικής αρμοδιότητας τις αποστολές έρευνας και διάσωσης στην περιοχή, αλλά το κυριότερο δήλωσε ευθέως ότι «δεν αναγνωρίζει όρια μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που δεν έχουν συμφωνηθεί διμερώς».

Το μεν Πολεμικό Ναυτικό διατάχθηκε να μείνει μακριά από την περιοχή (μόνο η πυραυλάκατος «Βλαχάβας» είναι αραγμένη στη Ρόδο και περιμένει εντολές), το δε υπουργείο Εξωτερικών αρκέστηκε στη ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε σήμερα η ΥΠΑ με την οποία αντικρούει την δεύτερη τουρκική ΝΟΤΑΜ. Πέραν τούτου, ουδέν. Κάποιες αρχικές σκέψεις να σταλεί τουλάχιστον ένα σκάφος επιτήρησης ή μία φρεγάτα, έμειναν απλές σκέψεις. (σ.σ. Πάντως η δοκιμή εκτόξευσης του βλήματος MM-38 Exocet σήμερα στην ανατολική Κρήτη, όσο και να είναι συμπτωματική (;) της άσκησης, στέλνει έστω και άθελα της πολιτικής ηγεσίας, ένα μήνυμα…).

Και αν σε επίπεδο υπουργείου Εξωτερικών θεωρητικά υπάρχει «κάλυψη» από τη ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η ΥΠΑ, σε επίπεδο υπουργείου Άμυνας, η απόφαση να μην υπάρξει ούτε … ελληνικό βαρκάκι στην περιοχή ελληνικής αρμοδιότητας όπου οι Τούρκοι θα προχωρήσουν αυθαίρετα και «τσαμπουκαλίδικα» στην άσκηση έρευνας-διάσωσης, δημιουργεί ερωτηματικά.

Το να μένουμε σε επίπεδο ανταλλαγής ΝΟΤΑΜ και έτερον ουδέν, την στιγμή που η Άγκυρα προβαίνει σε μεγάλης έκτασης προβολή ισχύος (τέσσερις φρεγάτες, ένα υποβρύχιο, μια κορβέτα, ένα ρυμουλκό στόχου, δύο περιπολικά σκάφη, μια ομάδα ειδικών αποστολών-SAT θα συμμετάσχουν στην τουρκοαιγυπτιακή άσκηση που γειτνιάζει και εν τέλει θα ενταχθεί σε αυτή και η άσκηση έρευνας-διάσωσης) μόνο απορίες δημιουργεί ως προς το τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται εμπράκτως η τουρκική θρασύτητα.

Σε διπλωματικό επίπεδο, το υπουργείο Εξωτερικών χαρακτηρίζει «καταχρηστική» την τουρκική στάση που αμφισβητεί ευθέως τα σύνορα της Ελλάδος, την οποία επίσης χαρακτηρίζει ως «ευθεία παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου». Μία κίνηση που θα έπρεπε να γίνει από πλευράς ΥΠΕΞ είναι να κληθεί ο Αιγύπτιος πρεσβευτής στην Αθήνα και να του κοινοποιηθεί σχετική διακοίνωση. Έγινε κάτι τέτοιο;

Σε ότι αφορά την χθεσινή αποκάλυψη του defencenet.gr, για άλλη μιά φορά δημοσίευμα του defencenet.gr αναδημοσιεύθηκε στο σύνολο σχεδόν του ημερήσιου Τύπου (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΕΘΝΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΑΥΡΙΑΝΗ, ΒΡΑΔΥΝΗ, ΕSPRESSO, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ-όπου μάλιστα έγινε και πρώτο θέμα-κλπ). Απλώς για άλλη μιά φορά συντάκτες και εφημερίδες δεν ανέφεραν την πηγή των δημοσιευμάτων τους…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘DefenceNet’
«Ο τουρκικός Στρατός επισπεύδει την κατασκευή γεφυρών και πορθμείων στον Έβρο! (video) »
18 Νοεμβρίου 2009
Τμήμα Ειδήσεων

Το αργότερο σε 18 μήνες από σήμερα το περιβάλλον τακτικών επιχειρήσεων στον Έβρο αλλάζει δραματικά σε βάρος της ελληνικής αμυντικής διάταξης: Ο τουρκικός Στρατός για πρώτη φορά μετά το 1923, όταν το ποτάμι τέθηκε ως όριος γραμμή μεταξύ των δύο κρατών, θα έχει εντάξει στο δυναμικό του  πορθμεία ικανά να μεταφέρουν δύο ίλες αρμάτων μέσα σε 6,5 λεπτά στην δυτική ακτή του Έβρου! Και μέσα σε 15′ μπορούν να ζεύξουν τις δύο όχθες!

Την απόκτηση των 52 πορθμείων-γεφυρών αυτών, την οποία οι Τούρκοι δεν είχαν δώσει στην δημοσιότητα την αποκάλυψε  στο τ.178 η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, αλλά η είδηση σήμερα βρίσκεται στην εντολή επιτάχυνσης των παραδόσεων που ζητήθηκε από τουρκικής πλευράς! Έτσι το αργότερο μέχρι τα μέσα του 2011 θα έχουν ξεκινήσει οι παραδόσεις και θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του ίδιους έτους 14 μήνες ενωρίτερα από ότι είχε αρχικά συμφωνηθεί.

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό του τουρκικού Στρατού και της εταιρείας το σύνολο των 52 οχημάτων-σχεδιών θα παραδιδόταν μέχρι και τον Οκτώβριο του 2012, με το πρώτο σύστημα να παραδίδεται τα τέλη του 2011.

Η παραγγελία των 52 Επιθετικών Αμφιβίων Γεφυρών τύπου Samur, από  τον τουρκικό Στρατός είχε γίνει στις αρχές του 2007. Kάθε αμφίβιο όχημα-σχεδία Samur έχει δυνατότητα γεφύρωσης 12,5 μέτρα, ενώ η κάθε συλλογή που αποτελείται από 12 οχήματα-σχεδίες τα 150 μέτρα

Το κάθε ζεύγος οχημάτων-σχεδίων όταν χρησιμοποιείται ως πορθμείο, μπορεί να μεταφέρει άρμα κλάσης 70 τόνων, ενώ για την επάνδρωση του κάθε οχήματος απαιτούνται μόλις 3 στρατιώτες οι οποίοι μπορούν να αναπτύξουν το όχημα-σχεδία και να διεκπεραιώσουν ένα στρατιωτικό όχημα στην απέναντι όχθη ενός ποταμού σαν τον Έβρο σε λιγότερο από 7 λεπτά.

Ο νικητής του διαγωνισμού ήταν η τουρκική εταιρεία FNSS, η οποία κέρδισε το εν λόγω συμβόλαιο συνολικής αξίας 130,8 εκ δολαρίων για την κατασκευή 4 συλλογών των 12 οχημάτων-σχεδίων και 4 εκπαιδευτικών. Η πρόταση της εταιρείας περιελάμβανε το σασί του τροχοφόρου οχήματος 8×8 Pars, που επίσης κατασκευάζει η εταιρεία FNSS, για το όχημα φορέα και το σχέδιο της γερμανικής επιθετικής αμφίβιας γέφυρας τύπου Μ3 της εταιρείας Santa Barbara Sistemas GmbH πρώην EWK.

Η γέφυρα Μ3 η οποία σε αντίθεση με την τουρκική πρόταση χρησιμοποιεί όχημα 4×4, έχει εξαχθεί σε τουλάχιστον 5 χώρες (μεταξύ αυτών Βρετανία και Γερμανία) ενώ μέχρι και σήμερα έχουν κατασκευαστεί 97 οχήματα. Το όχημα είναι πλήρως αμφίβιο, προωθείται από δύο υδροπροωθητές waterjet, με δυνατότητα πλεύσης ακόμα και σε ρηχά νερά βάθους μόλις 1,05 μέτρων.

Διαθέτει ικανότητα διεύθυνσης μέσα στο νερό και στους τέσσερις άξονες και λόγω αυτών των δυνατοτήτων μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πορθμείο (Bay Ferry) ενώ διατηρεί αυτή τη δυνατότητα ακόμα και όταν δύο οχήματα-σχεδίες είναι συζευγμένα. Είναι εξοπλισμένο με κεντρικό σύστημα ελέγχου πίεσης ελαστικών, η μέγιστη ταχύτητα οδήγησης σε άσφαλτο φτάνει τα 80χλμ/ώρα, ενώ στο νερό κινείται με ταχύτητα μέχρι και 14 χλμ/ώρα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα καθαρά επιθετικό σύστημα καθότι η Τουρκία με αυτά τα μέσα θα μπορεί ανα πάσα στιγμή ακόμα και κατά τη διάρκεια της νύκτας να αιφνιδιάσει τις ελληνικές δυνάμεις ακόμα και σε τέσσερα διαφορετικά σημεία στο ποτάμι του Έβρου.

Η απλότητα της χρήσης, η ταχύτητα ανάπτυξης του συστήματος, ο όγκος και το μέγεθος των οπλικών συστημάτων που μπορούν να μεταφερθούν συνιστούν μια νέα πρωτόγνωρη απειλή για την Ελλάδα.

Επιπρόσθετα η ήδη αναφερθείσα δυνατότητα του συστήματος να λειτουργήσει σαν πορθμείο επιτρέπει στις Τουρκικές Ένοπλες δυνάμεις να μεταφέρουν στο πρώτο κύμα της επίθεσης 24 άρματα μάχης ή άλλο συνδυασμό οπλικών συστημάτων (π.χ ΤΟΜΑ, ΤΟΜΠ, Αυτοκινούμενα Πυροβόλα, κλπ) την ίδια στιγμή σε διαφορετικά σημεία.

Αξίζει να αναφερθεί ότι πριν από 15 χρόνια η Τουρκία είχε αγοράσει και εγκαταστήσει στον Έβρο πολύ μικρότερων δυνατοτήτων γεφυρών Αμερικανικής προέλευσης.

Ο τότε Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας κύριος Γεράσιμος Αρσένης είχε ζητήσει από τον Αμερικανό ομόλογο του την ακύρωση οποιασδήποτε πιθανής μελλοντικής πώλησης επιπλέον γεφυρών στην Τουρκία από τις ΗΠΑ. Σήμερα όμως ειδήσεις σαν και αυτές παρά το γεγονός ότι αποδεικνύουν για άλλη μια φορά τον επιθετικό προσανατολισμό των ΤΕΔ δεν προκαλούν καμία ελληνική επίσημη αντίδραση.

Η Ασφάλεια ως βασική πτυχή επίλυσης του κυπριακού προβλήματος 08/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,
comments closed
Η Εθνική Φρουρά παρελαύνει με σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας [πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

‘Σημερινή’
«Αποστρατικοποίηση = Αναμονή αφανισμού του κυπριακού Ελληνισμού»
07 Δεκεμβρίου 2009

Η αποστρατικοποίηση της Κύπρου συμφέρει και εξυπηρετεί μόνο την Τουρκία και την Αγγλία

Η διάλεξη  του πρώην Υπουργού Άμυνας και πρώην Υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ, αντιστράτηγου εν αποστρατεία Φοίβου Κλόκκαρη, την Τετάρτη 2α Δεκεμβρίου 2009, στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ στη Λευκωσία, σε εκδήλωση της Κίνησης για Ελευθερία & Δικαιοσύνη στην Κύπρο, υπό τον τίτλο «Η Ασφάλεια ως Βασική Πτυχή Επίλυσης του Κυπριακού Προβλήματος».

Ηχογραφημένη η διάλεξη Κλόκκαρη, μεταδόθηκε ραδιοφωνικά, σε δύο μέρη από την 1η Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο, την Πέμπτη και την Παρασκευή 3η και 4η Δεκεμβρίου 2009, ώρα 08.20.

————————————————

«Η  Ασφάλεια ως Βασική Πτυχή Επίλυσης του Κυπριακού Προβλήματος»

Φοίβου Κλόκκαρη
Αντιστρατήγου ε.α.
2 Δεκεμβρίου 2009

1.  Γενικά

Η ασφάλεια είναι ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια στις συνομιλίες για λύση του Κυπριακού Προβλήματος, αφού το Κυπριακό πρωτίστως είναι πρόβλημα ασφάλειας, που πηγάζει από την επιβουλή και τις βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου.  Σήμερα, η σοβαρότερη απειλή για την ασφάλεια της Κύπρου είναι:

* Η συνεχιζόμενη Τουρκική κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και

* Η δημογραφική αλλοίωση του βορείου τμήματος με τον συνεχιζόμενο εποικισμό και την παρεμπόδιση επιστροφής των ξεριζωμένων προσφύγων και του νοτίου τμήματος με τη συστηματική διοχέτευση λαθρομεταναστών.

    Κάθε χρόνο διοχετεύονται 3000 περίπου λαθρομετανάστες στις ελεύθερες περιοχές από τη Τουρκία μέσω των κατεχομένων εδαφών και η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) δεν μπορεί να τους εκδώσει, επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τη κρατική οντότητα της.

    Κατά την άποψη μου, το κύριο ζητούμενο με τους παράνομους μετανάστες είναι η παρεμπόδιση εισόδου τους στη χώρα, και στο τομέα αυτό παρουσιάζεται μεγάλη αδυναμία του κράτους και ιδιαίτερα:

    * Στον έλεγχο και επέμβαση της αστυνομίας στη γραμμή αντιπαρατάξεως.

    * Στην αντιμετώπιση του κενού που παρουσιάζεται στα όρια των βρετανικών βάσεων Δεκελείας με τη κατεχόμενη περιοχή.

    * Στον έλεγχο του μεγάλου θαλάσσιου χώρου, αφού η ΚΔ δεν διαθέτει κανένα εξοπλισμένο σκάφος ανοικτής θαλάσσης.

      Τα υπόλοιπα Μεσογειακά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) επικεντρώνουν τη προσπάθεια τους στη παρεμπόδιση εισόδου παράνομων μεταναστών στο έδαφος τους, ενώ η ΚΔ στο χειρισμό μετά την είσοδο τους.

      Βίαια, παράνομα, συστηματικά και με γοργούς ρυθμούς η Κύπρος αλλάζει δημογραφικό χαρακτήρα.  Στόχος της Τουρκίας, η επικράτηση του Μουσουλμανικού στοιχείου σε βάρος του Χριστιανισμού, του Τουρκικού στοιχείου σε βάρος του Ελληνικού και σε βάθος χρόνου ο αφανισμός του.

      2.  Στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο

      Η Τουρκία, από τη δεκαετία του 1950 (εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ συμβούλου του πρωθυπουργού Μεντερές 1956, επιτελικό «Σχέδιο Ανάκτησης Κύπρου» του Γραφείου Ειδικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1958), έθεσε ως στρατηγικό στόχο τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου και την ανατροπή της πληθυσμιακής υπεροχής των Ελλήνων, για λόγους που σχετίζονται με την ασφάλεια της και τoν ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο.

      Η Τουρκία προώθησε με επιμονή τη στοχοθεσία της, ακολουθώντας την αρχή του πολέμου «εκλογή του σκοπού και εμμονή εις αυτόν» και επέτυχε σε μεγάλο βαθμό την υλοποίηση της με κύριους σταθμούς:

      · 1960

      Με τις Συνθήκες Εγκαθίδρυσης, Εγγυήσεως , Συμμαχίας πέτυχε:

      –  Επεμβατικά δικαιώματα και διατήρηση στρατευμάτων στη Κύπρο (Δικαιώματα που είχε απωλέσει με την Συνθήκη της Λοζάνης 1923).

      –  Λειτουργική διχοτόμηση (Βέτο Αντιπροέδρου, ξεχωριστές πλειοψηφίες στη Βουλή, ξεχωριστούς εκλογικούς καταλόγους, ξεχωριστά Δημοτικά Συμβούλια).

      –  Υπερβολικά προνόμια στους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι από μειονότητα του 18% έγιναν κοινότητα με δυσανάλογη συμμετοχή στο κρατικό μηχανισμό.

      · 1974

      Με την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό, τον ξεριζωμό των Ελλήνων από το Βόρειο τμήμα της Κύπρου και τη δημιουργία του παράνομου καθεστώτος της «ΤΔΒΚ» πέτυχε:

      – Γεωγραφική διχοτόμηση.

      – Δημογραφική αλλοίωση.

      – Να θέσει τις βάσεις δημιουργίας συνεταιρικού κράτους στη Κύπρο.

      · 2004

      Με το σχέδιο λύσης του κυπριακού προβλήματος (Σχέδιο Ανάν) θα ολοκλήρωνε τους στόχους της, εάν υιοθετείτο, και θα έθετε υπό τον έλεγχο και την κηδεμονία της την Κύπρο, η οποία θα αφοπλίζετο και θα ενομιμοποιούντο τα τετελεσμένα της κατοχής και το ψευδοκράτος.

      Σήμερα, η Τουρκία συνεχίζει τις προσπάθειες για ολοκλήρωση του στόχου της, με ενέργειες προς τρεις άξονες:

      · 1ος Άξονας

      Λύση συνομοσπονδίας για το κυπριακό πρόβλημα, στη βάση της παρθενογένεσης και του συνεταιρισμού δύο ισοτίμων κρατών, με διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων και στρατευμάτων στο νησί.  Στην ουσία, επιδιώκει οι κατεχόμενες περιοχές να γίνουν επαρχία της Τουρκίας και οι ελεύθερες περιοχές να αφοπλισθούν και να τεθούν υπό τον έλεγχο της, όπως θα συνέβαινε εάν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν, με το οποίο η Τουρκία θα επετύγχανε:

      Διατήρηση επεμβατικών δικαιωμάτων και στρατευμάτων στη Κύπρο.

      Αφοπλισμό του κυπριακού κράτους και περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων του στη ξηρά, την θάλασσα και τον αέρα.

      Ενσωμάτωση στο σχέδιο, άνω των 60 διμερών συμφωνιών του ψευδοκράτους με την Τουρκία. Με αυτές, η Τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία ουσιαστικά γινόταν επαρχία της Τουρκίας και η Τουρκία αποκτούσε δικαίωμα παρουσίας αεροναυτικών δυνάμεων στο χώρο της Κύπρου, χωρίς να χρειάζεται έγκριση του κυπριακού κράτους. Η τελική κατάληξη είναι, ότι μόνο η Ελλάδα και το Κυπριακό κράτος δεν θα είχαν δικαίωμα παρουσίας αεροναυτικών δυνάμεων στο νησί, που αποτελεί σημαντική παράμετρο της στρατηγικής αξίας του.

      Η Τουρκία δεν επιδιώκει πλήρη διχοτόμηση και δύο κράτη στη Κύπρο, επειδή αυτό αφήνει στους Έλληνες της Κύπρου περιθώρια αυτονομίας και επιλογών στην ασφάλεια, που προσκρούουν στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας και στο στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.  Η επιλογή αυτή δυνατόν να δημιουργήσει προβλήματα στην ασφάλεια της Τουρκίας, όπως η ίδια εκτιμά.

      Χαρακτηριστική είναι η δήλωση το 1976, μετά την τουρκική εισβολή, του Τουράν Γκιουνές, υπουργού εξωτερικών της κυβέρνησης Ετσεβίτ, ότι η διχοτόμηση είναι καθαρή παραφροσύνη γιατί θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της κεντρικής και ανατολικής Μικράς Ασίας (συνέντευξη στη εφημερίδα ‘ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ’ των Αθηνών στις 11 Σεπτεμβρίου 1976).

      Αν η επιλογή των δύο κρατών εξυπηρετούσε τη Τουρκία, τότε μετά την ίδρυση του ψευδοκράτους το 1983, δεν θα συναινούσε σε οποιεσδήποτε συνομιλίες για λύση του κυπριακού προβλήματος.

      · 2ος Άξονας

      Υποβάθμιση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Στα πλαίσια αυτής της στόχευσης η Τουρκία:

      – Δεν αναγνωρίζει τη κρατική οντότητα της ΚΔ.  Δεν ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμια της σε σκάφη και αεροσκάφη της Κύπρου, όπως δεσμεύεται να πράττει για όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

      – Παραβιάζει το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της ΚΔ, δεν αναγνωρίζει την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της και παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.

      – Δεν αποσύρει τις Τουρκικές Δυνάμεις Κατοχής (ΤΔΚ) και συνεχίζει τον παράνομο εποικισμό.

      · 3ος Άξονας

      Αναβάθμιση του ψευδοκράτους και εξάλειψη κάθε Ελληνικού στοιχείου. Εξόντωση εγκλωβισμένων, παρεμπόδιση επιστροφής προσφύγων, εκμετάλλευση των περιουσιών τους, καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλαγή των τοπωνυμίων.  Στόχος, να εμφανιστεί το ψευδοκράτος ως κράτος ισότιμο προς τη ΚΔ, στα πλαίσια συνεταιρισμού δύο ισοτίμων κρατών.

      3.  Παρούσα κατάσταση από πλευράς Ασφάλειας στη Κύπρο

      Τουρκική Απειλή

      Η Κύπρος αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας λόγω της κατοχής του βορείου τμήματος της (37% του εδάφους της), του συνεχιζόμενου εποικισμού (πέραν των 250.000 εποίκων, για κάθε Τουρκοκύπριο [Τ/Κ] αντιστοιχούν 2-3 Τούρκοι έποικοι), της συστηματικής διοχέτευσης λαθρομεταναστών στις ελεύθερες περιοχές από τη Τουρκία μέσω των κατεχομένων και της πολυδιάσπασης της κυριαρχίας της.  Η ΚΔ ασκεί κυριαρχία στις ελεύθερες περιοχές, η Τουρκία στις κατεχόμενες, η Βρετανία στις βρετανικές βάσεις (ΒΒ) και τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ) στην ουδετέρα ζώνη (ΟΖ).

      Παρά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ (το 2004) και τη διάνοιξη σημείων διέλευσης στη γραμμή αντιπαρατάξεως (το 2003), η στρατιωτική απειλή δεν μεταβλήθηκε γιατί δεν μεταβλήθηκαν τα συστατικά στοιχεία της, ήτοι:

      * Η Δύναμη (43.000 άνδρες, 300 άρματα, 200 πυροβόλα, 650 τεθωρακισμένα [ΤΘ]), η Σύνθεση (2 Μηχανοκίνητες Μεραρχίες Πεζικού, 1 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, 1 Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, Διοίκηση Πυροβολικού, Σύνταγμα Καταδρομών) και η Διάταξη (επιθετική, προωθημένη) των ΤΔΚ.

      * Η στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο, που επαναβεβαιώθηκε με την απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) της Τουρκίας την 1η Ιουλίου 2009.

        Η Τουρκία διατηρεί αναλογία πέραν του 3:1 των ΤΔΚ σε σχέση με την Εθνική Φρουρά (ΕΦ) με στόχο την άσκηση ψυχολογικής βίας, προκειμένου οι Έλληνες της Κύπρου να αποδεχθούν λύση, η οποία να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.

        Η Τουρκία χρησιμοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), ως μοχλό πίεσης για να επιτυγχάνει πολιτικά και άλλα οφέλη, χωρίς να εμπλέκεται σε πόλεμο (περίπτωση Ίμια στην Ελλάδα και Στροβίλια, Λουρουτζίνα στη Κύπρο).

        Η Τουρκία, όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής μετά το 1974, «έκτισε» στη Κύπρο επιθετικές δυνατότητες και συγκεκριμένα:

        * Μετέφερε δυνάμεις και σύγχρονα οπλικά συστήματα από τη Τουρκία.

        * Αναδιοργάνωσε τις δύο μεραρχίες πεζικού (την 28ΜΠ και 39ΜΠ) σε μηχανοκίνητες μεραρχίες πεζικού και την ΤΟΥΡΔΥΚ σε μηχανοκίνητη ταξιαρχία.

        * Αναβάθμισε τα άρματα μάχης Μ48Α5Τ1 σε Μ48Α5Τ2, με δυνατότητα διεξαγωγής νυκτερινών επιχειρήσεων και εκτέλεσης βολών εν κινήσει.

        * Αντικατέστησε το Πυροβολικό των 105χιλ με αυτοκινούμενα πυροβόλα των 155χιλ, με μεγαλύτερη ευκινησία και ισχύ πυρός.

        * Δημιούργησε υποδομές Διοικητικής Μέριμνας (αποθηκεύσεις καυσίμων, πυρομαχικών κλπ).

        * Ανέπτυξε όλες τις δυνάμεις των κατοχικών στρατευμάτων σε προωθημένη διάταξη εντεύθεν του Πενταδακτύλου.

          Η Τουρκία στη Κύπρο διατηρεί συνεχώς το στρατιωτικό πλεονέκτημα της δυνατότητας, να διεξαγάγει αιφνιδιαστικά επιθετικές επιχειρήσεις, χωρίς κινητοποίηση και μεταφορά ενισχύσεων από τη Τουρκία, και να επιτύχει εντός μικρού χρονικού διαστήματος στρατηγικά πλεονεκτήματα.  Μεγάλη τρωτότητα παρουσιάζουν η Λευκωσία, η Λάρνακα και τα Κοκκινοχώρια.

          Οι στρατιωτικές δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα που έχει η Τουρκία στη Κύπρο οφείλονται:

          • * Στο μέγεθος της χώρας και την ισχυρή πολεμική μηχανή της.
          • * Στην εγγύτητα των αεροναυτικών βάσεων της.
          • * Στη δύναμη, σύνθεση και διάταξη των ΤΔΚ.
          • * Στο πεδινό του εδάφους στη γραμμή αντιπαράταξης.
          • * Στην ύπαρξη ζωτικών χώρων σε μικρό βάθος από την γραμμή αντιπαράταξης και στις αδυναμίες της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ).

          Οι κύριες αδυναμίες της ΕΦ είναι:

          • * Το μικρό μέγεθος της σε σύγκριση με τις Τουρκικές ΕΔ.
          • * Η μεγάλη εξάρτηση της επάνδρωσης της από την επιστράτευση.
          • * Η ουσιαστική έλλειψη πολεμικού ναυτικού και πολεμικής αεροπορίας, σε συνδυασμό με τη φθίνουσα πορεία του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) Ελλάδος-Κύπρου.
          • * Οι μεγάλες ανάγκες αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού των μέσων και οπλικών συστημάτων. Η συμπίεση του Προϋπολογισμού Άμυνας (ΠΥ) τα τελευταία χρόνια δημιούργησε σοβαρά προβλήματα.
          • * Προβλήματα στην εκπαίδευση και το ηθικό του προσωπικού, που επηρεάζονται και από το αρνητικό κλίμα για την άμυνα που καλλιεργεί μέρος του πολιτικού κόσμου και του λαού.

          Η στρατιωτική αξιολόγηση της κατάστασης στη Κύπρο (Risk assessment) παρουσιάζει υψηλό βαθμό κινδύνου για τη ΚΔ, λόγω της Τουρκικής απειλής, που μπορεί να μειωθεί αν ενισχυθεί:

          • * Η μαχητική Ισχύς της ΕΦ.
          • * Το δόγμα του ΕΑΧ.
          • * Η συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ.
          • * Η στρατιωτική και πολιτική συνεργασία με Χώρες της ΕΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Γαλλία, Ρωσία κλπ).

          Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας

          Άλλη μια σοβαρή παράμετρος, που επηρεάζει αρνητικά το ανισοζύγιο των δυνάμεων στη Κύπρο και το αξιόμαχο της ΕΦ, είναι η απουσία θεσμοθέτησης Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) από τη Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), η οποία δεν έχει αντίστοιχα κείμενα, όπως «Η Λευκή Βίβλος για την Άμυνα» της Αγγλίας και Γαλλίας, η ΣΕΑ των ΗΠΑ (συντάσσεται από το National Security Council) και η Πολιτική Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ) της Ελλάδος.

          Η ΣΕΑ προσδιορίζει μακροπρόθεσμους στόχους, οι οποίοι ακολουθούνται από όλες τις κυβερνήσεις και αναπροσαρμόζονται αναλόγως. Οι στόχοι αυτοί αποτελούν τη πυξίδα της εξωτερικής πολιτικής και των αμυντικών απαιτήσεων.  Είναι ο φάρος, που καθοδηγεί τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, την ετοιμότητα τους και τα εξοπλιστικά προγράμματα.

          Η ΚΔ θα έπρεπε να είχε θέσει ως κύρια στοχοθεσία και να εργασθεί με αποφασιστικότητα για την απομάκρυνση των ΤΔΚ και εποίκων (δύο εγκλήματα κατά του Διεθνούς Δικαίου), ως προϋποθέσεων για έναρξη οποιωνδήποτε συνομιλιών για τη λύση του κυπριακού προβλήματος.

          Δυστυχώς αποτύχαμε στην υιοθέτηση και υλοποίηση τέτοιας στοχοθεσίας, με αποτέλεσμα:

          • * Η βάση του προβλήματος, από θέμα εισβολής κατοχής και εποικισμού, να καταλήξει σε δικοινοτική διαφορά.
          • * Η Τουρκία να παραμένει στο απυρόβλητο και η διεθνής πίεση να ασκείται στη πλευρά μας. Στο θύμα αντί στο θύτη.
          • * Η διχοτόμηση, ο εποικισμός, η τουρκοποίηση των κατεχομένων να παγιώνονται, με τις ατέρμονες, μακροχρόνιες διακοινοτικές συνομιλίες.

          4.  Γεωπολιτική Σημασία της Κύπρου

          Γενικά

          Η Γεωπολιτική σημασία της Κύπρου είναι θέμα άμεσα συνδεδεμένο με τον παράγοντα ασφάλεια.  Η Γεωπολιτική σημασία της Κύπρου απορρέει βασικά από τη γεωγραφική θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, στο σταυροδρόμι τριών Ηπείρων (Ευρώπη, Ασία, Αφρική) και τις υποδομές στο έδαφος της.

          Η θέση της Κύπρου ακουμπά σε δύο καυτά θέματα, την ενέργεια και την ασφάλεια, που αποτελούν σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν την παγκόσμια ειρήνη, σταθερότητα, ευημερία και οικονομία.

          Ενέργεια

          Η Κύπρος ευρίσκεται ανάμεσα σε δύο ζώνες μεγάλης στρατηγικής σημασίας.  Προς Ανατολάς, η ζώνη η οποία διαθέτει το 70% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και εκτείνεται από την ευρύτερη περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου μέχρι τη Κασπία Θάλασσα.  Προς Δυσμάς, η ζώνη των χωρών της ΕΕ που αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους καταναλωτές ενέργειας στο κόσμο.

          Η Κύπρος λοιπόν, εγκατεστημένη στην Ανατολική Μεσόγειο, μοιάζει με εξέδρα ανάμεσα στη ζώνη που παράγει την ενέργεια και την ζώνη που καταναλώνει την ενέργεια.  Βρίσκεται στο σταυροδρόμι διακίνησης της ενέργειας, έναντι της απολήξεως των αγωγών πετρελαίου στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου και του Σουέζ, που αποτελεί την πύλη εισόδου πετρελαιοφόρων στη Μεσόγειο.

          Το πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο, το Σουέζ και τις νότιες θάλασσες της Κύπρου, διακινείται προς την ΕΕ και τη Δύση γενικότερα.

          Το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα, δια του μεγάλου μήκους αγωγού BTC (Μπακού-Τυφλίδα-Τσεϊχάν) με δυνατότητα διακίνησης 1 εκατομμυρίου βαρελιών ημερησίως, καταλήγει στο λιμάνι Τσεϊχάν της Τουρκίας και από εκεί, δια των θαλασσίων ζωνών της Κύπρου, μεταφέρεται προς τη Δύση.

          Το πετρέλαιο από το Βόρειο Ιράκ, δια του 600 μιλίων αγωγού Κιρκούκ-Τσεϊχάν με δυνατότητα να διακινεί 1,6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, καταλήγει στο λιμάνι του Τσεϊχάν και από εκεί μεταφέρεται στη Δύση.  Επίσης από το Βόρειο Ιράκ, το πετρέλαιο με αγωγούς διακινείται στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου έναντι της Κύπρου (Συρία, Ισραήλ).

          Το λιμάνι του Τσεϊχάν, στο Κόλπο της Αλεξανδρέττας έναντι της Κύπρου, εξελίσσεται σε μεγάλο ενεργειακό κόμβο για τη διακίνηση της ενέργειας από την Κασπία και το Βόρειο Ιράκ προς τη Δύση.  Προγραμματίζεται και η διακίνηση ενέργειας από Τσεϊχάν και προς Ανατολή, μέσω της ανατολικής θαλάσσιας ζώνης της Κύπρου, στο λιμάνι Ασκελόν του Ισραήλ, από εκεί με αγωγό προς το λιμάνι Εϊλάτ στο Κόλπο Άκαμπα και ακολούθως με πετρελαιοφόρα προς την Ινδία.  Επίσης προγραμματίζεται, η διακίνηση ενέργειας από Τσεϊχάν προς Μέση Ανατολή (Νοβορόσικ-Σαμψούντα-Τσεϊχάν-Μέση Ανατολή).

          Στο θαλάσσιο χώρο νοτίως της Κύπρου, στις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της Αιγύπτου και Ισραήλ, έχουν εντοπισθεί μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου.  Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις, ότι παρόμοια αποθέματα υπάρχουν και στην ΑΟΖ της Κύπρου. Το στοιχείο αυτό δίδει νέα διάσταση στη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου.

          Η Ανατολική Μεσόγειος εξελίσσεται σε περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για:

          • * Διακίνηση της ενέργειας.
          • * Παραγωγή φυσικού αερίου.
          • * Αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών που πηγάζουν από τη Μέση Ανατολή.

          Οι μεγάλες δυνάμεις και οι εταιρείες πετρελαίου, επειδή διακυβεύονται ύψιστα ζωτικά συμφέροντα τους, ενδιαφέρονται και επενδύουν στην ενεργειακή ασφάλεια που αφορά τις πηγές και τους δρόμους της ενέργειας (Αγωγοί-Πετρελαιοφόρα).

          Η Κύπρος, λόγω της θέσεως της, μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο αν ενταχθεί πλήρως στην αρχιτεκτονική ασφάλειας της ΕΕ.

          Η Τουρκία επιβουλεύεται το θαλάσσιο χώρο της Κύπρου, δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay 1982 και δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ούτε τις συμφωνίες που υπέγραψε η ΚΔ για οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο (2003) και το Ισραήλ (2007). Παραβιάζει συστηματικά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της ΚΔ και παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες που πραγματοποιεί η ΚΔ στην ΑΟΖ της.

          Η Τουρκία θεωρεί την αλυσίδα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, της Δωδεκανήσου και τη Κύπρο ως αναχώματα, που παρεμποδίζουν την επέκταση της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και ως εν δυνάμει βατήρες επιθετικών ενεργειών εναντίον της.  Για το λόγο αυτό, επιδιώκει την αποστρατιωτικοποίηση και τον έλεγχο τους. Επισημαίνεται, ότι η Τουρκία, με το σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, θα επετύγχανε το στόχο της αποστρατιωτικοποίησης της Κύπρου, αν υιοθετείτο το σχέδιο.

          Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο

          Η Κύπρος γειτνιάζει προς την ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής στο πιο ευαίσθητο τμήμα των συνόρων της ΕΕ, από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές κατά της ασφάλειας της, αλλά και της ΕΕ.  Κυρίως ασύμμετρες απειλές, όπως:

          • * Τρομοκρατία.
          • * Διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής.
          • * Λαθρεμπόριο όπλων.
          • * Οργανωμένο έγκλημα, διακίνηση ναρκωτικών και παράνομων μεταναστών.
          • * Θρησκευτικός φανατισμός.

          Οι ασύμμετρες απειλές είναι ασαφείς, πολύμορφες, λιγότερο ευδιάκριτες, λιγότερο προβλέψιμες.  Η αντιμετώπιση τους απαιτεί συλλογική προσπάθεια σε διεθνές επίπεδο, συνεργασία ιδίως στις πληροφορίες και μεγάλο κόστος.  Σήμερα, καμιά χώρα δεν μπορεί μόνη να αντιμετωπίσει όλες τις απειλές κατά της ασφάλειας της.  Ενδεικτική είναι η συλλογική προσπάθεια με την ναυτική επιχείρηση ‘ΑΤΑΛΑΝΤΑ’ του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για την αντιμετώπιση των πειρατών της Σομαλίας, που απειλούν τη διακίνηση της ενέργειας και του εμπορίου από Άπω και Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη.

          Υποδομές στο έδαφος της Κύπρου – Λοιπά Στοιχεία

          Η Κύπρος διαθέτει υποδομές στο έδαφος της (Κυπριακή Δημοκρατία, Βρετανικές Βάσεις) για:

          • * Αεροναυτικές διευκολύνσεις (λιμάνια, αεροδρόμια, Αεροπορικές/Ναυτικές βάσεις).
          • * Επιτήρηση του θαλάσσιου και εναέριου χώρου (Ραντάρ ερεύνης Αέρος, Εδάφους).
          • * Παρακολούθηση επικοινωνιών και συλλογή πληροφοριών σε ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη (Επικοινωνιακές εγκαταστάσεις, συμμετοχή στο παγκοσμίου εμβέλειας σύστημα ‘ECHELON’ από τη Βρετανία με επικοινωνιακές εγκαταστάσεις στις Βρετανικές Βάσεις).

          Η Κύπρος αποτελεί γέφυρα επικοινωνίας τριών Ηπείρων για θέματα εμπορίου, οικονομίας, ανθρωπιστικά, επικοινωνιών, συγκοινωνιών, πολιτιστικά, και θέματα πολιτικής και ασφάλειας.

          Διαθέτει εκτεταμένο χώρο FIR και έρευνας-διάσωσης που καλύπτει μεγάλο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου, από όπου διέρχεται μεγάλος όγκος θαλασσίων και εναερίων συγκοινωνιών που αποφέρουν οικονομικά οφέλη στη χώρα.

          Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)

          Η γεωγραφική θέση της Κύπρου εξυπηρετεί τους στρατηγικούς στόχους της ΕΕ, που τέθηκαν με τη νέα Ευρωπαϊκή Στρατηγική Ασφάλειας που υιοθετήθηκε το 2003 (European Security Strategy [ESS]).

          Οι δύο από τους τρεις στρατηγικούς στόχους της ESS ακουμπούν στη Κύπρο και συγκεκριμένα:

          • * Η αντιμετώπιση των ασύμμετρων απειλών.
          • * Η δημιουργία ζώνης ασφάλειας στη περίμετρο της ΕΕ, ενός δακτυλίου χωρών στο Ανατολικό τμήμα της Μεσογείου, με τις οποίες να συνεργάζεται η ΕΕ.

          Η Κύπρος πληρεί όλες τις προϋποθέσεις για να αποτελεί προωθημένο παρατηρητήριο/φυλάκιο της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο έναντι της Μέσης Ανατολής, για θέματα ασφάλειας και ενέργειας, σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη.

          Επειδή η Κύπρος δεν είναι μέλος του Συνεταιρισμού για την Ειρήνη (Partnership for Peace  [PfP]) δεν συμμετέχει πλήρως στο πυλώνα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ, με δυσμενείς επιπτώσεις στην ασφάλεια της και στην αξιοποίηση της γεωπολιτικής αξίας της.  Συγκεκριμένα:

          • * Δεν λαμβάνει διαβαθμισμένες πληροφορίες ΝΑΤΟ για θέματα ασφάλειας.
          • * Δεν συμμετέχει στις συνομιλίες ΝΑΤΟ-ΕΕ για θέματα ασφάλειας που αφορούν όλες τις χώρες της ΕΕ.
          • * Δεν μπορεί να αξιοποιήσει τη διάθεση στην ΕΕ του εδάφους της (λιμάνια, αεροδρόμια, Ραντάρ) για στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ, όταν χρησιμοποιείται υποδομή ΝΑΤΟ (διαδικασία «Berlin+»).

          Στη PfP συμμετέχουν όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, αλλά και όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου (Ελβετία, Ρωσία, Ουκρανία κλπ).  Εξαίρεση αποτελεί μόνο η Κύπρος. Οι περιορισμοί, που τέθηκαν στη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ, πηγάζουν από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 12 Δεκεμβρίου 2002 στη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης, όπου καθορίστηκε ότι τα κράτη μέλη της ΕΕ που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ ή της PfP και δεν έχουν υπογράψει συμφωνία ασφάλειας με το ΝΑΤΟ, δεν θα συμμετέχουν στις επιχειρήσεις της ΕΕ όταν χρησιμοποιείται υποδομή ΝΑΤΟ.

          Οι περιορισμοί που υφίσταται η Κύπρος στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ, επειδή δεν είναι μέλος της PfP, μειώνουν το γεωπολιτικό βάρος που έχει η Κύπρος για την ΕΕ, αφού δεν γίνεται πλήρης εκμετάλλευση της γεωστρατηγικής αξίας της.

          Βρετανία – Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

          Οι ΒΒ είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας για τα συμφέροντα της Βρετανίας, ιδιαίτερα εκείνα τα οποία συνδέονται με την ενέργεια και την ασφάλεια.

          Τα διεθνή γεγονότα των τελευταίων χρόνων αναβάθμισαν το ρόλο των ΒΒ (επιλογές στη διακίνηση της ενέργειας, ευρείας κλίμακος τρομοκρατικές ενέργειες, πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία).

          Οι ΒΒ χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη των στρατευμάτων της Βρετανίας και ΗΠΑ στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και Αφχανιστάν, καθώς και της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στη κρίση του Λιβάνου.

          Στα πλαίσια λύσης του Κυπριακού, η Βρετανία επιδιώκει ισχυροποίηση, εδραίωση και διαιώνιση του καθεστώτος των ΒΒ. Αυτό θα επιτευχθεί με αφοπλισμό του Κυπριακού Κράτους, για να εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά τα στρατηγικά πλεονεκτήματα της γεωγραφικής θέσης της Κύπρου, και με λύση του Κυπριακού, η οποία να αποκλείει τη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους. Λύση, η οποία να βασίζεται στην εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των δύο κοινοτήτων, για να μην απειλείται το απαράδεκτο καθεστώς των ΒΒ που παραβιάζει την κυριαρχία και αυτονομία της ΚΔ.

          Επισημαίνεται, ότι η Βρετανία, όπως εξ άλλου και η Τουρκία, επιδιώκει την αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους και θα το επετύγχανε εάν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν.  Η Βρετανία, με το σχέδιο αυτό, επετύγχανε εδραίωση του καθεστώτος των ΒΒ (συμπληρωματικό πρωτόκολλο στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, για να ισχυροποιηθεί με τη ψήφο του λαού), μεγαλύτερη πρόσβαση στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου (επαναχάραξη θαλασσίων ζωνών από ένα μόνο Άγγλο εμπειρογνώμονα),  κίνηση των πλοίων της στο θαλάσσιο χώρο των ΒΒ «για οποιοδήποτε σκοπό» και έθετε φραγμό στη δυνατότητα της Κύπρου να προσφεύγει σε διεθνή βήματα για επίλυση διαφορών με τη Βρετανία.

          ΗΠΑ

          Οι ΗΠΑ θεωρούν την Ανατολική Μεσόγειο «την λεωφόρο» που τους εισαγάγει μέσω των λιμένων και αεροδρομίων της στο ζωτικό χώρο της Μέσης Ανατολής, όπου έχουν στρατηγικά συμφέροντα που σχετίζονται κυρίως με την ενέργεια και την ασφάλεια (ιδιαίτερα το πρόβλημα της τρομοκρατίας).

          Η Ανατολική Μεσόγειος ελέγχεται από τη Τουρκία, το Ισραήλ και τη Βρετανία (ΒΒ), υπό τη στρατηγική ομπρέλα των ΗΠΑ.

          Τουρκία

          Επιδιώκει να αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο, με:

          • * Εκμετάλλευση της γεωγραφικής θέσης της, του μεγέθους της και της δημογραφικής ευρωστίας της.
          • * Προβολή της στρατιωτικής ισχύος της και, ιδιαίτερα, των αεροναυτικών δυνάμεων της και την αύξηση της αυτάρκειας της πολεμικής βιομηχανίας της.
          • * Έλεγχο της διακίνησης της ενέργειας προς την ΕΕ (πλέγμα αγωγών) και των υδάτων προς την Μέση Ανατολή (πλέγμα υδατοφρακτών στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη).
          • * Προώθηση ενός νεο-οθωμανικού εθνικισμού.
          • * Επιβολή ηγεμονικού ρόλου στις γειτονικές της χώρες (Ελλάδα, Αρμενία, Συρία, Ιράκ κλπ).
          • * Πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου.
          • * Ανατροπή του status quo στο Αιγαίο και περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος στο θαλάσσιο χώρο, μεταξύ Καστελλορίζου και Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

          Ελλάδα

          Η ανατροπή του γεωπολιτικού δυναμικού προς όφελος της Τουρκίας, οδήγησε σε:

          • * Περιορισμό του ρόλου και της επιρροής της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο.
          • * Υποχωρητικότητα της Ελλάδος έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας στο Αιγαίο, για ανατροπή του status quo.
          • * Φθίνουσα πορεία του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου και αποδυνάμωση του αμυντικού άξονα μεταξύ των δύο χωρών.
          • * Επέκταση των αξιώσεων της Τουρκίας στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Καστελλορίζου-Κύπρου (Η φωνή του Θουκυδίδη αντηχεί από τα βάθη της Ιστορίας: «Ο ισχυρός προχωρεί, όσο του επιτρέπει η δύναμη του»). Δραστηριοποιείται με αεροναυτικές ασκήσεις, ασκήσεις έρευνας-διάσωσης, παρενοχλεί με το πολεμικό ναυτικό της τις έρευνες για υδρογονάνθρακες, χαράσσει αυθαίρετα την ΑΟΖ της σε βάρος της Ελλάδος και Κύπρου.

          Υπάρχει ανάγκη επαναφοράς της ισορροπίας του στρατιωτικού δυναμικού, ιδιαίτερα στη θάλασσα και τον αέρα, για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά η Ελλάδα την επιθετικότητα της Τουρκίας και να διεκδικήσει μεγαλύτερο ρόλο στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.  Αυτό θα προσδώσει μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάρος στην Ελλάδα, αφού η περιοχή αυτή αποτελεί ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη.

          5.  Η Ασφάλεια στα πλαίσια Λύσης του Κυπριακού

          Γενικά

          Οι επιδιώξεις μας θα πρέπει να στοχεύουν προς δύο άξονες:

          • * Κατάργηση του υφιστάμενου Συστήματος Ασφάλειας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.
          • * Αντικατάσταση του με νέο Σύστημα Ασφάλειας, το οποίο να διασφαλίζει την:

          – Ανεξαρτησία,

          – Εδαφική Ακεραιότητα,

          – Κυριαρχία,

          – Ασφάλεια των Πολιτών και

          – Προστασία των Εθνικών Συμφερόντων της Κύπρου.

          Υφιστάμενο Σύστημα Ασφάλειας

          Βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960, που επιβλήθηκαν στη Κύπρο για να της παραχωρηθεί περιορισμένη ανεξαρτησία.

          Λειτούργησαν καταστροφικά για τη Κύπρο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις και κυρίως η Τουρκία τις εκμεταλλεύθηκαν για την προώθηση των συμφερόντων τους σε βάρος της Κύπρου.

          Η Τουρκία δίδει τη δική της ερμηνεία στο άρθρο IV της Συνθήκης Εγγυήσεως, περί μονομερούς επέμβασης των εγγυητριών δυνάμεων.  Υποστηρίζει, ότι της παρέχει το δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης όπως έπραξε το 1964 (αεροπορικοί βομβαρδισμοί) και το 1974 (εισβολή).  Αυτό αντίκειται προς τα άρθρα του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ 2(4), περί απειλής ή χρήσης βίας στις Διεθνείς Σχέσεις, και 53, που καθορίζει ότι μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να εξουσιοδοτήσει στρατιωτική δράση.

          Ουσιαστικά είναι άκυρες, γιατί παραβιάζουν αρχές και καταναγκαστικούς κανόνες διεθνούς δικαίου (άρθρο 53 Συνθήκης Βιέννης 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών) και οι διατάξεις τους παραβιάζονται συνεχώς επί 35 χρόνια (άρθρο 60 Συνθήκης Βιέννης 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών).

          Είναι αναχρονιστικές και η διατήρηση τους θα αποτελεί μόνιμη πληγή.

          Νέο Σύστημα Ασφάλειας

          Είναι αναγκαίο να λαμβάνει υπόψη:

          • * Τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος (στοχοθεσία Τουρκίας).
          • * Την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το νέο Διεθνές Περιβάλλον Ασφάλειας.
          • * Τη θέση της Κύπρου σε περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας.

          Πρέπει να βασίζεται σε τρεις πυλώνες:

          • * Στη Δυνατότητα Αυτοάμυνας της Κύπρου.
          • * Στην πλήρη συμμετοχή της στην ΚΕΠΠΑ/ΕΕ.
          • * Στην ένταξη της σε περισσότερους Οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας.

          Η υιοθέτηση ενός νέου Συστήματος Ασφάλειας επιβάλλει:

          1)      Μη αποδοχή επεμβατικών δικαιωμάτων ξένων χωρών, απομάκρυνση των  ξένων στρατευμάτων και εποίκων, κατάργηση των αναχρονιστικών συνθηκών Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960.  Αν δεν καταργηθούν θα αποτελούν μόνιμη πηγή ανωμαλίας και κηδεμόνευσης.  Δεν μπορούμε να αναθέσουμε πάλιν «ρόλο προστάτη» στον σφαγέα και καταπατητή επί 35 χρόνια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας. Καμιά χώρα της ΕΕ δεν έχει εγγυητές και προστάτες.

          Η Τουρκική πλευρά στις συνομιλίες υποστηρίζει τη διατήρηση των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960, ενώ η δική μας την κατάργηση τους.  Κατά την άποψη μου, η θέση μας για κατάργηση των Συνθηκών αποδυναμώνεται:

          • * Από το γεγονός ότι, η πλευρά μας υποστηρίζει αποστρατιωτικοποίηση του κυπριακού κράτους. Αυτό δημιουργεί κενό ασφάλειας, το οποίο θα εκμεταλλευθεί η Τουρκία για εμμονή στη διατήρηση των Συνθηκών.
          • * Από την υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας την 5η Ιουνίου 2008 μεταξύ ΚΔ και ΗΒ, που περιλαμβάνει δέσμευση συμμόρφωσης προς τις Συνθήκες («The two Countries, reiterate their commitment to their respective obligations under the Treaties signed in 1960»). Οι Συνθήκες του 1960 περιλαμβάνουν τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης (προσδιορίζει το καθεστώς των ΒΒ), τη Συνθήκη Εγγυήσεως (επεμβατικά δικαιώματα εγγυητριών δυνάμεων) και τη Συνθήκη Συμμαχίας (διατήρηση Τουρκικών και Ελληνικών στρατευμάτων στη Κύπρο).

          2)      Μη αποδοχή περιορισμών:

          • * Στα Κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου στη θάλασσα και στον αέρα.
          • * Στη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ.
          • * Στη διάθεση του εδάφους της για υποστήριξη διεθνών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

          Αυτοί οι περιορισμοί είχαν τεθεί και στο σχέδιο Ανάν και υποστηρίζονται και σήμερα από τη Τουρκία.

          3)      Διασφάλιση Αποτελεσματικού Συστήματος εφαρμογής της λύσης (επιστροφή εδαφών, προσφύγων, περιουσιών, αποχώρηση στρατευμάτων).

          4)      Πλήρη συμμετοχή της Κύπρου στο πυλώνα ΚΕΠΠΑ της ΕΕ.

          Αυτό προϋποθέτει ένταξη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (PfP) και υπογραφή Συμφωνίας Ασφαλείας με το ΝΑΤΟ.

          Η πλευρά μας δεν υιοθετεί αυτή τη θέση.  Κατά την άποψη μου είναι λανθασμένη επιλογή και πρέπει να αναθεωρηθεί, όπως ζήτησε και η Βουλή της Κύπρου κατά πλειοψηφία.

          5)      Διατήρηση από την Κύπρο του Δικαιώματος Αυτοάμυνας και διάθεσης ιδίων Ενόπλων Δυνάμεων κατά τη βούληση του Κυπριακού Κράτους.

          Το δικαίωμα της Αυτοάμυνας κατοχυρώνεται από το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ και αποτελεί βασική παράμετρο της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

          Στις συνομιλίες για τη λύση, η πλευρά μας συμφώνησε στην αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, θέση την οποία υποστηρίζουν η Τουρκία και Βρετανία.  Η Κύπρος να μην έχει Ένοπλες Δυνάμεις, να έχει μόνο Αστυνομία.

          Κατά την άποψη μου, αυτό θα δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας και επιβίωσης του Ελληνισμού στη Κύπρο. Είναι τόσα πολλά τα μειονεκτήματα, που δημιουργείται εύλογα η απορία πόσο σοβαρά μελετήθηκαν από τη πλευρά μας:

          • * Η γεωπολιτική διάσταση του θέματος. Η Κύπρος βρίσκεται σε περιοχή μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας και σε περίπτωση κρίσης η αποστρατιωτικοποίηση θα παραβιασθεί από γειτονικές ή άλλες Δυνάμεις.
          • * Το νέο Διεθνές Περιβάλλον Ασφάλειας. Η Κύπρος βρίσκεται εγγύς της ασταθούς περιοχής της Μέσης Ανατολής, από όπου ενδέχεται να προκύψουν ασύμμετρες απειλές κατά της ασφάλειας της Κύπρου, αλλά και της ασφάλειας της ΕΕ (τρομοκρατία, διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής, λαθρεμπόριο όπλων κλπ). Θα είναι ένα ασπόνδυλο κράτος, ανίσχυρο να ασκεί πλήρη εξουσία στην επικράτεια του σε ένα από τα στρατηγικότερα σημεία του πλανήτη, έρμαιο στη βουλιμία των ξένων και της Τουρκίας.
          • * Η Στοχοθεσία της Τουρκίας για τη Κύπρο και η πολιτική της Βρετανίας για τις ΒΒ.

          Η αποστρατιωτικοποίηση εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας και Βρετανίας που θα εκμεταλλεύονται μονοπωλιακά τη γεωστρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου.

          Μια ανοχύρωτη Κύπρος, πλησίον των ακτών της Τουρκίας, εξυπηρετεί την αποδεδειγμένη επεκτατική πολιτική της, που υλοποιείται συστηματικά και αδίστακτα με τελικό στόχο τον πλήρη έλεγχο και δημογραφική αλλοίωση της Κύπρου, για λόγους οι οποίοι σχετίζονται με την ασφάλεια της και τον ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο.

          Μια ανοχύρωτη Κύπρος, στο ζωτικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, εξυπηρετεί τη δικαιολόγηση της εσαεί παραμονής των ΒΒ, για την προάσπιση των συμφερόντων και των απαιτήσεων ασφαλείας της Δύσης.  Αν απομακρυνθούν οι ΒΒ και η Κύπρος είναι αφοπλισμένη, ποιος θα καλύψει αυτή την απαίτηση;

          • * Οι υποχρεώσεις της Κύπρου στα πλαίσια της ΚΕΠΠΑ και των δεσμεύσεων της Συνθήκης της Λισσαβόνας, που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Δεκεμβρίου 2009 και αποτελεί πλέον ευρωπαϊκό κεκτημένο. Το άρθρο 42 της Συνθήκης δεσμεύει τα κράτη μέλη να βελτιώνουν τις στρατιωτικές δυνατότητες τους και να παρέχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα τους σε κράτος μέλος που θα δεχθεί ένοπλη επίθεση, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ.

          Αυτό σημαίνει ότι, για να νομιμοποιείται η βοήθεια των κρατών μελών της ΕΕ προς ένα άλλο κράτος που δέχεται ένοπλη επίθεση, θα πρέπει αυτό το κράτος να ασκήσει το δικαίωμα αυτοάμυνας στα πλαίσια του άρθρου 51.  Η αφοπλισμένη Κύπρος δεν θα μπορέσει να το πράξει χωρίς Ένοπλες Δυνάμεις.

          Γιατί θα πρέπει, με δική μας βούληση, να αποκλίνουμε από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να απολακτίσουμε την ομπρέλα ασφάλειας που μας προσφέρει η ΕΕ;

          · Η Δυνατότητα της Κύπρου:

          – Να ασκεί τα Κυριαρχικά Δικαιώματα της στη ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα (μπορεί π.χ. η αστυνομία να ελέγχει τον εναέριο χώρο και να χειρίζεται την αντιαεροπορική άμυνα και την παράκτια άμυνα;).

          – Να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα της.

          – Να εξασφαλίζει Συνθήκες Ασφάλειας στους πολίτες της.

          • * Οι επιπτώσεις από το γεγονός, ότι η Κύπρος θα είναι:

          – Το μοναδικό κράτος μέλος της ΕΕ χωρίς Ένοπλες Δυνάμεις.

          – Το μοναδικό κράτος μέλος του ΟΗΕ που θα στερηθεί το δικαιώμα της αυτοάμυνας.  Υπάρχουν ελάχιστα κράτη στο κόσμο που δεν έχουν Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), κανένα όμως δεν υπάρχει που να στερείται το δικαίωμα να αποκτήσει, εάν το ίδιο κρίνει ότι χρειάζεται ΕΔ, με εξαίρεση βέβαια τα υπό κηδεμονία κράτη (προτεκτοράτα).

          Αν δεν μεριμνήσουμε οι ίδιοι για την ασφάλεια μας ποιος θα το πράξει;

          Τι έπραξαν οι εγγυήτριες δυνάμεις και τα ΗΕ για την προστασία μας το 1974;  Ό,τι Ελληνικό περισώθηκε, οφείλεται στο αίμα κάποιων ηρωικών μονάδων της ΕΦ και της ΕΛΔΥΚ.  Τα ψηφίσματα των ΗΕ για απόσυρση των στρατευμάτων εισβολής παραμένουν ανεκτέλεστα για 35 χρόνια.

          Ποιος προστάτευσε τους κατοίκους της Καρπασίας;  Μήπως η Συμφωνία της Γ’ Βιέννης του 1975;  Από 15.000 παρέμειναν σήμερα μόνο 200, λόγω των συνθηκών τρομοκρατίας και καταπίεσης που επέβαλε η Τουρκία στους ανυπεράσπιστους αδελφούς μας.  Ό,τι έπραξε στην Ίμβρο, την Τένεδο, την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξανδρέττα.  Αυτό θα συνέβαινε και με τον Ελληνισμό της Κύπρου, αν υιοθετείτο το σχέδιο Ανάν, με μια αφοπλισμένη και ανυπεράσπιστη Κύπρο σε καθεστώς ανασφάλειας υπό την ομηρία της Τουρκίας.  Αυτό θα συμβεί και σε μελλοντική λύση, αν δεν αποσύρουμε τις θέσεις μας.

          Το ερώτημα που τίθεται, δεν είναι «γιατί η πανίσχυρη Τουρκία και Βρετανία επιζητούν την αποστρατιωτικοποίηση του μικρού κράτους μας»; Το βασανιστικό ερώτημα είναι «γιατί το ζητούμε εμείς»!; Επιζητούμε να τελούμε εσαεί υπό την κηδεμονία της Τουρκίας και Βρετανίας;

          Σο επιχείρημα «τι μπορούμε να κάνουμε έναντι της πανίσχυρης Τουρκίας», η απάντηση είναι:

          Οι ισχυροί δεν σέβονται τις ανοχύρωτες πολιτείες και λειτουργούν χωρίς συναισθηματισμούς, με γνώμονα τα συμφέροντα τους.  Υπολογίζουν μόνο το κόστος, που θα τους προκαλέσει ο αντίπαλος, όσο μικρός κι αν είναι. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο όλες οι χώρες έχουν ΕΔ και όχι μόνο οι ισχυρές, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

          Στο επιχείρημα ότι «σε μια λύση η Τουρκία δεν θα είναι αντίπαλος», την απάντηση δίδει η γνώση της αμετακίνητης στοχοθεσίας της Τουρκίας για τη Κύπρο, όπως επαναβεβαιώνεται περιοδικά από το ΣΕΑ.

          Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» σημειώνει, ότι «η Τουρκία πρέπει να έχει ρόλο στη Κύπρο λόγω της στρατηγικής θέσης της, ακόμα και στην περίπτωση που δεν θα έχει υπήρχε κανένας Τούρκος στο νησί» (σελ. 179).

          Καμιά λύση του Κυπριακού δεν θα είναι βιώσιμη, αν το υπόβαθρο ασφάλειας είναι σαθρό. Το οικοδόμημα θα καταρρεύσει, όπως κατέρρευσε εκείνο της Ζυρίχης, όπως θα κατέρρεε εκείνο του σχεδίου Ανάν.  Είχαν ως υπόβαθρο, ένα προβληματικό σύστημα ασφάλειας, βασισμένο στην απαράδεκτη στρατηγική των προτεκτοράτων, που επιβάλλουν οι ισχυρές χώρες στις αδύνατες.

          Ας μη βαυκαλιζόμαστε με την ιδέα, ότι θα αναθέσουμε σε άλλους την ασφάλεια μας, ότι θα αναλάβουν άλλοι το κόστος και την ευθύνη της ασφάλειας μας.  Ουδείς θα το πράξει χωρίς οφέλη και χωρίς σοβαρές συνέπειες στην αυτονομία και κυριαρχία μας.

          Είναι αναγκαίο, να αναθεωρήσει η πλευρά μας τη θεση για αποστρατιωτικοποίηση και να αποσύρει την πρόταση.  Είναι αυτοκτονία να θυσιάζουμε το δικαίωμα της αυτοάμυνας με αντάλλαγμα, όχι την αποστρατιωτικοποίηση της Τουρκίας, αλλά «το ενδεχόμενο, να παύσει αυτή η χώρα να παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο (δηλαδή να αποσύρει τις ΤΔΚ)».

          Τίθενται τα ερωτήματα:

          Τι ανταλλάγματα πήραμε για την αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, που αποτελεί επιδίωξη της Τουρκίας και Βρετανίας;

          Το κεφάλαιο της Ασφάλειας, εκτός από την αποστρατιωτικοποίηση, περιλαμβάνει και άλλα θέματα:

          – Συνθήκες Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960,

          – Απομάκρυνση ξένων στρατευμάτων και εποίκων,

          – Συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ,

          – Διασφάλιση αποτελεσματικής μεθόδου εφαρμογής της λύσης.

          Γιατί απομονώθηκε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση του συνολικού πακέτου της Ασφάλειας;

          Εξασφαλίσαμε την κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως/Συμμαχίας 1960 και την απομάκρυνση των κατοχικών δυνάμεων και εποίκων;

          Είναι άγνωστες οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, αφού δεν γνωρίζουμε αν συζητήθηκε επίσημα το πακέτο της Ασφάλειας, στο οποίο αναπόφευκτα εμπλέκονται οι Εγγυήτριες Δυνάμεις.

          Αυτό που γνωρίζουμε, είναι η επιβεβαίωση του προέδρου της ΚΔ την 20η Νοεμβρίου 2009, ότι συμφωνήθηκε η αποστρατιωτικοποίηση του Κυπριακού Κράτους, σε σχόλιο του επί δημοσιευμάτων της Τουρκικής εφημερίδας Huriyet.  Δήλωσε, ότι η Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα έχει στρατό, αλλά μόνο Αστυνομία.

          Δεν είναι ανησυχητικό, ότι το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους είναι ίσως η μοναδική πρόταση της πλευράς μας, για την οποία συμφωνούν Τουρκία και Βρετανία, χωρίς να προβάλλουν ενστάσεις όπως για όλα τα άλλα κεφάλαια;  Τόσο εύκολο είναι το κεφάλαιο της Ασφάλειας;

          Η πλευρά μας από καιρού υποστηρίζει τη θέση της πλήρους αποστρατιωτικοποίησης της Κύπρου, περιλαμβανομένου του Κυπριακού Κράτους.  Υπάρχουν επί τούτου και ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, όπως εκείνη του 1989 (30 Ιανουαρίου), όπου όλα τα κόμματα συμφώνησαν σ’ αυτή τη λανθασμένη και επικίνδυνη, κατά την άποψη μου, επιλογή.

          Ίσως είναι αυτός ο λόγος, για τον οποίο δεν υπήρχε ανάλογη ευαισθησία, προβληματισμός και αντίδραση του πολιτικού κόσμου, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε για τα άλλα κεφάλαια των συνομιλιών, όπως διακυβέρνηση, περιουσίες, έποικοι.

          Φαίνεται ότι γίνεται επανεκτίμηση του θέματος και είναι πολύ ενθαρρυντικό, ότι την 1η Δεκεμβρίου 2009 (ημέρα ενεργοποίησης της Συνθήκης της Λισσαβόνας) υπήρξε για πρώτη φορά δημόσια αντίδραση από τα πολιτικά κόμματα, πλην του κυβερνώντος.

          Προβλήθηκε στο Λαό, ότι η αποστρατιωτικοποίηση που προτείνουμε δεν αφορά μόνο τα ξένα στρατεύματα, αλλά και του ίδιου του Κράτους μας, με δυσμενείς συνέπειες για την ασφάλεια.  Αν έγινε μια λανθασμένη επιλογή στο παρελθόν, είναι προς το συμφέρον μας να επιμένουμε σ’ αυτή;

          Ο πολιτικός κόσμος και τα οργανωμένα σύνολα πρέπει να ασκήσουν την επιρροή τους, για να αποσύρει η πλευρά μας την πρόταση αφοπλισμού του Κράτους  μας. Αν δεν το πράξουμε, θα οδηγηθούμε σε λύση με σαθρό υπόβαθρο ασφάλειας, όπου ο Ελληνισμός της Κύπρου θα τηρείται σε κατάσταση «σιωπής των αμνών», σε αναμονή του αφανισμού του.

          6.  Δυσχέρειες στο κεφάλαιο Ασφάλεια

          Η υιοθέτηση ενός νέου συστήματος ασφάλειας, όπως το περιγράψαμε, προσκρούει σε δύο σκοπέλους:

          • * Η Τουρκία εμμένει στο στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, που επιτυγχάνεται με τη διατήρηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.
          • * Οι Τουρκοκύπριοι (Τ/Κ) στις συνομιλίες υποστηρίζουν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας, σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Όπως συνέβη και στο σχέδιο Ανάν (Υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, Έρευνα-Διάσωση, Συνθήκη Μοντρέ, Διμερείς Συμφωνίες Τουρκίας-ψευδοκράτους κλπ).

          Η στάση των Τ/Κ δυνατόν να οφείλεται στη πίεση που ασκούν οι ΤΔΚ και οι έποικοι.  Αλλά και οι ΤΔΚ και έποικοι να αποσυρθούν, δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η συμπεριφορά τους, αφού συρρικνώθηκαν πληθυσμιακά και πλειοψηφούν οι έποικοι που πήραν την «Τ/Κ υπηκοότητα».  Η στάση τους στις συνομιλίες «να υποστηρίζουν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος εκείνων της Κύπρου» δημιουργεί σοβαρά αδιέξοδα.

          Η δημιουργία ενός κοινού κράτους με μια κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, προϋποθέτει όπως οι δύο κοινότητες μοιράζονται κοινά συμφέροντα και αυτό δεν συμβαίνει. Το βλέπουμε να διαχέεται σε όλα τα κεφάλαια των συνομιλιών, όπου στις απόψεις των δύο πλευρών υπάρχει έντονη συγκρουσιακή σχέση, έλλειψη εμπιστοσύνης και κοινού οράματος. Αυτό οδηγεί σε πολύπλοκες και μη δοκιμασμένες ρυθμίσεις και μηχανισμούς επίλυσης διαφορών, που προοιωνίζουν αναρίθμητα αδιέξοδα, αφού παραβιάζεται η αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων.

          7.  Συμπέρασμα

          Συμπερασματικά, μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στο θέμα της Ασφάλειας προϋποθέτει:

          • * Να αποσύρει η πλευρά μας την πρόταση αποστρατιωτικοποίησης του Κυπριακού Κράτους. Το Δικαίωμα αυτοάμυνας είναι απαραβίαστο και αναφαίρετο. Το δικαιούται και ο Ελληνισμός της Κύπρου, όπως όλοι οι ελεύθεροι λαοί. Είναι απαραίτητο εφόδιο για την επιβίωση του. Δεν πρέπει να διαχωρίζεται από τα υπόλοιπα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες.
          • * Να αγωνισθούμε, εκμεταλλευόμενοι και την ιδιότητα μας ως κράτος μέλος της ΕΕ για να πιεσθεί η Τουρκία:

          – Να εγκαταλείψει τις επεκτατικές βλέψεις της επί της Κύπρου.

          – Να αποσύρει τις ΤΔΚ και τους εποίκους.

          – Να αναγκασθεί σε κατάργηση των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960.

          Αυτές οι προϋποθέσεις θα πρέπει να αποτελούν τις κόκκινες γραμμές μας για την Ασφάλεια, που αποτελεί με βάση και την εμπειρία της Παγκόσμιας Ιστορίας το θεμέλιο της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Ειρήνης.

          Αν παραβιάσουμε αυτές τις γραμμές, πιστεύω ότι δεν θα έχουμε ελπίδα επιβίωσης.

          Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες 06/12/2009

          Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
          Tags: , , , , , , , , ,
          comments closed

          Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Το κείμενο του Δρ. Γεωπολιτικής κ. Θεόδωρου Μπατρακούλη είναι συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του. Λέει τα αυτονόητα με τρόπο τόσο αφοπλιστικό, τα αυτονόητα που μέσα στην δήθεν «προοδευτική», δήθεν «εκσυγχρονιστική» και δήθεν «αντιφασιστική» υστερία των τελευταίων ετών είχαμε ξεχάσει.

          Η πολύπλευρη κρίση του Ελληνισμού, που έχει επιφέρει η εγκληματική διαχείριση της εξουσίας από τις υπάρχουσες ελλαδικές πολιτικές ελίτ, δημιουργεί την ανάγκη για ένα εκ νέου ξεκίνημα όπου θα αντιμετωπιστεί η διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών.

          Και βεβαίως, μέσα σ’ολα τ’άλλα που αναφέρει, το προβλημά του Ελληνισμού είναι πρωτίστως και ηθικό. Η κοινωνία μας χρειάζεται να αναδείξει ξανά τις συλλογικές της αξίες που η υπάρχουσα με το στανιό προσπάθεια επικράτησης ενός διεθνιστικού πολυπολιτισμικού μοντέλου τις θεωρεί σαν το μέγιστο κακό. Και φυσικά αυτό θα το κάνει με τη δημιουργία αυτόχθονης σκέψης.

          Θεόδωρος Μπατρακούλης, Δρ. Γεωπολιτικής [πηγή φωτογραφίας: Εμπροσθοφύλακας, www.efylakas.com 06/12/2009]

          Δρ. Θεόδωρος Μπατρακούλης

          ‘Εμπροσθοφύλακας’
          «Πολύπλευρη κρίση και δημοκρατικές πρωτοβουλίες»
          06 Δεκεμβρίου 2009
          Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης (Δρ. Γεωπολιτικής, ΣΕΠ στο ΕΑΠ)

          35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και την κυπριακή τραγωδία, η Ελλάδα γνωρίζει μια πολύπλευρη κρίση. Κυριαρχία του μεταπρατισμού στην οικονομία, συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η παιδεία, το σύστημα υγείας ουσιαστικά καμμένα. Πολιτισμική αλλοτρίωση, κυριαρχία των εισαγόμενων πολιτισμικών προïόντων. Στο σύγχρονο σχολείο της αμάθειας η ελληνική παράδοση παραμένει στα αζήτητα, σαν άγνωστη λέξη. Εξαφάνιση στην περίοδο της Μεταπολίτευσης περισσότερο ίσως από το 60% του υπάρχοντος το 1974 δασικού πλούτου της χώρας.

          Συνεχίζονται οι προσπάθειες υποταγής της Κύπρου στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-Μεγάλης Βρετανίας-Τουρκίας, με την προώθηση »λύσης» παρόμοιας με το διαλυτικό της Κυπριακής Δημοκρατίας σχέδιο Ανάν. Στο Αιγαίο σταθερή επιδίωξη της Τουρκίας (και του Ερντογάν) είναι να εγγράψει έναντι πάντων τον παραδοσιακό τουρκικό κατάλογο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Τον στόχο αυτό προωθεί με όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί: απειλή ένοπλης σύρραξης (casus belli) σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., παραβιάσεις και παραβάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου, θεωρία των »γκρίζων ζωνών», υπόθεση Ιμίων (1996), έρευνα/διάσωση κλπ. Στη Θράκη, μετά και τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου (»Κοσόβας»), επιτάθηκαν οι κινήσεις που έδειχναν ότι η τουρκική διπλωματία χρησιμοποιεί το μουσουλμανικό μειονοτικό στοιχείο ως «στρατηγική μειονότητα».

          Παρ’όλα τα προαναφερόμενα, η Αθήνα από το 1999 (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι) υποστήριξε, στην ουσία χωρίς όρους και χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα και διαφοροποιήσεις της Αγκυρας, την ένταξη της ηγεμονιστικής, νεοοθωμανικής Τουρκίας στην Ε.Ε. Τα τελευταία χρόνια, με βάση μια επιχειρηματολογία εσωτερικού χώρου, προειδοποιούνταν η Αγκυρα ότι αν δεν αναλάβει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους ευρωπαϊκούς κανόνες έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα συνεχιστεί η ενταξιακή πορεία της γείτονος. Ωστόσο, η σχετική επιχειρηματολογία αποδείχτηκε ότι ήταν ελιγμοί διαχείριση της ελληνικής κοινής γνώμης, ενώ η ελλαδική διπλωματία παρέμεινε εκκωφαντικά σιωπηλή σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης. Επόμενο ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στις αξιολογήσεις της ενόψει και της επικείμενης Συνόδου Κορυφής του Δεκεμβρίου, να μη βλέπει σοβαρά προβλήματα στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας και στην έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ. Πραγματικό διπλωματικό φιάσκο της Ελλάδας.

          Το ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης και της κατάστασης/μεταχείρισης των λαθρομεταναστών αποτελεί κεντρικό πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών, σύμφυτο με την κρίση της ολιγαρχικής και καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Συνιστά πρόκληση και για τις πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα. Οι τρόποι εκδήλωσής του, η έκταση και οι συνέπειες ποικίλλουν, αναλόγως της γεωπολιτικής θέσης, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης της κάθε χώρας. Το πρόβλημα εμφανίζεται στην Ελλάδα με οξύτητα. Παίρνει και τη μορφή παράνομης εισδοχής μεταναστών προερχόμενων από χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής διά μέσου Τουρκίας. Η γειτονική χώρα ενώ είχε υπογράψει με την Ελλάδα το 2001 πρωτόκολλο αναφορικά με την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών, δεν σέβεται στην πράξη τη συμφωνία. Δεν ανταποκρινόταν, όπως όφειλε, στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι τουρκικές αρχές κάλυπταν τα κυκλώματα των σύγχρονων δουλεμπόρων. Η στάση αυτή των τουρκικών αρχών αποτελούσε και διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Aπό το 2002, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε λάβει εντολή από το Συμβούλιο Υπουργών να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, η Τουρκία κρατούσε αρνητική στάση. Η χώρα που υπογράφει Συμφωνία Επανεισδοχής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεώνεται να πάρει πίσω τους μετανάστες που προήρθαν η διήλθαν από αυτήν και διαμένουν σε ένα κράτος της ΕΕ παράνομα, εφόσον της το ζητήσει το κράτος αυτό.

          Η Αγκυρα χρησιμοποιεί τώρα την σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής λαθρομεταναστών για να ασκήσει πίεση στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα εν όψει του επικείμενου κρίσιμου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στις 22 Σεπτεμβρίου συμφωνήθηκε η έναρξη των σχετικών ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου, έξι ημέρες πριν από τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (10 και 11 Δεκεμβρίου 2009), όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στην ουσία, η Τουρκία εκβιάζει με την όλη στάση της την Ε.Ε. και την Ελλάδα για να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό της ικανοποίησης των στρατηγικών της στόχων.

          Αλλοπρόσαλλη πολιτική στο σύγχρονο »Μακεδονικό» έναντι του αλυτρωτικού επεκτατισμού των Σκοπίων, που υποθάλπεται από τις μεθοδεύσεις των ΗΠΑ, της Τουρκίας και του Σόρος.

          Επίσημη αδράνεια έναντι των προσπαθειών της Αλβανίας να προβάλει το »ζήτημα των Τσάμηδων» αλλά και μια προπαγάνδα περί »ιστορικού αλβανικού χαρακτήρα της Ηπείρου». Επί πλέον, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας αμφισβητούσε τη συμφωνία που η κυβέρνηση Μπερίσα υπέγραψε με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Ιόνιο Πέλαγος.

          Απεμπόληση γενικά των εθνικών και λαïκών δικαιωμάτων, όπως επιτάσσουν πολυεθνικοί κολοσσοί και μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

          Χαρακτηριστικό παράδειγμα πληθυσμιακής ομάδας που βιώνει ανασφάλεια, άγχος και έλλειμμα εμπιστοσύνης αποτελεί η γενιά των τριαντάρηδων (‘‘γενιά των 700 ευρώ»). Η μεγάλη πλειονότητα των τριαντάρηδων καταλαβαίνει ότι αυτή θα »πληρώσει τη νύφη».

          Η χώρα χρειαζόταν εδώ και αρκετά χρόνια πραγματική (όχι προπαγανδιστική) ανασυγκρότηση του κράτους με κριτήρια την αξιοκρατία, την υπέρβαση του κομματισμού και την δημιουργικότητα και αποδοτικότητα των λειτουργιών των υπηρεσιών. Η διοικητική επαναθεμελίωση του κράτους είναι σημαντικό να γίνει στη βάση των ιστορικών περιφερειών της. Με Κυβερνήτες και αιρετά Περιφερειακά Συμβούλια, που να διαθέτουν ευρείες, ουσιαστικές αρμοδιότητες και προυπολογισμούς επαρκείς για την υλοποίηση του περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδίου. Μια τέτοια επαναθεμελίωση θα έπρεπε να εμπνέεται από αυτόνομα κινήματα ενεργών πολιτών, κινήματα που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους τα στοιχεία που θα συνέθεταν την αγροτική αναγέννηση και την προαγωγή του τοπικού, λαïκού πολιτισμού.

          Στην υπαρκτή Ελληνική Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες της – πρώτα τα πολιτικά κόμματα που ψηφίζονται και ασκούν διαχείριση – είμαστε στον ένα ή στον άλλο βαθμό υπεύθυνοι. Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, απεγκλωβισμός από ιδιοτέλειες, ανευθυνουπευθυνότητα, σφιχταγκαλιάσματα δημοσίων λειτουργημάτων και κομματικής/συνδικαλιστικής ένταξης. Χρειάζεται οικολογική συνείδηση και δράση από όλο και περισσότερους ενεργούς πολίτες στην καθημερινή ζωή, και η οποία να συνεισφέρει στον απεγκλωβισμό από τις επιλογές που επιβάλλει το σύστημα, η συνεχιζόμενη – με τη μια ή την άλλη ηγεσία – νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκόσμια Νέα Τάξη. Πρέπει να δούμε σοβαρά την διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών και ηθικής. Η κάθε μια και ο κάθε ένας μας χρειαζόμαστε ένα νόημα ζωής, αγάπη για την πατρίδα, συλλογικές αξίες! Χρειαζόμαστε ενίσχυση της αυτόχθονης σκέψης, όραμα, νέα συλλογικότητα.

          Ο διάλογος που έχει ανοίξει σε σειρά από ζητήματα χρειάζεται να οργανωθεί καλύτερα ανάμεσα στις κατά το δυνατόν ευρύτερες συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες.

          Να αποκασταθούν οι πολίτες θεσμικά στο δικαίωμά τους να ασκούν ελεύθερα κοινωνικό έλεγχο ώστε να καρπώνονται τα αγαθά της συλλογικής γνώσης. Να διεκδικήσουμε αποφασιστικά κατά την επικείμενη αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος την τροποποίηση του άρθρου 44, που προβλέπει την δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και στη χώρα μας – όπου δεν στα 35 χρόνια μεταπολιτευτικής ζωής ουδέποτε εκδηλώθηκε η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί αυτή η μέγιστη δημοκρατική δυνατότητα για λήψη αποφάσεων από τον ελληνικό λαό σε μείζονα ζητήματα του εθνικού μας βίου. Να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές δυνατότητες καταγραφής γνώμης πλήθους στις σύγχρονες μορφές δημοψηφισμάτων (π. χ. Δίκτυο »Περικλής» του ΕΜΠ).

          Να αντιταχθούμε με συντονισμένες κινητοποιήσεις υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα στην Ευρωπαική Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου!

          Όχι στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε. εφόσον η Τουρκία:

          – Δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της στην Κύπρο.

          – Δεν καταργεί το casus belli στο Αιγαίο.

          – Δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).

          – Δεν σέβεται τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.

          ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ του εδάφους της Ελλάδας, από εξαθλιωμένους ανθρώπους (που μπορούν να γίνουν όργανα οποιουδήποτε εγκληματικού εγκεφάλου ή/και σύμμαχοι οποιασδήποτε ηγεμονικής δύναμης ή γειτονικού κράτους), διά μέσου των μαζικών μεταναστευτικών κυμάτων που προκαλεί η κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

          ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ με τη FYROM, εφόσον δεν έχουν καταλήξει τα δύο μέρη σε συμφωνία αναφορικά με μια ονομασία της FYROM έναντι όλων και δεν παύσουν τα Σκόπια να ενεργούν βάσει της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας ότι υφίσταται »μακεδονικό έθνος» και ότι υπάρχουν αλύτρωτα »μακεδονικά εδάφη».

          Να ζητήσουμε την διεξαγωγή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ στα μεγάλης σπουδαιότητας ζητήματα: Εθνικών δημοψηφισμάτων στα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα της ένταξης της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τοπικών δημοψηφισμάτων σε σπουδαία ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική, η αναπτυξιακή και η ενεργειακή πολιτική, καθώς και η μεταναστευτική και οι όροι εγκατάστασης μεταναστών.

          Αποστρατικοποίηση: Η πρώτη παρέκκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο 02/12/2009

          Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
          Tags: , , ,
          comments closed
          Άρματα Τ-80 της Εθνικής Φρουράς [πηγή φωτογραφίας: geopolitics-gr.blogspot.com]

          ‘Geopolitics-GR’
          «Αποστρατικοποίηση: Η πρώτη παρέκκλιση από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο»
          21 Νοεμβρίου 2009
          Υποστράτηγος ε.α. Ανδρέας Πενταράς

          Με μεγάλη έκπληξη αλλά και πολύ προβληματισμό ακούσαμε δια στόματος του ίδιου του προέδρου της Δημοκρατίας να επιβεβαιώνει δημοσίευμα της εφημερίδας Χουριέτ αναφορικά με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με το Ταλάτ για την αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου.

          Το πρώτο ερώτημα που αμέσως γεννάται, είναι αν έγινε ή δεν έγινε η συζήτηση όλων των θεμάτων σχετικά με την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Από όσα μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, τα ζητήματα αυτά θα συζητούνταν στο τρίτο μέρος των διαπραγματεύσεων. Σήμερα ακούμε ότι συμφωνήθηκε το πιο σημαντικό κομμάτι του πλέγματος της ασφάλειας που είναι η αποστρατιωτικοποίηση του νέου ομόσπονδου κράτους.

          Το δεύτερο ερώτημα, είναι, γιατί απομονώθηκε η αποστρατιωτικοποίηση από τα υπόλοιπα ζητήματα της ασφάλειας και συγκεκριμένα από τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα, από τη συνθήκη συμμαχίας, από το ζήτημα της παραμονής ή όχι στρατιωτικών αποσπασμάτων από Τουρκία και Ελλάδα, από την ύπαρξη ή όχι τριμερούς στρατηγείου, από την ύπαρξη ή όχι ενισχυμένης ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, από τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ, από τις Βρετανικές βάσεις κλπ. Όλα αυτά είναι ζητήματα που έχουν άμεση σχέση ή καλύτερα εξαρτώνται από τη δυνατότητα του νέου ομόσπονδου κράτους να έχει τις δικές του Ένοπλες Δυνάμεις.

          Εφόσον λοιπόν έχει συμφωνηθεί η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, γίνεται φανερό ότι η οποιαδήποτε άλλη συζήτηση των θεμάτων ασφάλειας απλοποιείται εις βάρος της δικής μας πλευράς και υπέρ των Τούρκων. Συγκεκριμένα, διευκολύνεται η αποδοχή της Τουρκικής θέσης για την ύπαρξη εγγυήσεων μια και το νέο κράτος δεν θα έχει τη δική του ασφάλεια. Διευκολύνεται η Τουρκική θέση για τη παραμονή Τουρκικού και Ελληνικού στρατιωτικού αποσπάσματος. Και διευκολύνεται επίσης ο γεωστρατηγικός έλεγχος της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου από τη Τουρκία (δόγμα Νιχάτ Ερίμ και Νταβούτογλου) αφού τον έλεγχο του FIR Λευκωσίας θα έχουν -μετά την απομάκρυνση των ραντάρ της ΕΦ – παράλληλα με τα Βρεττανικά ραντάρ του Τροόδους και τα Τουρκικά ραντάρ του Αναμούρ (έναντι της Κύπρου). Η δε έρευνα και διάσωση εντός του Κυπριακού FIR θα ανατεθεί από τον ΙCΑΟ στα γειτονικά κράτη με πρώτη τη Τουρκία η οποία είναι και η πιο κοντινή και διαθέτει και τα κατάλληλα μέσα.

          Το πιο σημαντικό όμως και ταυτόχρονα αρνητικό για τη πλευρά μας με τη συμφωνία αποστρατιωτικοποίησης, είναι το γεγονός ότι η Κύπρος αποποιείται τη στρατιωτική βοήθεια που παρέχει η ΕΕ σε περίπτωση που θα δεχθεί επίθεση από άλλη χώρα. Ως γνωστό, στο άρθρο 42 παρ. 7 της συνθήκης της Λισσαβώνας καθορίζεται ότι «σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ». Η διασύνδεση της όποιας βοήθειας με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ δεν είναι τυχαία. Το άρθρο 51 αναφέρεται στο δικαίωμα των κρατών στην αυτοάμυνα και αυτή είναι η μόνη περίπτωση που το διεθνές δίκαιο επιτρέπει τη χρήση ένοπλης βίας από τα κράτη. Κατά συνέπεια, αν δεν υπάρξει αυτοάμυνα από το κράτος που θα υποστεί την επίθεση, δεν νομιμοποιείται κανένα άλλο κράτος να προστρέξει σε βοήθειά του. Αλλά για να υπάρξει αυτοάμυνα θα πρέπει το κράτος να έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Και η ομόσπονδη Κύπρος, με την αποστρατιωτικοποίηση που συμφωνήθηκε δεν θα έχει Ένοπλες Δυνάμεις. Η συμφωνία λοιπόν για αποστρατιωτικοποίηση, αφήνει εσαεί τη Κύπρο εκτεθειμένη στη Τουρκική βουλιμία αφού κατά τρόπο αυτοκαταστροφικό η Ε/Κ πλευρά αποποιείται τη μόνη και ουσιαστική ασφάλεια που θα είχε το νέο κράτος, προερχόμενη όχι από εγγυήτριες δυνάμεις αλλά από την ίδια την ΕΕ.

          Υπάρχει και κάτι άλλο όμως που δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας. Η κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια ενέκρινε ως γνωστό τη συνθήκη της Λισσαβώνας και τη παρέπεμψε στη Βουλή για επικύρωση, κάτι που έγινε με την αποχή του ΑΚΕΛ. Στη συνθήκη της Λισσαβώνας και συγκεκριμένα στο άρθρο 42 παρ. 3 καθορίζεται ότι «τα κράτη μέλη δεσμεύονται να βελτιώσουν προοδευτικά τις στρατιωτικές τους δυνατότητες…». Αντί λοιπόν η Κύπρος να βελτιώσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες, όπως δεσμεύθηκαν Κυβέρνηση και Βουλή, τις μηδενίζει με την απόφαση της αποστρατιωτικοποίησης. Αυτή η πολιτική πράξη αποτελεί τη πρώτη παρέκλιση από το κοινοτικό κεκτημένο, στη λύση του Κυπριακού. Παρέκλιση που από μόνη της η Ε/Κ πλευρά επιδίωξε και πέτυχε. Εις βάρος βέβαια της ασφάλειας του Ελληνισμού της Κύπρου αλλά και του μητροπολιτικού Ελληνισμού όπως θα αναλύσουμε σε άλλο άρθρο.