jump to navigation

Τριαντα-έξι χρόνια πολιτικής ανικανότητας 08/01/2010

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , ,
trackback

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Έτος 1974. Διχοτόμηση της Κύπρου με την βία των όπλων του Αττίλα. Χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι. 200.000 Έλληνες σε προσφυγικούς καταυλισμούς μετά τον βίαιο ξεριζωμό. Η ατμόσφαιρα γεμάτη σκόνη, μύριζε ακόμη μπαρούτι. Ο Τούρκος εισβολέας έστηνε το συρματόμπλεγμα και λίγο πιο πίσω λεηλατούσε τις περιουσίες των προσφύγων. Ο Ελληνισμός ηττήθηκε μετά από μια προδομένη στρατιωτική μάχη. Κάτω υπό αυτές τις συνθήκες, ο Μακάριος αποδέχθηκε την Δικοινοτική Ομοσπονδία το 1977, μετά τον τουρκικό εκβιασμό: «Διχοτόμηση ή Διζωνική».

Μπορεί να έχασε μια μάχη (στρατιωτική και πολιτική) αλλά δεν έχασε και τον «πόλεμο». Του έμειναν όπλα, του έμειναν δυνάμεις. Είχε την Κυπριακή Δημοκρατία, μοιρασμένη μεν, αλλά διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, μέλος του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών. Τη μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική οντότητα στο νησί. Πέρασαν δεκάδες ψηφίσματα στον ΟΗΕ υπέρ της και κατά της Τουρκίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία γνώρισε τεράστια κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη από τότε. Εντάχθηκε σε διεθνείς οργανισμούς με αποκορύφωμα την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, που πρόσθεσε στη φαρέτρα της το ευρωπαϊκό κεκτημένο και το δικαίωμα του βέτο σε μελλοντική τουρκική ένταξη. Σύναψε ισχυρές διεθνείς συμφωνίες με άλλες χώρες. Θεσπίστηκαν νέοι διεθνείς νόμοι και εκδικάστηκαν διεθνείς υποθέσεις υπέρ της (Οράμς, 4η Διακρατική).

Παρ’ όλ’ αυτά, η πολιτική μας ηγεσία, σύμφωνα με τον νυν Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, βρίσκεται εκεί που βρισκόταν και το 1974: στον τουρκικό εκβιασμό «Διχοτόμηση ή Διζωνική». Δηλαδή, όλα αυτά τα «όπλα» που αποκτήσαμε, μας είναι παντελώς άχρηστα και μη αξιοποιήσιμα; Δηλαδή, τριαντα-έξι χρόνια δεν άλλαξε τίποτα και είμαστε στον ίδιο παρονομαστή κύριε Πρόεδρε; Τριαντα-έξι χρόνια η πολιτική μας ηγεσία τί έκανε δηλαδή; Μία τρύπα στο νερό; Είναι ανίκανη; Αυτό θέλετε να μας πείτε;

Χριστόφιας - Ταλάτ [πηγή φωτογραφίας: άγνωστη]

‘Σημερινή’
«Διζωνική ή Διχοτόμηση και προσόντα»
05 Ιανουαρίου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Αφού, λοιπόν, τα πεπραγμένα της πολιτικής και τα επιτεύγματα των πολιτικών, επί μια ολόκληρη 36ετία, κατάφεραν να φέρουν ξανά τον ίδιο και απαράλλακτο εκβιασμό του ’74, που τον εκφώνησε στην ΕΔΟΝ το Σάββατο ο Π.τ.Δ. κ. Χριστόφιας κι έσπευσε να τον επαναλάβει ο πρόεδρος του ΔηΣυ κ. Αναστασιάδης, «είτε Διζωνική – είτε Διχοτόμηση», καθίσταται αναγκαίο – φτου κι απ’ την αρχή – να μελετηθούν και τα… τρία:

Πρώτα η πολιτική που παρήγαγε τον εκβιασμό. Ύστερα το είδος της Διζωνικής. Και, τρίτο, το είδος της Διχοτόμησης. Προέχει, πάντως, η πολιτική. Διότι: Εφ’ όσον στη διαδρομή των 36 χρόνων αποδείχθηκε ανίκανη να απαλλάξει τον λαό από τον αρχικό εκβιασμό του Αττίλα, πού θα βρει, άραγε, τα προσόντα για να επιτύχει μια κάποια καλύτερη Διζωνική ή μια καλύτερη… Διχοτόμηση, απ’ ό,τι την θέλει, την απαιτεί και τη μεθοδεύει ο Αττίλας;

Άρα, το πρωταρχικό ζήτημα δεν είναι – ούτε και ήταν, τελικά, ποτέ – ποιο είναι, κάθε φορά, «το καλύτερο είδος λύσης». Αλλά, η αποδεδειγμένη επί 36 συναπτά έτη αδυναμία, ανικανότητα, αναξιότητα και αποτυχία μας, για οποιοδήποτε είδος λύσης, καλύτερης από το άθλιο «στάτους κβο» της κατοχικής διχοτόμησης. Συνώνυμο τούτου το εξής: Ο Ελληνισμός δεν αξιώθηκε να έχει Ηγεσία, άξια, ικανή, αποτελεσματική και τελεσφόρα για οτιδήποτε καλύτερο. Δεν αξιώθηκε να σχεδιάσει αριστοτεχνικά και να υλοποιήσει ευέλικτα μιαν άλλη, νικηφόρα πολιτική. Δεν αξιώθηκε ο λαός να έχει Ηγέτη με ΠΡΟΣΟΝΤΑ για κάτι τέτοιο.

Ηγεσία η οποία στερείται των αναγκαίων προσόντων ώστε να απεγκλωβίσει τον λαό από τον τουρκικό εκβιασμό «Διζωνική ή Διχοτόμηση», είναι εκ των πεπραγμένων της, κατά πάσαν πιθανότητα, ανήμπορη να ξεφύγει από το είδος της Διζωνικής που απαιτούν, σχεδιάζουν και υπομονετικά μεθοδεύουν οι Τούρκοι κατακτητές ως επωφελέστερη για την Τουρκία, εξέλιξη τής ήδη «κεκτημένης» της διχοτόμησης:

Το είδος και το περιεχόμενο της Διζωνικής, λοιπόν, με κριτήριο τα προσόντα πολιτικής εκείνων που την διαπραγματεύονται, θα είναι, με βεβαιότητα, ΦΕΥ, χειρότερο για τον Ελληνισμό από την «κεκτημένη» των Τούρκων παράνομη, κατοχική Διχοτόμηση. Τα ήδη προστεθέντα, ως επιμέρους όροι, στην ασαφή, αγνώστου και διαφιλονικούμενου περιεχομένου, «ετικέτα» της Διζωνικής, Δικοινοτικής, Ομοσπονδίας, δηλαδή, (α) ο «Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Στέιτς», (β) η Τουρκική Εκ Περιτροπής Προεδρία και (γ) η «σταθμισμένη» εξουδετέρωση του ελληνικού 82% από το τουρκικό 18% (συν οι 50.00 Εποίκων), προοιωνίζονται επέκταση του τουρκικού ελέγχου, σε ολόκληρη την Κύπρο.

Ερώτηση:
Ας πάρουμε π.χ. τον πρόεδρο του ΔηΚο, που είναι ΚΑΙ πρόεδρος της Βουλής και που απευθύνει, δήθεν… ΕΚΚΛΗΣΗ(!) και… εκλιπαρεί, «να συζητηθεί στο Εθν.Συμβ. το περιεχόμενο της Διζ.Δικ.Ομοσπ.»: Το συζήτησαν, άραγε, ποτέ, ΔΗΜΟΣΙΑ στη Βουλή ή, έστω, σε οποιοδήποτε συνέδριο, ή άλλο όργανο του ΔηΚο; Έχουν λ.χ. κάποιο λεπτομερές έγγραφο, κάποιο εγχειρίδιο, κάποιον έστω τυφλοσούρτη τι είναι, επιτέλους η ΔΔΟ «με σωστό περιεχόμενο», επί του οποίου να συμφωνεί, έστω, ο Πρόεδρος με τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο του ΔηΚο;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Προσόντα Ηγέτη και… Διζωνική ή Διχοτόμηση!»
07 Ιανουαρίου 2010
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Όντως ο ηγέτης προ-ηγείται. Ηγετική η σημασία του. Και ηγετικός ο ρόλος του, πάνω απ’ τους άλλους παράγοντες, για την επιτυχία ή την αποτυχία μιας πολιτικής. Τα 36 χρόνια τουρκικής κατοχής και διχοτόμησης της Κύπρου αποτελούν επαρκή απόδειξη: Ότι, πράγματι, ο Ελληνισμός δεν αξιώθηκε να αναδείξει Ηγέτη με τα αναγκαία προσόντα ώστε να επιτύχει την απελευθέρωση. Ούτε καν για να βελτιώσει το άθλιο για τον λαό, διχοτομικό «στάτους κβο». Του λόγου το ασφαλές βεβαιώνεται και σαφώς ομολογείται από το ΓΕΓΟΝΟΣ ότι: Ο 6ος κατά σειράν Π.τ.Δ., ηγέτης του κυπριακού Ελληνισμού, ο κ. Χριστόφιας, εκφώνησε, 2η μέρα του 2010, τον ίδιο και απαράλλακτο εκβιασμό που ο Αττίλας έθεσε από το 1974: «Είτε Διζωνική – Είτε Διχοτόμηση». Την επαύριον, όμοια φρονών, τον επανέλαβε κι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Π.τ.ΔηΣυ, ο κ. Αναστασιάδης. Δηλαδή: Από το 1974 μέχρι και το 2010, η πολιτική, οι πολιτικοί και οι εκάστοτε ηγέτες, πέτυχαν… μια τρύπα στο νερό; Ή, τουλάχιστον, έτσι εκτιμούν ΠΟΛΙΤΙΚΑ την κατάσταση σήμερα οι εν λόγω ηγέτες;

Ποια να’ναι, άραγε, τα Προσόντα Ηγέτη που λείπουν; Ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του κατέγραψε, με λεπτομέρειες, πόσα πέτυχε και, ιδίως, πώς τα είχε επιτύχει, ο αριστοτεχνικός Ηγέτης της ελληνικής νίκης κατά των Μήδων του Ξέρξη, ο ευέλικτος του «πάταξον μεν, άκουσον δε» και τετραπέρατος των «ξύλινων τειχών», Αθηναίος Θεμιστοκλής. Είχε να αντιμετωπίσει το 480 π.Χρ., συγκριτικά, τρισχειρότερα απ’ όσα οι Μακάριος, Σπ. Κυπριανού, Γ. Βασιλείου, Γλ. Κληρίδης, Τ. Παπαδόπουλος και Δ. Χριστόφιας, 1974 – 2009. Στρατήγησε, όμως, τον θρίαμβο στα Στενά της Σαλαμίνας. Ρήμα σπουδαιότατο το «στρατηγώ», εντελώς άγνωστο στους τωρινούς! Δεκαετίες αργότερα, αυστηρότατος ο Θουκυδίδης απαριθμούσε, εγκωμιάζοντας, τα Προσόντα Θεμιστοκλή. Πρώτα ίσως στην ιστορία, επιστημονικά γεγραμμένα Προσόντα Ηγέτη. Κατά τρόπο «εσαιεί» επίκαιρο. Και πάντοτε επί της ουσίας: «Κράτιστος Γνώμων» και: «Άριστος Εικαστής»! Στο Α-138 του Θουκ.: «Οικεία γαρ ξυνέσει και ούτε προμαθών ες αυτήν ουδέν ούτ’ επιμαθών, των τε παραχρήμα δι’ ελαχίστης βουλής κράτιστος γνώμων και των μελλόντων επί πλείστον του γενησομένου άριστος εικαστής»: «Διά της εμφύτου εις αυτόν οξείας αντιλήψεως, και χωρίς ανάγκην ενισχύσεως αυτής, ούτε διά προηγουμένης διδασκαλίας, ούτε διά των μαθημάτων της πείρας, και τα παρόντα κατόπιν βραχυτάτης σκέψεως έκρινεν οξύτατα και τα μέλλοντα να γίνουν επί μακρόν διάστημα χρόνου προείκαζε άριστα», κατά μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου.

Πολίτευσε ή πολιτεύει, άραγε, στους καιρούς μας, στρατήγησε ή στρατηγεύει σ’ εμάς οποιοσδήποτε ικανός να κριθεί, από την πολιτική του, ως Κράτιστος Γνώμων και Άριστος Εικαστής; Τι αποδεικνύει η 36ετία, καθ’ ομολογίαν Χριστόφια τε και Αναστασιάδη, «Είτε Διζωνική – Είτε Διχοτόμηση»;

Ερώτηση:
Πώς γίνεται να ταΐζονται, τριάντα έξι ολόκληρα χρόνια αβέρτα ξεροτήανα με την σέσουλαν, συν τις «γενναίες προσφορές» και να μην φεύγουν επιτέλους οι σκαλαπούνταροι; Πώς γίνεται ακόμα και οι «σύντροφοι και φίλοι» να μεταπηδούν στους σκαλαπούνταρους; Φταίνε άραγε τα… ξεροτήανα; Ή, μήπως, το ξεροτηανισμένο κεφάλι μας;

Αρέσει σε %d bloggers: