jump to navigation

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση και η παρωχημένη προπαγάνδα 27/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , , , , , , , , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Οι απαντήσεις του καθηγητή κ. Βασίλη Φίλια είναι συντριπτικές ως προς στις κατηγορίες του Διονύση Γουσέτη πως ο Ελληνισμός πάσχει από …παρωχημένη εθνική συνείδηση! Μέσα στην παραζάλη του, ο Διονύσης Γουσέτης ανακαλύπτει μια φανταστική σύνδεση ενός τοπικιστικού επαρχιωτισμού και εθνικής συνείδησης, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χτυπήσει συμπλέγματα κατωτερότητας των Ελλήνων. Ποιος είπε πως οι Έλληνες που νιώθουν Ευρωπαίοι έχουν αυτές τις απόψεις; Εμείς κύριε Γουσέτη, δεν συμφωνούμε με τις απόψεις σας…

φίλιας

‘Επιτροπή Ενημερώσεως επί Εθνικών Θεμάτων’
«Καθηγητής Βασίλης Φίλιας γράφει»
25 Ιανουαρίου 2010
Βασίλης Φίλιας (Καθηγητής Κοινωνιολογίας)

Η κολοβή γνώση, η ημιμάθεια, είναι χειρότερη από την αμάθεια, δεδομένου ότι ο αμαθής διατηρεί μια αμεσότητα πρόσληψης της πραγματικότητας, που ο αμαθής έχει χάσει. Αφορμή της παρέμβασης μου αυτής το κείμενο του Διονυσίου Γουσέτη περί «παρωχημένης εθνικής συνείδησης» στην «Καθημερινή» της 13/1/2010 και το δραγώνιο εθνοφονικό παραλήρημα.Ίσως μετά τη γνωστή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς την κ. Δραγώνα να μην ήταν αναγκαία η παρέμβασή μου αυτή, όμως θα πρέπει να εξεταστούν ορισμένα θέματα κάτω από καθαρό επιστημονικό πρίσμα.

Είναι γεγονός ότι η έννοια του Έθνους στη Δύση διαμορφώνεται με την άνοδο των αστικών στρωμάτων – όχι στη Γαλλική Επανάσταση κ. Γουσέτη – ήδη από τον 10ο και 11ο αιώνα.

Γιατί; Διότι τα αστικά στρώματα έρχονται να υπερβούν την «υπερεθνική» φεουδαρχική πολυδιάσπαση και να συλλάβουν την εθνο-κρατική ενότητα και οντότητα ως οργανική ενσωμάτωση κοινών συμφερόντων, ιστορικών παραδόσεων και πολιτιστικών χαρακτηριστικών.

Η Αναγέννηση, ο Διαφωτισμός και το ρήγμα των Νεώτερων χρόνων δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτό το τεράστιο ιστορικό βήμα, δηλαδή η γέννηση του Εθνους-Κράτους. Επομένως η ενότητα του Έθνους δεν συνδέεται μόνο με πολέμους και συγκρούσεις, όπως υπαινίσσονται οι σύγχρονοι παραποιητές της Ιστορίας, αλλά και με τη συνειδητοποίηση καθοριστικών στοιχείων ταύτισης υλικών , ψυχικών και πνευματικού χαρακτήρα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Όχι ότι αυτά τα στοιχεία δεν προυπήρχαν , αλλά δεν είχαν συνειδητοποιηθεί ώστε να λειτουργήσουν ως ενεργός μοχλός και κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Ένας μοχλός που μετέβαλλε τη στατική κοινωνία υπαίθρου της φεουδαρχίας σε δυναμικά εξελισσόμενη κοινωνία πόλεων και επέτρεψε στον άνθρωπο να ξεπεράσει την «ειδωλολατρεία της φύσης» [Κ. Μάρξ] και να την καθυποτάξει , γνωρίζοντας τους νόμους της. Αν ο κ. Γουσέτης εγνώριζε αυτά στοιχειωδώς δεν θα κατέφευγε στο αφιέρωμα του μη επιστημονικού «Εξπρές» και σε κάποιο Γάλλο καθηγητή Μισέλ Βινόκ, προκειμένου να στηρίξει το επιστημονικό ανυπόστατο του έργου της κ. Δραγώνα.

Είναι φανερόν ότι δεν γνωρίζει , αλλά όφειλε να γνωρίζει – όπως και η μέντωρ του κ. Δραγώνα – ότι στην περίφημη πραγματεία του για τον Μακιαβέλι, ο Αντόνιο Γκράμσι [ ή μήπως και αυτός καμουφλαρισμένος ακροδεξιός; ] εμπεδώνει επιστημονικά ότι ο μεγάλος αυτός πολιτικός διανοητής της Αναγέννησης ξεκινά και τελειώνει με το επιχείρημα ότι η κακοδαιμονία της Ιταλίας της εποχής του οφείλετο στο γεγονός ότι στη χώρα αυτή η πολυδιάσπαση δεν είχε επιτρέψει την πραγματοποίηση της εθνικής ενότητας του ιταλικού λαού και ζητούσε τον τύπο εκείνο του «Ηγεμόνα» που θα μπορούσε να το κάνει με κάθε μέσο. Σαφέστατα η ιδέα του Έθνους λειτούργησε ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη ανταγωνιστικών εθνικισμών και τη λογική του «πας μη Έλλην βάρβαρος» που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του ανήκειν , του «εμείς», που είναι σύμφυτη με την έννοια του Έθνους και αυτό βέβαια πρέπει να καταπολεμηθεί και να εξαλειφθεί , διότι λειτουργεί στη βάση ενός ακραίου θετικού στερεοτύπου για το «εμείς» και ενός ακραίου αρνητικού στερεοτύπου για του «άλλους». Όμως για να φτάσουμε σε μία διαδικασία αλληλοκατανόησης μεταξύ των Εθνών πρέπει να πληρούται ο όρος της αμοιβαιότητας , που φυσικά δεν πληρούται όταν η μία πλευρά διώκει, εξευτελίζει και απειλεί [ας θυμηθούμε τα όσα πρόσφατα κατήγγειλε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος] ή περιπίπτει σε μεγαλοιδεατικούς και ανιστόρητους παραλογισμούς σκοπιανής κοπής και ραφής.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι ως προς τα καθ ημάς, όπου ένα μίγμα άγνοιας και συνειδητής διαστρέβλωσης των ιστορικών δεδομένων επιτρέπει τη διατύπωση θέσεων και επιχειρημάτων εντελώς λαθεμένων.

Πρώτον η πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού – ανεξάρτητα από την οθωμανική κατάκτηση – ήταν αδιάκοπη και ακριβώς γι’ αυτό η αντίληψη της εθνικής ταυτότητας και ιδιαιτερότητας ήταν διάχυτη σε όλα τα στρώματα του λαού – όπως αποδεικνύεται από όλα τα γραπτά κείμενα, τα ήθη και τα έθιμα , τη λαική μούσα , τις λαικές πολιτισμικές παραδόσεις όλων των κατηγοριών – σ’ολη τη διαδρομή του χρόνου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Δεύτερον η ελληνική γλώσσα – το υπερτατο αυτό πολιτιστικό στοιχείο – δεν έγινε ποτέ νεκρή , όπως π.χ. τα λατινικά , παρά τις όποιες μεταλλαγές που υπέστη όπως κάθε ζωντανή γλώσσα. Γι ‘ αυτό και δεν χρειάστηκε κανέναν Λούθηρο ή τη Γαλλική Ακαδημία για να ενοποιηθεί, όπως συνέβη με τη γερμανική και τη γαλλική αντίστοιχα. Πέραν τούτου οι όποιοι «διεθνιστές» ισοπέδωσης και ομοιομορφοποίησης λησμονούν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν η lingua franca, η κοινή γλώσσα συνενόησης, όχι μόνο στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , αλλά σε ολόκληρη την Ανατολή.

Τριτον οι πολιτιστικές επιδράσεις του ελληνισμού στην Βαλκανική και τη Ρωσία, όχι μόνον απλά λόγω ιστορικού παρελθόντος και του αρχαίου μεγαλείου, αλλά κατ ‘ εξοχήν ως ζωντανή και πάλλουσα πραγματικότητα , υπήρξαν κυριολεκτικά ανυπολόγιστες.

Επομένως η εθνική συνείδηση των Ελλήνων, η συνείδηση της εθνικής ταυτότητας δεν είναι κατασκευή , προιόν του ρωμαντισμού του 19ου αιώνα και κακέκτυπο του δυτικού προτύπου. Είναι οργανική μετεξέλιξη μιάς νοηματικής σύλληψης και συνειδητοποίησης , που οι ρίζες τους ανάγονται σε ιστορικό-πολιτισμικά δεδομένα, που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια του αστικού μετασχηματισμού , όπως συνέβη στη Δύση. Ισχυρίζεται ο κ. Γουσέτης ότι ο ελληνικός πατριωτισμός εδράζεται ακόμα σε μία παρωχημένη αγροτική περίοδο. Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα και μάλιστα είναι βαθύτατα αντιφατικό όταν ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια του Έθνους γεννήθηκε με την Γαλλική Επανάσταση που είναι η «επανάσταση της τρίτης τάξης» δηλαδή των αστών !!

Ο πολιτισμός της ανθρωπότητας συγκροτήθηκε ως ένα πελώριο μωσαικό που συντίθεται από ψηφίδες , που συνεισέφεραν όλοι οι λαοί μέσα από μία αδιάκοπη όσμωση, αλληλόδραση και μετάλλαξη. Η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» που ουδέποτε πρέπει να αναφέρεται χωρις την προσθήκη … «και Νέα Τάξη πραγμάτων» δεν έχει καμμία σχέση με οικουμενισμό και διεθνισμό, που προυποθέτουν σχέσεις «επι ίσοις όροις», σχέσεις ισότητας. Η «παγκοσμιοποίηση» δεν συνιστά απλά μία διαδικασία επικυριαρχιάς των γιγάντιων μονοπωλιακών και τραπεζικών συμφερόντων , αλλά και προυποθέτει και την εξάλειψη του διαφορετικού ώστε να μην υπάρχουν αντιστάσεις στον παγκόσμιο οικονομικό – πολιτικό έλεγχο. Ακριβώς γι’ αυτό στο ιδεολογικό περίγραμμα της «παγκοσμιοποίησης» εντάσσεται η λογική του «τέλους των ιδεολογιών» , της κατάργησης του Έθνους , της πολιτισμικής εξομοίωσης. Το νευραλγικό χαρακτηριστικό αυτής της προσέγγισης συνίσταται στην ελαχιστοποίηση της σημασίας της Ιστορίας και της ιστορικής μεταβολής , ο καθαγιασμός και η διατήρηση του «γε νυν έχοντος», όπως ακριβώς συλλαμβάνεται από το αμερικανικό δομολειτουργισμό στην Κοινωνιολογία και στον συμπεριφορισμό στην Ψυχολογία *

Αυτά όλα δεν τα αντιλαμβάνονται «προοδευτικοί» του τύπου Δραγώνα – Φραγκιαδάκη – Ρεπούση – Γουσέτη και Σία. Δεν τα αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να τα αντιληφθούν; Είναι ένα ερώτημα.

Πάντως συνειδητά ή ασυνείδητα με τη λογική τους αυτή γίνονται τυμπαμοκρούστες και προωθητές του ιμπεριαλιστικού οδοστρωτήρα , που κρύβεται πίσω από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης και μιάς ψευδεπίγραφης πολυπολιτισμικότητας. Εκτός και αν η ασύδοτη δυτικοφρένεια τους ανάγεται στην περιοχή της ψυχοδιανοητικής διαταραχής σε τρόπο ώστε με στρεβλωτική πρισματική διάθλαση να βλέπουν την ελληνική κοινωνία , που πάντοτε υπήρξε ανεκτική στο ξένο και το διαφορετικό ως «κλειστή» έναντι της υποτιθέμενης «ανοικτής» των δυτικοευρωπαίων και των Αμερικανών.

*Θα ηταν χρήσιμο οι ιεροκήρυκες του εθνομηδενισμού να διαβάσουν επ αυτών τα βιβλία μου «Κοινωνιολογία του Πολιτισμού» και «Συμβολή στον επαναπροσδιορισμό της Ψυχολογίας ως Επιστήμης του Ανθρώπου» , στις εκδόσεις Παπαζήση.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Καθημερινή’
«Η θλίψη της παρωχημένης εθνικής συνείδησης»
13 Ιανουαρίου 2010
Διονύσης Γουσέτης

Είναι να θλίβεσαι. Το μάλλον συντηρητικό γαλλικό περιοδικό «Εξπρές», στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του, απομυθοποιεί την ιστορία της Γαλλίας. Ο επικεφαλής του αφιερώματος καθηγητής Μισέλ Βινόκ, συγγραφέας 30 ιστορικών συγγραμμάτων, εξηγεί: «Για να υπάρξει ιστορία ενός έθνους πρέπει να υπάρξει προηγουμένως το έθνος. Γι’ αυτό οι πρώτες ιστορίες του γαλλικού έθνους εμφανίζονται μετά τη Γαλλική Επανάσταση και τον ρομαντισμό… Η ιστορία του έθνους είναι εργαλείο διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας». Παρόμοιες διαπιστώσεις έκανε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι το αφιέρωμα του «Εξπρές» είναι κοινός τόπος για τους Γάλλους, ενώ στην καθυστερημένη καθ’ ημάς Ανατολή έπεσαν οι υπερεθνικόφρονες να την εξοντώσουν πολιτικά, απαιτώντας την παραίτησή της από τη θέση της Ειδικής Γραμματέως Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, όπου την όρισε η κυβέρνηση. Οι Γάλλοι δεν νιώθουν να θίγεται ο πατριωτισμός και ο εθνικισμός τους όταν διαβάζουν τις ρήσεις του Βινόκ. Και δίνουν αυτόματα υπηκοότητα σε όποιο παιδί γεννηθεί στη χώρα τους. Η κοινωνία τους είναι ανοιχτή. Η δική μας κοινωνία είναι επαρχιώτικη κλειστή και γι’ αυτό κομπλεξική και καχύποπτη απέναντι στους γείτονες, στις μειονότητες, στους μετανάστες, σε κάθε τι διαφορετικό.

Είναι να θλίβεσαι. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο και φιλόσοφο Ερνεστ Γκέλνερ, ο πατριωτισμός του εδάφους, που δεν βλέπει γύρω του παρά γείτονες και ιμπεριαλιστές που επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητά μας και συγχρόνως θέλει να επεκτείνει την εδαφική κυριαρχία σε βάρος των γειτόνων, είναι παρωχημένος. Είναι ο πατριωτισμός της εποχής της αγροτικής παραγωγής, όπου το έδαφος ήταν καθοριστικός παράγων για την παραγωγή. Αντίθετα, στη βιομηχανική εποχή πατριωτισμός σημαίνει να είσαι καλύτερος από τους ανταγωνιστές σου. Στη δε μεταβιομηχανική εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ε. Ε., όπου κάθε κράτος-μέλος έχει εκχωρήσει αυτόβουλα μέρος της εξουσίας του, ο πατριωτισμός τείνει να αμβλύνεται. Στη χώρα μας ο πατριωτισμός βρίσκεται ακόμη στην αγροτική περίοδο. Ελάχιστοι πονούν που είμαστε πρώτοι στην Ε. Ε. σε όλα τα αρνητικά και τελευταίοι σε όλα τα θετικά. Ελάχιστοι ντρέπονται για τον διεθνή ευτελισμό μας ή για το καθεστώς επιτήρησης που συρρικνώνει την εθνική κυριαρχία μας. Και όσοι Ελληνες νιώθουν και Ευρωπαίοι καθυβρίζονται ως αφελληνισμένοι, ευρωλιγούρηδες, εθνομηδενιστές, αν όχι προδότες και πράκτορες. Ο Φίλιππος Ηλιού έγραψε το 1983 ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν ήδη τεθεί στις αρχές του 19ου αιώνα».

Η παρωχημένη εθνική συνείδηση είναι συνείδηση εικονική. Είναι υπαίτια της κλειστής κοινωνίας μας. Γι’ αυτό, αντί να ωφελεί βλάπτει το έθνος. Ωστόσο, οι φορείς της δημιουργούν σάλο, επηρεάζουν αποφάσεις και καθηλώνουν και τη σκέψη των υπολοίπων, αφού καθορίζουν το πεδίο συζήτησης και αντιπαράθεσης. Ετσι, η καινοτόμα σκέψη αποτελματώνεται. Οι προσπάθειες για πρόοδο υφίστανται καθίζηση. Είναι να θλίβεσαι γιατί αξίζουμε καλύτερη τύχη.

Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες 20/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΜΙΚΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: «Είναι αντεπιστημονική θέση και φανατική ιδεοληψία η προσπάθεια να μας πείσουν κάποιοι ότι δήθεν μέχρι το 1821 δεν ξέραμε ποιοί είμαστε και ότι ορισμένοι διανοητές δημιούργησαν ένα τεχνητό νεοελληνικό έθνος». Στο άρθρο του αυτό ο Κωνσταντίνος Χολέβας, οπλισμένος με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, αποκαθηλώνει τα ψεύδη όσων ισχυρίζονται πως ο Ελληνισμός είναι ένα κατασκεύασμα.

‘Αντίβαρο’
«Η συνέχεια του ελληνισμού και οι αμφισβητίες»
06 Ιανουαρίου 2010
Κωνσταντίνος Χολέβας

Μέσα σέ ὅλη τήν πνευματική σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας παρατηροῦμε ὁρισμένους διανοητές νά ἀμφισβητοῦν τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί νά ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Νέος Ἑλληνισμός «κατασκευάσθηκε» τόν 19ο αἰῶνα καί ὅτι ἡ σχέση μας μέ τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες καί τό Βυζάντιο-Ρωμανία εἶναι μύθος «ἐθνικιστικός». Βεβαίως στή χώρα μας ἔχουμε καί ὀρθῶς ἐλευθερία ἐκφράσεως. Ὅμως ἡ ἀνησυχία μας αὐξάνεται ὅταν τέτοιες ἀνιστόρητες ἀπόψεις ἐκφράζονται ἀπό συγγραφεῖς σχολικῶν βιβλίων καί ἀπό στελέχη πού διορίζονται σέ καίριες θέσεις τοῦ πάλαι ποτέ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δογματίζουν αὐθαιρέτως καί ἀγνοοῦν ἤ διαστρέφουν τίς πάμπολλες ἱστορικές πηγές, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τήν ἐθνολογική καί πολιτιστική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Υπενθυμίζουμε μερικές χρήσιμες ἱστορικές ἀλήθειες:

Μπορεῖ τό Βυζαντινό κράτος νά ἦταν πολυεθνικό καί ὁ Αὐτοκράτωρ νά διατηροῦσε γιά πολιτικούς λόγους τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ὅμως μέσῳ τῆς παιδείας καί τῆς γλώσσας τό κράτος διεκήρυττε τήν ἑλληνικότητά του. Ἡ Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, τό ἔπος τῆς λατινικῆς Ρώμης, οὐδέποτε ἐδιδάχθη σἐ ὁποιαδήποτε βαθμίδα τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἐνῷ ἀντιθέτως μικροί καί μεγάλοι μάθαιναν ἀπό στήθους τά Ὁμηρικά ἔπη.

Τό 1250, μετά τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Σταυροφόρους,  ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Νικαίας Ἰωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γράφει πρός τόν Πάπα Νικόλαο Θ΄ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί Αὐτοκράτορες χρησιμοποιοῦν  τόν τίτλο «Βασιλεύς Ρωμαίων», ἀλλά κατάγονται ἀπό τό ἀρχαῖο γένος τῶν Ἑλλήνων, τό ὁποῖο γέννησε τή σοφία τοῦ κόσμου. Προσθέτει δέ ὅτι στούς Ἕλληνες ἐδόθη ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἡ Πόλις καί ὅτι οἱ οἰκογένειες Δούκα καί Κομνηνῶν εἶναι ἑλληνικές. (1)

Κατά τή συγκινητική τελευταία ὁμιλία του πρός τούς πολιορκημένους στίς 28-5-1453Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος -ὅπως καταγράφει ὁ Φραντζῆς- χαρακτηρίζει τούς ὑπηκόους του ἀπογόνους Ἑλλήνων καί Ρωμαίων καί τήν Κωνσταντινούπολη καταφύγιο τῶν Χριστιανῶν, «ἐλπίδα καί χαράν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ ἑλληνική συνείδηση διατηρεῖται στίς ψυχές τῶν κατατατρεγμένων προγόνων μας χάρις κυρίως στούς ἐκκλησιαστικούς ἄνδρες. Γύρω στό 1700 ὁ φλογερός ἱεροκῆρυξ καί Ἐπίσκοπος Κερνίτσης καί Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης ὁμιλῶν στή Βενετία παρακαλεῖ ὡς ἑξῆς τήν Παναγία: «Ἕως πότε πανακήρατε Κόρη τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας…». (2)

Κατά τήν περίοδο αὐτή χρησιμοποιοῦνται καί τά τρία χαρακτηριστικά ὀνόματα: Ἕλλην, Ρωμηός, Γραικός. Τό Γραικός στό στόμα τῶν ξένων δέν ἔχει πάντα θετική σημασία, ὅμως χρησιμοποιεῖται καί ἀπό πολλούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες συγγραφεῖς. Π.χ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνος ὀνομάζει τήν Ἑλλάδα Γραικία (3). Τήν σύνθεση καί τῶν τριῶν ὀνομάτων βλέπουμε στό ποίημα «Ἅλωσις Κωνσταντινουπόλεως» τοῦ Ἐπισκόπου Μυρέων Ματθαίου τό 1619:

Ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον στό γένος τῶν Ρωμαίων

Ὦ, πῶς ἐκαταστάθηκε τό γένος τῶν Ἑλλήνων

Σ’ἐμᾶς εἰς ὅλους τούς Γραικούς νά ἔλθῃ τούτ’ τήν ὥρα. (4)

Οἱ Ἕλληνες ἀκόμη καί μέσα στή δυστυχία καί τή μερική ἀγραμματωσύνη λόγῳ δουλείας- δέν λησμονοῦν τίς ἀρχαῖες ἑλληνικές ρίζες τους. Ἀπό τό 1529 μέχρι τό 1821 τό δημοφιλέστερο λαϊκό ἀνάγνωσμα εἶναι «Ἡ Φυλλάδα τοῦ Μεγαλέξανδρου» πού θυμίζει τή δόξα τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων. Στούς νάρθηκες πολλῶν ναῶν καί μοναστηριῶν ζωγραφίζουν οἱ ἁγιογράφοι τούς ἀρχαίους Ἕλληνες σοφούς γιά νά δείξουν στό ἐκκλησίασμα καί στούς μαθητές τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν ποιά εἶναι ἡ πραγματική καταγωγή τους. Λίγα χρόνια πρίν ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση οἱ ναυτικοί μας τοποθετοῦν στά πλοῖα τους ὡς ἀκρόπρωρα τά κεφάλια μεγάλων μορφῶν τῆς Ἀρχαιότητος, ὅπως τοῦ Θεμιστοκλέους κ.ἄ.

Ἀλλά καί ἡ σύνδεση μέ τή βυζαντινή Ρωμηοσύνη ( ὁ ὅρος ἀπό τή Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη) παραμένει σταθερή καί διατρανώνει  τή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τά Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τοῦ Ἀγῶνος (1821-1827) καθιερώνουν ὡς νομοθεσία τῆς Νέας Ἑλλάδος «τούς νόμους τῶν Χριστιανῶν ἡμῶν Αὐτοκρατόρων». Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος, θεσμοθετεῖ τήν Ἑξάβιβλο τοῦ Κωνσταντίνου Ἀρμενοπούλου, ἕναν βυζαντινό κώδικα τοῦ 1345, ὡς τό ἀστικό δίκαιο τῆς χώρας καί τοῦτο ἴσχυσε μέχρι τό 1946!

Οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 αἰσθάνονταν ὅτι συνεχίζουν καί τήν ἀρχαία ἑλληνική καί τή βυζαντινή παράδοση. Σέ ἰταλική ἐφημερίδα τοῦ 1821 ἀναφέρονται τά λόγια τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὅτι ἀγωνίζεται «γιά τόν Χριστό καί γιά τόν Λεωνίδα» (5).  Καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συζητῶντας μέ τόν Ἄγγλο Ναύαρχο Χάμιλτον θεωρεῖ ἑαυτόν ὡς συνεχιστή τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνθηκολόγησε, καί χαρακτηρίζει τό Σοῦλι καί τή Μάνη μαζί μέ τούς κλεφταρματολούς ὡς τή φρουρά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος.

Εἶναι, λοιπόν, ἀντεπιστημονική θέση καί φανατική ἰδεοληψία ἡ προσπάθεια νά μᾶς πείσουν κάποιοι ὅτι δῆθεν μέχρι τό 1821 δέν ξέραμε ποιοί εἴμαστε καί ὅτι ὁρισμένοι διανοητές δημιούργησαν ἕνα τεχνητό νεοελληνικό ἔθνος. Ὅσοι ψάχνουν γιά τεχνητά ἔθνη ἄς μήν ματαιοπονοῦν ἀλλοιώνοντας τήν ἐλληνική Ἱστορία. Ἄς κοιτάξουν λίγα πρός βορρᾶν καί θα βροῦν τό τεχνητό «μακεδονικό ἔθνος» τῶν Σκοπίων. Ἐμεῖς θά μελετοῦμε τήν ἱστορική ἀλήθεια χωρίς φόβο καί πάθος καί θά διατηροῦμε τήν ἑλληνική μας συνείδηση ἐνθυμούμενοι ὅτι ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δεχόμαστε τόν γνήσιο πατριωτισμό καί ἀπορρίπτουμε τά δύο ἄκρα: Τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ἐθνομηδενισμό.

(1)    Ἀπ. Βακαλοπούλου, Πηγές Ἱστορίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Α΄τόμος, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 50-53.

(2)    Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία, ἐκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 1988, σελ. 207.

(3)    Στό ἔργο του «Ὁμολογία Πίστεως». Κυκλοφορεῖται ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Παροναξίας σέ πανομοιότυπη ἔκδοση τῆς Α΄ ἐκδόσεως τοῦ 1819, Νάξος 2009.

(4)    Ἀνθολογεῖται στή «Βυζαντινή Ποίηση» τοῦ Γεωργίου Ζώρα. Τό βρῆκα στό βιβλίο τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ: 1204, ἡ Διαμόρφωση τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ, Ἐναλλακτικές Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2007 ( Β΄ἔκδοση), σελ. 44.

(5)    Κωνσταντίνου Σάθα «Ἕλληνες Στρατιῶται ἐν τη Δύσει», ἐκδόσεις ΦΙΛΟΜΥΘΟΣ, Ἀθήνα 1993, σελ. 65.

Αναζητώντας τους νέους «Αμαθουσίους» 16/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ.
Tags: , , ,
comments closed

Σχόλιο Σ.Ο.: Ο εμβριθής Λάζαρος Μαύρος, αφορμώμενος από το ανοσιούργημα στη σορό του Τάσσου Παπαδόπουλου, μας μεταφέρει την ιστορία και τον μύθο των αρχαίων Ελλήνων σε Κύπρο και Ιωνία σχετικά με τον βασιλιά Ονήσιλο. Το τότε ενιαία Απελευθερωτικό δόγμα, η ασέβεια προς το λείψανο του ήρωα από τους περσόδουλους Αμαθουσίους και το θαυμαστό γεγονός.

κατεχόμενη Σαλαμίνα Κύπρου [πηγή: http://www.enkripto.com/2009/12/blog-post_2258.html]

‘Σημερινή’
«Λείψανο και κρανίο»
16 Δεκεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Τ Ο Υ ΗΡΩΙΚΩΣ αγωνισμένου και ευκλεώς πεσόντος κατά των Περσών κατακτητών, Ονήσιλου, δεν εξόρυξαν νύκτωρ το μνήμα, ούτ’ εξαφάνισαν τα λείψανα. Αποκεφάλισαν τη σορό του. Και κρέμασαν το κρανίο του στην πύλη της Αμαθούντος. Οι περσόδουλοι, οι μηδίσαντες, οι στενότατα προσεγγισμένοι με τους Μήδους κατακτητές, οι ηγέτες των Αμαθουσίων: «Ονησίλου Αμαθούσιοι αποταμόντες την κεφαλήν εκόμισαν ες Αμαθούντα και μιν ανεκρέμασαν υπέρ των πυλέων. Κρεμαμένης δε της κεφαλής και ήδη εούσης κοίλης εσμός μελισσέων εσδύς ες αυτήν κηρίων μιν ενέπλησε», έγραφε στο V-114 της Ιστορίης του ο Ηρόδοτος. Στο κρεμασμένο κρανίο του Ονήσιλου, σμήνος μελισσών εγκατέστησε την κυψέλη του. Και, χεσμένοι από τον φόβο τους οι Αμαθούσιοι συνεργάτες των κατακτητών, έτρεχαν στο μαντείο, εκλιπαρούντες χρησμούς για το τι έπρεπε να πράξουν…

Ε Τ Ο Σ 499 προ Χριστού. Στων συνελλήνων αδελφών την Ιωνική Επανάσταση, συμμέτοχος ο της κύπριδος Σαλαμίνος Ονήσιλος. Εκθρονίσας προς τούτο και τον μηδίσαντα αδελφό του, τον περσόδουλο Γόργο. Υπέρ του απελευθερωτικού των Κυπρίων αγώνος κατά των Μήδων. Μαζί με τον Αριστόκυπρο των Σόλων, συνεπαναστάτη. Εκεί στους Σόλους και στο Μερσινάκι τους, όπου, 2454 χρόνια αργότερα, τη 15η Δεκεμβρίου 1955, έπεσε πολεμώντας, ο πρώτος σε μάχη ήρωας της ΕΟΚΑ, Χαράλαμπος Μούσκος 23χρ., ξάδελφος του Εθνάρχη Μακαρίου, και ήταν χθες η 54η επέτειος της θυσίας του.

Ο Ν Η Σ Ι Λ Ο Σ και Αριστόκυπρος, στο τότε Ενιαίο Απελευθερωτικό Δόγμα, με το «όμαιμόν τε και ομόγλωσσον, και θεών ιδρύματα τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρ. VIII-144) των αδελφών Ιώνων, του Αρισταγόρα της Μιλήτου, εναντίον των Μήδων κατακτητών του Δαρείου: «Κύπριοι δε εθελονταί σφι πάντες προσεγένοντο πλην Αμαθουσίων», έγραψε ο Ηρόδοτος στο V-104 και: «Απέστησαν μεν γαρ και ούτοι ώδε από Μήδων… Ονήσιλος δε ήρχε Σαλαμίνος και ανέπειθε πάντας Κυπρίους συναπιστάσθαι». Εννέα χρόνια πριν από τον Μαραθώνα. Δεκαεννέα χρόνια πριν από του 300 Λακεδαιμονίους και τους 700 Θεσπιείς των Θερμοπυλών, πριν από τον θρίαμβο της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας και την τελική νικηφόρα πεζομαχία στις Πλαταιές του επόμενου έτους…

Α Γ Ν Ω Σ Τ Ο Ν , εισέτι, ποία συγκεκριμένα δίποδα διέπραξαν την παρελθούσα Παρασκευή 11.XII.2009 το ανοσιούργημα της νύκτωρ εκταφής και εξαφάνισης του λειψάνου του ονησίλειου Τάσσου Παπαδόπουλου. Γνωστοί όμως και κατάπτυστοι, επί 2508 ελληνικά χρόνια (από το 499 π.Χρ. έως το 2009 μ.Χρ.) οι συνεργάτες των κατακτητών Αμαθούσιοι…

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΕ 16.12.09
Μετά από 58 συναντήσεις Χριστόφια – Ταλάτ στις «απευθείας συνομιλίες», άκουσε ποτέ κανείς αν ο πρώτος ζήτησε από τον δεύτερο να αφαιρεθεί εκείνη η προκλητικά βδελυρή κατοχική, εδαφιαία σημαία από τον Πενταδάκτυλο και να σβηστεί εκείνο το ρατσιστικό σύνθημα του σφαγέα Κεμάλ «NE MULTU TURKUM DIYENE» («τι ευτυχία να λες ότι είσαι Τούρκος»), που μαχαιρώνει αδιάκοπα τις ψυχές των Κυπρίων;

Κατά παραγγελίαν «ιστορίες» 05/12/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Η αναθεώρηση της ιστορίας είναι ένα θέμα που απασχολεί κατά καιρούς την πολιτική σε Ελλάδα και Κύπρο. Πιο συγκεκριμένα, απασχολεί τους Έλληνες πολιτικούς εν σχέσει με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και πώς αυτές θα υποβοηθηθούν από μια αναθεώρηση και συχνά σχετίζεται με τις εξελίξεις στο Κυπριακό. Μάλιστα προτάθηκε κατά καιρούς, στο πλαίσιο ενός σχεδίου λύσης ή της βελτίωσης των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, η σύσταση κοινών επιτροπών για την αναθεώρηση των βιβλίων της ιστορίας. Ο καθηγητής ιστορίας κ. Ιακώβου εξηγεί ότι η ιστορική θεώρηση στην Τουρκία εκκινεί από μια λανθασμένη αφετηρία, την εξυπηρέτηση των παροντικών πολιτικών στόχων του κράτους. Εξυπονοείται ότι η απότοκη ιστορική θεώρηση είναι πολλές φορές μη επιστημονικά αποδεκτή και συνεπώς δεν είναι η ενδεδειγμένη μεταχείριση της ιστορίας ως εργαλείου ικανοποίησης πολιτικών σκοπιμοτήτων!

μαυσωλείο Ατατούρκ [πηγή: Εν κρυπτώ]

‘Geopolitics-GR’
«Περί ιστοριογραφίας στην Τουρκία»
25 Οκτωβρίου 2009
Χρήστος Ιακώβου

Κατά καιρούς εγείρεται ως πολιτικό πλέον θέμα η επανασυγγραφή των εγχειριδίων ιστορίας και ο δημόσιος διάλογος που ενσκήπτει επικεντρώνεται στις ιστορικές πτυχές που αφορούν τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μέσα από το διάλογο προκύπτουν ευδιάκριτα δύο επίπεδα. Σε πρώτο επίπεδο η συζήτηση καταδεικνύει συγκεκριμένες σχολές σκέψεις ιστοριογραφίας και σε δεύτερο επίπεδο η συζήτηση προσεγγίζει και εξαντλεί το θέμα εξολοκλήρου ως πολιτικό. Η πρώτη τάση κινείται αναμφίβολα σε επίπεδο επιστημονικών επιχειρημάτων και, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με τις απόψεις που παρατίθενται, οφείλει να παραδεχθεί ότι σε αυτό το επίπεδο κυρίαρχο στοιχείο είναι ο ορθολογισμός. Το δεύτερο επίπεδο δεν μπορεί να μπει στη βάσανο της αξιολόγησης και της κριτικής γιατί είναι πλέον αρχή ότι η ιστοριογραφία δεν προσαρμόζεται στις πολιτικές σκοπιμότητες του παρόντος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα γένεσης εθνικής ιστοριογραφίας, η οποία εξαρχής λειτούργησε ως εργαλειοποιημένη πολιτική διαδικασία επιβολής κρατικής ιδεολογίας είναι η Τουρκική. Καλό θα ήταν να το γνωρίζουν μερικοί προτού προχωρήσουν σε αφελείς αναφορές του τύπου ότι ένθεν και ένθεν είναι όλα τα ίδια.

Η περίοδος από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, το 1923, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930, χαρακτηρίζεται από τη θεμελιακή αναδόμηση της τουρκικής κοινωνίας με μοναδικό ρυθμιστή των εξελίξεων το ίδιο το κράτος. Η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η δημιουργία του κεμαλικού κράτους ανάγκασε τη νέα τουρκική πολιτική ελίτ θα εκλάβει εξ αρχής να επανεξετάσει το θέμα της ταυτότητας, τόσο ως πολιτισμική έκφραση όσο και ως ιστορική ενότητα και συνέχεια. Το γεγονός αυτό προσδιόρισε ένα πλαίσιο δράσης που εκ των πραγμάτων παρήγαγε μια βαθιά συναισθηματική διέγερση σε οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού του τουρκικού έθνους.

Ο Ατατούρκ αποφασισμένος να διαρρήξει κάθε δεσμό με το τραυματικό παρελθόν της ισλαμικής οθωμανικής αυτοκρατορίας και αναγκασμένος να διαμορφώσει μια βάση νομιμοποίησης, κατέφυγε στην εφεύρεση ενός μυθικού παρελθόντος κατά το οποίο οι Τούρκοι, προερχόμενοι από την Κεντρική Ασία, καθίστανται πρόγονοι του παγκόσμιου πολιτισμού. Επειδή το ευρωπαϊκό στερεότυπο για τους Τούρκους θεωρούσε ότι ο λαός αυτός ήταν βάρβαρος και κατώτερος, τα νέα δόγματα του τουρκικού εθνικισμού που εμφανίστηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ρίζωσαν βαθιά επειδή διεμορφώθησαν από το επίσημο κράτος και προωθήθησαν μέσω της επίσημης εκπαίδευσης που αναφερόταν στην ιστορία των Τούρκων. Η προσπάθεια αυτή του Κεμάλ υπήρξε τόσο έντονη, ώστε, παρόλο που πολλές δογματικές τοποθετήσεις που εξεφράσθησαν τότε επισήμως δεν διακηρύσσονται σήμερα, επέφεραν ωστόσο μία ισχυρή επιρροή τόσο στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας, όσο και στο πλαίσιο των λαϊκών αντιλήψεων για την τουρκική ιστορία.

Ο Ατατούρκ υπήρξε εκείνος που ουσιαστικά διεμόρφωσε τη θεωρία σχετικά με την ιστορία των Τούρκων η οποία είναι γνωστή ως Turk Tarih Tezi (Η Τουρκική Ιστορική Θέση). Παράλληλα, δημιούργησε τους θεσμούς εκείνους, που θα είχαν ως επίσημο καθήκον να επεξεργαστούν, να εκλαϊκεύσουν και να διαδώσουν μέσω αυτής της θεωρίας την επίσημη εκδοχή της ιστορίας στο νεοσύστατο τότε τουρκικό κράτος. Ο Κεμάλ είχε ήδη από την αρχή συνειδητοποιήσει ότι το τουρκικό έθνος σε αντίθεση με το τουρκικό κράτος, είχε μακρόχρονη ιστορία γι’ αυτό και αρχική του επιδίωξη ήταν να τροποποιήσει την ιστορία αυτή κατά τρόπο που να δίνει αίγλη στο μακρύ παρελθόν των Τούρκων. Για τον ιδρυτή του τουρκικού κράτους ήταν πολιτική επιθυμία η επανένωση του έθνους με το παρελθόν και η εθνική ομογενοποίηση ολοκλήρου του πληθυσμού που περιήλθε μέσα στα γεωγραφικά όρια της Τουρκίας. Πιο απλά, το ζήτημα της συγγραφής της ιστορίας ήταν για τον Κεμάλ θέμα πολιτικό και όχι επιστημονικό-ακαδημαϊκό.

Τα βασικά ερωτήματα που απασχολούσαν τον Ατατούρκ όσον αφορά τη συγγραφή της τουρκικής ιστορίας προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα του ιστορικού βάθους και της ιστορικής συνέχειας ήταν:

Ποιοι ήσαν οι πρώτοι κάτοικοι της γεωγραφικής έκτασης που συνιστούσε το τουρκικό κράτος και κατ’ επέκταση ποιος λαός ήταν ο πρώτος που δημιούργησε πολιτισμό σε αυτή την περιοχή,

Ποια είναι η θέση της Τουρκίας στον παγκόσμιο πολιτισμό και ποια η συνεισφορά των Τούρκων στην παγκόσμια ιστορία και η ίδρυση του Οθωμανικού κράτους, ως του πρώτου τουρκικού κράτους στην Ανατολία, από ένα τουρκικό φύλο, αποτελεί ιστορικό μύθο. Ως εκ τούτου θα πρέπει να εφευρεθεί μία νέα ερμηνεία για το σχηματισμό του κράτους αυτού.

Με αυτόν τον τρόπο ο Ατατούρκ, όπως και ολόκληρη η στρατιωτική ελίτ που οικοδόμησε το τουρκικό κράτος, υιοθέτησε από την αρχή τη σαφή αντίληψη ότι η ιστορία ήταν έργο του κράτους και θα έπρεπε να καταστεί ένα ισχυρότατο εργαλείο που να ικανοποιούσε τις πολιτικές ανάγκες των δύο πρώτων δεκαετιών του τουρκικού κράτους, δηλαδή της επιβολής της κρατικής ιδεολογίας πάνω στην τουρκική κοινωνία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο Κεμάλ ίδρυσε το 1931 την Επιτροπή Μελέτης της Τουρκικής Ιστορίας, η οποία συμπεριλάμβανε και στρατιωτικούς και συνεδρίαζε όπου βρισκόταν ο Ατατούρκ. Ο δε ίδιος διάβαζε, διόρθωνε και ενέκρινε τα πορίσματά της. Οι δραστηριότητες αυτής της Επιτροπής κορυφώθηκαν το 1932 με τη σύγκληση του πρώτου Συνεδρίου Τουρκικής Ιστορίας το 1932 στην Άγκυρα, όπου διακηρύχθηκε πλέον και επίσημα η Τουρκική Ιστορική Θέση, ανακηρύχθηκε κτήμα του τουρκικού έθνους και υιοθετήθηκε ως επίσημο κρατικό δόγμα.

Από την δόξα στον εμφύλιο 03/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΕΛΛΑΔΙΚΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΝΕΟΤΕΡΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
comments closed
[πηγή φωτογραφίας: http://www.athensinfoguide.com/gr/history/t9-95war.htm]

‘Σημερινή’
«Από την δόξα στον εμφύλιο»
29 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Από 28η Οκτωβρίου 1940 μέχρι Απρίλιο 1941, η οικουμένη παρακολουθούσε το απίστευτο: Η μικρή Ελλάς να κατορθώνει την 1η ήττα του Άξονα του Φασισμού και Ναζισμού. Από το 1941 μέχρι και το 1944, ο ελλαδικός λαός υπέστη φρικτή, τριπλή, γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Εναντίον της, αγωνίστηκε ασταμάτητα. Θυσιαζόταν και μεγαλουργούσε. Μέχρι τη νίκη των ελευθέρων λαών. Τη συντριβή του Ναζισμού.

Όμως: Όταν γλυκοχάραζε η λευτεριά, η θυσιασθείσα για τη νίκη Ελλάδα δεν ήταν όρθια ανάμεσα στις νικήτριες για να εισπράξει το μερτικό της. Φροντίσαμε γι’ αυτό οι Έλληνες: Την καταντήσαμε να εισπράξει έναν Εμφύλιο Πόλεμο. Χειρότερων καταστροφών και πολύ διαρκέστερων επιπτώσεων, απ’ ό,τι η κατοχή.

Μνησθητω ότι: Όταν το έθνος ηγέρθη με τα καριοφίλια το 1821, για Ελευθερία ή Θάνατο, προτού καλά-καλά λευτερώσουμε τον Μωριά και τη Ρούμελη, καταντήσαμε οι Έλληνες ν’ αλληλοσφαχτούμε πάλι σε Εμφύλιο. Ελλαδίτσα παραπληγική με τρεις «Προστάτιδες» και ξένο βασιλιά. Κι όταν, μετά από ένα σχεδόν αιώνα, το έθνος ισχυρό και με διπλάσια εδάφη από τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, μπορούσε με τις μεραρχίες του να διεκδικήσει ότι η νίκη στον Α΄ Παγκ. Πόλεμο το 1918, θα ξημέρωνε και την ελευθερία στην Αν. Θράκη, την Κων/πολη, τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο, φροντίσαμε και πάλι οι Έλληνες έναν ακόμα Εθνικό Διχασμό. Πρώτα διχοτομήσαμε την Ελλάδα σε κράτος της Θεσσαλονίκης και κράτος των Αθηνών. Και το 1922 καταστρέψαμε τη Μικρασιατική μας υπόσταση. Στην Κύπρο, το τραγικό 1974, δικές μας κάννες στράφηκαν εμφύλιες εναντίον δικών μας αδελφών. Και καμιά δεν ήταν στο Πέντε Μίλι στις 05.00 το πρωί του Σαββάτου, 20ή Ιουλίου 1974, για ν’ ανακόψει την αποβίβαση του Αττίλα.

Αρχέγονα παρ’ Έλλησι τα Εμφύλια Πάθη. Έχουν δε και την ιδιότητα να μετατρέπουν τους εκάστοτε αγωνιστές σε χρήσιμους ηλίθιους για την καταστροφή της πατρίδας. Κατ’ επανάληψιν διά μέσου των αιώνων: Από το εναρκτήριο της Ιλιάδος «μήνιν άειδε θεά» του Ομήρου, ώς το φρικτό ραδιοφωνικό «ο Μακάριος είναι ήδη νεκρός» της 15.7.74. Έχουμε από την αρχαιότητα, πολλά κουσούρια οι Έλληνες. Ένα, όμως, είναι το καρκίνωμά μας: Το Εμφύλιο Πάθος. Το απελπιστικό είναι ότι τα παθήματα δεν μας έγιναν μαθήματα. Το απελπιστικότερο είναι ότι, από τα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. μάς τα έγραψε, χαρτί και καλαμάρι, στο Γ-82 και 83 της Ιστορίας του, για να μας διδάσκει ες αιεί ο μέγιστος Θουκυδίδης, αλλ’ εμείς, κούτσουρ’ απελέκητα αυτοκαταστροφικής ξεροκεφαλιάς…

Ερώτηση:
Πώς γίνεται ο εκλαμπρότατος πρόεδρος του ΔηΣυ να διατείνεται ότι έγινε από παλαιότερα αποδεκτή η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία κι εμείς να μη βρίσκουμε ούτ’ ένα στέλεχος του ΔηΣυ, αναπληρωτή πρόεδρο λ.χ., βουλευτή ή ευρωβουλευτή, που να θυμάται αν συζητήθηκε καν ποτέ κάτι τέτοιο, έστω και του… φτέρου, σε οιονδήποτε συλλογικό όργανο του κόμματος;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Εμφυλίων Εγχειρίδιον»
30 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Ως ο εμπειρότατος των χειρουργών, λες κι είχε νυστέρι ηλεκτρονικής ακρίβειας 21ου αιώνος μ.Χρ., παν-Επιστήμονας πολιτικής, κοινωνιολογίας, ψυχολογίας, ανθρωπολογίας, πολεμολογίας κ.ά., ο Θουκυδίδης συνέγραψε το, καθ’ ημάς, περί «Εμφυλίων Εγχειρίδιό» του. Μ’ αφορμή στα «Κερκυραϊκά» του 427 π.Χρ. την εμφύλια σφαγή μεταξύ δημοκρατικών και ολιγαρχικών, κατά τον 27ετή Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.). Στο Γ- 82, 83 και 84 της Ιστορίας του, ανέλυσε και ανέδειξε:

– Τα αίτια και τους λόγους που προκαλούν το Εμφύλιο Καρκίνωμα.

– Τα συμπτώματα της προϊούσας εξάπλωσής του, κατά τη μετάπτωση από την ειρηνική στην πολεμική περίοδο.

– Τις συνθήκες μέσα στις οποίες το Καρκίνωμα υφίσταται μεταστάσεις επιδείνωσης.

– Τις ολέθριες, πάντα, για την πατρίδα – πολιτεία και για τους, καθ’ έκαστον, ανθρώπους, φρικτές επιπτώσεις του.

«Πάντων δ’ αυτών αίτιον αρχή η διά πλεονεξίαν και φιλοτιμίαν, εκ δ’ αυτών και ες το φιλονικείν καθισταμένων το πρόθυμον» («Αιτία όλων αυτών ήτο η δίψα της εξουσίας, την οποία γεννά η πλεονεξία και η φιλαρχία, και το φατριαστικόν πνεύμα, το οποίον εκτρέφουν τα δύο αυτά πάθη, εις όσους περιπέσουν άπαξ εις φατριαστικάς έριδας», ως μετέφρασε ο Ελ. Βενιζέλος, «μια και μπούνε στη διαμάχη των κομμάτων», κατά μετάφραση Έλ. Λαμπρίδη).

Και πρόβλεψε ο Θουκυδίδης στο «δυσαγγέλιό» του ότι: Τα ίδια «αιεί» θα συμβαίνουν όσο παραμένει η ίδια η φύση των ανθρώπων, φοβερότερα ή ηπιότερα και με διαφορετική μορφή, αναλόγως της μεταβολής των παρουσιαζομένων εκάστοτε περιστάσεων: «γιγνόμενα μεν και αιεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις των ανθρώπων η, μάλλον δε και ησυχαίτερα και τοις είδεσι διηλλαγμένα, ως αν έκασται αι μεταβολαί των ξυντυχιών εφιστώνται».

Ιδού πώς το κραύγαζε 2.250 έτη αργότερα, το 1823, στις 20 τελευταίες από τις 158 στροφές του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν», ο Διονύσιος Σολωμός: «Η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, πάρ’ το λέγοντας και συ. Κειό το σκήπτρο, που σας δείχνει, έχει αλήθεια ωραία θωριά. Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόμα όπου φθονάει, παλικάρια ας μην ‘πωθεί, πώς το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή. Μην ειπούν στον στοχασμό τους, τα ξένα έθνη αληθινά: Αν μισούνται αναμεσό τους, δεν τους πρέπει ελευθεριά… Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος σαν του Άβελ καταβοά. Δεν είν’ φύσημα του αέρος που σφυρίζει εις τα μαλιά. Τι θα κάνετε; Θ’ αφήστε, να αποκτήσομεν εμείς Λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας Πολιτικής;»…

Αλλ’ οι έκτοτε Έλληνες, Ελλήνων απόγονοι, ούτε από Θουκυδίδη ούτε από Διονύσιο Σολωμό καταδεχόμαστε να διδαχθούμε. Μας αρκούν τα… κόμματά μας, κομμάτια να γινόμαστε!

