jump to navigation

Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς 02/10/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΗ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , , , , ,
trackback
Ο Βίας Λειβαδάς τον καιρό της ΕΟΚΑ [πηγή φωτογραφίας: www.efylakas.com]

‘Σημερινή’
«Άχρι τέλους βίου, Βίας Λειβαδάς»
24 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Φτώχυνε από χθες η αρετή. Πέθανε χθες ο Βίας ο Λειβαδάς. Διά βίου ενσάρκωση της ελληνικής αρετής. Με το πλήρες περιεχόμενο του αρχαιοελληνικού όρου. Εκείνην ακριβώς την αρετή, που από του Ηροδότου την Ιστορίη για τους 300 του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες του 480 π.Χρ., την πέταξε κατάμουτρα στον Εγγλέζο αρχιδήμιο, στρατάρχη σερ Τζον Χάρτινγκ, Γενάρη του 1956, στα κολαστήρια της Ομορφίτας, ο εκ των πανευφήμων και ενδόξων αρχαγγέλων της λευτεριάς, Κυριάκος Μάτσης: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Υπό το λάβαρο της εθνικοαπελευθερωτικής Ε.Ο.Κ.Α. στα 21 του ο Βίας Λειβαδάς, αυτοπροαιρέτως έσπευσε να χρεωθεί της πατρίδος τα όπλα τα ιερά. Και παρέμεινε ενεργός, ακάματος κι ασυνθηκολόγητος αγωνιστής, σε όλη τη διάρκεια του επίγειου 75χρονου βίου του. Η συμμετοχή του στους αγώνες, από το αντάρτικο της ΕΟΚΑ στις φυλακές της Αγγλίας, με τους Ιρλανδούς αγωνιστές του IRA και στην εθελοντική εθνοφρουρά κατά της τουρκανταρσίας, από τον Ανένδοτο του Γεωργίου Πανανδρέου ως την αντιχουντική πάλη κι από την ίδρυση της ΕΔΕΚ ως τη νυχθημερόν συμμετοχή στην απόκρουση του εκτρώματος του Σχεδίου Ανάν, δεν ήταν ποτέ για τον Βία Λειβαδά, παράσημα και δάφνες για οποιαδήποτε επανάπαυση. Ήταν, κάθε φορά, μια επιπλέον προσωπική ανάληψη επιπρόσθετου χρέους. Και ευθύνης, έναντι της αδικαίωτης πατρίδας.

Υπόλογος σ’ Εκείνους που για την ελευθερία θυσιάστηκαν στους αγώνες του έθνους. Υπόλογος στις νέες και τις επερχόμενες ελληνικές γενιές της Κύπρου. Με καθημερινή τη συνείδηση του εθνικού, δημοκρατικού και κοινωνικού καθήκοντος. Στο μετερίζι του αγώνα της απελευθέρωσης, μάχιμος πάντα κι ενεργός, άφησε την τελευταία του πνοή ο Βίας ο Λειβαδάς. Το πιστοποιούν οι οργανώσεις και οι επιτροπές των οποίων υπήρξε άχρι τέλους ακούραστο στέλεχος. Το κραυγάζουν τα κορυφαία βιβλία που συνέγραψε. Η εφηβικού σφρίγους και πανάρχαιας ελληνικής σοφίας, μαχητική του αρθρογραφία. Το μαρτυρούν οι κάθε φορά συναγωνιστές του. Το γνωρίζουν οι δημοσιογράφοι ραδιοφώνου και εφημερίδων.

Ο Βίας Λειβαδάς, τη Γαλανόλευκη που ενόρκως κι ενόπλως παρέλαβε το 1955, ουδέποτε την υπέστειλε. Ακόμα και στη διάρκεια της πανούκλας του εμφύλιου διχασμού και της ταπεινωτικής ήττας, αλώβητη τη διέσωσε. Η Γαλανόλευκη σήμερα θα σκεπάσει το φέρετρό του. Τιμητικά να τον συνοδεύσει, έτσι που του αξίζει, στην τελευταία του κατοικία. Ξέρουμε τη μέγιστη του έγνοια: Ποιοι και πόσο αποτελεσματικά θ’ αδράξουν τη σκυτάλη που αφήνει.

Χαίρε εν Χώρα Ζώντων, Βία Λειβαδά.

Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Διαβάζοντας Βία Λειβαδά»
25 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’

Πορεία προς Αμμόχωστο, είναι ο τίτλος ενός από τα σπουδαία βιβλία που έγραψε (εκδόσεις Γκοβόστης, 2001), ο κηδευθείς χθες, αγωνιστής άχρι τέλους, Βίας Λειβαδάς. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Κάθε σελίδα του κι ένα ποτάμι δακρύων. 639 ποτάμια δακρύων. Ένα βιβλίο από το 1955 ώς το 2001. Σαράντα έξι χρόνια σε 639 σελίδες μαστιγώματος. Για όσους αντέχουν την ντροπή που, μετά βεβαιότητας, θα υποστούν και θα νιώσουν, διαβάζοντάς το. Καθώς θ’ αντηχούν ίσως στη σκέψη τους εκείνοι οι ανελέητοι στίχοι του Μιχάλη Πασιαρδή, «δεν είν’ η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε, το ‘χετε ξανακάνει, αιώνες πρίν, όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες». Που το τραγούδησε, με τον τίτλο «Είμαστε Έλληνες», ο Γιώργος Νταλάρας με τη «Διάσταση», στο «Ες γην εναλίαν Κύπρον» του Μιχάλη Χριστοδουλίδη. Και καθώς ρέει ανάμεσα στις γραμμές του Βία Λειβαδά, ανάγλυφο κι απεχθές το πύο, που επιχείρησε ν’ αφαιρέσει για να καθαρίσει τις κακοφορμίζουσες και παρά λίγο θανατηφόρες πληγές, στο σώμα της πατρίδας, απόκριση μοιάζει να λαμβάνει από τους στίχους ενός άλλου της Αμμοχώστου ποιητή. Του Κυριάκου Χαραλαμπίδη. Έτσι όπως τους τραγούδησε, με φωνή λυγμό, ο Δημήτρης ο Μητροπάνος στο κορυφαίο «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα» του Μάριου Τόκα: «Αν ο λαός μας δεν μπορεί ν’ αντλήσει απ’ τα δεινά του, τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία»

Το βιβλίο του κηδευθέντος χθες υπό την σκέπη της Γαλανόλευκης, Βία Λειβαδά, είναι συν τοις άλλοις και μια εκ βαθέων αυθεντική και εις βάθος χειρουργική, πολύτιμη διατριβή για την παρ’ Έλλησι πανάρχαια πανούκλα του εθνικού διχασμού και των εμφυλίων παθών:

«Ποιος φταίει; Οι επεμβάσεις των ξένων συμφερόντων, λένε οι πολλοί. Σπείραν τη διχόνοια για να μας διαιρέσουν και να μας κυβερνήσουν. Οι κακοί δαίμονες της Κύπρου. Μα ποια βάση θα ‘βρίσκαν τα ξένα συμφέροντα, αν άνθρωποι που φέρουν ελληνικά ονόματα δεν τους την πρόσφεραν; Ο ξένος κυβερνά μέσω των ντόπιων οργάνων του. Εμείς φέρουμε την ευθύνη! Γιατί αν δεν υπήρχαν άνθρωποι από μας να τους ανοίξουν την πόρτα και να τους δώσουν βήμα να σταθούν, θα μένανε πάντα ξένοι για τον τόπο. Και δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε. Μα εμείς πρώτοι επιτρέψαμε το ρήγμα ανάμεσά μας και τη διάσπαση του μετώπου μας» (σελ. 290).

Με πόνο δυσβάστακτο και τόλμη ασυγκράτητη, ανατέμνει όλα τα μικρά και μεγάλα καθέκαστα αυτού του «εμείς φέρουμε την ευθύνη», στην πλοκή γνωστών και πασίγνωστων πεπραγμένων. Ορθοτομώντας λόγον άντλησης, επιτέλους, της αναγκαίας, γι’ απόκρουση των εμφυλίων παθών, σοφίας. Ως να ήταν φωτισμένος, ο Βίας Λειβαδάς, να δώσει συνέχεια στα όσα περί εμφυλίων συνέγραψε (μα πάντα τον περιφρονούσαμε) ο Θουκυδίδης.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Denksexnw.blogspot.com’
«Λιοντάρι των βουνοκορφών Βία Λειβαδά σε αποχαιρετούμε»
24 Σεπτεμβρίου 2009

Μαύρισε ο ουρανός και ήρθε η ώρα για να ανοίξει τις αγκάλες της η περήφανη Ελληνική ιστορία να σε φιλοξενήσει. Έγινες ένα με αυτή, γιατί από αυτή πήγασε ολόκληρη σου η ζωή, μεγάλε αγωνιστή της Κύπρου, Βία Λειβαδά.

Παντού και πάντοτε όποτε χρειάστηκε ήσουν εκεί, άγγελος της επίλεκτης στρατιάς των πρωτοπόρων σύγχρονε ιερολοχίτη. Πενθούμε το χαμό ενός κομματιού της δικής μας συνειδησιακής φωνής. Αποχαιρετούμε την ιαχή της ξεκάθαρης εντολής για ανυποχώρητο αγώνα για σκοπούς αγνούς που δεν χωρούν σε κατατρομοκρατημένα μυαλά. Ο φόβος δεν ήταν καλεσμένος στο δικό σου περήφανο δρόμο, οι συνέπειες της αξιοπρεπούς στάσης σου στον σκοτεινό κόσμο των συμφερόντων ποτέ δεν σε λύγισαν. Σε εξόργιζαν, σε πείσμωναν και σαν γνήσιος και σωστά γαλουχημένος Έλληνας πρότασσες το κορμί σου σου μπροστά στα αδίστακτα αρπακτικά. Για μας όλους και ποτέ για εσένα, έδωσες πολλά και στερήθηκες άλλα τόσα, για τους αφελής που ξεπουλούν τόσο εύκολα ότι με αίμα εσύ και άλλοι τόσοι κέρδισαν. Ακόμη και αυτούς όμως που σε απαρνήθηκαν εσύ τους προστάτευσες όταν η δικιά τους πόλη τους συνάντησε και ο ανδρισμός τους είχε εγκαταλείψει.

Η πύρινη σου θέληση, η ημίθεη σου αντοχή και ο μεγάλος σου πόθος που ανάστησε τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού σε κατέτησταν λιοντάρι στις βουνοκορφές των βασανισμένων. Η δράση σου, τα λόγια σου και ότι είχε να κάνει σχέση μαζί σου ήταν καθαρό και ξάστερο. Πιστός σε αρχές και άξιες έκτισες αυτό που πολλοί δοκίμασαν να συντρίψουν μα απέτυχαν, ένα αγέρωχο αγωνιστή που δεν μετρούσε με τον πήχη της ισχύς αλλά με το δίκαιο. Δεν σε μέτρησαν σωστά οι αφελής, νόμισαν πως θα σε λύγιζαν, δεν μελέτησαν καλά την καταγωγή σου

Αγονάτιστος ήρθες και σαν αητός φεύγεις, πάντα περήφανος και ούτε σπιθαμή μακρυά από τον σκοπό για τον οποίο ο θεός σε έστειλε κοντά μας. Σε ευχαριστούμε αντάρτη της καρδιάς μας, σε αποχαιρετούμε με περηφάνια και πιο φλογερή πίστη από ποτέ. Το δικό σου καινό παράγει νέο χρέος, σε αποχαιρετούμε λοιπόν άτρωτη καρδιά του Ελληνισμού με δύο στιχάκια που τόσο πιστά και εσύ ακολούθησες:

«Ελευθεριά για σένα χάνομαι μα θά΄ρθουν πίσω μου άλλοι…

στρατοί οι γιοί μου και τα εγγόνια μου και θα σε ελευθερώσουν»

Αρέσει σε %d bloggers: