jump to navigation

Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζωνική Διχοτόμηση 13/11/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , ,
trackback

Σχόλιο Σ.Ο.: Παραθέτουμε από το ιστολόγιο ‘Παντός Καιρού’ μια πολύ καλή γενική παρουσίαση και περίληψη του διχοτομικού «Σχεδίου Β’» του Τάκη Γεωργίου. Μετά ακολουθούν πέντε διαδοχικά κείμενα του Λάζαρου Μαύρου όπου αποδομούνται τα επιχειρήματα των Διχοτομιστών, δηλαδή των οπαδών της καθαρής διχοτόμησης των δύο ξεχωριστών κρατών, οι οποίοι είναι πολέμιοι των οπαδών της διζωνικής διχοτόμησης των δύο συνιστώντων κρατών.

Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως αυτή τη στιγμή η μόνη σοβαρή και συγκροτημένη πρόταση λύσης του Κυπριακού είναι η Πρόταση του «Ορθού ΝΑΙ», αφού είναι η μόνη που τυχόν εφαρμογή της θα διατηρήσει την Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα λειτουργικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, ικανό για ειρηνική και βιώσιμη συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκύπριων.

Δρ. Τάκης Γεωργίου, «Σχέδιο Β'»

‘Παντός Καιρού’
«Σχέδιο Β’ – Συγχαίρω τον Τάκη Γεωργίου»
12 Οκτωβρίου 2009
Μιχάλης Μιχαήλ

Πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο κάλεσα όσους βρίσκουν διάφορες προφάσεις για να απορρίψουν την επιδιωκόμενη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, να βγουν ξεκάθαρα και να πούνε ποια είναι η πρόταση τους.

Δυστυχώς κανένας δεν έδωσε ξεκάθαρη απάντηση και όσοι επιχείρησαν κατά καιρούς να πούνε τι προτείνουν, δεν κατάφεραν να μας πουν με σαφήνεια ποια τακτική και ποια στρατηγική προτείνουν για να επιτευχθεί ο στόχος τους.

Το περιεχόμενο της πρότασης

Προ ημερών (αν δεν με απατά η μνήμη μου την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου), ο Φιλελεύθερος διένειμε ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο: «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ» του γιατρού Τάκη Γεωργίου.

Οι πιο παλιοί γνωρίζουν ότι ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού ήταν (δεν ξέρω αν είναι ακόμα) στέλεχος της ΕΔΕΚ, γνωστός για τις απόψεις του όσον αφορά το κυπριακό και την ταύτιση του με το λεγόμενο «απορριπτικό μέτωπο».

Συγχαίρω τον κ. Γεωργίου διότι είναι ο μόνος που τόλμησε να εκφράσει τις απόψεις του καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές και μισόλογα.

Και προτείνει αυτό που λέει και ο τίτλος του βιβλίου του: την παραχώρηση κυριαρχίας στα κατεχόμενα (δηλαδή αναγνώριση) υπό τον όρο ότι θα επιστρέψουν ένα ποσοστό εδάφους και θα ξεκαθαρίσει το περιουσιακό.

Είτε διαφωνεί κάποιος είτε όχι με την άποψη του κ. Γεωργίου θα έλεγα ότι δεν παύει να είναι μια πρόταση.

Και ο Τ. Γεωργίου επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης του.

Τον άκουσα (μεγάλο μέρος) και στο ραδιόφωνο του Λόγου την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου.

Οι απόψεις του έτυχαν αποδοχής από κάποιους ακροατές που στην ουσία (με βάση και παλαιότερες παρεμβάσεις τους) έβαζαν εναντίον της Δ.Δ.Ο.

Κάποια συμπάθεια προς τις απόψεις του διαπίστωσα και από τους δύο παρουσιαστές της εκπομπής που κι αυτοί καθημερινά (και δικαίωμά τους) βάζουν κατά της διαδικασίας των συνομιλιών και απορρίπτουν από τώρα τη λύση που θα έρθει, άσχετα αν ακόμα δεν ξέρουμε το περιεχόμενο της.

Ο Τ. Γεωργίου αναφέρεται αρχικά στα προτεινόμενα – όπως τα ονομάζει – δόγματα λύσης του κυπριακού, που κατά τη γνώμη του δεν μπορούν να δώσουν μια σωστή λύση. Κατά σειρά παραθέτει:

– Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία: Θεωρεί ότι αυτή δεν είναι αποδεχτή, φέροντας ως απόδειξη την απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Μόνο που κάνει – κατά την άποψη μου – το ίδιο – μάλλον ηθελημένο – λάθος με κάποιους άλλους, αφού το σχέδιο Ανάν δεν ήταν η ομοσπονδία αλλά ένα μοντέλο ομοσπονδίας.

– Επαναπροσέγγιση με τους τ/κύπριους: Καταρχήν θα πρέπει να πούμε ότι η πολιτική της Επαναπροσέγγισης δεν αποτελεί ούτε δόγμα ούτε είναι στρατηγική ή τρόπος επίλυσης του κυπριακού. Είναι μια βοηθητική διαδικασία.

Και θεωρεί ότι είναι αχρείαστη αφού πλέον δεν υπάρχει έχθρα μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Μόνο που λησμονεί ότι στόχος της Επαναπροσέγγισης είναι και η γνωριμία με το άλλο στοιχείο και η εξοικείωση μαζί του.

– Η επιβολή μιας δίκαιης λύσης δια της ισχύος: Εδώ συμφωνώ μαζί του, αφού δεν υπάρχει η δυνατότητα στρατιωτικής ή άλλης δυναμικής ενέργειας για την εκδίωξη του κατοχικού στρατού.

– Να μείνουμε όπως είμαστε: Κι εδώ θα έλεγα ότι συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό μαζί του, όταν δηλώνει ότι αυτή η «λύση» θα οδηγήσει σε ταϊβανοποίηση ή σε ένα βελούδινο διαζύγιο χωρίς την επιστροφή εδαφών.

– Ενιαίο κράτος: Διερωτάται πως είναι δυνατόν να επιδιώκουμε επιστροφή σε κάτι που απέτυχε.

– Η Ε.Ε.: αναφέρεται (και έχει δίκαιο) στη μυθική διάσταση που δώσαμε στην ένταξη μας και εκφράζει την ευχή ότι η καταναγκαστική προσγείωση δεν θα είναι ολότελα καταστροφική.

– Το απορριπτικό δόγμα: Υποστηρίζει ότι έχει ευρεία απήχηση μέσα στο λαό αλλά δεν ευτύχησε να αποκτήσει κομματική στέγη.

– Το τείχος: Λέει ότι είναι η ακατέργαστη μορφή της θέσης για την εγκαθίδρυση ενός καθαρά ε/κυπριακού κράτους (εννοεί τα δύο κράτη).

– Δυο κράτη: Ισχυρίζεται ότι κι αυτή η άποψη έχει ευρεία απήχηση στο λαό, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιστραφούν όσο το δυνατό περισσότερα εδάφη και θα καταργηθούν τα επεμβατικά δικαιώματα κλπ.

Σημειώνει ότι αυτή η άποψη δεν έχει υποστηριχθεί δημόσια.

Στη συνέχεια προσπαθεί να καταγράψει τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας στην Κύπρο και ισχυρίζεται ότι στόχος είναι η πλήρης τουρκοποίηση της, γι αυτό και έχει καταστρώσει σχέδιο με διάφορες πτυχές:

– Κτυπήματα στις πολιτιστικές μας ρίζες: Αναφέρεται στη γνωστή (αμφιβόλου εγκυρότητας) προτροπή του Κίσινγκερ και υποστηρίζει ότι αυτή έχει τεθεί σε εφαρμογή. Παραθέτει κάποια παραδείγματα που κατά τη γνώμη μου είτε είναι ανύπαρκτα, είτε δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει.

– Κύπρος Αλεξανδρέττα δύο παράλληλες ιστορίες: Βλέπει ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων και περιγράφει πως έγινε η προσάρτηση της Αλεξανδρέττας, μόνο που λησμονεί και πάλι ότι οι συνθήκες στις αρχές του 20ου αιώνα είναι πολύ διαφορετικές από τις συνθήκες των αρχών του 21ου αιώνα.

– Κατακλυσμιαίος δημογραφικός εκτουρκισμός: Επισημαίνει – ορθά – τον κίνδυνο του εποικισμού.

Μόνο που παραλείπει να αναφέρει τι θα γίνει σε περίπτωση που το άλλο κομμάτι (σε περίπτωση οριστικού διαχωρισμού και αναγνώρισης) ενταχθεί στην Ε.Ε. και οι τούρκοι πολίτες έχουν το δικαίωμα ελεύθερης εγκατάστασης στο έδαφος της επικράτειας της Ε.Ε.

– Εθνοκάθαρση: Υποστηρίζει ότι οι τούρκοι δεν επιδιώκουν εθνοκάθαρση στην Κύπρο μόνο σε σχέση με τους ε/κύπριους αλλά και εθνοκάθαρση [εξαφάνιση] των τ/κυπρίων. (Ακολουθούν άλλα δύο υποκεφάλαια με παρόμοιο περιεχόμενο).

– Αστάθμητες καταστάσεις: Σημειώνει ότι σε περίπτωση λύσης μπορεί να γίνουν κάποιες προβοκατόρικες ενέργειες που να προκαλέσουν επέμβαση της Τουρκίας, όπως μεγάλα ή μικρά πραξικοπήματα, στάση στρατιωτικών μονάδων, συνδικαλιστικές διαφορές, δολοφονία προέδρου, προβοκάτσιες τύπου ΕΟΚΑ Β’.

Άποψη μου ότι το στοιχείο της υπερβολής είναι έκδηλο.

– Οικονομική καταστροφή και μαζική μετανάστευση των ε/κυπρίων: Ισχυρίζεται ότι με την Δ.Δ.Ο. η Τουρκία θα εξαναγκάσει τους ε/κύπριους να μεταναστεύσουν.

Ισχυρίζεται ότι σε ένα ομόσπονδο συνεταιρικό κράτος, οι Τούρκοι θα έχουν «βέτο» το οποίο θα προτάσσουν ανά πάσα στιγμή. Όσον αφορά το δικό μας «βέτο» υποστηρίζει ότι θα είναι ανίσχυρο επειδή – όπως λέει – η Τουρκία είναι πιο ισχυρή και θα φοβόμαστε να προβάλουμε «βέτο».

Ωστόσο και πάλι δεν λαμβάνει υπόψη ότι δεν έχει αποφασιστεί κατά πόσο θα υπάρχει ή όχι βέτο. Η αποδοχή και από τις δύο πλευρές της εκ περιτροπής προεδρίας αλλά και η ε/κυπριακή πρόταση περί εκλογής από κοινό ψηφοδέλτιο μας απαλλάσσουν από τα βέτο.

Στα επόμενα υποκεφάλαια ισχυρίζεται ότι οι τούρκοι θα προκαλέσουν συνθήκες οικονομικής κρίσης οι οποίες θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο αρχικά με ταξικό χαρακτήρα που στη συνέχεια θα εξελιχθεί σε εθνικιστικό!

Υπάρχουν και άλλα κεφάλαια, παρόμοια με τα προηγούμενα που θεωρώ περιττό να σας κουράσω περισσότερο αναφέροντας τα.

Πάντως, το γενικό συμπέρασμα που εγώ καταλήγω είναι ότι ο κ. Τ. Γεωργίου θεωρεί πολλά υποθετικά σενάρια ως πραγματικά και δεν παραλείπει – προκειμένου να στηρίξει τη δική του πρόταση – να κινδυνολογεί και να υπερβάλλει.

ΣΧΕΔΙΟ Β’

Και μετά απ’ όλη αυτή την ανάλυση, καταλήγει στην πρόταση του την οποία ονομάζει «Σχέδιο Β’».

