jump to navigation

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση και η παρωχημένη προπαγάνδα 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι απαντήσεις του καθηγητή κ. Βασίλη Φίλια είναι συντριπτικές ως προς στις κατηγορίες του Διονύση Γουσέτη πως ο Ελληνισμός πάσχει από …παρωχημένη εθνική συνείδηση! Μέσα στην παραζάλη του, ο Διονύσης Γουσέτης ανακαλύπτει μια φανταστική σύνδεση ενός τοπικιστικού επαρχιωτισμού και εθνικής συνείδησης, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χτυπήσει συμπλέγματα κατωτερότητας των Ελλήνων. Ποιος είπε πως οι Έλληνες που νιώθουν Ευρωπαίοι έχουν αυτές τις απόψεις; Εμείς κύριε Γουσέτη, δεν συμφωνούμε με τις απόψεις σας…

φίλιας

‘Επιτροπή Ενημερώσεως επί Εθνικών Θεμάτων’
«Καθηγητής Βασίλης Φίλιας γράφει»
25 Ιανουαρίου 2010
Βασίλης Φίλιας (Καθηγητής Κοινωνιολογίας)

Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει. Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.

Είναι γεγονός ότι η έννοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10ο και 11ο αιώνα.

Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα, δηλαδή η γέννηση του Εθνους-Κράτους. Επομένως η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις, όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών , ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν , αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης» [Κ. Μάρξ] και να την καθυποτάξει , γνωρίζοντας τους νόμους της. Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές» και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.

Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει , αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός; ] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο. Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος] ή περιπίπτει σε μεγαλοιδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.

Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ ‘ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα , υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.

Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή , προιόν του ρωμαντισμού του 19ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού προτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης , που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού , όπως συνέβη στη Δύση. Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη. Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη … «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προυποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας. Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων , αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο. Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδεολογιών» , της κατάργησης του Έθνους , της πολιτισμικής εξομοίωσης. Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής , ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *

Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.

Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπαμοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα , που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία , που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου» , στις εκδόσεις Παπαζήση.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Η θλίψη της παρωχημένης εθνικής συνείδησης»
13 Ιανουαρίου 2010
Διονύσης Γουσέτης

Είναι να θλίβεσαι. Το μάλλον συντηρητικό γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του, απομυθοποιεί την ιστορία της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του αφιερώματος καθηγητής Μισέλ Βινόκ, συγγραφέας 30 ιστορικών συγγραμμάτων, εξηγεί: «Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας». Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του «Εξπρές» είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι’ αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Ερνεστ Γκέλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ε. Ε., όπου κάθε κράτος-μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στη χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην Ε. Ε. σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για τον διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Ελληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ετσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Advertisements

Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: «Είναι αντεπιστημονική θέση και φανατική ιδεοληψία η προσπάθεια να μας πείσουν κάποιοι ότι δήθεν μέχρι το 1821 δεν ξέραμε ποιοί είμαστε και ότι ορισμένοι διανοητές δημιούργησαν ένα τεχνητό νεοελληνικό έθνος». Στο άρθρο του αυτό ο Κωνσταντίνος Χολέβας, οπλισμένος με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, αποκαθηλώνει τα ψεύδη όσων ισχυρίζονται πως ο Ελληνισμός είναι ένα κατασκεύασμα.

‘Αντίβαρο’
«Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες»
06 Ιανουαρίου 2010
Κωνσταντίνος Χολέβας

Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Υπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:

Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.

Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους,  ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν  τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)

Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροκῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας…». (2)

Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα: Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:

Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων

Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων

Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)

Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.

Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει  τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!

Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5).  Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.

Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.

(1)    Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.

(2)    Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.

(3)    Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως τοῦ 1819, Νάξος 2009.

(4)    Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ: 1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.

(5)    Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65.

Παρουσίαση βιβλίου: «Εάλω η Κύπρος», Πανίκου Ελευθερίου στις 14/01/2010, Λευκωσία 10/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Πανίκος Ελευθερίου: «Εάλω η Κύπρος»

Την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου στις 7:30 μ.μ. οι εκδόσεις Επιφανίου και ο συγγραφέας Πανίκος Ελευθερίου σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου «Εάλω η Κύπρος» στην Λευκωσία στο Πολιτιστικό Κέντρο της Marfin-Λαϊκής Τράπεζας (λεωφόρος Μακαρίου και Μπουμπουλίνας 39, τηλ. 99654953, 22679058).

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης:

– Χαιρετισμός από τις εκδόσεις Επιφανίου

– Χαιρετισμός εκ μέρους των φίλων του Πανίκου Ελευθερίου από τον Ανδρέα Μορφίτη

– Παρουσίαση του βιβλίου από τον Ανδρέα Μακρίδη, φιλόλογο-ιστορικό

– Λίγα λόγια από τον συγγραφέα Πανίκο Ελευθερίου

Θα ακολουθήσει δεξίωση.

Μήνυμα του συγγραφέα:

Φίλες και φίλοι, σας έχω ήδη ενημερώσει για την έκδοση του βιβλίου μου (Εάλω η Κύπρος – Εκδόσεις Επιφανίου).  Σε πρόσφατο μήνυμα που σας έστειλα, ανάμεσα σε άλλα έγραφα τα ακόλουθα:

«…σκέφτηκα να κάνω και κάτι διαφορετικό, ελπίζοντας ότι θα είναι κι αυτό ένα λιθαράκι στο τείχος της αντίστασης, ενάντια στις «λύσεις» τύπου σχεδίου Ανάν που «οραματίζονται» κάποιοι.  Στο βιβλίο μου, «Εάλω η Κύπρος» βρήκαν διέξοδο αυτές οι ανησυχίες μου τις οποίες πιστεύω ότι ασπάζεται ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων της Κύπρου.  Προσπαθώ με αυτό να καταδείξω ποιες θα είναι οι επιδράσεις που θα έχει η λύση του συνεταιρικού κράτους Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στη ζωή των απλών ανθρώπων.»

«Όπως γράφω και στον πρόλογο, μέσα από τις γραμμές αυτού του βιβλίου, επιχειρώ να ζωντανέψω ένα πιθανό, φανταστικό σενάριο, το οποίο προκύπτει μετά από μια μελλοντική λύση του Κυπριακού, με τη μορφή που συζητείται από την πολιτική ηγεσία». «…διαβάζοντάς το, θα διαπιστώσετε ότι βασίζεται σε συγκεκριμένες πρόνοιες της υπό συζήτηση «λύσης» του Κυπριακού και θα συμφωνήσετε ίσως ότι έχει να διδάξει αρκετά για το πώς θα είναι η ζωή στην Κύπρο μετά από μια κακή «λύση» του Κυπριακού.»  «…απώτερος στόχος είναι «να ζήσει» ο αναγνώστης την μετά τη λύση εποχή, για να ξέρει τι περίπου θα αντιμετωπίσει σε μια τέτοια περίπτωση και να ευαισθητοποιηθεί.»

«Το βιβλίο (415 σελίδων) εκδόθηκε από τις εκδόσεις Επιφανίου, διατίθεται σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία σε Παγκύπρια βάση (Κεντρική διάθεση, βιβλιοπωλείο «ΕΛΛΑΣ», τηλ. 22679058), Λευκωσία) και κοστίζει €20.  Στην Αθήνα διατίθεται στην Απόλλωνος 22, Εκδόσεις «Δι ευχών».  Επίσης, διατίθεται και από τον γράφοντα.»

Παρακολουθώντας τις πρόσφατες εξελίξεις στο Κυπριακό (και κυρίως την εκπαίδευση που λογαριάζουν να μας κάνουν για την Διζωνική Ομοσπονδία), πιστεύω ότι το βιβλίο είναι πολύ επίκαιρο και προσφέρεται για άντληση επιχειρημάτων.  Ευελπιστώ ότι η παρουσίαση βιβλίου (14.1.2010, 7.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό κέντρο της Λαϊκής Τράπεζας, Λευκωσία)  θα δώσει νέα ώθηση στην διάδοση του βιβλίου.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μέσα από τις  σελίδες αυτού του βιβλίου, ο  συγγραφέας επιχειρεί να ζωντανέψει ένα μελλοντικό φανταστικό σενάριο, το οποίο προκύπτει μετά από μια Ομοσπονδιακή λύση του Κυπριακού που επιδρά καταλυτικά σε όλες τις πτυχές της ζωής των κατοίκων.  Στόχος του, είναι να ζήσει έντονα ο αναγνώστης «το κλίμα των ημερών», στη μετά τη λύση εποχή.

Ο Κώστας, ο ήρωας του μυθιστορήματος βρίσκεται ενώπιον ενός μεγάλου διλήμματος.   Μια σκληρή μάχη μαίνεται μέσα του.   Σύντομα όμως, πρέπει ν’ αποφασίσει,  χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το αδιέξοδο θα γίνει λιγότερο εφιαλτικό.

Από τη μέρα που πήρε την επιστολή που ήταν υπογραμμένη  από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών και Άμυνας της Ενωμένης Κυπριακής  Δημοκρατίας, για να παραδώσει το όπλο που του είχε εμπιστευτεί  η πατρίδα, μόνο αυτός ο εφιάλτης γυροφέρνει στο μυαλό του.   Το δίλημμα είναι φοβερό και τον κόβει στα δύο.  Από τη μία είναι η θέληση για ζωή κι από την άλλη το κάλεσμα του χρέους.  Θα παραμερίσει τις αξίες και τα ιδανικά του, για να «ζήσει»… «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες;» Έχει το δικαίωμα να είναι τόσο εγωιστής; Να «ζει» χωρίς μνήμη, χωρίς συνείδηση, χωρίς περηφάνια κι αξιοπρέπεια; Θ’ αθετήσει τον μακρινό, αλλά όχι ξεχασμένο όρκο του Έλληνα Αξιωματικού ή θα είναι τελικά συνεπής, στο δικό του συναπάντημα με την ιστορία;

Όσο πλησιάζει η σημαντική εκείνη μέρα, τόσο πλησιάζει κι η ώρα της αλήθειας.  Τότε είναι που θα μάθει από τι πραγματικά είναι φτιαγμένος και τι  είδους κληρονομιά θ’ αφήσει στην Ελευθερία, την κόρη του.

Μια σειρά από γεγονότα γεμάτα περιπέτειες και συγκρούσεις ανάμεσα στους ήρωες, κάνει το μυθιστόρημα πολύ ενδιαφέρον.  Η φιλοπατρία, η κραυγή του πόνου, η αγωνία γι’ αυτόν τον έρμο τόπο, το πάθος για την ελευθερία, η αγάπη για την οικογένεια και η αυτοθυσία είναι τα κυρίαρχα στοιχεία.

Ο συγγραφέας σκιαγραφεί έντεχνα τους χαρακτήρες, ζωντανεύει τα γεγονότα με τον χρωστήρα του λόγου και τους πλούσιους διαλόγους και δίνει μια ρεαλιστική εικόνα της κατάστασης που επικρατεί μετά τη λύση.

Βάσος Λυσσαρίδης για το 2010: «Ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα» 01/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Χρόνια Πολλά σε όλους τους αναγνώστες μας, σε όλους τους σύντροφους και συναγωνιστές μας, σε όλους τους ιδεολογικούς φίλους και εχθρούς μας, σε όλους τους Έλληνες -Ελλαδίτες, Κύπριους και Ομογενείς- και σε όλη την Ανθρωπότητα.

Χρόνια Πολλά και στον αγέραστο αγωνιστή Βάσο Λυσσαρίδη, που σήμερα, 1η Ιανουαρίου του Μέγα Βασίλειου, έχει την ονομαστική του εορτή.

Ας ξεκινήσουμε τον χρόνο με την πιο πρόσφατη ομιλία του, στις 04 Δεκεμβρίου 2009, με αφορμή τα 40χρονα της ΕΔΕΚ. Μια ομιλία που, καθώς μπαίνουμε στον τελευταίο χρόνο της πρώτης δεκαετίας της δεύτερης χιλιετίας, δίνει και πάλι το ιδεολογικό στίγμα του Γιατρού για ένα νέο «αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα», πέραν από τις αποτυχημένες «ψευδο-εκσυγχρονιστικές, διαχειριστικές» σοσιαλδημοκρατικές συνταγές των τελευταίων δεκαετιών, αλλά βαθιά ριζωμένο στην αγωνιστική, δημοκρατική μας παράδοση, στην ελληνική μας ιστορία και στον οικουμενικό, πανανθρώπινο πολιτισμό μας.

Καλή Χρονιά και ευχές για ένα παραγωγικό, απελευθερωτικό και πολιτισμοφόρο 2010!

Βάσος Λυσσαρίδης

Βάσος Λυσσαρίδης
«Ομιλία Επίτιμου Προέδρου του Κ.Σ. ΕΔΕΚ Βάσου Λυσσαρίδη σε εκδήλωση για τα 40χρονα του κόμματος»
04 Δεκεμβρίου 2009

Πεφήφανοι για τη διαδρομή σας, χωρίς αυτοϊκανοποίηση, γιατί μεγάλα καθήκοντα εκκρεμούν, με αμετάθετη την απόφαση να συνεχίσετε την περήφανη Εδεκίτικη πορεία ως την δικαίωση, συνεχίζετε τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, λευτεριά και αξιοπρέπεια, σταθεροί στις επάλξεις με τον Δώρο να κρατάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ανθρωπότητας.

Κι εγώ, μικρός και ταπεινός, περήφανος γιατί μαθήτευσα στην Εδεκίτικη σχολή της συνέπειας καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου για όσα με διδάξατε, για όσα προσφέρατε, με την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο άνθρωπος του μόχθου αποτελεί τον μεγάλο δάσκαλο, τον μεγάλο οικοδόμο χωρίς ανάγκη ακροατηρίου και χωρίς προβολείς. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.

Κι εσύ αδελφέ

με κείνα τα ατέλειωτα τα

ροζιασμένα χέρια

Τι καρτεράς;

Αν μια σφαλιάρα δόσεις στον

πλανήτη

Οι πληγωμένες ρύμες θα

γιομίσουν ένα ολάκερο

ουρανό.

Διανύουμε μια περίοδο διεστραμμένης παγκοσμιοποίησης με την ασυδοσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού να οδηγεί σε παγκόσμια κρίση και ανάθεση της θεραπευτικής αγωγής στους υπαίτιους της κρίσης.

Με την σύγχρονη εργατική τάξη πολυδιασπασμένη σε υπο-ομάδες. Με λαϊκά αντικινήματα ενάντια στη διαστροφή της παγκοσμιοποίησης όμως χωρίς αποτελεσματική πυξίδα.

Και με τα περιφερειακά προβλήματα όπως και το Κυπριακό να αντιμετωπίζονται με διαστρεβλωτικό φακό. Με σαφείς τις ενδείξεις για κατάργηση του πολιτικού πλανηταρχικού μονοπωλίου. Με πολυεθνικές οργανώσεις όπως η Ε.Ε. να αγωνίζονται ακόμα για ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και άμυνα χωρίς δορυφορικές διασυνδέσεις, (με απέραντες ερήμους ανέχειας και μικρο-οάσεις υπεραφθονίας πού και πάλι δεν διαχέονται στο σύνολο του εθνικού πληθυσμού), με την τρομοκρατία να ανθεί και να ενισχύεται από την κρατική τρομοκρατία και την διαιώνιση των ανισοτήτων, με τα μεταναστευτικά ρεύματα να διογκούνται, με την αποπολιτικοποίηση να απειλεί τη νεολαία και την αποεθνοποίηση πού θα ήταν επιθυμητή σε μια πραγματική παγκόσμια κοινωνία- να απειλεί λαούς με υποδούλωση ή και αφανισμό.

Διαφαινόμενη ελπίδα ένα αναζωογονημένο, σύγχρονο σοσιαλιστικό κίνημα όχι ψευδο-εκσυγχρονιστικό διαχειριστικό, αλλά, πραγματικά παγκόσμιο, πραγματικά πανεργατικό, πραγματικά πανανθρώπινο. Κι εσείς θάσαστε ανάμεσα στους οικοδόμους αυτού του κινήματος.

Όμως στόχος μου δεν είναι η κατάθεση αξιολόγησης του νέου διεθνούς στίγματος.

Σημειώνουμε 40 χρόνια ζωής και αγώνων. 40 χρόνια προσφοράς και θυσιών.

Μακρά η βιολογική μου διαδρομή. Κορυφαία τιμητική εμπειρία ότι υπήρξα μέλος του περήφανου, αγωνιστικού κινήματος της ΕΔΕΚ.

Φίλες και φίλοι πού ζήσαμε τα πρώτα οράματα μαζί.

Πού μέσα σε αντίξοες συνθήκες, με τη πόλωση να συνθλίβει κάθε νέα αντίληψη, κάθε νέα πρόταση, με θυσίες, ιδρώτα και αίμα, εδραιώσατε το περήφανο κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Φίλες και φίλοι πού διδάξατε πώς ζωή χωρίς αξιοπρέπεια και ελευθερία δεν έχει νόημα.

Σ΄αυτή την βιολογική καμπή σας καταθέτω την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.

Σας αναπολώ στα μετερίζια της αντιχουντικής πάλης δίπλα στον αλυσοδεμένο μα αδούλωτο Ελληνικό λαό των Ελλήνων Χριστιανών των καθολικώς διαμαρτυρομένων κατά Γ. Παπανδρέου να τρομοκρατείτε τους τρομοκράτες, χέρι με χέρι με τον Ανδρέα Παπανδρέου να κρατάτε ζωντανές τις δημοκρατικές παραδόσεις, με τα συνθήματα της ΕΔΕΚ να κοσμούν τους τοίχους του επαναστατημένου Πολυτεχνείου, να αντιπαρέρχεσθε τους γονατισμένους που αυτό-ανακηρύσσονται και σε όψιμους αντιστασιακούς.

Σας θυμάμαι στη κηδεία του πρωτομάρτυρα και πρωτοήρωα Φωτίου, του και μετά θάνατον γελαστού παιδιού της Λάρνακας πού παραμένει αθάνατος όταν οι δολοφόνοι του ενταφιάζονται στις ουμπλιέτ της ιστορίας. Μαύρη σελίδα της κοινοβουλευτικής ιστορίας η φίμωση του Λυσσαρίδη για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις Λευκωσίας και εθνικού κέντρου δηλαδή της χούντας.

Αντιφατικές εμπειρίες. Απογοητεύσεις για τα ανεκπλήρωτα, αγωνίες για τις εκκρεμότητες, αλλά και ικανοποίηση για τα επιτεύγματα.

Πολλοί από σας βρεθήκατε στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 55-59.

Συναγωνιστές με τους Αυξεντίου και τους Παλληκαρίδηδες ηρωικούς νεκρούς από τους οποίους αρκετοί αγωνίσθηκαν όχι μόνο για την απολύτρωση από τα αποικιακά δεσμά, αλλά και για μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων μέσα στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής διάρθρωσης με τον Κυριάκο Μάτση να αυτοτοποθετείται στο δημοκρατικό σοσιαλιστικό κίνημα.

Μακρά η περίοδος της Κυπριακής πολιτικής εγκυμοσύνης.

Με αγώνες ενάντια σε λύσεις φυλετικών διακρίσεων και σε μεταποικιοκρατικές κηδεμονίες πού επέβαλαν οι Βρετανοί με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου για να συντηρήσουν την πολιτικο-στρατιωτική τους παρουσία.

Πολλοί από σας αντισταθήκατε ενάντια στα σχέδια της Τουρκίας για πολιτικό έλεγχο των Κυπριακών εξελίξεων με διαχωρισμό των κοινοτήτων και δημιουργία ενός ομογενούς πολιτικο-στρατιωτικού προγεφυρώματος.

Με όπλο τον έρωτα για πραγματική ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, με τα κόκκινα σκουφιά βρεθήκατε στον Πενταδάκτυλο με τον Δώρο, πού βλέπω εδώ, μπροστάρη για να λευτερώσετε όχι μονάχα τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους Τουρκοκύπριους που στην ουσία βρισκόντουσαν σε συνθήκες εξαναγκασμού.

Το κόκκινο σκουφί μού το έκλεψαν οι πραξικοπηματίες. Τους το χαρίζω με την ελπίδα ότι αυτό θα αποτελέσει ξυπνητήρι και πυξίδα για σωστό προσανατολισμό.

Μέσα σε συνθήκες συνεργασίας ή ανοχής προς τη χούντα η ΕΔΕΚ στάθηκε η δύναμη αντίστασης ενάντια στη χουντική διάβρωση και το παράρτημα της την ΕΟΚΑ-Β’. Η προάσπιση της δημοκρατίας δεν είναι αντιβία. Είναι συνταγματικό καθήκον.

Ματαιώσαμε το πραξικόπημα του 1972 όταν ο πρόεδρος Μακάριος προχώρησε σε μαζική σας ενσωμάτωση στις τάξεις της επικουρικής αστυνομίας.

Πολεμήσατε ενάντια στο πραξικόπημα, ακόμα και με αδειανά όπλα.

Ματαιώσατε το σχέδιο Γκιουνές κάτω από την απειλή των αυτομάτων όπλων παρασυρμένων παιδιών του λαού που ανένηψαν μέσα στην αίθουσα τού γραφείου πληροφοριών. Τα όπλα τότε σίγησαν αλλά το σχέδιο βρικολακιάζει έκτοτε.

Υπήρξατε η μόνη δύναμη λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στο μεταπραξικόπημα για επάνοδο του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Επακόλουθο η δολοφονία του Δώρου Λοϊζου πού έκτοτε άγρυπνος φυλάει τσίλιες στα σταυροδρόμια της ιστορίας με το ματωμένο πρόσωπο ανάποδα.

Κι εγώ με δανεική ζωή δίκαια να διαμαρτύρομαι γιατί μού στέρησε ένα όρθιο θάνατο.

Κακό να στερηθείς μια που

άλλη δεν έχεις ζωή

Χειρότερο να σου στερήσουν

ένα όρθιο θάνατο.

Προειδοποιήσατε ότι η Τουρκία δεν θα διαφοροποιήσει στάση με μινωταυρικές θυσίες και ότι το Κυπριακό ως θέμα εισβολής, εθνοκάθαρσης και κατοχής δεν μπορούσε να λυθεί με διακοινοτικό διάλογο πού πρόσφερε άλλοθι στην Τουρκία.

Τελικά ο Μακάριος με την τελευταία δραματική του ομιλία προσυπέγραφε αλλαγή πολιτικής πού δεν τηρήθηκε από τους επιγόνους.

Έτσι τα πλαίσια αναζήτησης λύσης μετατίθενται συνεχώς προς τις Τουρκικές απαιτήσεις.

Η επιδιαιτησία υπήρξε σφάλμα, αλλά ο λαός απέρριψε το διχοτομικό, μεταποικιοκρατικό σχέδιο Ανάν για μια πολυκηδεμονευόμενη Κύπρο. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος έγραψε την τελευταία του δραματική σελίδα πάνω σ΄αυτή τήν αγωνιστική βάση.

Όμως η εκκρεμότητα συνεχίζεται και η ένταξη μας στην Ε.Ε. ευεργετική, όμως δεν έφερε όλα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Ποια πρέπει να είναι η βάση των συνομιλιών.

Ποια η λαϊκή εντολή; Ποιες οι προεκλογικές δεσμεύσεις ;

Για λύση πού να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, των θεσμών, της οικονομίας, τις βασικές ελευθερίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα και θα απαλλάσσει από εποίκους νεοαποικιοκράτες εγγυητές και ξένη στρατιωτική παρουσία. Όπως άλλωστε αναφέρεται και στο τελευταίο ανακοινωθέν του Εθνικού Συμβουλίου.

Αδιανόητος τυχόν συνεταιρισμός πού καταδικάσθηκε το 1964 από ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ούτε φυλετικές αντιδημοκρατικές πρόνοιες τύπου εκ περιτροπής προεδρία ή a priori νομιμοποίηση του εποικισμού ή δυαρχία η οποία οδηγεί σε αδιέξοδα και κρίσεις πού θα αξιοποιεί η Τουρκία.

Και τώρα καλείσθε και πάλι στην πρωτοπορία για μια πορεία σωτηρίας.

Επιβάλλεται ανασκευή παρεκκλίσεων. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν συνθήκες για ενότητα. Επιβάλλεται μια νέα πολυδιάστατη πανεθνική πολιτική για να αντιμετωπίσει τους Τουρκικούς σχεδιασμούς για Ιμβροποίηση της Κύπρου, Κυπροποίηση της Θράκης και διχοτόμηση του Αιγαίου.

Και δεν έχετε διαφυγή. Γιατί σας παρακολουθεί η δική σας ιστορία. Γιατί σας παρακολουθούν οι δικοί σας νεκροί συναγωνιστές. Αλλά κυρίως γιατί σας καθοδηγεί η δική σας αντίληψη για πατριωτισμό.

Κι εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς. Σεβόμαστε την εθνική ταυτότητα κάθε λαού και κάθε ομάδας.

Θα προασπισθούμε τη δική μας. Χωρίς εθνική ταυτότητα στο παρόν και προβλεπτό παγκόσμιο στίγμα δεν υπάρχει οντότητα. Υπάρχει εθνική και πολιτισμική ορφάνια.

Είμαστε περήφανοι για την Ελληνική καταγωγή μας. Και σεβόμαστε την οντότητα όλων των άλλων ομάδων.

Δεν είναι εκσυγχρονισμός η παράδοση στην προσπάθεια είτε αποπολιτικοποίησης είτε αποεθνοποίησης. Άλλο κατάργηση συνόρων και ενοποίηση εθνικών οντοτήτων και άλλο παράδοση σε εμφανείς ή αφανείς κηδεμόνες που επιδιώκουν παγκοσμιοποίηση δικής τους κηδεμονίας.

Δυσκολεύομαι να τερματίσω.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση αντικρύζω ανάμεσα σας αυτούς πού με κίνδυνο της ζωής τους στάθηκαν δίπλα μου. Τους πρώτους συναγωνιστές με τους οποίους μοιρασθήκαμε τα πρώτα οράματα και τις πρώτες επιθέσεις.

Τη Βαρβάρα πού μοιράσθηκε μαζί μου όλους τους κινδύνους και τις ταλαιπωρίες.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

Δεν αναζητούμε διαφυγή.

Πιστοί στις Εδεκίτικες παραδόσεις θ΄αγωνιζόμαστε ωσότου λεύτεροι πορευτούμε στον λεύτερο Πενταδάκτυλο.

Ωσότου παραδώσουμε στις νέες γενιές μια Κύπρο, λεύτερη για όλους. Ελληνοκύπριους, Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους.

Εγώ ζωντανός ή νεκρός θάμαι πάντα μαζί σας.

Αν γονάτισες μπροστά στον θεό

του θανάτου και της εκδίκησης

Αν προσκύνησες ασπόνδυλος τον

πανίσχυρο αφέντη

Αν αλυσοδέθηκες στις χρυσές αλυσίδες

των εχόντων και μη διδόντων

Αν προσπέλασες αδιάφορος

τον απροσκύνητο σταυρωμένο

του μόχθου

Αν άφησες αθέατο ένα

θλιμμένο ηλιοβασίλεμα

Αν φοβήθηκες να χαιρετίσεις

τον πληγωμένο επαναστάτη

Αν δεν αγάπησες πιο δυνατά

από την αυτοαγάπη

Αν δεν βρέθηκες στα σταυροδρόμια

της ανθρωπότητας

αγωνιστής αγονάτιστος

για λευτεριά κι αξιοπρέπεια

Αν δεν έκλαψες γι΄αυτόν

που τού’ κλεψαν τη ζωή

οι κλέφτες

Τότε γιατί ζεις ;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας… 26/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Αναστασία Παπαδοπούλου [πηγή: ερετικό ιστολόγιο]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
«Ο βιασμός της αξιοπρέπειάς μας»
20 Δεκεμβρίου 2009
Ευαγόρας Γονέμης

Οι χωρίς όρια ασέβειες
Διαβάσαμε το συγκλονιστικό άρθρο της κόρης του αείμνηστου (αεί-μνηστου με όλη τη σημασία της λέξεως!) τέως προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου. Λόγια βγαλμένα από την ψυχή της Αναστασίας, αισθήματα κοχλάζοντα. Λέτε να ήταν απλώς ένα παιχνίδι πολιτικό; Λέτε η ίδιά του η οικογένεια ή έστω οι στενοί του συνεργάτες να βεβήλωσαν τον τάφο και να μαγάρισαν το σκήνωμα του δικού τους ανθρώπου; Λέτε να έχουν τόσο πολύ πωρωθεί οι φίλοι και οι οπαδοί του που ούτε τον ίδιο δεν τον σέβονται;

Το ξανασκεφτόμαστε με τη δική τους λογική: Πρέπει να έχει πολύ θράσος η Αναστασία να έκλεψε τη σορό του πατέρα της, ψύχραιμη να φόρησε μετά το τεθλιμμένο προσωπείο και το μαύρο της ένδυμα και τώρα να γράφει απαθώς άρθρα στις εφημερίδες τα οποία η ίδια διαβάζει και γελά που εμείς θα συγκινούμαστε!

Ξανασκεφτείτε το κι εσείς! Μήπως τελικά το θράσος να ανήκει σε άλλους; Μήπως συμμετοχή στη βεβήλωση να έχουν κι όσοι ψιθυρίζουν κάτι τέτοιες κακοήθειες; Μήπως τελικά αυτές οι αήθεις συμπεριφορές να πληγώνουν εξίσου τους δικούς του με αυτήν καθ’ αυτήν την πράξη; Και ποιος άραγε πλήγωσε περισσότερο: Η πρωτοσέλιδη χαιρέκακη αναφορά της εθνικιστικής εφημερίδας των κατεχομένων yeni Volkan (νέo Ηφαίστειο) στον «δολοφόνο των Τούρκων» που δεν αναπαύεται ούτε στον τάφο του ή η προπαγανδιστική τάχα δημοσκόπηση του Πολίτη για το ποιος διέπραξε το έγκλημα; Ποιο απ’ όλα αγαπητοί; Εκείνο της κλοπής της σορού ή το άλλο της απουσίας του ελάχιστου απαιτούμενου σεβασμού στον πόνο των συγγενών ενός νεκρού;

Φτάνει, είπα στον εαυτό μου. Φτάνει… αρκετά είπες εσύ. Άσε τις λέξεις της να αγγίξουν όλους όσους τύχει να περιδιαβούν αυτήν τη γωνία. Όχι τις λέξεις της Αναστασίας Τάσου Παπαδόπουλου. Τις λέξεις μιας κόρης που έχασε για δεύτερη φορά τον πατέρα της. Μιας κόρης που πριν έναν χρόνο θα σκέφτηκε «τουλάχιστον δεν βασανίζεται άλλο!», αλλά προχθές έβλεπε την αξιοπρεπή μητέρα της ράκος, τα αδέρφια της βωβά κι η ίδια έτρεμε από οργή και πόνο μέσα της φωνάζοντας: «ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ; ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ;»

Υ/Γ. Καλό κουράγιο…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ο Φιλελεύθερος’
«Ο βιασμός της αξιοπρέπειάς μας»
20 Δεκεμβρίου 2009
Αναστασία Παπαδοπούλου

Παρασκευή στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα. «Άνοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω. Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο» αλλά δεν το συνηδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου. Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερη μου ώρα να βλέπω κινηματογράφο.

Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένεια μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;» τον ρωτώ.

«Έκλεψαν τη σορό» μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ήταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Όλα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Ένα κόμπο στο στομάχι. Ένα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα ένα γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος». Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ένα φέρετρο άδειο. Ένα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση εκεί που ακουμπούσε το κεφάλι του για ένα σχεδόν χρόνο. Ένα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι… Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η Αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές» σκεφτόμουν συνέχεια.

Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική. Τηλέφωνα συνεχώς. Μηνύματα. Στο facebook το σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σα να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»… Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως, κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»… Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Έχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης;

Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. Την ψυχή μνημονεύουμε, μου λένε, όχι το σώμα. Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλούμε πάντα μέσα μας».

Αυτό είχα πει πριν ένα χρόνο. Αυτό πίστεψα από τη μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και την καρδιά μου.

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Όταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία… Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία, που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.ΟΣ, την Κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους, ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλυμμηρίζει. Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει· και γιατί παραμονή του μνημοσύνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος… Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητα μας… Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του. Έχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρσι;Την αξιοπρέπεια.

Την αξιοπρέπεια μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή. Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η Αστυνομία να εξιχνιάσει), αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς οι οποίοι την καθιστούν κράτος. Τι θα γινόταν αναλογίζομαι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια; Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί την Θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλεια μας;

Τι είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;

Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι;
Μια λέξη μόνο. Βιασμός.

Πώς αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη; Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός;

Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένεια του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το Κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη Θρησκεία μας;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας….

Τ/κ παραδέχεται τη μη-τουρκική, χριστιανική του καταγωγή 20/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Το ότι υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για εξισλαμισμό Ελλήνων Ορθοδόξων της Κύπρου κατά την περίοδο της Οθωμανικής κατοχής δεν πρέπει να θεωρείται ως στοιχείο αντίθετο με τον εξισλαμισμό άλλων εθνοτήτων και δογμάτων στο νησί. Το άρθρο του Τ/κ Alkan Chaglar, το οποίο παρατίθεται μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον Νόστο, υποστηρίζει τη χριστιανική εν μέρει (από τους Λατίνους και τους Μαρωνίτες), και γι’ αυτό πολυπολιτισμική, καταγωγή των Τουρκοκυπρίων, κάτι που έρχεται σε κάθετη αντίθεση με το τι η κεμαλική ιδεολογία επέβαλε στους πολίτες της ως «εκσυγχρονισμένη ιστορία».

Στο άρθρο ο συγγραφέας αμελεί να αναφερθεί στις συγκρούσεις των δούλων Ελλήνων ορθοδόξων και των αρχόντων Οθωμανών μουσουλμάνων, και ταυτόχρονα αφήνει παραπληροφοριακά να νοηθεί ότι χριστιανοί (ορθόδοξοι και καθολικοί χωρίς διάκριση) και μουσουλμάνοι μεταχειρίστηκαν τις ίδιες πρακτικές προσηλυτισμού (π.χ. τελεσίγραφα θανάτου, δουλείας ή αλλαγής πίστης)! Παρ’ όλα αυτά και επειδή ακριβώς η άποψη-παραδοχή της μη καθαρόαιμης καταγωγής και του χριστιανικού παρελθόντος σημαντικού μέρους των μουσουλμάνων Τ/κ εκφράζεται από έναν Τ/κ, κρίναμε σκόπιμο να μην την αφήσουμε να χαθεί στο χάος του διαδικτύου.

Τουρκοκύπριοι [πηγή: http://noctoc-noctoc.blogspot.com/2009/12/proselytism-and-crypto-christians-in.html]

‘Νόστος’
«Προσηλυτισμός και κρυπτοχριστιανοί στην Κύπρο»
16 Δεκεμβρίου 2009

Ο Alkan Chaglar, γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1981 (1981-08-05) (28 ετών) στο Λονδίνο, είναι Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και αρθρογράφος για την εβδομαδιαία δίγλωσση (Αγγλικά-Τουρκικά) εφημερίδα Toplum Postasi. Πήρε την επαίδευση του στο Leicester, Liège, και στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, με πλαίσιο τις γλώσσες, πολιτικές επιστήμες και την ιστορία. Επί του παρόντος ο Alkan κάνει τη διατριβή του πάνω στο φαινόμενο του θρησκευτικού συγκρητισμού για να πάρει το διδακτορικό του.

Στην εβδομαδιαία του στήλη «Πολιτιστικές Επαφές» ο Alkan Chaglar γράφει με πάθος για τις διαπολιτισμικές επιρροές και την πολυμορφία σε πολυεθνικές χώρες και την κατάσταση των μειονοτικών γλωσσών στον κόσμο.Έχοντας Τουρκοκυπριακή προέλευση, ο Alkan έδειξε ενδιαφέρον για το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών και το θέμα του προσηλυτισμού στο Ισλάμ στην Κύπρο. Στις 5 Μαΐου 2006 στην εφημερίδα Toplum Postasi, ο Alkan έγραψε για τους Λατίνους και τους Μαρωνίτες της Κύπρου που προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας. Γράφει τα εξής:

Αν και δεν υποτιμάται η σημασία της εγκατάστασης Τούρκων μουσουλμάνων εποίκων από την Ανατολία, το ζήτημα του προσηλυτισμού στην Κύπρο είναι εξίσου καίριας σημασίας για την ιστορική εξέλιξη της σημερινής τουρκοκυπριακής κοινότητας. Ο προσηλυτισμός, η πράξη στο να παρακινείς κάποιον να αλλάξει τη δική του πίστη για την δική σου, ήταν μια πολύ κοινή πρακτική στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως συνέβη σε πολλές χριστιανικές αυτοκρατορίες τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Οθωμανών. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο παρατεταμένος προσηλυτισμός επίσπευσε το σχηματισμό χαλαρών μουσουλμανικών κοινοτήτων σε διάφορες κτήσεις των Οθωμανών.

Ενώ στον Οθωμανικό Πόντο και στην Κρήτη, αυτοί που είχαν ασπασθεί το Ισλάμ ήταν κυρίως Έλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί, στην Κύπρο, τουλάχιστον κατά την αρχική περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, οι ποιο πολλοί προσηλυτισμένοι φαίνεται να ήταν Λατίνοι και Μαρωνίτες. Χωρίς να κάνουμε κατάρτιση ενός καταλόγου για θρήνους, είναι σημαντικό, εκτός χρόνου, το τουλάχιστον να ήμαστε σε θέση να μιλήσουμε για γεγονότα του παρελθόντος, όπως αυτά είναι.

Μετά την ήττα των Βενετών από τους Οθωμανούς το 1572, δόθηκε στους Λατίνους κατοίκους της Κύπρου ένα τελεσίγραφο θανάτου, δουλείας ή αλλαγής της πίστης τους. Τουλάχιστον έτσι είναι αυτό που ισχυρίζονται πολλοί ακαδημαϊκοί.

Ο πολύ σεβαστός αραβολόγος και ιστορικός της Οθωμανικής ιστορίας, Ronald Jennings συνοψίζει τα συναίσθημα των Οθωμανών κατά τους ηττημένους Λατίνους ως εξής, «αντιμετώπιζαν τους Κυπρίους με υπόληψη και ήταν καλοπροαίρετοι απέναντί τους, αλλά δεν έδειξαν κανένα έλεος για τους Λατίνους». Ο Jennings περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι Ενετοί στρατιώτες που πιάστηκαν ως κρατούμενοι είχαν την ευκαιρία να απαλλαγούν από τη δουλεία ή το θάνατο αν άλλαζαν τη πίστη τους για το Ισλάμ, πόσο κοινό ήταν αυτό είναι άγνωστο, αλλά πολλές γνωστές προσωπικότητες, όπως ο βενετσιάνος διοικητής πυροβολικού, ο Hercules Martingengo, αλλαξοπίστησαν και ασπάστηκαν το Ισλάμ. Αν υψηλόβαθμοι διοικητές αλλαξοπίστησαν, τότε είναι πολύ πιθανό ότι θα υπήρχαν επίσης πολλοί αρνησίθρησκοι από τις κατώτερες βαθμίδες.

Σχολιάζοντας σχετικά με την αντιμετώπιση των Ελλήνων, ο Harry Luke γράφει στο βιβλίο του, «Η Κύπρος κάτω από τους Τούρκους», » οι Έλληνες κάτοικοι παντού (στο νησί) καλωσόρισαν με προθυμία τις δυνάμεις εισβολής, όταν η προοπτική του να απαλλαγούν από τους σιχαμερούς Λατίνους φάνηκε μια πραγματικότητα που επιτέλους έφθασε». Οι Έλληνες κάτοικοι εφοδίαζαν συχνά τους Οθωμανούς στρατιώτες με τρόφιμα για την πορεία τους προς τα ενετικά οχυρά. Χωρίς να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες ήταν οι καλύτεροι φίλοι κατά αυτή τη περίοδο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι τελευταίοι θεωρούσαν τους πρώτους ως το λιγότερο από τα δύο κακά και εξέφρασαν ικανοποίηση για την αλλαγή μετά από αιώνες σκληρής Φραγκοκρατίας.

Ο Jennings που αποκρυπτογράφησε οθωμανικά αρχεία, αναφέρει ότι κατά την περίοδο 1593-1595, το 31% του συνόλου των ενήλικων αρρένων μουσουλμάνων των οποίων τα ονόματα και τα πατρικά ονόματα «αναφέρονται ως νομικοί παράγοντες (vekil) στο δικαστήριο ήταν αρνησίθρησκοι. Περισσότερο από το ένα τρίτο των μουσουλμάνων που εμφανίζονται στο δικαστήριο την εποχή εκείνη ήταν αρνησίθρησκοι, με το 30% όλων των καθοριστικής σημασίας μαρτύρων να ανήκουν σε αυτήν την ομάδα το 1609-1611, και αργότερα το 18% του συνόλου των Vekils. Οι αριθμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν ένα αρκετά σημαντικό ποσοστό του μουσουλμανικού πληθυσμού της Κύπρου κατά τον 17 ο αιώνα.

Παρά το γεγονός ότι αυτοί οι αριθμοί μειώθηκαν μετά το 1611, ο προσηλυτισμός στο Ισλάμ δεν εγκαταλείφθηκε, μάλλον οι πηγές δείχνουν ότι συνεχίστηκε ως το 19 ο αιώνα.

Όσο για τους Μαρωνίτες, ο Palmieri σημειώνει ότι το 1572 οι Μαρωνίτες ζούσαν σε 33 χωριά, από το 1596, 24 χρόνια μετά την οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου, ο συνολικός αριθμός των χωριών των Μαρωνιτών είχε κατέβει στα 19 και μετά από τον 20 ο αιώνα λιγόστεψαν μέχρι τα 4. Τα χωριά των Μαρωνιτών περιλαμβάνονταν από τα εξής: Metosic (Μετόχι), Fludi (Φλούδι), Santa Marina (Αγία Μαρίνα), Asomatos (Ασώματος), Gansili ή Kambyli (Καμπυλή), Carpasia ή Karpasha (Καρπάσια), Cormachita (Κορμακίτης), Primisia (Τριμίθι), Casapifani ή Kazafana (Καζάφανι), Vouno (Βουνό), Cibo (Κήπος ή Κορνόκηπος), Jeri (Γέρι), Gensada (Κυθρέα), Attala (Αττάλι), Clepirio ή Klepini (Κλεπίνη), Piscopia ή Piskobu (Επισκοπειό), Gasbria (Γαστριά), Cefalarisco (Κεφαλόβρυσο) και Sotta Cruscida ή Crysida (Χρυσίδα). Πολλά από τα παραπάνω χωριά, όπως η Καμπυλή, το Καζάφανι, η Αγία Μαρίνα, και το Επισκοπειό ήταν και εξακολουθούν να είναι εν μέρει ή εξ ολοκλήρου τουρκόφωνα, ενώ ο Κορμακίτης κατοικείται από Μαρωνίτες ακόμη και σήμερα.

Ο προσηλυτισμός δημιούργησε μια περιπλοκή στην κυπριακή κοινωνία που οδήγησε στο φαινόμενο της λαθραίας κοινότητας των κρυπτοχριστιανών οι οποίοι είναι ευρέως γνωστοί ως Λινοβάμβακοι (λέξη που σημαίνει άτομα του λινού και του βαμβακιού). Ο όρος επινοήθηκε για την ανάδειξη της πολλαπλής ταυτότητας αυτής της ομάδας. Χωριά όπως η Λουρουτζίνα (το αρχικό του όνομα ήταν Λαυρεντία), η Ποταμιά και μερικά χωριά της Τηλλυρίας, που ήταν πρώην κτήματα των Λατίνων αλλαξοπίστησαν μαζικά στο Ισλάμ.

Ο LR Michel ο οποίος έγραψε για το φαινόμενο των κρυπτοχριστιανών κατά τον 19 ο αιώνα, συχνά μιλά για τη σύγκρουση μεταξύ των Λατίνων και Ορθοδόξων ιερέων για τα δικαιώματά τους κατά τη διάρκεια της ταφής των νεκρών Λινοβαμβάκων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της οποίας οι επίσκοποι συνεργάζονταν με τους Οθωμανούς άρχοντες τις περισσότερες φορές κέρδιζε.

Υπήρξαν επίσης πολλές νόμιμες περιπτώσεις Ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών που αλλαξοπίστησαν στο Ισλάμ, κάτι που επίσης αξίζει πάρα πολύ συζήτηση, αλλά μερικοί Έλληνες ιστορικοί υποστηρίζουν ότι, αφού οι Λινοβάμβακοι ήταν ελληνόφωνοι, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι οι ίδιοι ήταν Έλληνες. Αλλά τα πράγματα σπάνια είναι όπως φαίνονται στη Κύπρο, οι Λατίνοι και Μαρωνίτες οι οποίοι κατοικούσαν στην Κύπρο συχνά επικοινωνούσαν εν μέρει ή εξ ολοκλήρου στην ελληνική γλώσσα, ακόμη και πριν από την οθωμανική κατάκτηση. Ο αραβολόγος Alexander Borg επισημαίνει ότι «στο να ομηλείς κάποια περιφερική αραβική γλώσσα συνεπάγεται και η γνώση κάποιας ξένης», και αυτό θα συνέβαινε στηνΚύπρο, όπως και αλλού, όπου ζούσαν Μαρωνίτες.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι οι κοινότητες των Λατίνων και των Μαρωνιτών επιβίωναν στην Κύπρο για αιώνες πριν από την άφιξη του στρατού του Λάλα Μουσταφά Πασά, και μέχρι τότε είχαν ήδη εξοικειωθεί στο να ζουν σε ένα νησί όπου η πλειονότητα του πληθυσμού του μιλούσε ελληνικά.

Το γεγονός είναι ότι ένας σημαντικός αριθμός μουσουλμάνων Τουρκοκυπρίων σήμερα έχουν ένα χριστιανικό παρελθόν, και ότι εν μέρει κατάγονται από ενετικές, γενοβέζικες και γαλλικές οικογένειες που είχαν κτήματα στο νησί και που προσηλυτίστηκαν στο σουνιτικό Ισλάμ. Είμαστε μια μικτή κοινότητα, και με αυτό θα αποκομίσουμε πολλά πλεονεκτήματα και τον πλούτο που μας καθιστά αυτό που είμαστε. Είναι καιρός εμείς ως κοινότητα να συνειδητοποίησουμε ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά πρόσωπα στο παρελθόν μας και δεν πρέπει να ντρέπομαστε για αυτό. Αντί να το απορρίψουμε αυτό ως τρέλα, θα πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε για να οικοδομήσουμε γέφυρες φιλίας με άλλους πολιτισμούς και να γιορτάσουμε τη πολλαπλή μας ταυτότητα. Κύπριοι ιστορικοί και από τις δύο πλευρές του χάσματος τείνουν να εστιάζονται υπερβολικά στην Ελληνική ή Τουρκική μας κληρονομιά, σε βάρος της αντικειμενικότητας, αλλά η Κύπρος ήταν και πάντα θα είναι μια σύγκλιση διαφορετικών πολιτισμών.

Σημ.: Πατήστε εδώ για να δείτε το αγγλικό πρωτότυπο άρθρο στην τ/κ Toplum Postasi.

Η λογοκριμένη ταινία: «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα» 09/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
comments closed

[πηγή φωτογραφίας: Σημερινή, 06/12/2009]

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η βραβευμένη ταινία μας «ΚΥΠΡΟΣ, η ΑΛΛΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» και επί  επταετία (1977-1984) απαγορευμένη  στην Κύπρο προβάλλεται στο 1ο Φεστιβάλ Κυπρίων Σκηνοθετών που διοργανώνει η Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου.

Σας προσκαλούμε στο ΠΑΝΘΕΟΝ στην Λευκωσία την Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου στις 9.30 μ.μ για να παρακολουθήσετε την προβολή  της πολυσυζητημένης ταινίας.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Οι σκηνοθέτες:

– Θέκλα Κίττου

– Λάμπρος Παπαδημητράκης

Τηλέφωνα  επικοινωνίας: 96475772,  22675787

ΧΩΡΟΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ: Κινηματογράφος  ΠΑΝΘΕΟΝ, Διαγόρου 29, Λευκωσία

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΑΙΝΙΑΣ:

Πολιτική ταινία-ντοκυμανταίρ, που, με αφετηρία την τουρκική εισβολή, επιχειρεί μια ανατομία του κυπριακού ζητήματος και μια τολμηρή ανάλυση πάνω στα βαθύτερα αίτιά του. Αποτελεί, παράλληλα, ένα ντοκουμέντο μιας ταραγμένης εποχής και μια κραυγή ελευθερίας των Ελλήνων της Κύπρου.

Η ταινία είναι προφητική. Στη διάρκεια της διετίας 1974-1976 που κράτησαν τα γυρίσματα, μέσα στο θρήνο για τη μεγάλη ήττα και μέσα στην αχλύ των υποσχέσεων και των ψευδαισθήσεων, οι νεαροί – τότε – σκηνοθέτες μπόρεσαν να δούν κατάματα και να εκθέσουν ενώπιον του θεατή τις δρομολογημένες ολέθριες πολιτικές, που θέτανε τις βάσεις για την εκ νέου υποδούλωση του νησιού στα ξένα κέντρα: την ανταλλαγή πληθυσμών, την εγκατάλειψη και τον αποπροσανατολισμό των προσφύγων, το ξεστράτισμα του αγώνα ελευθερίας και την κοντόφθαλμη οικονομική ευμάρεια.

33 χρόνια μετά, οι προβλέψεις της ταινίας δικαιώθηκαν τραγικά: ξένοι εξαργύρωσαν κυνικά τις πληγές, ο αγώνας επιστροφής εγκαταλείφθηκε και μια τυφλή οικονομική «ανάπτυξη» υποκατέστησε το αίτημα της απελευθέρωσης.

Η τόλμη της ταινίας να αποδώσει τις ευθύνες των ηγεσιών σε Ελλάδα και Κύπρο για την εθνική τραγωδία, ξεπερνούσε την ανοχή της μεταποικιακής κυπριακής πολιτείας: η επιτροπή λογοκρισίας, εφαρμόζοντας τον αποικιακό νόμο του 1931, απαγόρευσε τη ταινία και χρειάστηκαν 7 χρόνια δικαστικών αγώνων για να προβληθεί στην Κύπρο, μόλις το 1983.

Στην Ελλάδα η ταινία συγκέντρωσε πάνω από 500.000 θεατές, προκάλεσε δεκάδες δημοσιεύματα και θυελλώδεις συζητήσεις, ακόμα και διαδηλώσεις, ενώ θεωρείται ένα από τα καλύτερα και με τους περισσότερους θεατές πολιτικά ντοκυμανταίρ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα»
06 Δεκεμβρίου 2009

Οι παλαιότεροι θυμούνται και οι νεότεροι έχουμε ακούσει πως γύρω στα 1970 μια πολιτική ταινία είχε ταράξει τα νερά της κλειστής μας επαρχίας: Η ταινία με τον εύγλωττο τίτλο «Κύπρος, η άλλη πραγματικότητα», είχε αποσπάσει δύο σημαντικά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1976, είχε κάνει μια λαμπρή σταδιοδρομία στην Ελλάδα με 500.000 θεατές και είχε απαγορευθεί στον τόπο που τη γέννησε.

Οι τολμηροί νέοι -τότε- σκηνοθέτες Θέκλα Κίττου και Λάμπρος Παπαδημητράκης, ανέντακτοι αριστεροί διανοούμενοι, τόλμησαν «να βγάλουν το μέικ-άπ από το κυπριακό ζήτημα… να πουν ότι το νησί παραμένει δέσμιο της αποικιοκρατικής αλλοτρίωσης… για τον τρελό χορό των πολυεθνικών μονοπωλίων πάνω στο τραυματισμένο σώμα του… να καταγγείλουν την πολιτική της ελληνικής και κυπριακής ηγεσίας που οδηγεί «ντε φάκτο» στη διχοτόμηση, με την αποδοχή της ανταλλαγής των πληθυσμών… και να κάνουν μια ταινία όλο κουράγιο για πολλές αλήθειες πάνω σε πολλά ψέματα…» (απάνθισμα από τις κριτικές στον ελληνικό Τύπο). Με την ευκαιρία της επαναπροβολής της ταινίας στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ, που οργανώνει από 4-10 Δεκεμβρίου η «Ένωση Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Κύπρου» στο Πάνθεον, συναντήσαμε τους δυο σκηνοθέτες και είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Τριάντα-έξι χρόνια μετά την παραγωγή και βράβευσή της η ταινία σας παίρνει μέρος σε ένα κυπριακό Φεστιβάλ, τι έχετε να πείτε γι’ αυτή την καθυστέρηση;

Θ.Κ: Στην πραγματικότητα είναι 38 ολόκληρα χρόνια μετά το τράβηγμα του πρώτου πλάνου σε έναν τόπο που εξακολουθεί να μας πληγώνει, σε μια γη που φέρει ακόμα τις ίδιες πληγές, πληγές που από σωματικές γίνονται όλο και περισσότερο ψυχοσωματικές και μόνιμες. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 1974 και κράτησαν -με ενδιάμεσες διακοπές- μέχρι τον Απρίλιο του 1976. Βλέποντας ξανά τις σκηνές της ταινίας, πονάω γιατί η δική μας γενιά δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος μιας απελευθερωτικής πορείας… Πιστεύω ότι το ευάλωτο κυπριακό κράτος εγκλωβίστηκε τόσο μέσα στην ανάγκη αυτοσυντήρησης, που δεν άφησε πολλά περιθώρια στη γενιά μας να αμφισβητήσει τις δομές εξουσίας και να ανοίξει νέους δρόμους …

Λ.Π.: …Απόδειξη, πόσο στενόκαρδα και κοντόφθαλμα αντιμετώπισε μια ταινία ανοικτής ανάγνωσης, όπως η δική μας… Η ταινία είπε τότε, την ώρα που ήταν απόλυτα αναγκαίο να ειπωθεί, για να υπήρχε δυνατότητα αλλαγής τροχιάς, αυτά που όλοι σήμερα διαγιγνώσκουν, αλλά είναι, πλέον, πολύ αργά. Πρέπει να πούμε ότι η ταινία κτυπήθηκε από το κυπριακό κράτος από την προβολή της ήδη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: παρενέβησαν υψηλοί παράγοντες για να μη βραβευθεί, ακολούθησαν δύο αλλεπάλληλες απορριπτικές αποφάσεις της Επιτροπής Λογοκρισίας το 1978. Μας υποχρέωσαν μάλιστα να επανεξαγάγουμε την ταινία στην Ελλάδα, δηλαδή την απέλασαν, ωσάν να επρόκειτο για μολυσματική νόσο. Ακολούθησε πολυετής αγώνας δικαστικός και πολιτικός, και τελικά την επέτρεψε η κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού το 1984. Ακόμα και μετά τη νίκη μας, που σήμανε μια νέα εποχή στην ελευθερία της έκφρασης και στην αποαποικοποίηση των θεσμών, το κρατικό ΡΙΚ μας αρνήθηκε συνέντευξη και παρουσίαση όταν προβλήθηκε..

Το «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» είναι μια καθαρά πολιτική ταινία. Ποιος ήταν ο στόχος της;

Θ.Κ: Η ταινία έθεσε το κυπριακό στη ρίζα του. Σαν ένα ζήτημα ελευθερίας, που παρά την κυριαρχία ισχυρών δυνάμεων στην περιοχή, με τις οποίες οι ηγεσίες συνδιαλλάσσονται, παρά τις επιμέρους όψεις του, παραμένει ένα ζήτημα σύγκρουσης ανάμεσα στο αναφαίρετο δικαίωμα αυτοδιάθεσης και στην παλιά αγγλική και νέα αγγλοαμερικανοτουρκική αποικιοκρατική αρπακτικότητα. Ένα, εντέλει, ζήτημα πολιτικής ηθικής και ανθρωπισμού. Η ταινία, ξεπερνώντας τα πολιτικά ταμπού, μίλησε για τα ιστορικά λάθη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που οδήγησαν στην εθνική απώλεια του ’74. Με άλλα λόγια, θέσαμε το εθνικό θέμα της Κύπρου με όρους ιδεολογικής και ταξικής ηγεμονίας. Μιλήσαμε χωρίς παρωπίδες και ιδεοληψίες για το δίκαιο της Ένωσης, μιλήσαμε χωρίς αποκρύψεις για τα εγκλήματα εναντίον των Τουρκοκυπρίων.

Πώς νομίζετε ότι θα λειτουργήσει η ταινία στο σημερινό κοινό και, μάλιστα, στους νέους;

Λ.Π: Η ταινία υπήρξε προφητική. Σε μια εποχή που όλοι μιλούσαν για αγώνα επιστροφής, μέχρι και ένοπλο, που οι κυπριακές πόλεις κατακλύζονταν καθημερινά από μάζες εξαθλιωμένων και προδομένων ανθρώπων, που γεμάτοι οργή ήταν δυνητικοί φορείς ανατροπής, μπορούσε ένας στοχαστικός παρατηρητής να διακρίνει τις δυνάμεις που δρομολογούσαν την υποταγή και τη διχοτόμηση. Η ταινία τελειώνει με μια σκηνή στο Χίλτον -στην οποία καθόλου τυχαία εστίασαν όλοι οι κριτικοί- όπου ήδη ένας κόσμος από πολυεθνικούς ατζέντηδες, τραπεζίτες, ξένους πράκτορες και ντόπιους μεγαλοεπιχειρηματίες στήνει τη νέα Κύπρο. Τη νέα Κύπρο, όπου οι μαυροφορεμένες και οι απελπισμένοι, που ακολουθούν στην επόμενη σκηνή, δεν έχουν θέση…

Θ.Κ: Η ταινία αυτή, όσο η Κύπρος παραμένει υπόδουλη, είναι πάντα επίκαιρη, γιατί ανέδειξε τα βαθύτερα αίτια της τραγωδίας. Που δεν είναι παρά η γεωπολιτική ομηρία και μια αδυναμία να την αποτινάξουμε, οφειλόμενη στη μη ανάληψη της ιστορικής ευθύνης σε βάθος. Και υπαινίχθη τη μόνη αποτελεσματική διέξοδο για την κάθαρση. Που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μακροχρόνιο αγώνα ελευθερίας. Από την άποψη αυτή, ειδικά οι νέοι θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν ένα βιωμένο ντοκουμέντο εκείνης της ταραγμένης εποχής, θα δουν μέσα από ποιες συνθήκες επιβίωσαν οι πατεράδες και οι μανάδες τους, και θα αντιληφθούν τις βαθιές αλήθειες και τις δικές τους ευθύνες απέναντι στην ανάγκη να επιβιώσει, όχι μόνο υλικά, αλλά με όλη του την πνευματική σκευή, ο κυπριακός Ελληνισμός. Η ταινία, τέλος, αποτελεί έκφραση μιας ανάγκης για αυτοσυνειδησία των Ελλήνων της Κύπρου.

* Η ταινία «Κύπρος η άλλη πραγματικότητα» προβάλλεται την Τετάρτη 9/12/09, στις 9.30 μ.μ, στο Πάνθεον.

Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός; 24/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ, ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Αλέξανδρος Σβώλος [πηγή φωτογραφίας: Τα Νέα, στις 16 Δεκεμβρίου 1999]

‘Arcadia’
«Είναι πατριωτικός ο Σοσιαλισμός;»
31 Οκτωβρίου 2009

Σας σκανάρισα σήμερα ένα μικρό απόσπασμα από το πόνημα του Α.Ι. Σβώλου «ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ». Αφιερωμένο ιδιαίτερα στους σημερινούς πλανεμένους αριστερούς…

Οπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Σαράντος Καργάκος, «Το βιβλίο του Σβώλου είναι ένα αγνοημένο βιβλίο. Εσκεμμένα αγνοημένο. Η λεγόμενη Δεξιά (χρησιμοποιώ τους «καθιερωμένους» όρους συμβατικά) το έθαψε γιά νά μη φανεί πώς η «άλλη πλευρά» είχε πατριωτικά ιδανικά, ενώ η Αριστερά τό «έθαψε» γιατί ερχόταν σε αντίθεση προς παλαιές διακηρυγμένες θέσεις της και προς αυτές πού διακηρύχθηκαν άπο τον Ζαχαριάδη και τούς συνεργάτες του, μηδέ του Καραγιώργη εξαιρουμένου, στη διάρκεια του Εμφυλίου και μετά.»

Αλέξανδρος Σβώλος, "Για τη Μακεδονία και τη Θράκη" [πηγή εξωφύλλου: skinious.blogspot.com]

«…Σ’ όλα τα πλάτη της γης, ένας είναι ο όρος και ο δρόμος της μόνιμης ειρήνης και της μόνιμης φιλίας μεταξύ των εθνών -η Δημοκρατία- κι’ ένα είναι το βάθρο της καινούργιας ζωής των λαών – ο Σοσιαλισμός. Σημερα ξέρουμε πολύ σοβαρότερες αλήθειες παρά μια γενεά πρίν. Ο αστικός κόσμος πού αύξησε τις διαιρέσεις τών λαών, πού έκανε από ανάγκη του τον πόλεμο δυο φορές μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια, πού κατέφυγε στο φασισμό για νά σωθη, δε μπορεί να ασφαλίση μόνιμα την ειρήνη της γης.

Την ώρα της μόνιμης ειρήνης θα τη φέρη μόνο ο Σοσιαλισμός, γιατί είναι, ηθικά, τό μόνο σχημα πού μπορεί νά ένωση μέσα του τά έθνη και τις πατρίδες. Όπως τό είδαμε και στον τόπο μας, ο απελευθερωτικός αγώνας τών λαών έδειξε πόσον ισχυρό είναι τό εθνικό αίσθημα, στην ωραιότερη του εκδήλωση -εκείνη πού ταυτίζεται μέ την αγάπη της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας- εκείνη πού ανεβάζει τούς λαούς σε παράγοντες ιστορικής προόδου και σε δημιουργικά μέλη της πανανθρώπινης κοινωνίας. Καθένας αγαπά την πατρίδα του. Και κανένας λαός δέν είναι μόνο κακός ή μόνο καλός. Ολοι έχουν νά συνεισφέρουν κάτι στο κοινό αγαθό του πολιτισμού. Άλλά γι’ αυτό ακριβώς, κανένας λαός δέν ημπορεί νά ζήση μόνος. «Ο Σοσιαλισμός -έλεγε πριν λίγες μέρες ό Leon Blum- είναι η σύνθεση του αληθινού πατριωτισμού και του αληθινού διεθνισμού». Μόνο τά δημοκρατούμενα, τ’ αντιφασιστικά έθνη θα συνεννοηθούν εύκολα και θα ενωθούν μεταξύ των μ’ ένα τρόπο πού νά σέβεται του καθενός την ανεξαρτησία, τη θέση και τά δικαιώματα. Και μόνο όταν ταχθούν κάτω απ’ τον αστέρα του Σοσιαλισμού, πού οδηγεί στη Βηθλεέμ ενός νέου κόσμου, oι λαοί θα σκοτώσουν τον πόλεμο και θ’ ανοίξουν την οριστική περίοδο της ειρηνης – της pax democrattica.

Η φιλία κι’ η συνεργασία τών εθνών περιμένει την κοινωνικη μεταβολη γιά να γίνη ο ανθρώπινος θεσμός. Το πρόβλημα των εθνοτήτων, όπως το απέδειξε τόσο λαμπρά μια μεγάλη μας Σύμμαχος, η σοβιετική Ρωσσία, μόνο ό Σοσιαλισμός μπορεί να το λύση, έτσι πού απ’ τις αιματηρές αντιθέσεις νά δημιουργήση αρμονίες συνειδήσεων και συμφερόντων. Κι’ οι εθνότητες υπήρξαν επιχείρημα η πρόφαση πολέμου, μαζί μέ τόσα άλλα αίτια, πού μόνο ο Σοσιαλισμός θα ξερριζώση, ώστε νά μη μπορούν οι λίγοι, όπως τώρα, να σπρώχνουν στην περιοδική σφαγή τό άνθος της ανθρώπινης βλάστησης ολάκερης. Στο Σοσιαλισμό τελικά θα βρη την πραγματική και την ηθική της έκφραση κι’ η έμφυτη Ιδέα του μεγαλείου πού καθένας τρέφει για τη δική του την πατρίδα. Το μεγαλείο αυτό δέν είναι ποσοτικη αξία, αλλά μετριέται μέ την πνευματική ηγεσία πού κατακτά ο φορέας του μέσα στην κίνηση του κόσμου γιά την πανανθρώπινη πρόοδο, για τό ανέβασμα όλων, χωρίς εξαίρεση, στις ανώτερες μορφές της ζωης και της δημιουργίας. Αυτή η πίστη μας θερμαίνει. Αλλά πρέπει ειλικρινά νά την ενστερνισθούν και όσοι στάθηκαν εχθροί μας ή θέλουν τό κακό μας. Η προοπτική της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού ας δημιουργήση και στη ζωή της Βαλκανικης -της πολύπαθης και πολυτάραχης Βαλκανικής- την απαντοχή της μόνιμης φιλίας και της ειρήνης. Μόνο μέσα σε τέτοια νέα πλαίσια μπορεί ν’ άλλάξη οριστικά η μοίρα των Βαλκανίων και να δουν την άσπρη μέρα πού περιμένουν οι λαοί της. Η απαντοχή αυτή ας είναι κι η παρηγοριά γιά όσο αίμα χύθηκε ως τώρα.»

Ιούνιος 1945

Αλέξανδρος Σβώλος, Έλληνας Σοσιαλιστής, γεννηθείς στο Κρούσεβο της Μακεδονίας. Εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ, Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ).

«Εφυγε» ο Νότης Περγιάλης 12/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed

Νότης Περγιάλης [πηγή φωτογραφίας: Ριζοσπάστης 10/11/2009]

Νότης Περγιάλης

‘Ριζοσπάστης’
«»Εφυγε» ο Νότης Περγιάλης»
10 Νοέμβρη 2009, σελ. 27

Ενας σπουδαίος συγγραφέας και στιχουργός, ένας αξιολογότατος ηθοποιός, ένας ευαίσθητος και γλυκύτατος άνθρωπος, ο Νότης Περγιάλης, που τα τελευταία χρόνια ζούσε στους Αγ. Θεοδώρους Κορινθίας, «έφυγε» χτες από κοντά μας σε ηλικία 89 χρόνων. Ανήσυχος και δραστήριος πάντα, εραστής μέγας της τέχνης του, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Ανέβαζε παραστάσεις με νέους ανθρώπους στην πόλη όπου ζούσε. Ανθρωπος πολιτικοποιημένος, κοντά πάντα στους αγώνες του ΚΚΕ και στην πάλη για την ειρήνη, πριν 3 χρόνια είχε δηλώσει στον «Ριζοσπάστη»:

«Εμείς, σαν λαός, δε σκύψαμε το κεφάλι και ούτε πρόκειται να το σκύψουμε. Είμαστε λαός που θυμώνει και δεν ξεχνάει. Είναι ακατανόητο τι κατεργάζονται για τους λαούς. Καινούρια αίματα; Καινούριες περιπέτειες και διώξεις; Δε θα περάσουν αυτά. Υπάρχει τεράστια πείρα στους λαούς. Οι λαοί ξέρουν να αμυνθούν. Υπάρχει ο λόγος που δε σβήστηκε ακόμα ούτε από τα δέντρα, ούτε από τις πολιτείες, ούτε από τα χωριά. Αν έρθει άλλος ένας τρόπος για να καταπιέσουν τους λαούς, δε θα περάσει. Γιατί οι λαοί ξέρουν».

Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης. Σπούδασε στο Θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάστηκε ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Εγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα) κ.ά.

Είναι ο στιχουργός του διάσημου τραγουδιού «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», τη μουσική του οποίου έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Επίσης στιχουργός των τραγουδιών «Ο λεβέντης», «Τι να την κάνω τη χαρά», «Το μπλόκο της Καισαριανής» που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του τραγουδιού «Γκρεμισμένα σπίτια» με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, «Νυφιάτικο τραγούδι» κ.ά.

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε σενάριο των Νότη Περγιάλη και Γεράσιμου Σταύρου, αποτελεί την τηλεοπτική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Η σειρά προβλήθηκε το 1975 σε 50 σαρανταπεντάλεπτα επεισόδια.

Συγγραφέας των βιβλίων «Οταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κ.ά. Επίσης των θεατρικών έργων «Η γειτονιά του Τσέχωφ» (1976) «Μαγική πόλη» (1963), «Ανοιξε την πόρτα» (1986) κ.ά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Νότης Περγιάλης: Επιπλέουν οι φελλοί

‘Ριζοσπάστης’
«Το τελευταίο «αντίο»»
11 Νοέμβρη 2009, σελ. 25

«Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα/ τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια/ με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια/ λεβέντης εροβόλαγε. Στα μάτια του ένα σύννεφο/ μες στην καρδιά του σίδερο»… Αμέτρητοι όσοι τραγούδησαν αυτό το υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου, λίγοι όμως ξέρουν ότι οι στίχοι είναι του αγωνιστή της ΕΑΜικής Αντίστασης Νότη Περγιάλη, τον οποίο αποχαιρέτησαν χθες συγγενείς και φίλοι στο κοιμητήριο των Αγίων Θεοδώρων.

Ολοι είχαν τις καλύτερες αναμνήσεις από τον ευγενικό και ζεστό άνθρωπο, τον εξαιρετικό συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιό, που «έφυγε» στα 89 του χρόνια, χωρίς ποτέ να πάψει να αγαπά τις Τέχνες και τα Γράμματα, να πιστεύει στα ιδανικά της ΕΑΜικής Αντίστασης για έναν καλύτερο κόσμο. Μαθητής του Βασίλη Ρώτα, συναγωνιστής του Μάνου Κατράκη, αγαπήθηκε για τα θεατρικά του έργα, πολλά από τα οποία μεταφράστηκαν (γαλλικά, δανέζικα, αγγλικά, γερμανικά), αλλά και για τις ερμηνείες του στο θέατρο και σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, με σπουδαιότερες ίσως «Το χρώμα βάφτηκε κόκκινο» (1964), στο ρόλο του Μαρίνου Αντύπα (σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας 1965), «Τα κόκκινα φανάρια» (1963, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη), αλλά και στην «Ηλέκτρα» (1962), χωρικός – σύζυγος της Ηλέκτρας (σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, υποψήφια για Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας 1962).

Εγραψε πολλά θεατρικά έργα, όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα) κ.ά. «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», σε σενάριο των Νότη Περγιάλη και Γεράσιμου Σταύρου, αποτελεί την τηλεοπτική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη. Η σειρά προβλήθηκε το 1975 σε 50 σαρανταπεντάλεπτα επεισόδια.

Συγγραφέας των βιβλίων «Οταν σηκώθηκαν τα δένδρα» (νουβέλα 1971), «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ» (1971), «Το κόκκινο πουλί», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κ.ά.

Εχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου και με το Βραβείο των Κριτικών των Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Τα νεοκλασικά είναι μέρος της ιστορίας μας! 07/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Έκκληση προς όλους τους υπεύθυνους φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προστατεύσουν τα νεοκλασικά των πόλεών μας με τα πανέμορφα σκαλίσματα, και στην προκειμένη περίπτωση της Λευκωσίας, που κινδυνεύουν από τον «εκσυγχρονισμό» και την αλόγιστη «ανάπτυξη». Είναι μέρος και αυτά της ταυτότητάς μας και της ιστορίας μας και αξίζουν της προστασίας μας!

νεοκλασικό οδού Δ. Σεβέρη [πηγή: http://eretiko-istologio.blogspot.com/2009/10/blog-post_19.html]

‘Ερετικό Ιστολόγιο’
«Σώστε τα νεοκλασικά της πόλης!»
19 Οκτωβρίου 2009

Όλες οι πόλεις έχουν από ένα σημείο αναφοράς, ένα βασικό αξιοθέατο. Οι παραθαλάσσιες πόλεις έχουν πόλο έλξης τη θάλασσά τους. Αντιθέτως, η πρωτεύουσα της Κύπρου, μία πόλη κτισμένη στο κέντρο του νησιού, έχει να υπερηφανεύεται μόνο για τα κτίσματά της: το ενετικό τείχος, τις βυζαντινές και μεσαιωνικές της εκκλησίες, τα οθωμανικά λουτρά και τέλος τις νεοκλασικές κατοικίες. Ιδιαίτερα η παλιά Λευκωσία σε ελκύει με τη γοητεία κάθε πόλης που κράτησε κάτι από το παρελθόν της αναλλοίωτο στον χρόνο. Ακόμη και η γραμμή καταπαύσεως του πυρός που ονομάστηκε κατ’ ευφημισμόν «πράσινη γραμμή» ασκεί αυτήν τη μυστήρια έλξη στον θεατή. Ο χρόνος σταματά κάπου στο ’60 ή το ’70. Παλιά αρχοντικά και πολυσύχναστοι δρόμοι παραδομένοι στη σκόνη και τον χρόνο, πληγωμένα από τις σφαίρες κατακτητών και αμυνομένων περιμένουν εναγκαλιζόμενα την ομορφιά της άγριας φύσης την ώρα της απελευθέρωσης για να ξαναζήσουν μέσα σε γνώριμες λαλιές. Καρτερικά, αλλά όχι άφθαρτα!

Πάντοτε, όμως, για όλα αυτά τα καταπληκτικά δημιουργήματα άξιων δεξιοτεχνών του πωρόλιθου υπάρχει ο κίνδυνος να παραδοθούν ανυπεράσπιστα στη δίνη του κέρδους. Η φωτογραφία που εξασφαλίσαμε δείχνει ένα από τα εναπομείναντα νεοκλασικά επί της οδού Δημοσθένη Σεβέρη στη Λευκωσία (μεταξύ του κόμβου του Προεδρικού και της αντιπροσωπείας της Honda). Η περίφραξη με την ένδειξη «Αthienitis contractors & developers» μας ανησυχεί! Δεν ξέρουμε τι προτίθεται να κατασκευάσουν στον χώρο, ούτε εάν οι προθέσεις τους είναι να το αναπαλαιώσουν. Προτιμούμε, όμως, να ανησυχήσουμε τώρα για να ησυχάσουμε μετά! Ή παραφράζοντας την παροιμία, να φυλάγουμε τα νεοκλασικά μας για να έχουμε τουλάχιστον τα μισά!!!

Πρέπει να επισημάνουμε, ακόμη, την ευθύνη της πολιτείας (δήμου, κυβέρνησης). Έχουμε ξαναζήσει κατεδαφίσεις διατηρητέων κτηρίων εν μιά νυκτί παρά τις απαγορεύσεις. Οι κυρώσεις προφανώς και τα πρόστιμα δεν είναι αποτρεπτικά του κέρδους που αποκομίζουν όσοι έχουν συμφέροντα στη συνέχιση του έργου. Και φυσικά οι ιδιοκτήτες και οι εργολάβοι που αναλαμβάνουν τέτοιες υποθέσεις δεν διαθέτουν στοιχειώδη ευαισθησία για την πόλη τους, ούτε σκέφτονται την ιστορική και αισθητική αξία του διατηρητέου κτηρίου.

Μπορείτε να φανταστείτε μία Λευκωσία χωρίς το τείχος της και την τάφρο, χωρίς το νεοκλασικό δημαρχείο της, χωρίς την Παναγία Φανερωμένη, χωρίς το Παγκύπριο Γυμνάσιο, χωρίς το αρχοντικό του Χατζηγιωργάκη Κορνέσιου, χωρίς τα γραφικά στενά δρομάκια, χωρίς τη Λαϊκή Γειτονιά; Αυτή δεν θα είναι μια πόλη με χαρακτήρα, αλλά μια αφόρητη ζούγκλα από γυαλί και ατσάλι! Για ακόμη μια φορά σφυγμομετρούνται οι ευαισθησίες των δημοτών και το πολιτισμικό τους επίπεδο. Το πρόσκαιρο κέρδος κάποιων ενάντια στον χαρακτήρα της παλιάς πόλης. Ποιος θα βγει κερδισμένος από αυτήν την πάλη; Αν υπάρχει κάποιος υπεύθυνος σ’ αυτόν τον τόπο ας απαντήσει ΜΕ ΠΡΑΞΕΙΣ!