jump to navigation

Σύγκριση του Μνημονίου Μπράουν-Χριστόφια με το Μνημόνιο Μπράουν-Ερντογάν 15/06/2008

Posted by Εμπροσθοφύλακας in ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΚΥΠΡΙΑΚΟ.
Tags: , ,
add a comment

‘Σημερινή’
«Δύο… δαιμονικά Μνημόνια»
15 Ιουνίου 2008
Σάββας Ιακωβίδης

Τα σοβαρά κράτη δεν ασκούν πολιτική με συναισθηματισμούς. Η Βρετανία είναι μεγάλη χώρα, μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ, πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρα και αυτοκρατορία, όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ, μέλος της Ε.Ε. και μία εκ των τριών εγγυητριών δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Πάλμερστον διασάλπισε κάποτε αυτό, που ο Θουκυδίδης είχε εναργώς αναλύσει και εξηγήσει στην Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου: Τα συμφέροντα του κράτους, όχι τα συναισθήματα, είναι αιώνια. Και ο ισχυρότερος δεσμός μεταξύ πόλεων – κρατών, είναι το συμφέρον. Η Βρετανία, ανέκαθεν, εθεωρείτο ως η πονηρά και άπιστη Αλβιών, που μηχανευόταν, τεχνουργούσε και απεργαζόταν δεινά κατά των Ελλήνων. Η τελευταία 50ετία είναι πλήρης παραδειγμάτων εχθρικής και ολέθριας βρετανικής πολιτικής και πρακτικής κατά της Κύπρου.
Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε επισημοποιήσει όσα κατά καιρούς και διαχρονικά υποστηρίζουν οι Έλληνες. Ότι, δηλαδή, η Βρετανία είναι ο κακός μας δαίμονας. Αλλ’ αίφνης, εκλεγείς στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Δ. Χριστόφιας αναδεικνύεται στον καλύτερο φίλο του δαίμονα! Και ο δαίμονας, αίφνης επίσης, εμφανίζεται με φτερούγες αγγέλου και φωτοστέφανο… αγίου! Πώς συνετελέσθη αυτό το ανεκλάλητο θαύμα; Μόνον ο Χριστόφιας και οι Βρετανοί γνωρίζουν τις πραγματικές αιτίες. Εμείς απλώς αρκούμαστε στα δημόσια έγγραφα, και ιδιαίτερα στα δύο Μνημόνια Συναντίληψης που ο Βρετανός Πρωθυπουργός Μπράουν συνυπέγραψε με τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ερντογάν και τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Στήριξη στο ψευδοκράτος
Τις τελευταίες ημέρες έγινε πολλή και αβαθής αναφορά στο Μνημόνιο Μπράουν – Χριστόφια και στις εκατέρωθεν δηλώσεις ότι μια «νέα εποχή» ανέτειλε στις σχέσεις των δύο χωρών. Βέβαια, δεν πρέπει να παραγνωρίζονται όσα οδήγησαν στο νέο «εύκρατο κλίμα» στις κυπρο-βρετανικές σχέσεις. Ο πρώην Πρόεδρος εθεωρείτο μαύρο πρόβατο από τους Βρετανούς. Μετά την υπογραφή του Μνημονίου με τον Ερντογάν, ο Τάσσος είχε αντιδράσει πάρα πολύ έντονα. Ως καλός νομικός είχε διαβλέψει την ολέθρια διάστασή του για την Κύπρο. Τι είχε αποφασιστεί, τότε, μεταξύ Βρετανίας και Τουρκίας;

Πρώτον,
η Βρετανία θα υποστηρίξει την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Δεύτερον,
θα βοηθήσει να τερματισθεί η δήθεν απομόνωση των Τ/κυπρίων και να ενθαρρύνει και άλλες χώρες να ενώσουν τις προσπάθειές τους προς αυτήν την κατεύθυνση.

Τρίτον,
θα συνεχίσει να υποστηρίζει τις καλές υπηρεσίες του Γ.Γ. του ΟΗΕ και τις προσπάθειές του για «περιεκτική και διαρκή» λύση (φράση που περιέχεται και στο Μνημόνιο Μπράουν – Χριστόφια, χωρίς να γίνεται αναφορά σε «λειτουργική και βιώσιμη λύση»).

Τέταρτον,
η Βρετανία θα εργασθεί μέσα στον ΟΗΕ, στην Ε.Ε. και σε διμερές επίπεδο για να προάγει απευθείας εμπορικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές επαφές μεταξύ της Βρετανίας, της Ε.Ε. και των Τ/κ, κατά καταφανή και συνειδητή παράκαμψη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πέμπτον,
θα διατηρεί υψηλού επιπέδου επαφές με τις τ/κ «Αρχές».

Έκτον,
θα συνεχίσει να βοηθά τις «Αρχές» της «ΤΔΒΚ» και των ψευδοπανεπιστημίων στην προσπάθειά τους να ενταχθούν στη διαδικασία της Μπολόνια.

Έβδομον,
θα ενισχύσει το δικαίωμα των Τ/κ να εκπροσωπούνται στο Ευρωκοινοβούλιο.


Όγδοον,
συνεχής εφαρμογή των διμερών βρετανικών προγραμμάτων, που στοχεύουν να οδηγήσουν τους Τ/κ πιο κοντά στην Ευρώπη και να τους προετοιμάσουν για μια μελλοντική διευθέτηση.

Βρετανικό τσιμέντωμα
Στο Μνημόνιο Μπράουν – Ερντογάν, είναι απροκάλυπτη η βρετανική πολιτική διάθεση να ενισχύσουν εν παντί το ψευδοκράτος, παραβλέποντας πλήρως τις εγκληματικές ευθύνες της Τουρκίας ως κατοχικής δύναμης της Κύπρου. Αντίθετα, η Τουρκία θεωρείται ως στρατηγικής σημασίας εταίρος όχι μόνο για την Ατλαντική Συμμαχία αλλά και για την Ε.Ε.

Θα ανέμενε κανείς πως στο Μνημόνιο Μπράουν-Χριστόφια, που υποτίθεται σφραγίζει μια πρωτοφανή, δήθεν, μεταστροφή της βρετανικής πολιτικής, θα σημειωνόταν μια πραγματική αλλαγή στη στάση της Βρετανίας. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κάποιος, που θα μελετήσει κάθε λέξη του Μνημονίου, είναι ότι η Κύπρος τσιμεντώνεται στο διηνεκές ως αποικία του βρετανικού στέμματος. Πέρα από μερικές αναφορές σκοπιμότητας, που έγιναν για να γλυκάνουν την κατάποση του Μνημονίου, εκείνο που είναι εκπληκτικό είναι ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανίζεται να έχει συμφωνήσει με τη Βρετανία, μια χώρα που βαρύνεται με πολλές δολιότητες και υπονομεύσεις εναντίον μας, τη βάση για λύση του Κυπριακού. Χωρίς καν να ερωτηθεί περί τούτου ο κυπριακός λαός.

Η Βρετανία, αποικιακή και εξίσου κατοχική δύναμη
Τι σημαίνει, οι δύο χώρες θα εργασθούν για να επανενώσουν το νησί; Δηλ. η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ένα τρίτο μέρος, που θα εργασθεί από κοινού με τη Βρετανία για να επανενώσουν την… Κύπρο; Γιατί δεν γίνεται αναφορά σε «μια διεθνή προσωπικότητα», παρά μόνο σε «διεθνή προσωπικότητα»; Από πού θα εκπηγάζει αυτή η προσωπικότητα; Από τα δύο συνιστώντα κρατίδια (όπως αναφέρεται στη συμφωνία της 23ης Μαΐου); Η Κύπρος ανήκει στην Ε.Ε. Γιατί ο Δ. Χριστόφιας επανέλαβε τη δέσμευσή του σε εγγυήσεις και σε επεμβατικά δικαιώματα του Λονδίνου, όταν η Ελλάδα, η άλλη εγγυήτρια χώρα, διαμηνύει πως στην Ευρώπη, οι ξένες εγγυήσεις είναι παρωχημένες επειδή «είναι λογικές και πρακτικές, που είναι ξένες και άγνωστες στο ευρωπαϊκό πλαίσιο» (δηλώσεις Κουμουτσάκου, 11.6.2008);

Αν απορρίπτονται, και ορθά, οι εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας, ως κατοχικής δύναμης, γιατί γίνονται αποδεκτά τα ίδια δικαιώματα για τη Βρετανία, που δεν έφυγε αλλά παραμένει ως αποικιακή και, άρα, εξίσου κατοχική δύναμη; Από την άλλη, παραμερίζεται πλήρως το θέμα των βρετανικών Βάσεων, με το επιχείρημα ότι δεν είναι τώρα η ώρα για ένα νέο μέτωπο. Όσον αφορά τη δήθεν απομόνωση, ο Δ. Χριστόφιας υπαναχώρησε από την ορθή θέση του ότι αυτή είναι προϊόν και αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής. Δέχεται τώρα να συνεργασθεί με τη Βρετανία στα πλαίσια των Συμπερασμάτων του Συμβουλίου της Ε.Ε. της 26ης Απριλίου 2004.
Για όσους θυμούνται, τα Συμπεράσματα, μεταξύ άλλων, προβλέπουν για την άρση της δήθεν απομόνωσης των Τ/κυπρίων. Να εννοήσουμε ότι γι’ αυτήν ευθύνεται η Κυπριακή Δημοκρατία και όχι η Τουρκία; Η Κυπριακή Δημοκρατία θ’ αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. το 2012. Λέγεται πως, όταν ο Δ. Χριστόφιας ενημερώθηκε στις Βρυξέλλες, γι’ αυτό το σημαντικό γεγονός, αντί να εκφράσει τον ενθουσιασμό του και να δώσει εντολές για την από τώρα υπεύθυνη και σοβαρή προετοιμασία μας, διερωτήθηκε, εις επήκοον διαφόρων, αν γινόταν να μην αναλάβουμε την προεδρία…

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η Βρετανίας θα μας βοηθήσει στην οργάνωση της κυπριακής προεδρίας της Ε.Ε. και μάλιστα με «εσωτερικές αποσπάσεις». Δηλ. θα στείλει στη Λευκωσία αξιωματούχους του Φόρειν Όφις να μας… βοηθήσουν. Είναι γνωστό, όμως, πως το Υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε τη συνδρομή της Γαλλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας. Αυτές οι χώρες θα παραμερισθούν για να αναλάβουν τα ηνία οι Βρετανοί;


Δαίμονες και άγγελοι

Δεν διαφωνεί κανείς με το «νέο κλίμα», που δημιουργήθηκε με την εκλογή Χριστόφια. Ενώπιον ενός «σκληρού Τάσσου», δίνεται, δυστυχώς, η εικόνα ενός «βολικού και ευέλικτου Χριστόφια». Μετά τη συμφωνία της 21ης Μαρτίου και ειδικά εκείνην της 23ης Μαΐου, αν συνυπολογισθούν με το Μνημόνιο Συναντίληψης με τη Βρετανία, της 5ης Ιουνίου, και αναλυθούν ταυτόχρονα, θα διαπιστώσουμε:

Πρώτον,
σοβαρή υπαναχώρηση Χριστόφια από σαφώς διακηρυγμένες και δεσμευτικές, προεκλογικά και μετεκλογικά, θέσεις του.

Δεύτερον,
εκχωρείται πρωταγωνιστικός ρόλος στη Βρετανία, ενώ την ίδια ώρα ο Υπουργός Εξωτερικών σπεύδει στη Ρωσία και καλούνται η Κίνα και η Γαλλία να ανακόψουν αμερικανική προσπάθεια στον ΟΗΕ να γίνει αναφορά σε απομόνωση των Τ/κ στην έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ.

Τρίτον,
τσιμεντώνεται η νεο-αποικιοποίηση της Κύπρου διά της επαναβεβαίωσης δεσμεύσεων στις Συνθήκες του 1960.

Τέταρτον,
η Κύπρος προσδένεται πιο σφικτά στο βρετανικό άρμα, με ό,τι αυτό μπορεί να εξυπονοεί, ενώ ρεαλιστική πολιτική είναι η ανάπτυξη και διατήρηση συμμαχιών και συνεργασιών και με άλλες χώρες.

Πέμπτον,
παρά τους διθυράμβους υμνητών του Χριστόφια για την «επιτυχία» του, ένα είναι το σίγουρο: Το Μνημόνιο και κυρίως η αξιοπιστία της Βρετανίας, να δοκιμαστούν στην κάμινο της πραγματικότητας. Για να φανεί πόσο αγγελικό ή δαιμονικό είναι αυτό, όπως και εκείνο με την Τουρκία.

Advertisements