Ο Τάκης Γεωργίου τονίζει ότι «ο κεντρικός στόχος της νέας στρατηγικής είναι η εγκαθίδρυση ενός καθαρά Ελληνοκυπριακού κράτους» υπό κάποιες προϋποθέσεις:

1) Κατάργηση όλων των εγγυητικών δικαιωμάτων από τρίτους.

2) Επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ε/κυπριακό κράτος και όχι στα Ηνωμένα Έθνη.

3) Κατοχύρωση της ασφάλειας του ε/κυπριακού κράτους με:

α) Κατάργηση επεμβατικών δικαιωμάτων από τρίτους.

β) Πλήρης κυριαρχία του ε/κυπριακού κράτους.

γ) Μη αποστρατικοποίηση του ε/κυπριακου κράτους.

δ) Το ε/κυπριακό κράτος να διατηρεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

ε) Να έχει δικαίωμα για τη σύναψη πάσης φύσεως συμφωνιών με άλλα κράτη.

Μόνο που και πάλι παραλείπει να εξηγήσει πως θα προωθηθεί αυτή η λύση. Πέρα από τις διαπιστώσεις και τις εισηγήσεις, δεν μας εξηγεί με ποια στρατηγική και ποια στρατηγική θα εφαρμοστεί η πρόταση του και ποια θα είναι η αντίδραση της Ε.Ε., των Η.Ε. αλλά και γενικότερα της Διεθνούς Κοινότητας.

Τα παράδοξα:

– Ο κ. Γεωργίου απορρίπτει κατηγορηματικά την διχοτόμηση η οποία – όπως λέει θα έρθει με τη Δ.Δ.Ο.

Όμως, εισηγείται ξεκάθαρα τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών!

– Θεωρεί ότι η κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας εξασφαλίζει την ασφάλεια και την επιβίωση του ε/κυπριακού κράτους.

– Εισηγείται τη διαγραφή από τα μητρώα του ε/κυπριακού κράτους όλων των τ/κυπρίων που έχουν επανακτήσει την ταυτότητα του πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά την διάνοιξη των οδοφραγμάτων.

Κατά συνέπεια, ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει με σθένος την πλήρη ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ της Κύπρου και το χάρισμα των κατεχομένων στην Τουρκία.

Προσθέτει μάλιστα ότι μια προοπτική του καθαρού ε/κυπριακού κράτους θα είναι και η ένωση του με την Ελλάδα!

Ο συγγραφέας καταλήγει με το εξής συμπέρασμα:

«Χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας και θα έχει τις καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος».

Ερωτώ λοιπόν:

Σε τι διαφέρει αυτή η πρόταση από τους στόχους του σχεδίου Άτσεσον, της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, που σύμφωνα με τον κ. Γεωργίου (η τελευταία έδρασε προβοκατόρικα;).

Σημειώνω ότι δειλά δειλά (θυμίζω και τη δήλωση του αρχιεπισκόπου ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει η λέξη διχοτόμηση) κάποιοι άρχισαν να αποκαλύπτουν τις πραγματικές τους προθέσεις αλλά και το πού βασίζονται οι αντιρρήσεις τους ως προς την λύση της ομοσπονδίας.

Δικαιώνουν σε μεγάλο βαθμό αυτούς που λένε ότι όσοι αντιδρούν στη Δ.Δ.Ο. έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους τη μη λύση, τη μη επανένωση και τη διχοτόμηση.

Τη δημιουργία, δηλαδή, καθαρών λύσεων.

Να μου το θυμηθείτε ότι παρά τις χλιαρές αντιδράσεις κάποιων από αυτούς στην πρόταση Γεωργίου, στο τέλος θα βρεθούν και πάλι στην ίδια γραμμή.

Είναι καιρός λοιπόν, ο καθένας να καθορίσει το πού στέκει. Να διατυπώσει ξεκάθαρα τις απόψεις του και παράλληλα να προτείνει συγκεκριμένους τρόπους υλοποίησης αυτών των απόψεων. Οι αοριστίες, οι γενικεύσεις και τα μασημένα λόγια δεν βοηθούν.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου»
07 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φίλος μεν Πλάτων, φιλτέρα δ’ αλήθεια. Και φίλος μεν, παλαιόθεν μάλιστα, ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, φιλτέρα δε, κατά παρασάγγας και ασυγκρίτως, η Κερύνεια. Και η λευτεριά. Και ο Ελληνισμός. Ο νυν, ο επόμενος και ο μεθεπόμενος. Που δεν έχει δικαίωμα να τον θάψει ή να τον ακρωτηριάσει, η όποια αισθανομένη εν παρακμή γηράσκουσα, ηττημένη, ατιμασμένη, εξουθενωμένη, ανήμπορη, πελαγωμένη, παραλυμένη, αποκαμωμένη ή έστω, απλώς αδέξια, ανάξια, ανίκανη και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα μερίδα της ημετέρας γενεάς… Αυτό είναι, με δικά μας λόγια αντιστρεφόμενο, το κύριο επιχείρημα που με τα δικά του λόγια αναπτύσσει ο δρ Τ. Γεωργίου στο βιβλιαράκι του «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας» («Φ» 27.9.09).

Διότι περί αυτού πρόκειται: Επειδή θεωρεί ότι η σημερινή ιθύνουσα των ελληνικών πραγμάτων γενιά, μετά από αλλεπάλληλες ήττες, αποδεικνύεται ανίκανη, στερούμενη σθένους και αποφασιστικότητας στην επιτέλεση του απελευθερωτικού της καθήκοντος απέναντι στη σκλαβωμένη από τον Αττίλα πατρίδα, ο εκ των πρεσβυτέρων αυτής της γενιάς δρ Τ. Γεωργίου, αντίθετα πρεσβεύων κατά το παρελθόν, μετά από 35 έτη κατοχής, συνέγραψε και διά της εφημερίδος «Φιλελεύθερος» διένειμε δωρεάν, βιβλιάριο 110 σελίδων, όπου εισηγείται να παραδώσουμε τελεσίδικα στους Τούρκους κατακτητές μέρος της κατεχόμενης γης: (α) Να αναγνωρίσουμε και να νομιμοποιήσουμε την κυριαρχία τους και το «κράτος» τους στις σκλαβωμένες περιοχές της πατρίδας, εφόσον (β) εξασφαλίσουμε, ως… αντάλλαγμα, «επιστροφή όσο το δυνατόν περισσότερων εδαφών στο ελληνοκυπριακό κράτος» και (γ) «ασφάλεια του ελληνοκυπριακού κράτους»! Ήτοι: Δύο κράτη, νόμιμη διχοτόμηση και εσαεί τουρκοποίηση όσων εδαφών «δεν θα επιστραφούν».

Βεβαίως η αισθανόμενη εαυτήν ακμαιότατη, νεάζουσα, νικήτρια, σφριγηλή, άξια, σθεναρή, εύρωστη, άλκιμη, επιδέξια, πρόθυμη, ικανή και υπερηφάνως τροπαιούχα, ιθύνουσα τουρκική γενιά, δεν έδωσε δείγματα ότι… αίφνης παλάβωσε, για να συνδιαλλαγεί επ’ ανταλλάγμασι με την αποκαμωμένη τωρινή ελληνική γενιά. Η καλπάζουσα παρακμή της οποίας προεξοφλεί, μέσω «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς», ως πιθανότερη κατάληξη, την επέκταση του τουρκικού ελέγχου εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου, επί του μισού Αιγαίου κατόπιν και, αμέσως μετά, της Δ. Θράκης. Άμα δηλαδή ο Ελληνισμός κηρύξει εαυτόν αποκαμωμένο και δεν έχει πλέον τα κότσια να υπερασπίσει έμπρακτα το πολύτιμο χαράκωμά του που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία, μαζί και το σπουδαιότερο δικαίωμά του να διεκδικεί την απελευθέρωση όλων των εδαφών της έναντι του παράνομου Αττίλα, με ποια κότσια θα διαφυλάξει το όποιο μισό «ε/κ κράτος» απέναντι στον υπό του ιδίου νομιμοποιηθησόμενο Αττίλα; Αυτό είναι μία απάντηση στον κεντρικό πυρήνα της σκέψης που παρήγαγε το «Σχέδιο Β΄- Έδαφος αντί Κυριαρχίας» του ιατρού Τάκη Γεωργίου. Αύριο η δεύτερη. 

Ερώτηση:
Είναι, άραγε, αποτέλεσμα της κυβερνώσας πολιτικής της «επαναπροσέγγισης» και της διατεταγμένης διζωνικής «κουλτούρας» του υπουργείου «παιδείας» και των προεδρικών «γενναίων προσφορών προς την τ/κ κοινότητα» στις «απευθείας διαπραγματεύσεις» και της χρήσης των διόδων επίδειξης νομιμοφροσύνης προς τα όργανα και τους «νόμους» του Αττίλα και των «παραγωγικότατων» συναντήσεων ε/κ και τ/κ κομμάτων στο Λήδρα Πάλας, η τόσο μεγάλη αύξηση των ποσοστών των οπαδών των «δύο κρατών», των οπαδών του «τζείνοι ποτζεί τζι’ εμείς ποδά» και των ποσοστών της δόλιας φυγοστρατίας;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Τάκης Γεωργίου

Ο ιατρός Τάκης Γεωργίου, συντάκτης του «Σχεδίου Β’»
όπου εισηγείται ουσιαστικά διχοτόμηση

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (2)»
08 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Απελπισία και απόγνωση είναι ίσως τα βαθύτερα αίτια εμφάνισης των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης και των δύο κρατών. Το 2002-04 που μεσουράνησε απειλητικό το Σχέδιο Ανάν, ο Ελληνισμός πλειοψηφικά και κάθε πολίτης ξεχωριστά, είδε και συνειδητοποίησε ότι:

1. Η πολιτική που ακολούθησαν στο Κυπριακό επί 30 χρόνια (1974-2004), οι διαδοχικές ηγεσίες, είχε ως αποτέλεσμα και προϊόν τη «λύση Ανάν» και:

2. Ότι, εκείνη η «λύση» θα ήταν πολύ χειρότερη από την απεχθέστατη διχοτόμηση, που από το 1974 εμπεδώνουν ατιμώρητοι κι ανενόχλητοι οι Τούρκοι κατακτητές.

Είδε και οίδε ειδήμων ο λαός ότι: Τα 30 χρόνια των δήθεν «αγώνων», της δήθεν «πάνσοφης» ηγεσίας, το μόνο που απέδωσαν τελικά ήταν η «λύση Ανάν». Που θα επιδείνωνε κατά πολύ τη θέση του Ελληνισμού, ακόμα και σε σύγκριση με το αποκρουστικό διχοτομικό κατοχικό «στάτους κβο». Ότι θα διαλυόταν και θα χανόταν το πολύτιμο αποκούμπι, η Κυπριακή Δημοκρατία. Και η Κύπρος θα μετατρεπόταν ολόκληρη σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο. Όπου, νόμιμος πλέον ο Αττίλας και το κατοχικό του καθεστώς, ως «συνιστών στέιτ», θα επεξέτεινε τον τουρκικό έλεγχο ΚΑΙ στις ελεύθερες περιοχές.

Με συντριπτική πλειοψηφία ο Ελληνισμός, βεβαίως, απέκρουσε στις 24.4.04 το Σχ. Ανάν. ΔΕΝ κατάφερε όμως ο λαός να απαλλαγεί από την απελπισία και απόγνωση στην οποία τον οδήγησε η εκλελεγμένη υπό του ιδίου ηγεσία. Ιδίως διότι, μετά το ΟΧΙ του 76%, ουδεμία κομματική ηγεσία έδειξε την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής για την κραυγαλέα αποτυχημένη πολιτική της 30ετίας. Ούτε την ελαχιστότατη προθυμία ή έστω προβληματισμό, για την κατεπείγουσα ανάγκη εγκατάλειψης της αποδεδειγμένα καταστροφικής πολιτικής και αναζήτησης μιας άλλης στρατηγικής και τακτικής αγώνα. Συνάμα οι πολίτες, ακόμα και όσοι αυτοπροαιρέτως δραστηριοποιήθηκαν προ της 24.4.04 ενάντια στο Σχ. Ανάν (μέχρι και ενάντια σε οικείες κομματικές ηγεσίες), δεν επεξέτειναν τον πολιτικό τους αγώνα, για να υποχρεώσουν τις ηγεσίες σε αλλαγή πολιτικής. Η «γραμμή» «διακοινοτικές συνομιλίες για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», που οδήγησε και παρήγαγε το καταστροφικό Σχέδιο Ανάν, εξακολουθεί να είναι η μόνη και αναλλοίωτη. Και παράγει ΜΟΝΟ την απειλή επιβολής της «λύσης Δ.Δ.Ο.» του «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς»: Τρισχειρότερης κι από την κάκιστη διχοτόμηση. Έτσι κάποιοι από τους απελπισμένους και εν απογνώσει πολίτες, κατέληξαν να εκλαμβάνουν τη «λύση δύο κρατών» ως σανίδα σωτηρίας. Ανάμεσά τους κι ο δρ Τάκης Γεωργίου, που εξέδωσε το βιβλιάριο «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας». Υποκινούμενος, επιπρόσθετα κι από τις «βιολογικές διαγνώσεις» του περί σκάρτου πλέον, από τα… κληρονομικά χρωματοσώματα και γονίδιά του Ελληνισμού. Περί τούτων, όμως, αύριο.

Ερώτηση:
Γιατί χαίρεται η Άγκυρα που κέρδισε τις εκλογές το ΠαΣοΚ κι έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας ο κ. Γιώργος Α. Παπανδρέου; Γιατί απέδωσε η Άγκυρα την προεκλογική, έναντι της Τουρκίας, «σκλήρυνση» των θέσεων του κ. Γ.Α.Π. στις «εσωτερικές συνθήκες»; Γιατί η Άγκυρα δηλώνει αισιόδοξη για το Κυπριακό από την εξαγγελία της επικείμενης επίσκεψης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας στην Κύπρο; Γιατί χαμογελάνε στην Άγκυρα που τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας τα ανέλαβαν οι κ.κ. Γ.Α.Π., Δημ. Δρούτσας, Ευ. Βενιζέλος και Πάν. Μπεγλίτης;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (3)»
09 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Και… βιολογικό επιχείρημα γενετικής και κληρονομικότητας, με χρωμοσώματα και γονίδια, εισάγει στην πολιτική του πρόταση, υπέρ της οριστικής εγκατάλειψης της ιδέας για απελευθερωτικό αγώνα, αυτής ή κάποιας επόμενης γενιάς και υπέρ της εισήγησής του για την υποχώρηση των Ελλήνων Κυπρίων στην «καθαρή λύση των δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών» (ενός τ/κ και ενός ε/κ) ο ιατρός Τ. Γεωργίου. Ο σημερινός Ελληνισμός είναι σκάρτος, χωρίς λεβεντιά, δίχως σθένος και αποφασιστικότητα, αποφαίνεται ο δρ. Γεωργίου. Και, συνεπώς, από γεννησιμιού του και από τα γονίδιά του, ανίκανος! Γράφει ότι: «Οι βιολογικοί λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στη δεκαετία του 1940, τότε που ο ελληνικός λαός απώλεσε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ικμάδας του, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκ. Πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης εναντίον της γερμανικής κατοχής, καθώς και αργότερα, στον εμφύλιο πόλεμο». Απαριθμεί, μάλιστα, τις απώλειες, από την Πίνδο του 1940 ώς την… Κορέα του 1953, με σύνολο 815.000 νεκρών και αποφασίζει ότι: «Το ένα δέκατο του ελληνικού πληθυσμού θυσιάστηκε για την ελευθερία. Από αυτούς οι πλείστοι ήσαν πολεμιστές και αποτελούσαν το άνθος του Ελληνισμού. Μαζί τους χάθηκαν και οι κληρονομικές ιδιότητες της λεβεντιάς που θα περνούσαν στις επόμενες γενιές. Το γεγονός ότι πολλοί ήσαν νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να αφήσουν πίσω τους απογόνους, είχε ως αποτέλεσμα να αραιώσουν ανάμεσα στον ελληνικό λαό τα άτομα που διέθεταν μέσα στα χρωμοσώματά τους το γονίδιο της λεβεντιάς»!

Η στήλη δεν διαθέτει επιστημονικές γνώσεις γενετικής και κληρονομικότητας. Τρόμαζε, παλαιότερα, μελετώντας τις διατεταγμένες επιχειρήσεις των ναζιστών να εξασφαλίσουν και γενετικά την καθαρότητα της Αρίας Φυλής. Ωστόσο, στο επιχείρημα του δρος Γεωργίου υπάρχει μια ελληνική, εξίσου αριθμητική, απάντηση: Πολύ μεγαλύτερες και πολλαπλάσιες απώλειες του ανθού του, είχε υποστεί ο Ελληνισμός τη δεκαετία 1912-1922: Δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α΄ Παγκ. Πόλεμος, η Μικρασιατική Εκστρατεία και η Καταστροφή 1919-22. Όπου θυσιάστηκαν πολύ περισσότερες χιλιάδες πολεμιστές, «νέοι που δεν πρόλαβαν ν’ αφήσουν απογόνους». Εντούτοις: Μόλις 18 χρόνια μετά το Εικοσιδυό, ο Ελληνισμός βρήκε τη λεβεντιά να ορθώσει, παγκοσμίως, περίλαμπρο και νικηφόρο, το ένοπλο ΟΧΙ του 1940. Και την Εθνική Αντίσταση 1940-45. Και τη λεβεντογενιά (από ποια άραγε γονίδια;) της ΕΟΚΑ 1955-59. Και αν σε μια μάχη θυσιαστεί π.χ. το 1/10 μιας ηρωικής μονάδας, δεν σημαίνει ότι τα υπόλοιπα 9/10 που επέζησαν, ήσαν όλοι λιγότερο ηρωικοί και λεβέντες σε σύγκριση με τους πεσόντες συμπολεμιστές τους ή ότι δεν… τεκνοποιούν! Τελικά: Πόσα, άραγε, «γονίδια» της ανθελληνικής θεωρίας Φαλμεράιερ του 1830 -εναντίον της οποίας συνέγραψε ο Κων. Παπαρρηγόπουλος (1815-1891) την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους- «κληρονομήθηκαν» παραλλαγμένα στη θεωρία του δρος Τάκη Γεωργίου;

Ερώτηση:
Ο νέος υφυπουργός «Εθνικής» «Άμυνας» της μητρός Ελλάδος, ονόματι Πάνος Μπεγλίτης, που διόρισε ο νέος πρωθυπουργός μας κ. Γ.Α.Παπανδρέου, είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Yunan Beglitis, ευρωβουλευτή του Πα.Σο.Κ., τον οποίο εκθείαζαν οι τουρκικές εφημερίδες, Μιλιέτ, Ραντικάλ, Βατάν, Χαλκίν Σεσί κ.ά. την Τετάρτη 29η Νοεμ. 2006, πανηγυρίζουσες ότι, στη Μικτή Επιτροπή ΕΕ-Τουρκίας, «μαστίγωσε θαρραλέα την ελληνοκυπριακή διοίκηση για την απομόνωση του τουρκοκυπριακού λαού»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Δρ Τάκης Γεωργίου (4)»
10 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Ούτε ο κ. Χριστόφιας, ούτε το ΑΚΕΛ είναι λιγότερο φιλοπάτριδες, από όλους τους προηγούμενους προέδρους της ΚΔ, τα κόμματα, τις παρατάξεις ή συνασπισμούς που κυβέρνησαν, από το ’74 κι εντεύθεν. Αυτό παράγει βάσιμες ελπίδες ότι ούτε ο Χριστόφιας πρόκειται να δεχθεί την «λύση». Ήδη καταρρέουν και οι ψευδαισθήσεις εκείνων των σημαντικών μερίδων του λαού που πλανήθηκαν με τους ευσεβείς πόθους ότι, επιτέλους, το ΑΚΕΛ και η «αριστεροσύνη» του, «μπορούν καλύτερα», να λύσουν, δήθεν, το Κυπριακό, με τους «αδελφούς και συντρόφους» αριστερούς Τ/κ Τύπου Ταλάτ ή οιουδήποτε άλλου Τύπου. Ξοφλά και το παραμύθι της Αριστεράς των δήθεν αντικατοχικών επαναπροσεγγίσεων. Όπως ξόφλησε και το παραμύθι της Δεξιάς των «ούκ ελάττω παραδώσω». Όπως ξόφλησε και το παραμύθι των Κεντρώων, με το δήθεν «σωστό περιεχόμενο» της τουρκικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Με την φιλοπατρία του Χριστόφια, ξοφλά δηλαδή και η «γραμμή»… Χριστόφιας! Οπότε, τι;

Απάντηση: Παραμένει και διασώζεται η Κυπριακή Δημοκρατία. Σε αντιπαράθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό. Και αντιστεκόμενη στην εμπεδωνόμενη επί των κατεχομένων εδαφών τουρκική κατοχή. Οπότε, καλείται ο λαός, ο Ελληνισμός, να εφεύρει και να επινοήσει μιαν άλλη πολιτική. Μακριά από τον Μακάριο, τον Κυπριανού, τον Βασιλείου, τον Κληρίδη, τον Τάσσο, τον Χριστόφια, το ΑΚΕΛ, τον ΔηΣυ, το ΔηΚο, την ΕΔΕΚ, το ΕυρωΚο, του Οικολόγους κ.ο.κ. Το σπέρμα της είναι ήδη υπαρκτό εντός του λαού του ΟΧΙ της 24ης Απριλίου 2004. Είναι τα φτερά που το 76% του λαού έδωσε εκείνο το Σάββατο 24.4.04 στον τότε Π.τ.Δ., αλλ’ ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος… δεν ήξερε να πετά! Το σπέρμα λοιπόν θα πρέπει να βρεθούν λαϊκές δυνάμεις σε Κύπρο ΚΑΙ Ελλάδα, να το σπρώξουν στη γονιμοποίηση. Δυνάμεις που, εγκαταλείποντας τον «καναπέ» θα κάνουν πολιτική. Η οποία να περιμαζέψει και να αναπτύξει και να οργανώσει και να ενδυναμώσει, τα ερείσματα ΙΣΧΥΟΣ του Ελληνισμού. Απολύτως απαραίτητα (ανέκαθεν) για να αναλάβει ο Ελληνισμός το καθήκον του απελευθερωτικού αγώνα: Να βρει πρώτ’ απ’ όλα Ηγέτη. Άξιο, πρόθυμο και ικανό, να εμπνεύσει και να ηγηθεί του αγώνα. Να βρει και ηγέτες για τα κόμματα, άξιους για αγώνα ενδυνάμωσης του Ελληνισμού. Υπομονή, λοιπόν. Χρειάστηκαν 384 χρόνια, από το 1571 ως το 1955. Και 368 χρόνια από 1453 έως 1821. Αρκεί, πρώτον, να μην υπογράψει «λύση» ο Χριστόφιας. Και, δεύτερον, να μην πλειοψηφήσει η «γραμμή» απόγνωσης και απελπισίας του δρος Τάκη Γεωργίου και άλλων, για «λύση» «δύο κρατών», για νομιμοποίηση της διχοτόμησης και τελεσίδικη τουρκοποίηση της Κερύνειας. Ναι, είμαστε η αδύνατη πλευρά. Να γίνουμε λοιπόν δυνατοί. Υπάρχει πιο πρώτιστο;

Ερώτηση:
Με το λαχείο – τετράδυμο (1) Γιωργάκης Παπανδρέου (2) Ντόρα Μπακογιάννη (3) Δημήτρης Χριστόφιας (4) Νίκος Αναστασιάδης, στο χείλος του κρημνού, να ελπίζουμε, άραγε, (α) οι Κύπριοι (β) οι Αιγαιοπελαγίτες (γ) οι Θρακιώτες και (δ) οι λοιποί, ως μόνο σωσίβιο τον υπ’ αριθμόν τρία στη σειρά; Ή μήπως θα μας στείλει ο Πανάγαθος κάποια Θεία Πρόνοια για να μη μας παίξουν μονότερμα Τούρκοι, Αμερικανοί, Εγγλέζοι και λοιποί;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Ανδ. Γκιούρωφ της «Χαραυγής»»
12 Οκτωβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φιλτάτη μεν και ηγαπημένη η διευθύντρια της κυβερνώσας «Χαραυγής» κ. Ανδρούλα Γκιούρωφ. Θα πρέπει, όμως, ν’ αντακώσει, τσας, να αισχύνεται νακκουρίν. Δι’ ολισθήματα εις άτινα υπέπεσε, αρθρογραφούσα προχθές Σάββατο υπό τον τίτλο «Οι συνήγοροι της διχοτόμησης». Αναφερόταν απρεπώς και στον υπογράφοντα! Απρεπέστατο πρώτο ολίσθημα: Χρειάζεται θράσος απροσμέτρητο, που φκάλλει τζιαι το σhοινίν τζιαι το παλλούτζιν, να επιχειρείς να στιγματίσεις από τη «Χαραυγή» έναν δημοσιογράφο ως «συνήγορο της διχοτόμησης», την ημέρα μάλιστα που ο μαυρογέρημος δημοσίευε στη «Σημερινή» το τέταρτο στη σειρά άρθρο του ενάντια στη «λύση» «δύο κρατών», ενάντια στη νομιμοποίηση της διχοτόμησης. Η στήλη «Ειρήσθω» από την Τετάρτη μέχρι και το Σάββατο 7-10.10.09, ονομαστικά αναφερόμενη στο βιβλιαράκι του ιατρού Τ. Γεωργίου «Σχέδιο Β΄ – Έδαφος αντί Κυριαρχίας», εναντιώθηκε στα επιχειρήματα των «νεο-οπαδών» της διχοτόμησης. Όπως ανέκαθεν και ενάντια στα επιχειρήματα των «συνεργών» του διζωνικού και ανομιμοποίητου «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς».

Ολίσθημα δεύτερο: Διαστροφική μονομανία κατά του… τεθνεώτος προ 3 ετών Δούντα! Αποτελεί ευκόλως αποδείξιμη αήθεια και σκοπίμως παραπλανητική διαστρέβλωση, να κατηγορείς μετά θάνατον τον και γραπτώς διαφανέστατο Μιχάλη Δούντα ως «διχοτόμο», όταν ο καθένας μπορεί (α) να διαβάσει στο βιβλίο του «Είναι ανεξάρτητη η Ελλάς;» (εκδ. Κάκτος 2006, σελ. 595), την 25χρονη αρθρογραφία του 1981-2006, (β) να κρίνει και (γ) να εντοπίσει την υμετέραν εν «Χαραυγή» επαναλαμβανόμενη απρέπεια.

Τρίτο και χειρότερο ολίσθημα: Να γράφεις στη «Χ» το Σάββατο, 10 Οκτ. 2009, ότι: «Ακόμα και στο εκδοτικό συγκρότημα όπου εργάζεται ο Λ. Μαύρος υπάρχουν οπαδοί της διχοτόμησης αν αληθεύουν όσα έγραψε ο Σ. Λεβέντ για τον κ. Κ. Χατζηκωστή, εργοδότη του Λ. Μαύρου, ο οποίος τάχθηκε υπέρ των δύο ξεχωριστών κρατών». Και είναι χειρότερο το ολίσθημα διότι: Η ίδια η «Χ» της κ. Γκιούρωφ, την Τετάρτη 17η Ιουν. 09, (α) δημοσίευσε την ορθότατη τότε άρνησή της να σχολιάσει τα γραφόμενα υπό του κ. Λεβέντ στις 27 Μαΐου 09, (β) δήλωνε ότι «δεν σχολιάζουμε γεγονότα και συνομιλίες που δεν γνωρίζουμε» και (γ) ότι, «η Χαραυγή δεν στηρίζεται σε φήμες». Κότζαμ διευθύντρια, λοιπόν, της κότζαμ κυβερνώσας Χαραυγάρας, η φιλτάτη Γκιούροβα, από 27η Μαΐου μέχρι 10η Οκτωβρίου, τέσσερις ολόκληρους μήνες, δεν βρήκε καιρό να πράξει το απλούστερο: Ένα τηλεφώνημα στον Χατζηκωστή για να μάθει από τον ίδιο ΑΝ αληθεύουν ή όχι τα του κ. Λεβέντ και αν… «τάχθηκε» ή όχι; Δεν το έπραξε! Καίπερ δημοσιογράφος! Για να κοτσάρει, μήπως, όποτε της καπνίσει, εκείνο το «αν αληθεύουν» της άνευ ήθους «επιχειρηματολογίας» της; Είδε ποτέ η κ. Γκιούρωφ στα άρθρα τής «Σ» την παραμικρή «συνηγορία της διχοτόμησης»; Αυτό γιατί δεν το γυρίζει η γλώσσα της να το γράψει; Ή μήπως για να κλωτσά αλλού την μάππαν; Λόγω αδυναμίας επιχειρημάτων, άραγε, απέναντι στο πολύ σημαντικότερο; Ότι, ο διζωνικός «Συνεταιρισμός Δύο Συνιστώντων Στέιτς», που η αφεντιά της κυβερνητικώς εντέλλεται και κομματικώς αποδέχεται, είναι χειρότερος της απεχθούς διχοτόμησης; Και ότι μεγαλύτερος, εγγύτερος και απειλητικότερος είναι ο κίνδυνος από τους κυβερνώντες διζωνικούς, ανομιμοποίητους κουστωδούς του «Συνεταιρισμού των Δύο Στέιτς», παρά ο κίνδυνος από τους όποιους περιθωριακούς «οπαδούς» της όποιας διχοτόμησης, τεθνεώτες ή μη;

Ερώτηση:
Αλλά το μέγιστο πρόβλημα από τις «εξαρτήσεις των μητέρων πατρίδων», εκλαμπρότατε νυν Πρωθυπουργέ της μητρός Ελλάδος, μήπως είναι ότι Υμείς, ως Υπ.Εξ. του κ. Σημίτη, αστόργως και ατάκτως λιποτακτήσατε Οκτώβριο του 2001 από τον στρατηγικό ρόλο του ενιαίου αμυντικού χώρου μετά της θυγατρός στην Αν. Μεσόγειο, αφήνοντας την αρσενική «Τουρκ-ανάβαταν» να βιάζει κατ’ εξακολούθησιν, όχι μόνο την έκθετη στο… εκθετοτροφείο Κύπρο, αλλά και το μισό Αιγαίο, από Καστελόριζο, Φαρμακονήσι, Αγαθονήσι, ως πάνω από την Άνδρο, στα καθ’ Υμάς και ημάς «ζητήματα που μας αφορούν και μας πονάνε»;

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Έλληνες Αντεπίθεση’
«Η λύση διχοτόμησης σύμφωνα με το «Σχέδιο Β»»
10 Οκτωβρίου 2009

Διάβασα σε διάφορα μπλόγκς για ένα βιβλιαράκι που δόθηκε μαζί με τον Φιλελεύθερο και ονομάζεται «ΣΧΕΔΙΟ Β’ ΕΔΑΦΟΣ ΑΝΤΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ». Ούτε λίγο ούτε πολύ ο συγγραφέας Τάκης Γεωργίου προτείνει ως λύση του κυπριακού την δημιουργία δύο κυπριακών κρατών.

Παραθέτω απόσπασμα από το μπλόγκ spapalagi.blogspot.com

«Συμπερασματικά, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι χίλιες φορές καλύτερα μια μικρή ελεύθερη πατρίδα, υπό τη μορφή ενός ανεξάρτητου Ελληνοκυπριακού κράτους, που θα είναι ολότελα δικό μας κι θα έχει καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης, παρά μια θνησιγενής, τάχα «επανενωμένη» Διζωνική Δικοινοτική Ομόσπονδη Κύπρος»

Όσο και να σκεφτώ μόνο αρνητικά βρίσκω σε μια τέτοια λύση και μάλιστα πολλά!

Καταρχήν γίνεται οριστικό ξεπούλημα πατρίδαςπροσέξτε-με την υπογραφή μας. Ολοκληρώνουμε από μόνοι μας το σχέδιο της Τουρκίας από το 1958 και της Χούντας για διχοτόμηση.

Επιπρόσθετα η γραμμή αντιπαράταξης θα γίνει επίσημο σύνορο Ελληνοκυπριακού και Τουρκοκυπριακού κράτους.Η προοπτική ένωσης του ε/κ κράτους με την Ελλάδα και του τ/κ κράτους με την Τουρκία δεν θα είναι μακρυά.Η διπλή ένωση για την οποία έγινε το προδοτικό πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή θα γίνει πραγματικότητα.Τότε το σχέδιο Άτσεσον(1964) που προνοούσε ένωση Κύπρου-Ελλάδας με αντάλλαγμα τουρκική βάση 4,5% του εδάφους στην Καρπασία ήταν…ευλογία…γελοία πράγματα…
Όποια θετικά έχει η λύση αυτή-αν έχει-δεν ενδιαφέρουν εφόσον ξεπουλούμε πατρίδες.Βέβαια ο συγγραφέας μάλλον θα έχει κατα νού την διαφύλαξη τουλάχιστον της μισής Κύπρου.(υπάρχουν και άλλοι τρόποι εκτός της διχοτόμησης)

Έχω όμως να παρατηρήσω ότι έχουμε τρεις προτάσεις μπροστά μας και νομίζω βρίσκουν πολλούς υποστηρικτές απ όλες τις μεριές. Η Δ.Δ.Ο η οποία κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό (και που ακόμη να μας εξηγήσουν τι στο…κακό είναι!), «η Πρόταση του ορθού ΝΑΙ» (ουσιαστικά ενιαίο κράτος) που για κάποιους είναι ουτοπική «αφού η Τουρκία ποτέ δεν θα την δεχθεί» και η λύση διχοτόμησης.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι τα κατεχόμενα είναι ουσιαστικά ενωμένα και εξαρτώμενα από την Τουρκία και όσο εύκολο είναι να φύγουν οι Τούρκοι από την Σμύρνη, τόσο εύκολο είναι να φύγουν και από την Κερύνεια.

Η προσωπική μου άποψη είναι η άσκηση της πολιτικής της ΣΥΖΕΥΞΗΣ Κύπρου-Ελλάδας με παράλληλη πολιτική πρωτοβουλία την προώθηση της «Πρότασης του ορθού ΝΑΙ».

Περιμένω απόψεις και σχόλια!

Σχόλια

1. ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Είναι αποδεκτή η διχοτόμηση από την Τουρκία; - www.efylakas.com - 02/12/2009

[…] των Διχοτομιστών, όπως τα παρουσιάσαμε την ανάρτηση «Ενδοδιχοτομικές συγκρούσεις: Καθαρή Διχοτόμηση vs Διζω…». Αποτελεί επίσης ισχυρό ράπισμα σε όλους αυτούς που […]


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: