jump to navigation

Το ιδιότυπο αίσθημα ασφάλειας του ανερμάτιστου κυπριακού κράτους 19/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ.
Tags: , , ,
trackback
Ο Άντης Χατζηκωστής

‘Πρωτογενής Πολιτική’
«Ανερμάτιστο κράτος»
18 Ιανουαρίου 2010
Μιχάλης Σοφοκλέους

Η δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή έχει πολλές και θλιβερές προεκτάσεις. Είναι ο έντονος και αβάστακτος ανθρώπινος πόνος των προσφιλών φίλων, συγγενών και συνεργατών του, ο οποίος ασφαλώς είναι και ο βαρύτερος. Πολύ πέραν αυτού όμως, είναι το ευρύτερο αίσθημα των πολιτών που διαισθάνονται πλέον ότι κάτι αλλάζει αυτό τον καιρό στις συνισταμένες που κρατούσαν την συνοχή και την ισορροπία της Κυπριακής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που μπορεί να είναι μικρή σε αριθμό, αλλά φέρει ποιοτικά χαρακτηριστικά που συναντώνται σε χώρες μεγάλες και σύγχρονες.

Στην μικρή Λευκωσία έχουμε στημένο ένα ολόκληρο κράτος, με Υπουργεία, κοινοβούλιο, θεσμούς, τράπεζες. Με υπηρεσίες που εξυπηρετούν όλη την υφήλιο και ναυτιλία από τη μικρότερη Λεμεσό, που πρωταγωνιστεί στον κόσμο. Με δικά μας Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα και κατεστημένο, επιχειρήσεις με διεθνής δραστηριότητες, με έντονη κοσμική ζωή και πολλά lifestyle περιοδικά. Με οργανωμένο έγκλημα, υπόκοσμο, προστάτες της νύκτας, προαγωγούς και διακινητές γυναικών, ναρκωτικά και άπειρα «ιδρύματα» παράνομου τζόγου. Με δολοφονίες, τοποθετήσεις βομβών, λαθρεμπόριο, τοκογλύφους και φουσκωτούς που αναλαμβάνουν την είσπραξη χρεών. Όλα τα έχουμε και τίποτα δεν μας λείπει…

Την διαχείριση όλων αυτών των δομών, καλούνται – σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις πιο μεγάλες χώρες – να αναλάβουν πολύ λίγα σε αριθμό άτομα. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, υπήρχαν στην Κυπριακή κοινωνία και τη δημόσια ζωή άγραφοι νόμοι και κανόνες, που κρατούσαν την ισορροπία και τη σταθερότητα σε όλο αυτό το τεράστιο σύστημα που λειτουργεί σε μικρό χώρο. Με την γενική εντύπωση της ύπαρξης δύο βασικών κατευθυντήριων γραμμών. Η πρώτη, που ήθελε την «ημέρα» να μην ανακατεύεται ποτέ με την «νύκτα». Και την δεύτερη, που ήθελε το κράτος να βοηθά πάντα το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Κυπρίων, προκειμένου η κοινωνία να προοδεύει, αλλά και να παρεμβαίνει δυναμικά ως θεματοφύλακας, όποτε υπήρχε απειλή ο κοινωνικός ιστός να μπουρδουκλωθεί. Δεν είναι υγιές αυτό που περιγράφω και δεν συμφωνώ, αλλά αυτή η ευρύτερη εντύπωση δούλευε ως θεωρία, και προσέφερε σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας ένα ιδιότυπο αίσθημα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και σταθερότητας.

Τον τελευταίο χρόνο πολλά συμβάντα έτρωγαν ως τερμίτες το αίσθημα αυτό της εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι στο «Κυπριακό σύστημα λειτουργίας». Από την ιστορία του Αλ Καπόνε και του ξυλοδαρμού των φοιτητών, μέχρι την κλοπή της σωρού του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου. Από την παταγώδη αποτυχία αντιμετώπισης  της οικονομικής κρίσης, μέχρι τα «κομμουνιστικής» φιλοσοφίας μέτρα που ψελλίζει τελευταία ο λαλίστατος Υπουργός Οικονομικών, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο την επιχειρηματικότητα. Και κυρίως, από τον προσανατολισμό της Κυπριακής εξωτερικής πολιτικής μακρυά από τον δυτικό κόσμο και την Ευρώπη, σε μια προσπάθεια εναγκαλισμού του διεθνούς περιθωρίου, μέχρι την προφανή πλέον χρεωκοπία της στρατηγικής διαχείρισης του Κυπριακού.

Η δολοφονία του Άντη, δεν είναι γεγονός που από μόνο του δημιούργησε ανασφάλεια στους πολίτες. Έστω και αν ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της δημοκρατίας που η Κυπριακή κοινωνία της «ημέρας» με την κοινωνία της «νύκτας» συγκρούστηκαν φτιάχνοντας μια εκρηκτική και φοβιτσιάρικη ομελέτα. Η δολοφονία του Άντη λειτούργησε ως καταλυτική και τραγική αφορμή για να βγει στην επιφάνεια ο φόβος και η ανασφάλεια του Κύπριου πολίτη για το μέλλον του συστήματος στο οποίο έχει συνηθίσει. Η αγωνία του για την πορεία του κράτους μας σε όλα τα επίπεδα. Ενός κράτους που δείχνει να βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας κυβέρνησης που δείχνει να μην έχει ακόμη αντιληφθεί τι έχει κληθεί να διαχειριστεί. Και που δηλώνει καθημερινά ότι δεν θέλει την Κυπριακή, αλλά μια άλλη πραγματικότητα…

Το κατά πόσο η ψυχρή και σοκαριστική δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή έχει εξιχνιαστεί ή όχι, λίγη σημασία έχει για το αίσθημα ανασφάλειας της κοινωνίας, που ασφαλώς δεν περιορίζεται στην εγκληματικότητα και την φυσική ασφάλεια των πολιτών. Το αν η εικόνα ενός ανερμάτιστου κράτους, ενός συστήματος χωρίς στόχο και προσανατολισμό, αλλάξει, αυτό είναι ευθύνη του προέδρου και μόνο. Τεράστια ευθύνη.

Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Άντη Χατζηκωστή.

Αρέσει σε %d bloggers: