jump to navigation

Χρωστούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους 28/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Γιατί ο Υπουργός Παιδείας της Κύπρου και η κυβέρνηση Χριστόφια, ενώ ένας από τους διακηρυγμένους στόχους της είναι, δήθεν, η επαναπροσέγγιση και  η «καλλιέργεια κουλτούρας συμβίωσης» με τους Τουρκοκυπρίους, αρνείται να βοηθήσει συγγραφείς όπως τον Πανίκο Νεοκλέους και να προβάλει το έργο τους; Γιατί το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους -το περιεχόμενο του οποίου επικροτούν επαναπροσεγγιστές Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι όπως ο Σενέρ Λεβέντ και η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ- δεν προωθείται στις σχολικές βιβλιοθήκες, και δεν θα αποτελέσει ύλη για μαθήματα ιστορίας;

Μήπως διότι το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους απλώς κονιορτοποιεί την ψεύτικη και πολιτικά στρατευμένη ιστοριογραφία που προωθεί με λύσσα το Υπουργείο Παιδείας;

Κύπριοι συλληφθέντες το 1974 [πηγή φωτογραφίας: cyprusnet.gr]

‘Πολίτης’
«Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους»
14 Ιουλίου 2009
Σενέρ Λεβέντ, στήλη ‘Ημερολόγιο’

Οι Τουρκοκύπριοι αναγνώστες γνωρίστηκαν πρόσφατα με τον Πανίκο Νεοκλέους. Το τελευταίο του βιβλίο μεταφράστηκε στη γλώσσα μας. «Αυτά που παραγνωρίστηκαν στην Κύπρο του 1974». Το βιβλίο αυτό, που εκδόθηκε από τις «Εκδόσεις Γκαλερί Κουλτούρ» αποδόθηκε στη γλώσσα μας με τη θαυμάσια μετάφραση της Βούλας Χαρανά. Αποτελεί ένα ντοκουμέντο. Ένα τέλειο ντοκουμέντο που άφησε τους αναγνώστες να προβούν στα δικά τους σχόλια. Οι τραγικές ιστορίες που περιγράφουν Ελληνοκύπριοι στρατιώτες, οι οποίοι έζησαν το πραξικόπημα και έλαβαν μέρος στον πόλεμο. Οι αξέχαστες θλιβερές αναμνήσεις που έζησαν και είδαν εκείνες τις μέρες. Αναμνήσεις που προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον τις διαβάζει.

Ο Πανίκος μίλησε κατ’ ιδίαν, λέει, με 135 άτομα. Όμως, μόνο τα πενήντα από αυτά κατέστη δυνατόν να χωρέσουν στο βιβλίο του. Ανάμεσα σε αυτά τα πενήντα άτομα συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος. Η δική του ιστορία. Μερικά χρόνια μετά το 1974, η 20χρονη κόρη του αφιέρωσε σε αυτόν τη διπλωματική της εργασίας. Έγραψε το εξής: «’Ακουσα από εσένα πολλές φορές, περιγραφές από τον πόλεμο. Για βόμβες ναπάλμ που έπεφταν σαν βροχή από τον ουρανό και για κορμιά που γίνονταν κομμάτια. Φυλάω κομμάτια από τις αναμνήσεις μέσα σε ένα μαντίλι στο συρτάρι του γραφείου μου. Κομμάτια από κάλυκες, βλήματα και βόμβες. Τις φυλάω σαν προσευχή. Σου χρωστώ ένα ευχαριστώ επειδή σήμερα ζω σε καλύτερες συνθήκες και εσύ πολέμησες για το σκοπό αυτό. Ούτε μετάλλιο σου δόθηκε ούτε και γράφτηκε πουθενά το όνομά σου. Υπάρχουν πολλοί σαν εσένα. Να είσαι βέβαιος ότι εσείς είστε οι μυστικοί άγνωστοι ήρωες, αλλά βρίσκεστε στην καρδιά πολλών ανθρώπων».

Υπάρχουν πολλά να γραφούν για το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους. Αλλά πρώτα απ’ όλα θέλω να σας διηγηθώ την ιστορία έκδοσης του βιβλίου αυτού. Ξέρετε, είναι δύσκολη δουλειά η έκδοση ενός βιβλίου στο νησί μας. Δεν είναι εύκολο να εκδοθεί και να πουληθεί βιβλίο εδώ. Έχουμε πολύ ψηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά δεν διαβάζουν και πολλοί βιβλία. Ούτε και έχουν χρήματα οι συγγραφείς. Στοιχίζει η εκτύπωση ενός βιβλίου. Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη χορηγού. Ο εκδοτικός οίκος που εξέδωσε το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, μέχρι σήμερα μετέφρασε στη γλώσσα μας αρκετά πολύτιμα βιβλία μερικών Ελληνοκυπρίων συγγραφέων και ερευνητών. Τα απομνημονεύματα του Γλαύκου Κληρίδη. Τις έρευνες του Μακάριου Δρουσιώτη. Τη μελέτη του Κυριάκου Τζιαμπάζη που ρίχνει φως στην ιστορία μας. Το βιβλίο του Χριστάκη Βανέζου αναφορικά με τη ζωή και τον αγώνα του Ντερβίς Καβάζογλου. Όλα αυτά εκδόθηκαν από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους είναι χοντρό. 341 σελίδες. Ο εκδότης δεν τόλμησε να μεταφράσει το βιβλίο επειδή ήταν ακριβή η μετάφραση, λέει. Και ανέλαβε ο Πανίκος να διευθετήσει αυτή την υπόθεση. Δαπανήθηκαν εννέα χιλιάδες ευρώ για τη μετάφραση στην τουρκική γλώσσα. ‘Αμα προστεθούν σε αυτά και τα έξι χιλιάδες ευρώ, που χρειάστηκαν για την εκτύπωση, το κόστος του βιβλίου ανήλθε στις 15 χιλιάδες ευρώ. Ένα τέτοιο βιβλίο πωλείται το πολύ δέκα ευρώ στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Και επιπλέον, δεν είναι και πολύ εύκολο να βρεθεί αγοραστής σε αυτή την τιμή μέσα σε μια κοινότητα που ταλανίζεται από την οικονομική κρίση. Σε μια τέτοια περίπτωση, έστω και αν πουλήσουν και τα 1.500 αντίτυπα που τυπώθηκαν, οι εκδότες μόλις που θα βγάλουν τα χρήματα που ξόδεψαν.

Τι να κάνουν τότε; Δεν πρέπει το κράτος να εξασφαλίζει οικονομική στήριξη σε τέτοιου είδους βιβλία; Δεν είναι συνηθισμένο βιβλίο αυτό που κρατάμε στα χέρια μας. Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο κάθε Κύπριος. Μπορεί μάλιστα να διδάσκεται και στα σχολεία. Είναι μάταιο να αναμένεται στήριξη σε αυτό από την τουρκική διοίκηση στο βορρά. Μάλιστα πρέπει να τους ευχαριστήσουμε που δεν εμπόδισαν την εκτύπωση τέτοιου είδους βιβλίων. Όμως, δικαιούμαστε να ζητάμε στήριξη γι’ αυτό από την κυπριακή κυβέρνηση. Ο Πανίκος Νεοκλέους προέβη σε πρωτοβουλία για το σκοπό αυτό, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. ‘Αλλωστε, αυτό σημειώθηκε και στον πρόλογο του βιβλίου. Αναφέρεται το εξής: «Παρ’ όλες τις προσπάθειές μου, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την έκδοση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα». Κρίμα. Πολύ κρίμα.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Σενέρ Λεβέντ: Πολύ κρίμα…»
18 Ιουλίου 2009, σελ. 14
Πανίκος Νεοκλέους

Θλιβερές επέτειοι και πάλι αυτές τις μέρες. Δίδυμο το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου – πραξικόπημα και τούρκικη εισβολή. Τότε πρωταγωνιστές ήταν άλλοι και σήμερα άλλοι. Τότε πρωταγωνιστές ήταν μερικές (λίγες) χιλιάδες νέοι οι οποίοι αν και προδομένοι έδωσαν σχεδόν άοπλοι, άνιση μάχη ενάντια σε έναν καλά οργανωμένο και πάνοπλο εισβολέα. Αυτοί με βαθιά χαραγμένα τα σημάδια στο κορμί και στην ψυχή έμειναν και παραμένουν «Αγνοηθέντες» για 35 χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα, πρωταγωνιστές είναι οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν αγνοήσει εντελώς αυτούς που ήταν τότε οι πρωταγωνιστές.

Διάβασα πρόσφατα το άρθρο του γνωστού Τ/Κ δημοσιογράφου Σενέρ Λεβέντ. Τίτλος του άρθρου του: «Χρωστούμε ένα ευχαριστώ στον Πανίκο Νεοκλέους». Το ίδιο το άρθρο είναι μια άριστη κριτική για το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974». Μια άριστη κριτική από έναν Τ/Κ δημοσιογράφο, για ένα βιβλίο όπου πρωταγωνιστές είναι 50 Ελληνοκύπριοι στρατιώτες. Στο τέλος δε του άρθρου του, ο Τ/Κ διαμαρτύρεται επειδή το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τη μετάφραση του βιβλίου στην τουρκική γλώσσα.

Το γεγονός ότι η άριστη αυτή κριτική αλλά και η διαμαρτυρία προέρχεται από ένα γνωστό ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟ δημοσιογράφο, αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία. Στο άρθρο του ο Σενέρ τονίζει ότι το βιβλίο είναι ένα τέλειο ντοκουμέντο το οποίο πρέπει να διαβαστεί από όλους τους Κύπριους (Ε/Κ και Τ/Κ) και εισηγείται το βιβλίο αυτό να μπει στα σχολεία σαν διδακτικό βιβλίο.

Σήμερα ένα ευχαριστώ από ένα Τ/Κ δημοσιογράφο. Στις 20 Μαΐου 2008, από την τηλεόραση του ΣΙΓΜΑ, στο πρόγραμμα της κυρίας Ελίτας Μιχαηλίδου, η Τ/Κ δημοσιογράφος Σεβγκιούλ Ουλουτάγ λέγει χωρίς περιστροφές: «Ο Πανίκος είναι ήρωας». Αυτά και αν είναι αναγνώριση.

Πέρασαν 35 χρόνια από τότε και δεν έχω ακούσει από κανένα Ε/Κ ή Ελλαδίτη τέτοια λόγια. Δεν έχω πάρει ποτέ όπως και όλοι οι άλλοι συμπολεμιστές μου, έστω ένα απλό χαρτί που να αναφέρει ότι πολεμήσαμε. Αντίθετα, στις 03 Ιουνίου 2008, στο επίσημο έγγραφο το οποίο μου δόθηκε από το Υπουργείο Άμυνας, αναγράφεται ότι είμαι λιποτάχτης! Σε σχετική ερώτηση μου, οι αξιωματικοί στο Υπουργείο Άμυνας μου απάντησαν ότι υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Δηλαδή, αν εγώ ήμουν αγνοούμενος και βρίσκονταν σήμερα τα οστά μου, στην κηδεία των οστών μου, ο έντιμος Υπουργός της Άμυνας ή κάποιος άλλος επίσημος, στην ομιλία τους θα με αποκαλούσαν ήρωα. Στα κιτάπια της πατρίδας μου όμως, θα αναγραφόμουν σαν λιποτάχτης!!!

Ο κ. Σενέρ Λεβέντ κλείνει διαμαρτυρόμενος το άρθρο του με τα εξής: «Παρά τις μεγάλες προσπάθειες που έκανε ο Πανίκος για χρηματοδότηση του βιβλίου του στην Τουρκική γλώσσα, το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας αρνήθηκε την χρηματοδότησή του. Κρίμα… Πολύ κρίμα».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’ [δευτερογενής πηγή: blogs.sansimera.gr/sub199243/]
««Αγνοηθέντες 1974» – Συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους- Εκδόσεις Επιφανίου»
30 Δεκεμβρίου 2008

Οι Εκδόσεις Επιφανίου και ο συγγραφέας Πανίκος Νεοκλέους οργανώνουν παρουσίαση του βιβλίου «Αγνοηθέντες 1974». Το βιβλίο περιλαμβάνει πενήντα συγκλονιστικές αυθεντικές μαρτυρίες ανθρώπων, οι οποίοι τις τραγικές του 1974 βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, από το Λιμνίτη μέχρι την Αμμόχωστο. Θα μιλήσουν ο Ανδρέας Θεοφάνους (Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), ο Πέτρος Παπαπολυβίου (Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου) και ο Λάζαρος Μαύρος (Δημοσιογράφος). Εκ μέρους των 50 πολεμιστών οι οποίοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο, θα απευθύνει χαιρετισμό ο Τάκης Αντωνίου.  Λευκωσία, Πολιτιστικό Κέντρο Λαϊκής Τράπεζας (Μακαρίου και Μπουμπουλίνας), απόψε 7.30 μ.μ.

Πενήντα μαρτυρίες πολεμιστών, με όνομα κι επίθετο, από είκοσι μία διαφορετικές μονάδες πεζικού, καταδρομών, βαρέων όπλων, τεθωρακισμένων και πυροβολικού, της Εθνικής Φρουράς, στον προδομένο πόλεμο του 1974, περιέχει στις 580 σελίδες του, το βιβλίο «Αγνοηθέντες 1974» του Πανίκου Νεοκλέους, που παρουσιάζουν απόψε, στις 7.30, οι εκδόσεις Επιφανίου, στο πολιτιστικό της Λαϊκής Τράπεζας, Μπουμπουλίνας και Μακαρίου γωνία, στη Λευκωσία. Με φρικτές λεπτομέρειες από τα καθέκαστα που βίωσαν, που αντιμετώπισαν, που υπέστησαν, ένας προς έναν, πενήντα από τους επιζήσαντες στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του ’74. Στις άνισες μάχες με τις συντριπτικά υπέρτερες δυνάμεις του Αττίλα, εισβολέα και κατακτητή. Εκεί όπου, έστω και προδομένοι, μέσα στο χάος «α-διοίκησης» που προκάλεσαν οι ριψάσπιδες του χουντοκρατούμενου ΓΕΕΦ, κάποιοι κράτησαν γερά το όπλο, εστίασαν τη σκόπευσή τους στον εχθρό, πάτησαν τη σκανδάλη και του επέφεραν βαρύτατες απώλειες. Εκεί όπου άφησαν άταφους πεσόντες, πλήθος ηρωικά αδέλφια συμπολεμιστές. Εκεί όπου χάθηκαν τα τελευταία ίχνη πλήθους αδηλώτων αιχμαλώτων. Εκεί όπου, μερικοί από τους 50 πιάστηκαν κι οι ίδιοι για μήνες αιχμάλωτοι, άλλοι έχασαν για πάντα τη σωματική τους αρτιμέλεια και όλοι ανεξαίρετα σημαδεύτηκαν για πάντα στην ψυχή και στον νου, από την ατίμωση της στρατιωτικής ήττας. Από τον εφιάλτη ενός πολεμικού ολέθρου. Από τον εξανδραποδισμό -ανοικτή κι ανεπούλωτη, 34 χρόνια, πληγή- ενός ολόκληρου έθνους.

Το βιβλίο του Πανίκου Νεοκλέους, από τον τίτλο του κιόλας κραυγάζει: «Αγνοηθέντες»! Αγνοηθέντες από την πολιτεία: Εκείνοι που υπέφεραν και πολλοί -όσοι ακόμα ζουν- συνεχίζουν στην αναπηρία τους να υποφέρουν ακόμα για χάρη της. Μια πολιτεία – πατρίδα, που δεν γνοιάστηκε και δεν φρόντισε, αλλ΄ αντίθετα, περιφρόνησε εκείνους που θυσιάστηκαν πολεμώντας για την υπεράσπιση της ελευθερίας της.

Γιατί, άραγε, αυτή η πατρίδα επέδειξε τόσο επαίσχυντη αδιαφορία και για τους ήρωές της και για τους αγνοούμενούς της και για όσους ανδραγάθησαν πολεμώντας και για τους τραυματίες και για τους ανάπηρούς της; Είναι, μήπως, ο ίδιος λόγος που αδιαφόρησε και για τους λιποτάκτες και για τους φυγόστρατους αλλά και για τους προδότες; Όπως ακριβώς δεν έστερξε να παρασημοφορήσει τους ανδρειωμένους του ’74, το ίδιο δεν γνοιάστηκε να επιβάλει κυρώσεις στους λιποτάκτες και, πολύ περισσότερο, δεν δίκασε κι ούτε τιμώρησε κανέναν από εκείνους που διέπραξαν τη μέγιστη προδοσία. Τι είδους πατρίδα – πολιτεία είν’ αυτή;

Εκπαιδευτική ή κοινωνική μεταρρύθμιση; 18/07/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags:
add a comment

‘Msovolos.blogspot.com’
17 Ιουλίου 2009
Μανόλης Σόβολος
Γενικός Αντιπρόσωπος ΠΟΕΔ με τη Ριζοσπαστική Αγωνιστική Κίνηση

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από περίπου τέσσερα χρόνια στην τοπική εφημερίδα των Λατσιών «Κακκαρίστρα». Επειδή πιστεύω διατηρεί την επικαιρότητά του το αναδημοσιεύω. Δυστυχώς, με πίκρα διαπιστώνουμε, ότι τίποτα ουσιαστικό για την καθημερινότητα των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των σχολείων δεν έγινε μέσα στα τέσσερα χρόνια. Ακόμα και η θεσμοθέτηση του γραμματειακού προσωπικού πριν λίγους μήνες άλλαξαν τη σύσταση της επιτροπής πρόσληψης (έχοντας απόλυτη πλειοψηφία τα μέλη της Σχολικής Εφορείας) ώστε να υποβαθμιστεί ο ρόλος και ο λόγος του σχολείου. Με τον τρόπο αυτό ανοίχτηκε άλλο ένα πεδίο δόξης λαμπρό για ρουσφετολογικές προσλήψεις. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ αρκέστηκε να συστήσει στα μέλη της να μη συμμετέχουν στις επιτροπές. Αντί, σε συνεργασία με τους οργανωμένους γονείς, να αντιδράσει άμεσα και δυναμικά και να καταγγείλει τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις «έκανε την πάπια» για άλλη μια φορά.

Το απόκομμα της εφημερίδας 'Κακκαρίστρα', Νοέμβριου 2005 [πηγή: msovolos.blogspot.com]

Τους τελευταίους μήνες μεγάλη συζήτηση γίνεται γύρω από τη λεγόμενη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Ξεκίνησε, είναι αλήθεια, με πολλές φιλοδοξίες, «τυμπανοκρουσίες» και προσπάθησαν οι υπεύθυνοι να τραβήξουν την προσοχή όλων όσων ενδιαφέρονται ή ασχολούνται με τα θέματα της εκπαίδευσης.

Η έκθεση των «εφτά σοφών» για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που δημοσιοποιήθηκε, έδωσε αφορμή για δημόσιες συζητήσεις, διαλέξεις, ημερίδες, συνέδρια και σεμινάρια. Η έκθεση ασχολήθηκε, κυρίως, με θεωρητικά ζητήματα και τα όποια πρακτικά θέματα τα παραπέμπει σε άλλες επιτροπές που θα συσταθούν ή έχουν ήδη συσταθεί.

Εδώ ελλοχεύει βέβαια και ο κίνδυνος οι επιτροπές αυτές να ξεφύγουν τελείως από το πνεύμα της έκθεσης και των κατευθύνσεων τις οποίες έχει τροχιοδρομήσει. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει αν σταθούμε σε δυο θέματα από όσα τον τελευταίο καιρό είδαν το φως της δημοσιότητας: την αξιολόγηση και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ο πρόεδρος της επιτροπής που εκπόνησε την έκθεση δημόσια, καθαρά και έντονα διαφώνησε με τους προσανατολισμούς της επιτροπής για την αξιολόγηση και με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων κερδοσκοπικού χαρακτήρα όπως η βουλή πρόσφατα ψήφισε.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως παρά τις φιλόδοξες προσπάθειες η πολιτεία πορεύεται αποσπασματικά, νομοθετεί πρόχειρα ή κάτω από σκοπιμότητες και ποικιλόμορφες πιέσεις. Πολύ φοβάμαι ότι, αν συνεχιστεί ο ίδιος δρόμος, σε λίγο θα ξεφουσκώσει άδοξα και αυτή η προσπάθεια, αφήνοντας πίσω της άλλο ένα εκπαιδευτικό ναυάγιο.

Είναι απορίας άξιο πως όλοι οι υπεύθυνοι για τις εκθέσεις, επιτροπές κ.λ.π. δεν ξεκινούν από τη στοιχειώδη παραδοχή ότι δεν χτίζουμε εκπαίδευση και παιδεία σε κενό αέρα ή σε προστατευμένη γυάλα. Η εκπαίδευση λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένο περιβάλλον και κοινωνικές συνθήκες. Αυτές τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν, εργάζονται και αγωνίζονται οι γονείς των μαθητών μας και όλες οι οικογένειες οι επιτροπές δεν τις αγγίζουν καθόλου.

Τα παιδιά δεν έρχονται στο σχολείο με τα ίδια εφόδια. Οι οικογένειες των παιδιών δεν έχουν όλες τις ίδιες δυνατότητες για προσφορά αγωγής, βοήθειας στις μαθησιακές δυσκολίες, πολιτιστικών εμπειριών κ.λ.π.

Το ωράριο των εργαζόμενων γονιών είναι τις περισσότερες φορές εξοντωτικό και απάνθρωπο έτσι που ο χρόνος που τους απομένει με τα παιδιά τους είναι ελάχιστος ως μηδενικός.

Τελευταίο τρανό παράδειγμα είναι η λειτουργία των μεγάλων υπεραγορών την 1η του Οκτώβρη. Στο βωμό του κέρδους οι μεγαλοκαρχαρίες των υπεραγορών γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια νόμους, εθνικές γιορτές και ποιότητα ζωής των εργαζομένων.

Λες και οι εργαζόμενοι γονείς δεν δικαιούνται να γιορτάσουν μαζί με τα παιδιά τους την ημέρα αυτή. Το περίεργο(;) είναι ότι οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια αδιαφορούν προκλητικά δίνοντας το σύνθημα ότι οι εθνικές ή θρησκευτικές γιορτές είναι για λίγους και εκλεκτούς.

Πώς η πολιτεία στηρίζει τις οικογένειες για να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους ως γονείς; Η οικονομική εξαθλίωση πολλών εργαζόμενων οικογενειών, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, το κυνήγι της δεύτερης δουλειάς για να αντιμετωπίσουν στις αυξημένες υποχρεώσεις είναι ήδη μια πραγματικότητα.

Η πολιτεία περιμένει τα παιδιά αυτών των οικογενειών να έρθουν στο σχολείο και μετά να πάρει, αν πάρει, οποιαδήποτε μέτρα (ενισχυτική διδασκαλία κ.λ.π.). Μα τότε είναι ήδη αργά για τις περισσότερες περιπτώσεις. Καμιά προληπτική πολιτική, καμιά ουσιαστική βοήθεια από την αρχή της δημιουργίας της οικογένειας. Η άδεια για τις νέες μητέρες ελάχιστη, παντελής έλλειψη κρατικών παιδικών σταθμών στις πιο ευαίσθητες ηλικίες για την ανάπτυξη του παιδιού. Αρκεί να δούμε ότι μόλις την τελευταία χρονιά(!!!) θεσμοθετήθηκε η υποχρεωτική, δωρεάν προδημοτική τάξη στα νηπιαγωγεία. Τα παιδιά και οι οικογένειές τους έρμαια της τηλεοπτικής υποκουλτούρας, χωρίς εκπαιδευτική τηλεόραση, παιδαγωγικό πρόγραμμα στηριγμένο στις πραγματικές ανάγκες της νεολαίας και της εργαζόμενης οικογένειας.

Οι επιτροπές επίσης αφήνουν στην άκρη, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους δασκάλους των σχολείων, οι οποίοι έχουν άμεση γνώση των καθημερινών προβλημάτων και μπορούν να εισηγηθούν άμεσα μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Μέτρα που δε χρειάζεται να είναι κανείς «σοφός» για να τα προτείνει. Μέτρα που δεν αποτελούν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά είναι βασικά προαπαιτούμενα για μια στοιχειώδη αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Σταχυολογώ μερικά από αυτά που μπορεί καθένας να ακούσει σε συζητήσεις με δασκάλους:

• Πλήρης εξοπλισμός όλων των σχολείων με αίθουσες εργαστηρίων, αίθουσες πολλαπλής χρήσης, εστιατόριο, ιατρείο κ.λ.π
• Γραμματειακό και βοηθητικό προσωπικό σε όλα τα σχολεία.
• 10 – 15 μαθητές το πολύ σε κάθε τμήμα.
• Εργαστήρια υπολογιστών σε όλα τα σχολεία.
• Εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι, λογοθεραπευτές και άλλες υποστηρικτικές ειδικότητες με εβδομαδιαία τουλάχιστον παρουσία σε κάθε σχολείο.
• Αν εφαρμοστεί «ολοήμερο σχολείο» πρέπει να υπάρχει η απαραίτητη υποδομή, με εστιατόριο, προσωπικό, διδακτικά μέσα. Να είναι ενιαίο πρόγραμμα για όλα τα παιδιά και ο σκοπός της λειτουργίας του να είναι παιδαγωγικός και όχι χώρος στάθμευσης παιδιών εργαζόμενων γονιών.
• Σχέδιο για συνεχή περιοδική επιμόρφωση όλων των δασκάλων σε νέα προγράμματα και καινοτομίες.

Όλα αυτά βέβαια, και πολλά άλλα, απαιτούν γενναία χρηματοδότηση της παιδείας. Τα μεγάλα λόγια είναι ανέξοδα και συνήθως απατηλά και αποπροσανατολιστικά. Το βασικό είναι να κατανοήσουμε όλοι γονείς και δάσκαλοι ότι εκείνο που χρειάζεται δεν είναι μια απλή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ή όπως αλλιώς θα βαφτιστεί, αλλά κοινωνική μεταρρύθμιση προς όφελος όλων των εργαζόμενων γονιών.

Η απόφαση της ΟΕΛΜΕΚ για τη μονομερή απόφαση του Πανεπιστημίου 26/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ.
Tags: ,
add a comment

university

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Αυτά που συμβαίνουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση της Κύπρου είναι τραγικά ανεύθυνα και απειλούν να εκθεμελιώσουν τη δημόσια εκπαίδευση από τη δημοτική εκπαίδευση ως την κορυφή της πυραμίδας. Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου αδιαφορώντας προκλητικά για την αντίδραση της κοινωνίας στην πρόθεσή του για εισαγωγή με διεθνείς εξετάσεις (κατ’ εξοχήν GCE!) προχώρησε σε μία μονομερή ενέργεια. Ρίχνοντας το επίπεδο στον έσχατο πάτο ο πρύτανης υποστήριξε ότι όσοι διαφωνούν με τους «πεφωτισμένους» είναι φοβικοί με μεταποικιοκρατικά σύνδρομα. Εξέλιπαν τα επιχειρήματα και επανήλθαμε στα περί ψυχολογίας των πολιτών. Αλλά ας σκεφτείτε το στοιχειώδες: Σε ποια άλλη χώρα αφού ολοκληρωθεί η θεσμοθετημένη διαδικασία εισδοχής φοιτητών (εν προκειμένω οι εξετάσεις) επινοείται έξαφνα μία καινούργια με άμεση ισχύ; Γιατί τόση βιασύνη; Και γιατί από τη μία μέρα στην άλλη αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει χώρος για άλλο διάλογο; Είναι πρωτάκουστο μία προνομοιούχος κοινωνική ομάδα, οι μαθητές των ιδιωτικών και ακριβοπληρωμένων σχολείων, να ονομάζονται «αδικημένη ομάδα» και να πρέπει η δημόσια εκπαίδευση του τόπου να προσαρμοστεί με την ξενότροπη ιδιωτική!

Ευτυχώς, σ’ αυτόν τον κυκεώνα των ΑΚΕΛικών λαϊκισμών και των παλινδρομήσεων της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, η ΟΕΛΜΕΚ (με τη συναγερμική Αλλαγή στο τιμόνι!) στέκεται (πλην Προοδευτικής) στο ύψος των περιστάσεων και αποδεικνύει ότι και το λειτούργημα του καθηγητή τιμά και το πρώτο Ε στο όνομά της. Ιδού η νέα απόφαση της Οργάνωσης Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (περισσότερα…)