jump to navigation

Τα «σενάρια τρόμου» του 2004 επανέρχονται: Δρουσιώτης, Τσιελεπής, Μαρκίδης, Φερχόιγκεν 21/06/2009

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΚΥΠΡΙΑΚΟ, Μ.Μ.Ε., ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ, ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ, ΨΥΧΟΠΟΛΕΜΟΣ.
Tags: , , , , ,
trackback

Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας: Ξεκίνησαν τα γνωστά «σενάρια τρόμου» για το Κυπριακό, που θυμίζουν την προ-Δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν εποχή. Όσο συνεχίζονται οι «συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ» με αυτούς τους απαράδεκτους όρους και με υποπληροφορημένη την κοινή γνώμη (με αποτέλεσμα να έχουμε φαινόμενα παραπληροφόρησης και, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Χριστόφια, «προβοκάτσιας» όπως το πρόσφατο με το Reuters), τόσο θα πληθαίνουν τέτοιου τύπου «τρομοκρατικά» δημοσιεύματα και τέτοιες τοποθετήσεις.

Ακόμη και τα ονόματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει! Η προ-πενταετής ιστορία παίζεται σαν φτηνή επανάληψη: πάλι τρομοκείμενα για τελευταίες ευκαιρίες στον ‘Πολίτη’ από τον Μακάριο Δρουσιώτη, πάλι μας «προειδοποιεί» ο Αλέκος Μαρκίδης, πάλι ο Τουμάζος Τσιελεπής του ΑΚΕΛ δίνει συνεντεύξεις στην δεξιά ‘Αλήθεια’ προτάσσοντας τον μπαμπούλα της «διχοτόμησης», πάλι ο πολύς Γκύντερ Φερχόιγκεν της Ε.Ε. μας ειρωνεύεται, συνεχίζει να νιώθει «παραπλανημένος», προσβάλει τους πρόσφυγες και αποκαλεί τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ «Πρόεδρο».

Σκοπός τους, ως φαίνεται, είναι να «προετοιμαστεί» κατάλληλα το κλίμα για το επόμενο σχέδιο λύσης, το οποίο (αν λάβουμε υπόψη τις θέσεις και τοποθετήσεις Ταλάτ-Ερντογάν, αλλά και τις συνεχείς παραβιάσεις και απειλές του τουρκικού στρατού) δεν θα διαφέρει αισθητά, αν δεν είναι και χειρότερο, από το Σχέδιο Ανάν.

Το εξώφυλλο του 'Πολίτη', 24/05/2009

‘Πολίτης’
«Το σενάριο του τρόμου: Τι σημαίνει η κατάρρευση των συνομιλιών για την Κύπρο, την Τουρκία και την Ε.Ε.»
24 Μαΐου 2009
Μακάριος Δρουσιώτης

Αίσθημα έντονης απογοήτευσης για την προοπτική των συνομιλιών διακατέχει τον διεθνή παράγοντα που ασχολείται με το Κυπριακό, μετά την αποτυχία ανοίγματος του οδοφράγματος του Λιμνίτη. Επί της ουσίας ο διεθνής παράγοντας επιρρίπτει ευθύνη ανελαστικότητας στην άλλη πλευρά, αλλά την αποδίδει σε όρους που ευθύς εξαρχής έθεσε ο στρατός. Ταυτόχρονα, επισημαίνει την έλλειψη ψυχραιμίας από τον Πρόεδρο Χριστόφια, ο οποίος με τις δημόσιες εμπρηστικές δηλώσεις του επιδείνωσε το κλίμα και έδωσε επιχειρήματα στο επικοινωνιακό οπλοστάσιο των δυνάμεων που επιδιώκουν την κατάρρευση των συνομιλιών.

Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, ο οποίος έζησε την εμπειρία της συνάντησης της περασμένης Πέμπτης, προσπαθεί να στρέψει την προσοχή προς τον κύριο στόχο, που είναι οι συνομιλίες, και να διατηρήσει ένα θετικό μομέντουμ. Ωστόσο, το ενδεχόμενο μιας ακόμη αποτυχίας φαντάζει πια ρεαλιστικό και οι διπλωματικές αποστολές των χωρών που ενδιαφέρονται για το Κυπριακό ετοιμάζουν αναφορές με εισηγήσεις για τη διαχείριση της επόμενης μέρας, σε περίπτωση που οι συνομιλίες ναυαγήσουν.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον, τόσο εντός όσο και εκτός Κύπρου, είναι κατά πόσο είναι εφικτή μια συμφωνημένη λύση του Κυπριακού: «Εάν αυτοί οι δύο ηγέτες δεν μπορούν ν’ ανοίξουν ένα οδόφραγμα, πώς θα λύσουν το Κυπριακό; Κι αν δεν μπορούν να βρουν φόρμουλα για τη διακίνηση δέκα μπιτονιών πετρελαίου, πώς θα χειριστούν ζητήματα επιστροφής περιουσιών και πώς θα διαχειριστούν την εξουσία σ’ ένα κοινό κράτος;».

Όποια τροπή κι αν πάρουν οι εξελίξεις, το βέβαιο είναι πως τίποτα δεν θα είναι το ίδιο το 2010. Το αισιόδοξο σενάριο είναι πως θα υπάρξει τελικά μια συμφωνία. Όμως, αν τα πράγματα εξελιχθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση, η επόμενη μέρα θα είναι εντελώς διαφορετική από τη σημερινή, για όλες τις πλευρές.

Αρχικά, αν καταρρεύσουν οι συνομιλίες η προοπτική της επανένωσης θα χαθεί οριστικά. «Αν δεν το λύσουμε εγώ με τον Ταλάτ, δεν ξέρω ποιοι μπορεί να συμφωνήσουν», δήλωσε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, ο οποίος πραγματικά θεωρεί τις υπό εξέλιξη συνομιλίες τις κρισιμότερες στην ιστορία του Κυπριακού, διότι είναι οι τελευταίες με στόχο τη συνένωση. «Σε αυτές τις συνομιλίες κρίνεται το μέλλον του κυπριακού λαού», είπε σε μια άλλη δήλωσή του. Μάλιστα, σε πρόσφατη συνέντευξή του στη ΝΕΤ, περιγράφοντας το σενάριο της επόμενης μέρας χωρίς λύση, ο Πρόεδρος Χριστόφιας προειδοποίησε όσους εθίστηκαν στο στάτους κβο και στο να ζουν σ’ ένα αμιγώς ελληνικό κράτος να μην έχουν ψευδαισθήσεις. «Οι Τουρκοκύπριοι, που είναι υπήκοοι της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα διεκδικήσουν τις περιουσίες τους και πιθανόν να εγκατασταθούν στο νότο, ενώ η Τουρκία θα ελέγχει πλήρως το βορρά», είπε και εξήγησε ότι θα επαληθευτεί εκείνο που έλεγε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, δηλαδή: «αφέντες το βορρά και συνέταιροι στο νότο».

Ο Πρόεδρος, λοιπόν, έχει συναίσθηση των συνεπειών της μη λύσης και είναι ειλικρινής όταν λέγει πως δεν έχει «σχέδιο Β». Όμως, το ζητούμενο είναι πώς φτάνεις στο στόχο της λύσης. Δηλώσεις του τύπου «άλλα λέγει μέσα, άλλα έξω», ή «είναι αχόρταγος», «τα θαλάσσωσε» και «λέγει ψέματα» ανατινάζουν τις γέφυρες, ροκανίζουν την αξιοπιστία του συνομιλητή, απαξιώνουν τη διαπραγματευτική διαδικασία και τσιμεντώνουν το επιχείρημα: «Μα θα κάνω κοινό κράτος με αυτούς;».

Η ΟΥΝΦΙΚΥΠ
Είναι ξεκάθαρο πως ύστερα από ένα ενδεχόμενο αδιέξοδο η διεθνής κοινότητα και δη ο ΟΗΕ θα απεμπλακούν από τη διαδικασία. Κανένας δεν θα έχει το κουράγιο να ξεκινήσει από την αρχή μια διαπραγμάτευση που συνεχίζεται ατερμόνως για 35 χρόνια και η ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που είναι η μακροβιότερη ειρηνευτική αποστολή, θα αποσυρθεί. Ήδη ο Γενικός Γραμματέας έπαιξε το καμπανάκι κινδύνου με τη σχετική αναφορά στην έκθεσή του για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδόθηκαν από την έδρα των ΗΕ, τρία κράτη, η Ιαπωνία (που είναι ο κύριος χρηματοδότης των ειρηνευτικών αποστολών), οι ΗΠΑ και η Βρετανία, ζητούν να περάσει η σχετική αναφορά και στο ψήφισμα για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Την αποχώρηση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ζητεί και η Τουρκία.

Μια τέτοια εξέλιξη, ύστερα από ένα αδιέξοδο στο Κυπριακό, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο αίσθημα ασφάλειας του πληθυσμού. Χωρίς την ΟΥΝΦΙΚΥΠ να βλέπει και να καταγράφει τα πάντα εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας και με μια εχθρική Τουρκία απέναντι, ως αποτέλεσμα των περιπλοκών που θα προκαλέσει η απουσία προοπτικής λύσης, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στην Κύπρο. Οι Βρυξέλλες θα απαιτήσουν αυστηρότερο έλεγχο της γραμμής κατάπαυσης του πυρός, που ντε φάκτο θα εξελιχθεί σε εξωτερικό σύνορο της ΕΕ.

Η Τουρκία
Οι αρνητικές επιπτώσεις εις βάρος της ε/κ πλευράς σε καμιά περίπτωση δεν συνεπάγονται θετικές εξελίξεις για την άλλη πλευρά. Τόσο η Τουρκία όσο και οι Τ/Κ θα έχουν να διαχειριστούν μια σειρά από σοβαρότατα προβλήματα.

Κατά πρώτον η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας θα περιπλεχθεί ακόμη περισσότερο. Ακόμη κι αν η Τουρκία ανοίξει τα λιμάνια της, που πολιτικά θα είναι δύσκολο να το κάνει, το Κυπριακό θα δηλητηριάζει τις σχέσεις της με την ΕΕ. Ανά πάσα στιγμή η Κύπρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κράτη-μέλη που εναντιώνονται στην πλήρη ένταξή της και να γίνει η αφορμή για διακοπή των διαπραγματεύσεων.

Έστω ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα εξελιχθούν ομαλά και σε κάποια στιγμή η Τουρκία αποφασίσει να λύσει το Κυπριακό με όρους ευνοϊκότερους για τους Ελληνοκύπριους. Μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή (αν έρθει ποτέ), ο παράγοντας χρόνος θα καταστήσει το πρόβλημα πολύ πιο περίπλοκο απ’ ό,τι σήμερα. Συνεπώς, αν δε λυθεί σύντομα το Κυπριακό οι σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ θα είναι υπό διαρκή ομηρεία. Η Τουρκία θα έχει εσαεί στο μαλακό της υπογάστριο ένα μικρό κράτος που δεν το αναγνωρίζει και δεν το υπολογίζει, αλλά ούτε και θα μπορεί να το αγνοήσει, καθώς από το 2004 είναι ισότιμο μέλος του πιο ισχυρού πολιτικού και οικονομικού κλαμπ. Μη λύση, για την Τουρκία σημαίνει υποθήκευση του μέλλοντος 70 εκατομμυρίων Τούρκων, χωρίς να μπορεί εκ των πραγμάτων να ικανοποιήσει 200.000 Τουρκοκύπριους.

Οι Τουρκοκύπριοι
Ίσως ο μεγαλύτερος χαμένος στο σενάριο της μη λύσης θα είναι οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι. Ο νέος «υπουργός Εξωτερικών» του Έρογλου, Χουσεΐν Οζγκουργκούν, δήλωσε προχθές στην Τουρκία ότι είναι και η αναγνώριση της «ΤΔΒΚ» μια επιλογή. Όμως, αυτό είναι μάλλον αδύνατο λόγω της ένταξης ολόκληρης της Κύπρου στην ΕΕ. Μια πλήρης αναγνώριση της «ΤΔΒΚ» μπορεί να επέλθει μετά από πολλές δεκαετίες, αλλά μέχρι τότε μπορεί να μην υπάρχουν καν Τουρκοκύπριοι στο βόρειο μέρος της Κύπρου.

Άπιαστος στόχος αποδείχθηκε και η προσπάθεια οικονομικής αυτονόμησης των Τουρκοκυπρίων. Όσα μοντέλα δοκιμάστηκαν μέχρι σήμερα απέτυχαν λόγω του μικρού μεγέθους, της μη αναγνώρισης και της έλλειψης εμπειρίας και τεχνογνωσίας. Το υποκατάστατο της χρηματοδότησης της «ΤΔΒΚ» από την Τουρκία επέφερε τα αντίθετα αποτελέσματα. Το ότι η Τουρκία θα πλήρωνε έτσι κι αλλιώς το λογαριασμό δημιούργησε έναν πολυπληθή κρατικό μηχανισμό που καταβροχθίζει τους πόρους και δεν παράγει τίποτα.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία από τη μη λύση είναι το οικονομικό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα κατεχόμενα στοιχίζουν σήμερα στην τουρκική κυβέρνηση 850 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Οι δαπάνες αυτές αυξάνονται κατακόρυφα και η Τουρκία δέχεται πιέσεις από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να μειώσει τις αντιπαραγωγικές χρηματοδοτήσεις. Αν τα χρήματα αυτά επενδύονταν στις υποανάπτυκτες πόλεις στα νοτιοανατολικά της χώρας, σήμερα η Τουρκία θα ήταν μια άλλη χώρα. Ήδη υπάρχουν αντιδράσεις στην ίδια την Τουρκία και η τουρκική κυβέρνηση ασκεί πίεση στην «ΤΔΒΚ» να περικόψει δραματικά τις δαπάνες της, ειδικά σε ό,τι αφορά τις μισθοδοσίες των υπαλλήλων, καταργώντας την ΑΤΑ και άλλα επιδόματα.

Από το 2004 και μετά υπήρξε σημαντική αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος των Τουρκοκυπρίων, όμως το φαινόμενο αυτό ήταν συγκυριακό και οφειλόταν στην ανάπτυξη της γης. Λόγω της διεθνούς κρίσης, των προβλημάτων νομιμότητας, της άναρχης ανάπτυξης και της έλλειψης υποδομών, ο τομέας αυτός έχει χρεοκοπήσει. Ο άλλος αξιόλογος παραγωγικός τομέας της οικονομίας, τα πανεπιστήμια, επηρεάστηκε αρνητικά από την οικονομική κρίση στην Τουρκία.

Μια κοινωνία που δεν έχει οικονομική αυτονομία δεν έχει ούτε ανεξαρτησία. Και ο μόνος τρόπος οικονομικής αυτονόμησης των Τ/Κ είναι η λύση και η ανάπτυξη μέσα από τις δομές της ομοσπονδίας και εντός της ΕΕ. Οι Ε/Κ θα επιβιώσουν και χωρίς λύση, οι Τ/Κ θα δυσκολευτούν. Χωρίς λύση θα είναι η πίσω αυλή της τουρκικής παραοικονομίας και ο παράδεισος των φατριών της μαφίας. Ως κοινότητα θα απορροφηθούν από τον πληθυσμιακό όγκο της Τουρκίας και θα εξαφανιστούν.

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.
Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα επισκέφθηκε την Τουρκία και προσδιόρισε τη χώρα αυτή ως στρατηγικό της σύμμαχο. Ωστόσο, ο ρόλος της περιφερειακής δύναμης που θα είναι παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή δεν μπορεί να ολοκληρωθεί με ανοιχτό το Κυπριακό.

Το ίδιο σημαντική είναι η Τουρκία για την ΕΕ. Η ΕΕ, ακόμη κι αν δεν συνηγορήσει στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας, θεωρεί τις σχέσεις της με τη χώρα αυτή στρατηγικής σημασίας. Μέχρι το τέλος Ιουνίου αναμένεται ότι θα υπογραφεί η συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού Ναμπούκο για τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Κασπία στην Ευρώπη, και την απεξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία.

Ακόμη, ο σχεδιασμός της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας της Ευρώπης βρίσκεται στον αέρα, λόγω της μη αναγνώρισης της Κύπρου. Η Κύπρος μπλοκάρει τη συμμετοχή της Τουρκίας στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Ασφάλειας (EDA), μέρος του οποίου είναι και ο λεγόμενος ευρωστρατός, ενώ η Τουρκία θέτει βέτο στη συνεργασία του ΝΑΤΟ με τον EDA, λόγω της συμμετοχής της Κύπρου, που δεν είναι μέλος της συμμαχίας.

Μιλώντας τον περασμένο χρόνο σε αμυντικό συνέδριο που οργάνωσε η γαλλική προεδρία στο Παρίσι, ο τότε γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ De Hoop Scheffer κάλεσε την ΕΕ να βρει τρόπο για παράκαμψη των ενστάσεων της Κύπρου για ένταξη της Τουρκίας στον EDA. Ωστόσο, σύμφωνα με ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές του επικαλέστηκε το Ρόιτερ, «μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να περιμένει πρόοδο από τη διακριτική διπλωματία που σκοπεύει στην επανένωση της Κύπρου». Σύμφωνα με τον αντιπρόσωπο της Ομάδας Διεθνών Κρίσεων (International Crisis Group) στην Τουρκία Hugh Pope το πρόβλημα αυτό είναι από τα σοβαρότερα που αντιμετωπίζει η ΕΕ εξαιτίας του Κυπριακού. Σύμφωνα με τον Hugh Pope, λόγω των βέτο της Κύπρου στην ΕΕ και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, «δεν υπάρχει σχέση μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ. Ούτε έναν καφέ δεν μπορούν να πιουν μαζί».

Στις αρχές τις περασμένης εβδομάδας, μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στην Πράγα, έχοντας δίπλα του τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ, η χώρα του οποίου αναλαμβάνει την προεδρία το επόμενο εξάμηνο, δήλωσε πως το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να διαχειριστεί η ΕΕ τους επόμενους μήνες είναι το Κυπριακό. «Το Κυπριακό είναι πιο σημαντικό ακόμη και από την υιοθέτηση της συνθήκης της Λισαβόνας», είπε.

Η θέση αυτή του Μπιλντ αποτυπώνει τη σημασία που απέκτησε το Κυπριακό στην ΕΕ, καθότι τα ζητήματα που διακυβεύονται από την εκκρεμότητά του είναι πολύ πέραν της κουκκίδας που φαίνεται στην υδρόγειο σφαίρα στα ανατολικά της Μεσογείου. Οι παρενέργειες του Κυπριακού αντανακλούν σε ευρύτερα γεωπολιτικά ζητήματα, όπως οι σχέσεις Δύσης – Ισλάμ, η ενεργειακή πολιτική της ΕΕ και η σταθερότητα σε μια περιοχή που εκτείνεται από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή.

Εάν δει κανείς τα πράγματα ορθολογιστικά, μπορεί να ελπίζει βάσιμα πως παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα οι συνομιλίες θα κυλήσουν. Η λογική λέγει ότι η λύση είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι το Κυπριακό είναι γέννημα και θρέμμα του παραλογισμού.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Αμετανόητος ο κύριος «με ξεγελάσατε»»
16 Ιουνίου 2009

Αμετανόητος παρουσιάστηκε ο Γκίντερ Φερχόιγκεν για όσα έκανε και όσα είπε πριν και μετά το δημοψήφισμα του 2004 (υποστήριξη στο σχέδιο Ανάν). Δεν μετανιώνω για τίποτε, είπε σε δημοσιογραφική διάσκεψη ο Αντιπρόεδρος της Ε. Επιτροπής και πρώην Επίτροπος Διεύρυνσης.

Σε ερώτηση για το θέμα που δημιούργησε η τότε δήλωσή του, ότι ξεγελάστηκε από τους Ελληνοκυπρίους, ο Φερχόιγκεν φωτογράφισε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αλλά θέλησε να δώσει ένα τέλος στην ιστορία αυτή. «Το θέμα ανήκει στην ιστορία και ο Τάσσος Παπαδόπουλος, με τον οποίο είχα πολύ καλές σχέσεις, είναι νεκρός. Νομίζω ότι είναι πιο λογικό να δώσουμε ένα τέλος σε αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις», δήλωσε.

Προκλητικός ήταν και στο θέμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Σε ερώτηση, κατά πόσο ήταν λάθος η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. με την Τουρκία, από τη στιγμή που η χώρα αυτή καυχιέται ότι δεν έχει μετακινήσει ούτε ένα στρατιώτη της από την Κύπρο, ο Φερχόιγκεν απάντησε: «Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας το 2004 προσυπέγραψε το σχέδιο λύσης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο προέβλεπε στρατιωτική παρουσία της τάξης των 600 στρατιωτών. Είχε πλήρως προσυπογράψει, όπως είχε προσυπογράψει και η πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων. Συνεπώς, δεν μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στη διαδικασία ένταξης και στις ενταξιακές συνομιλίες».

Πρόσθεσε ότι η κατάσταση στην Κύπρο ήταν καλά γνωστή σε όλους, όταν λαμβανόταν η απόφαση για έναρξη των προενταξιακών συνομιλιών με την Τουρκία. Σε ερώτηση, αν ήταν λάθος η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. χωρίς λύση του Κυπριακού, ο Φερχόιγκεν δήλωσε: Όχι, δεν ήταν λάθος. Η στρατηγική για πλήρη ένταξη και λύση του Κυπριακού έγινε αποδεκτή από το 1999 από τους ηγέτες.

Ο Γκίντερ Φερχόιγκεν συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Χριστόφια και αμέσως μετά δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποστηρίζει πλήρως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στις προσπάθειες που καταβάλλει και τον εμπιστεύεται απόλυτα ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Σημερινή’
«Τυχεροί οι πρόσφυγες»
17 Ιουνίου 2009
Κωστάκης Αντωνίου

Σε νέες προκλητικές δηλώσεις σε βάρος των προσφύγων και γενικότερα του κυπριακού Ελληνισμού προέβη ο γνωστός θιασώτης του σχεδίου Ανάν, Αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο οποίος, πέραν των άλλων, συνέχισε να προπαγανδίζει υπέρ του σχεδίου και να στέλλει μηνύματα επαναφοράς του.

Χθες, ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, χλεύασε το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Συγκεκριμένα, απαντώντας σε παρατήρηση της Αντιγόνης Παπαδοπούλου, ότι όντας βουλευτής και εκλεγέν μέλος του Ευρωκοινοβουλίου, δεν μπορεί να μεταβεί στην οικία της στην κατεχόμενη Μόρφου, εκτός εάν δείξει στους Τούρκους κατακτητές διαβατήριο, ο Φερχόιγκεν απάντησε ειρωνικά: «Είσαι τυχερή που μπορείς να επισκεφθείς την οικία σου, ενώ εγώ στη Γερμανία, δεν μπορούσα καθόλου και υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη, όπου μερικοί δεν μπορούν καθόλου να επισκεφθούν τις κατοικίες τους».

Προς το τέλος της 90λεπτης συνάντησής του με τους βουλευτές, ο Φερχόιγκεν θέλησε να κάνει μια διευκρίνιση (με καθυστέρηση πέντε χρόνων), σχετικά με ό,τι είχε δηλώσει τον Απρίλιο του 2004 για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Ισχυρίστηκε ότι υποστήριξε τότε ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι σεβαστό. Δεν άσκησε κριτική, είπε, στην Κύπρο και στο λαό της, για την απόρριψη του σχεδίου, «αλλά σε έναν άνδρα» (σημ. τον Τάσσο Παπαδόπουλο, προφανώς). Ισχυρίστηκε ακόμη ότι ποτέ δεν χρησιμοποίησε τη λέξη «εξαπατάθηκα», αλλά «παραπλανήθηκα».

Σε παρατήρηση δημοσιογράφου, για το αχρείαστο της παρουσίας μεγάλου αριθμού κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο, ο Φερχόιγκεν, γελώντας ειρωνικά, απάντησε: «Δεν έχω εγώ αναπτύξει τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, ως εκ τούτου δεν μπορώ να σχολιάσω». Δεν προχώρησε να ζητήσει αποχώρησή τους, αλλά αντίθετα, είπε ότι είναι και η παρουσία κατοχικών στρατευμάτων, «μεταξύ των λεπτομερειών της τελικής λύσης του Κυπριακού». Και υποδυόμενος τον απορημένο, στράφηκε στο δημοσιογράφο και τον ρώτησε: «Για ποιο λόγο ερωτάτε εμένα;»(!)

Ο Φερχόιγκεν έσπευσε και πάλιν να αποενοχοποιήσει την Τουρκία και να επαναφέρει το σχέδιο Ανάν, λέγοντας ότι η λύση προσφέρθηκε το 2004 με το σχέδιο Ανάν «στο οποίο», ισχυρίστηκε, «υπήρχε πρόνοια για παρουσία στο νησί, μετά την αποδοχή της λύσης, 600 Τούρκων στρατιωτών και 600 Ελλήνων», παρουσία την οποία χαρακτήρισε «συμβολική και χωρίς σημασία». Για να στείλει στη συνέχεια μήνυμα ότι το σχέδιο Ανάν είναι εδώ και η Τουρκία συνεχίζει να το αποδέχεται. Είπε συγκεκριμένα: «Οι Τούρκοι αποδέχθηκαν το σχέδιο Ανάν και στην τελευταία συνάντησή μου με Τούρκους εκπροσώπους, επιβεβαίωσαν ότι η θέση τους δεν άλλαξε και ότι υποστηρίζουν την πρόταση Ανάν».

Ένα… κοκαλάκι και για τους Έλληνες
Ο Ευρωπαίος Αντιπρόεδρος κάλεσε τον Πρόεδρο Χριστόφια και τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, να εντείνουν τις προσπάθειές τους και να φθάσουν σε πολιτική συμφωνία. «Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν», είπε, ενώ για να χρυσώσει το χάπι από τις προηγούμενες προκλητικές δηλώσεις του, πέταξε και ένα «κοκαλάκι» στην ελληνοκυπριακή πλευρά, λέγοντας ότι η Άγκυρα πρέπει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις της έναντι της Ε.Ε. και των κρατών-μελών.

Λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της ειδικής συνεδρίας της Επιτροπής, εισήλθε στην αίθουσα ο βουλευτής Ζαχαρίας Κουλίας, και έδωσε στον κ. Φερχόιγκεν φάκελο, στον οποίο υπήρχαν ενημερωτικά φυλλάδια και βιβλιάρια, μαζί με ψηφιακό δίσκο, που αναφέρονται όλα στην καταστροφή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς στα κατεχόμενα.


«Πρόεδρος» ο Ταλάτ

Ο Φερχόιγκεν δείπνησε το βράδυ της Δευτέρας στο σπίτι του Ταλάτ και σε δηλώσεις του, μετά το δείπνο, αποκάλεσε τον κατοχικό ηγέτη «πρόεδρο». Είπε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαίωμα να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της Ε.Ε. και ανέφερε ότι η Ε.Ε. δεν είναι μεσολαβητής ή διαιτητής, αλλά εφόσον της ζητηθεί, μπορεί να προσφέρει συμβουλές, βοήθεια ή στήριξη. Ο Ταλάτ χαρακτήρισε τον Φερχόιγκεν γνώστη του Κυπριακού και φίλο της Κύπρου και των Τουρκοκυπρίων.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

‘Αλήθεια’
«Αλέκος Μαρκίδης: Ξαφνικά κόκκινες γραμμές»
21 Ιουνίου 2009
Τάκης Αγαθοκλέους

Αρκετά ενδιαφέρουσες πληροφορίες, άγνωστες στο ευρύ κοινό, σχετικά με τις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας, λέχθηκαν στο πρόγραμμα του ΡΙΚ «Το Συζητάμε», την περασμένη Δευτέρα, με καλεσμένους τους Αλέκο Μαρκίδη, Χρίστο Κληρίδη, Άριστο Δαμιανού (διεθνολόγο) και Γιώργο Κολοκασίδη. Τα ερωτήματα που τέθηκαν ήταν καθοριστικά ως προς την πορεία επίλυσης του κυπριακού, δεδομένου ότι ΔΗΚΟ, ΕΥΡΩΚΟ και ΕΔΕΚ προβάλλουν ως κόκκινη γραμμή πιθανή αποδοχή οποιασδήποτε μορφής εγγυήσεων, στο πλαίσιο ενός νέου σχεδίου λύσης. Στη διάρκεια του προγράμματος τέθηκαν καίρια ερωτήματα, τα οποία συνέβαλαν σημαντικά στο να διευκρινιστούν ουσιώδη θέματα. Αναφέρουμε ότι η Συνθήκη Εγγυήσεως η οποία ισχύει σήμερα, είναι εκ των θεμελιωδών άρθρων του συντάγματος (181) και έχει γίνει αποδεχτή από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τη στιγμή που η Κύπρος προσχώρησε στην ΕΕ το 2004, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε τροποποίηση στο Σύνταγμά της.

Ο πρώην γενικός εισαγγελέας της Δημοκρατίας Αλέκος Μαρκίδης, υπέδειξε ότι επί προεδρίας Μακαρίου, Κυπριανού, Βασιλείου και Παπαδόπουλου ουδέποτε τέθηκε θέμα κόκκινων γραμμών αναφορικά με τις εγγυήσεις. Ξαφνικά, είπε ο κ. Μαρκίδης, με την εκλογή του Δ. Χριστόφια στην προεδρία, το συγκεκριμένο θέμα πέφτει ως θρυαλλίδα στην εσωτερική πολιτική ζωή. Η εξήγηση, συνέχισε, είναι ότι κάποιοι φοβήθηκαν ότι μπορεί να λυθεί το κυπριακό και επιχειρούν, προβάλλοντας ολοένα και νέες απαιτήσεις, να αποτρέψουν τη λύση. Υπέδειξε ακόμη, ότι ούτε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στη Χάγη το 2003 έθεσε θέμα εγγυήσεων και κατέληξε ότι, ενώ υπάρχει η θέση από πολιτικούς κύκλους ότι είναι αδιανόητο να ισχύσει η Συνθήκη στο πλαίσιο λύσης, εντούτοις ουδείς αναρωτιέται, ακόμη και σήμερα, γιατί μετά από 49 χρόνια η Συνθήκη εξακολουθεί να ισχύει χωρίς να έχει καταγγελθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Μόνο ο Γλαύκος Κληρίδης, είπε, έθεσε το θέμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και ορθά το θέτει σήμερα και ο πρόεδρος Χριστόφιας.

Ο κ. Α. Δαμιανού συμπλήρωσε ότι, το 2004, στην αρχική αντίδραση της πλευράς μας πριν από την ολοκλήρωση των διεργασιών για το σχέδιο Ανάν επί προεδρίας Παπαδόπουλου, η μόνη αναφορά που έγινε ήταν ως προς τη διατήρηση της Συνθήκης, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα επέτρεπε μονομερή επέμβαση. Είναι, πρόσθεσε, παράξενο να αναπτύσσεται παραφιλολογία τώρα σε σχέση με τη Συνθήκη.

Ο κ. Κολοκασίδης του ΔΗΚΟ, απαντώντας στις πιο πάνω θέσεις, ανέφερε ότι ο Τ. Παπαδόπουλος το 2004, με αφορμή εγκύκλιο που κυκλοφόρησε η Τουρκία, επανέλαβε στα Η.Ε. ότι δεν υπάρχει θέμα αποδοχής επεμβατικών δικαιωμάτων. Ο κ. Κολοκασίδης όμως δεν απάντησε επί της ουσίας της ερώτησης, που αφορούσε στη σκληρή στάση του ΔΗΚΟ σήμερα, που απαιτεί πλήρη απαλλαγή από τις εγγυήσεις, τη στιγμή που, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, ούτε ο Τ. Παπαδόπουλος κατήγγειλε τη Συνθήκη, ενώ το ΔΗΚΟ τότε δεν είχε προβάλει παρόμοιες απαιτήσεις.

Ο Χρίστος Κληρίδης τοποθετήθηκε ότι ουδείς μπορεί να εξαναγκάσει την Τουρκία να παρακαθίσει σε διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη Εγγυήσεως. (Αυτή η θέση οδηγεί σε αδιέξοδο την προοπτική λύσης, σχολίασε ο κ. Μαρκίδης). Σύμφωνα με τον κ. Κληρίδη, η θέση της Τουρκίας αποδυναμώνεται, αφού από τις τέσσερεις εγγυήτριες δυνάμεις μόνο η Τουρκία επιμένει στη διατήρηση των Εγγυήσεων και υποστήριξε τη δημόσια καταγγελία των συμφωνιών. Ο κ. Μαρκίδης επέμεινε ότι λανθασμένα οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν σε καταγγελία των συνθηκών σε εύλογο χρονικό διάστημα μετά την εισβολή, κατά τρόπο που προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο και ξεκαθάρισε ότι άδικα ενοχοποιήθηκε η Συνθήκη στη συνείδηση των πολιτών, αφού δεν έδινε στην Τουρκία δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης στην Κύπρο και επικαλέστηκε τις γνωματεύσεις διεθνούς κύρους νομικών, καθώς και τον καταστατικό χάρτη των Η.Ε., στον οποίο προσκρούει το αρ. 4 της Συνθήκης, θέση με την οποία συμφώνησε και ο Γ. Κολοκασίδης, ο οποίος παραδέχτηκε ότι το άρθρο μπορεί να ερμηνευθεί ότι δεν προνοεί για στρατιωτικά μέτρα. Ο κ. Μαρκίδης τόνισε ότι η Συνθήκη είχε γίνει το 1960 διεθνώς αποδεκτή, γιατί ερμηνευόταν ότι δεν έδινε επεμβατικό δικαίωμα στην Τουρκία. Ερμηνεύουμε τη συνθήκη, είπε ο κ. Μαρκίδης, με τον τρόπο που επιθυμεί η Τουρκία και είναι λάθος. Αν προέβλεπε στρατιωτική επέμβαση θα ήταν άκυρη. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη Συνθήκη προς όφελός μας, πράγμα που δεν πράξαμε, με αποτέλεσμα να έχουμε απαλλάξει το Ηνωμένο Βασίλειο από τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από αυτή τη συνθήκη.

Σχετικές εισηγήσεις, αποκάλυψε, είχα κάνει γραπτώς το 2007 στον Τ. Παπαδόπουλο, μετά που ο ίδιος μου ζήτησε γνωμάτευση αναφορικά με το πώς θα μπορούσε να υποχρεωθεί η Βρετανία, διά της νομικής οδού, να αναλάβει τις ευθύνες της. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν να επέμβει δυναμικά, αλλά θα αναγκαζόταν να ασκήσει πιέσεις στην Τουρκία. Με το Ανάν 1 έφευγαν και ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΔΥΚ Αναφορικά με τη Συνθήκη Συμμαχίας, ο Αλέκος Μαρκίδης είπε ότι το θέμα της απομάκρυνσης της ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΔΥΚ τέθηκε πρώτη φορά από το Μακάριο το 1967, στο πλαίσιο της κρίσης, στη διάρκεια της οποίας απομακρύνθηκε η Ελληνική Μεραρχία. Το πρώτο σχέδιο Ανάν, συνέχισε, υιοθετούσε την άποψη της δικής μας πλευράς ότι η Συνθήκη Εγγυήσεως δεν είχε λόγο ύπαρξης και θα απομακρύνονταν από το νησί η ΕΛΔΥΚ και η ΤΟΥΡΔΥΚ. Επανεμφανίστηκε το θέμα της ΕΛΔΥΚ με 950 στρατιώτες και της ΤΟΥΡΔΥΚ με 650 στο Μπούργκενστοκ στο σχέδιο Ανάν 5, που τέθηκε σε δημοψήφισμα το 2004. «Πως έγινε αυτό;», διερωτήθηκε. Ο νοών νοείτο, κατέληξε.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Συνέντευξη Τουμάζου Τσιελεπή στην 'Αλήθεια' της 21ης Ιουνίου 2009 - Εμπροσθοφύλακας - www.efylakas.com

‘Αλήθεια’
«Τουμάζος Τσιελεπής: Το τέλος της παρθενογένεσης»
21 Ιουνίου 2009
συνέντευξη του Τουμάζου Τσιελεπή στην Κατερίνα Ηλιάδη

«Αν δεν μπορούμε να ανοίξουμε ένα οδόφραγμα, πώς θα πείσουμε ότι μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό;», διερωτήθηκε ο Τουμάζος Τσιελεπής, κληθείς να σχολιάσει – κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στην «Αλήθεια» – το θέμα της διάνοιξης του οδοφράγματος του Λιμνίτη.

Ο κ. Τσιελεπής – διεθνολόγος, μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας στο Κυπριακό και εκ των στενότερων συνεργατών του προέδρου Χριστόφια – είπε ακόμα ότι δεν μπορεί να απαντήσει οριστικά για το κατά πόσον θα ανοίξει ή όχι ο Λιμνίτης, διότι τα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα πρέπει να μας κάνουν λίγο συγκρατημένους. «Εάν δεν προκύψει οτιδήποτε απρόοπτο και οποιαδήποτε νέα απαίτηση εκ μέρους της τ/κ πλευράς, τότε, ναι, θα μπορούσα να πω είμαστε κοντά», πρόσθεσε.

Σε ένα από τα σεμνότερα και μικρότερα γραφεία πολιτειακού αξιωματούχου που έχω δει ποτέ, στα λεγόμενα πισινά του προεδρικού, ο Τουμάζος Τσιελεπής σκέφτεται και κτίζει την Ενωμένη Ομόσπονδη Κύπρο. Δεν θέλει να μιλά για την πρόοδο και τις δυσκολίες των διαπραγματεύσεων μην τυχόν και δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα, ωστόσο πιστεύει στην ουσιαστική ενημέρωση του κόσμου για το τι ακριβώς λύση επιδιώκουμε.

– Γιατί το 80% των Ε/κ να δεχτεί λύση Ομοσπονδίας με το 20% των Τ/κ;
Τ. Τ.: Διότι αυτή τη στιγμή έχουμε μπροστά μας τη διχοτόμηση. Προσπάθεια μας είναι να άρουμε τη διχοτόμηση, την κατοχή, να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των εκτοπισμένων, οι βασικές ελευθερίες και όλα τα συναφή. Ξέρετε, πολλές φορές μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ξεχνούμε ότι είμαστε σε συνθήκες κατοχής. Ακούω να λέγεται ότι «εγώ δεν μπορώ να δεχθώ αυτή τη λύση, δεν μπορώ να δεχθώ λύση που διχοτομεί την Κύπρο». Κανένας δεν μπορεί να δεχθεί λύση που διχοτομεί την Κύπρο. Ξεχνούμε όμως ένα πράγμα. Δεν έχουμε τώρα μια ενωμένη Κύπρο και προσπαθούν κάποιοι να μας φέρουν μια λύση που πιθανόν να μας διχοτομεί. Έχουμε μια διχοτομημένη Κύπρο και προσπαθούμε να την επανενώσουμε, και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά. Η ιδανική λύση είναι, βεβαίως, απολύτως εφικτή μέσα στις βιβλιοθήκες των ερευνητών, αλλά στην πολιτική ζωή δεν είναι έτσι που παίζεται το παιγνίδι. Άρα, λοιπόν, το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας είναι αν μας βολεύει η σημερινή κατάσταση ή αν θέλουμε να επανενώσουμε τον τόπο μας και, βεβαίως, για να τον επανενώσουμε χρειάζεται ένας συμβιβασμός. Ένας συμβιβασμός λογικός, ένας συμβιβασμός ισορροπημένος, όχι παράδοση στις ορέξεις της Τουρκίας όπως θα έλεγαν κάποιοι. Το κίνητρο ημών των Ε/κ είναι να επανενώσουμε την πατρίδα μας, να φέρουμε ειρήνη στο νησί και αυτό θα φέρει πολύ μεγάλα πλεονεκτήματα και για τις δύο κοινότητες.

– Γιατί εμείς να συμβιβαστούμε σε λύση Ομοσπονδίας και όχι οι Τούρκοι με τους Κούρδους για παράδειγμα;
Τ. Τ.: Εμείς πρέπει να δούμε την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε εδώ στην Κύπρο. Επιλέγουμε Ομοσπονδία, ενώ έχουμε μπροστά μας να επιλέξουμε ποια είναι η κατάλληλη πολιτειακή δομή; Ασφαλώς όχι. Αν ήταν έτσι, θα επιλέγαμε το ενιαίο κράτος, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο λόγος ακριβώς για τον οποίο μιλούμε για Ομοσπονδία είναι διότι είναι ο μόνος προσφερόμενος πολιτειακά τρόπος για να επανενώσουμε αυτό το νησί. Η ομοσπονδία είναι η χρυσή τομή μεταξύ των κεντρομόλων δυνάμεων που θέλουν ένα κράτος – γιατί η Ομοσπονδία είναι ένα κράτος – και των φυγόκεντρων δυνάμεων που θέλουν δύο κράτη, γιατί η Ομοσπονδία δεν είναι δύο κράτη αλλά δίνει μία ευρεία αυτονομία. Απ’ εκεί και πέρα, για να επιδιώκεις το ενιαίο κράτος πρέπει να έχεις πολιτικά το πάνω χέρι, πρέπει ΝΑ μπορείς να περάσεις αυτή τη λύση. Άρα, λοιπόν, η Ομοσπονδία είναι ο προσφερόμενος τρόπος για να επανενώσουμε τη χώρα και το λαό μας και η πραγματική μας επιλογή – το λέω αυτό όχι για να θέσω οδυνηρά διλήμματα όπως διαμαρτύρονται κάποιοι, αλλά ως μια πραγματικότητα – δεν είναι μεταξύ ενιαίου κράτους και Ομοσπονδίας. Το ενιαίο κράτος είναι πλέον ανέφικτο μετά από όσα έχουν μεσολαβήσει, όχι μόνον διότι δεν θα το δεχτούν ποτέ οι Τ/κ και η Τουρκία, αλλά ούτε η διεθνής κοινότητα θα μας κατανοήσει. Το μοιραίο αποτέλεσμα της επιδίωξης για ενιαίο κράτος είναι να μείνουμε όπως είμαστε – προς το παρόν να μείνουμε όπως είμαστε, διότι τίποτε δεν μένει στάσιμο… ή με πόλεμο να απελευθερώσουμε τη χώρα μας.

– Ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα αντέξει στο χρόνο η Κυπριακή Ομοσπονδία;
Τ. Τ.: Το ίδιο ερώτημα μπορεί να μπει και στο ποιος μας εγγυάται μιαν οποιαδήποτε λύση. Το ‘60 δεν είχαμε ομοσπονδιακή λύση, είχαμε λύση ενιαίου κράτους και είδατε τι έγινε. Άρα, λοιπόν, δεν εξαρτάται μόνον από την πολιτειακή δομή το αν θα αντέξει μια ρύθμιση, αλλά είναι κυρίως ζήτημα πολιτικής απόφασης και βούλησης. Εάν εμείς οι ίδιοι το πάρουμε απόφαση ότι θα συμβιώσουμε σε έναν τέτοιο κράτος, τότε η λύση θα λειτουργήσει. Βεβαίως, έχει μεγάλη σημασία η λειτουργικότητα της ίδιας της συμφωνίας. Διότι, φανταστείτε να υπογράψουμε μία συμφωνία, να έχουμε και εμείς και εκείνοι την καλή βούληση να λειτουργήσει, και να μας εμποδίζει η ίδια η συμφωνία. Άρα, λοιπόν, καταλήγουμε στο ότι εγγύηση δεν μπορεί να υπάρξει με οποιαδήποτε λύση, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο να είναι λειτουργική αφ’ εαυτής η λύση που θα βρούμε. Πρέπει, επίσης, να είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί στο ότι πρέπει να σεβαστούμε αυτή τη λύση εμείς και εκείνοι.

– Γιατί δεν εντατικοποιούνται οι συνομιλίες;
Τ. Τ.: Εγώ σας λέω ότι συνομιλίες γίνονται σχεδόν κάθε μέρα. Δεν γίνονται μια φορά την εβδομάδα που βρίσκονται οι ηγέτες. Είναι και οι άλλες ημέρες της εβδομάδας που βρίσκονται οι Σύμβουλοι των δύο ηγετών και οι Ομάδες Εργασίας. Εκεί γίνεται μια κανονική διαπραγμάτευση. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε με την τ/κ πλευρά είναι ότι από τη μια βιάζεται για λύση, από την άλλη κάποιες από τις θέσεις που βάζει στις διαπραγματεύσεις, δεν λέω όλες, είναι θέσεις που είναι εντελώς αδύνατον να γίνουν αποδεκτές και να προωθήσουν τη διαδικασία.

Ο Ταλάτ δεν είναι Ντενκτάς
– Υπάρχουν καθόλου ενδείξεις ότι άρχισαν να αλλάζουν τη στάση τους προς το θετικότερο;
Τ. Τ.: Κοιτάξτε. Δεν μπορώ να πω ότι ο Ταλάτ είναι Ντενκτάς. Σίγουρα δεν είναι Ντενκτάς και σίγουρα έχουν επιτευχθεί και συγκλίσεις που δεν είναι ευκαταφρόνητες. Η δικαστική εξουσία είναι συμφωνημένη, οι μηχανισμοί αδιεξόδων είναι συμφωνημένοι, υπάρχει μία μεγάλη σύγκλιση στον τομέα των αρμοδιοτήτων με ενίσχυση των ομοσπονδιακών αρμοδιοτήτων μάλιστα, και σωρεία άλλων συγκλίσεων. Υπάρχουν όμως και πολύ σοβαρές διαφωνίες. Κατά συνέπειαν, έγινε έργο που δεν μπορούσε να γίνει επί Ντενκτάς, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαστε κοντά σε λύση.

– Είμαστε μακριά;
Τ.Τ.: Δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε. Πιστεύω ότι αν λογικευτεί η τ/κ πλευρά σε συγκεκριμένα ζητήματα που θέτει στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων – εγγυήσεις, εδαφικό/περιουσιακό – αλλά και ορισμένα θέματα άλλης φύσης, συνταγματικής για παράδειγμα, πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Ο χρόνος δουλεύει εναντίον μας
– Η πλευρά μας αντιλαμβάνεται την πίεση του χρόνου, δηλαδή ότι υπάρχουν φυσικά χρονοδιαγράμματα;
Τ. Τ.: Στο παρελθόν έχουν γίνει επανειλημμένες προσπάθειες λύσης του Κυπριακού ενόψει κάποιων προσφερόμενων συγκυριών, και απέτυχαν όλες. Τι προσπαθώ να πω. Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ μας, γιατί αυτή είναι και η φύση του Κυπριακού. Εννοώ, πως ό,τι έχουν να πάρουν οι Τ/κ με τη λύση του Κυπριακού, μπορούν να το πάρουν και σε χίλια χρόνια. Είναι η επιστροφή στο κράτος, στην Κυπριακή Δημοκρατία και στους θεσμούς. Αυτά δεν χάνονται με την πάροδο του χρόνου. Τα δίνεις και τελειώνει. Ό,τι έχουμε να πάρουμε εμείς όμως – και να πάρει φυσικά όλος ο κυπριακός λαός, αλλά τώρα μιλώ χωριστά για τις κοινότητες – είναι εδάφη και περιουσίες. Και αυτά δεν νομίζω ότι με την πάροδο του χρόνου μένουν έτσι ανεπηρέαστα ό,τι και να λέμε εμείς. Βεβαίως το δικαίωμα είναι εκεί, αλλά υπάρχει και η πραγματική ζωή, που δυσκολεύει συνεχώς την άσκηση του δικαιώματος της απόκτησης εδαφών και περιουσιών. Έχουμε και το πρόβλημα του εποικισμού. Και αυτό με την πάροδο του χρόνου δυσκολεύει. Ποιος θα έρθει αύριο να θεωρήσει έποικους αυτούς που τα παιδιά και τα εγγόνια τους, και πολλές φορές και οι ίδιοι, θα έχουν γεννηθεί εδώ; Άρα, λοιπόν, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η πάροδος του χρόνου. Από την άλλη όμως, δεν μπορεί με τη λογική του ότι, επειδή τον Δεκέμβρη θα συμβεί το άλφα ή το βήτα, πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί λύση ως τον Δεκέμβρη. Αυτό δεν εξαρτάται από εμάς, αυτό εξαρτάται και από την άλλη πλευρά και έχω την εντύπωση ότι απευθύνεται κυρίως στην Τουρκία, γιατί εκείνη είναι το πραγματικό εμπόδιο. Η λειτουργία της ομοσπονδιακής λύσης είναι κυρίως ζήτημα βούλησης.

Σύμφωνα με τον Τουμάζο Τσιελεπή, ο όρος συνεταιρισμός δεν υπάρχει ούτε στο διεθνές δίκαιο, ούτε στο συνταγματικό δίκαιο. Υποστηρίζει δε, ότι όλα αυτά που λέγονται, δηλαδή ότι ο συνεταιρισμός σημαίνει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας κ.λπ., είναι εντελώς ανυπόστατα. «Εκείνα που καθορίζουν το αν θα έχουμε συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι το αν οι συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι στη θέση τους με τη λύση, αν η συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς θα είναι εκεί και δεν θα χρειασθεί να ξαναϋποβάλουμε αίτηση», εξηγεί. Ο ειδικός σύμβουλος του πρόεδρου της Δημοκρατίας τονίζει ότι ο συνεταιρισμός είναι ζήτημα εσωτερικής πολιτειακής ρύθμισης, η οποία δεν επηρεάζει τη συνέχεια του κράτους στο διεθνές δίκαιο. «Όλοι καταλαβαίνουν πως όταν μιλούμε για συνεταιρισμό, εννοούμε ότι το κράτος μας είναι δικοινοτικό, όπως ήταν και το ’60 και όπως θα ξαναγίνει με την επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού. Εκτός κι αν είναι αυτό που μας ενοχλεί. Άρα εμείς να μην σπεύδουμε τόσο εύκολα να καταργούμε την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ένα κρύσταλλο, που άμα το ρίξεις κάτω θα σπάσει», σημειώνει. Ο κ. Τσιελεπής υποστηρίζει ακόμα ότι για να αποαναγνωριστεί η Κυπριακή Δημοκρατία χρειάζεται μία σειρά από πάρα πολλές προϋποθέσεις, με πρώτη και κυριότερη τη δική μας βούληση. «Όταν εμείς λέμε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εκεί και οτιδήποτε υπογράψουμε δεν σημαίνει κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτό μετρά πάνω απ’ όλα. Βεβαίως, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο τι αποδεχόμαστε, αλλά το να καταργούμε την Κυπριακή Δημοκρατία με κάθε λέξη, και κάθε κόμμα, και κάθε τελεία, έχω την εντύπωση ότι είμαστε εκτός διεθνούς νομικής πραγματικότητας και δεν προσφέρουμε καλή υπηρεσία», επισημαίνει.

– Τι είναι Ομοσπονδία σε αδρές γραμμές;
Τ. Τ.: Τα κράτη, αν τα εξετάσουμε από τον τρόπο που διαχωρίζονται και λειτουργούν εδαφικά, χωρίζονται σε ενιαία και σε ομοσπονδιακά. Άρα Ομοσπονδία είναι μια μορφή πολιτειακής δομής. Η άλλη είναι το ενιαίο κράτος. Υπάρχουν σήμερα καμιά εικοσαριά ομοσπονδιακά κράτη στον κόσμο, τα οποία όμως καταλαμβάνουν σχεδόν τη μισή έκταση του πλανήτη και στα οποία ζει περίπου το 40% του πληθυσμού της γης (ΗΠΑ, Ρωσία, Καναδάς, Βραζιλία, Αργεντινή κ.ο.κ). Κατά συνέπεια, είναι μια διαδεδομένη μορφή, δεν είναι μια μορφή που αποτελεί εξαίρεση. Και όταν μιλούμε για Ομοσπονδία, εννοούμε ότι οι περιφέρειες της έχουν δικά τους όργανα εξουσίας (Βουλή, δικαστήρια, κυβέρνηση, ίσως και σύνταγμα), δεν είναι όπως τις επαρχίες του ενιαίου κράτους που υπάγονται κατευθείαν στο κέντρο. Επίσης, η Ομοσπονδία έχει και άλλα γνωρίσματα, όπως είναι η μία κυριαρχία, η μία διεθνής προσωπικότητα και η μία ιθαγένεια, γιατί είναι ένα κράτος ενωμένο, δεν είναι πολλά κράτη. Τώρα, η διαφορά της Ομοσπονδίας από τη Συνομοσπονδία είναι τεράστια, διότι στην Ομοσπονδία κράτος είναι η ίδια η Ομοσπονδία και όχι τα συστατικά της μέρη. Στη Συνομοσπονδία είναι το αντίστροφο. Κράτη είναι τα συστατικά μέρη.

– Οι πολέμιοι της Ομοσπονδίας υποστηρίζουν ότι η διζωνικότητα κάνει τη λύση ρατσιστική.
Τ. Τ.: Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν δυο ακριβώς ίδιες Ομοσπονδίες, αλλά κάθε μία έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που προαναφέραμε και τα ιδιαίτερα της χαρακτηριστικά, που απορρέουν από τους λόγους για τους οποίους ιδρύθηκε. Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Κυπριακής Ομοσπονδίας θα είναι ακριβώς η διζωνικότητα, που σημαίνει ότι στη δική μας την Ομοσπονδία θα έχουμε δύο περιφέρειες ή συνιστώσες πολιτείες ή ομόσπονδες περιοχές, δεν έχει καμία σημασία το όνομα. Επιπλέον, η κάθε μία από τις δύο περιοχές θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα. Αυτή είναι η διζωνικότητα, τελεία και παύλα. Δεν σημαίνει τίποτε άλλο η διζωνικότητα, δεν σημαίνει δύο χωριστά κράτη, δεν σημαίνει αναγκαστικές πλειοψηφίες πληθυσμού και γης και όλα τα συναφή που έθετε σε έναν βαθμό και εξακολουθεί να θέτει η τ/κ πλευρά.

Δικοινοτισμός από το ‘60
– Και πώς εφαρμόζεται η πολιτική ισότητα στην κυπριακή πραγματικότητα;
Τ. Τ.: Από το 1960 υπάρχει ο δικοινοτισμός, ο οποίος είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Κυπριακής Ομοσπονδίας, όπως είναι η διζωνικότητα. Μέσα στο Σύνταγμα του ‘60 υπάρχει ο δικοινοτισμός, που σημαίνει ότι και οι δύο κοινότητες συμμετέχουν αποτελεσματικά στα κεντρικά όργανα εξουσίας και στις αποφάσεις. Το τι σημαίνει αποτελεσματική συμμετοχή είναι θέμα σκληρής διαπραγμάτευσης στην τράπεζα των συνομιλιών. Σίγουρα, όμως, υπάρχει η θέση των ΗΕ – η οποία είναι μέσα στον ορισμό του ΟΗΕ για την πολιτική ισότητα – που λέει σαφώς ότι δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή μέσα σε όλα τα όργανα, ούτε ότι όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία. Σημαίνει αποτελεσματική συμμετοχή στα όργανα και τις αποφάσεις, σημαίνει ότι οι δύο περιφέρειες της Κυπριακής Ομοσπονδίας να έχουν τις ίδιες αρμοδιότητες και σημαίνει ίση συμμετοχή σε μία από τις δύο Βουλές της Ομοσπονδίας (στην Άνω Βουλή, ως είθισται, που εκπροσωπεί τις περιφέρειες). Με άλλα λόγια, η πολιτική ισότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία σύζευξη του δικοινοτισμού που είχαμε το ’60, με τον ομοσπονδιακό μετασχηματισμό που θα γίνει σήμερα. Αυτή είναι η πολιτική ισότητα και συμπληρώνει το παζλ των ιδιαιτεροτήτων της Κυπριακής Ομοσπονδίας.

Παρθενογένεση τέλος
– Γιατί απορρίπτουμε την παρθενογένεση;
Τ. Τ.: Οι ομοσπονδίες μπορούν να δημιουργηθούν με δύο τρόπους: (α) Με συνένωση χωριστών κρατών, δηλαδή διάλυσή τους και δημιουργία ενός νέου ομοσπονδιακού κράτους, του οποίου περιφέρειες είναι τα κράτη που προϋπήρχαν (κλασσικές Ομοσπονδίες του 19ου αιώνα: ΗΠΑ, Γερμανία, Ελβετία) και, (β) Με μετεξέλιξη ενός ενιαίου κράτους σε ομοσπονδιακό, από άποψη πολιτειακής δομής, χωρίς να προϋπάρχουν ξεχωριστά κράτη. Έτσι έχουν δημιουργηθεί σχεδόν όλες οι σύγχρονες Ομοσπονδίες (τελευταίο παράδειγμα το Βέλγιο). Έχει, λοιπόν, τεράστια σημασία ο τρόπος δημιουργίας της Κυπριακής Ομοσπονδίας, διότι αν δεχθούμε ότι η Ομοσπονδία δημιουργείται από δύο προϋπάρχοντα κράτη, δημιουργούνται υπαρκτοί κίνδυνοι απόσχισης και αναγνώρισης του ψευδοκράτους. Είναι περιττό, νομίζω, να τονίσω ότι για μας η συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εκ των ων ουκ άνευ. Έκανα όλο αυτό τον πρόλογο, για να πω ότι η παρθενογένεση μπορεί να ερμηνευθεί ως δημιουργία της Ομοσπονδίας με διάλυση προϋπάρχοντων κρατών και δημιουργία ενός εντελώς νέου κράτους. Χάρη δικαιοσύνης, πρέπει να πω ότι δεν ήταν αυτή η ερμηνεία των ΗΕ όταν ατυχώς μιλούσαν για παρθενογένεση, αλλά αυτή ήταν η ερμηνεία της τουρκικής πλευράς. Και επομένως, εμείς δεν δεχόμαστε αυτή την ορολογία και σημειώνουμε το γεγονός ότι η άλλη πλευρά χαμήλωσε τους τόνους σε αυτό το ζήτημα.

Σχόλια»

1. Παρατηρητής - 21/06/2009

Σενάρια τρόμου, κινδυνολογίες κτλ κτλ κτλ ναι, σωστά τα λέτε, επανέρχονται τα γνωστά για να μας φοβερίσουν και πάλιν για δευτέρες παρουσίες και βάλε.
΄Ομως, έχω προσέξει το εξής: Πώς σε όλη αυτήν την υπόθεση όλοι προβληματίζονται για τους καυμένους τους Τουρκοκύπριους και την Τουρκία! Βρε αθεόφοβοι το κύριο πρόβλημα του Κυπριακού, εκείνο των προσφύγων και τις κλεμμένες τους περιουσίες από τους ίδιους τους κλεπταποδόχους Τουρκοκύπριους και την μάνα τους την Τουρκία, τον εισβολέα και κατακτητή γιατί δεν τολμάτε να βάλετε στο στόμα σας και να πείτε και μια φορά για την δική τους τραγωδία; Βρε ας πάει στο διάβολο η Τουρκία και η ενταξιακή της πορεία, εκείνο θα κοιτάμε ή το δικό μας πρόβλημα; Αλλά, αφού το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει πως θα το δούν! Τολμούν να δυσαρεστήσουν τους κηδεμόνες; Δεύτερον: Για σκεφτείτε για ένα λεπτό. Μας μιλάνε για σενάρια τρόμου κτλ, επαναφορά Σχεδίου Ανάν κτλ, όμως, εδώ και ένα χρόνο με τις διαβόητες επιτροπές και συνομιλίες Χριστόφια/Ταλάτ τι νομίζετε ότι συζητείτε μήπως η επιστροφή των Ελληνοκυπρίων προσφύγων; Αν λάβετε υπόψη ότι οι Τουρκοκύπριοι ενοχλήθηκαν τόσο πολύ με την απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικών Κοινοτήτων και κλαίνε΄ότι μπήκε εμπόδιο στις συνομιλίες, τότε, τι εννοείται; Απλά πράγματα. Το Σχέδιο Ανάν (και χειρότερο βέβαια) ήδη συζητείται από την προεδρία της Κύπρου με τον αντιμούτσουνο του Αττίλα και ογλάνι της ΄Αγκυρας και μεταξύ των δευτεροκλασσάτων επιτρόπων διανομής περιουσιών και εξουσιών!!!

2. ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Τα «σενάρια τρόμου» του 2004 επανέρχονται: Νίκος Αναστασιάδης και International Crisis Group - www.efylakas.com - 02/10/2009

[…] Συντακτικής Ομάδας: Στις 21 Ιουνίου 2009 είχαμε γράψει: «Τα “σενάρια τρόμου” του 2004 επανέρχονται: Δρουσιώ

3. ΕΜΠΡΟΣΘΟΦΥΛΑΚΑΣ - Ποιός ήταν τελικά ο πληροφοριοδότης των «έξι ωρών» κ. Δρουσιώτη; - www.efylakas.com - 18/10/2009

[…] επίσης ο δημοσιογράφος που με τις διχοτομικές απόψεις του και τα τρομοκείμενα του… για αποδοχή του επερχόμενου “Σχεδίου Ταλάτ”. Με […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: