jump to navigation

Η Αστυνομία πουλά προστασία: συγκλονιστική έρευνα για σωματεμπορία γυναικών 12/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ.
Tags: , ,
trackback

politis20091011

‘Πολίτης’
«Αστυνομικοί σε κύκλωμα σωματεμπορίας: Η οργάνωση Stop International κατήγγειλε στον πρώην Αρχηγό Αστυνομίας τρεις αξιωματικούς»
11 Οκτωβρίου 2009, σελ. 6
Μιράντα Λυσάνδρου

Λίαν προσφάτως, συγκεκριμένα μέσα Ιουνίου, ένας πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης αποφάσισε να μιλήσει για το deal της διαπλοκής μεταξύ Αστυνομίας και υποκόσμου, μεταξύ κράτους και παρακράτους. Αφορμή τα μαζεμένα «έργα» των αστυνομικών που βγήκαν στη φόρα με αποκορύφωμα την υπόθεση Κίτα. Μεταξύ άλλων ο πρώην υπουργός, κ. Σοφοκλής Σοφοκλέους, είχε χαρακτηριστικά αναφέρει ότι γνώριζε απ΄ τον καιρό που ήταν υπουργός ότι αστυνομικοί μετέχουν σε εμπορία ναρκωτικών, σε ηλεκτρονικό τζόγο, αλλά και σε εμπορία γυναικών. Δεν χρειάζεται φυσικά ένας πρώην υπουργός για να μας πει τα αυτονόητα. Ότι δηλαδή κάποιος βάζει το χέρι του για τη συντήρηση αυτής της απεχθούς κατάστασης, που ονομάζεται σωματεμπορία γυναικών. Διαφορετικά δεν θα ήταν δύσκολο να αποκαλυφθεί το κύκλωμα.

Σημειώστε πως μόνο ένας ιδιοκτήτης καμπαρέ μέχρι στιγμής καταδικάστηκε, κι αυτό όχι για σωματεμπορία, αλλά για κακοποίηση των ζώων, με αφορμή ένα σόου που έκανε στο μαγαζί του! Αυτή τη στιγμή τρέχει μια δίκη για σωματεμπορία. Για πρώτη φορά στο Κακουργιοδικείο.

500 θύματα απέδρασαν
Όλοι υποπτευόμαστε τι κρύβεται πίσω απ΄ τις ούτω καλούμενες μπιραρίες ή καμπαρέ που γέμισαν οι τόποι. Μιλάμε για τις «Ρουμάνες», τις «Ρωσίδες», τις «Ουκρανές» τις «Λατινοαμερικάνες» που δουλεύουν σ΄ αυτά τα μέρη, συνήθως με αηδία ή με λάγνα επιθυμία. Αρκετές από αυτές, θύματα των σύγχρονων δουλεμπόρων, έχουν καταφέρει να αποδράσουν απ΄ τη φυλακή τους και να καταγγείλουν την κατάσταση. 42 συνολικά γυναίκες έχουν φιλοξενηθεί στο κρατικό καταφύγιο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, δηλαδή το 2008. Από αυτές οι πλείστες (13) είναι από τη Δομινικανή Δημοκρατία, από έξι θύματα μετρούν Μολδαβία, Ρωσία και Ρουμανία, από τρία Ουζμπεκιστάν και Φιλιππίνες, από δύο Ουκρανία, Συρία και ένα το Μαρόκο. Πριν απ΄ αυτές είχαν καταφέρει πολλές άλλες να βγάλουν τις χειροπέδες και να βρουν καταφύγιο στο σπίτι που διατηρούσε η οργάνωση Στίγμα στη Λεμεσό, την οποία δημιούργησε ο πατέρας Σάββας Μιχαηλίδης το 2004, αφού το κράτος πρόνοιας ήταν απόν. Σύμφωνα με τα ανεπίσημα στοιχεία, το Στίγμα, στα τρία χρόνια της λειτουργίας του, κατάφερε να βοηθήσει 400-500 θύματα σωματεμπορίας. Παρά τις ασφαλιστικές δικλίδες που μπήκαν έστω και αργά από τον Νεοκλή Συλικιώτη στο θέμα της «εισαγωγής» γυναικών που θα εργάζονται ως καλλιτέχνιδες, το φαινόμενο δεν παρουσιάζει ύφεση.

Ο θάνατος της Οξάνα
Ο θάνατος της Οξάνα Ράντσεφ στη Λεμεσό το 2001, της Ρωσίδας που έπεσε απ΄ τον πέμπτο όροφο για να γλιτώσει απ΄ τα δεινά της σκλαβιάς της, και ο τρόπος χειρισμού της όλης υπόθεσης δείχνει το κύκλωμα. Τη σκότωσαν γιατί δεν ενέδωσε στους προαγωγούς για την σεξουαλική της εκμετάλλευση. Ο πατέρας της πέτυχε μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου την επανεξέταση της υπόθεσης του μυστηριώδους θανάτου της κόρης του. Οι κυπριακές αρχές έκλεισαν όπως-όπως την υπόθεση, χαρακτηρίζοντας το θάνατο αυτοκτονία, αλλά ο πατέρας της 20χρονης κοπέλας δεν πείστηκε. Τώρα, του δίνεται πλέον και η δυνατότητα να αποδείξει τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν οι προαγωγοί στην Κύπρο να ωθήσουν την κόρη του στην πορνεία.

Η Οξάνα, όταν οδηγήθηκε στο καμπαρέ και άρχισαν να την πιέζουν να εκπορνευθεί, εγκατέλειψε το χώρο που την είχαν φυλακισμένη. Από κει και πέρα αναδεικνύεται η τεράστια διαπλοκή μεταξύ Αστυνομίας και σωματεμπόρων. Ο ιδιοκτήτης του καμπαρέ τη βρήκε και τη μετέφερε στην Αστυνομία για να την εκφοβίσει και να τη συνετίσει. Η κοπέλα εκλιπαρούσε τους αστυνομικούς σε όλες τις γλώσσες που γνώριζε και ζητούσε να δει δικηγόρο. Οι αστυνομικοί την παρέδωσαν στον σωματέμπορο, ο οποίος τη μετέφερε στο σπίτι φίλου του. Όπως καταγγέλλει ο πατέρας της, οι δυο τους τη βασάνισαν έως το πρωί και την πέταξαν από το παράθυρο του πέμπτου ορόφου. Μάλλον δεν πέθανε. Οι βασανιστές της κατέβηκαν και μετέφεραν το θύμα τους πίσω στο διαμέρισμα και την πέταξαν ξανά στο κενό!

Ο τζίρος από τη σωματεμπορία
Μετά το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών η εμπορία ανθρώπων κατατάσσεται τρίτη σε τζίρο παγκοσμίως. Δεκάδες άνθρωποι έχουν εισόδημα στην Κύπρο απ΄ την καταναγκαστική πορνεία, τα κέρδη της οποίας είχαν υπολογιστεί πριν μία δεκαετία στα 80 εκ. ευρώ.
Μια διεθνής οργάνωση για την καταπολέμηση της σωματεμπορίας, το STOP International, δεν έμεινε στις υπαρκτές υποψίες. Έχει στοιχεία που καταδεικνύουν ότι αστυνομικοί όχι μόνο προσφέρουν προστασία στους ιδιοκτήτες των υποστατικών στα οποία δουλεύουν τα θύματα σωματεμπορίας, αλλά έχουν κι αυτοί το δικό τους όφελος. Εκπρόσωπος της οργάνωσης Stop International προβαίνει σήμερα μέσω του «Π» σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις-καταγγελίες. Ενήμερος για το θέμα ήταν και ο τέως αρχηγός Αστυνομίας, Ιάκωβος Παπακώστας.

Iδιωτικοί ντετέκτιβ στα χνάρια επίορκων αστυνομικών
Το Stop International ασχολείται με τη σωματεμπορία στην Κύπρο από το 2007. Μια επιτόπια επίσκεψη στο Στίγμα, που τότε φιλοξενούσε 27 κοπέλες-θύματα, ήταν πειστική για την κατάσταση. «Ήταν χειμώνας και κάθονταν όλες μπροστά από μια σόμπα, σχεδόν μισόγυμνες γιατί δεν υπήρχαν πόροι έστω για τα στοιχειώδη», μας αφηγείται ο εκπρόσωπος του Stop International. Απ’ εκεί άρχισε να ξετυλίγεται το νήμα της διαπλοκής. Για τους παράδες που βγάζουν οι καμπαρετζήδες, την επιρροή τους στα σώματα ασφαλείας, ποιους πληρώνουν, ποιους πελάτες έχουν.

