jump to navigation

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση και η παρωχημένη προπαγάνδα 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι απαντήσεις του καθηγητή κ. Βασίλη Φίλια είναι συντριπτικές ως προς στις κατηγορίες του Διονύση Γουσέτη πως ο Ελληνισμός πάσχει από …παρωχημένη εθνική συνείδηση! Μέσα στην παραζάλη του, ο Διονύσης Γουσέτης ανακαλύπτει μια φανταστική σύνδεση ενός τοπικιστικού επαρχιωτισμού και εθνικής συνείδησης, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χτυπήσει συμπλέγματα κατωτερότητας των Ελλήνων. Ποιος είπε πως οι Έλληνες που νιώθουν Ευρωπαίοι έχουν αυτές τις απόψεις; Εμείς κύριε Γουσέτη, δεν συμφωνούμε με τις απόψεις σας…

φίλιας

‘Επιτροπή Ενημερώσεως επί Εθνικών Θεμάτων’
«Καθηγητής Βασίλης Φίλιας γράφει»
25 Ιανουαρίου 2010
Βασίλης Φίλιας (Καθηγητής Κοινωνιολογίας)

Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει. Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.

Είναι γεγονός ότι η έννοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10ο και 11ο αιώνα.

Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα, δηλαδή η γέννηση του Εθνους-Κράτους. Επομένως η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις, όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών , ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν , αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης» [Κ. Μάρξ] και να την καθυποτάξει , γνωρίζοντας τους νόμους της. Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές» και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.

Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει , αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός; ] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο. Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος] ή περιπίπτει σε μεγαλοιδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.

Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ ‘ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα , υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.

Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή , προιόν του ρωμαντισμού του 19ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού προτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης , που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού , όπως συνέβη στη Δύση. Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη. Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη … «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προυποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας. Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων , αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο. Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδεολογιών» , της κατάργησης του Έθνους , της πολιτισμικής εξομοίωσης. Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής , ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *

Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.

Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπαμοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα , που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία , που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου» , στις εκδόσεις Παπαζήση.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Η θλίψη της παρωχημένης εθνικής συνείδησης»
13 Ιανουαρίου 2010
Διονύσης Γουσέτης

Είναι να θλίβεσαι. Το μάλλον συντηρητικό γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του, απομυθοποιεί την ιστορία της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του αφιερώματος καθηγητής Μισέλ Βινόκ, συγγραφέας 30 ιστορικών συγγραμμάτων, εξηγεί: «Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας». Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του «Εξπρές» είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι’ αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Ερνεστ Γκέλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ε. Ε., όπου κάθε κράτος-μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στη χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην Ε. Ε. σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για τον διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Ελληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ετσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Advertisements

Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: «Είναι αντεπιστημονική θέση και φανατική ιδεοληψία η προσπάθεια να μας πείσουν κάποιοι ότι δήθεν μέχρι το 1821 δεν ξέραμε ποιοί είμαστε και ότι ορισμένοι διανοητές δημιούργησαν ένα τεχνητό νεοελληνικό έθνος». Στο άρθρο του αυτό ο Κωνσταντίνος Χολέβας, οπλισμένος με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, αποκαθηλώνει τα ψεύδη όσων ισχυρίζονται πως ο Ελληνισμός είναι ένα κατασκεύασμα.

‘Αντίβαρο’
«Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες»
06 Ιανουαρίου 2010
Κωνσταντίνος Χολέβας

Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Υπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:

Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.

Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους,  ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν  τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)

Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροκῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας…». (2)

Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα: Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:

Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων

Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων

Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)

Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.

Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει  τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!

Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5).  Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.

Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.

(1)    Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.

(2)    Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.

(3)    Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως τοῦ 1819, Νάξος 2009.

(4)    Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ: 1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.

(5)    Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65.

Μουσική στασιμότητα: παρακμή ή νέα προσέγγιση; 26/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags:
comments closed
[πηγή φωτογραφίας: oi-las.com]

‘Πολίτης’
«Μουσική στασιμότητα: παρακμή ή νέα προσέγγιση;»
20 Σεπτεμβρίου 2009
Λουκάς Ζυμαράς*

Λαοί με βαθιές ρίζες, όπως ο ελληνικός, διατήρησαν μέσα στις χιλιετηρίδες που πέρασαν την παραδοσιακή τους μουσική.

Η Κύπρος, κομμάτι του Ελληνισμού και καθόλα επηρεασμένη από αυτόν, γλώσσα, θρησκεία, πολιτισμό, διατήρησε από τα πανάρχαια χρόνια και τη δική της μουσική κληρονομιά. Στην προσπάθεια διατήρησης αυτής της κληρονομιάς, ο κυπριακός λαός είχε να αντιμετωπίσει διάφορους κατακτητές: Πέρσες, Φοίνικες, Πτολεμαίους, Ρωμαίους, Φράγκους, Ενετούς, Τούρκους, Άγγλους, οι οποίοι, όμως, δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν τον πολιτισμό του, που τον διατήρησε αλώβητο διά μέσου των αιώνων.

Ο Όμηρος καταδεικνύει και αποδεικνύει τα πιο πάνω περιγράφοντας διαγωνισμούς ασμάτων ανάμεσα σε άλλους διαγωνισμούς (χορών, αθλημάτων) που διεξάγονταν στις λατρευτικές γιορτές στο όνομα της Θεάς Αφροδίτης, τα «Αφροδίσια». Τα «Αφροδίσια» γινόντουσαν στην Αμαθούντα, όπου συμμετείχαν χαρισματικοί χορευτές, τραγουδιστές, αθλητές. Σήμερα συνεχίζεται η γιορτή του κατακλυσμού που έχει τις ρίζες της στα «Αφροδίσια», όπου πραγματοποιούνται διαγωνισμοί «τσιαττιστών». Στην Αμμόχωστο, πριν από την τουρκική εισβολή, διεξάγονταν και θαλάσσια αγωνίσματα όπως: κολύμβηση, κωπηλασία κ.ά..

Οι Κύπριοι διατήρησαν την ελληνικότητά τους, απορρίπτοντας ξενόφερτα στοιχεία, όσον αφορά κυρίως στα μουσικά όργανα. Έχουν π.χ. παραμερίσει το σάζι, αφού υπήρχε ο ταμπουράς (πανδουρίδα ή θαμπούρα), προσπέρασαν επίσης το ζουρνά και το τουμπερλέκι, αφού σήμερα υπάρχει το πιδκιάβλι και η ταμπουτσιά.

Η κυπριακή παραδοσιακή μουσική διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, αλλά χρειαζόταν τη συνοδεία πολυφωνικού οργάνου, έτσι προστέθηκε το λαούτο και αργότερα το σολιστικό βιολί.

Δυστυχώς, οικονομικοί λόγοι υποχρέωσαν την κυπριακή παραδοσιακή ορχήστρα να μείνει φτωχή. Έτσι έχουμε τη ζυγιά (βιολί – λαούτο) να γυροφέρνει στους γάμους και στις διάφορες άλλες εκδηλώσεις. Το πιδκιαύλι, ο ταμπουράς και η ταμπουτσιά παραμερίστηκαν… και τα είδη των μουσικών ποικίλλουν ακόμα και σήμερα. Ευτυχώς υπάρχουν εκείνοι οι μουσικοί, οι χαρισματικοί και ξεχωριστοί, που αγαπούν με πάθος αυτό που κάνουν. Ακριβώς επειδή κίνητρό τους είναι να υπηρετήσουν τη θεά Μούσα χωρίς προσωπικά ή άλλα οφέλη, η κυπριακή λαϊκή παράδοση ακούμπησε σ’ αυτούς. Αυτοί που σέβονται την κληρονομιά που παρέλαβαν και στόχος τους είναι ο εμπλουτισμός της, που πηγάζει μέσα από την ανάγκη τους να συμβάλουν στο σχηματισμό παραδοσιακής ορχήστρας ή στη βελτίωση της μελωδίας, χωρίς να ξεφεύγουν από το γενικότερο, μουσικά, παραδοσιακό πλαίσιο.

Ένα θέμα που συζητείται πολύ και διχάζει αυτούς ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική είναι η διφωνία, στοιχείο εμπλουτισμού, που όταν απουσιάζει από ορισμένες μουσικές φράσεις, έχουμε την εντύπωση ότι λείπει «κάτι» ή ακόμα το αφτί δεν απολαμβάνει επαρκώς αυτό που αισθάνεται. Δεν μπορεί κάποιος να απορρίψει την πολυφωνία στην παραδοσιακή μουσική, που μπορεί να επιχειρηθεί με φειδώ, αφού υπήρχαν πολυφωνικά όργανα.

Ο ύδραυλος, που εφηύρε ο Κτησίβιος (283-221 π.Χ.), όπως αναφέρει ο Πιερής Ζαρμάς στο βιβλίο του «Πηγές της Κυπριακής Δημοτικής Μουσικής», ήταν η αρχική μορφή του πιάνου και του εκκλησιαστικού οργάνου. Με την κατάκτηση του Βυζαντίου, όμως, από τους Τούρκους, ο ύδραυλος δανείστηκε στους Δυτικούς, που στην πορεία του χρόνου εξελίσσεται σε εκκλησιαστικό όργανο.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε το ταλέντο και τη γνώση του ελληνικού λαού, ακόμα και προ Χριστού, που αφορά στη μουσική, αφού αυτή ήταν από τα βασικότερα μαθήματα στην εκπαίδευση των νέων.

«Μουσικήν ποίου και εργάζου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες (Σωκράτης).

Το ότι αρκετοί νέοι σήμερα άρχισαν να ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική, πιστεύουμε ότι αυτό οφείλεται σε ακούσματα που δεν έχουν καθόλου σχέση με τα ακούσματα της ζυγιάς (ένα βιολί και ένα λαούτο).

Με αυτά τα στοιχεία που έχουμε και όχι με αυτά που δεν έχουμε (!), ας καταλήξει ο καθένας στα δικά του συμπεράσματα. Εμείς δηλώνουμε παρόντες. Ζητούμε όμως και από εσάς τη δική σας άποψη και τις δικές σας εισηγήσεις, για να μην αφήσουμε τον κυπριακό πολιτισμό στο έλεος της παρακμής, να μην αφήσουμε την Κυπριακή Παραδοσιακή Μουσική στο έλεος κάποιων, λίγων, ευτυχώς, που τη θέλουν να παραμένει φτωχή, χωρίς δυνατότητες εμπλουτισμού της.

Ας γίνει μια νέα προσέγγιση από αυτούς που «ποιούν και εργάζονται» την Κυπριακή Παραδοσιακή Μουσική, για να έρθουν οι νέοι πιο κοντά στις ρίζες τους, για να γνωρίσουν «εαυτούς».

* Ερευνητής-Μελετητής Παραδοσιακής Μουσικής, Παραδοσιακό Μουσικό Σχήμα » ΟΙ ΛΑΣ» www.oi-las.com

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Οι Λας’
«Ιστορικό»

Το παραδοσιακό μουσικό σχήμα »Οι Λας» ιδρύθηκε το 1998 με σκοπό τη διάσωση, διατήρηση και διάδοση της κυπριακής δημοτικής παραδοσιακής μουσικής.

Για την υλοποίηση του πιο πάνω σκοπού σαν συντελεστές του παραδοσιακού μουσικού σχήματος διεξάγουμε έρευνες που στοχεύουν στην καταγραφή δημοτικών τραγουδιών και άλλων παραδοσιακών ηχοχρωμάτων που χάνονται στην επαναφορά τους σε χρήση, καθώς επίσης και στην εκπόνηση θεωρητικών μελετών γύρω από την κυπριακή παραδοσιακή μουσική.

Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής συμμετέχουμε σε πολιτιστικές εκδηλώσεις που οργανώνουν διάφοροι πολιτιστικοί φορείς, δήμοι και κοινότητες της Κύπρου, ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού κ.α. Ήδη έχουμε λάβει μέρος σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ σε πολλά μέρη της Κύπρου. Από το 2001 συμμετέχουμε και στο σχέδιο »Αθηνά» των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού διαδίδοντας τη μουσική μας παράδοση σε δήμους και κοινότητες της Κύπρου. Συμμετέχουμε επίσης σε προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας που εντάσσει την παραδοσιακή Κυπριακή Μουσική στην εκπαίδευση με συναυλίες και σεμινάρια στα σχολεία. Το πρόγραμμα αυτό έχει εγκριθεί μετά από γραπτή πρωτοβουλία του σχήματος.

Σαν μουσικό σχήμα έχουμε παρουσιαστεί με επιτυχία σε προγράμματα τόσο του ραδιοφώνου όσο και της τηλεόρασης. Έχουμε παρουσιαστεί επίσης σε συναυλίες στο Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα, στο Δήμο Αγίου Δημητρίου, στο Δήμο Νέας Μάκρης, στην Σαντορίνη στο Παγκόσμιο φεστιβάλ παραδοσιακού τραγουδιού που διοργανώνεται στο Viljandi της Εσθονίας και λαμβάνουν μέρος επαγγελματικά Παραδοσιακά Μουσικά Σχήματα, στην Κίνα, στην Φιλανδία καθώς επίσης και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Έχουμε επίσης παρουσιαστεί σε σεμινάρια στην Κύπρο και στο εξωτερικό όλο το φάσμα της Κυπριακής Παραδοσιακής Μουσικής.

Μετά από πέντε χρόνια μελέτης και έρευνας έχουμε επίσης στο ενεργητικό μας τον πρώτο διπλό ψηφιακό μας δίσκο που περιλαμβάνει παραδοσιακά τραγούδια και χορούς της Κύπρου.

Θύμα απαγωγέων ο Έλληνας δάσκαλος των Καλάς 11/09/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Δείτε παλαιότερο αφιέρωμα της ‘Νοητικής Αντιστάσεως’ για τους Καλάς και τον κ. Θανάση Λερούνη.

Ο Θανάσης Λερούνης [πηγή φωτογραφίας: Ελευθεροτυπία, 10/09/2009]

‘Καθημερινή’
«Θύμα απαγωγέων ο Έλληνας δάσκαλος των Καλάς»
10 Σεπτεμβρίου 2009
Μαρία Δεληθανάση

Τη νύχτα της περασμένης Δευτέρας προς Τρίτη 15 – 20 ένοπλοι εισέβαλαν στο μουσείο διάσωσης πολιτισμού των Καλάς που είχε δημιουργήσει ο εκπαιδευτικός Θανάσης Λερούνης στην κοιλάδα Μπουμπουρέτ της επαρχίας Τσιτράλ, στο Πακιστάν, και τον απήγαγαν. Ο Ελληνας εκπαιδευτικός, που βρίσκεται μόνιμα στη γη των Καλάς από το 2001, ζούσε εκεί με την Ελληνίδα γυναίκα του.

Μετά την εισβολή των ενόπλων στο μουσείο, ακολούθηκε μακελειό με έναν αστυνομικό φύλακα νεκρό, ένα δεύτερο αστυνομικό και έναν υπηρέτη τραυματισμένους βαριά και τον Θανάση Λερούνη απαχθέντα. Μαζί του απήχθησαν ένας δάσκαλος Καλάς και ένας φύλακας, που τελικά χθες αφέθηκαν ελεύθεροι.

Αγνωστοι οι δράστες
Οι απαγωγείς μπορεί να είναι επαγγελματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Αλλά η πακιστανική αστυνομία δεν αποκλείει την πιθανότητα να είναι και Ταλιμπάν. Οπως σημειώνεται σε αγγλόφωνα πακιστανικά ΜΜΕ, ένας πρώην Αφγανός αξιωματούχος, ο Αχτάρ Κοχιστανί, είχε απαχθεί πέρυσι στο Τσιτράλ από Ταλιμπάν. Φήμες λένε ότι στην περιοχή είχε βρει καταφύγιο ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κατά την πρώτη αφγανική τζιχάντ, επί σοβιετικής κυριαρχίας στο Αφγανιστάν, τη δεκαετία του 1980.

Η ελληνική πρεσβεία στο Πακιστάν αντέδρασε αρχικά με αμηχανία στην είδηση. Ομως ο εκπρόσωπος του υπ. Εξωτερικών κ. Γρηγόρης Δελαβέκουρας δήλωσε ότι το υπουργείο προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κατάστασης.

Ο Θανάσης Λερούνης είχε οργανώσει το πρώτο ταξίδι για Ελληνες εκπαιδευτικούς στις κοιλάδες των Καλάς, στο βορειοδυτικό Πακιστάν, το 1995. Ηταν συνεπαρμένος από την ιδιότυπη φυλή που έλκει τις ρίζες της στην έλευση του Μ. Αλεξάνδρου στην Ασία τον 4ο αι. π. Χ. και στην παραμονή των επιγόνων του για τρεις περίπου αιώνες. Μιλούσε για τον Ισκαντέρ Αζάμ (Αλέξανδρο τον Μέγα). Παρέπεμπε στη δουλειά του ερευνητή και μουσικού Γιάννη Μανωλιδάκη, του μουσικολόγου Γιάννη Παπαϊωάννου, στον «Ελληνα Βούδα» του Νίκου Δήμου, σε εθνολόγους και ιστορικούς από όλο τον κόσμο. Στο ταξίδι που κράτησε έναν ολόκληρο μήνα ξενάγησε τους 20 περίπου συνεπιβάτες του στο μουσείο της Λαχώρης και στα Τάξιλα όπου στα ασημένια και χρυσά νομίσματα βρίσκονται χαραγμένα ονόματα Ελλήνων βασιλέων και άμπελοι στολίζουν τους μαρμάρινους κίονες. Ακολούθησε το Πεσαβάρ με τους προσφυγικούς καταυλισμούς των Αφγανών και την υποχρεωτική κάλυψη των γυναικών στους δρόμους. Και μετά άρχισε το σκαρφάλωμα στη δυσπρόσιτη επαρχία του Τσιτράλ, πάνω σε στενούς δρόμους με φάρδος όσο οι ρόδες εντός τζιπ και τους όγκους του Ινδικού Καύκασου δεξιά να υψώνονται και αριστερά να κρημνίζονται. Κατολισθήσεις και πάγοι μέσα στον Αύγουστο ενέτειναν την αγωνία για τις κοιλάδες των Καλάς….

Εκεί βρισκόταν για τους δυτικούς η ελευθερία. Εκεί κατασκήνωναν και τα «σαφάρι» των εύπορων δυτικών πριν προχωρήσουν προς τη Χούντζα και το Γκίλγκιτ. Οι Καλάς ήταν γι’ αυτούς μια ατραξιόν, μια αξιοθρήνητη ομάδα έρμαιη κοινωνικού εκμαυλισμού. Και αυτοί τους ζητούσαν χρήματα για να φωτογραφηθούν… Η συμπεριφορά των Καλάς ήταν τελείως διαφορετική απέναντι στους Ελληνες. Μας θεωρούσαν αδελφούς και επέτρεπαν να παρευρεθούμε στις τελετές τους…..

Οι Καλάς, οι «Καφίρ» (άπιστοι) της μουσουλμανικής Ασίας ήταν -διότι ένας μεγάλος πληθυσμός τους έχει σφαγιασθεί ή εξισλαμισθεί- ένας πολυθεϊστικός πληθυσμός που καλλιεργούσε αμπέλια, έφτιαχνε και έπινε κρασί, χόρευε και τιμούσε τους νεκρούς όμοια με τους αρχαίους Ελληνες (με εκστασιακό χορό γύρω από τη σορό που φλεγόταν πάνω σε ξύλινη σχεδία), λάτρευε τα στοιχεία της Φύσης, υμνούσε τον «Ζάου» (Ζευς)…

Το όραμά του
Ο Θανάσης Λερούνης ήδη τότε μιλούσε με πάθος για τα σχολεία που σχεδίαζε να κτίσει για τα αγόρια και τα κορίτσια των κοιλάδων. Το όραμά του φαινόταν παράλογο σε ένα τόπο χωρίς στοιχειώδεις υποδομές, για έναν πληθυσμό ενδεή και αποστερημένο από τα βασικά (σχολεία, δημόσια υγειϊνή, δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα), με παιδάκια που έτρεχαν ξυπόλυτα στο κρύο του Ινδικού Καύκασου, που υποφέρουν από τράχωμα και άλλες ξεχασμένες στη Δύση ασθένειες.

Ο ενθουσιασμός του συνεπήρε εκατοντάδες εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και το πρώτο σχολείο κτίσθηκε ήδη το 1997. Εγραφε τότε στις «Επτά Ημέρες» της «Κ»: «Τώρα, στους αυτοσχέδιους στίχους των τραγουδιών τους και στις προσευχές τους προς τον “Πατέρα των Θεών και των ανθρώπων” Ντιν Ζάου (Δίας – Ζευς), μνημονεύονται οι Γιουνάνι, που δεν τους ξέχασαν, έστω και αν πέρασαν αιώνες από τότε που οι προγεννήτορές τους, στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου, εγκαταστάθηκαν στις κοιλάδες τους».

Ακολούθησαν και άλλα σχολεία, χώροι δημόσιας υγιεινής και πρόσφατα το μουσείο. Η δράση του Ελληνα οραματιστή έχει ενοχλήσει τους ισλαμιστές που απεχθάνονται τη μόρφωση, κυρίως των κοριτσιών, και τους κάθε λογής «απίστους». Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα όταν ανατίναξαν τους Βούδες του Μπαμιγιάν στο Αφγανιστάν το 2001. Μετά τις πολιτικές αλλαγές στην περιοχή ο Θ. Λερούνης συναντούσε αντιδράσεις για το εκπαιδευτικό έργο του, αλλά ο ίδιος παρέμενε στις επάλξεις…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ελευθεροτυπία’
«Απήγαγαν Έλληνα δάσκαλο»
10 Σεπτεμβρίου 2009
Ντίνας Βαγενά

Ο 55άχρονος Θανάσης Λερούνης έχει αφιερώσει τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του ζώντας στα βουνά των Καλάς, στο Τσιτράλ, στο βορειοανατολικό Πακιστάν. Κατοικία του είχε γίνει το τελευταίο διάστημα το Καλασαντούρ, το Πολιτιστικό Κέντρο των Καλάς, ένα τριώροφο κτίριο που είχε κτιστεί το 2004 με χρήματα που είχε διαθέσει, μέσω της Action Aid, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στο χωριό Μπρουν της κοιλάδας Μπαμπουρέτ, μια ορεινή περιοχή με υψόμετρο κάπου 3.000 μέτρα. Στο Καλασαντούρ υπάρχει σχολείο, μουσείο ιστορίας και λαϊκής τέχνης των Καλάς, καθώς και πρόχειρο ιατρείο.

Εκεί, ντόπιοι δάσκαλοι έχουν επιχειρήσει με επιτυχία να μεταφέρουν γραπτώς με λατινικούς χαρακτήρες και στη συνέχεια να διδάξουν σε παιδιά την, προφορικά μεταδιδόμενη ανά τις γενεές, γλώσσα των Καλάς -του λαού που δεν ξεπερνά τις 4.500 ψυχές ο πληθυσμός του και κάποιοι θέλουν να προέρχεται από τους βετεράνους Μακεδόνες στρατιώτες που άφησε σε αυτές τις βουνοκορφές του Ινδοκαύκασου ο Μέγας Αλέξανδρος. Εκεί βοηθούσε, έχοντας γίνει πλέον κυριολεκτικά ένα με το τοπίο, ο Θανάσης Λερούνης, ο «Αθανάσι», όπως τον ξέρουν οι ντόπιοι. Από τον φόβο ενόπλων ληστών, Ταλιμπάν ή συνδεόμενων με την Αλ Κάιντα ισλαμιστών, οι αρχές του Πακιστάν είχαν ορίσει αστυνομική δύναμη 4-5 ανδρών να βρίσκεται συνεχώς στο χωριό.

Ομως, τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, μία μεγάλη ομάδα ενόπλων με πρόσωπα καλυμμένα (καμιά εικοσαριά, σύμφωνα με την πακιστανική εφημερίδα «Dawn») εισέβαλαν στο Καλασαντούρ και άρπαξαν από το κρεβάτι του τον «Αθανάσι». Σκότωσαν τον έναν από τους δύο παρόντες αστυνομικούς φρουρούς που πήγε να αμυνθεί, τραυμάτισαν τον δεύτερο, προσπαθώντας αρχικά να τον τραβήξουν και αυτόν μαζί τους. Τον παράτησαν αιμόφυρτο λίγο παρακάτω. Τον Ατζμέρ Χαν Καλάς, έναν ντόπιο δάσκαλο που κοιμόταν επίσης εκεί, δεν τον πείραξαν. Τον έδεσαν σε μία κολόνα, για να ξεφύγουν πριν προλάβει να ειδοποιήσει για βοήθεια.

Ο τοπικός αστυνομικός διοικητής Ακμπάρ Χαν υποστήριξε ότι οι άγνωστοι απαγωγείς μιλούσαν Παστό, τη γλώσσα των Παστούν, επιχειρώντας να συνδέσει την απαγωγή με τους Παστούν Ταλιμπάν. Οι πακιστανικές αρχές πιστεύουν ότι ο Λερούνης έχει ήδη μεταφερθεί στη διπλανή, παραμεθόρια αφγανική επαρχία του Νουρεστάν, όπου, παρά την παρουσία ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής δύναμης, έντονη είναι η δραστηριότητα των Ταλιμπάν.

Νέα δυναμική στη προσπάθεια επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα 20/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags:
1 comment so far

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Φαίνεται πως η κατάλληλη ώρα έχει φθάσει για να ξεκινήσει ένας νέος αγώνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Αυτή τη φορά έχοντας στα χέρια μας ένα χαρτί παραπάνω, ένα ‘άσσο’ που μας έλειπε και δεν είναι άλλος από το Μουσείο της Ακρόπολης που εγκαινιάζεται αύριο. Πλέον, καμία δικαιολογία δεν μπορεί να είναι αρκετή για την άρνηση των Βρετανών να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Αθήνα καθώς το υπερσύγχρονο μουσείο που κτίστηκε στους πρόποδες του ιερού βράχου της Ακρόπολης μπορεί να παρέχει όχι μόνο φιλοξενία αλλά και την απαραίτητη προστασία στα έργα τέχνης και σύμβολα του Ελληνικού πολιτισμού. Παράλληλα, όπως θα διαπιστώσετε και παρακάτω, το γεγονός των εγκαινίων του Μουσείου έχει συγκεντρώσει το διεθνές ενδιαφέρον στην Αθήνα και έχει επαναφέρει το θέμα των μαρμάρων στο προσκήνιο, δίνοντας μια πρωτοφανή δυναμική στις προσπάθειες για επαναπατρισμό τους.

Η επίσημη ιστοσελίδα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης: http://www.theacropolismuseum.gr

Οι Καρυάτιδες στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης [πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Μαργαρίτα Κιάου, 10/01/2008]

Τηλεόραση ‘MEGA’
«Τα ξένα ΜΜΕ για το μουσείο της Ακρόπολης»
19 Ιουνίου 2009

“Εκτενή είναι τα αφιερώματα στον διεθνή Τύπο ενώ συνοδεύονται από έντονη κριτική στους Βρετανούς, που αρνούνται να επιστρέψουν τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Σοκαρισμένη από την απουσία των αυθεντικών Μαρμάρων του Παρθενώνα από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης όπου ξεναγήθηκε, δηλώνει η δημοσιογράφος Έλενα Σμιθ, στο βρετανικό έντυπο «Newstatesman»,σε άρθρο με τον τίτλο «Χάνοντας τα μάρμαρά σου». «Είναι φρικτό, είναι εξόφθαλμα φρικτό» αναφώνησα όταν ο Σαμαράς προχωρούσε μπροστά στα εκθέματα εξηγώντας, «αυτό είναι αγγλικό αντίγραφο, αυτό είναι αυθεντικό, αυτό βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, αυτό είναι το πραγματικό έργο τέχνης».

Και ολοκληρώνει το άρθρο της με μια συναισθηματικά φορτισμένη περιγραφή, «η εικόνα της πιο φημισμένης στον κόσμο ζωφόρου που βρίσκεται ακρωτηριασμένη μπροστά στο ναό που κάποτε κοσμούσε προκαλεί στον επισκέπτη ένα ισχυρό συναίσθημα. Αν είσαι φιλότεχνος, θέλεις να κραυγάσεις από λύπη γι’ αυτό που συνέβη. Αν είσαι Άγγλος, θέλεις να γονατίσεις από ντροπή μπροστά σε ένα από τα Μάρμαρα και να φωνάξεις: Δώστε τα πίσω».

Οι υπεύθυνοι του Βρετανικού Μουσείου ισχυρίζονται ότι ο διαμελισμός του μνημείου είναι προς όφελος του κοινού. «Πιστεύουμε ότι αυτός ο διαχωρισμός λειτουργεί θετικά για το παγκόσμιο κοινό. Έτσι έχουν αυτές τις δύο διαφορετικές αλλά εγκωμιαστικές ιστορίες γι’ αυτά τα θαυμάσια αντικείμενα» ανέφερε η εκπρόσωπος τύπου του Βρετανικού Μουσείου.

Στο ρεπορτάζ του δορυφορικού πρακτορείου APTN αναδεικνύεται η λειτουργικότητα και η σημασία του Μουσείου της Ακρόπολης. «Ο σκοπός είναι να βλέπεις εν κινήσει. Περπατάς και βλέπεις την Ιστορία να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Αυτό είναι εφικτό μόνον εδώ. Πουθενά αλλού» σχολίασε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσούμι.
«Ένα σπίτι για τα Μάρμαρα» τιτλοφορείται το άρθρο γνώμης του Κρίστοφερ Χίτσενς στην «New York Times», ο οποίος χαρακτηρίζει τραγελαφικό μέρη του ίδιου αγάλματος να είναι διαμελισμένα ανάμεσα σε Ελλάδα και Βρετανία. «Το σώμα της Θεάς Ίριδας βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο, ενώ το κεφάλι της είναι στην Αθήνα. Το μπροστινό μέρος του κορμού του Ποσειδώνα είναι στο Λονδίνο, ενώ το πίσω μέρος είναι στην Αθήνα. Αυτό είναι τραγελαφικό».

Ο Χίτσενς καλεί τις βρετανικές αρχές να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων χωρών, όπως η Ιταλία και η Γερμανία, που επέστρεψαν τμήματα του Παρθενώνα. «Οι Βρετανοί, όταν ρωτήθηκαν, απάντησαν επανειλημμένως ότι θέλουν να κάνουν το σωστό και να επανενώσουν τα κομμάτια των γλυπτών. Είναι αδύνατο να επισκεφτεί κανείς την Αθήνα και να μην λαχταρίσει την ημέρα που οι Βρετανοί θα αποφασίσουν να επανορθώσουν και να δείξουν ότι ένα όμορφο έργο τέχνης είναι κάτι περισσότερο από το σύνολο των μερών του».

«Η Αθήνα ανασταίνει τον Όλυμπό της» έχει τίτλο το δισέλιδο αφιέρωμα της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro» για τα εγκαίνια του Μουσείου. «Πάνω από το ήμισυ του αρχικού μαρμάρινου διακόσμου, μήκους 160 μέτρων, πλαισιωμένου από 612 γλυπτά που απεικονίζουν θεϊκές και ανθρώπινες μορφές, βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Τα μέρη αυτά, όμως, είναι ουσιαστικά για την κατανόηση του ιερού χώρου της Ακρόπολης, κοιτίδας του πολιτισμού μας.

Σε ξεχωριστό πλαίσιο με τίτλο «Μικρές επιστροφές που τροφοδοτούν την ελπίδα», η ίδια εφημερίδα τονίζει, «και το Λούβρο τι κάνει μέσα σ΄ όλα αυτά; Κρατάει μια διακριτική στάση. Είναι αλήθεια ότι κατέχει την ανάγλυφη πλάκα με τις υφάντρες του ιερού πέπλου της Αθηνάς. Η πομπή τους είναι η τελική στιγμή των Παναθηναίων και αποτελεί την κορυφαία παράσταση στην ανάγλυφη απεικόνιση του Φειδία».

Στην Αθήνα συνεδρίασε η διεθνής επιτροπή για τον επαναπατρισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα. Συμμετέχουν ακαδημαϊκοί και πολιτικοί από 16 χώρες που σχεδιάζουν ψηφοφορίες στις χώρες τους και στο διαδίκτυο για την επιστροφή των γλυπτών στην Ελλάδα.

Με το σύνθημα «γιατί όχι;» προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες στις χώρες τους για την επιστροφή των μαρμάρων. Στα άμεσα σχέδιά τους είναι ή να γίνει ψηφοφορία στο κάθε κράτος μέλος αλλά και στο διαδίκτυο για αν τα μάρμαρα θα πρέπει να επιτρέψουν στην Ελλάδα.»

Οι Πομάκοι έχουν το σθένος να αυτοπροσδιορίζονται 18/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΘΡΑΚΗ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ.
Tags: ,
1 comment so far
Πομάκοι [πηγή φωτογραφίας: 'Χρόνος' της Θράκης, 26/05/2009]

‘Χρόνος’ της Θράκης
26 Μαΐου 2009
Μελαχροινή Μαρτίδου

Ιστορική εκδήλωση με τη συμμετοχή 235 ατόμων πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου (23.5.2009) στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου της «Μηχανικής» στην Κομοτηνή. Η αίθουσα αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει το πλήθος. Πομάκοι από την Ροδόπη, την Ξάνθη, από τον Έβρο, αλλά, ακόμα, και αντιπροσωπεία Πομάκων της Βουλγαρικής Θράκης συγκεντρώθηκαν σε μία μεγάλη γιορτή που όσοι την έζησαν δεν πρόκειται να την ξεχάσουν ποτέ.

Xαιρετισμούς απηύθυναν ο αντιδήμαρχος Κομοτηναίων Κωνσταντίνος Μιχελής (ως εκπρόσωπος του δημάρχου Κομοτηνής) και ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, o οποίος δεσμεύτηκε ότι θα συνεχίσει να στηρίζει τον αγώνα των Πομάκων για επιβίωση και αναγνώριση. Ο πρόεδρος του πανελληνίου συλλόγου Πομάκων Ν. Μεμέτ ξεκίνησε το κύριο μέρος της εκδήλωσης αναλύοντας τους βασικούς σκοπούς του νεοσύστατου συλλόγου που ξεκινά με όνειρα φιλοδοξίες ζητώντας την στήριξη όλων μας.

Στη συνέχεια ανέβηκε στο βήμα με παραδοσιακή πομάκικη στολή η γραμματέας του συλλόγου Νουρσέλ Μολλά, η οποία συγκλόνισε τους πάντες με μία ομιλία εξομολόγηση για το πως αισθάνεται που χάνεται η πομακική γλώσσα. Είπε μεταξύ άλλων:

«Ο σύλλογος έγινε για να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ επιτέλους να φοβόμαστε,να κρυβόμαστε, να ντρεπόμαστε να πούμε την αλήθεια, να ντρεπόμαστε να πούμε ότι είμαστε Πομάκοι.

Όλοι αυτοί που μας λένε «μη μιλάτε πομάκικα είναι μια άχρηστη γλώσσα», σε αυτούς εμείς απαντάμε: «η γλώσσα μας είναι η ψυχή μας είναι ο εαυτός μας, πως είναι δυνατόν να μην αγαπάμε και να μην σεβόμαστε τον εαυτό μας;» Ποιοι είναι αυτοί που παίζουν με τον εαυτό μας και δεν μας δίνουν το δικαίωμα να μάθουμε τη γλώσσα που ακούμε μόλις γεννιόμαστε;

Ποιοι είναι αυτοί που ούτε καν τα ελληνικά δεν μας μαθαίνουν σωστά;
Ποιοι είναι αυτοί που μας μαθαίνουν τα τουρκικά με το ζόρι;
Γιατί είναι χρήσιμη αυτή η γλώσσα σε εμάς;
Εμείς δεν έχουμε ανθρώπινα δικαιώματα; Μόνο όσοι μιλούν τουρκικά έχουν ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτή την χώρα;»

Η γραμματέας του συλλόγου εισέπραξε ατέλειωτα χειροκροτήματα και επευφημίες από το κοινό. Ήταν αρκετοί εκείνοι οι οποίοι δάκρυσαν από την μοναδική ομιλία της. Γραμματέας που είναι μία νέα κοπέλα, είναι μία ηγετική μορφή ουσιαστικά στον χώρο του πομακικού κινήματος, είναι η Μολάν Ουρσέλ μία προσωπικότητα μια γυναίκα σύμβολο για τον αγώνα της που ζει στην Κομοτηνή ενώ η καταγωγή της είναι από την ορεινή Ροδόπη.

Η Ζαγάλισα γράφει την δική της ιστορία
Ο Α. Ιμάμ με μία εμπνευσμένη ομιλία ανέλυσε τις πτυχές και τη σημασία της κυκλοφορίας της Πομάκικης εφημερίδας «Ζαγάλισα». Αναφέρθηκε στην τεράστια αποδοχή της όχι μόνο από τους Πομάκους, αλλά και από την υπόλοιπη κοινωνία η οποία επιθυμεί να ενημερώνεται για τις εξελίξεις στο πομακικό. Η «Ζαγάλισα» έχει προγραμματίσει σχετικές εκδηλώσεις και θα καλύπτει αναλυτικά όλες τις εκδηλώσεις του νεοσύστατου συλλόγου.

Η Φ. Λουτφιέ, πρωτοτύπησε καθώς απηύθυνε αγωνιστικό μήνυμα ενότητας των Πομάκων στην πομακική γλώσσα. Με θέμα «Ο αμφισβητούμενος κάτοικος των Βαλκανίων» ο φιλόλογος συγγραφέας Θανάσης Μουσόπουλος, κύριος ομιλητής στην εκδήλωση, αναφέρθηκε στην ανάγκη να μελετηθεί η πομακική γλώσσα και ο πολιτισμός από τους ίδιους τους Πομάκους και γενικά να συμβάλλουν όλοι στην πολιτισμική και κοινωνική ανύψωση όλων των μειονοτικών ομάδων της Θράκης. Αναφέρθηκε επίσης στην ανάγκη να ασχοληθούν και τα πανεπιστήμια με το θέμα. Εξήρε το έργο του κ. Εμφιετζόγλου, έγινε αναφορά στην Δήμητρα Κατάκη για την πολύχρονη εργασία που έκανε πάνω στα ορεινά τόσα χρόνια. Είπε ότι πρέπει να βλέπουμε τους ανθρώπους ανεξαρτήτως διακρίσεων, όλοι οι άνθρωποι είμαστε παιδιά αυτής της χώρας της Ελλάδας και δεν του αρέσει ο όρος μειονότητα. Για τους Πομάκους είπε ότι πρέπει να γίνουν πολλά, ότι η κοινωνία πρέπει να είναι δίπλα τους, κοντά τους.

Στο δεύτερο μέρος της εκδήλωσης προβλήθηκαν πρωτότυπα αποσπάσματα από ντοκυμαντέρ με θέμα τους Πομάκους, ευγενική προσφορά του εθνολογικού μουσείου Θράκης. Τέλος, στο τρίτο μέρος της εκδήλωσης υπήρχε μία μεγάλη έκπληξη, αφού παρουσιάστηκε εννεαμελές γυναικείο πομακικό συγκρότημα, με παραδοσιακές πομάκικες στολές. Με μαγικές φωνές τραγούδησαν με τη συνοδεία γκάιντας πομάκικα τραγούδια της Ροδόπης (ελληνικής και βουλγαρικής), ξεσηκώνοντας όλους τους θεατές. Ακολούθησε δεξίωση σε γνωστή ταβέρνα της Κομοτηνής.

Η εκδήλωση απέδειξε ότι οι Πομάκοι είναι μια ζωντανή πολιτισμική ομάδα η οποία δεν έχει χαθεί όπως κάποιοι υποστηρίζουν και θέλουν να πιστεύουν. Έχουν δυναμική και την απέδειξαν στο κοινό σε μια κατ’ εξοχήν εκδήλωση δημόσιου αυτοπροσδιορισμού, όπου συμμετείχαν πάρα πολλοί Πομάκοι, άνθρωποι του τύπου των τοπικών τηλεοράσεων, φωτορεπόρτερ. Και η εκδήλωση όπως φαίνεται είναι μόνο η αρχή…

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων καλεί όλους τους Πομάκους της Ελλάδας να εγγραφούν μέλη του, ώστε ο αγώνας των Πομάκων να είναι πιο μαζικός και αποτελεσματικός. Ο Π.Σ.Π. έχει προγραμματίσει πλήθος εκδηλώσεων, πολλές από τις οποίες θα γίνουν για πρώτη φορά στην ιστορία των Πομάκων και θα ανοίξουν νέα κεφάλαια στη νεότερη πορεία τους.