Ερώτηση:
Ώστε, εκλαμπρότατε διζωνικέ κύριε Τορναρίτη, στο «πολίτευμά» σας στερούνται την ισηγορία και το δικαίωμα έκφρασης οι πολίτες που διαφωνούν με την «ομοσπονδία»; Εκτός από την τουρκική εκ περιτροπής προεδρία, εκτός από τη «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%, θα καταργήσετε και το άρθρο 19 του Συντάγματος (και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης), ποινικοποιώντας, άραγε, όσα η εκλαμπρότης σας αποφασίζει ως «συνθήματα πατριδοκαπηλίας»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Πατριδοκαπηλία και αντι-ομοσπονδιακοί»
31 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Βγήκε στις τηλεοράσεις, γνώριμος για το ζήλο αυτοπροβολής του πολιτικός και εκτόξευσε κατηγορίες περί «πατριδοκαπηλίας» εναντίον απλών πολιτών, οίτινες θεώρησαν ότι συνάδει με την επέτειο του «ΟΧΙ» του Σαράντα, να εκφωνήσουν δημοσίως το δικό τους «ΟΧΙ» στη λύση ομοσπονδίας. Την ομοσπονδία και, μάλιστα, διζωνική και δικοινοτική, δεν την είχε απαιτήσει με το τελεσίγραφο που επέδωσε στις 03.00 της Δευτέρας 28.10.1940 στον αγουροξυπνημένο πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, στο σπίτι του, γωνία Κεφαλληνίας και Δαγκλή στην Κηφισιά, ο εν Αθήναις πρέσβης της φασιστικής Ιταλίας, Γκράτσι. Την απαίτησε, ως όρο συνθηκολόγησης και υποταγής των προδομένων και ηττημένων Ελλήνων, μετά που εισέβαλε το 1974 στην Κύπρο, ως κατακτητής, ο τουρκικός Αττίλας…

Αλλ’ η ίδια η έννοια της πατριδοκαπηλίας είναι δύσκολο να προσάπτεται σε απλούς πολίτες. Και δη «ανώνυμους». Που δεν αυτοπροβάλλονται καν επωνύμως για να καπηλευθούν την πατρίδα προς επίτευξη (ποιων;) ιδιοτελών σκοπών. Ως προς τούτο, φαίνεται ότι έσφαλε ο εν λόγω πολιτικός. Κρίνοντας, ίσως, εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι πολιτικοί, οι κομματάρχες, οι δημαγωγοί, τα δημόσια πρόσωπα, ακόμα και δημοσιογράφοι, είναι νοητό να κατηγορούνται συχνάκις και ν’ αλληλοκατηγορούνται πολλάκις, δικαίως ή αδίκως, βασίμως ή μη, για πατριδοκαπηλία, θρησκοκαπηλία, ηρωοκαπηλία, εργατοκαπηλία, προσφυγοκαπηλία, μαθητοκαπηλία, ποδοσφαιροκαπηλία και πάσης άλλης φύσεως καπηλεία. Είναι σύνηθες «άθλημα» για την επίτευξη ιδιοτελών, κομματικών και πολιτικών στόχων. Οι απλοί πολίτες, όμως;

Βέβαια ο συγκεκριμένος πολιτικός, βουλευτής και ανώτερο στέλεχος του ΔηΣυ, που στην άκρη της γλώσσας του κρέμεται πρόχειρη η πατριδοκαπηλία, έχει, φαίνεται, στα «απωθημένα» του σοβαρό πρόβλημα με όσους εκ των πολιτών εκφράζουν την εναντίωσή τους στην τουρκική απαίτηση για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Είναι το πρόβλημα εκείνων στην ηγεσία του ΔηΣυ που υποστήριξαν, προ της 24ης Απριλίου 2004, «με το χέρι εις το ευαγγέλιο» την Αναν-ική κι Ερντογαν-ική ομοσπονδία, και είδαν στο δημοψήφισμα το 66% των ψηφοφόρων του κόμματός τους να τους γυρίζουν την πλάτη και να υπερψηφίζουν το «ΟΧΙ».

Έχουμε, όμως, εισέτι, φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν έχει επιβληθεί, ακόμα, η «σταθμισμένη» υποταγή του ελληνικού 82% στο τουρκικό 18%. Ούτε η τουρκική εκ περιτροπής προεδρία. Ούτε κι οι φασιστο-νόμοι που θα είναι -ως εκ των ων ουκ άνευ- αναγκαίοι σε τοιαύτης έκτασης αντιδημοκρατικό πολίτευμα. Άρα, δικαιούνται, προς το παρόν, οι πολίτες να εκφράζουν ελεύθερα και δημοσίως (άρθρο 19 του Συντάγματος) και την εναντίωσή τους στην ομοσπονδία…

Ερώτηση:
Αφού είναι τοις πάσι γνωστό ότι επί 35 χρόνια η Τουρκία αλωνίζει ανενόχλητη με το «χαρτί» της διαδικασίας των «διακοινοτικών συνομιλιών», πώς και με τόση εμπειρία και σοφία τριών δεκαετιών, δεν αποκτήσαμε ακόμα την επιδεξιότητα, με αριστοτεχνική ευελιξία, να το μετατρέψουμε σε μπούμερανγκ και να τής ψήσουμε το ψάρι στα χείλη; Ποια προσόντα, άραγε, ελλείπουν για κάτι τέτοιο;

Οι Γερμανοί τιμούν τον Μέγα Αλέξανδρο: «Το τέλος της απομόνωσης των πολιτισμών» 16/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΔΙΕΘΝΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Χρυσό μετάλλιο από εκθέματα της έκθεσης στα Reiss-Engelhorn-Musseen (Αμπουκίρ 220-240 μ.Χ) [πηγή φωτογραφίας: Deutsche Welle, 15/10/2009]

‘Deutsche Welle’
«Ο Μέγας Αλέξανδρος και το τέλος της απομόνωσης των πολιτισμών»
15 Οκτωβρίου 2009
Βιβή Παναγιώτου

Τα Μουσεία Ράις-Ένγκελχορν (Reiss-Engelhorn-Museen) στο Μανχάιμ και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (DAI) διοργάνωσαν μια εντυπωσιακή έκθεση για τον Αλέξανδρο τον Μέγα και το τέλος της απομόνωσης των τότε κόσμων, του ευρωπαϊκού και του ασιατικού.

Επίκεντρο της έκθεσης οι πολιτισμοί και οι λαοί της κεντρικής Ασίας. Πρόκειται για μια νέα, δεύτερη ανάγνωση της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Διότι μέχρι τώρα οι εκθέσεις για τον μεγάλο Μακεδόνα επικεντρώνονταν στην Ευρώπη και την Αίγυπτο.

Γιατί είναι όμως σημαντική η προβολή της κεντρικής Ασίας στην κληρονομιά του Αλεξάνδρου;

Ο καθηγητής Άλφριντ Βίτσορεκ, διευθυντής των Μουσείων Ράις-Έγνγκελχορν στο Μανχάιμ και διοργανωτής της έκθεσης, εξηγεί στο μικρόφωνο της Deutsche Welle γιατί είναι σημαντική αυτή η νέα ματιά: «Διότι με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δημιουργήθηκαν εντελώς νέες, πρωτόγνωρες συνθήκες στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Δημιουργήθηκε μια μεικτή, πολύμορφη πολιτισμική κληρονομιά, που σφραγίστηκε από τον ελληνικό, τον ελληνιστικό πολιτισμό, αλλά και τους διάφορους πολιτισμούς των λαών της περιοχής. Αυτή η μεικτή, πολιτισμική κληρονομιά έφερε ξαφνικά κάτι εντελώς καινούργιο. Γι’ αυτό ονομάσαμε συνειδητά την έκθεσή μας: ‘Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του Κόσμου’».

Η μπανιέρα της Ρωξάνης από το Κουργκανσόλ
400 εκθέματα από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης (Λούβρο, Βρετανικό Μουσείο, Μουσείο της Πρωσικής Πολιτιστικής Περιουσίας του Βερολίνου, Ερμιτάζ της Πετρούπολης) και από τα Εθνικά Μουσεία της Τασκένδης στο Ουσμπεκιστάν, της Ντουσανμπέ στο Τατζικιστάν και της Καμπούλ στο Αφγανιστάν κοσμούν τις αίθουσες του μουσείου με τον κατάλληλο φωτισμό, ηχητικά εφέ αναπαράστασης τελετών και ενημερωτικά βίντεο.

Πολλά από τα εκθέματα αυτά είναι αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων πέντε χρόνων, ορισμένα μάλιστα είναι περσινά, όπως ο ελληνικός λουτήρας από το Ουσμπεκιστάν.

Ο απλός, πήλινος λουτήρας, μικρός – μάλλον για παιδιά, αλλά σαφέστατα ελληνικός ονομάστηκε από πολλούς Γερμανούς δημοσιογράφους «η μπανιέρα της Ρωξάνης». Την απολαύσαμε στο ημίφως μιας αίθουσας, γεμάτη Γερμανούς μαθητές και γηραιούς αρχαιοελληνιστές.Η μπανιέρα βρέθηκε πέρσι στο φρούριο Κουργκανσόλ (Kurgansol) ένα από τα δέκα φρούρια, όπως πιστεύουν οι αρχαιολόγοι, που έχτισε ο Μέγας Αλέξανδρος στον ποταμό Όξο, τον σημερινό Αμού Ντάρια, στο δρόμο μεταξύ της Σαμαρκάνδης και της Αλεξάνδρειας.

Ο Βούδας αποκτά ‘σωματική υπόσταση’ μετά την αλεξανδρινή κατάκτηση της κεντρικής Ασίας
Στα 11 χρόνια της εκστρατείας του Αλεξάνδρου άλλαξαν στην κεντρική Ασία οι οικονομικές και κοινωνικές δομές, επηρεάστηκαν σε βάθος οι πολιτιστικές αξίες και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις όλων των λαών της περιοχής. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιρροή του ελληνικού και του ελληνιστικού πνεύματος στην απεικόνιση του Βούδα. Οι αρχαιολόγοι έχουν καταλήξει τα τελευταία χρόνια στο συμπέρασμα ότι ο Βούδας απεικονίστηκε για πρώτη φορά μετά την κατάκτηση της περιοχής από την στρατιά του Αλεξάνδρου. Πριν δεν υπήρχε καμία εικόνα και κανένα άγαλμα του Βούδα.

Ο διευθυντής και διοργανωτής της έκθεσης Βίτσορεκ: «Όπως ξέρουμε σήμερα το Βούδα και τα διάφορα αγάλματά του, η απεικόνιση αυτή δεν υπήρχε στον πρώιμο βουδισμό.Το μόνο που υπήρχε ήταν αποτυπώματα από τα πόδια του ή μάλλον τα πέλματά του. Δηλαδή με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τις επιρροές που άσκησε στις τοπικές κουλτούρες απέκτησε ο Βούδας ‘σωματική υπόσταση’. Έτσι ξαφνικά ο Βούδας αποκτά σώμα και μάλιστα ελληνικής τεχνοτροπίας.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πέραν του ιδίου διαπιστώνουμε προφανείς ενδείξεις και στην απεικόνιση των συνοδών του που κατάγονται από την ελληνική παράδοση.»

Στην έκθεση είναι πολυάριθμα τα αγάλματα του Βούδα και τα νομίσματα με μορφή του που ακόμη και ο μη ειδικός διαπιστώνει ελληνική ή ελληνιστική επίδραση. Χαρακτηριστικά είναι τα ανάγλυφα που αναπαριστάνουν τη ζωή του Βούδα, όπως π.χ. ένα πέτρινο ανάγλυφο από τον 3 μ. Χ αιώνα όπου ο συνοδός του Βαϊραπάνι, ο προστάτης της βουδιστικής διδασκαλίας, είναι ένας ελληνικότατος Ηρακλής με ρόπαλο και λεοντή, ενώ ο διάκοσμος εν είδει γιρλάντας είναι ερωτιδείς που αποδίδουν σεμνά τιμές στον Βούδα.

alexandros-ellinovaktrianos-igemonas-uzbekistan

Οι ελληνικές επιδράσεις «διαταράχθηκαν» την εποχή των Ταλιμπάν
Οι Γερμανοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι ελληνικές και ελληνιστικές επιδράσεις στην καθημερινή ζωή και στην κουλτούρα των λαών της κεντρικής Ασίας διαταράχθηκαν στον 20ο αιώνα, από την εποχή των Ταλιμπάν.

Μέχρι τότε και την εποχή που ήκμαζε το Ισλάμ οι ελληνικές επιδράσεις ήταν αδιατάρακτες. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε ουδείς είχε διανοηθεί να καταργήσει σύμβολα, αρχιτεκτονικές και τεχνοτροπίες που δεν ανταποκρίνονταν στην ισλαμική διδασκαλία. Για πρώτη φορά η κεντρική Ασία βιώνει τότε τον φονταμενταλισμό. Έτσι ένοπλοι Ταλιμπάν κατέστρεψαν τα περισσότερα εκθέματα, που δεν ήταν ισλαμικής τέχνης, στο Εθνικό Μουσείο της Καμπούλ και με άρματα μάχης και εκρηκτικές ύλες ανατίναξαν τους περίφημους τεράστιους Βούδες του Μπάμιαν.

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του Γερμανού αρχαιολόγου και διευθυντή των Μουσείων Άλφριντ Βίτσορεκ:

«Ακόμη και την εποχή του Ισλάμ τα πανεπιστήμια της κεντρικής Ασίας, στη Μπουχάρα και τη Σαμαρκάνδη, ήταν εκείνα που δίδασκαν τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Φαινόμενο ερμηνεύει γιατί ο μεγάλος Αβερρόης, ο γνωστός φιλόσοφος του Ισλάμ, σπούδασε σε αυτά τα πανεπιστήμια ελληνική φιλοσοφία, ελληνικά γράμματα. Τα ελληνικά συγγράμματα έγιναν μετά γνωστά στη Βαγδάτη και τη Δαμασκό και ίσως και στην Νότια Ισπανία. Πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο δρόμος, μέσω του οποίου μεταδόθηκε η ελληνική φιλοσοφία. Διότι την εποχή εκείνη στην Αλεξάνδρεια, τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη τα αρχαιοελληνικά συγγράμματα είχαν ήδη εξαφανιστεί και ήρθαν ξανά από την κεντρική Ασία μέσω της πεπατημένης, της παλιάς μορφής της μεικτής κουλτούρας.»

Η έκθεση στο Μανχάιμ διαρκεί μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου και είναι αποτέλεσμα συλλογικών προσπαθειών επιστημονικών φορέων και της γερμανικής πολιτείας, η οποία ανέλαβε την αιγίδα της έκθεσης μέσω του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

alexandros-parthos-igemonas

‘Espresso’
«Οι Γερμανοί τιμούν το Μέγα Αλέξανδρο»
16 Οκτωβρίου 2009

Τα Μουσεία Ράις – Ενγκελχορν του Μάνχαϊμ (REM) και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (DAI), διοργάνωσαν εντυπωσιακή έκθεση για τον Αλέξανδρο τον Μέγα και το τέλος της απομόνωσης των τότε κόσμων, του ευρωπαϊκού και του ασιατικού. Η έκθεση, που περιλαμβάνει 400 μοναδικά εκθέματα, εγκαινιάστηκε στις 3 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει ως τις 21 Φεβρουαρίου.

Η έκθεση, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), συγκεντρώνει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αλλά και πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα, καθώς μόνον το πρώτο Σαββατοκύριακο της λειτουργίας της, περιηγήθηκαν στους χώρους της περισσότερα από 3.000 άτομα. Μεγάλη ζήτηση έχει και το ειδικό βιβλιαράκι για τον Μέγα Αλέξανδρο, που εκδόθηκε από τους διοργανωτές και το οποίο απευθύνεται σε παιδιά άνω των 8 ετών.

Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, η έκθεση, που φέρει τον τίτλο «Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του κόσμου», είναι αποτέλεσμα συλλογικών προσπαθειών επιστημονικών φορέων, καθώς και της γερμανικής Πολιτείας, η οποία ανέλαβε και την αιγίδα της έκθεσης, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

Σε ό,τι αφορά, τώρα, τα 400 εκθέματα, που κοσμούν τις αίθουσες του REM, αυτά προέρχονται από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης, όπως το Λούβρο, το Βρετανικό, το Μουσείο της Πρωσικής Πολιτιστικής Περιουσίας του Βερολίνου, το Ερμιτάζ της Πετρούπολης, αλλά και από τα εθνικά μουσεία της Τασκένδης στο Ουζμπεκιστάν, της Ντουσάνμπε στο Τατζικιστάν και της Καμπούλ στο Αφγανιστάν.

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται η κεντρική Ασία και τα τελευταία αρχαιολογικά ευρήματα από το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Στόχος των διοργανωτών, εξάλλου, είναι να αναδείξουν άγνωστες πτυχές των ελληνικών και ελληνιστικών επιρροών στην καθημερινή ζωή και στον πολιτισμό των λαών της κεντρικής Ασίας.

Χαρακτηριστικά είναι όσα δήλωσε ο διευθυντής των REM και διοργανωτής της έκθεσης, καθηγητής Αλφρεντ Βίτσορεκ: «Με την εκστρατεία του δημιουργήθηκαν εντελώς νέες, πρωτόγνωρες συνθήκες στην περιοχή της κεντρικής Ασίας. Έτσι, διαμορφώθηκε μια μεικτή, πολύμορφη πολιτισμική κληρονομιά, που σφραγίστηκε από τον ελληνικό, ελληνιστικό πολιτισμό αλλά και τους διάφορους πολιτισμούς των λαών της περιοχής… Γι’ αυτό, ονομάσαμε συνειδητά την έκθεσή μας: Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του κόσμου».

alexandros-boudas-xrysos

Οι Γερμανοί τιμούν τον Μέγα Αλέξανδρο: «Το τέλος της απομόνωσης των πολιτισμών» 16/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΘΕΔΡΑΣ, ΑΡΧΑΙΑ, ΔΙΕΘΝΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags: , ,
comments closed
Χρυσό μετάλλιο από εκθέματα της έκθεσης στα Reiss-Engelhorn-Musseen (Αμπουκίρ 220-240 μ.Χ) [πηγή φωτογραφίας: Deutsche Welle, 15/10/2009]

‘Deutsche Welle’
«Ο Μέγας Αλέξανδρος και το τέλος της απομόνωσης των πολιτισμών»
15 Οκτωβρίου 2009
Βιβή Παναγιώτου

Τα Μουσεία Ράις-Ένγκελχορν (Reiss-Engelhorn-Museen) στο Μανχάιμ και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (DAI) διοργάνωσαν μια εντυπωσιακή έκθεση για τον Αλέξανδρο τον Μέγα και το τέλος της απομόνωσης των τότε κόσμων, του ευρωπαϊκού και του ασιατικού.

Επίκεντρο της έκθεσης οι πολιτισμοί και οι λαοί της κεντρικής Ασίας. Πρόκειται για μια νέα, δεύτερη ανάγνωση της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Διότι μέχρι τώρα οι εκθέσεις για τον μεγάλο Μακεδόνα επικεντρώνονταν στην Ευρώπη και την Αίγυπτο.

Γιατί είναι όμως σημαντική η προβολή της κεντρικής Ασίας στην κληρονομιά του Αλεξάνδρου;

Ο καθηγητής Άλφριντ Βίτσορεκ, διευθυντής των Μουσείων Ράις-Έγνγκελχορν στο Μανχάιμ και διοργανωτής της έκθεσης, εξηγεί στο μικρόφωνο της Deutsche Welle γιατί είναι σημαντική αυτή η νέα ματιά: «Διότι με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δημιουργήθηκαν εντελώς νέες, πρωτόγνωρες συνθήκες στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Δημιουργήθηκε μια μεικτή, πολύμορφη πολιτισμική κληρονομιά, που σφραγίστηκε από τον ελληνικό, τον ελληνιστικό πολιτισμό, αλλά και τους διάφορους πολιτισμούς των λαών της περιοχής. Αυτή η μεικτή, πολιτισμική κληρονομιά έφερε ξαφνικά κάτι εντελώς καινούργιο. Γι’ αυτό ονομάσαμε συνειδητά την έκθεσή μας: ‘Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του Κόσμου’».

Η μπανιέρα της Ρωξάνης από το Κουργκανσόλ
400 εκθέματα από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης (Λούβρο, Βρετανικό Μουσείο, Μουσείο της Πρωσικής Πολιτιστικής Περιουσίας του Βερολίνου, Ερμιτάζ της Πετρούπολης) και από τα Εθνικά Μουσεία της Τασκένδης στο Ουσμπεκιστάν, της Ντουσανμπέ στο Τατζικιστάν και της Καμπούλ στο Αφγανιστάν κοσμούν τις αίθουσες του μουσείου με τον κατάλληλο φωτισμό, ηχητικά εφέ αναπαράστασης τελετών και ενημερωτικά βίντεο.

Πολλά από τα εκθέματα αυτά είναι αρχαιολογικά ευρήματα των τελευταίων πέντε χρόνων, ορισμένα μάλιστα είναι περσινά, όπως ο ελληνικός λουτήρας από το Ουσμπεκιστάν.

Ο απλός, πήλινος λουτήρας, μικρός – μάλλον για παιδιά, αλλά σαφέστατα ελληνικός ονομάστηκε από πολλούς Γερμανούς δημοσιογράφους «η μπανιέρα της Ρωξάνης». Την απολαύσαμε στο ημίφως μιας αίθουσας, γεμάτη Γερμανούς μαθητές και γηραιούς αρχαιοελληνιστές.Η μπανιέρα βρέθηκε πέρσι στο φρούριο Κουργκανσόλ (Kurgansol) ένα από τα δέκα φρούρια, όπως πιστεύουν οι αρχαιολόγοι, που έχτισε ο Μέγας Αλέξανδρος στον ποταμό Όξο, τον σημερινό Αμού Ντάρια, στο δρόμο μεταξύ της Σαμαρκάνδης και της Αλεξάνδρειας.

Ο Βούδας αποκτά ‘σωματική υπόσταση’ μετά την αλεξανδρινή κατάκτηση της κεντρικής Ασίας
Στα 11 χρόνια της εκστρατείας του Αλεξάνδρου άλλαξαν στην κεντρική Ασία οι οικονομικές και κοινωνικές δομές, επηρεάστηκαν σε βάθος οι πολιτιστικές αξίες και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις όλων των λαών της περιοχής. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιρροή του ελληνικού και του ελληνιστικού πνεύματος στην απεικόνιση του Βούδα. Οι αρχαιολόγοι έχουν καταλήξει τα τελευταία χρόνια στο συμπέρασμα ότι ο Βούδας απεικονίστηκε για πρώτη φορά μετά την κατάκτηση της περιοχής από την στρατιά του Αλεξάνδρου. Πριν δεν υπήρχε καμία εικόνα και κανένα άγαλμα του Βούδα.

Ο διευθυντής και διοργανωτής της έκθεσης Βίτσορεκ: «Όπως ξέρουμε σήμερα το Βούδα και τα διάφορα αγάλματά του, η απεικόνιση αυτή δεν υπήρχε στον πρώιμο βουδισμό.Το μόνο που υπήρχε ήταν αποτυπώματα από τα πόδια του ή μάλλον τα πέλματά του. Δηλαδή με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τις επιρροές που άσκησε στις τοπικές κουλτούρες απέκτησε ο Βούδας ‘σωματική υπόσταση’. Έτσι ξαφνικά ο Βούδας αποκτά σώμα και μάλιστα ελληνικής τεχνοτροπίας.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πέραν του ιδίου διαπιστώνουμε προφανείς ενδείξεις και στην απεικόνιση των συνοδών του που κατάγονται από την ελληνική παράδοση.»

Στην έκθεση είναι πολυάριθμα τα αγάλματα του Βούδα και τα νομίσματα με μορφή του που ακόμη και ο μη ειδικός διαπιστώνει ελληνική ή ελληνιστική επίδραση. Χαρακτηριστικά είναι τα ανάγλυφα που αναπαριστάνουν τη ζωή του Βούδα, όπως π.χ. ένα πέτρινο ανάγλυφο από τον 3 μ. Χ αιώνα όπου ο συνοδός του Βαϊραπάνι, ο προστάτης της βουδιστικής διδασκαλίας, είναι ένας ελληνικότατος Ηρακλής με ρόπαλο και λεοντή, ενώ ο διάκοσμος εν είδει γιρλάντας είναι ερωτιδείς που αποδίδουν σεμνά τιμές στον Βούδα.

alexandros-ellinovaktrianos-igemonas-uzbekistan

Οι ελληνικές επιδράσεις «διαταράχθηκαν» την εποχή των Ταλιμπάν
Οι Γερμανοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι ελληνικές και ελληνιστικές επιδράσεις στην καθημερινή ζωή και στην κουλτούρα των λαών της κεντρικής Ασίας διαταράχθηκαν στον 20ο αιώνα, από την εποχή των Ταλιμπάν.

Μέχρι τότε και την εποχή που ήκμαζε το Ισλάμ οι ελληνικές επιδράσεις ήταν αδιατάρακτες. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε ουδείς είχε διανοηθεί να καταργήσει σύμβολα, αρχιτεκτονικές και τεχνοτροπίες που δεν ανταποκρίνονταν στην ισλαμική διδασκαλία. Για πρώτη φορά η κεντρική Ασία βιώνει τότε τον φονταμενταλισμό. Έτσι ένοπλοι Ταλιμπάν κατέστρεψαν τα περισσότερα εκθέματα, που δεν ήταν ισλαμικής τέχνης, στο Εθνικό Μουσείο της Καμπούλ και με άρματα μάχης και εκρηκτικές ύλες ανατίναξαν τους περίφημους τεράστιους Βούδες του Μπάμιαν.

Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του Γερμανού αρχαιολόγου και διευθυντή των Μουσείων Άλφριντ Βίτσορεκ:

«Ακόμη και την εποχή του Ισλάμ τα πανεπιστήμια της κεντρικής Ασίας, στη Μπουχάρα και τη Σαμαρκάνδη, ήταν εκείνα που δίδασκαν τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Φαινόμενο ερμηνεύει γιατί ο μεγάλος Αβερρόης, ο γνωστός φιλόσοφος του Ισλάμ, σπούδασε σε αυτά τα πανεπιστήμια ελληνική φιλοσοφία, ελληνικά γράμματα. Τα ελληνικά συγγράμματα έγιναν μετά γνωστά στη Βαγδάτη και τη Δαμασκό και ίσως και στην Νότια Ισπανία. Πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο δρόμος, μέσω του οποίου μεταδόθηκε η ελληνική φιλοσοφία. Διότι την εποχή εκείνη στην Αλεξάνδρεια, τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη τα αρχαιοελληνικά συγγράμματα είχαν ήδη εξαφανιστεί και ήρθαν ξανά από την κεντρική Ασία μέσω της πεπατημένης, της παλιάς μορφής της μεικτής κουλτούρας.»

Η έκθεση στο Μανχάιμ διαρκεί μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου και είναι αποτέλεσμα συλλογικών προσπαθειών επιστημονικών φορέων και της γερμανικής πολιτείας, η οποία ανέλαβε την αιγίδα της έκθεσης μέσω του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

alexandros-parthos-igemonas

‘Espresso’
«Οι Γερμανοί τιμούν το Μέγα Αλέξανδρο»
16 Οκτωβρίου 2009

Τα Μουσεία Ράις – Ενγκελχορν του Μάνχαϊμ (REM) και το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (DAI), διοργάνωσαν εντυπωσιακή έκθεση για τον Αλέξανδρο τον Μέγα και το τέλος της απομόνωσης των τότε κόσμων, του ευρωπαϊκού και του ασιατικού. Η έκθεση, που περιλαμβάνει 400 μοναδικά εκθέματα, εγκαινιάστηκε στις 3 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει ως τις 21 Φεβρουαρίου.

Η έκθεση, όπως επισημαίνεται σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας της Ντόιτσε Βέλε («ΝΒ»), συγκεντρώνει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αλλά και πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα, καθώς μόνον το πρώτο Σαββατοκύριακο της λειτουργίας της, περιηγήθηκαν στους χώρους της περισσότερα από 3.000 άτομα. Μεγάλη ζήτηση έχει και το ειδικό βιβλιαράκι για τον Μέγα Αλέξανδρο, που εκδόθηκε από τους διοργανωτές και το οποίο απευθύνεται σε παιδιά άνω των 8 ετών.

Όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα, η έκθεση, που φέρει τον τίτλο «Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του κόσμου», είναι αποτέλεσμα συλλογικών προσπαθειών επιστημονικών φορέων, καθώς και της γερμανικής Πολιτείας, η οποία ανέλαβε και την αιγίδα της έκθεσης, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάιερ.

Σε ό,τι αφορά, τώρα, τα 400 εκθέματα, που κοσμούν τις αίθουσες του REM, αυτά προέρχονται από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης, όπως το Λούβρο, το Βρετανικό, το Μουσείο της Πρωσικής Πολιτιστικής Περιουσίας του Βερολίνου, το Ερμιτάζ της Πετρούπολης, αλλά και από τα εθνικά μουσεία της Τασκένδης στο Ουζμπεκιστάν, της Ντουσάνμπε στο Τατζικιστάν και της Καμπούλ στο Αφγανιστάν.

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται η κεντρική Ασία και τα τελευταία αρχαιολογικά ευρήματα από το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Στόχος των διοργανωτών, εξάλλου, είναι να αναδείξουν άγνωστες πτυχές των ελληνικών και ελληνιστικών επιρροών στην καθημερινή ζωή και στον πολιτισμό των λαών της κεντρικής Ασίας.

Χαρακτηριστικά είναι όσα δήλωσε ο διευθυντής των REM και διοργανωτής της έκθεσης, καθηγητής Αλφρεντ Βίτσορεκ: «Με την εκστρατεία του δημιουργήθηκαν εντελώς νέες, πρωτόγνωρες συνθήκες στην περιοχή της κεντρικής Ασίας. Έτσι, διαμορφώθηκε μια μεικτή, πολύμορφη πολιτισμική κληρονομιά, που σφραγίστηκε από τον ελληνικό, ελληνιστικό πολιτισμό αλλά και τους διάφορους πολιτισμούς των λαών της περιοχής… Γι’ αυτό, ονομάσαμε συνειδητά την έκθεσή μας: Αλέξανδρος ο Μέγας και το άνοιγμα του κόσμου».

alexandros-boudas-xrysos

Ηλεκτρονική κάλπη για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα 27/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ.
Tags:
1 comment so far

Karyatides

Αγαπητοί αναγνώστες,

Στην ανάρτηση κάλπης για το αν πρέπει να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ελλάδα έχει προβεί η ηλεκτρονική έκδοση της Βρετανικής εφημερίδας ‘Guardian’. Το θέμα έχει επαναφέρει στο προσκήνιο η πρόσφατη έναρξη λειτουργίας του Μουσείου της Ακρόπολης, στο οποίο αναφερθήκαμε εκτενώς προ ημερών, και το οποίο είναι έτοιμο να δεχθεί πίσω τα πολύτιμα αυτά κομμάτια του πολιτισμού μας.

Παρόλο που η δικαιολογία των Βρετανών περί μη επαρκούς προστασίας και συντήρησης των εν λόγω εκθεμάτων από το Ελληνικό κράτος δεν ευσταθούν πλέον, το Βρετανικό μουσείο αρνείται να προχωρήσει στο αυτονόητο που δεν είναι άλλο από την επιστροφή τους στο χώρο όπου δημιουργήθηκαν, τον ιερό βράχο της Ακρόπολης.

Η συντακτική ομάδα του ‘ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑ’ σας καλεί να επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο και να ψηφίσετε υπέρ του επαναπατρισμού των γλυπτών.

Σας ευχαριστούμε

Συντακτική Ομάδα ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑ

Σύνδεσμος ηλεκτρονικής ψηφοφορίας: http://www.guardian.co.uk/culture/poll/2009/jun/24/elgin-marbles

Το μουσείο της Ακρόπολης και το παρασκήνιο των εγκαινίων 22/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΕΛΛΑΔΟΤΟΥΡΚΙΚΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ.
Tags: ,
add a comment
Από τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης [πηγή φωτογραφίας: Ναυτεμπορική, 22/06/2009]

‘Εμπροσθοφύλακας’
22 Ιουνίου 2009
Συντακτική Ομάδα

Με μια μεγαλειώδη τελετή έγιναν στις 20 Ιουνίου 2009 τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης που φιλοξενεί τα γλυπτά του Παρθενώνα-όσα βρίσκονται στην Αθήνα ή έχουν επαναπατρισθεί. Πέραν του τελετουργικού κάποιος μπορεί να σημειώσει τις συνεχείς αναφορές, για τα κλαπέντα από τον Έλγιν, μάρμαρα και την πεισματική άρνηση του βρεττανικού μουσείου τα επιστρέψει στην κοιτίδα τους.

Στο παρασκήνιο των εγκαινίων περνά η «ύποπτη» ξαφνική ασθένεια του πρωθυπουργού της Τουρκίας, που παρά την αποδοχή της πρόσκλησης, την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή ακύρωσε. Η ξαφνική αδιαθεσία του κ. Ερντογάν συνοδεύτηκε με ομιλία του σε συγκέντρωση στη Σμύρνη. Είναι, φαίνεται, το «κλισέ» των Τουρκων πολιτικών: Όταν θέλουν ν’ αναβάλουν μια υποχρέωσή τους σκαρφίζονται λόγους υγείας. (βλέπε Ντενκτάς).

Οι πραγματικοί λόγοι της αναβολής της επίσκεψης του κ. Ερντογάν, κατά τη δική μας άποψη, είναι οι ακόλουθοι:

1. Με την παρουσία του θα «απογοήτευε» τους φίλους του Βρετανούς που προσδοκούσαν στην αποτυχία της όλης εκδήλωσης και θα ασπαζόταν τις φωνές διαμαρτυρίας που ακούστηκαν για επιστροφή των κλαπέντων μαρμάρων. Εξ ου και τα σχόλια στον βρετανικό τύπο ότι το κτίριο έμοιαζε περισσότερο με χώρο στάθμευσης παρά με μουσείο.

2. Δε θα άντεχε με τίποτα να βρίσκεται στην πρώτη σειρά των προσκεκλημένων, μαζί με τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Ελληνική Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Κομισιόν και τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

3. Ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού συνεπάγεται ακύρωση των όσων ανυπόστατων υποστηρίζουν οι Τούρκοι, περί δικού τους πολιτισμού στη Μικρά Ασία, και η οικειοποίησης εκείνου του κομματιού του Ιωνικού Πολιτισμού.

4. Σε τελευταία, ίσως, μοίρα έρχονται τα όσα ακούγονται στα ΜΜΕ ότι δηλαδή ο Ερντογάν δεν πήγε στην Ελλάδα για να μη γίνει δέκτης διαμαρτυριών από τον κ. Καραμανλή σε ό,τι αφορά τη λαθρομετανάτευση και τις παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Έθνος’
«Τα μυστικά του Νέου Μουσείου: Πώς σχεδιάστηκε, ποια είναι η λογική του και πώς σηματοδοτείται η εξέλιξη της Ακρόπολης»
18 Ιουνίου 2009
Αντιγόνη Καράλη, Αγγελική Κώττη

«Σύμβολο μιας Ελλάδας σύγχρονης που σέβεται το παρελθόν της, μιας Ελλάδας με αυτοπεποίθηση που πατάει γερά στην παράδοσή της, αλλά δεν παγιδεύεται από αυτήν», χαρακτήρισε το Μουσείο της Ακρόπολης ο υπουργός Πολιτισμού, Αντώνης Σαμαράς, χθες και υποστήριξε ότι θα λειτουργήσει ως «καταλύτης» για να γυρίσουν πίσω τα Γλυπτά του Παρθενώνα.

Εναν «περίπατο» στο μουσείο υποσχέθηκε χθες το απόγευμα στους δημοσιογράφους ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης, Δημήτρης Παντερμαλής, μια και ο «περίπατος» είναι η λογική με την οποία στήθηκε.

«Στόχος μας είναι ο επισκέπτης», τόνισε, για να προσθέσει ότι το μουσείο είναι σχεδιασμένο βάσει της «αρχαίας τοπογραφίας». Λίγο νωρίτερα είχε εκφράσει τη συγκίνησή του τώρα που το έργο ολοκληρώθηκε, αναφέρθηκε στις δυσκολίες που προέκυψαν και κατέληξε: «Το μουσείο δεν είναι έργο ενός ανθρώπου, όπως δεν ήταν έργο μίας κυβερνήσεως. Είναι έργο καθολικό».

Λίγο πριν ξεναγήσει τους δημοσιογράφους στους χώρους του και αποκαλύψει κάποια από τα «μυστικά» του, έδωσε μια συνοπτική εικόνα της διάρθρωσής του, αναφερόμενος στις πέντε ενότητες που το απαρτίζουν: η αίθουσα των κλιτύων της Ακρόπολης, η αίθουσα των αρχαϊκών έργων, η αίθουσα του Παρθενώνα , τα Προπύλαια, η Αθηνά Νίκη, το Ερεχθείο από τον 5ο αι. π.Χ. στον 5ο αι. μ.Χ.

Το μουσείο σχεδιάστηκε με την ιδέα να ανεβαίνει κανείς στην Ακρόπολη. Από τον προθάλαμο του ισογείου ο επισκέπτης βρίσκεται στον πρώτο εκθεσιακό χώρο, στην ευρύχωρη αίθουσα με το κεκλιμένο γυάλινο δάπεδο όπου παρουσιάζονται ευρήματα από τις πλαγιές της Ακρόπολης.

Σίγουρα τις εντυπώσεις κλέβουν οι δύο πήλινες αγέρωχες Νίκες. Στην κορυφή της επιβλητικής γυάλινης κλίμακας, στο τέλος της αίθουσας , δεσπόζουν τα μεγάλα αρχιτεκτονικά γλυπτά του αετώματος του αρχαϊκού ναού της θεάς Αθηνάς.

Η εξέλιξη της Ακρόπολης σε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο σηματοδοτείται από τα σχετικά ευρήματα της Γεωμετρικής περιόδου. Κοντά στις Κόρες υψώνονται επιβλητικά τα Γλυπτά της Γιγαντομαχίας από το μεγάλο αέτωμα του αρχαϊκού ναού της Αθηνάς Πολιάδος. Στην αίθουσα των αρχαϊκών έργων ο επισκέπτης θα θαυμάσει τα εκθέματα από όλες τις πλευρές, στημένα στην ιδέα μιας «λεωφόρου» για τους επισκέπτες.

Οι Καρυάτιδες δεσπόζουν σε έναν υπερυψωμένο εξώστη μεταξύ αρχαϊκών και κλασικών εκθεμάτων. Στον δεύτερο όροφο του μουσείου, η γυάλινη αίθουσα του Παρθενώνα με θέα το μνημείο είναι συγκλονιστική.

Στον πυρήνα του αιθρίου της αίθουσας του Παρθενώνα εκτίθενται αρχαίες επιγραφές που παρέχουν λεπτομερείς καταγραφές της κατασκευής του Παρθενώνα και του αγάλματος της Αθηνάς Παρθένου.

Η ενσωμάτωση της ζωφόρου του Παρθενώνα στον ορθογώνιο τσιμεντένιο πυρήνα του μουσείου, ο οποίος έχει τις ίδιες διαστάσεις με τον σηκό του Παρθενώνα, η τοποθέτηση των μετοπών ανάμεσα στις μεταλλικές κολόνες, η ανάπτυξη των μορφών των δύο αετωμάτων του ναού και η συνένωση των πρωτότυπων γλυπτών με τα αντίγραφα εκείνων που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο δίνει τη δυνατότητα στον επισκέπτη να απολαύσει, για πρώτη φορά, ολόκληρο τον γλυπτό διάκοσμο του Παρθενώνα και να κατανοήσει τις παραστάσεις που απεικονίζονται σε αυτόν.

Τέλος, στη δυτική και βόρεια πλευρά της αίθουσας ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει μοναδικά έργα που ως πρωτότυπα αντιγράφηκαν από μεταγενέστερους καλλιτέχνες από την αρχαιότητα μέχρι και τη σύγχρονη εποχή.

«ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΛΙΕΣ ΦΥΤΕΨΑΜΕ»
Ποιος είχε μεγαλύτερη αγωνία; Ο υπουργός Πολιτισμού κ. Αντώνης Σαμαράς ή ο αρχιτέκτονας του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως Μπερνάρ Τσουμί; Αν τα φαινόμενα δεν απατούν, ο πρώτος. Προσήλθε στο μουσείο πριν από τις έξι το απόγευμα, οπότε και είχε οριστεί να ξεκινήσει η ξενάγηση των δημοσιογράφων, και άρχισε ευθύς να σηκώνει τα μανίκια!

– Προσέξτε, υπουργέ μου, γιατί θα σας βάλουν να ξεσκονίσετε, αστειευθήκαμε μαζί του. Κι εκείνος απάντησε πως όλες αυτές τις μέρες έχει κάνει πολλά περισσότερα, ώστε να μη φοβάται τη χειρωνακτική δουλειά. «Ακόμα και ελιές φυτέψαμε», είπε χαμογελώντας.

Στην επόμενη ερώτηση, αν αισθάνεται αγωνία, απάντησε πως αυτό είναι φυσικό και έφυγε δρομαίος για να προλάβει τις λεπτομέρειες της τελευταίας στιγμής.

Αντίθετα, ο Μπερνάρ Τσουμί ήταν όρθιος στον προθάλαμο και αγκάλιαζε με το βλέμμα του το δημιούργημά του πριν αρχίσει η είσοδος των δημοσιογράφων.

– Είναι η μέρα σας σήμερα, παρατηρήσαμε.

«Είναι η μέρα όλων», απάντησε, προσθέτοντας: «Εγώ αισθάνομαι απλός παρατηρητής».

Οταν τον ρωτήσαμε αν νιώθει αγωνία, μας απάντησε αρνητικά, συμπληρώνοντας πως απολαμβάνει το έργο του και ελπίζει πως θα το απολαύσουν και οι πρώτοι επίσημοι επισκέπτες.

>> [πιέστε εδώ για το πλήρες κείμενο]

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Ναυτεμπορική’
«Κυρώθηκε η πράξη συνένωσης της Ακρόπολης με το Μουσείο: Εγκαίνια λιτά, αλλά και λαμπρά ταυτόχρονα»
22 Ιουνίου 2009, «Τέχνη & Ζωή»

Σε μία απέριττη ατμόσφαιρα -που μέσα ακριβώς από το λιτό του ύφους της, εξασφάλισε τη λαμπρότητά της- τελέστηκαν το βράδυ του Σαββάτου τα επίσημα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, παρουσία υψηλών προσκεκλημένων απ’ όλο τον κόσμο.

Από τις 7 το απόγευμα ξεκίνησε η προσέλευση του πολιτικού κόσμου από την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων, των πρώην Προέδρων της Δημοκρατίας, κ.κ. Στεφανόπουλου και Σαρτζετάκη, του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Παπανδρέου, του Προέδρου της Βουλής, κ. Σιούφα και του πρώην πρωθυπουργού, Κ. Σημίτη.

Με την άφιξη του πρωθυπουργού, Κ. Καραμανλή, που συνοδευόταν από τη σύζυγό του, άρχισε και η προσέλευση προέδρων και πρωθυπουργών, ενώ ακριβώς στις 8, με την άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια, ξεκίνησαν οι ομιλίες. Μίλησαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Ελληνας πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, ο γενικός διευθυντής της Unesco, Κοϊχίρο Ματσούρα και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μπαρόζο.

Με την ολοκλήρωση των ομιλιών, άρχισε η ξενάγηση από τον πρόεδρο του Μουσείου, Δ. Παντερμαλή. Η ξενάγηση -στην οποία συμμετείχε και ομάδα τριών νέων αρχαιολόγων, αποτελούμενη από τις κ.κ. Χαρμαλιά, Μπιζάνη και Βάκαλη- περιελάμβανε στάσεις στα ακόλουθα σημεία: Ράμπα (Ιερά των Κλιτύων), Τάμα (Ιερό του Ασκληπιού), Ανάγλυφο του Τηλεμάχου, Ευρήματα από το Ασκληπιείο, Πώρινο αέτωμα του Εκατομπέδου, Αρχαϊκά (Μοσχοφόρο – Πεπλοφόρο, κόρη Αντίνωρα, παις του Κριτία), Καρυάτιδες, Θωράκιο από την Αθηνά Νίκη και τέλος την αίθουσα του Παρθενώνα.

Πριν από την ξενάγηση, συναισθηματική φόρτιση προκάλεσε η ανακοίνωση μιας μουσειακής έκπληξης, που όπως χαρακτηριστικά είπε ο καθηγητής Αρχαιολογίας «κυρώνει την πράξη συνένωσης της Ακρόπολης με το Νέο Μουσείο».

Συγκεκριμένα, μετά τις προγραμματισμένες ομιλίες, σε φορτισμένη ατμόσφαιρα ο διευθυντής του μουσείου, Δημήτρης Παντερμαλής, κάλεσε τον πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, να προχωρήσει σε μια συμβολική κίνηση, σηματοδοτώντας και την έναρξη λειτουργίας του Μουσείου. Ο πρωθυπουργός τοποθέτησε στη γυάλινη προθήκη του, στο έδαφος, το τελευταίο αντικείμενο, έναν κάνθαρο κρασιού, όπως ακριβώς έκαναν και οι αρχαίοι Ελληνες, όταν θεμελίωναν τα σπίτια τους, για να διώξουν το κακό. Η προθήκη σφραγίστηκε και πρώτος περπάτησε πάνω από αυτή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εγκαινιάζοντας με τα βήματά του τη Στέγη της Ιστορίας.

Η λιτή τελετή ολοκληρώθηκε με τις Καρυάτιδες να τριγυρνούν έξω από του χώρους του Μουσείου, στη σύγχρονη πόλη. Οι μορφές τους -όπως και εικόνες αντικειμένων και ζώων από την αρχαιότητα- ζωντάνεψαν στους τοίχους των γύρω πολυκατοικιών, μέσα από το animation που σκηνοθέτησε η Αθηνά-Ραχήλ Τσαγκάρη.

>> [πιέστε εδώ για το πλήρες κείμενο]

Νέα δυναμική στη προσπάθεια επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα 20/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΡΧΑΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Tags:
1 comment so far

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Φαίνεται πως η κατάλληλη ώρα έχει φθάσει για να ξεκινήσει ένας νέος αγώνας για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Αυτή τη φορά έχοντας στα χέρια μας ένα χαρτί παραπάνω, ένα ‘άσσο’ που μας έλειπε και δεν είναι άλλος από το Μουσείο της Ακρόπολης που εγκαινιάζεται αύριο. Πλέον, καμία δικαιολογία δεν μπορεί να είναι αρκετή για την άρνηση των Βρετανών να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Αθήνα καθώς το υπερσύγχρονο μουσείο που κτίστηκε στους πρόποδες του ιερού βράχου της Ακρόπολης μπορεί να παρέχει όχι μόνο φιλοξενία αλλά και την απαραίτητη προστασία στα έργα τέχνης και σύμβολα του Ελληνικού πολιτισμού. Παράλληλα, όπως θα διαπιστώσετε και παρακάτω, το γεγονός των εγκαινίων του Μουσείου έχει συγκεντρώσει το διεθνές ενδιαφέρον στην Αθήνα και έχει επαναφέρει το θέμα των μαρμάρων στο προσκήνιο, δίνοντας μια πρωτοφανή δυναμική στις προσπάθειες για επαναπατρισμό τους.

Η επίσημη ιστοσελίδα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης: http://www.theacropolismuseum.gr

Οι Καρυάτιδες στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης [πηγή φωτογραφίας: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Μαργαρίτα Κιάου, 10/01/2008]

Τηλεόραση ‘MEGA’
«Τα ξένα ΜΜΕ για το μουσείο της Ακρόπολης»
19 Ιουνίου 2009

“Εκτενή είναι τα αφιερώματα στον διεθνή Τύπο ενώ συνοδεύονται από έντονη κριτική στους Βρετανούς, που αρνούνται να επιστρέψουν τα γλυπτά του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Σοκαρισμένη από την απουσία των αυθεντικών Μαρμάρων του Παρθενώνα από το νέο Μουσείο της Ακρόπολης όπου ξεναγήθηκε, δηλώνει η δημοσιογράφος Έλενα Σμιθ, στο βρετανικό έντυπο «Newstatesman»,σε άρθρο με τον τίτλο «Χάνοντας τα μάρμαρά σου». «Είναι φρικτό, είναι εξόφθαλμα φρικτό» αναφώνησα όταν ο Σαμαράς προχωρούσε μπροστά στα εκθέματα εξηγώντας, «αυτό είναι αγγλικό αντίγραφο, αυτό είναι αυθεντικό, αυτό βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, αυτό είναι το πραγματικό έργο τέχνης».

Και ολοκληρώνει το άρθρο της με μια συναισθηματικά φορτισμένη περιγραφή, «η εικόνα της πιο φημισμένης στον κόσμο ζωφόρου που βρίσκεται ακρωτηριασμένη μπροστά στο ναό που κάποτε κοσμούσε προκαλεί στον επισκέπτη ένα ισχυρό συναίσθημα. Αν είσαι φιλότεχνος, θέλεις να κραυγάσεις από λύπη γι’ αυτό που συνέβη. Αν είσαι Άγγλος, θέλεις να γονατίσεις από ντροπή μπροστά σε ένα από τα Μάρμαρα και να φωνάξεις: Δώστε τα πίσω».

Οι υπεύθυνοι του Βρετανικού Μουσείου ισχυρίζονται ότι ο διαμελισμός του μνημείου είναι προς όφελος του κοινού. «Πιστεύουμε ότι αυτός ο διαχωρισμός λειτουργεί θετικά για το παγκόσμιο κοινό. Έτσι έχουν αυτές τις δύο διαφορετικές αλλά εγκωμιαστικές ιστορίες γι’ αυτά τα θαυμάσια αντικείμενα» ανέφερε η εκπρόσωπος τύπου του Βρετανικού Μουσείου.

Στο ρεπορτάζ του δορυφορικού πρακτορείου APTN αναδεικνύεται η λειτουργικότητα και η σημασία του Μουσείου της Ακρόπολης. «Ο σκοπός είναι να βλέπεις εν κινήσει. Περπατάς και βλέπεις την Ιστορία να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Αυτό είναι εφικτό μόνον εδώ. Πουθενά αλλού» σχολίασε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσούμι.
«Ένα σπίτι για τα Μάρμαρα» τιτλοφορείται το άρθρο γνώμης του Κρίστοφερ Χίτσενς στην «New York Times», ο οποίος χαρακτηρίζει τραγελαφικό μέρη του ίδιου αγάλματος να είναι διαμελισμένα ανάμεσα σε Ελλάδα και Βρετανία. «Το σώμα της Θεάς Ίριδας βρίσκεται τώρα στο Λονδίνο, ενώ το κεφάλι της είναι στην Αθήνα. Το μπροστινό μέρος του κορμού του Ποσειδώνα είναι στο Λονδίνο, ενώ το πίσω μέρος είναι στην Αθήνα. Αυτό είναι τραγελαφικό».

Ο Χίτσενς καλεί τις βρετανικές αρχές να ακολουθήσουν το παράδειγμα άλλων χωρών, όπως η Ιταλία και η Γερμανία, που επέστρεψαν τμήματα του Παρθενώνα. «Οι Βρετανοί, όταν ρωτήθηκαν, απάντησαν επανειλημμένως ότι θέλουν να κάνουν το σωστό και να επανενώσουν τα κομμάτια των γλυπτών. Είναι αδύνατο να επισκεφτεί κανείς την Αθήνα και να μην λαχταρίσει την ημέρα που οι Βρετανοί θα αποφασίσουν να επανορθώσουν και να δείξουν ότι ένα όμορφο έργο τέχνης είναι κάτι περισσότερο από το σύνολο των μερών του».

«Η Αθήνα ανασταίνει τον Όλυμπό της» έχει τίτλο το δισέλιδο αφιέρωμα της γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro» για τα εγκαίνια του Μουσείου. «Πάνω από το ήμισυ του αρχικού μαρμάρινου διακόσμου, μήκους 160 μέτρων, πλαισιωμένου από 612 γλυπτά που απεικονίζουν θεϊκές και ανθρώπινες μορφές, βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Τα μέρη αυτά, όμως, είναι ουσιαστικά για την κατανόηση του ιερού χώρου της Ακρόπολης, κοιτίδας του πολιτισμού μας.

Σε ξεχωριστό πλαίσιο με τίτλο «Μικρές επιστροφές που τροφοδοτούν την ελπίδα», η ίδια εφημερίδα τονίζει, «και το Λούβρο τι κάνει μέσα σ΄ όλα αυτά; Κρατάει μια διακριτική στάση. Είναι αλήθεια ότι κατέχει την ανάγλυφη πλάκα με τις υφάντρες του ιερού πέπλου της Αθηνάς. Η πομπή τους είναι η τελική στιγμή των Παναθηναίων και αποτελεί την κορυφαία παράσταση στην ανάγλυφη απεικόνιση του Φειδία».

Στην Αθήνα συνεδρίασε η διεθνής επιτροπή για τον επαναπατρισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα. Συμμετέχουν ακαδημαϊκοί και πολιτικοί από 16 χώρες που σχεδιάζουν ψηφοφορίες στις χώρες τους και στο διαδίκτυο για την επιστροφή των γλυπτών στην Ελλάδα.

Με το σύνθημα «γιατί όχι;» προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες στις χώρες τους για την επιστροφή των μαρμάρων. Στα άμεσα σχέδιά τους είναι ή να γίνει ψηφοφορία στο κάθε κράτος μέλος αλλά και στο διαδίκτυο για αν τα μάρμαρα θα πρέπει να επιτρέψουν στην Ελλάδα.»