«Είναι οι εκπρόσωποι της ανώτερης τάξης, της τάξης του λευκού περιλαιμίου. Είναι και αστυνομικοί… Οι πρώτες μας αντιδράσεις όταν αρχίσαμε να συζητούμε στην οργάνωση τι είδαμε στη Λεμεσό, ήταν να μην ανακατωθούμε γιατί ήταν επικίνδυνο. Αισθανόμασταν μια πίεση, πως δεν χρειαζόταν και πολύ να βρεθούμε με μια βόμβα κάτω από το αυτοκίνητο. Έτσι η πρώτη μας αντίδραση ήταν να στέλνουμε χρήματα για να συντηρείται η λειτουργία του Στίγματος». Είναι ευνόητο γιατί ο εκπρόσωπος μιλά ανώνυμα. Όπως μας ανέφερε ο ίδιος εκπρόσωπος, το Stop International στηρίζει τα θύματα παγκοσμίως, κι επισημαίνει πως οι χειρότερες χώρες σε σωματεμπορία γυναικών είναι η Τουρκία, η Ελλάδα και η Κύπρος. «Είναι άσοι στη σωματεμπορία. Διότι υπάρχει παράδοση ο κόσμος να πηγαίνει στα καμπαρέ»

Οι 10 Δομινικανές

Σημειώνει πως οι τελευταίες γυναίκες-θύματα με τα οποία ασχολήθηκε η οργάνωση ήταν 10 Δομινικανές. «Ήρθαν όλες εξαπατημένες από το ίδιο άτομο, από το ίδιο κύκλωμα, και μόλις έφτασαν στη Λάρνακα τις πήραν στον ιμπρεσάριο στη Λεμεσό και τις διένειμε σε διάφορα καμπαρέ. Καμία ευαισθησία βεβαίως όταν αντέδρασαν λέγοντας πως δεν ήρθαν για αυτήν τη δουλειά. Τρεις από αυτές ήταν φοιτήτριες Πανεπιστημίου. Όταν τις ρώτησα γιατί ήρθαν, μας είπαν πως ήθελαν να δουλέψουν για λίγο, και θα επέστρεφαν πίσω στη χώρα τους πλούσιες -επειδή αυτά τα φούμαρα τους πουλάνε- και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Γιατί όταν τους λες ότι θα παίρνουν 800 ευρώ το μήνα, και με 200 ευρώ στη Δομινικανή Δημοκρατία ζει μια οικογένεια 4 ατόμων, δελεάζονται». Βεβαίως, όπως είπαν τα δύο θύματα με τα οποία μιλήσαμε, τέτοια χρήματα δεν είδαν ποτέ!

Μπλεγμένοι αξιωματικοί

Με τρία ονόματα αξιωματικών της Αστυνομίας, μπλεγμένα σε υποθέσεις σωματεμπορίας, ο εκπρόσωπος του Stop International εμφανίστηκε ενώπιον Ιάκωβου Παπακώστα το 2008.

«Για να πάρω τις πληροφορίες που έδωσα τότε στον Αρχηγό, πλήρωσα δύο ιδιωτικούς ντετέκτιβ να ανακαλύψουν ποιοι από την Αστυνομία ήταν μπλεγμένοι στο trafficking. Γιατί το κάναμε αυτό; Ειδικοί από άλλες χώρες, μέλη του Stop International, μας υπέδειξαν πως εάν η Αστυνομία δεν είναι μπλεγμένη στα ναρκωτικά, στο εμπόριο όπλων ή στη σωματεμπορία, αυτά τα πράγματα δεν ανθίζουν! Σημειώστε πως οι ντετέκτιβ δεν γνώριζαν πως ανατέθηκε αυτή η δουλειά και στους δύο. Οι πληροφορίες που ήρθαν, διασταυρωμένες πια, ήταν οι ίδιες. Στον κ. Παπακώστα έδωσα τρία ονόματα αξιωματικών που ήταν μπλεγμένοι. Θυμάμαι το σοκ του. Βάλατε ντετέκτιβ να παρακολουθεί την Αστυνομία, με ρώτησε. Και πού ξέρετε ότι οι πληροφορίες είναι αληθινές, πρόσθεσε. Του έδωσα τα στοιχεία να τα διερευνήσει. Οι δύο πήραν μετάθεση την επόμενη μέρα».

Ο τρίτος, σύμφωνα με το μήνυμα που στάλθηκε στο Stop International, ήταν επικίνδυνος και θα ερχόταν κάποια στιγμή κι εκείνου η σειρά του… Όπως μας ανέφερε ο εκπρόσωπος, ήρθε η σειρά τού εν λόγω ατόμου όταν αποκαλύφθηκε το φιάσκο με τον Κίτα. Οι ντετέκτιβ μετέφεραν κι άλλες πληροφορίες: Νεαρός αστυνομικός είναι συνέταιρος σε καμπαρέ και μάλιστα θεωρείται πολύ επικίνδυνος. ‘Αλλος αστυνομικός ενοικιάζει γκαρσονιέρα την οποία παραχωρεί σε δημόσια πρόσωπα, όπου τους παίρνει κοπέλες… Ρωτήσαμε γιατί δεν βγήκαν σε φωτογραφίες όλα αυτά… «Γιατί οι φωτογραφίες δεν αποτελούν απόδειξη στο κυπριακό δικαστήριο. Θα βρισκόμουν σίγουρα εγώ κατηγορούμενος». Οι πλείστοι αστυνομικοί παίρνουν δώρα για να κάνουν τα κλειστά μάτια, όπως μας λένε τα δύο θύματα με τα οποία μιλήσαμε.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Δύο νέες από τη Λατινική Αμερική κατάφεραν να ξεφύγουν από τους μαστροπούς των καμπαρέ: Μας ανάγκασαν στην εκπόρνευση»
11 Οκτωβρίου 2009, σελ. 8

H E. και η Μ. καταγγέλλουν πως η Αστυνομία, όταν προέβαινε σε έλεγχο των καμπαρέ, έβλεπε τα βιβλία και μιλούσε με τον ιδιοκτήτη, αλλά στις ίδιες δεν απηύθηνε ποτέ το λόγο. «Ούτε τι δουλειά κάνουμε, ούτε αν είμαστε καλά»… Η θλίψη στα μάτια τους μιλούσε από μόνη της όμως καμία ευαισθησία. ‘Αλλωστε όλοι έχουν μερίδιο απΆ τον τζίρο των καμπαρέ με τον ένα ή τον άλλο τρόπο

Ο όρος σωματεμπορία γυναικών -women trafficking στη διεθνή ορολογία- δεν περιλαμβάνει τις γυναίκες που έχουν ενσυνείδητα επιλέξει να εργάζονται στο χώρο του αγοραίου έρωτα. Αλλά εκείνες που έχουν εξαναγκαστεί να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες παρά τη θέλησή τους.

Κοπέλες που δεν εμφανίζονται πουθενά αλλού για να θίξουν την κυπριακή πραγματικότητα, παρά μόνο στα εν λόγω μαγαζιά (και να ήθελαν να κυκλοφορήσουν δεν μπορούν γιατί τις έχουν κλειδωμένες οι προαγωγοί τους. Πάντα ένα άγρυπνο μάτι τις παρακολουθεί σε κάθε βήμα γιατί ζουν σε συνθήκες δουλείας).

Η απόγνωση
Για πολλούς είναι αδιανόητο μία γυναίκα να αγνοεί πού πάει να δουλέψει και ποια θα είναι η φύση της δουλειάς που θα κάνει. Ακούγεται πολύ κουφό. Κι όμως. Οι μαρτυρίες δύο γυναικών στον «Π», οι οποίες κατάγονται από χώρα της Λατινικής Αμερικής, και βρέθηκαν στην Κύπρο σε μπιραρίες αντί σε ευρωπαϊκή χώρα όπως τους υποσχέθηκαν οι ατζέντηδες για να δουλέψουν σερβιτόρες σε εστιατόριο, καταδεικνύουν την εκμετάλλευση που υπάρχει. Δεν υπάρχει επιλογή, μόνο απόγνωση γιΆ αυτές τις γυναίκες. Κάποιοι κρατάνε τα χαρτιά τους, κάποιοι θα κάνουν κακό στην οικογένειά τους. Είναι τρομοκρατημένες. Τις φοβερίζουν. Εσείς τι θα κάνατε εάν βρισκόσασταν σε μια ξένη χώρα, κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο, υπό συνεχή παρακολούθηση, εάν σας ασκείτο ψυχολογική κι ενίοτε σωματική βία, εάν σας έλεγαν πως θα σκοτώσουν τα παιδιά ή τους γονείς σας εάν δεν πηγαίνατε με πελάτες; Ας μην ξεχνάμε πως τα κορίτσια αυτά προέρχονται από φτωχές χώρες, και φτάνουν σε έναν ξένο τόπο όπου δεν μιλάνε ούτε τη γλώσσα ούτε γνωρίζουν την κουλτούρα. Βρίσκονται σε μια χώρα που δυστυχώς την μαθαίνουν απΆ την αρχή απΆ την ανάποδη.

Πώς γίνεται ο έλεγχος στα καμπαρέ;
Βάζουν τις κοπέλες σε σειρά, τη μια δίπλα στην άλλη, μπροστά στα «αφεντικά» τους και τις ρωτάνε εάν έχουν κάποιο παράπονο. Αυτές πρέπει να πουν με χαμόγελο, είμαι καλά,  «I am fine, thanks» διαφορετικά μετά θα τις σπάσουν στο ξύλο.

Ήρθαν παρθένες
Τα κορίτσια που μας μιλάνε, λοιπόν, ήρθαν στον τόπο μας ευάλωτες σε κακομεταχείριση και εκμετάλλευση λόγω της φτώχειας στη χώρα τους, ήρθαν παρθένες και θα φύγουν -εάν δεν τις δικαιώσει το δικαστήριο- με τη βρομιά που φόρτωσαν την ψυχή τους οι καμπαρετζήδες και οι πελάτες των «υπογείων» τους. Μπορεί η αστυνομία, όπως είδαμε, να προστατεύει ή να συμμετέχει σε τέτοιες βρόμικες δουλειές, αλλά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις στο Σώμα. Την πρώτη απ’ τις τρεις φίλες -η οποία βοήθησε και τις άλλες να αποδράσουν απ’ τη φυλακή της πορνείας- τη στήριξε ένας πελάτης – αστυνομικός. Η Ε. μάς αφηγείται τη δική της προσωπική ιστορία. Είναι 20 ετών.

Μας φυγάδευσε αστυνομικός
«Κατάγομαι από μια φτωχή χώρα και ήρθα εδώ με σκοπό να δουλέψω. Κατ’ ακρίβεια δεν ήρθα εδώ για να δουλέψω. Ο ατζέντης από την χώρα μου θα με έστελνε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα για να δουλέψουμε ως σερβιτόρες. Όταν φτάσαμε εδώ μας είπαν ότι θα μείνουμε για μία μόνο εβδομάδα. Δήθεν. Μας ανάγκαζαν να πάμε σε καμπαρέ. Εμείς δεν ξέραμε… Απ’ την πρώτη στιγμή, μία συμπατριώτισσά μας που δούλευε εκεί, μας είπε ποια θα ήταν τα καθήκοντά μας. Ένιωσα πολύ άσχημα. ‘Αρχισα να κλαίω. Φοβόμουν. Δεν είχα χρήματα ούτε για να πάρω κάρτα τηλεφώνου, για να ζητήσω βοήθεια. Έμεινα εκεί μία βδομάδα και μετά με έστειλαν στην Πάφο, μαζί με μία απ’ τις φίλες μου. Τις άλλες τις έστειλαν σε καμπαρέ άλλης πόλης. Εμείς είχαμε ήδη πάρει την απόφαση να δημιουργήσουμε την ευκαιρία να φύγουμε. Δεν αντέχαμε άλλο να πηγαίνουμε με πελάτες. Δεν ήταν όμως κι εύκολο… απαγορευόταν να φύγουμε από το δωμάτιο που μας είχαν στοιβαγμένες εάν δεν παίρναμε άδεια από το αφεντικό. Η άδεια εξόδου ήταν μόνο για μισή ώρα. Για να πάμε μέχρι το περίπτερο ή το σουπερμάρκετ. Κι εκεί βρέθηκε ένας πελάτης, που ήταν αστυνομικός και μας βοήθησε να πάμε στο Καταφύγιο». Συνήθως πελάτες των καμπαρέ βοηθούν τα θύματα να φύγουν.

Μας παρακολουθούσαν και μας κτυπούσαν αν δεν πηγαίναμε με τον πελάτη
Η Μ. είναι η φίλη και συμπατριώτισσα της Ε. που δούλευε σε καμπαρέ άλλης πόλης. Είναι 22 ετών. «Μας είχαν να ζούμε σε ένα διαμέρισμα, πέντε λεπτά με τα πόδια από το καμπαρέ. Δεν μας άφηναν να φεύγουμε. Μόνο ως το περίπτερο. Μας παρακολουθούσαν συνεχώς»…

Ρωτάμε τι συνέβαινε εάν αρνούνταν να πάνε με πελάτη… «Μας κτυπούσαν. Μας μιλούσαν άσχημα».

Η Αστυνομία δεν έκανε ελέγχους;
«Μόνο στα βιβλία», λέει η Ε. «Ζητούσαν να ελέγξουν τα βιβλία, μιλούσαν με τον ιδιοκτήτη, αλλά εμάς δεν μας μιλούσαν. Δεν ρωτούσαν ποιο είναι το επάγγελμά μας. Αν είμαστε γκαρσόνια ή πόρνες. Δεν μας ρώτησαν ποτέ στους ελέγχους πώς νιώθουμε, τι δουλειά κάνουμε»…

Η μητέρα τους, η οικογένειά τους, δεν γνωρίζει για την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν μπλεγμένες. Αν γνώριζαν θα τις καλούσαν πάραυτα να επιστρέψουν. Όμως πριν φύγουν μια για πάντα για τη χώρα τους, λέει η Μ., θέλουν να καταθέσουν στο δικαστήριο όλα όσα πέρασαν, για να βοηθήσουν άλλες κοπέλες να μην ζήσουν τα ίδια.
Η Β., εθελόντρια του Stop International που με συνοδεύει στο ρεπορτάζ, νιώθει την ανάγκη να εξηγήσει πως οι γονείς αυτών των κοριτσιών δεν τις έχουν για πέταμα. Τις ψάχνουν. Τις αναζητούν. Και τις θέλουν πίσω. «Υποθέτουν πως ήρθαν εδώ να δουλέψουν όπως γινόταν και με τους Κύπριους παλαιότερα που μετανάστευαν στο εξωτερικό. Δεν τις έχουν παραπάνω»…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Μια ιστορία σχέσης υπόκοσμου-αστυνομίας»
11 Οκτωβρίου 2009, σελ. 6

Ο εκπρόσωπος του Stop International έχει μία άλλη ιστορία να μας πει. Δύο γυναίκες από το Μαρόκο κατάφεραν να φύγουν από καμπαρέ της Λευκωσίας όπου εργάζονταν παρά τη θέλησή τους, κι αναγκάζονταν να πηγαίνουν με πελάτες. Η μία απέδρασε πρώτη, πήγε στο Νοσοκομείο γιατί έφερε τραύματα λόγω της βίας που ασκήθηκε σ΄ αυτήν επειδή εξέφρασε την επιθυμία ότι δεν ήθελε να πηγαίνει με πελάτες, κι αφού έτυχε των πρώτων βοηθειών, το νοσοκομείο την έστειλε στην Πύλη Πάφου για να καταγγείλει την υπόθεση. Εκεί είδε κάποιον αστυνομικό, την ρώτησε από πού απέδρασε και κάλεσε τον ιδιοκτήτη του καμπαρέ στο σταθμό για να την παραλάβει! Η κοπέλα πήγε πίσω στο καμπαρέ, έφαγε ξύλο και έζησε έναν ακόμη χειρότερο εφιάλτη! Ο ιμπρεσάριος έδωσε για δώρο στον αστυνομικό που του κατέδωσε το θύμα, τη μικρή παρθένα αδελφή της για να τη βιάσει! Η υπόθεση οδηγήθηκε στο δικαστήριο. Ήταν σχεδόν σίγουρη η οργάνωση ότι θα κέρδιζε. Είχε όλα τα στοιχεία με το μέρος της. Το δικαστήριο κατάφερε όμως να βγάλει τις κοπέλες αναξιόπιστες και τους καμπαρετζήδες αθώους.
Ο αστυνομικός που βίασε τη μικρή αδελφή καταγγέλθηκε στον Αρχηγό Αστυνομίας και πήρε μετάθεση σε κάποιο χωριό της υπαίθρου. Όταν ολοκληρώθηκε η δίκη επανήλθε στη Λευκωσία για να συνεχίσει το… ευαγές έργο του.
«Πολλές φορές καταγγείλαμε υποθέσεις με εμπλεκόμενους αστυνομικούς. Κάποιοι πήραν δυσμενείς μεταθέσεις. Αυτή ήταν όλη κι όλη η τιμωρία τους», προσθέτει ο εκπρόσωπος.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Πολίτης’
«Δεν ήξερα ούτε από σεξ ούτε από έρωτα»
11 Οκτωβρίου 2009, σελ. 8

Τις ρωτώ ποια γνώμη έχουν για τους Κύπριους.

Η Ε. είναι παραστατική. «Τι γνώμη να έχω; Που περπατώ στο δρόμο και με ρωτούν πόσα; Αυτοί είναι δυστυχώς οι Κύπριοι». Δακρύζει. Η Β. μας εξηγεί πως η Ε. δεν θέλει να δουλέψει με κόσμο. Ψάχνει μια δουλειά που να μην έρχεται σε επαφή με κανέναν…
«Πολλοί Κύπριοι πιστεύουν ότι έρχεστε εδώ και ξέρετε τι σας περιμένει. Τι απαντάτε»;
Η Μ. παίρνει το λόγο. «Όταν ήρθα εδώ ήμουν 19 χρόνων. Τι ανάγκη είχα να δουλέψω σε καμπαρέ; Δεν ήξερα τίποτα από έρωτες και σεξ. Δεν είχα καν φίλο στη χώρα μου. Η πρώτη μου εμπειρία, αντί να νιώσω το χάδι, τον έρωτα… ήταν τόσο τραυματική»…
Τα δύο θύματα εξαναγκάζονταν να πηγαίνουν με περισσότερους από έναν πελάτη κάθε βράδυ. Τα 800 ευρώ που τους υπόσχονταν για μηνιαίο μισθό ούτε που τα είδαν ποτέ. Έπαιρναν 100 ευρώ την εβδομάδα. Οι σκλάβοι άλλωστε δεν πληρώνονται.

Σχόλια

1. ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Τα Οικονομικά της Πορνείας: Νομιμοποίηση η μόνη λύση - www.efylakas.com - 16/10/2009

[…] Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μια σοβαρή και ορθολογική πρόταση περί αποποινικοποίησης της πορνείας στην Κύπρο. Ίσως έτσι να γίνει ένα βήμα μπροστά και να αποφεύγεται η εκμετάλλευση ανυπεράσπιστων γυναικών από τον υπόκοσμο αλλά και από διεφθαρμένους αστυνομικούς που «πουλούν προστασία» κ

2. ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Τα Οικονομικά της Πορνείας: Νομιμοποίηση η μόνη λύση - www.efylakas.com - 16/10/2009

[…] Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Μια σοβαρή και ορθολογική πρόταση περί αποποινικοποίησης της πορνείας στην Κύπρο. Ίσως έτσι να γίνει ένα βήμα μπροστά και να αποφεύγεται η εκμετάλλευση ανυπεράσπιστων γυναικών από τον υπόκοσμο αλλά και από διεφθαρμένους αστυνομικούς που «πουλούν προστασία» κ


Sorry comments are closed for this entry

Αρέσει σε %d bloggers: